Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η συνέντευξη στη Lifo

Posted by sarant στο 22 Φεβρουαρίου, 2013


Στο τεύχος του περιοδικού Lifo που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες, υπάρχει και μια δική μου συνέντευξη, που έδωσα στον Άρη Δημοκίδη και που συνέπεσε περίπου με την κυκλοφορία του βιβλίου Λέξεις που χάνονται μαζί με το κυριακάτικο Βήμα. Θα αναδημοσιεύσω σήμερα τη συνέντευξη αυτή, όχι τόσο για να συνεχίσω να βλογάω τα γένια μου, αλλά επειδή μπορεί να θέλετε να σχολιάσετε κάτι από αυτά που αναφέρονται εκεί, και προτιμότερο είναι η συζήτηση να γίνει εδώ. Έπειτα, υπάρχει ένα λαθάκι στην πρωτότυπη δημοσίευση και επίσης μού δίνεται η ευκαιρία να συζητήσω και μια λέξη που χρησιμοποίησε το περιοδικό στην εισαγωγή της συνέντευξης.

Την πρωτότυπη συνέντευξη (μαζί με μια φωτογραφία, χμ, διαφορετική από τη συνηθισμένη) μπορείτε να τη δείτε εδώ, με τον κολακευτικό τίτλο «Ο συλλέκτης των χαμένων λέξεων». Κολακευτική είναι και η εισαγωγή του περιοδικού: Με το βιβλίο του «Λέξεις που χάνονται» ο δημοφιλής και πολυπράγμων μπλόγκερ Νίκος Σαραντάκος κατόρθωσε να περισώσει εκείνες τις λέξεις της ελληνικής γλώσσας που χάνονται με το πέρασμα του χρόνου. Ο Άρης Δημοκίδης μίλησε μαζί του για την αξία των λέξεων, την ελληνική γλώσσα και τους Grammar Nazis… Ή δεν είναι; Εννοώ τη λέξη «πολυπράγμων», την οποία προφανώς το περιοδικό τη χρησιμοποίησε με τη θετική της σημασία. Όμως η λέξη έχει και θετική και αρνητική σημασία, και σύμφωνα με το ΛΚΝ η θετική σημασία (αυτός που καταπιάνεται με πολλά: έμπειρος και δραστήριος) είναι η σπανιότερη, ενώ συχνή είναι η αρνητική σημασία (περίεργος, αδιάκριτος, που αναμειγνύεται σε υποθέσεις (τρίτων) που δεν τον αφορούν).

Μάλιστα, σύμφωνα με το Λεξικό Μπαμπινιώτη (τουλάχιστον στη 2η έκδοση που έχω πρόχειρη) η λέξη είναι πάντοτε κακόσημη, και σημαίνει αφενός όποιον ασχολείται με πολλές υποθέσεις χωρίς να αντεπεξέρχεται σε καμία ή όποιον ανακατεύεται σε πολλά, τον ανακατωσούρη. Αν πήγαινα λοιπόν με τον Μπαμπινιώτη, θα έπρεπε να ενοχληθώ από τον χαρακτηρισμό, αφού ο πολυπράγμονας, κατά Μπαμπινιώτην, λίγο διαφέρει από τον μπιζιμπόντη, όπως αποκάλεσε χτες τον υπουργό κ. Στουρνάρα ο Απόστολος Κακλαμάνης. Όμως, οι σημασίες αλλάζουν και τα λεξικά καμιά φορά πιάνονται αδιάβαστα, και νομίζω ότι αυτό έχει γίνει με τη λέξη «πολυπράγμων», διότι βλέπω να χρησιμοποιείται πολλές φορές εγκωμιαστικά, οπότε κακώς ο Μπαμπινιώτης δεν σημειώνει και αυτή τη σημασία. Όχι όμως ότι έχει εξαφανιστεί και η αρνητική σημασία της λέξης: γκουγκλίζοντας βρίσκω πολλές περιπτώσεις αρνητικής χρήσης, ίσως περισσότερες από τις θετικές. Εσείς, πώς την καταλαβαίνετε τη λέξη «πολυπράγμων»;

Και μετά από αυτή την παρατήρηση (βάλ’του συνέντευξη, να σου ψειρίσει την εισαγωγή της, θα πει κάποιος -ναι, το έχω το κουσούρι αυτό), παραθέτω τη συνέντευξη στη Lifo. Με μαύρα οι ερωτήσεις του Άρη Δημοκίδη:

— Αναρωτιέμαι καταρχάς πώς σου ήρθε η ιδέα γι’ αυτό το βιβλίο;

Καθώς διάβαζα παλιότερα λογοτεχνικά κείμενα, συναντούσα συχνά λέξεις που δεν τις έχει κανένα από τα σύγχρονα λεξικά μας, ίσως και κανένα λεξικό γενικώς. Με γοήτευε πάντοτε αυτό το αχαρτογράφητο κοίτασμα της νέας ελληνικής, το ελαφρώς περιφρονημένο από τη λεξικογραφία. Καθώς συζητούσαμε μια μέρα με τον εκδότη μου, τον Γιάννη Νικολόπουλο, ξεπήδησε η ιδέα για τις «Λέξεις που χάνονται», όχι φυσικά για να καλύψω το κενό, αλλά για να δείξω την ύπαρξή του και με την ευκαιρία να αφηγηθώ μερικές, ελπίζω τερπνές, ιστορίες λέξεων.

— Πώς τις μάζεψες και πόσο δύσκολο ήταν να επιλέξεις αυτές τις 366, αφήνοντας εκτός κάποιες άλλες;

Μια πρώτη μαγιά ήταν οι αποδελτιώσεις που έχω κάνει σε συγγραφείς όπως ο Παπαδιαμάντης ή ο Κοτζιούλας, καθώς και η μελέτη μου για τα αντιδάνεια. Επίσης, στο ιστολόγιό μου μού αρέσει συχνά να γράφω κομμάτια για λέξεις που δεν τις έχουν τα λεξικά. Έτσι, έφτασα σε ένα σώμα περίπου 500 λέξεων που δεν τις είχαν τα σύγχρονα μεγάλα λεξικά μας, από τις οποίες στη συνέχεια διάλεξα εκείνες για τις οποίες είχα να διηγηθώ μια γουστόζικη ιστορία, μια ενδιαφέρουσα ετυμολογία, ένα χαρακτηριστικό λογοτεχνικό απόσπασμα.

— Με ποιον τρόπο θεωρείς ότι παντρεύεις, σε αυτό το βιβλίο, τη λεξικογραφία με τη λογοτεχνία; Ακριβώς με την εκτεταμένη παράθεση αποσπασμάτων από κείμενα μεγάλων Ελλήνων συγγραφέων, ώστε να δώσω γεύση από τα έργα τους. Πάντως, δεν περιφρονώ και τη σημερινή καθημερινή χρήση, όπως αποτυπώνεται στο Διαδίκτυο.

— Μετά την κυκλοφορία του βιβλίου, άρχισε να ξαναχρησιμοποιείται κάποια απ’ αυτές τις λέξεις που απειλούνταν με εξαφάνιση; Χρησιμοποιείς κάποια εσύ, και αν ναι, ποια;

Πολύ θα πήγαινε να το παινευτώ αυτό, αν και με την εντατική διαφήμιση που έγινε την περασμένη εβδομάδα (ακόμα και από την τηλεόραση!), που το βιβλίο μου διανεμήθηκε από το «Βήμα», διαπίστωσα ότι χιλιάδες αναζήτησαν στο ιστολόγιό μου τη μοναδική ελληνική λέξη που αρχίζει από ζν- (είναι το ζνίχι, δηλαδή ο σβέρκος), οπότε σίγουρα θα την έχουν μάθει. Εγώ χρησιμοποιώ κάμποσες από αυτές τις λέξεις, ας πούμε το ζιαφέτι, δηλαδή το γλέντι, το τσιμπούσι, ή το μαϊτζέβελος, που σημαίνει ευκολομεταχείριστος (ιδίως για εργαλεία) – αν και προσωπικά χρησιμοποιώ τον τύπο «ματζόβολος», αφού έτσι έμαθα τη λέξη από τον παππού μου.

— Υπάρχει υλικό για δεύτερο μέρος;

Υλικό υπάρχει, αλλά δεν ξέρω αν θα το επιχειρήσω, τουλάχιστον αμέσως. Πιο πιθανό θεωρώ να ασχοληθώ πρώτα με κάτι παρεμφερές: τις παροιμιακές φράσεις που αρχίζουν να ξεχνιούνται, για παράδειγμα «Είναι από την Πάρο, δεν είναι από την Τήνο». Το τι σημαίνει το αφήνω για κουίζ, θα το πούμε στο τέλος.

— Στις αναρτήσεις σου στο sarantakos.wordpress.com, και παρότι είσαι ειδήμων στον τομέα σου, σπάνια είσαι απόλυτος. Φαίνεται πως περισσότερο θέλεις να καταλάβεις τη γλώσσα και να ερμηνεύσεις ακόμα και γιατί κάποιοι τη χρησιμοποιούν «λάθος», παρά να επιβάλεις στους άλλους το σωστό. Ή, τουλάχιστον, αυτή την αίσθηση έχω. Εσύ πώς το βλέπεις;

Μα, έτσι είναι η ίδια η γλώσσα. Επιβάλλει τις διτυπίες και τις πολυτυπίες και δεν συμπαθεί τις απόλυτες απόψεις. Κι έπειτα, το σημερινό «λάθος» είναι το αυριανό σωστό. Οπότε, μεγαλύτερη σημασία έχει να καταλάβουμε πού βασίζεται ο ένας και πού ο άλλος τύπος, παρά ποιος από τους δύο είναι «σωστός». Η προσέγγιση αυτή, βέβαια, έχει ένα μειονέκτημα, πώς όταν σε ρωτούν, ας πούμε, αν είναι σωστό το «ευχαριστώ όλους όσους με ψήφισαν» ή το «ευχαριστώ όλους όσοι με ψήφισαν», δεν μπορείς να ξεμπερδέψεις με μια μονολεκτική απάντηση, πρέπει να πεις πολλά. Κάποιοι, όμως, προτιμούν να λένε ότι το σωστό είναι το δεύτερο και ότι είναι αγράμματοι όσοι λένε το πρώτο και νομίζουν ότι καθαρίζουν.

— Έχεις παρατηρήσει στο Ίντερνετ την αύξηση των Grammar Nazis; (Προσωπικά γελάω όταν πάνε να διορθώσουν αυστηρά κάποιον στα σχόλια και κάνουν και οι ίδιοι λάθος.) Ποια είναι η γνώμη σου για τους καβγάδες ορθογραφίας στα σχόλια (άσχετων με τη γλώσσα αναρτήσεων);

Θα έλεγα ότι τέτοιοι χωροφύλακες της γλώσσας υπήρχαν πάντα και παντού. Δεν ελλοχεύουν μόνο στο Διαδίκτυο τέτοιοι ανεκδιήγητοι τύποι. Παραθέτω από το βιβλίο Αλεξία του Σαράντου Καργάκου απόσπασμα από άρθρο γραμμένο το 1987: «Υποψήφιος πρύτανης… ανορθογραφεί ως παλαιός υποψήφιος της σχολής υπομοιράρχων». Ποιο νομίζεις πως ήταν το φοβερό ορθογραφικό ολίσθημα; Ότι έγραψε «διαχείρηση» (τύπος που υπάρχει σποραδικά και στα αρχαία) αντί «διαχείριση»! Ασφαλώς, όμως, στο Διαδίκτυο τους δίνεται μεγαλύτερη ευκαιρία να εκδηλωθούν.

Αυτό που επισήμανες, για τους αυστηρούς διορθωτές που κάνουν οι ίδιοι λάθος, είναι πράγματι πολύ συχνό φαινόμενο και το έχω ονομάσει Φαινόμενο Μπούμερανγκ. Αλλά και οι καβγάδες για θέματα «γλωσσικής ορθότητας» έχουν μεγάλη πλάκα. Έχω ένα άρθρο για την έκφραση «και πράσινα άλογα», το οποίο δέχεται συνεχώς επισκέψεις με τον εξής τρόπο: σε άσχετη συζήτηση, συνήθως σε αθλητικό ιστότοπο, κάποιος λέει π.χ. «τι αδικία και πράσινα άλογα, αφού ήταν πεναλτάρα». Του απαντάει ο άλλος «Μη δολοφονείς τη γλώσσα, το σωστό είναι «πράσσειν άλογα»». Και κάποιος τρίτος παρεμβαίνει και βάζει λινκ προς το άρθρο μου, όπου υποστηρίζω, πειστικά νομίζω, ότι έκφραση «πράσσειν άλογα» δεν υπήρξε στην αρχαία γραμματεία και ότι το πράσινο είναι το χρώμα του αδύνατου, προκειμένου για ζώα – και άλλωστε η ίδια έκφραση υπάρχει και στα ρουμάνικα.

Βέβαια, στο Διαδίκτυο είναι πολύ συνηθισμένο, και πολύ φτηνό, κάποιοι να χρησιμοποιούν τα ορθογραφικά λάθη των συνομιλητών τους, πραγματικά ή φανταστικά, για να απαξιώσουν συνολικά την αντίθετη άποψη, με την εξής διεστραμμένη εξίσωση: έκανες ένα ορθογραφικό λάθος, ΑΡΑ είσαι ανορθόγραφος, ΑΡΑ είσαι αγράμματος, ΑΡΑ όσα λες δεν έχουν καμιά αξία. Καθένα από αυτά τα ΑΡΑ είναι ένα τεράστιο λογικό άλμα (παναπεί, έχουμε άλμα τριπλούν).

— Το lifo.gr αποφάσισε πριν από κάποιο καιρό να μην εγκρίνει σχόλια που είναι γραμμένα με greeklish και να ζητά από τους σχολιαστές να τα ξαναγράφουν με ελληνικούς χαρακτήρες. Ήταν μια αμφιλεγόμενη κίνηση – κάποιοι τη θεώρησαν αυταρχική λογοκρισία, άλλοι τη θεώρησαν πολύ μαλακή και ζήτησαν να απαγορεύσουμε και τα σχόλια που είναι γραμμένα μόνο με κεφαλαία. Ποια είναι η άποψή σου;

Θα παραδεχτώ ότι με κουράζουν και τα κεφαλαία και τα greeklish, αν και παλιότερα συμμετείχα σε μια ηλεκτρονική λίστα συζητήσεων όπου θίγαμε (σπανίως) και σοβαρά θέματα, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά greeklish. Τώρα, όμως, έχω ξεσυνηθίσει. Θα δεχόμουν την απόφαση μόνο γι’ αυτόν το λόγο, ότι τα greeklish δυσκολεύουν τους μη εξοικειωμένους και τα κεφαλαία κουράζουν. Στο ιστολόγιό μου δεν αποθαρρύνω τα greeklish (ωστόσο ελάχιστοι τα χρησιμοποιούν), πιο πολύ τα κεφαλαία.

— Έχεις αντιληφθεί γνωστούς σου να προσέχουν τη διατύπωσή τους όταν σου μιλούν, φοβούμενοι ότι θα χρησιμοποιήσουν λάθος λέξεις και θα τους διορθώσεις; Πρέπει να σου πω ότι ξαναδιάβασα τις ερωτήσεις (κάτι που ποτέ δεν κάνω) κάπως ψαρωμένος πριν σου τις στείλω, εξαιτίας μιας σχεδόν υποσυνείδητης ανησυχίας πως θα πω κάποια κοτσάνα και θα ξενερώσεις.

Μερικοί μου το λένε και αυτό με ενοχλεί λιγάκι γιατί, όπως σου είπα, δεν είναι αυτή η νοοτροπία μου – μπορεί όμως κι εγώ μερικές φορές να γέρνω περισσότερο απ’ όσο πρέπει προς τη λαθολογική πλευρά. Πάντως, στον προφορικό λόγο λάθη κάνουμε όλοι – ένας ήταν αλάθητος και τελεί υπό παραίτηση.

— Ποια πιστεύεις ότι είναι η μεγαλύτερη παρανόηση σε σχέση με την ελληνική γλώσσα και τη λειτουργία της; Υπάρχουν πολλές. Μία αναφέραμε πιο πάνω, ότι ένα ορθογραφικό λάθος καταντάει να σημαίνει πως οι απόψεις που εκφράζονται δεν είναι βάσιμες. Μία άλλη μεγάλη παρανόηση αφορά το εξής: επειδή συναφείς λέξεις υπάρχουν και στα ελληνικά και στα λατινικά (και στις λατινογενείς και σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες), π.χ. νυξ, nox, nuit, notte, night, Nacht, αυτό σημαίνει τάχα πως οι λέξεις των άλλων γλωσσών είναι δάνειες από τα ελληνικά. Μία τρίτη, ότι η απλοποίηση της ορθογραφίας είναι τάχα φθορά της γλώσσας. Και άλλες θα μπορούσα να σκεφτώ, αλλά ήδη είπα πολλά.

Μένει μόνο το κουίζ που έχω αφήσει αμανάτι από μια προηγούμενη ερώτηση. Η μισοξεχασμένη φράση «Είναι από την Πάρο, δεν είναι από την Τήνο» λέγεται (ή λεγόταν) για κάποιον που συνηθίζει να παίρνει χωρίς να δίνει, ιδίως για όποιον δέχεται κεράσματα, αλλά δεν κερνάει ποτέ ο ίδιος. Ο υπαινιγμός εκμεταλλεύεται την παρήχηση (να πάρω – την Πάρο, δίνω – την Τήνο). Παρόμοια, για όποιον ζητούσε συνεχώς (δανεικά, εκδουλεύσεις κ.λπ.) από τους άλλους, λεγαν «Είναι απ’ το Ζητούνι», που είναι το παλιό όνομα της Λαμίας.
Advertisements

210 Σχόλια to “Η συνέντευξη στη Lifo”

  1. Γς said

    Καλημέρα
    Αχ, αυτή η φωτο!
    Είναι όλα τα λεφτά!
    😉

  2. atheofobos said

    Το πολυπράγμων. θα έλεγα πως αποκτά την αντίστοιχη σημασία από όσα σχετικά αναφέρει κανείς για κάποιο πρόσωπο.

  3. Triant said

    Καλημέρα.

    Το μαϊτζέβελος χρησιμοποιείται πολύ στη θάλασσα, περισσότερο όμως στην μορφή [b]μανιτζέβελος[/b].

  4. christos k said

    Καλημέρα, νομίζω οτι η επόμενη κίνησή σου δεν θα έπρεπε να είναι το «Λέξεις που χάνονται 2» αλλά ένα λεξικό της παλιάς νεοελληνικής λογοτεχνίας-πχ 1880-1930- διότι εσύ το έχεις και στο έχω ξαναπεί. Άλλωστε μάλλον απο εκεί θα έψαχνε κάποιος για λέξεις που χάνονται και παράλληλα θα πρόσφερες (ή προσέφερες 🙂 ) ένα σπουδαίο εργαλείο.

  5. Theo said

    Το «πολυπράγμων» το καταλαβαίνω μάλλον αρνητικά. Συνήθως έχει μια ειρωνική χροιά. Αλλά και πολλές φορές έχει θετική έννοια που προκύπτει από τα συμφραζόμενα, όπως γράφεται και στο σχ. 2.

  6. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Στην lifo γράφει εκτός του πολυπράγμων, οτι είσαι και φιλόλογος, ισχύει;
    Το πολυπράγμων, εγω στις συναναστροφές και τις συζητήσεις που είχα μέχρι τώρα, το εκλάμβανα πάντα με την θετική του έννοια, π.χ δραστήριος-α, πολυτάλαντος-η κλπ. σήμερα είδα οτι έχει και αρνητική έννοια. Για την αρνητική έννοια, συνήθως χρησιμοποιώ-ούν την γνωστή φράση, πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης.

    Η φωτογραφία είναι σκέτη ζωγραφιά, ( του Πικάσο, χε χε).

    Και κάτι άσχετο, τελικά ο Γιωργάκης είχε δίκιο, γίναμε η Δανία του νότου, καιρικά τουλάχιστον. Τι βροχή είναι αυτή ρε γαμώτο σαπίσαμε, πώς αντέχουν ολόκληρους μήνες με τέτοιο καιρό; Αντε να περάσουν δυο ωρίτσες, να βγεί ο ήλιος, να πάρουμε τ΄απάνω μας.

  7. Καλή βροχερή μέρα! Θετικό το πολυπράγμων. Ο Λεονάρντο ήταν πολυπράγμων.

  8. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Αυτό που προτείνεις το έχω στο νου μου, αλλά θέλει επιτελείο, δεν είναι παίξε-γέλασε. Ούτε όμως θα κάνω σίκουελ των Λέξεων. Κάτι άλλο έχω στο νου μου.

    5: Εγώ δεν λέω πως είμαι φιλόλογος, αλλά έχω και πτυχίο Αγγλικής φιλολογίας.

  9. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂

    Ο όρος πολυπράγμων έχει θετική και αρνητική σημασία.
    Είσαι (γενικά μιλώ) με τη θετική σημασία πολυπράγμων, αν αποδεδειγμένα με τα θέματα που ασχολείσαι δεν υποπίπτεις συχνά σε λάθη, ή δεν ρωτάς για κάτι που δεν ξέρεις.
    Είσαι με την αρνηιτκή σημασία πολυπράγμων, αν φυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουν.
    Τη θετικότητα, ή μη του όρου τη δίνει, ο τόνος της φωνής στον προφορικό λόγο, τα συμφραζόμενα στο γραπτό λόγο και ενδεχομένως κάποια smilies ( 😛 😀 😆 :X ) στον σύγχρονο γραπτό διαδικτυακό λόγο.

    Απ’ τα συμφραζόμενα λοιπόν, καταλαβαίνει κανείς ότι, ο Δημοκίδης το έγραψε με τη θετική του σημασία.
    (πολύ βροχή σήμερα αδέλφια)

  10. Alfred E. Newman said

    Μια πολύ ωραία λέξη (τρισχιλιετής) που αγαπώ και με την οποία αυτοχαρακτηρίζομαι είναι το αλλοτριοπράγμων.

    Εμπεριέχει βέβαια θετικά και αρνητικά στοιχεία και θεωρώ ότι είναι η καλύτερη απόδοση στα ελληνικά της αγγλικής φράσης busybody. Σίγουρα καλύτερη από αυτήν που έχει σχεδόν καθιερωθεί του μπιζιμπόντη.

    Τώρα επειδή το πολυπράγμων συχνά έχει έντονη αρνητική χροιά ίσως ο καλύτερος χαρακτηρισμός ανθρώπων σαν τον Νικοκύρη να είναι το «αναγεννησιακός» (κάποιοι τέτοιοι και αν έκαναν πολλά ταυτόχρονα! )

  11. τυφλόμυγα said

    Πρώτη φορά μαθαίνω για την αρνητική σημασία της λέξης «πολυπράγμων». Μόνο σε θετικά συμφραζόμενα θα τη χρησιμοποιούσα.
    Πανέξυπνη η ατάκα για τον Πάπα και το αλάθητο. 🙂

  12. LandS said

    Άσχετο.
    Στο Ποντίκι διαβάζω για αμερικανό επιστήμονα που ισχυρίζεται ότι οι αρχαίοι ήταν εξπνότεροι από μας. Έχει δίκιο! Αφενός δεν κατάλαβα αυτό το Αθηναίος του 1000 πΧ κάτω από την εικόνα του Περικλή στη Πνύκα να αγορεύει, αφετέρου μιλούσαν Αρχαία! Τυχαίο; Δεν νομίζω!

  13. Voulagx said

    Καλύτερα το «χαλκέντερος», αίρεται πάσα αμφισημία.

  14. αν είσαι θετικιστής το βλέπεις θετικά, αν είσαι του κλασικού, διατηρείς και μια επιφύλαξη…:-)

  15. Costas said

    Το πολυπράγμων εγώ το κρίνω από τα συμφραζόμενα, όπως δηλ. γράφει το ΛΚΝ. Θα πρόσθετα σ’ αυτό και τα επίθετα ανοίκειος και ανίερος, που έχουν αρνητική χροιά αλλά δεν βλέπω γιατί να θεωρούνται ταμπού σημασίες ουδέτερες, συνώνυμες με το μη οικείος, unfamiliar, μη ιερός, αν αυτές γίνονται σαφείς από τα συμφραζόμενα. Γιατί να καπαρώνεται και να αιχμαλωτίζεται εσαεί μια κανονικά σχηματισμένη λέξη από τις μόδες της χρήσης;

  16. advocatusDiaboli said

    Αν θέλετε μου απαντάτε, τι δεινά θα μας συμβούν αν χαθούν οι λέξεις ζιαφέτι ,γλέντι και τσιμπούσι, θα παρεξηγηθεί
    η τουρανική ακαδημία?

  17. Εσείς, πώς την καταλαβαίνετε τη λέξη “πολυπράγμων”;

    Χμμμ, κάτι σαν τον Μαρινάκη ένα πράμα. Καλό για μερικούς, αδιάφορο για λίγους και κακό για τους υπόλοιπους.

  18. Ανδρέας «Κουπονιώτης» said

    Πολυπράγμων. Νομίζω πως έχει θετική έννοια η λέξη και έτσι την έχω συνηθίσει. Αποκτά αρνητική έννοια όταν ο τόνος στον προφορικό λόγο παίρνει ειρωνική χροιά, για κάποιον που ασχολείται με πολλά πράγματα αλλά δεν τα καταφέρνει, (τι θες κι ανακατεύεσαι αφού δεν μπορείς). Στον γραπτό λόγο, αν ήθελα να δώσω την αρνητική πλευρά της λέξης, θα χρησιμοποιούσα εισαγωγικά.
    Καλημέρα, αν και δύσκολο το βλέπω…

  19. Απλός said

    Μόνο με τη θετική σημασία την ήξερα τη λέξη.

  20. munich said

    πολυπράγμων, πολυσχιδής τα ξέρω και τα χρησιμοποιώ πάντα επαινετικά. Δεν έχβ ακούσει ποτέ «είναι πολυπράγμων με την ΚΑΛΗ έννοια»
    για αυτούς που χώνουν τη μύτη τους παντού προτείνω
    http://www.pgdesign.us/hana.aspx#.USc4d6VDza4

  21. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    Τελικά οι περισσότεροι εκλαμβάνουν τη λ. πολυπράγμων είτε θετικά είτε αρνητικά, περίπου όπως το ΛΚΝ. Στον γραπτό βέβαια λόγο λείπουν οι βοήθειες από τον τόνο της φωνής, αλλά όταν λέει κάποιος, π.χ. «Ας μας απαντήσει ο πολυπράγμων υπουργός….» καταλαβαίνεις πως αρνητικά το εννοεί.

    14: Πολύ δύσκολο μου φαίνεται να χαθεί η λέξη «γλέντι» και τα παράγωγά της. Με τι προτείνετε να αντικατασταθεί;

  22. Δημήτρης Μ. said

    Με είχε εντυπωσιάσει στην γ΄ Γυμνασίου η έκφραση «πολυπράγμων και υβριστής» (Λυσίας, Υπερ Αδυνάτου) και από τότε χρησιμοποιώ τη λέξη πολυπράγμων με την αρνητική της σημασία. Όμως, στο λόγο των άλλων, την αντιλαμβάνομαι και με θετική σημασία. Κάποιος άλλος, κάλλιστα, θα μπορούσε να χρησιμοποιεί τη λέξη εντελώς αντίθετα από εμένα. Για την καλή έννοια χρησιμοποιώ τα πολυσχιδής, πολυτάλαντος κλπ

  23. Κι ο παν – επιστήμων Αριστοτέλης, πολυτεχνίτης και πολυπράγμων ήταν. Άσε οι αναγεννησιακοί…

  24. Λευτέρης said

    «Έχεις αντιληφθεί γνωστούς σου να προσέχουν τη διατύπωσή τους όταν σου μιλούν, φοβούμενοι ότι θα χρησιμοποιήσουν λάθος λέξεις και θα τους διορθώσεις;»

    Το πιθανότερο είναι να φοβούνται μήπως χρησιμοποιήσουν καμιά «καθαρευουσιάνικη» λέξη / τύπο λέξης. Η γλωσσική κριτική του ιστολογίου (όπως και του Γιάννη Χάρη κ.α.) εκεί εστιάζεται.

  25. sarant said

    Το σχόλιο 3 ήταν αρκετή ώρα στη σπαμοπαγίδα. Κι έτσι η αρίθμηση έχει αλλάξει.

    Ναι, το ξέρω ότι οι ασχολούμενοι με τα σκάφη λένε «μανιτζέβελος»

  26. advocatusDiaboli said

    το γλέντι να το λέμε γιορτή, το τσιμπούσι μήπως προέρχεται απο το συμπόσιο?

  27. sarant said

    24: Δεν λέτε και το άλλο; Που όσους χρησιμοποιούν καθαρευουσιάνικες λέξεις τους στέλνω εξορία;

    26: Το τσιμπούσι δεν προέρχεται από το συμπόσιο, αν και παλιότερα είχε υποστηριχτεί αυτή η θέση. Και τον γλεντζέ; (όχι ότι η γιορτή μπορεί να αντικαταστήσει το γλέντι)

  28. bernardina said

    Ε, λοιπόν, ναι -η φωτογραφία είναι όλα τα λεφτά. Και η συνέντευξη μούρλια. 🙂

    Και για μένα, όπως για πολλούς, το πολυπράγμων πλέον στέκεται στην κόψη του ξυραφιού. Και πέφτει είτε από τη μια μεριά είτε από την άλλη ανάλογα με τα συμφραζόμενα, το ύφος, τον τόνο της φωνής.

    Όμως, συμπαθάτε με: busybody δεν σημαίνει πολυπράγμων. Σημαίνει κουτσομπόλης, αυτός που χώνει τη μύτη του στις υποθέσεις των άλλων, ανακατωσούρας και αδιάκριτος. Κι αν δεν με πιστεύετε, μια γουγλιά θα σας πείσει 🙂
    Εκτός αν άλλαξε στην πορεία και δεν το αντιλήφθηκα.

    Καλημερούδια, μολονότι από το πρωί αισθανόμαστε σαν να μας βομβαρδίζουν οι κεραυνοί.

  29. advocatusDiaboli said

    Κύριε Σαραντάκο σας ρωτώ επωνύμως, τα στοιχεία μου σας είναι γνωστά,δημόσια και χωρίς περιστροφές , είναι ορθό ένας πανέξυπνος άνθρωπος που βλέπει την ελληνική γλώσσα να μην διδάσκεται σωστά και να πάσχει , να αγωνιά μήπως χαθούν τούρκικες λέξεις; Γιατί δίνετε επιχειρήματα στους εχθρούς μας ; Χρέος του γλωσσολόγου δεν είναι να γράψει την λέξη αυχένας αντι για ζνίχι, σβέρκος; Αν δεν πίστευα οτι δράτε καλόπιστα δεν θα σας έγραφα ,δεν καταλαβαίνω όμως την σκοπιμότητα της επιβίωσης τουρκοαλβανικών λέξεων.

  30. Alexis said

    #26, Δεν είναι κακό να υπάρχουν περισσότερες λέξεις για την ίδια έννοια, γιορτή και γλέντι δεν είναι πάντα το ίδιο πράγμα στην καθημερινή χρήση της γλώσσας. Στην τυποποιημένη φράση π.χ. «γλέντι μέχρι πρωίας» αν πούμε «γιορτή μέχρι πρωίας» ακούγεται κάπως περίεργα, δε νομίζεις;

  31. MelidonisM said

    25 Οι Λέξεις που χάνονται δεν ενδείκνυνται για καθαρολόγους

    çümbüş τουρκιστί γλέντι και είδος μαντολίνου από τα περσικά, λένε, και τον γλεντζέ να τον λέμε εορτύλο!:-)

  32. Ηλεφούφουτος said

    Πάντως για τον Μπαμπινιώτη το «πολυπράγμων» χρησιμοποιείται αρνητικά:
    http://athensvoice.gr/the-paper/article/383/%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%C2%AB%CE%B1%CF%80%CE%BB%CF%8C%CF%82%C2%BB-%CE%B4%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%82

  33. advocatusDiaboli said

    Προς Alexis ,το 1830 όλοι ελεγαν ,έμεινα σε ένα χάνι, εσυ δεν νομίζεις οτι καλύτερα το λέμε σήμερα ξενοδοχείο: χαίρομαι που το τσιμπούσι δεν είναι ελληνική παρεφθαρμένη λέξη είναι κακόηχη , δεν νομίζω οτι δεν μπορούμε να εκφραστούμε ικανοποιητικά με ελληνικές λέξεις.

  34. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Οι οδοντίατροι κοιτάζουν το συνομιλητή στα δόντια, οι τσαγκάρηδες στα παπούτσια κ.ο.κ. » Η …διατροφή του επαγγέλματος» Διατροφή είπα ! 🙂
    Να το διαστρέψουμε(το πολυπράγμων) σε αρνητικό, σκέτο, χωρίς τα συμφραζόμενα ; Μα έτσι πάρα πολλές λέξεις γίνονται δίκοπες.
    Πολυμήχανος δεν μπορεί να είναι επίσης αμφίσημο; κι ας ήταν ο Οδησσέας (κι ο παπούς Σαραντάκος, στο θετικότατο που λέγαμε.)

  35. spiral architect said

    @29: … Γιατί δίνετε επιχειρήματα στους εχθρούς μας ; …

    Ποιοι είναι αυτοί;

  36. Per aspera said

    8 A jack of all trades and master of none ;-).
    Αλήθεια, πως είναι στα τούρκικα ο πολυπράγμων; Στα ελληνικά ο ντολμάς; Άντε σιγά σιγά να συμμαζευόμαστε, έχουμε ξωκείλει.Που είναι ο Κοραής να βάλει τάξη στην τούρκικη λεξοπλημμύρα που βρήκε κουϊτή σε τούτο το μπλογκ και άραξε…

  37. advocatusDiaboli said

    Δεν είμαι καθαρολόγος και έχω πάθος με την συλλογή και ετυμολόγηση ξένων λέξεων που πέρασαν στα ελληνικά για αυτό και είμαι εδώ, αλλά πρώτα μαθαίνεις να φοράς εσώρουχα μετά κοστούμι και μετά αν σου αρέσει φόρα τουζλούκια.

  38. Καταπληκτική η συνέντευξη Νίκο! Σου αξίζει πολύ περισσότερη δημοσιότητα, έχεις τόσα πολλά και τόσο χρήσιμα να πεις!
    Και εντάξει όσο για την φωτογραφία δεν το συζητάμε!! 😀

    Το πολυπράγμων και εγώ μόνο με θετική σημασία το αντιλαμβάνομαι. Βεβαίως θα μπορούσε κάποιος να το εκφέρει με τέτοιο τρόπο που θα ακούγεται ειρωνικό, το ίδιο όμως μπορεί να κάνει με λέξεις όπως «έξυπνος», «εργατικός», «διάσημος», οι οποίες είναι αναμφισβήτητα θετικής σημασίας, έτσι δεν είναι;

    @29: Σε ποιους «εχθρούς» δίνει επιχειρήματα βρε Αβοκάτε; Ποιοι είναι οι «εχθροί» για σένα, και με ποιον παρανοϊκό τρόπο φαντάζεσαι ως επιχείρημά τους το ότι χρησιμοποιούμε την λέξη «γλέντι»; Φαντάζεσαι ας πούμε κάποια αγόρευση στο Διεθνές Δικαστήριο που να υποστηρίζει ο «εχθρός» πως «τα νησιά είναι δικά μας κύριοι Δικαστές, ξεκάθαρη απόδειξη γι’αυτό, το γεγονός πως χρησιμοποιούν την λέξη ‘γλέντι’!»

    Άσχετο:
    Βρε παιδιά η Ππαν πού χάθηκε; Ελπίζω να μην στεναχωρέθηκε πολύ με το «θα αστειεύεσαι ασφαλώς» προχθές, ε;
    Ππαν αν μ’ακούς, γύρνα πίσω!!

  39. Alexis said

    #33, Η προσπάθεια εξελληνισμού των χιλιάδων τουρκικών, αλβανικών, ιταλικών κλπ. λέξεων που έγινε κατά το 19ο αιώνα ήταν, κατά τη γνώμη μου, επιβεβλημένη και απόλυτα πετυχημένη κίνηση, όμως αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να ρίξουμε στο πυρ το εξώτερον κάθε λέξη που είναι γλωσσικό δάνειο από άλλη γλώσσα.
    Καλό το παράδειγμά σου με το χάνι αλλά θα μπορούσα κι εγώ να σου αντιπροτείνω π.χ. τις λέξεις σκάλα ή καπέλο. Θα έλεγε κανείς σήμερα τη σκάλα «κλίμακα» και το καπέλο «πίλο» χωρίς να κινδυνεύει να γίνει γραφικός;
    Ή μήπως ο δανεισμός είναι κακός μόνο όταν αφορά τους …Τουρκαλβανούς;

  40. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    -Βίος ανεόρταστος, μακρά οδός απανδόχευτος!
    -Ε ρε γλέντια

  41. spiral architect said

    Ελεξικογραφήθη και ο μπιζιμπόντης.

  42. physicist said

    Στην προσωπική μου γλώσσα, το πολυπράγμων έχει ελαφρά αρνητικό πρόσημο — για ξεκάθαρα αρνητικό λέω πολυσχιδής (ή, απλούστερα, ο πολύς). Όταν θέλω να βάλω θετικό πρόσημο λέω π.χ. δραστήριος ή, ακόμα καλύτερα, κάνω περίφραση: αυτός που έχει πολλά ενδιαφέροντα, αυτή που έχει πολύπλευρες δραστηριότητες κλπ. Θα συμφωνήσω όμως ότι ο χρωματισμός εξαρτάται από το συγκείμενο.

  43. Alexis said

    #41, Λες ο stefanos που πρόσθεσε το λήμμα να είναι ο Στέφανος Χίος; 🙂

  44. advocatusDiaboli said

    Alexis , η λέξη ρόδον είναι περσική όπως και η λέξη παράδεισος , δεν είμαι στενόμυαλος , υπάρχει πιστεύω ένα συλλογικό αισθητήριο που αποδέχεται τις συγγενείς γλώσσες ειναι οικείο το παραδεισος όχι όμως το ουγκουρσουζ, γρουσούζης

  45. spiral architect said

    @37: Συγνώμη αλλά θαρρώ ότι, υποπέσατε σε λογικό σφάλμα. Και εξηγούμαι:
    – Δεν έχετε ακούσει ότι η γλώσσα (-ες) είναι δυναμική (-ες) και εξελίσσονται.
    – Οι δάνειες και αντιδάνειες λέξεις σε όλες και απ’ όλες τις γλώσσες γιατί υπάρχουν;
    – Οι κάτοικοι του Μόντρεαλ μιλούν καθαρά γαλλικά;
    – Οι κάτοικοι της Μελβούρνης μιλούν καθαρά αγγλικά;

  46. Labros said

    Πρώτη φορά ακούω ότι το πολυπράγμων έχει αρνητική χροιά και σημασία!

  47. # 44
    Θεωρείς το νικνέιμ σου το advocatusDiaboli ότι εγκρίνεται από το …συλλογικό αισθητήριο ;

  48. Γς said

    Ε, ρε και χει το CNN τον ΓΑΠ τώρα!
    Χάνετε!
    Τον ρωτάει η Christiane Amanpour αν η Ελλάδα χτύπησε πάτο!
    Αυτή τι στιγμή ο ΓΑΠ σκέφτεται.
    Μείνετε συντονισμένοι!

  49. Ελληνικές λέξεις που χάνονται, που θάβονται δηλαδή, δεν βρήκαμε, μόνο τουρκικές ;

  50. 49 Σαν τα χιόνια. Εγώ σας περίμενα στον εθνομηδενιστικό εμφύλιο με τα Μαρασλειακά, αλλά θα είχατε δουλειές.

  51. spiral architect said

    @48: Έληξε! ΓουΣού είσαι βιτσιόζος. 😀

  52. Λευτέρης said

    #27 Δηλαδή είναι ανακριβές ότι η δική σας κριτική στέκεται σε στοιχεία ή τάσεις που θεωρείτε καθαρευουσιάνικα; Όταν κάποιος βλέπει ότι δεν δέχεστε ούτε τύπους όπως «η γραμματέας» (προτιμώντας «η γραμματέα»), ίσως σε μια συζήτηση μαζί σας να απέφευγε συνειδητά κάτι που θα υποψιαζόταν ότι αποδοκιμάζετε ως καθαρευουσιάνικο, έστω κι αν στον ίδιο ακουγόταν οικείο. Το ότι υπάρχει και δημοτικιστικός καθαρισμός το έχουν επισημάνει γλωσσολόγοι σαν τον Μοσχονά, όχι εγώ.

  53. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Κι ο πισωγλέντης πώς θα λέγεται, όπισθεν εορτάζων; Ε ρε γλέντια που λέει και η δυό φορές ΕΦΗ.

  54. Βιτσιόζος, χμμμ

    με αντιστροφή του σίγμα και ροτακισμό, συνδυασμένο με μακροποίηση του «ι» σε «ου» προκύπτει ο βιρτουόζος !!

  55. Γς said

    48:
    Ωχ, επανάληψη ήταν, σόρι.
    Την πάτησα.
    Ο Γιωργάκης μίλησε σήμερα τα μεσάνυχτα (ώρα Ελλάδος).
    Υπάρχει ήδη σε βίντεο.
    Ιn_ΓΑΠ και πράσινο παπάκι_mode

  56. MelidonisM said

    49 μέτρησα πάνω κάτω 75 ελληνικές λέξεις
    53 οπισθοχαρής κατα τα οπισθογεμή όπλα

  57. advocatusDiaboli said

    Τζιποιντ, εσένα σε ανακάλυψε τελικά το συλλογικό αισθητήριο;

  58. # 57

    Μα εγώ δεν ενοχλούμαι από την καταγωγή των λέξεων και το νικνέιμ μου…δεν είναι αυτό που νομίζεις1

    actore non probante reus absolvitur

  59. Γς said

    51, 54:
    Οτο πείτε. Και βιτσιόζος και βιρτουόζος και καπριτσιόζος και σκαμπρόζος και σπιρτόζος και γουστόζος.
    Ακόμη και φουριόζος αλλά και μαφιόζος!

  60. Με αφορμή το @22 στο Λυσία,οι αρχαίοι συγγραφείς χρησιμοποιούν το πολυπράγμων η το ρήμα και με τις δύο έννοιες όπως ο Πλάτωνας η ο Αριστοφάνης.Οι «νομικοί» Λυσίας και Ισοκράτης αρνητικά .Το ίδιο και Θουκυδίδης και ο Ξενοφώντας . Αντίθετα ο Πολύβιος και ο Ηρόδοτος δίνουν τη θετική πλευρά. Εχουμε δηλαδή μια συνέχεια και στις δύο σημασίες.
    Ετσι λοιπόν φαίνεται παράξενο το ότι η λέξη έχει μόνο αρνητική σημασία για τον κ. Μπαμπινιώτη, αλλά η ωραία ατάκα για το αλάθητο δεν ισχύει για τους ορθοδόξους.
    Πάντως, προσωπικά, περισσότερο από τη συνέντευξη με ευχαρίστησε το γεγονός ότι το βιβλίο μπήκε σε σπίτια που δεν γνώριζαν τη δουλειά του Νίκου Σαραντάκου ούτε το ιστολόγιο.Για ένα συγγραφέα αυτό είναι σίγουρα μεγάλη ευχαρίστηση.

  61. advocatusDiaboli said

    >58 συγχαρητήρια ειλικρινά για την λατινομάθεια , αλλά και εσύ βρε παιδί μου καλά που δεν ονομάζεσαι βαγκιναποιντοφβιου

  62. Αντιφασίστας said

    Καλή και βροχοστάλαχτη μέρα (καλά!) ! 🙂
    Ωραία η συνέντευξη και η φωτογραφία κλασική πλέον!
    Ένα ποίημα σε όλους τους καθαρολόγους εραστές της αποστείρωσης από τον παππού Παλαμά:

    Ύμνος των Αιώνων Παλαμάς Kωστής

    Mητέρα μας πολύπαθη, ω αθάνατη,
    δεν είναι μόνο σου στολίδι οι Παρθενώνες·
    του συντριμμού σου τα σπαθιά στα κάμανε
    φυλαχτά και στεφάνια σου οι αιώνες.

    Kαι οι πέτρες που τις έστησε στο χώμα σου
    το νικηφόρο χέρι του Pωμαίου,
    κ’ η σταυροθόλωτη εκκλησιά από το Bυζάντιο,
    στον τόπο του πολύστυλου ναού του αρχαίου,

    Kι αυτό το κάστρο που μουγγρίζει μέσα του
    της Bενετιάς ακόμη το λιοντάρι,
    κι ο μιναρές που στέκει, της ολόμαυρης
    και της πικρότατης σκλαβιάς απομεινάρι,

    Kαι του Σλάβου το διάβα αντιλαλούμενο
    στ’ όνομα που μας έρχεται στο στόμα
    -με το γάλα της μάννας που βυζάξαμε-
    σαν ξένη ανθοβολιά στο ντόπιο χώμα,

    Όλα ένα νύφης φόρεμα σου υφαίνουνε,
    σου πρέπουνε, ω βασίλισσα, σα στέμμα,
    στην ομορφάδα σου ομορφιά απιθώσανε
    κ’ είναι σα σπλάχνα απ’ το δικό σου το αίμα.

    Ω τίμια φυλαχτά, στολίδια αταίριαστα,
    ω διαβατάρικα, από σας πλάθετ’ αιώνια,
    κόσμος από παλιά κοσμοσυντρίμματα,
    η νέα τρανή Πατρίδα η παναρμόνια!

  63. Αντιφασίστας said

    Ένα ποίημα αφιερωμένο, βεβαίως-βεβαίως!

  64. advocatusDiaboli said

    κι ο μιναρές που στέκει, της ολόμαυρης
    και της πικρότατης σκλαβιάς απομεινάρι,
    και ο γλωσσικός μιναρές

  65. aerosol said

    Το χάνι τώρα λέγεται αλλιώς, ο καφές λέγεται καφές και ο καναπές λέγεται καναπές και άλλες εκατοντάδες λέξεις λέγονται όπως λέγονται. Το συλλογικό γλωσσικό αισθητήριο έχει λειτουργήσει μια χαρά και έχει κρατήσει αυτά που το εξυπηρετούν για να μεταφέρει τα νοήματα που χρειάζεται.
    ‘Οποιος γνωρίζει ελληνικά γνωρίζει πως άλλο σημαίνει γιορτή και άλλο γλέντι, άλλο είναι το τσιμπούσι και άλλο το συμπόσιο. Όποιος δεν το γνωρίζει μιλάει κάποια άλλη γλώσσα δικής του επινόησης. Η οποία δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να επιβληθεί στους Έλληνες.

  66. spiral architect said

    @60: … Πάντως, προσωπικά, περισσότερο από τη συνέντευξη με ευχαρίστησε το γεγονός ότι το βιβλίο μπήκε σε σπίτια που δεν γνώριζαν τη δουλειά του Νίκου Σαραντάκου ούτε το ιστολόγιο.Για ένα συγγραφέα αυτό είναι σίγουρα μεγάλη ευχαρίστηση.

    [κακία mode on]
    Μπα, καλά ε΄κανε και έδωσε συνέντευξη στη Λάιφο.
    Επιτέλους θα μάθουν και οι χίπστερς λεξιλογία.
    [κακία mode off] 😀

  67. Αντιφασίστας said

    65: Aerosol ομίλησε και έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους θέση, ως συνήθως. Συμφωνώ απολύτως! Όσο για τους άλλους, που ονειρεύονται το γκρέμισμα των γλωσσικών μιναρέδων, τι να πω, περαστικά και μη χειρότερα!

  68. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    53,56. (Εναλλακτικώς): οπισθόφιλος!

    Αν-αίσθητον:
    Αει Άει μανούλαμ!
    -Ρε χρουσούζ Χατζιαβάτη,όξω απ την παράγκα!

    Δεύρο έξω πεφιλημμένε

  69. Από ραδιόφωνο εντάξει, το βιβλίο μοιράστηκε, η συνέντευξη βγήκε, να φτιάξει κι ο καιρός, να κάνουμε ό,τι είναι να κάνουμε και επι τέλους να πάμε για ψάρεμα !!

  70. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    48.Tην ίδια ώρα διάβαζα στου Στάθη
    την
    ΚΟΜΕΝΤΙ ΦΡΑΝΣΑΙΖ
    Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία (με τη Γερμανία).
    Ελλάς – Γαλλία – Λεηλασία.
    ……………………………………………………………………….
    όπως χαλαρά άλλωστε ο ντήλερ της Μέρκελ (ο κ. Ολόν) δήλωσε ότι «αν μπορεί η Γαλλία να συνεκμεταλλευθεί με την Ελλάδα κοιτάσματα υδρογονανθράκων, θα το κάνει!»
    – ώπα, ρε μον αμί τρισμέγιστε! Ποιος σου ζήτησε να «συνεκμεταλλευθούμε» τα κοιτασματάκια μας; σου έστειλε κάνα τουίτ ο κ. Φαήλος Κρανιδιώτης ή σου το έταξε ο κ. Χρύσανθος Λαζαρίδης; Διότι θα μου ’ρθει βαρύ να πιστέψω ότι ο κ. Σαμαράς δίνει σ’ όποιον βλέπει φως κι ανεβαίνει ό,τι μας έχει απομείνει να ’χουμε
    ……………………………………………………………………..
    ανεπίδεκτη γμτ. Πώς λέει βάζουμε το παραμεμπτικό μπλεδάκι;

  71. Σέρ Αεροζόλ που έβαλες τα πράγματα στην θέση τους και χάρηκε ο κύριος Αντιφά, δεν ξέρεις ότι
    η γλώσσα επιβάλλεται και μεταφέρει εξωγλωσσικά
    κυρίαρχα ιδεολογήματα; Τίποτα δεν μάθαμε από
    αυτό το ιστολόγιο ;

  72. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Σὲ πολλὰ συμφωνῶ, ἔχω ὅμως καὶ κάποιες ἀντιρρήσεις καὶ σὲ αὐτὲς θὰ ἀναφερθῶ..

    >Μα, έτσι είναι η ίδια η γλώσσα. Επιβάλλει τις διτυπίες και τις πολυτυπίες και δεν >συμπαθεί τις απόλυτες απόψεις.

    Θεωρῶ πολὺ πιὸ ἀπόλυτη τὴν ἄποψη «αὐτὸ εἶναι μὲν σωστὸ ἀλλὰ ἀχώνευτο καὶ συνεπῶς ἐπιλέγω συνειδητὰ τὸ λάθος».

    >Κι έπειτα, το σημερινό «λάθος» είναι το αυριανό
    >σωστό. Οπότε, μεγαλύτερη σημασία έχει να καταλάβουμε πού βασίζεται ο ένας και >πού ο άλλος τύπος, παρά ποιος από τους δύο είναι «σωστός».

    Ὑπάρχει ἡ καθομιλουμένη καὶ ἡ λόγια γλῶσσα κι ὄχι μόνο παρ’ἡμῖν ἀλλὰ σὲ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς. Ἡ καθομιλουμένη διαφοροποιεῖται μὲ μεγαλύτερη ταχύτητα ἀπ’ὅ,τι ἡ λόγια καὶ πάλι αυτὸ εἶναι παγκόσμιο καὶ φυσιολογικὸ φαινόμενο. Ἡ διαφοροποίηση τῆς καθομιλουμένης πράγματι ξεκινάει ἀπὸ κάποιο λάθος ποὺ ἔκανε ἕνας κι ἀπὸ κάποιους ποὺ τὸ έπαναλαμβάνουν σὲ σημεῖο ποὺ ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ μετὰ δὲν ξεχωρίζει τὸ σωστὸ ἀπὸ τὸ λάθος. Δὲ λέω ὅτι δὲν ὑπάρχουν λάθη ποὺ μποροῦν νὰ νομιμοποιηθοῦν γιατὶ ἂν δὲν ἴσχυε αὐτὸ δὲ θὰ ὑπῆρχε καὶ ἐξέλιξη. Ὅμως τὸ λάθος πρωτοῦ γίνει σωστὸ πρέπει νὰ δώση σκληρὴ μάχη μὲ τὸ σωστὸ καὶ νὰ βγῆ νικητής. Αὐτὸ σημαίνει πὼς οἱ μορφωμένοι ἄνθρωποι πρέπει νὰ ἀντιτάξουν τὸ σωστὸ ἀπέναντι στὸ λάθος καὶ νὰ τὸ ὑποστηρίξουν μὲ σθένος. Τὸ ὅτι τὸ σημερινὸ λάθος εἶναι τὸ αὐριανὸ σωστὸ οὔτε δεδομένο εἶναι οὔτε πρέπει νὰ τὸ προκαλέσουμε μὲ τὸ ζόρι. Ὑπάρχει κι ἕνας ἄλλος λόγος. Λέμε ὅτι μιλᾶμε ἑλληνικά, μία γλῶσσα μὲ πολυετῆ ἱστορία. Δὲν εἶναι μόνο οἱ ἐθνικιστὲς ποὺ δηλώνουν περηφάνια γι’αὐτό. Ὁ Ἐλύτης, ἕνα ἀπὸ τὰ Νόμπελ μας ποὺ δὲ νομίζω ὅτι θεωρεῖται τέτοιος, ἦταν ἔνθερμος ὑποστηρικτὴς τῆς ἑνότητος τῆς γλώσσας μας. Ἕνας λαὸς μὲ τέτοια γλῶσσα ὀφείλει νὰ εἶναι, ἐντὸς λογικῶν πλαισίων βεβαίως, συντηρητικὸς καὶ νὰ διατηρῆ στὸ βαθμὸ τοῦ ἐφικτοῦ τὴν ἑνότητα τῆς γλώσσας. Καὶ μὴν ξεχνᾶμε πὼς πολλοὶ ξένοι ἐπιφανεῖς ἑλληνιστὲς θεώρησαν ἀπαραίτητο νὰ μάθουν καὶ νέα ἑλληνικά.

    >Η προσέγγιση αυτή, βέβαια, έχει ένα μειονέκτημα, πώς όταν σε ρωτούν, ας πούμε, >αν είναι σωστό το «ευχαριστώ όλους όσους με ψήφισαν» ή το «ευχαριστώ όλους >όσοι με ψήφισαν», δεν μπορείς να ξεμπερδέψεις με μια μονολεκτική απάντηση, >πρέπει να πεις πολλά.

    Δὲ χρειάζεται νὰ πῆς τίποτα. Θὰ προβῶ σὲ μιὰ ὁμολογία. Γιὰ χρόνια ἔλεγα «ὅλους ὅσους», ναί ναί τὸ ὁμολογῶ. Μέχρι ποὺ διάβασα κάποιο διακριτικὸ σχόλιο καὶ ἔμαθα ὅτι εἶναι λάθος καὶ κυρίως κατάλαβα γιατὶ εἶναι λάθος.Δὲ χρειάστηκε πολὺ γιὰ νὰ τὸ ἀπεμπολήσω ἂν καῖ καμιὰ φορὰ μπορεῖ καὶ νὰ μοῦ ξεφύγη. Δὲν εἶμαι ἀλάνθαστος ἀλλὰ θέλω νὰ διορθώνω τὰ λάθη μου. Ἡ ἄποψη ποὺ ἐκφράζεις βολεύει αὐτὸν ποὺ θέλει νἄχει πάντα δίκιο. Ἔχω ἀκούσει καὶ τὴν ἄποψη «ἀφοῦ μὲ καταλαβαίνεις εἶμαι σωστός». Μὲ αὐτὴ τὴ λογικὴ ἂν πῶ «ἐγκὼ τέλει νὰ φάη» μὲ καταλαβαίνεις, ἀλλὰ δὲν εἶμαι σωστός. Ἡ ἄποψη αὐτὴ μὲ βρίσκει ἀντίθετο λόγῳ παιδείας.

    >Θα έλεγα ότι τέτοιοι χωροφύλακες της γλώσσας υπήρχαν πάντα και παντού. Δεν ελλοχεύουν μόνο στο Διαδίκτυο τέτοιοι ανεκδιήγητοι τύποι.

    Καὶ τὰ μεζεδάκια τοῦ σαββάτου ὅμως τέτοιο εἶναι. Κάνει ἕνας ἕνα λάθος καὶ τὸν κάνεις ρεζίλι. Σωστὸ εἶναι νὰ τοῦ στείλεις ἕνα προσωπικὸ μήνυμα καὶ νὰ τοῦ πῆς νὰ τὸ διορθώση.

  73. Να με συγχωρεί το @ 66 αλλά επειδή τα δικά μου ελληνικά είναι φτωχά, όσα εμαθα μέχρι το γυμνάσιο στα τέλη του 60 και 45 χρόνια είμαι έξω, δεν καταλαβαίνω τη παρατήρηση ούτε βέβαια και τι σημαίνει χιπστερς . Εμένα το ιστολόγιο μου δίνει γλωσσικό οξυγόνο. Το περισσότερο σημαίνει πιο πολύ . Ισως να μην εκφράστηκα σωστά. Ισως, ακριβώς, επειδή τα δικά μου ελληνικά είναι φτωχά γιαυτό και θεωρώ σημαντική επιτυχία να μπει το βιβλίο σε σπίτια που οι άνθρωποι τους δεν είναι αναγκαστικά ούτε πολυπράγματοι ούτε επιστήμονες .

  74. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    72. Ἤθελα νὰ πῶ «ὅλους ὅσους» ἀδιακρίτως

  75. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    71. ‘Oπως;
    Μήπως την πάτησα επειδή είμαι καινούργια κι αφελής

  76. gmich said

    :Όταν είδα τη λέξη «πολυπράγμων΄’ στο περιοδικό Lifo σκέφτηκα πως μάλλον δεν πάμε καλά. Γιατί μέχρι σήμερα δεν άκουσα να λένε ή να γράφουν αυτή τη λέξη για καλό .. Άνοιξα το λεξικό που έχω στη διάθεση μου ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ- ΦΥΤΡΑΚΗΣ και είδα ότι δίνει πρώτα τη θετική σημασία και ύστερα την αρνητική και θεώρησα ότι και Α.Δ την χρησιμοποιεί με την καλή σημασία. Έτσι συνέχισα το διάβασμα της συνέντευξης χωρίς προκατάληψη. . Είναι μια υπέροχη συνέντευξη. Καταπληκτικές και οι ερωτήσεις αλλά και φυσικά οι απαντήσεις.
    Όσο για το φόβο που ένοιωθε ο Α.Δ μη πει κάποια κοτσάνα και ξαναδιάβασε τις ερωτήσεις του, αυτόν τον φόβο τον είχα και εγώ στην αρχή όταν πρωτογνώρισα το μπλόγκ. Πολλές έγραφα κάποιο σχόλιο αλλά στο τέλος δεν το έστελνα για δημοσίευση, Διαβάζοντας όμως σχεδόν καθημερινά τα άρθρα σου, άρχισα να τα στέλνω γιατί ένοιωσα πως δεν είσαι ο άνθρωπος που θα παρίστανε το δάσκαλο ο οποίος διορθώνει τους μαθητές του. .

  77. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    77. Ἐγὼ τὸ «πολυπράγμων» μὲ θετικὴ σημασία τὸ ἤξερα. Λέτε νὰ κάνω λάθος; :-Ρ

  78. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    52: Δεν μπορώ να μπω στο μυαλό του υποθετικού «κάποιου» βέβαια, αλλά δεν νομίζω ότι κάνω κριτική σε καθιερωμένους τύπους χωρίς λόγο, μόνο σε ελληνικούρες. Φυσικά, ουδείς αλάθητος, άρα κι εγώ έχω πέσει κάμποσες φορές έξω. Όμως νομίζω πως κάνετε λάθος όταν λέτε πως «δεν δέχομαι» τον τύπο «η γραμματέας». Και τον δέχομαι, και τον χρησιμοποιώ, αλλά λέω ότι δεν είναι απόλυτα ικανοποιητικός.

    Αλλά αψευδής μάρτυς (να πω κι ένα καθαρευουσιάνικο να ευφρανθεί η καρδιά σας) είναι τα σχόλια εδώ. Θυμάστε να έχω επιπλήξει κανέναν για καθαρευουσιάνικο τύπο;

  79. Αντιφασίστας said

    Από δω και πέρα, όποιος λέει γλέντι και μεράκι να ξέρει ότι μεταφέρει εξωγλωσσικά κυρίαρχα ιδεολογήματα και είναι εν γνώσει του πλέον εθνομηδενιστής και νεοταξίτης. Να δω πώς θα ζητήσω αύριο από το βιβλιοπωλείο τους »Αλανιάρηδες» του Βουτυρά! Όποιος φίλος έχει να μου προτείνει συνώνυμη λέξη παλαιόθεν ελληνική, πολύ θα με υποχρεώσει. Ελπίζω, βέβαια, να καταφέρω να συνεννοηθώ με τον βιβλιοπώλη.

  80. sarant said

    29-49: Στις Λέξεις που χάνονται δεν έχω μόνο δάνειες λέξεις, έχω και αυτόχθονες. Πρόχειρα, χωρίς να κοιτάζω το βιβλίο: έχος, είδισμα, θουρίδα, πανέμνοστος, αβαγιανός, αθιβολή. Πρέπει να είναι πάνω από 50, ούτε που έκατσα να τις μετρήσω.

    Άσε που το μέτρημα δεν θα έβγαινε σωστό γιατί πώς θα τα λογαριάσεις τα αντιδάνεια; Την τσαέρα ας πούμε ή το αμπανόζι; Μισά ελληνικά και μισά ξένα;

    Για μένα άλλωστε όλες αυτές οι λέξεις είναι ελληνικές, και δάνειες και αυτόχθονες. Από τη στιγμή που το τσιμπούσι και το γλέντι κλίνονται, είναι ελληνικότατα και πολύτιμα, όπως και από τη στιγμή που το ξενάκι γεννήθηκε εδώ και πάει σχολείο εδώ το λογαριάζω για ελληνάκι.\

  81. sarant said

    60: Έχετε απόλυτο δίκιο, γι’ αυτό άλλωστε και συμφωνήσαμε να διατεθεί το βιβλίο με το Βήμα, έφτασε σε μέρη που δεν θα έμπαινε αλλιώς.

    Αλλά για τον πολυπράγμονα, με πιάσατε ελαφρώς αδιάβαστο, δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι έχει θετική απόχρωση και στα αρχαία, τον Λυσία και τους άλλους είχα κατά νου.

    Κρατάω όμως μια πολύ μικρή επιφύλαξη, μήπως στις νεότερες εκδόσεις του ο Μπαμπ. έχει προσθέσει τη θετική σημασία της λέξης.

  82. Αντιφασίστας said

    Αν οι φίλοι καθαρολόγοι δεν είναι φίλοι της ποίησης, να τους αφιερώσω τότε και ένα πεζό:
    http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/gewrgios_bizyhnos/diati_h_mhlia_den_egine_mhlea.htm

  83. Γς said

    78:
    >Θυμάστε να έχω επιπλήξει κανέναν για καθαρευουσιάνικο τύπο;

    Πάντοτε επιβλέπων και μηδέποτε επιπλήττων.

  84. sarant said

    72: Υπάρχει αυτή η φάση που πολεμάς το λάθος και μετά το δέχεσαι -βλέπε π.χ. τη μεταβατική χρήση του «επικοινωνώ».

  85. Ηλεφούφουτος said

    72 Και εγώ θεωρώ αναγκαίο να τονίζεται ότι το αναπόφευκτο της γλωσσικής εξέλιξης δεν σημαίναι ότι ο ομιλητής κάθεται σα χάχας και βλέπει τα τρένα να περνούν αλλά μπορεί και να αντιστέκεται, άλλωστε μικρό ποσοστό από τα καινοφανή και τα λάθη καθιερώνεται τελικά. Η ιστορία της Ελληνικής είναι γεμάτη από νήματα που δεν βρήκαν συνέχεια.
    Ωστόσο ο μορφωμένος ή ο γλωσσικά ευαισθητοποιημένος καθόλου αυτονόητο δεν είναι ότι θα είναι α πριόρι συντηρητικός.

    Ίσα ίσα, ακριβώς επειδή είναι πιο ευαισθητοποιημένος μπορεί να εκτιμά και καλύτερα κάτι καινούργιο, επειδή είναι πετυχημένο, εξυπηρετικό (π.χ. μεταβατικές χρήσεις άλλοτε αμετάβατων ρημάτων) ή απλώς το βίωμα με το οποιο το συνδέει να λειτουργεί μέσα του πιο έντονα απ ό,τι σε κάποιον πιο αδιάφορο.

  86. Τη φοβερή φωτογραφία τη σχολίασα αλλού 😉

    Πολυπράγμων ψηφίζω μόνο θετικό, τουλάχιστον στην κανονική εκφορά του λόγου. Θα έλεγα ότι ανάλογα με τα συμφραζόμενα μπορεί και να προσδώσει ειρωνική χροιά στον προσδιοριζόμενο (ο πολυπράγμων υπουργός), αλλά νομίζω συμβαίνει με όλες τις λέξεις.
    Για μένα η φράση του Δημοκίδη έχει απολύτως ξεκάθαρη θετική σημασία. (Όχι για να δείτε τι αντικειμενική που είμαι 🙂 )

    Και ο πολυσχιδής δεν καταλαβαίνω γιατί μπορεί να θεωρηθεί αρνητικό, εκτός και αν οι των θετικών επιστημών μετράν τις λέξεις με άλλα γράδα.

    @24-25 Το επιβεβαιώνω! Εμένα που αρνούμαι ν’ απαρνηθώ το υ της Βαυαρίας, μ’ έχει στείλει σ’ ένα μεγάλο κάστρο, που φυσάει συνέχεια νοτιάς, ειδικά όταν έχω πλύνει το αμάξι. Χάλια!

  87. @84 Δηλαδή ακούς κάτι σαν «ο Νίκος επικοινωνεί μια κοσμοπολίτικη αύρα και ένα πολύ δυναμικό χαρακτήρα» (σικ και λίγα λέω), και δε σου ‘ρχεται θάνατος;

    @85 Το αγαπημένο μου αμετάβατο σε μεταβατικό ρόλο είναι το «πεινάω».
    Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον αδερφό μου πιτσιρίκι πεινασμένο να σπρώχνει τα ρεβίθια και να λέει στη μάνα μου μ’ ένα βλέμμα γεμάτο παράπονο «μα εγώ πεινάω ομελέτα» 🙂

  88. spiral architect said

    @73: Δεν γνωρίζεις τους χίπστερς; 😮
    Ζουν ανάμεσά μας. 😀
    Τα έντυπά τους είναι η Λάιφο (όταν κυκλοφορούσε έντυπη) και η AV.

  89. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    80 – Και το ξενάκι που γεννήθηκε εδώ και παει σχολείο εδώ το λογαριάζω για ελληνάκι. Ε να αυτά γράφεις, και τρελαινόμαστε εμείς οι καθαροί (απο Περικλή και πρίν) ΕΛΛΗΝΕΣ, κι οχι μόνο αυτό, γράφεις και το Ελληνάκι με ε. Αλλα σε λίγο καιρό που θα κυβερνήσουμε, ξέρεις που θα σε στείλουμε για διακοπές και αναμόρφωση.

    Προσπαθούσα να θυμηθώ με ποιόν μοιάζεις στην φωτογραφία, όταν την είδα στην Lifo μου ήρθε στο μυαλό το σκίτσο του Φρόϊντ, (ξέρεις αυτο με την γυναίκα, που φτιάχναμε μικροί), αλλα κατέληξα στον Βίλχελμ Ράϊχ, αν ήταν εντελώς ανφας. Εσύ την έδωσες για δημοσίευση;

  90. Αντιφασίστας said

    »Εγώ πεινάω ομελέτα» ! Ό,τι εκφραστικότερο γλωσσικά έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό! Τα πιτσιρίκια είναι οι καλύτεροι γλωσσοπλάστες, πάει και τέλειωσε!

  91. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    90 – Άμα σου ρίξει καμιά βόμβα το παλιό βομβαρδιστικό, θα φταίει, με αυτά που γράφεις;

  92. Αντιφασίστας said

    Δεν ξέρω τι νούμερα είναι τώρα οι χίπστερς, αλλά ο Γκίνσμπεργκ τους μνημονεύει στο »Ουρλιαχτό» του (σε εξαιρετική μετάφραση του Άρη Μπερλή):
    http://www.stardome.gr/tribes/gemini/30080.html

  93. Αντιφασίστας said

    90: Όχι, ρε Λάμπρο, αφού είμαστε φίλοι. Είδες με πόση λεπτότητα, σχεδόν τρυφερότητα, με προσφωνεί; »Κύριος Αντιφά»! »Μεσιέ Αντιφά» θα ήταν πιο εύηχο.

  94. bernardina said

    Πώς μ’ αρέσουν τα τσουβαλιάσματα του στυλ «σχόλιο #88.»
    Διαλέξτε και πάρτε χιπστεράδες. Ανάμεσά τους και γνωστοί μας, σεβαστοί σχολιαστές του Σαραντάκου.
    Κι ακόμα περισσότεροι εδώ.

    Έλεος. Λίγη μετροέπεια δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. 😦

  95. ΣοφίαΟικ said

    Εμφανίζομαι ως κομήτης μόνο και μόνο για να πω ότι στη φωτογραφία του 40ακου στη συνέντευξη μου φάνηκε ότι είδα φυσιογνωμική ομοιότητα με αυτόν εδώ.
    http://tinyurl.com/avydbfa

    Για τα γλωσσικα δεν λέω τίποτα.

  96. Επώνυμος said

    Το πολυπράγμων μέχρι σήμερα το αντιλαμβανόμουν με τη θετική έννοια (επειδή, φαντάζομαι, πάιζει ρόλο και η ηλικία, είμαι τριανταφεύγα).

    Η πρόταση του 4 (λεξικό της παλιάς νεοελληνικής λογοτεχνίας-πχ 1880-1930-) σαν ιδέα είναι φοβερή μιας που θα κάλυπτε ένα τρομερό κενό και σίγουρα θα ήταν χρήσιμο βοήθημα, τουλάχιστο για μαθητές που έρχονται αντιμέτωποι με κείμενα τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με τη σημερινή γλώττη και αποθαρύνονται (κρίνοντας από το δικό μου παρελθόν). Αλλά , όπως σχολίασες κι εσύ, αυτό μου φαίνεται τεράστιο εγχείρημα και μάλλον αδύνατο για έναν άνθρωπο. Κανονικά θα έπρεπε ένα τέτοιο εγχείρημα να προω8η8εί από το υπουργείο παιδείας. Κανονικα…. 🙂

  97. sarant said

    86: Χαχαχα, έτσι!

    87: Όχι, αλλά το δέχομαι, όπως όταν μαθαίνεις ότι ζεις σε σεισμογενή περιοχή 🙂

    88: Και τώρα βγαίνει έντυπη

    89: Ναι, εγώ την έδωσα, μαζί με άλλη μία (που είναι στο αυτί του βιβλίου μου) και διάλεξαν

    95: Αυτό το είπε και κάποιος άλλος, σχολιαστής στη Lifo.

  98. ARGENTINA said

    Θα μπορουσε, εναλλακτικα, να σας αποκαλεσει και «πολυτροπο» ! Παντα με τη θετικη σημασια! (απολογουμαι για το ατονικο, αλλα εχει κολλησει το πληκρολογιο και σκεφτηκα τα κεφαλαια κουραζουν!)

  99. Αντιφασίστας said

    Nα βάλουμε κι ένα τραγουδάκι του Νικ Κέιβ:
    http://www.left.gr/article.php?id=24923

  100. Ορίστε ένα κείμενο για την γλώσσα. Συγνώμη για το μέγεθος αλλά θεώρησα χρήσιμο να ρίχνουμε και ένα βλέφαρο στο βάθος και στα δύσκολα.

    Ἡ γαλλικὴ εἶναι γλώσσα καλλιεργημένη εἰς τὸ ἔπακρο, διαθέτει πλαστικὴ ἐκφραστικότητα καὶ ἀποδίδει τὰ νοούμενα μὲ ἀκρίβεια, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὰ νέα ἑλληνικὰ πού, ἐὰν θεωρήσουμε τὸν σημερινὸ ἐκβαρβαρισμὸ παροδικόν, εἶναι γλώσσα ἀκόμη ἀσχημάτιστη, ἀναλυτική, δύσκαμπτη καὶ ἀδιάθετη στὶς λεπτὲς ἀποχρώσεις τοῦ πνεύματος. Πρόκειται ὅμως γιὰ μειωμένη ἐκδοχὴ τῆς ἀρχαίας καὶ συνεπῶς τὰ ἀποθέματά της εἶναι ἀπέραντα, τὰ δὲ μέσα της δυνάμει ὁριακά. Ὑπ᾿ αὐτὴ τὴν ἔννοια ἡ ὑπεροχὴ τῆς γαλλικῆς δὲν μοῦ στάθηκε, ὁμολογῶ, μεγάλο ἐμπόδιο ἀφ᾿ ἧς στιγμῆς ἀνέτρεχα διαρκῶς στὸν γλωσσικό μας θησαυρό, ὁρμώμενος ἀπὸ τὸ ζωντανὸ αἴσθημα. Μὲ τυράννισε ἐν τούτοις ὁ διαφορετικὸς ρυθμὸς τῶν δυὸ γλωσσῶν, ἡ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη ἐσωτερική τους διάσταση, τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν γαλλικὴ τὸ βάρος πέφτει κυρίως στὸ οὐσιαστικό, ἐνῶ ἡ ἐλληνικὴ βασίζεται στὸ ρῆμα. Στὴν γαλλικὴ πρόταση τὸ περιεχόμενο ἀναλύεται κατὰ κανόνα εἰς τὰ ἐπὶ μέρους στοιχεῖα, ἡ ἐνέργεια οὐσιαστικοποιεῖται, τὸ δὲ ρῆμα παίζει ρόλο κοινοῦ χρονικοῦ προσδιορισμοῦ: τὸ εἶναι καὶ ὁ χρόνος διακρίνονται. Ἡ συρροὴ τῶν οὐσιαστικῶν δημιουργεῖ ἕνα λόγο ἀφηρημένο, ποὺ ἀντὶ νὰ φανερώνη ἀναπαράγει ὀρθολογιστικά, καὶ ἡ οὐσιαστικότης συνοδεύεται ἀπὸ μονοσημία τῶν ὅρων, χαρακτηριστικὸ προϊὸν τῆς ροπῆς τῶν νεωτέρων γλωσσῶν νὰ διαφορίζουν τὶς ἔννοιες, ροπῆς ἀσυμβίβαστης μὲ τὴν ποιητικὴ πολυσημία τῆς ἀρχαίας καὶ τὸν αὐθορμητισμὸ τῆς νέας ἑλληνικῆς.

    Παράδειγμα. Ἡ τυπικὰ γαλλικῆς δομήσεως φράση: La destruction de l᾿ imitation initiale s᾿ effectue lorsque…, μεταφραζόμενη «πιστά» («ἡ καταστροφὴ τῆς ἀρχικῆς μιμήσεως ἐπιτελεῖται ὅταν…») μᾶς ξενίζει, διότι ἡ ἐνέργεια δηλώνεται μὲ οὐσιαστικὸ («ἡ καταστροφή»), ἐνῶ τὸ ρῆμα («ἐπιτελεῖται») τὴν τοποθετεῖ ἁπλῶς στὸν παρόντα χρόνο. Ἐὰν ὅμως διαβάζαμε: «ἡ ἀρχικὴ μίμηση καταστρέφεται ὅταν…» ἡ ἀπόδοση δὲν θὰ ἐνοχλοῦσε, δεδομένου ὅτι τὸ ρῆμα («καταστρέφεται») ἀποτελεῖ οὐσία μαζὶ καὶ ἐνέργεια, ἡ δὲ φράση ἀντὶ νὰ διακρίνη λογικὰ τὰ τεκταινόμενα, γίνεται δυναμική τους ἐκφορά. Ἡ διάσταση τῶν γλωσσικῶν ρυθμῶν εἶναι τέτοια, ὥστε σὲ ὠρισμένες περιπτώσεις ἡ ἀδιάκριτη «πιστή» μετάφραση παραμορφώνει τὸ πρωτότυπο, ὅπως αἴφνης στὴν φράση: Le problème est l᾿ impossibilité de l᾿ erreur. Ἀποδίδοντας τὸ impossibilité de l᾿ erreur μὲ «ἔκλειψη τοῦ λάθους» («τὸ πρόβλημα εἶναι ἡ ἔκλειψη τοῦ λάθους»), ἐννοοῦμε πῶς ἔχει ἤδη ἐκλείψει ἢ ἐκλείπει ἐν γένει τὸ λάθος, ἐνῶ πρόκειται ἀκριβῶς περὶ τοῦ ἀντιθέτου, ζητεῖται δηλαδὴ «νὰ ἐκλείψη τὸ λάθος». Εἶναι ἑπομένως φυσικό, τὸ κράτος τῆς οὐσιαστικότητος νὰ προκαλῆ τὸ γλωσσικό μας αἴσθημα καὶ νὰ πλήττη τὴν ἔκφραση, ἀφοῦ στὴν ἑλληνικὴ τὰ πράγματα δὲν ἐκλογικεύονται, ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ ἐκτίθενται. Μὴν ξεχνοῦμε πὼς ἡ ἀρχικὴ σημασία τῆς λέξεως ἀλήθεια εἶναι «ἀκριβὴς ἔκθεση» καὶ δηλώνει ἕνα λόγο φωτοδότη, ἐνῶ οἱ Λατίνοι τὴν κατενόησαν καὶ τὴν παρέλαβαν ὡς «ὀρθὴ ἀπεικόνιση».

    Ἡ διαφορὰ τὴν ὁποία ἐπεσήμανα, δείχνει, νομίζω, τί κρύβεται στὸ ὕφος μιᾶς γλώσσας καὶ πόσο λεπτὸ ζήτημα εἶναι ἡ ἐπικοινωνία τῶν πολιτισμῶν, εἰς πείσμα τῶν τουριστικῶν καὶ τηλεπικοινωνιακῶν αὐταπατῶν τῆς ἐποχῆς μας. Τὸ πνεῦμα τοῦ Γάλλου καὶ τοῦ Δυτικοευρωπαίου γενικώτερα, κατέχεται ἀπὸ τὴν οὐσία, ποὺ ὡς ὡρισμένη, ὑπέρλογη ἔστω, κατάσταση, γίνεται ἀφηρημένη ἀλήθεια, μορφώνει δὲ τὴν γλώσσα κατ᾿ εἰκόνα καὶ ὁμοίωση, ἐνῶ ἡ ἑλληνικὴ διακρίνει μεταξὺ οὐσίας καὶ ἐνεργειῶν, ὁπότε ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴν ὑπερβατικὴ ἀρχὴ ὑφίσταται ὡς σχέση προσωπικὴ καὶ συγκεκριμένη. Ἔχομε δηλαδὴ ἐμμένεια τῆς οὐσίας στὴν ἐνέργεια, μετοχὴ τῆς ἐνεργείας στὴν οὐσία, καὶ τοῦτο σὲ ἔκταση ποὺ ξεπερνᾶ τὰ ὅρια τῆς γλώσσης, γιὰ νὰ ἁπλωθῆ στὴν σύνολη πνευματικότητα τοῦ Ἔθνους. Εἶναι τυχαῖο ὅτι οἱ Εὐρωπαῖοι οὐδέποτε κατενόησαν τὴν σχέση ἰδεῶν καὶ ἀγαθοῦ στὴν πλατωνικὴ θεωρία τῆς ἀληθείας, ἢ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία διακρίνει τὴν ἀμέθεκτη οὐσία καὶ τὶς μεθεκτὲς θεῖες ἐνέργειες, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς ρωμαιοκαθολικοὺς καὶ τοὺς διαμαρτυρόμενους, ποὺ ἐννοοῦν τὸν Θεὸ ὡς οὐσία ἀπρόσιτη;

    http://is.gd/kC7oDO

  101. physicist said

    #86(γ): πολυσχιδής: αυτός που έχει διαιρεθεί σε πολλά μέρη, που έχει πολλές διακλαδώσεις (από το Βικιλεξικό).

    Από κει η δική μου αρνητική χρήση, που ούτε τα γράδα των θετικών επιστημόνων χαρακτηρίζει (ένας είμαι, διάλοε!) ούτε είναι οικουμενική, και μπορεί να είναι και λάθος στην τελική — αλλά έχει την εξήγησή της. Δες και την αντστοιχία με το Αγγλικό spreading himself too thin.

  102. Μαρία said

    94
    Οι νεοφιλελεύθεροι και εκσυγχρονιστές λέγονται τώρα χιπστεράδες;
    Ένας πάντως απ’ τους σεβαστούς προπαγάνδιζε πρόσφατα το δικαίωμα στην απεργοσπασία* μετονομάζοντάς το βέβαια σε δικαίωμα στην εργασία.

    *άλλη μια λέξη που χάνεται

  103. Ναι, κυρία Στούκα (100), κάπως έτσι κάποιοι επιστήμονες έδειξαν, λέει, ότι speakers of [languages that grammatically associate the future and the present]: save more, retire with more wealth, smoke less, practice safer sex, and are less obese. 🙂
    (μερσί Ακίνδυνε)

  104. sarant said

    103: Πω-πω ράμφισμα!

  105. Αντιφασίστας said

    Είδα και τη φάτσα του Κανέλλη ανάμεσα στους νεοφιλελεύθερους χιπστεράδες (;). Παντού χωμένη αυτή η νυφίτσα! Το δικαίωμα στην απεργοσπασία, στην πείνα, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην αστεγία, στην αυτοκτονία είναι θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και οι νεοφιλελέδες θα τα υπερασπίσουν μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματος (των άλλων).

  106. 104 Ναι αλλά πρέπει να διορθώσεις το λινκ, βλέπω (και να σβήσεις το παρόν) 🙂 Το σωστό είναι http://faculty.som.yale.edu/keithchen/papers/LanguageWorkingPaper.pdf

  107. Μαρία said

    106 Εντάξει, το είδαμε και μέσω Ακίνδυνου απ’ το μπαζάρισμα.

  108. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Μια φραπεδιά για αναμάγευση.
    Αντίο καφέ στο τζισβέ (τζουσβέ,των δυτικότερων).

  109. Γς said

    80:
    >”Εγώ πεινάω ομελέτα” !

    Κι ήρθε για πρώτη φορά η φίλη μου Κωνσταντίνα στην ελλάδα. Γεννημένη στην CCCR από πολιτικούς πρόσφυγες. Διαβάζει στο μενού «Ομελέτα». Και παραγγέλλει «Αμελέτα». (Στα ρώσικα το «ο» αν δεν τονίζεται προφέρεται «α». Π.χ. товарищ = Ταβάριτς, большой=Μπαλσόϊ.

    -Αμελέτα; Αμελέτητα ε;
    -Και μου φέρανε όρχεις Γιάννη μου.

    Καθηγήτρια Ζωολογίας στο Παν Πάτρας μετά.

  110. aerosol said

    Παρακαλούνται οι σκοτεινές δυνάμεις που με ύπουλο τρόπο και κτηνώδη βία επέβαλλαν τη λέξη «γλέντι» και τα συνακόλουθα ιδεολογήματα στους Έλληνες να μαζευτούν πάραυτα στην πλατεία του χωριού για να βομβαρδιστούν παραδειγματικά. Την σεμνή τελετή θα ακολουθήσει Στέλιος (όχι Καζαντζίδης, ο άλλος).

  111. spiral architect said

    @97γ: Και γιατί δεν την βλέπω πλέον στα σταντ του μετρό, εν αντιθέσει με τη αντίπαλη AV;
    Όχι ότι καίγομαι δηλαδή, 😛 αν και κάποτε τις ξεφύλλιζα κάνοντας μεγαλύτερες χρονικά διαδρομές στο μετρό και λεωφορεία.

  112. Γς said

    110:
    Στέλιος; Ποιος Στέλιος;
    Καζαντζίδης δεν είναι.
    Κούλογλου; Ράμφος; Χατζηιωάννου (της EasyJet); Παπαθεμελής; Στέλιος Μπαμπούλας (αχρείαστος νάναι); Ο Πατακός;
    Ο δικός μας εδώ;
    Ποιος Στέλιος τεσπά;

  113. Γς said

    95:
    >Για τα γλωσσικα δεν λέω τίποτα.

    Καλά κάνεις. Αν είναι σαν τα φυσιογνωμικά σου 😦

  114. spiral architect said

    @112: (άσχετο)
    Μπαμπούλας και ονλάιν τελετές ;
    Κλαίω … :mrgreen: 😆

  115. Γς said

    111:
    >αν και κάποτε τις ξεφύλλιζα κάνοντας μεγαλύτερες χρονικά διαδρομές στο μετρό και λεωφορεία.
    Δλδ; Ξέχναγες να κατέβεις στη στάση σου;

  116. Γς said

    100:
    >Ορίστε ένα κείμενο για την γλώσσα. Συγνώμη για το μέγεθος αλλά

    Το μέγεθος δεν μετράςι γενικά.
    Ούτε στη γλώσσα
    😉

  117. @90 Έτσι! 😀 Εγώ βέβαια συνήθως πεινάω ντολμαδάκια, ριφάκι, αγκινάρες με κουκιά, χορτοπιτάκια και άλλα που ο αδερφός μου δεν τα πεινάει καθόλου, αλλά και για μια ομελέτα καθώς πρέπει δεν θα λεγα όχι. 😉

    @101 Εγώ πάλι που είμαι λουκουνίστρια διαβάζω: «πολυσχιδής -ής -ές: που διακλαδίζεται σε πολλά μέρη, που εκτείνεται σε πολλούς τομείς, πολύπλευρος: ~ δράση / προσωπικότητα. Πολυσχιδές έργο.» και δεν βλέπω τίποτε αρνητικό. Και εντάξει ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιεί την κάθε λέξη κατά πως του αρέσει, άμα συνεννογιέται…

    « (ένας είμαι, διάλοε!)» Ναι αλλά μπορεί να είσαι πολυσχιδής προσωπικότητα, πού το ξέρω εγώ; 😀

  118. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    111: Προφανώς μειώθηκαν τα «επιλεγμένα σημεία» διότι έχει κεσάτια η διαφήμιση. Κι εγώ για να θαυμάσω τη φάτσα μου χρειάστηκε να πάω στα γραφεία τους να την πάρω, από αλλού είχε τελειώσει.

  119. sarant said

    Διορθώθηκε το 103, αλλά βαριέμαι να σβήσω το άλλο.

  120. Γς said

    89:
    >αλλα κατέληξα στον Βίλχελμ Ράϊχ

    >μεγάλη επιρροή του Βίλχελμ Ράϊχ επάνω μου
    > Δύο βιβλία του Βίλχελμ Ράϊχ, που αναλύουν σε βάθος
    >μου ήρθε στο μυαλό το βιβλίο του Βίλχελμ Ράϊχ
    Βίλχελμ Ράϊχ λέει στα βιβλία του, οτι η σεξουαλική καταπίεση
    >Λειτουργία του οργασμού, του Βίλχελμ Ράϊχ
    >ο Βίλχελμ Ράϊχ στο βιβλίο, Η μαζική ψυχολογία του φασισμού,

    Εσύ ξεπέρασες και μένα που κάποτε υπέγραφα τα ε-μελια (ηλεμηνύματα;) μου με το:
    Love, work and knowledge του Wilhelm Reich.

    Πρέπει κάποτε να απογαλακτιστείς όκως.

    Ερχεσαι στο νου μου τακτικά Λάμπρο. Συζητάω συχνά με έναν άλλο Ραϊχ-ικό εδώ. Έναν γείτονά μου εναλλακτικό γιατρό από το Θιβέτ. Παντρεμένος με ελληνίδα, ένας γλυκύτατος Θιβετιανός. Ιδιος στη φάτσα και στο χαμόγελο με τον Δαλάι Λάμα και κολλημένος στον Ράϊχ για τα καλά, όπως εσύ.

  121. Γς said

    118 β:
    Θα πρότεινα να την αλλάξεις με αυτήν του προφίλ σου.
    Είναι πολύ πιό όμορφη και σε εκφράζει.
    Και ας λένε ότι φέρνει λίγο προς ρευουσαρισμένη φωτό του ανακριτικού της Αντιτρομοκρατικής.

  122. physicist said

    #117(β) — Καταπώς φαίνεται εγώ είμαι στραβόξυλο και γραπώνομαι σε ό,τι πιο αρνητική ερμηνεία μπορεί να βγει, ενώ εσύ είσαι απλόχερη στην καλοσύνη. Δηλαδή δεν άλλαξε και τίποτε, όπως τα ξέραμε. 😉

    #117(γ) — Πολυσχιζοφρενής, ίσως, πολυσχιδής μπα.

  123. @122α Για να το λες εσύ που θα ξέρεις, στραβόξυλο θα είσαι. Δε θα διαφωνήσω 😀

    @122β Δεν σας φοβάμαι εσάς των θετικών σπουδών. Βάζετε τη λογική μπροστά και υποχωρούν όλα τα παράλογα.

  124. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    120 – Nα απογαλακτιστώ; μα ακόμα είμαι στα 52. Την φωτογραφία την είδα στην lifo, και όπως έγραψα, στο μυαλό μου ήρθε το σκίτσο του Φρόϊντ, αλλα δεν μου κάθονταν καλά, οταν είδα τυχαία στο δωμάτιο της κόρης μου ενα βιβλίο του Ράϊχ, μου θύμισε τον Νικοκύρη, (στο πιο πιο συγχυσμένο και απελπισμένο) βέβαια η Σοφία χτύπησε κέντρο. Για τα υπόλοιπα που λές, δεν είναι ακριβώς έτσι, (αν και αυτό δείχνουν τα σχόλιά μου) οχι δεν είμαι Ραϊχικός, και τίποτα σε ικός και ισμός. Απο κεί πέρα, εδω και 34 χρόνια που ελέγχω τα λεγόμενά του, δεν βλέπω να έχει πέσει έξω, το αντίθετο βλέπω δυστυχώς, ειδικά με τον φασισμό και την αιτία του. Είναι και κάποια άλλα πράγματα όπως η οργόνη, ή τσί για τους κινέζους, πράνα για τους ινδούς κλπ, γενικώς η λεγόμενη ζωτική ενέργεια, που όσοι έχουν ασχοληθεί, είτε με τον βαθύ διαλογισμό, είτε με κουνγκ φού (σε άλλο επίπεδο απο το κινηματογραφικό) είτε με την μέθοδο Σίλβα, γνωρίζουν οτι υπάρχει και μας διαπερνάει. Έχω ασχοληθεί πολλά χρόνια με την οργόνη (και με τα υπόλοιπα) την έχω μετρήση, τη αντιλαμβάνομαι στο σώμα μου, και είναι ο κύριος λόγος που δεν αρρωσταίνω, όπως και η οικογένειά μου, σε αντίθεση με τους γνωστούς μας και αγνώστους, είμαστε η κατάρα των φαρμακευτικών εταιρειών. Όταν ακούμε για φάρμακα για το συνάχι, τον λαιμό, τον πονοκέφαλο, κλπ, απλώς γελάμε, εδω και 10 χρόνια δεν έχουμε πάρει ούτε ασπιρίνη. Χρησιμοποίησε το μυαλό σου φίλε μου, δεν υπάρχει λόγος να αρρωσταίνεις, ρώτα τον φίλο σου τον Δαλάϊ, δεν είναι Ραϊχικός, κατι ξέρει, έλεγξέ το, δεν είναι απόκρυφο μυστικό, απλή κονή λογική είναι, τα πάντα είναι στον εγκέφαλό μας, εξαρτάται απο την χρήση που του κάνουμε. Ενα απλο παράδειγμα, ολοι ξέρουμε οτι αμα κρυώσουμε θα αρρωστήσουμε, είναι έτσι;
    Κάποια μέρα, θα σε επισκεφτώ να τα πούμε απο κοντά, να γνωρίσω και τον φίλο σου τον γιατρό.

  125. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    90.117. Ευθέως ανάλογο:
    Mεγάλο Σαββάτο απομεσήμερο.Κατά το τοπικό έθιμο καίμε τον Ιούδα στη γειτονιά ,τρεις-τέσσερις αφάνες στο σοκάκι,που τις πηδάμε σαν τις φωτιές του Αη Γιάννη. Τα αυγά έχουν βαφτεί νωρίτερα, τα καλιτσούνια φουρνίζονται και ευωδιάζει φρέσκια μυζήθρα, κανέλα και βανίλια. Κρεατικά που βράζουν για τη μαγειρίτσα προσθέτουν λαχταριστές ‘αχνες στο..»παλίνψηστο». Τρέχουμε, πηδάμε, γελάμε στον Ιούδα, αλλά οι ώρες αργούν ως την Ανάσταση.Η νηστεία των ημερών εξελίσσεται σε αβάσταχτο μαρτύριο.
    Ο αδελφός μου βελάζει από ώρα στην αυλή:
    -Μαμά πεινάω!
    -Λιμάσω!
    -Πεθαίνω από την πείνα!
    Βγαίνει η γιαγιά:
    -Έλα παιδάκι μου να σου βάλω λίγη φακή(ανάλαδη, νερόβραστη)
    -Δε θέλω φακήηη!
    -Έλα να φας.’Εχει και βραστές πατάτες,
    -Όϊ, δε θέλω πατάτες!
    -Δυό μπουκιές να μην πεινάς.Ίσαμε το βράδυ,την Ανάσταση. ‘Εχει και ντοματόσουπα
    -Μα εγώ πεινώ από τη μυζήηηηθρα γιαγιά!

  126. physicist said

    #123. Πάντα μέσα πέφτεις εσύ, και στο άλφα και στο βήτα. Μη σε πω ίσαμε το ύψιλον φτάνει η χάρη σου. 🙂

  127. Γς said

    125:

    >-Μαμά πεινάω!

    Μαμά,
    πεινάω μαμά,
    φοβάμαι μαμά,
    γερνάω, μαμά.

    Μα εγώ πεινώ από τη αγάπη σου μαμά
    που ακάμω τη ψάχνω μαμά
    που ακόμα σε ψάχνω μαμά
    μαμά

  128. @125 Κοίτα τώρα σύμπτωση, έφαγα για βραδινό μυζήθρα με το μέλι! 😀

  129. homeAlone said

    #117. Μπορούμε προς στιγμήν να κατεβάσουμε το «πολύ» της «πολυσχιδούς προσωπικότητας» στο «δύο» και δούμε την σημασία της «διχασμένης προσωπικότητας»;

  130. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    127.
    Έβαζες ψεύτικες φωνές,
    γελούσες κι έκανες πως κλαις
    κι εγώ παιδί
    Α ρε μαμά
    Πίσω μου τρέχεις μια ζωή
    με ένα πιάτο και μια ευχή

    Μαμά
    Πού πας
    Πού πας
    Μαμά,μαμά
    Πού πας

  131. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    128.Πείναγες από τη μυζήθρα!

  132. Αντιφασίστας said

    Πολύ τρυφερό τραγούδι του Βασίλη! Ας τ’ ακούσουμε για καληνύχτα, από μένα τουλάχιστον:

    Μυζήθρα με μέλι για βραδινό. Ξέρετε να ζείτε οι Κρητικοί! 😉

  133. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Άλλη μαμαδίστικη ιστορία:

    -Πώς το θες το αυγό;Τηγανητό ή βραστό;
    -Δε με νοιάζει αν είναι τηγανητό ή βραστό,
    το θέλω ταϊστό!
    (πού ν αφήσει το πλεημομπίλ να ρθει να φάει)

    Γς. 98,7 FM «ονειρεύομαι ακόμη μαμά» τώρα
    (δεν το χω ξανακούσει)

  134. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    ωχ 97,8 fm

  135. @129 Πολλά μπορούμε να κάνουμε αλλά οι λέξεις όπως και οι άνθρωποι δεν μοιάζουν απαραίτητα στ’ αδέρφια τους ή στα πρωτοξάδερφά τους.
    Δες εδώ τη Βίκη, που την αγαπάει και ο Φυσικός και πες μου αν προς στιγμήν στη θέση των πολυσχιδών βάλεις τις διχασμένες τι ακριβώς καταλαβαίνεις.
    Ο πιο χαρακτηριστικός και ίσως ο μόνος πραγματικός Homo Universalis είναι ο διάσημος Λεονάρντο ντα Βίντσι, που όπως μαρτυρούν οι πηγές, ασχολούνταν —εκτός από τη ζωγραφική, τη γλυπτική και γενικώς την τέχνη— με τη μηχανική, την ανατομία, την αρχιτεκτονική, ήταν φυσιοδίφης, αρχαιοδίφης και ιστοριοδίφης, συγγραφέας, χημικός και κατείχε πολλές άλλες ιδιότητες. Άλλες τέτοιες χαρακτηριστικές πολυσχιδείς προσωπικότητες ήταν ο Αβικέννας, ο Ισαάκ Νεύτων, ο Γαλιλαίος Γαλιλέι κ.ά.

    @132 Άνοιξα το ψυγείο και μου έκλεινε το μάτι, να της χάλαγα χατήρι; 😉

  136. @129 Μέχρι και το αντίπαλο στρατόπεδο συμφωνεί πάντως. Εκτός από σπάνιο, το να είναι κανείς πολυσχιδής προσωπικότητα είναι θετικό και μόνο θετικό.
    Το όλο θέμα τέθηκε επειδή ο Φυσικός όταν θέλει να είναι ξεκάθαρα αρνητικός στην κριτική του για κάποιον λέει «άσε με μωρέ με τον άχρηστο τον πολυσχιδή που θ’ ασχολούμαστε και μαζί του». 😛
    Ε, και επειδή κάτω από τον ίδιο ήλιο ζούμε (λέμε τώρα) είπα να του το επισημάνω.

  137. homeAlone said

    @135.
    Εγώ είμαι μαθηματικός και εκτιμώ ιδιαίτερα τον Φυσικό. Όπως βέβαια εκτιμώ και καθέναν από τους φιλοξενούμενους του ΝικοΚύρη.

  138. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    135. Ένας σύγχρονος πολύπλευρος άνθρωπος, ήταν νομίζω ο Ηλίας Πετρόπουλος.Ασχολήθηκε ακάματος μέχρι τέλους, με απίθανα πράγματα πέραν του συγγραφικού του έργου.

  139. Γς said

    I132:
    ls sont venus
    Ils sont tous là
    Dès qu’ils ont entendu ce cri
    Elle va mourir, la mamma
    Ils sont venus
    Ils sont tous là
    Même ceux du sud de l’Italie
    Y’a même Giorgio, le fils maudit
    Avec des présents plein les bras
    Tous les enfants jouent en silence
    Autour du lit ou sur le carreau
    Mais leurs jeux n’ont pas d’importance
    C’est un peu leurs derniers cadeaux
    A la mamma

  140. Γς said

    135:
    HomeAlone
    Μόνος ή ανεΜόνη;

  141. @137 Μαθηματικός λοιπόν. Ε, μα τώρα εξηγούνται όλα. Κατεβάσατε τον πολλαπλασιαστή και περιμένατε να μειωθεί και το αποτέλεσμα αναλόγως. 😉
    Θα εκτιμάτε ιδιαιτέρως και τον Νικοκύρη άρα που εκτός από φιλόλογος, έστω και Άγγλος, μεταφραστής, συγγραφέας, ιστολόγος και αργάτης της γλώσσας είναι και χημικός!
    Πες βρε Νίκο κάτι, εμένα που δεν έχω πτυχίο στα φυσικομαθηματικά δε με πιστεύουνε! 😀

  142. sarant said

    141: Και δη χημικός μηχανικός, αλλά μην το πεις παραέξω πριν κατοχυρωθεί ότι το πολυπράγμων έχει και θετική σημασία. 🙂

  143. @142 Φιλάω σταυρό! 😀

  144. Γς said

    132, 133:
    Μαμά, πεινάω μαμά
    Oνειρεύομαι ακόμη μαμά
    La Mama

  145. Η αλήθεια είναι ότι η αρνητική σημασία του πολυπράγμων και του πολυπραγμονώ υπερτερεί συντριπτικά στην κλασική ελληνική. Ακόμα και σε μεταγενέστερα κείμενα (π.χ. τον Πολύβιο, αλλά όχι τον Ηρόδοτο που ανέφερε κάποιος παραπάνω), όπου εμφανίζεται και η θετική σημασία, η χρήση αυτή είναι σπάνια.
    Μπορεί να με έχουν στραβώσει τα διαβάσματα στους αρχαίους, αλλά πολύ δύσκολα θα χρησιμοποιούσα το πολυπράγμων με θετικό πρόσημο. Το χαλκέντερος που προτείνει ο συνΘέτταλος στο #13 ή το ρέκτης, που ελάχιστα λέγεται πια, είναι επαρκή συνώνυμα, νομίζω.

  146. @128: Αυτό το «μυζήθρα με το μέλι» που είπε η πολύ αγαπητή μου Ιμμόρ (και που ο Αντιφασίστας το μετασκεύασε επί το κοινότερον σε «μυζήθρα με μέλι», χωρίς άρθρο) επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά το γλωσσικό συνεχές Κρήτης – Κύπρου. Κι εδώ τρώνε κολοκούθκια με τ’ αφκά.

  147. @145 Βρε καλώς τα παιδιά τα δικά μας!
    Εμφανίζεσαι και μου ανατρέπεις παγιωμένες πεποιθήσεις ζωής μέσα σε δύο γραμμές! 🙂
    Τον ρέκτη τον έμαθα από τον πατέρα μου, αλλά καταλάβαινα ότι αναφερόταν σε άνθρωπο που αναγνωρίζει το ωραίο και το αναζητά σε όλες τις εκφάνσεις τις ζωής του.
    Ίσως γιατί όλους όσους χαρακτήρισε έτσι, ήταν και αυτό (εκτός από δραστήριοι και ενεργητικοί που λέει και το λεξικό… )

    Και ότι σε μελετούσα γιατί τον άλλο μήνα μπορεί να με βγάλει ο δρόμος στην πατρίδα σου 😉

  148. Ιμμόρ, Κρήτη-Κύπρος Ένωσις, τα έχουμε ξαναπεί αυτά. Να βρεθούμε καμιά μέρα να κανονίσουμε τα διαδικαστικά της Κοινοπολιτείας.
    (Και μην ξαναπεί κανείς εθνομηδενιστή τον Σαραντάκο. Εδώ στο μαγαζί του γίνεται εθνογένεση.)

  149. Ω, καλώς να κοπιάσεις! Στείλε μέιλ να κανονίσουμε τσιμπούσι.

  150. @146 Και πως αλλιώς να τα τρώγανε οι άθρωποι; Άναρθρα; 😀

    @149 Εννοώ την ιδιαίτερη πατρίδα σου, Θεσσαλία μεριά. Αλλά αυτό το τσιμπούσι κάποια στιγμή θα το κάνουμε, που θα μας πάει;
    Θα καλέσουμε και τη γαλλική μπάντα που απέχει και μας λείπει 🙂

  151. @150: Ε, καλά, τότε θα το κάνουμε με μέιλ το τσιμπούσι και θα οργανώσουμε ένα κανονικό, όταν θα συζητήσουμε τα της Κοινοπολιτείας.

  152. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    145. » Μπορεί να με έχουν στραβώσει τα διαβάσματα στους αρχαίους » Τί πλούτος !
    Νομίζω ότι γι αυτό τέθηκε σε συζήτηση η λέξη, για την αμφισημία της. Τώρα για μένα ,χωρίς να ανατρέξω σε λεξικά κλπ, το χαλκέντερος έχει επίσης και αρνητική σημασία (σαν «χοντρόπετσος» ας πούμε). Δεν έχω εξειδίκευση αλλά από την επίκτητη αίσθηση από τις εκφορές που συναντούμε στα διαβάσματα, ξέρω ότι σημαίνει, δυνατός, κραταιός, γενναίος ανθεκτικός αλλά και…αναίσθητος! Όχι; Να με συμπαθάτε αν τόσο έχω πέσει έξω.

  153. Μαρία said

    145 Και για το ΛΚΝ η θετική σημασία είναι σπανιότατη.
    Για την αρνητική έχουμε τον πολυτεχνίτη κι ερημοσπίτη.

  154. @151 Τσιμπούσι βιρτυέλ! 🙂

  155. Μαρία said

    152 Αναίσθητος όχι. Μονάχα ακούραστος, επειδή έχει … χάλκινα έντερα.

  156. @152: Έφη Έφη, ούτε το χαλκέντερος ούτε το πολυσχιδής που είπε ο Φυσικός παραπάνω θα σκεφτόμουνα να τα χρησιμοποιήσω ποτέ με αρνητική σημασία. Αλλά φαίνεται ότι η γλωσσική χρήση εξελίσσεται πιο γρήγορα από ό,τι θα φανταζόμουνα, κι εγώ έχω χάσει επεισόδια.

  157. Μα τον πολυσχιδή μόνο ο Φυσικός τον χρησιμοποιεί, δεν πιάνεται! 🙂

  158. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    147. Υποψιάζομαι ότι ο ρέκτης (τί ωραίο τω όντι), βγαίνει από το ορέγομαι (όρεξη). ΄Ρέγομαι (κάποιο πράγμα αλλά και άνδρα ή γυναίκα) που λέμε στη Μεγαλόνησο.Μ αρέσει, με συγκινεί .
    Ρέκτης, σαν εραστής και σαν ερασιτέχνης.Ρέκτης των τεχνών νομίζω λέμε.

    «Μην το ΄ρέγεσαι ,δεν είναι για τη χάρη σου.Εμένα το πέψανε το μαντήλι !»

  159. @158 Κι εγώ κάτι τέτοιο φανταζόμουν, αλλά μετά το φρόκαλο δεν παίρνω όρκο για τίποτα!

  160. Μαρία said

    158 Και το ο το ‘φαγε η γάτα; 🙂
    Υπάρχει ομηρικό ρήμα ρέζω = πράττω.

  161. eran said

    Η ουδέτερη χρήση με την αρνητική χροιά αποτυπώνεται στο παράδειγμα που έχει το σχολικό εγχειρίδιο της Έκθεσης της Β΄ Λυκείου (Τσολάκης…):
    Η πολυπραγμοσύνη του τον κάνει κάποτε αδιάκριτο.

  162. @158, 159: Όχι, ο ρέκτης είναι από ένα σπάνιο αρχαίο ρήμα, το ρέζω, που θα πει «πράττω, κάνω, ενεργώ».
    Ιμμόρ, έχω χάσει ΚΑΙ το επεισόδιο με το φρόκαλο. Γιά δώσε λεπτομέρειες, σε παρακαλώ.

  163. Και ως συνήθως με πρόλαβε η Μαρία… 🙂

  164. Μάλιστα, αυτό το ρέζω προέρχεται από την ίδια ετυμολογική οικογένεια με το ἔργον, το Werk/work κτλ, αλλά αυτό είναι μια μεγάλη ιστορία — ίσως να την κάνει ποστ ο Νικοκύρης κάποτε.

  165. @162 Ιδού το επεισοδιακό φρόκαλο αλλά πρέπει ν’ ανέβεις μέχρι το 148 να καταλάβεις.

    @160 Μπορεί να πεινούσε όμικρον 🙂

  166. @165: Μερσί! Δεν πρόλαβα να διαβάσω ακόμα την Αναπληροφόρηση — τα ανεβάζει και με ρυθμό πολυβόλου ο μάστορας.

  167. Voulagx said

    Γεια σου Τιπου!Χρονια και ζαμανια! Και κατευθειαν φαουλ στο γαμα και μεσα, γουσταρω!! 🙂

  168. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    155.Ναι η κυριολεξία είναι καθαρή αλλά νόμιζα ότι λέγεται κατά περίπτωση «χαλκέντερος» και κάποιος δυνατός αλλά ψυχρός σαν μέταλλο (χωρίς συναίσθημα).
    Άρα δεν έχει αρνητική χροιά (εκτός αν είναι ο προϊστάμενός σου! 🙂

  169. @166 Ο Χαϊλέ των ιστολόγων! Δεν τον προφταίνει κανείς, πρέπει να έχω όλη την προηγούμενη βδομάδα αδιάβαστη. 🙂

  170. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    160.
    Το ΄ρέγομαι ,στη ντοπιολαλιά .
    «Είδε την κοπελλιά τη ‘ρέχτηκε και τηνε ζήτηξε» » του ‘αρεξε μπρε παιδί μου!»
    Ρέζω, λοιπόν . Ρέκτης των τεχνών υπάρχει όμως. Η όρεξη,καμία σχέση.Σφαλεροί οι συσχετισμοί μου αλλά χαίρομαι αυτό το ξεκοκκάλισμα των λέξεων.Σας ευχαριστώ

  171. @167: Γεια σ’, ωρε Βουλάγξ πανυπέρτατε!

  172. Βρε λες να έπιασε η ευχή του Μάγου; 😉

  173. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    165 β. Με πλήγωσες! Δεν είπαμε ότι εμείς εκεί κάτω τρώμε έναρθρα; Στην ιστορία μου ο Γιάννης «πεινούσε από τ η μυζήθρα».
    «Πεινούνε από τ όμικρον» 🙂

  174. @172: Έπιασε, έπιασε!

  175. @173 Στο Μεγάλο Κάστρο και δη στο σπίτι μας πεινάμε κατευθείαν. Χωρίς «από» 🙂

    @174 Αχ, ξέρω τι θα τον χιλιοπαρακαλέσω να ευχηθεί! (κι άμα βγει θα του κάνω άγαλμα 🙂 )

  176. Ηλεφούφουτος said

    103. Παναγιά μου, τι ν τούτο;! :-O

  177. Γς said

    168:
    Χαλκέντερος.
    Γυρίζαμε από ένα συνέδριο και με είχαν συμβουλεύσει όλοι στη Λάρνακα να κρύψω τη βιντεοκάμαρα στη βαλίτσα και να πετάξω το κουτί της που το είχα περασμένο στον ώμο μου.
    Εγώ όμως όταν κατεβήκαμε από το αεροπλάνο στην Αθήνα συνέχισα να την έχω επιδεικτικά στο κουτί της που μαρτυρούσε το περιεχόμενό του. Κρατούσαν την αναπνοή τους όταν με άνεση είπα ότι δεν έχω τίποτα να δηλώσω και πέρασα άνετα.

    Χαλκέντερος είπε ένας για το θάρρος μου, την αναισθησία μου. Και από τότε το χρησιμοποιώ με αυτήν την έννοια.
    Πόσο λάθος είμαι;

    Και για την ιστορία. Δεν υπήρχε βιντεοκάμαρα. Απλώς κάποιος άλλος επιβάτης πέρασε λαθραία την κάμερα και είχε αφήσει το κουτί στην Κύπρο, μέσα στο οποίο είχα βάλει τα πρακτικά του συνεδρίου και κάτι άλλα έντυπα. Γι αυτό ήμουν τόσο ‘χαλκέντερος’

  178. Θανάσης said

    Το «πολυπραγμων» εγω το ηξερα μονο με θετικη σημασια. Νικοκυρη, διαβαζοντας τα πρωτα σαρανταριά σχολια, εχω την εντυπωση οτι η πλαστιγκα γερνει προς την θετικη πλευρα. Γιατι ναι μεν πολλοι (ισως οι περισσοτεροι) ξερουν και τις δυο σημασιες, αλλα επισης πολλοι, ξερουν(ηξεραν) μονο την θετικη. Δεν διαβασα κανεναν που να ηξερε μονο την αρνητικη.

  179. Πρώτα την Καλησπέρα μου στον οικοδεσπότη μου,με ένα κάπως μεγαλούτσικο συγνώμη για την κατά τα άλλα δικαιολογημένη σχολιαστική απουσία μου! Δικαιολογημένη κι όχι ΑΑ,καθότι μετακομίσεις στον οριζοντα δυο τον αριθμό,μερικές αρρωστειες καπάκι και μια στο νοσοκομείο του Βόλου με βρογχοπνευμονία μαλιστα του γιού μου,να τρέχω όπως πάντα η αλαφιασμένη μάνα,ασχετα αν είναι πια στα 33 του και πατέρας 2 παιδιων,να βάλω πλάτες στη μετακομιση της κόρης από Τρίπολη-Καλαμάτα,και τέλος το χειρότερο όλων…έχασα τη μανούλα μου,από πνευμονικό οίδημα,και έμφραγμα συγρονως τώρα στις 30 του γενάρη,85 ετών,κατάκοιτη,επί 8 χρόνια,και την οποία γηροκομούσα εχοντάς την σαν παιδί μου..Μου στοίχισε πολύ,και παντα θαναι η καλύτερη φιλη της ζώης μου..
    Λοιπόν για μενα η λεξη »πολυπραγμων» εχει την τακτή,απλή,καθημερινη της έννοια και ΄χρηστική σημασία του :πολυάσχολου, υπερδραστήριου, μαχητικού στη ζωή, υπερκινητικού ατόμου που καταγίνεται με πολλά πράγματα και με επιτυχία τις περισσότερες φορές,και νομίζω δικαίως σου αποδόθηκε,αγαπητέ κύριε Νικο.
    Πολύ μου άρεσε ομως ο »μπιζυμπόντης»!απίστευτη γέλιου λεξη,καινοτομική!
    Καλο σαββατοκύριακο, ξεκούραστο και χαλαρό,,,λιγο μακρυα από…πολυπραγμοσύνες,γιατι αυτες ειναι που τρωνε τον αφέντη!!

  180. Γς said

    Σωστή!
    και κουράγιο

  181. Είναι κανείς εδώ ;

    Οι Σέρβοι μαθαίνουν ελληνικά !

    αφιερωμένο στον Γσ
    (δεν βάζω σίγμα τελικό γιατί δεν …τελειώνει ποτέ !! )

  182. Γς said

    181:
    >δεν βάζω σίγμα τελικό

    Σίγμα ιταλικό. Μπορεί ακόμα έτσι να το λέει ο συμμαθητής μου Γιώργος Σισμανόπουλος. Αμα μάθεις κάτι στραβά από την αρχή…

    >γιατί δεν …τελειώνει ποτέ !!

    Εγώ δεν τελειώνω; Εσύ δεν τελειώνεις, δεν ολοκληρώνεις. Αμφιβάλω αν αρχίζεις κιόλας.

    Οσο για τα τέτοια στα σέρβικα, έχω δει και χειρότερα στα ρουμάνικα

  183. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    178: Καλά λες, αλλά βλ. και το σχόλιο 145.

    146: Καλώς τον. Πρέπει να το έχουμε ξαναπεί, αλλά το έναρθρο για τα φαγητά (σησάμι με το μέλι, που έλεγε κι ο Ρασούλης) δεν το έχουν μόνο οι κουμπάροι και οι σύντεκνοι, πρέπει να είναι πολύ πιο διαδεδομένο. Η γιαγιά μου η μυτιληνιά το έλεγε.

    179: Συλλυπητήρια, αγαπητή…

  184. οχι ρε…σύγγαυρε (του γιού μου) ,(φτου στον κόρφο ) το δεν τελειώνεις με την έννοια του ατελείωτος !

    Αυτό δεν ήταν σκαραβαίος αλλά ό΄τι θέλει ο …σκαραπέος

    Εχεις πει ντάπα-ντούπα σε ρουμάνα ;

  185. το 184 στο 182

  186. spiral architect said

    @179: Τα συλλυπητήριά μου. 😐

  187. physicist said

    Έχασα το μέτρημα και τις αναφορές με τον πολυσχιδή, ας είναι. Τα γράφω φύρδην-μίγδην:

    1. Στη δική μου περίπτωση, οποιαδήποτε χρήση οποιασδήποτε λέξης δεν προσμετράται ως εξέλιξη της γλώσσας αλλά ως απολίθωμα.

    2. Δεν χρησιμοποιώ ποτέ το πολυσχιδής ως επίθετο (όπως, π.χ. πολυσχιδής προσωπικότητα) αλλά ως ουσιαστικό (ο πολυσχιδής κ. Φράνσις Φουκουγιάμα).

    3. Όταν το κάνω, έχει πάντοτε ειρωνία και καυστικότητα.

    4. Ενδέχεται να είμαι ο μοναδικός ελληνόφωνος που το χρησιμοποιεί έτσι, όμως παρά τη σαφή ειρωνία που έβαζα στη μέσχρι τώρα χρήση του, κανείς δεν μου είχε επισημάνει την αντίφαση.

    Σούμμα σουμμάρουμ, με κλονίσατε ανεπανόρθωτα οι δικηγόρισσες και οι άλλοι σπουδαγμένοι, κι αποφάσισα τον πολυσχιδή να τον διαγράψω από το λεξιλόγιό μου, που έτσι φτωχαίνει κατά μία λέξη. Πάνε στου Σαραντάκου να πλουτίσεις τη γλώσσα σου σού λέει μετά ο άλλος. 😛

  188. sarant said

    187: Ωχ, πρέπει τώρα να σου δώσουμε μιαν άλλη λέξη για να επανορθώσουμε….

  189. spyroszer said

    Το χαλκντερος μπορεί να είναι συνώνυμο του πολυπράγμονος; Ακούραστος μπορεί να είναι κάποιος σε ένα πράγμα, σε μια ενασχόληση, εμένα δεν μου δίνει την αίσθηση της πολυπραγμοσύνης.

  190. physicist said

    #188. 🙂

    Τι μου θύμισες, Νίκο! Σε μια συνέντευξή του ο Φάυνμαν μιλούσε για τον μικρό του γιο, που κάποια μέρα έπαψε να λέει τη λέξη cat. Κι όταν τον ρώτησε ο πατέρας του πώς κι έτσι, εκείνος απάντησε: I have used up all the cats I had in my word-bag.

  191. Eleni Tzetza said

    Πολυπράγμων απ’ ό,τι φαινεται είναι πρωτίστως ο ανακατωσούρας και δευτερευόντως και σπανίως ο επιμελής ερευνητής και άλλα καλά. Πολύπραγος είναι ισως η σίγουρη λέξη να χρησιμοποιήσεις για κάποιον που θεωρείς ότι ασχολείται επιτυχώς με πολλά πράγματα όπως σίγουρα πιστεύει ο Δημοκίδης για τον Σαραντάκο. Ομολογώ ότι την αρνητική σημασία του πολυπράγμονα την αγνοούσα. Την εψαξα με αφορμή την εδώ συζητηση. Εφόσον όμως έχει και αρνητική και θετική σημασία είναι σωστό να την προσέχουμε. Τα συμφραζόμενα και το όλο πνεύμα και ύφος ενός κειμένου δεν αρκούν για να είναι δυνατή η διάκριση της θετικής ή της αρνητικής χροιάς, άραγε;

  192. @188 Αντί να πει και φχαριστώ πολύ που του ανοίξαμε τα μάτια, ζητάει και τα ρέστα από πάνω! 😀

  193. @187(2): Φυσικέ, είτε έτσι είτε αλλιώς, σαν επίθετο το χρησιμοποιείς το πολυσχιδής! 🙂 Η ειρωνική χρήση προκύπτει από τα συμφραζόμενα και κυρίως από τα pragmatics (αν ξέρουμε λ.χ. ότι αντιπαθείς τον Φουκουγιάμα, θα καταλάβουμε ότι το πολυσχιδής στην περίπτωσή του το χρησιμοποιείς σαρκαστικά).

  194. physicist said

    #193. Τιπούκειτε, για βόηθα λίγο, κάνω λάθος όταν νομίζω πως όταν το λέω χωρίς τη συνοδεία ουσιαστικού δεν είναι επίθετο; Κάτι σαν το ο τάδε είναι άρρωστος σε αντίθεση με το ο τάδε είναι άρρωστος άνθρωπος;

  195. Μαρία said

    194 Μέχρι να το δει ο Τιπού…
    Ναι. Και στα δύο παραδείγματα που έγραψες ο άρρωστος είναι επίθετο.

  196. physicist said

    #194. Ευχαριστώ, Μαρία. Έχω μπερδευτεί εντελώς αλλά δεν σας ταλαιπωρώ άλλο, θα έπαιρνα όρκο ότι στο πρώτο παράδειγμα δεν είναι.

  197. Μαρία said

    196 Βάλε στη θέση του το υγιής και θα ξεμπερδευτείς.
    Το κάνω ουσ. Ο τάδε είναι ένας απ’ τους αρρώστους (με κατεβασμένο τον τόνο) (=ασθενείς) του γιατρού Χ.

  198. Βιβή said

    .


    , , 22/2., .

    22 2013 – 9:22 .., «

  199. sarant said

    Μα, η απάντησή μου μπήκε λίγο πιο κάτω από το δικό σας σχόλιο -έτσι δουλεύουν τα ιστολόγια, έχετε κι εσείς δικό σας, θα ξέρετε ότι έτσι γίνεται.

  200. physicist said

    #197. Διαφωτιστικότατη.

  201. @194: Όπως γίνεται πάντα, τα είπε όλα η Μαρία!

  202. Μαρία said

    201 Να τον έχουμε τον άνθρωπο 4 ώρες στο περίμενε!

  203. physicist said

    #202. Τέσσερις ώρες είναι ένα βλεφάρισμα — το #195 μου είχε δώσει την εντώπωση ότι μιλάμε για τριμηνία και βάλε. 🙂

    Ευχαριστώ και πάλι, κι εσένα και τον Τιπούκειτο.

  204. Είμαι ο μόνος που χρειάζεται να κάνει ολόκληρη μανούβρα (αλλαγή κωδικοσελίδας) για να διαβάσει το σχόλιο 198 της Βιβής — και πάλι χωρίς να καταλάβω πολλά πράματα, διότι το αποκρυπτογραφώ ως εξής:

    «Καλησπέρα.
    Με μια συγγνώμη με δυο γ να στέκεται έτοιμη και ειλικρινής καλού κακού από δίπλα, σου στέλνω ό,τι έλαβα στις 22/2. Αυτό, παρακάτω.

    Βιβή Γεωργαντοπούλου

    Στις 22 Φεβρουαρίου 2013 – 9:22 π.μ., ο χρήστης “Οι λέξεις έχουν τη δική»

    και στοπ — η συνέχεια επί (ποιας) οθόνης;

  205. Άγγελε, κι εγώ –ούτε την απάντηση (199) κατάλαβα…

  206. @204 Δεν είσαι ο μόνος, απλώς εγώ δεν έκανα τη μανούβρα…

  207. ΠΑΛΑΙΟΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ said

    Αγαπητέ κ. Σαραντάκε, τυγχάνω 90ούτης συνταξιούχος φιλόλογος. Γράφω υπαγορεύων τω εφήβω εγγονώ μου και ζητώ προκαταβολικώς συγγνώμην διά τα λάθη του νεανίου.
    Επιθυμώ να σάς ενημερώσω ότι: Την εποχήν που εγώ εδίδασκα εις την Μέσην Εκπαίδευσιν (δεκαετίαι 1950 και 60) υπήρχεν η εξής άποψις: Η φράσις «πράσσειν άλογα» της αρχαίας που μετετράπη εις «πράσινα άλογα» εις την ρωμέηκην διάλεκτον, προέρχεται από το κάτωθι απόσπασμα των Ηθικών Ευδημείων του Αριστοτέλους:
    1246b.25 «…ποιήσει φρονίμως κρίνειν καὶ τὰ δέοντα, καὶ πάλιν ἡ φρόνησις ἡ ἐν τῷ λογιστικῷ τὴν ἐν τῷ ἀλόγῳ ἀκολασίαν σωφρόνως πράσσειν· ὅπερ δοκεῖ ἡ ἐγκράτεια. ὥστ’ ἔσται καὶ ἡ ἀπὸ ἀγνοίας φρονίμως.. κλπ – κλπ..» Δηλαδή από μίαν σύνθεσιν των λέξεων «πράσσειν» και «αλόγω». Σείς οι νεώτεροι απορρίπτετε αυτήν την άποψιν, που εδιδάσκετο επί έναν τουλάχιστον αιώνα εις τα Ελληνικά Γυμνάσια; Αυτό συνεκράτησα εγώ, αναγιγνώσκων την συνέντευξίν σας εις την Lifo.
    Μετά τιμής
    ΠΑΛΑΙΟΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ

  208. sarant said

    207: Σας ευχαριστώ για το σχόλιο! Η μαρτυρία σας είναι ενδιαφέρουσα, γιατί βρίσκουμε μια πιθανή πηγή του μύθου. Δεν νομίζω ότι το αριστοτελικό χωρίο μπορεί να οδηγήσει σε φράση «πράσσειν άλογα» η οποία άλλωστε δεν υπάρχει σε κανένα αρχαίο κείμενο. Αν θέλετε να δείτε την άποψή μου αναλυτικά, θα τη βρείτε εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/05/06/prasinaloga/

  209. ΠΑΛΑΙΟΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ said

    Αγαπητέ κ. Σαραντάκε,
    επανέρχομαι διά να σάς είπω ότι υπάρχει και ετέρα άποψις, ήν εδιδάσκομεν ημείς προ της 21ης Απριλίου: Η φράσις «πράσινα άλογα» προέρχεται από το κάτωθι απόσπασμα του 2ου Βιβλίου των Ιστοριών του Πολυβίου, Κεφ. 19, παράγρ. 4:
    «…πλεονεξίαν τῆς τε λείας καὶ τῆς αὑτῶν δυνάμεως τὸ πλεῖστον μέρος διέφθειραν. τοῦτο δὲ σύνηθές ἐστι Γαλάταις πράττειν, ἐπειδὰν σφετερίσωνταί τι τῶν πέλας, καὶ μάλιστα διὰ τὰς ἀλόγους οἰνοφλυγίας καὶ πλησμονάς…». Κατά την ταπεινήν μου άποψιν, το επιχείρημα τούτο είναι πολύ πειστικόν, ως συνάγεται και εκ του νοήματος..
    Μετά πλείστης τιμής
    Παλαιός Αθηναίος

  210. sarant said

    209: Και πάλι, από πού αποδεικνύεται ότι η φράση «πράσσειν άλογα» ειπώθηκε ποτέ και μάλιστα τόσο ώστε να γίνει παροιμιώδης; Από πουθενά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: