Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Στη Νέα Σμύρνη με τα κουκλάκια (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 19 Φεβρουαρίου, 2013


 

Εδώ και καιρό δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ‘Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια’. Το σημερινό είναι το δεύτερο απόσπασμα από το «ιντερμέτζο», δηλαδή το ενδιάμεσο κεφάλαιο που περιγράφει τα χρόνια 1945-1952. Το προηγούμενο απόσπασμα βρίσκεται εδώ.

mimis_jpeg_χχsmallΕκτός από τα ξαδέρφια μου, όταν βρέθηκα στην Αθήνα αρχικά έκανα παρέα και με τρεις συμμαθητές (και συναγωνιστές) από το Γυμνάσιο, που είχαν κι αυτοί έρθει στην πρωτεύουσα για σπουδές. Κι άλλοι συμμαθητές και φίλοι μου από το Γυμνάσιο είχαν έρθει στην Αθήνα για σπουδές, αλλά χαθήκαμε μέσα στη μεγαλούπολη και στη ζωή. Άλλοι σπούδασαν κι άλλοι πήγαν στρατιώτες και μερικοί απ’ αυτούς καταλήξανε στη Μακρόνησο. Καθώς βρισκόμουν στο όριο, από πλευράς ηλικίας, στάθηκα τυχερός.  Έχοντας μπει μια χρονιά πιο μπροστά από το κανονικό στο σχολείο, τέλειωσα δεκαεφτά χρονώ και έφυγα από το νησί πριν σφίξουν τα πράματα.

         Ο πιο καλά δικτυωμένος από τους συμμαθητές μου αυτούς ήταν ο Μήτσος ο Μακρής  (που στο Γυμνάσιο τον φωνάζαμε “Κεγατούκλη” γιατί πρόφερε το ρω με γαλλική προφορά), ο οποίος πριν ξεσπάσει ο πόλεμος ζούσε με την οικογένειά του στη Νέα Σμύρνη. (…) Η οικογένεια Μακρή είχαν εγκατασταθεί από παλιά στη Νέα Σμύρνη, και ως Μικρασιάτες πρόσφυγες είχαν πάρει ένα μεγάλο οικόπεδο, όπου έχτισαν ένα ευρύχωρο σπίτι, στη συνοικία Αγία Παρασκευή. Κοντά τους και με τη βοήθειά τους νοικιάσαμε κι εμείς ένα ημιτελές σπίτι, του οποίου κατοικήσιμα ήταν μόνο τα δύο δωμάτια και το υπόγειο. Τα υπόλοιπα δύο δωμάτια ήταν γιαπί, χωρίς σοβάδες, πατώματα και τζαμιλίκια. Τέτοια σπίτια υπήρχαν τότε άφθονα σε προάστια με εύπορο πληθυσμό, όπως η Νέα Σμύρνη και η Νέα Φιλαδέλφεια, που στις παραμονές του πολέμου είχαν γνωρίσει μεγάλη οικοδομική δραστηριότητα, η οποία ανακόπηκε με τον πόλεμο. Εμείς στην οικονομική κατάσταση που βρισκόμασταν δε μπορούσαμε να βρούμε καλύτερο.

Ο πατέρας μου με τη μάνα μου, απτόητοι, ρίχτηκαν στη δουλειά και με λίγα μέσα και πολλήν επινοητικότητα και φαντασία κατάφεραν όχι μόνο να κάνουν το εσωτερικό του ζεστό και κατοικήσιμο, αλλά να του δώσουν ευχάριστη όψη. Για την εξωτερική εμφάνιση του σπιτιού βεβαίως δε γινόταν λόγος, έμεινε γιαπί. Σ΄ εμένα πάντως, που για μήνες ζούσα φιλοξενούμενος σε διάφορα σπίτια, μου φάνηκε παλάτι. Μπορούσα πια να ΄χω κάποιο γραφείο, να διαβάζω και κάποια ράφια, να βάζω τα βιβλία μου.

Από την αρχή που ήρθαμε στην Αθήνα ο πατέρας μου καταπιάστηκε με το πρόβλημα της επιβίωσής μας. Με την Τράπεζα φυσικά δε γινόταν τίποτα. Οι συνάδελφοι του στο Κεντρικό τού ΄παν να μην ελπίζει για καλό. Ήδη άρχιζε να εφαρμόζεται το Θ’ Ψήφισμα «Περί εξυγιάνσεως των δημοσίων υπηρεσιών» και σε λίγους μήνες χιλιάδες άνθρωποι απολύθηκαν από τη θέση τους και βρέθηκαν κυριολεκτικά στο δρόμο. Το μόνο που πέτυχε, ύστερα από προσπάθειες πολλών μηνών,  ήταν να του καταβάλλεται το 1/3 των αποδοχών του, μέχρις ότου θα γινόταν η δίκη του.

           Ο πατέρας μου φυσικά δεν το έβαλε κάτω. Μούτζωσε την Τράπεζα και έστυψε το μυαλό του να βρει κάποιαν άλλη οδό βιοπορισμού. Αρχικά σκέφτηκε να βάλει σε μια μικρή βαλίτσα τα κατάλληλα εργαλεία και, έτσι πολυμήχανος που ήταν, να γυρίζει τις γειτονιές επισκευάζοντας οικιακές συσκευές, ηλεκτρολογικές και υδραυλικές εγκαταστάσεις. Η μητέρα μου απέρριψε αυτή τη λύση και αντιπρότεινε να κάνει εκείνη προγυμνάσεις σε μαθητές του δημοτικού και των πρώτων τάξεων του γυμνασίου. Τελικά η λύση βρέθηκε. Αποφάσισε να ασχοληθεί με την κατασκευή μικρών κουκλιών, καθώς ο κυριότερος προμηθευτής παιχνιδιών, η Γερμανία, βρισκόταν σε ερείπια. Δανείστηκε από το θείο Γιώργο και το θείο Γιάννη ένα ποσό για ν’ αρχίσει και εγκατέστησε το εργαστήριο το στο υπόγειο του σπιτιού μας.

Αγόρασε δυο τρεις τύπους μικρών κουκλιών, που είχαν το μεγαλύτερο τράβηγμα, τους έβγαλε εκμαγεία γύψινα και απ’ αυτά έφτιασε πολλά κοίλα χάλκινα καλούπια, με τη μέθοδο της γαλβανοπλαστικής. Ενίσχυσε τα καλούπια χύνοντας γύρω τους εξωτερικά μολύβι και άρχισε την παραγωγή. Γέμιζε τα καλούπια με ένα ειδικό μίγμα μαγνησίας και χλωριούχου μαγνησίου, που όταν σκλήραινε έδινε μια στιλπνή, συμπαγή, χωρίς πόρους μάζα, σαν αλάβαστρο. Σε λίγο ήταν σε θέση να παράγει εκατό κομμάτια τη μέρα. Όλοι μας μπήκαμε στη δουλειά. Εγώ, καθώς ακόμα διάβαζα για τις εξετάσεις, έκανα την πιο λίγη: έβαφα με χρώμα ντούκο τα κουκλάκια, ενώ η μητέρα μου κι η Βαγγελίτσα τα ντύναν με φορεματάκια που φτιάχναν μόνες τους.

Παρά την άσχημη οικονομική μας κατάσταση και ο πατέρας μου και η μάνα μου δε συζητούσαν καν την περίπτωση να πιάσω κάποια δουλειά, αναβάλλοντας τις σπουδές για ευθετότερο χρόνο. Τελικά αποφασίσαμε να δώσω στην Ιατρική, γιατί ήταν η μόνη σχολή, από τις θετικές, που στις εισαγωγικές εξετάσεις δεν περιλαμβανόταν διαγωνισμός στα Μαθηματικά, όπου εγώ ήμουν αδύνατος και θα έπρεπε να κάνω φροντιστήριο, για το οποίο δεν υπήρχαν λεφτά.

 

Στην Αθήνα άργησα να αποχτήσω νέους φίλους και εξακολουθούσα να αλληλογραφώ με το Γιώργο, τον Βασιλάκη και το κορίτσι που αγαπούσα κι ήταν ακόμα μαθήτρια Γυμνασίου. Όλοι μου στέλνανε τα γράμματα στη διεύθυνση του εργαστηρίου του θείου Γιάννη. Σοφοκλέους 68, κοντά στο Ωδείο ήτανε. Του Γιώργου ξεχώριζε με την πρώτη ματιά, γιατί στη διεύθυνση αντί «οδός Σοφοκλέους 68» έγραφε «δρόμος Σοφοκλή 68». Ο μπάρμπας μου μου το έδινε γελώντας

«Σού ΄γραψε πάλι αυτός ο μαλλιαροκομμουνιστής»

Το κορίτσι στα γράμματά του με προσφωνούσε «αγαπητέ συναγωνιστή» και ο Βασιλάκης που με διαδέχτηκε σα γραμματέας της μαθητικής με ενημέρωνε για τα εκεί.

Μοναχά όταν εγκατασταθήκαμε στη Νέα Σμύρνη απόχτησα νέους φίλους, τον Θεόφιλο τον Παππά, πρώτο ξάδερφο του Μητσάκη, τον Νίκο τον Σταυρίδη, πλουσιόπαιδο και δεξιό και τον Στρατή τον Βουγιούκα, που τον ήξερα κι αυτόν από τη Μυτιλήνη.

Οι πιο πολλοί ήταν τότε ερωτευμένοι, καθώς ήμασταν στην ηλικία που ξεκινούσαν τα πρώτα ειδύλλια και στην παρέα μας είχαμε μερικά πολύ όμορφα κορίτσια. Ο Μητσάκης τα έφτιαξε με τη Λούλα και ο Στρατής με τη Μαρία. Ακόμα κι ο ξάδερφος μου ο Βασίλης, που ερχόταν συχνά από το Μαρούσι στο σπίτι μας στη Νέα Σμύρνη, ανταποδίδοντας αντίστοιχες επισκέψεις μου στο Μαρούσι, τά ΄φτιαξε με μια Νεοσμυρνιώτισσα, τη Λεία, τελείως απροσδόκητα. Μια φορά που ήρθε, μας βρήκε όλη την παρέα έτοιμους για ένα πάρτι, που μας είχαν καλέσει. Τον πήραμε κι αυτόν απρόσκλητον κι εκεί γνωρίστηκε με τη Λεία, που τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα. Ο Βασίλης άλλωστε εκτός που ήταν πολύ ωραίο παιδί (έμοιαζε λίγο στον γάλλο ηθοποιό Λουί Ζουρντάν) ήταν ομιλητικός και πνευματώδης.

Ο Τάκης και ο Θεόφιλος παραμείναν αδέσμευτοι “ελεύθεροι σκοπευτές”. Διέδιδαν πως τα είχαν με κάποιες καλόβολες και καλοκαμωμένες χήρες ή ζωντοχήρες της ευρύτερης γειτονιάς, αλλά στην πραγματικότητα βολεύονταν με πόρνες στην Πλατεία Βάθης ή στην οδό Σωκράτους.

Κι εγώ έμενα ξεκρέμαστος, μ΄ όλο που κολλητά στο  σπίτι μας έμενε μια άλλη Μαρία, μια πανέμορφη κοπέλα από τη Νάξο, που με  καλοκοίταζε. Όμως τότε ήμουν ερωτευμένος με το κορίτσι που είχε μείνει στο νησί, για να τελειώσει το γυμνάσιο. Ο πλατωνικός αυτός έρωτας με μπόδιζε να μπλεχτώ σε άλλα αισθήματα. Εκτός του ότι ήμουν ακόμα παρθένος,  διάβαζα στο φουλ για να δώσω εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, στην Ιατρική Σχολή. Έδωσα πράγματι τέλη Σεπτεμβρίου και πήγα πολύ καλά κι ας μην είχα κάνει καθόλου φροντιστήριο.

Εκτός από την έκθεση, που φυσικά έγραψα καλά, μου τύχανε στη Φυσική και τη Χημεία, θέματα που τα ήξερα νερό. Στη φυσική μάλιστα το ένα θέμα (καθοδική ακτινοβολία) το είχα καταλάβει πολύ καλά, χάρη στο βιβλίο του Δάσκαλου, του Αποστόλου, «το πρόβλημα της ύλης χθες και σήμερον», ένα εξαιρετικά υψηλού επιπέδου και ταυτόχρονα απόλυτα καταληπτό βιβλίο, που είχα μελετήσει τον περασμένο χρόνο. Πήρα 10 στην έκθεση και από 9 στη Φυσική και στη Χημεία. Σ΄ ένα μήνα που βγήκαν τα αποτελέσματα, έμαθα πως είχα πετύχει με την πρώτη!

 

58 Σχόλια προς “Στη Νέα Σμύρνη με τα κουκλάκια (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. Γς said

    Καλημέρα
    >που στο Γυμνάσιο τον φωνάζαμε “Κεγατούκλη” γιατί πρόφερε το ρω με γαλλική προφορά

    Είχαμε και μεις στο Λύκειο που πήγαινα από όλες τις χώρες μαθητές. Αλλοι από ομογενεις της Πόλης, της Αλεξάνδρειας, του Σουδάν, της Ν. Αφρικής.
    Ηταν κι ένας που πρέπει κάπου στο γενεαλογικό του δέντρο να ποτίστηκε και με λίγο μαύρο αίμα. Μελαχρινός με έντονα νέγρικα χαρακτηριστικά. Φυσικά τον λέγαμε Αράπη.

    Είχαμε κι έναν Κεγατούκλη που μια μέρα σκύβει από το πίσω θρανίο που καθόταν και λέει στον Αράπη δίπλα μου:

    -Αγάπη σ αγαπώ!

  2. Καλημέρα…
    Ενδιαφέρουσα και η σημερινή συνέχεια.
    Καλά που είναι και ο γκούγκλης και βλέπουμε πώς ήτανε αυτός ο Λουί Ζουρντάνης

  3. Άλλο ένα όμορφο απόσπασμα. Με το μυαλό στο κορίτσι στο νησί…

  4. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Τελικά αποφασίσαμε να δώσω στην Ιατρική, γιατί ήταν η μόνη σχολή, από τις θετικές, που στις εισαγωγικές εξετάσεις δεν περιλαμβανόταν διαγωνισμός στα Μαθηματικά, όπου εγώ ήμουν αδύνατος και θα έπρεπε να κάνω φροντιστήριο, για το οποίο δεν υπήρχαν λεφτά. …

    Χμμ, παντού και πάντοτε τα ίδια. Ο αστικός μύθος της μη ύπαρξης φροντιστηρίων στο παρελθόν καταρρίπτεται απ’ τα γραπτά του πατέρα σου, αλλά και από λεγόμενα άλλων παλιών.
    Άσχημο πράμα επίσης, να θέλεις κάτι συγκεκριμένο και για οικονομικούς λόγους να συμβιβάζεσαι με κατιτίς άλλο.
    Και μιλάμε για σπουδές, για τα όνειρα ενός παιδιού…
    (δεν δίναν Μαθηματικά στις εισαγωγικές της Ιατρικής;) ❓

    ... τον Θεόφιλο τον Παππά, πρώτο ξάδερφο του Μητσάκη, …

    Ποιου Μητσάκη; Του γνωστού;

    Εποχές με προοπτικές, διεξόδους και ανθρωπιά, όση και ανέχεια κι αν υπήρχε. Σήμερα; 😐
    Καλή μας λευτεριά!

  5. Γς said

    >κολλητά στο σπίτι μας έμενε μια άλλη Μαρία, μια πανέμορφη κοπέλα από τη Νάξο

    Νέξτ ντόρ γκέρλ που λένε. Εγινε τίποτα με τη Ναξιώτισσα;

    >Εκτός του ότι ήμουν ακόμα παρθένος

    Σας διακρίνει μια σεμνότης ως εικογένεια

  6. Γς said

    >εικογένεια
    Τι έπρεπε να γράψω;
    Ικογένεια του Ν-Ικο-κύρη;

  7. christos k said

    Άλλη μία ωραία «πινελιά». Γέλασα με το κεγατούκλης και με άγγιξε το εργασιακό του παππού σου, αφού αυτό τον καιρό αναγκάστηκα να αλλάξω επάγγελμα λόγω της κρίσης. Επίσης μου άρεσε η επικοινωνία που είχαν ως ζευγάρι ο παππούς και η γιαγιά σου.

    Νίκο δεν τα κατάφερα τις προηγούμενες μέρες οπότε έστω και καθυστερημένα να σου ευχηθώ για τα γεννέθλια της σελίδας.

  8. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4: Μα, και στον δικό μας τον καιρό οι υποψήφιοι της Ιατρικής δεν έδιναν μαθηματικά, μόνο φυσικοχημείες.

    7: Μέχρι σαράντα μέρες μετά, πιάνεται.

  9. Γς said

    4:
    >Ο αστικός μύθος της μη ύπαρξης φροντιστηρίων

    Καμιά σχέση με τη σημερινή μάστιγα. Μόνο στο τελευταίο έτος.
    Στα χρόνια μου το 1961 έκανα δυό τρεις μήνες.

    Εδωσα κι εγώ σαν τον κυρ Δημήτρη εισαγωγικές στην Ιατρική, αλλά και στην Φυσικομαθηματική (επιτρεπόταν τότε).
    Την πάτησα στην Ιατρική για μια μονάδα. Είχα γράψει στη Χημεία ένα Μαγγάνιο να το πιεις στο ποτήρι. Μόνο που μας είχαν ζητήσει το Μαγνήσιο.
    Και το φοβόμουν ο κερατάς. Ειχα μάλιστα και ένα μνημονικό σχήμα. Την χερσόνησο του Νομού Μαγνησίας που μοιάζει με την ουρίτσα του g Μαγνήσιο (Mg). Τελικά ήταν για να σωθεί κόσμος και κοσμάκης από τα χέρια μου και τα μπέρδεψα.
    Με πήρανε αργότερα ως επιλαχόντα, αλλά ήδη φοιτούσα στη Φυσικομαθηματική και είχα γλυκαθεί με τα ιδιαίτερα.
    Γράφτηκα αργότερα στην Ιατρική ως πτυχιούχος άλλης σχολής, αλλά δεν την τελείωσα (για το καλό της ανθρωπότητας πάντα).

    >Αρχικά σκέφτηκε να βάλει σε μια μικρή βαλίτσα τα κατάλληλα εργαλεία και, έτσι πολυμήχανος που ήταν, να γυρίζει τις γειτονιές επισκευάζοντας οικιακές συσκευές, ηλεκτρολογικές και υδραυλικές εγκαταστάσεις.

    Ακριβώς το ίδιο λόγω τιμής έκανα όταν κάποτε ξέμεινα από ιδιαίτερα.
    Από την Κυψέλη που έμενα (είχα εγκαταλείψει το πατρικό μου) βρέθηκα να χτυπάω την πόρτα κάποιου σπιτιού στο Ψυχικό.

    -Μήπως έχετε κάνα ρολό (παραθύρου, ήταν τότε πολύ διαδεδομένα και ζημιάρικα) για φτιάξιμο; Καμιά βρύση; Τίποτα ηλεκτρικά;

    Ε, δεν έφυγα από αυτήν τη γειτονιά. Τελείωνα τα μερεμέτια στο ένα σπίτι και αμέσως στο άλλο. Καμιά φορά σαν να μετανιώνω που δεν το συνέχισα.

  10. Ανδρέας «Κουπονιώτης» said

    Καλημέρα!
    Κι αφού κρατάει 40 μέρες η γιορτή Χρόνια Πολλά κι από μένα!

  11. #1
    Εις το όγος Αγαγάτ, τγέχουν γάγαγα νεγά !!

  12. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    10: Καλημέρα Ανδρέα!

    11: Το έχουν επεκτείνει βέβαια -ας πούμε, Στους καταγάχτες του Νιαγάγα τγέχουν γάγαγα και κελαγυστά νεγά!

  13. spiral architect said

    Και τα παλιά τα χγόνια οι φωτιές έμπαιναν από τις κουκουνάγες. 😀
    (και δεν θέλω «ου»)

  14. Αντιφασίστας said

    Νέος φίλος, πλουσιόπαιδο και δεξιός: έτσι χαλάνε τα αγνά επαρχιωτόπουλα στην Αθήνα. Μπλέκουν με κακές παρέες. 😉

  15. ππαν said

    Φοβερή η ιδέα του παππού σου, Νικοκύρη! Σκέψου πόσα παιδάκια τότε και σεβάσμιοι πρεσβύτες σημερα θα είχαν παίξει με τα κουκλάκια που έφτιαχνε ο παππούς σου και χρωμάτιζε ο πατέρας σου..

  16. Αντιφασίστας said

    Νέοι άνθρωποι,φοιτητές και στρατιώτες, κατέληγαν στη Μακρόνησο, χιλιάδες υπάλληλοι απολύθηκαν στο πλαίσιο της εξυγίανσης των δημοσίων υπηρεσιών. Μα γίνονταν τότε τέτοια πράγματα; Δεν νίκησαν οι εθνικές δυνάμεις της ελευθερίας και της δημοκρατίας το ’49; Λίγο συκοφαντικά και εθνομηδενιστικά μού ακούγονται όλα αυτά!

  17. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    Συγκινητικό είναι ότι το σημερινό άρθρο το διάβασε ο γιος ενός από τους παλιούς φίλους του πατέρα μου, που κατονομάζεται, και θα το δείξει στον πατέρα του.

  18. ΔουΚου said

    17. Συγκινητικό πράγματι.
    Πρέπει να ήταν ο τύπος των κουκλιών που τα λέγαμε καταχρηστικά κοκάλινα.

  19. aerosol said

    Θαυμαστοί, πολυμήχανοι άνθρωποι!
    [Μα κι αυτό το κορίτσι… Άκου «συναγωνιστή»! Μωρέ Ναξιώτισσα και πάλι Ναξιώτισσα, αλλά τα νιάτα έχουν τις δικές τους εμμονές!]

    Επίσης: Τγέχουν τα γάγαγα νεγά του Γογοπόταμου.

  20. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Θα με καταντήσεις πρεζάκια με τις δόσεις του βιβλίου, ρεε φιλαράακιιι, βάλε κανα γραμμάριο παραπάνω κείμενο, μέχρι να το αρχίσω τελείωσε, κι άρχισε αμέσως το στερητικό σύνδρομο. Χωρίς πλάκα τωρα, πολύ εθιστικό βιβλίο, τουλάχιστον για μένα.

  21. Αντιφασίστας said

    Έχει δίκιο ο Λάμπρος, Νικοκύρη. Μ’ αυτές τις συνέχειες καταλαβαίνω πώς ένιωθαν οι αναγνώστες των παλιών εφημερίδων, στις οποίες δημοσιεύονταν μυθιστορήματα σε συνέχειες. Έκδωσέ το το ευλογημένο! 🙂

  22. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    19 – Μα κι αυτο το κορίτσι….άκου συναγωνιστή. Θα πρέπει να δεχτούμε φίλε μου, οτι οι γυναίκες είναι τα κυρίαρχα όντα στο είδος μας. Μας πέταξαν το παραμύθι του ισχυρού φύλου, κι εμείς το χάψαμε σαν πεινασμένοι μπακαλιάροι. Πέρα απ΄ το οτι μπροστά τους βιολογικώς, είμαστε φτερό στον άνεμο, μας διαφεύγει μονίμως, οτι η εξυπνάδα ελέγχει και κατευθύνει την δύναμη, και ποτέ το αντίστροφο. Παράδειγμα προς αποφυγείν, ο παπάρας ο Αδάμ, μια χαρά πέρναγε στην Εδέμ, και τον έπιασε κορόϊδο η γκόμενα, κι απο τότε τραβάμε κουπί, σαν κοπηλάτες σε τριήρη.

  23. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    20-21: Θα περάσω να μαζέψω συνδρομές, όπως έκαναν τον παλιό καιρό 🙂 Μπορεί και να το βγάλουμε, το παλεύουμε.

  24. sarant said

    (Και έχω παραλείψει και κάποια κομμάτια)

  25. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    21 – Αντιφασίστα πάμε όλοι μαζί, ΕΚΔΟΣΕ ΤΟ ΤΟ Γ,,,,.ΝΟ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑΠΕΡΙΜΕΝΩ.!!!

    Υ.Γ Το τιμημένο, είναι σεμνότυφη παραλλαγή του παοκτζίδικου συνθήματος.

  26. Αντιφασίστας said

    Πάντως, αν το …αριστούργημα του Μπογδάνου το προλόγισαν ο Γεωργουσόπουλος με τον Μπαμπασάκη, το »Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια» θα έπρεπε να το προλογίσουν οι αγαπημένοι μακαρίτες Παπαδιαμάντης και Βουτυράς. Δεν το λέω για να κολακέψω τον Νικοκύρη. Απλώς, απλούστατα, ο Δημήτρης Σαραντάκος έχει κάτι να πει. Και αυτό το κάτι το λέει ωραία.

  27. Alexis said

    Θαυμάζω πραγματικά τους ανθρώπους εκείνης της γενιάς για το κουράγιο τους και για τη θέλησή τους να επιβιώσουν και να δημιουργήσουν (μιλάω για την ιστορία του παπού με τα κουκλάκια). Πραγματικό μάθημα ζωής! Η σύγκριση με αντίστοιχες καταστάσεις σήμερα προκαλεί μελαγχολία.
    #19, μπορεί το «αγαπητέ συναγωνιστή» να ακούγεται απόμακρο σήμερα (έως και ξενέρωτο θα τολμήσω να πω) αλλά σκέψου, με τα δεδομένα της εποχής, πόση γοητεία ασκούσε στην ψυχή ενός νέου παιδιού η αίσθηση ότι αυτός και το κορίτσι του αγωνίζονται μαζί για τα ίδια ιδανικά!

  28. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    26 – Διαβάζοντας την κριτική των Γεωργουσόπουλου Μπαμπασάκη για το ποιητικό έπος του Μπογδάνου, επιβεβαιώθηκε η γνώμη που έχω για τους σύγχρονους (μεταπολιτευτικούς) κριτικούς. Αρπακτικοί (παραδόξως) κηφήνες, ή όπως λέει κι ο λαός, οτι φάμε, οτι πιούμε, κι οτι αρπάξει ο κώλος μας. Με αυτό δεν αμφισβητώ τις γνώσεις τους, αλλα την αντικειμενικότητά τους, που ρέπει (sic) προς την ιδιοτέλεια.

  29. Alexis said

    #9, τέλος καμιά φορά μετανιώνω που δεν το συνέχισα

    Ποτέ δεν είναι αργά ΓουΣου
    Ρίξε μια ματιά για να παίρνεις ιδέες 😀

  30. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  31. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  32. Βιβή Γ. said

    Δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ.Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω και πολλά πολλά από ποίηση,καταλαβαίνω ό,τι με αγγίζει συναισθηματικά και οι… ποιητικές ανησυχίες του εν λόγω, ποσώς μ΄ενδιαφέρουν, συναισθηματικά όπως είπα αλλά και πρακτικά,σ΄αυτή την τραγική συγκυρία,της ανεργίας,της βίας,του φόβου,της απάθειας,της ήττας…

    Αλλά προλόγισαν, είπατε ,ο Γεωργουσόπουλος με τον Μπαμπασάκη;Μα τι γίνεται,δεν καταλαβαίνω…Δικαίωμά τους αλλά…

    Ξέρετε, αναρωτιέμαι στην περίπτωση που είχαμε να κάνουμε με μιαν έκδοση με ψευδώνυμο,με μια συλλογή ποιημάτων ενός άλλου, μη τηλεοπτικού προσώπου,αν θα την επιχειρούσε ο δημιουργός της,αν θα την εξέδιδε ο εκδοτικός οίκος,αν θα την παρουσίαζαν οι παραπάνω,αν θα ασχολούμασταν….

  33. Αντιφασίστας said

    Καλά, μην ακούμε Γεωργουσόπουλος και ψαρώνουμε! Ο άνθρωπος μέχρι και βιβλίο του Σκανδαλίδη προλόγισε (μαζί με άλλους δύο περιθωριακούς διανοούμενους, τον Μπαμπινιώτη και τον Βασιλικό) και πρότεινε να διδάσκεται στα σχολεία. Ο Μπάμπι, μάλιστα, υπερθεμάτισε και είπε ότι το βιβλίο αυτό θα ανέβαζε το φρόνημα των μαθητών. Δημοσιοσχεσίτες του κερατά, δηλαδή, και να βράσω τη μόρφωσή τους:
    http://www.nooz.gr/greece/parousiasi-tou-vivliou-tou-k-skandalidi-oi-ellines-tetradia-patridognosias

  34. Αντιφασίστας said

    Κι εδώ, βέβαια, ο Γεωργουσόπουλος ξεπερνάει τον εαυτό του:
    http://www.zappit.gr/default.php?pname=Article&cat_id=8&art_id=17251

  35. sarant said

    33: Γιατί, κι οι άλλοι δυο (Μπαμπι-Βασιλικός) λίγα είπαν; Αρκεί να μπει το βιβλίο του Σκανδαλίδη στα σχολεία και θα γίνουμε Φιλανδία, εκπαιδευτικώς εννοώ!

  36. Αντιφασίστας said

    Και γενικώς, και γενικώς! Διά της ανυψώσεως του φρονήματος θα είχαμε πρόοδο σε όλους τους τομείς. Έτσι χάνονται οι ευκαιρίες, αφού η Ελλάδα εξακολουθεί να τρώει τα καλύτερα παιδιά της.

  37. Γς said

    26:

    >Δεν το λέω για να κολακέψω τον Νικοκύρη

    Μα τον κολακεύεις; Οταν λες ότι:

    >το ”Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια” θα έπρεπε να το προλογίσουν οι αγαπημένοι μακαρίτες Παπαδιαμάντης και Βουτυράς.

    > αν το …αριστούργημα του Μπογδάνου το προλόγισαν ο Γεωργουσόπουλος με τον Μπαμπασάκη

  38. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Αληθινή ζωή με τα όλα της .Γρανάζια και ψιμύθια. Τα πρόσωπα αποπνέουν στέρεη ανθρωπιά και βαθιά προσήλωση στις αξίες και την αξία του ταξιδιού της ζωής. Ο «παραμυθιαστός » τρόπος αφήγησης κάνει τα γεγονότα οικεία, νοσταλγικά, λες και συνέβησαν στη δική μας οικογένεια. Με τόσο ενδιαφέρον κι ανυπομονη- σία για τη συνέχεια διαβάζεται.
    »…έτσι πολυμήχανος που ήταν..», Νικοκύρη, εύχομαι να το κληρονομήσατε και αυτό το εξαιρετικό χάρισμα: »ότι βάνει ο νους να το φτιάχνει η χέρα» όπως το λέμε.

  39. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Για το γαλλικό «γο»
    » ο πατέγας μου είναι γάφτης κι η μαμά μου χοταγού
    και εγώ ο κακομοίγης δε μπογώ να πω το γου.»

    και Γς, το ανέκδοτο με τη »κγαβάτα με γαμές»;

  40. Γς said

    39:
    >και Γς, το ανέκδοτο με τη ”κγαβάτα με γαμές”;
    Α, με γαμάς.

    Δηλαδή ήθελε να πεί «με γραμμάς» (ήθελε μια γραβάτα με γραμμές)

  41. Γς said

    39:

    Α: κι εκείνος ο Theo Sarapo που πιτσιρικάς είχε παντρευτεί την Πιαφ,
    Εγώ τον ήξερα τότε ως Τεό Σαγαπό. Και Σαγαπό τον έλεγε η Πιαφ, αλλά το γ θεωρτήθηκε γαλλικό ρω και βουαλά ο Σαραπό.

    Εδώ τα πιτσουνάκια στο A quoi ca sert l’amour , που τους είχε γράψει ο
    Michel Emer

  42. Alexis said

    Από το λίκνο που έδωσε παραπάνω ο Αντιφασίστας για το βιβλίο του Σκανδαλίδη διαβάζω:

    Ο Βασίλης Βασιλικός ξεκίνησε την εισήγησή του με την ανάγνωση μιας επιστολής του Νίκου Καζαντζάκη του 1948 από την Αντίμπ (σ σ την αρχαία αποικία των Φωκαέων, Αντίπολη, στην Ν. Γαλλία) προς τον ποιητή Μηνά Δημάκη με την οποία εξέφραζε την βεβαιότητά του ότι «η ελληνική ράτσα που πάνε να την εξαφανίσουν» θα εξερχόταν ισχυρότερη από τις δυσκολίες της εποχής.

    Έγραψε ο Καζαντζάκης «θα εξερχόταν»; Υποθέτω πως όχι.

    #40, Ξεχάσαμε το κλασικό: Να μάθουν τ’ αγόγια τέχνες και τα κογίτσια γάματα.

  43. Alexis said

    #38, ”ότι βάνει ο νους να το φτιάχνει η χέρα”

    «ό,τι βλέπει το μάτι μου το φτιάχνει το χέρι μου» αυτοπαινεύεται καμιά φορά ο πεθερός μου, που ήταν πράγματι στα νιάτα του, σπουδαίος μάστορας.

  44. Γς said

    39:
    Ε, δεν περίμενα να ακούσω και κάτι τέτοιο.
    Πως λέμε, «Αντε να σε δει κάνας γιατρός, ρε» έτσι προχτές άκουσα εδώ μια άλλη βερσιόν της έκφρασης από δύο ζωηρούς έφηβους τρίτης ηλικίας.
    Λογοφέρνανε για τα καλά. Και λέει ξαφνικά ο ένας:.
    -Δεν είσαι καλά ρε. Δεν είσαι καθόλου καλά! Αντε πάγαινε ρε στην κυρά-Αργυρώ να σου γράψει κάνα φάρμακο!
    Αργυρώ είναι η γραμματέας του γιατρού της γειτονιάς που γράφει τα φάρμακα στα βιβλιάρια των ασφαλισμένων.

    Την είδα χτες το απόγευμα:
    -Ω, η κυρία Αργυρώ, που δεν λέει το γω!
    -Το λέω, το λέω!

  45. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    38: Ωραία παροιμία!

    42: Ο Καζαντζάκης, φυσικά, έγραψε «θα βγει γιγαντωμένη», αλλά ούτε το εντός εισαγωγικών παράθεμα είναι ακριβές, αν πιστέψω εδώ:
    http://www.nooz.gr/greece/kazantzakis-geni8ikame-arxontes

    Η επιστολή, ασχολίαστη.

  46. Εγώ πάλι δεν καταλαβαίνω γιατί προλογίζουνε τα βιβκλία, νομίζω πως πιο σωστό είναι να τα επιλογίζουνε αφού τα έχουν διαβάσει οι αναγνώστες ώστε να έχουν σχηματίσει και αυτοί μια πρώτη εντύπωση, διαφορετικά είναι σαν να θέλουν να προκαταλάβουν την γνώμη του αναγνώστη » καλό θα είναι το βιβλίο γιατί το λέει ο Χατζηπαπάρας», κάτι που συμβαίνει αρκετές φορές. Ενώ με την αντίθετη σειρά η πιο πιθανή αντίδραση θα ήταν » τι μας λέει ο Χατζηπαπάρας» και φυσικά θα μειωνότανε το κύρος του.

  47. Alexis said

    #45, Ναι: «Η Ελλάδα που θέλουν να την γκρεμίσουν… …θα βγει γιγαντωμένη» έγινε «Η ελληνική ράτσα που πάνε να την εξαφανίσουν θα …εξέλθει ισχυρότερη» . Μια χαρά απόδοση ε; 😀

    Για το περιεχόμενο της επιστολής, εντάξει, είναι γνωστό ότι ο Καζαντζάκης τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε ενστερνιστεί έναν υπερπατριωτισμό και μία ελληνοκεντρική θεώρηση των πραγμάτων, το διαπιστώνει κανείς και από τον πρόλογο του «Καπετάν Μιχάλη» που γράφτηκε, νομίζω, μετά το 1948.

  48. 41. Γς, μια κι αναφέρθηκες στον Τεό Σαραπό (πραγματικό όνομα Θεοφάνης Λουμπούκης) άκου κάτι που φαίνεται με ανέκδοτο αλλά είναι πραγματικότητα. Το 1974, ο Ροβήρος Μανθούλης είχε σκηνοθετήσει ένα ντοκιμαντέρ 52 λεπτών για τη γαλλική τηλεόραση με τίτλο «Έντιθ Πιάφ: δέκα λεπτά ευτυχίας την ημέρα». Μετά μερικά χρόνια σκηνοθετούσε ένα άλλο ντοκιμαντέρ για τη Γαλλία του μεσοπολέμου και ήθελε να χρησιμοποιήσει κάποια πλάνα με την Έντιθ Πιάφ από το παλιό του ντοκιμαντέρ. Ο υπεύθυνος του αρχείου του σταθμού του απάντησε ως εξής: Τα δικαιώματα τα έχει ένας συγγενής του Σαραπό που ζει στην Ελλάδα στη Θεσσαλία. Είναι βοσκός. Αν πας και εντοπίσεις που έχει το κοπάδι του και σου υπογράψει, τότε εντάξει. Κόκκαλο ο Μανθούλης!

  49. sarant said

    Αν έχει και τα άλλα δικαιώματα της Πιάφ ο βοσκός ο ξάδερφος του Σαραπό, θα φοράει χρυσά κουδούνια στα γκεσέμια του!

  50. 48. Που φαίνεται με ανέκδοτο… Αχ οι βιασύνες. Ακούγεται σαν ανέκδοτο…κλπ

  51. […] χρόνος… Ο Νίκος στο ιστολόγιό του έχει ανεβάσει δύο συνέχειες από τα “Εφτά Ευτυχισμένα Καλοκαίρια&#8… του Μίμη, θα τις αναδημοσιεύσω κι εδώ με φωτογραφικό […]

  52. tofistiki said

    «Ακόμα κι ο ξάδερφος μου ο Βασίλης, που ερχόταν συχνά από το Μαρούσι στο σπίτι μας στη Νέα Σμύρνη, ανταποδίδοντας αντίστοιχες επισκέψεις μου στο Μαρούσι, τά ΄φτιαξε με μια Νεοσμυρνιώτισσα, τη Λεία, τελείως απροσδόκητα.»

    Λεία Χατζοπούλου-Καραβία
    , αγαπημένη φίλη του Μίμη και της Κικής, πολυγραφότατη και πάντα δραστήρια και πολυάσχολη. Δύο ποιήματά της έχεις καταχωρίσει στον ιστότοπό σου: Προς Αντιγόνην και Στο τρίτο λάλημα

  53. sarant said

    Καλά το έβαλες γιατί λογάριαζα να το σχολιάσω και το ξέχασα!

  54. Άντα said

    Αχ, παιδιά, μου θύμισε τη »Σπηλιά» του Σαραμάγκου!

  55. Τσούρης Βασίλειος said

    Έχετε κρατήσει κανένα από κείνα τα κουκλάκια;

  56. sarant said

    Ναι, αλλά πολύ λίγα.

  57. tofistiki said

    Η ιστορία με τα κουκλάκια πάντοτε με μάγευε. Σαν να θυμάμαι μάλιστα ότι ο παππούς, μου είχε πει πως τους είχε προσεγγίσει ένας παιχνιδοβιομήχανος της εποχής (ο Κεχαγιάς ίσως) και τους είχε προτείνει συνεργασία γιατί ήταν πολύ πετυχημένα. Ίσως όμως αυτό να ήταν μια ακόμα από τις τερατολογίες που συνήθιζαν να μας λένε, ο παππούς κι ο θείος Γιώργος, κυρίως. 🙂
    Έχω διασώσει μόνο ένα χάλκινο καλούπι (για την ακρίβεια, το μπροστινό μισό του κορμού με το κεφάλι).

  58. Βουτς said

    Παρεπιπτώντως αγοράζετε βιβλία απο το ίντερνετ; Προτείνετε κάποιο;Πχ amazon uk ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: