Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Είναι ακριβά τα καινούργια βιβλία;

Posted by sarant στο 25 Φεβρουαρίου, 2013


Το ερώτημα του τίτλου τέθηκε προχτές από μια πρωτοβουλία βιβλιοφιλικών ιστολογίων, που απεύθυναν ανοιχτή επιστολή στους εκδότες (γενικώς), μόνο που δεν τέθηκε σαν ερώτημα αλλά σαν διαπίστωση: το καινούργιο βιβλίο είναι ακριβό στη χώρα μας. Η φίλη Βιβή Γ. που είχε την πρωτοβουλία για το διάβημα αυτό, με είχε καλέσει, με σχόλιό της εδώ, να συμμετάσχω κι εγώ στην κοινή αυτή προσπάθεια, και της είχα απαντήσει ότι δεν νομίζω πως το καινούργιο βιβλίο είναι ακριβό. Καιρός είναι τώρα να στηρίξω τη θέση μου αυτή, αν και αναπόφευγα θα επαναλάβω πράγματα που ήδη έχω εκθέσει σε παλιότερο άρθρο μου. Πρώτα όμως δίνω το λινκ προς την ανοιχτή επιστολή των βιβλιόφιλων ιστολόγων, παρόλο που δεν συμφωνώ μαζί της, ούτε στο περιεχόμενο ούτε στη μορφή.

Φυσικά, οι βιβλιόφιλοι έχουν ένα μεγάλο δίκιο: στη σημερινή βαθιά κρίση, όπου το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών έχει υποστεί κατακόρυφη μείωση, σχεδόν όλοι αναγκάζονται να κάνουν περικοπές στα εξοδά τους, άρα και στα χρήματα που συνήθιζαν να διαθέτουν για βιβλία. Και η επιστολή τους έχει το καλό ότι θέτει ξανά σε συζήτηση το θέμα και δίνει αφορμή να ακουστούν απόψεις. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι είναι σφάλμα να αντιμετωπίζονται όλοι οι εκδότες σαν ένα ενιαίο σύνολο, όπως άλλωστε και όλοι οι βιβλιοπώλες: άλλη δύναμη έχει το μεγάλο βιβλιοπωλείο του κέντρου και άλλη ο μικρός βιβλιοπώλης της συνοικίας. Επίσης, μερικά από τα επιχειρήματα που παρατίθενται για να στηρίξουν τη θέση ότι το βιβλίο είναι ακριβό, μου φαίνονται εξαιρετικά ισχνά: Όταν ένα μέσο βιβλίο στοιχίζει 15-20€, οι περισσότεροι θα προτιμήσουν να παρακολουθήσουν μια ταινία στον κινηματογράφο, που κοστίζει πολύ κάτω από 10€ ή τα ίδια χρήματα να τα αφιερώσουν σε άλλου είδους (ψυχαγωγική) διέξοδο. Τέτοιες μπακάλικες συγκρίσεις βεβαίως ανατρέπονται πολύ εύκολα αν σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν άλλες μορφές ψυχαγωγίας όπου το εικοσάευρο εξανεμίζεται για πλάκα, ότι η ανάγνωση του βιβλίου διαρκεί πολύ περισσότερο, ότι το ίδιο βιβλίο θα το διαβάσουν και τα άλλα μέλη της οικογένειας (ενώ στο σινεμά θα πληρώσουν ξεχωριστά εισιτήρια), ότι το βιβλίο μπορείς να το ξαναδιαβάσεις δωρεάν.

Ευτυχώς, ο βιβλιόφιλος (ή και βιβλιοφάγος), που έχει δει το εισόδημά του να συρρικνώνεται, έχει κι άλλες λύσεις διαθέσιμες για να διατηρήσει σχετικά άθικτη την αγοραστική του δύναμη σε βιβλία. Μάλιστα η κρίση, κατά περίεργο τρόπο, έχει δημιουργήσει ευκαιρίες ακόμα και για αύξηση της βιβλιοαγοραστικής δύναμης με μείωση της χρηματικής δαπάνης για βιβλία. Κάποιος που διέθετε, ας πούμε, 60 ευρώ το μήνα για να αγοράζει 3 καινούργια βιβλία των 20 ευρώ, μπορεί με τη μισή δαπάνη, 30 ευρώ, να αγοράσει ένα καινούργιο βιβλίο (πάλι 20 ευρώ) και 5 βιβλία από προσφορές εφημερίδων προς 2 ευρώ το ένα (ή 3 βιβλία από πανέρια βιβλιοπωλείων προς 3 ευρώ το ένα). Υπάρχουν επίσης οι δανειστικές βιβλιοθήκες (σε μερικά μέρη είναι πολύ αξιόλογες) ή και ο άτυπος δανεισμός μεταξύ φίλων. Οι βιβλιόφιλοι ιστολόγοι αναγνωρίζουν ότι «καλή λύση» είναι η στροφή των αναγνωστών σε παλιούς τίτλους, παζάρια, προσφορές, βιβλιοθήκες κτλ. αλλά, πολύ σωστά, βάζουν το δάχτυλο εκεί που πονάει: στους καινούργιους τίτλους:

Αν με τις προσφορές, τα παζάρια, την στροφή στους παλιούς τίτλους και την επιστροφή στις βιβλιοθήκες διαφαίνεται μια καλή λύση, τι θα γίνει με τους καινούργιους τίτλους; Θα αφορούν σε όλο και πιο λίγους; Και αν παγιωθεί αυτό ως αναγκαστική συνθήκη στην κρίση, θα πάμε από την εκδοτική πλημμυρίδα σε μιαν εκδοτική άμπωτη, της οποίας τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά θα περιγράφονται με την φράση εκδίδουμε ό,τι μπορεί να αποσβέσει;

Προσπερνάω γρήγορα το αχώνευτο «θα αφορούν σε όλο και πιο λίγους» (ο Μπαμπινιώτης έγραψε το γράμμα;) γιατί ο κίνδυνος, με την εκδοτική άμπωτη, να εκδίδονται σχεδόν μόνο  «ευπώλητα» είναι υπαρκτός. Νομίζω όμως ότι το βασικό πρόβλημα του καινούργιου τίτλου δεν είναι η δήθεν υψηλή τιμή του, αλλά η υπερπροσφορά καλών βιβλίων σε πολύ φτηνότερες τιμές. Όταν πολλές κυριακάτικες ή σαββατιάτικες εφημερίδες κυκλοφορούν γκαστρωμένες με ένα ή δύο βιβλία, και μάλιστα βιβλία που δεν είναι και για πέταμα, ο αγοραστής τους μέσα σε ένα μήνα, έχοντας διαθέσει μόλις 9 ευρώ παραπάνω, θα έχει προσθέσει στη βιβλιοθήκη του οχτώ βιβλία. Ξέρετε πολλούς Έλληνες να αγοράζουν/διαβάζουν περισσότερα από 8 βιβλία το μήνα; Ασφαλώς όχι. Και να μην τα διαβάσει, χορταίνει το μάτι του και το μυαλό του, και δεν αισθάνεται καμιά ανάγκη να αγοράσει βιβλία. Βέβαια, τα «βιβλία των εφημερίδων» τυπώνονται σε χαρτί κατώτερης ποιότητας -αλλά η υπερπροσφορά παλιότερων βιβλίων δεν σταματάει εκεί. Στα μεγάλα βιβλιοπωλεία του κέντρου βρίσκει κανείς πληθώρα αξιόλογων παλιών τίτλων, από κορυφαίους εκδοτικούς οίκους, που πουλιούνται σε θηριώδεις εκπτώσεις (φτάνουν στο 80%). Οι εκδότες που το κάνουν αυτό, από μια άποψη πριονίζουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται, αφού όταν πλημμυρίζουν την αγορά με παλιά βιβλία τους πλήττουν και τα δικά τους νέα βιβλία, έχουν όμως αδήριτη ανάγκη για ρευστό. Όταν λοιπόν υπάρχει τέτοιος κορεσμός από καλό και πάμφθηνο βιβλίο, ο καινούργιος τίτλος δίνει μια άνιση μάχη, στην οποία ο καθοριστικός παράγοντας δεν είναι η τιμή του βιβλίου. Διότι, ακόμα κι αν το βιβλίο των 18 ευρώ πέσει στα 15 (τέτοιες μειώσεις έχουν ήδη γίνει σε ορισμένες περιπτώσεις), και πάλι το 15 δεν θα μπορεί να αναμετρηθεί με το 3 ή το 5 αν κριτήριο είναι αποκλειστικά η τιμή.

Τυχαίνει στη συζήτηση αυτή να συμμετέχω από πολλές μεριές. Και από τη μεριά του αναγνώστη, και από τη μεριά του συγγραφέα, ενώ πρόσφατα αντιμετώπισα δίλημμα όταν προτάθηκε η διανομή του βιβλίου μου Λέξεις που χάνονται ως προσφορά από το Βήμα. Το βιβλίο αυτό είχε μια ικανοποιητική κυκλοφοριακή πορεία, αφού 14 μήνες μετά την έκδοσή του έχει σχεδόν εξαντληθεί, αλλά ο εκδότης δίσταζε να το ανατυπώσει επειδή φοβόταν ότι θα έμεναν αδιάθετα τα περισσότερα αντίτυπα. Από τη σκοπιά του είχε δίκιο, και επειδή είναι εκδότης που βγάζει πολλά «αντιεμπορικά» βιβλία δεν μπορώ να τον κατηγορήσω για συντηρητισμό. Και πάνω που προβληματιζόμασταν αν θα ανατυπώναμε ή όχι το βιβλίο, ήρθε η πρόταση από το Βήμα και, κατά κάποιο τρόπο, μας έλυσε τα χέρια.

Έχοντας λοιπόν συνεργαστεί με εκδότες, δεν βλέπω εφικτό να μειωθεί αισθητά η τιμή του βιβλίου. Άλλωστε, ο εκδότης μικρό μόνο κλάσμα της τιμής αυτής καρπώνεται. Στο βιβλίο των 20 ευρώ, περίπου 9 ευρώ πηγαίνουν στο βιβλιοπωλείο: το ποσοστό αυτό διαμορφώνεται κατά μέσο όρο αν συμψηφιστεί το 35% των μικρών βιβλιοπωλείων με το 50% των χοντρεμπόρων-μεγάλων αλυσίδων. Ο εκδότης έχει και αφανή «διαφημιστικά» έξοδα. Για παράδειγμα, για να μπει ένα βιβλίο στη βιτρίνα ή να προβληθεί σε περίοπτη θέση στον Ιανό, στο Public και σε άλλα μεγάλα βιβλιοπωλεία (όχι όμως σε όλα: η Πολιτεία δεν εφαρμόζει τέτοιες μεθόδους) ο εκδότης πρέπει να πληρώσει ένα ποσό που μπορεί να φτάνει τα 1000 ευρώ ή και να τα ξεπερνάει. Λένε μάλιστα ότι και η δημοσίευση βιβλιοπαρουσίασης σε περιοδικά του χώρου διευκολύνεται αν ο εκδότης αγοράσει διαφημίσεις στα τεύχη του περιοδικού. Τα κοστολόγια ποικίλλουν βέβαια, αλλά προσωπικά βρήκα πειστικά τα επιχειρήματα που παρέθεσε ο εκδότης της Ωκεανίδας σε παλιότερο άρθρο του, όπου από τα 20 ευρώ ενός βιβλίου με τιράζ 3.000 στον εκδότη καταλήγουν 3,63 ευρώ. Βέβαια, η κατανομή αυτή δεν παίρνει υπόψη της το ενδεχόμενο να γίνει δεύτερη έκδοση (χωρίς επιπλέον κόστος για μετάφραση κτλ.) που αφήνει πολύ περισσότερο κέρδος στον εκδότη, αυτό όμως αντισταθμίζεται και με το παραπάνω από τον κίνδυνο το βιβλίο να πουλήσει μόνο 500 αντίτυπα ή και λιγότερα. Και πόσα βιβλία σήμερα πουλάνε πάνω από 3.000 κομμάτια; Τι ποσοστό αντιπροσωπεύουν επί του συνόλου των τίτλων; Πολύ μικρό υποθέτω.

Μάλιστα, οι βιβλιόφιλοι ιστολόγοι ζητούν χαμηλές τιμές στα καινούργια βιβλία «χωρίς αλλαγή στην αισθητική και την ποιότητά τους», ένα ευχολόγιο που θυμίζει αρκετά την παροιμία με την ολάκερη πίτα και τον χορτάτο σκύλο. Αλλά ας κάνουμε μιαν άσκηση σκέψης, κι ας υποθέσουμε ότι με κάποιο τρόπο γίνεται αυτό που ζητάνε οι βιβλιόφιλοι ιστολόγοι: έστω λοιπόν ότι αύριο η κυβέρνηση επιβάλλει υποχρεωτική μείωση κατά 25% στις τιμές των νέων τίτλων. Ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα; Ο εκδότης, επειδή φυσικά δεν μπορεί να μειώσει τα άλλα στοιχεία κόστους του (χαρτί κτλ.) ούτε θα μπορεί να απαιτήσει από τις μεγάλες αλυσίδες να μειώσουν το ποσοστό τους (εδώ δεν μπορούν να απαιτήσουν από κάποια μεγαλοβιβλιοπωλεία, ονόματα δε λέμε, να πληρώνουν έγκαιρα!), θα «μετακυλίσει» τα διαφυγόντα έσοδα στους πιο αδύνατους κρίκους της αλυσίδας: στα μικρά βιβλιοπωλεία, που θα δουν το ποσοστό κέρδους τους να μειώνεται και θα οδηγηθούν στο κλείσιμο αφού η αλυσίδα θα πουλάει πολύ φτηνότερα, στους συγγραφείς (πλην μπεσελεράδων) και, κυρίως, στους συνήθεις ύποπτους, δηλαδή μεταφραστές, επιμελητές, διορθωτές και λοιπούς φτωχοδιάβολους, που ήδη ήταν κακοπληρωμένοι πριν από την κρίση και ήδη έχουν κληθεί (στην καλύτερη περίπτωση) να «δείξουν κατανόηση» τώρα που ήρθε η κρίση (πάμπολλες είναι οι καταγγελίες του ΣΜΕΔ για τα φέσια εκδοτών σε μεταφραστές και λοιπούς συνεργάτες). Οπότε η γενικευμένη μείωση τιμής θα οδηγήσει σε υπερσυγκέντρωση των σημείων πώλησης και σε ακόμα χειρότερη ποιότητα των βιβλίων (διότι το νηστικό αρκούδι δεν μεταφράζει καλά, ούτε επιμελείται, ούτε διορθώνει).

Αυτό το τελευταίο μάς δείχνει ότι οι εκδότες δεν είναι άγγελοι: ασφαλώς δεν είναι, και έχουν το δικό τους μερίδιο ευθυνών στην κρίση, ενώ τώρα, που όλα πέφτουν πάνω στο κεφάλι τους, δεν έχουν μπορέσει να συντονιστούν ώστε να αποκτήσουν μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη απέναντι στην αλυσίδα που τους πατάει στο λαιμό απαιτώντας 50% έκπτωση και πληρωμή όποτε το θυμηθεί, κάτι που κάποτε ήταν αδιανόητο.

Μερικοί εκδότες έχουν ήδη ρίξει τις τιμές ή τουλάχιστον έτσι υποστηρίζουν. Πειστικό βρήκα ένα επιχείρημα που έφερε ο εκδότης Αργύρης Καστανιώτης στο Φέισμπουκ. Το 2010 είχε εκδώσει το μυθιστόρημα «Αυτό που η μέρα οφείλει στη νύχτα» του Αλγερινού Γιασμίνα Χάντρα (παρά το γυναικείο ψευδώνυμο, ο συγγραφέας είναι άντρας), 368 σελίδες, τιμή 18 ευρώ.  Το 2012, το νέο μυθιστόρημα του ίδιου συγγραφέα, Εξίσωση θανάτου, τιμάται 15 ευρώ (για 328 σελίδες). Αν κάνετε τις πράξεις, το νεότερο βιβλίο είναι φτηνότερο κατά 9,3% (με αναγωγή στην τιμή ανά σελίδα).

Συμφωνώ φυσικά ότι πολλά βιβλία προσφέρονται σε υψηλή τιμή, συνήθως όταν έχουν βάσιμες ελπίδες για μεγάλες πωλήσεις. Έχει αναφερθεί το παράδειγμα του τελευταίου βιβλίου του Π. Μάρκαρη, το οποίο, όπως βλέπω, τιμάται 19,17 ευρώ για 323 σελίδες -δεν το βρίσκω εξωφρενικά ακριβό, αλλά σημειώνω πως κάποιοι που το διάβασαν λένε ότι χρησιμοποιείται αφύσικα μεγάλη γραμματοσειρά (εγώ δεν το έχω δει). Πάντως, αν δεχτούμε ότι ο Μάρκαρης ή άλλος μπεσελεράς μπορεί και πουλάει υπερτιμημένα, αυτό είναι  ένα ακόμα επιχείρημα που δείχνει ότι η τιμή δεν παίζει τον αποκλειστικό ρόλο στη διάθεση του βιβλίου: ο συγγραφέας έχει το κοινό του, που τον αγοράζει έστω και ακριβότερα. (Αυτό πάντως μένει να αποδειχτεί). Για παράδειγμα, εγώ θα αγόραζα τα βιβλία του Μακριδάκη ακόμα κι αν ήταν ακριβότερα κατά 20%.

Ωστόσο, δεν αποκλείω να έχουν δίκιο οι βιβλιόφιλοι συντάκτες της επιστολής για την τιμή του ηλεβιβλίου. Διαισθητικά, τείνω να υποστηρίξω κι εγώ  ότι η τιμή του ηλεκτρονικού βιβλίου θα μπορούσε να είναι μικρότερο ποσοστό της τιμής του έντυπου βιβλίου, όμως διστάζω επειδή δεν έχω κάνει συγκριτική ανάλυση με την κατάσταση που επικρατεί σε άλλες χώρες. Περιδιαβάζοντας μάλιστα τη γαλλική amazon είδα με έκπληξη ότι η τιμή κάποιων καινούργιων ηλεβιβλίων σε φορμά Κιντλ είναι μεγαλύτερη (έως πολύ μεγαλύτερη) από την τιμή των ηλεβιβλίων τσέπης ή περίπου ίδια, οπότε δεν μπορώ χωρίς περισσότερα στοιχεία να κατηγορήσω τον Έλληνα εκδότη που πουλάει τα ηλεβιβλία του στο 70% της τιμής του χάρτινου βιβλίου. (Εδώ μια παρένθεση: Και στην Αγγλία και στη Γαλλία υπάρχει μια εκδοτική συνήθεια που διαφέρει από τα δικά μας και δυσκολεύει τις συγκρίσεις. Η πρώτη έκδοση (Hardback, Broché) είναι πολύ ακριβή, σε σκληρό εξώφυλλο. Μερικούς μήνες αργότερα, έρχεται η έκδοση τσέπης, στο 40% της τιμής του σκληρού εξωφύλλου. Ποιοτικά (χαρτί κτλ.) η ελληνική μία και μοναδική έκδοση είναι ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο).

Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Νομίζω ότι η επιστολή των βιβλιόφιλων ιστολόγων αστοχεί επειδή το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι νέοι τίτλοι ελάχιστα είναι πρόβλημα υψηλής τιμής. Δεν είναι η τιμή του βιβλίου υψηλή, είναι χαμηλό το διαθέσιμο εισόδημα των περισσότερων αναγνωστών, ιδίως των νέων. Και επειδή, όπως είδαμε, και σε συνθήκες κρίσης μπορεί κανείς να αγοράζει καλά βιβλία σε πολύ φτηνές τιμές, το πρόβλημα εντοπίζεται ειδικά στην έκδοση νέων τίτλων. Άρα, δεν είναι πρόβλημα (μόνο) εκδοτών, αλλά πρόβλημα πολιτικής βιβλίου. Και εδώ βρίσκεται, κατ’ εμέ, η μεγαλύτερη αστοχία των βιβλιόφιλων ιστολόγων, ότι χτυπάνε σε λάθος στόχο. Για να στηριχτεί η έκδοση νέων τίτλων αλλά και η δυνατότητα ανάγνωσης νέων βιβλίων, πρέπει να ασκηθεί πίεση σε πολιτικό επίπεδο και να διατυπωθούν αιτήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Μερικές ιδέες που μου έρχονται στο νου: Να διασωθούν και να εμπλουτιστούν οι δημόσιες δανειστικές βιβλιοθήκες. Να δοθούν φορολογικά κίνητρα στους εκδότες π.χ. σε σχέση με τον φορολογικό χειρισμό των αποθεμάτων (ώστε να μην αναγκάζονται να τα καταστρέφουν). Να γίνουν λιγότερο ελκυστικές οι προσφορές βιβλίων από τις εφημερίδες, π.χ. με θεσμοθέτηση μιας μικρής εισφοράς (ας πούμε 2.000 με 5.000 ευρώ για κάθε προσφερόμενο βιβλίο) που θα πηγαίνει σε ένα ταμείο που θα χρηματοδοτεί νέες εκδόσεις. Και, παρόλο που με λοιδόρησαν παλιότερα που το πρότεινα, ασφαλώς πρέπει σε ευρωπαϊκό επίπεδο (τουλάχιστον) να μπει φόρος στα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία τύπου Amazon, τα οποία λειτουργούν παρασιτικά σε βάρος των τούβλινων, όπως και στους ηλεκτρονικούς αναγνώστες, τις συσκευές τύπου Κιντλ εννοώ, παρόμοιος με τον φόρο που έμπαινε στις άγραφες δισκέτες, στα φωτοτυπικά κτλ.

Και άλλες ιδέες μπορεί να κατατεθούν, πολύ καλύτερες από τις παραπάνω. Το κακό είναι ότι προηγούμενες συζητήσεις, σε άλλα κυρίως ιστολόγια, έχω παρατηρήσει μια τάση να βρίσκεται ένας αποδιοπομπαίος τράγος, άλλοτε οι εκδότες, άλλοτε οι μεταφραστές/συγγραφείς, άλλοτε οι βιβλιοπώλες, που να θεωρείται υπεύθυνος για το πρόβλημα. Με κραυγές όπως «Μόνο τα φράγκα κοιτάνε αυτοί ρε παιδιά.Ένα είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε.Να μην αγοράζουμε τίποτα καινούργιο,ΤΙΠΟΤΑ. Δανειστική ο ένας στον άλλο. Ούτε παζάρια ούτε προσφορές,γιατί δεν κατάλαβα,είναι άμοιρα ευθυνών τα βιβλιοπωλεία;» δεν βγαίνει τίποτα. Ούτε είναι λογικό να συγκρίνονται, όπως κάνουν πολλοί, οι τιμές ενός μεταφρασμένου βιβλίου στα ελληνικά με τις τιμές του ίδιου βιβλίου στα αγγλικά από την Amazon. («Πουλάνε το Χ. βιβλίο 20 ευρώ ενώ εγώ το βρίσκω στα αγγλικά στην Amazon για 6 λίρες» -αν δεν ξέρεις πολύ καλά αγγλικά, το επιχείρημα είναι περισσότερο ανόητο από το να πεις «Παραγγέλνουν ποτό στο μπαρ και δίνουν 10 ευρώ ενώ εγώ από το σουπερμάρκετ αγοράζω 10 ευρώ το μπουκάλι»).

Με τέτοια, ακραιφνώς καταναλωτικά, επιχειρήματα μου είναι αδύνατον να συνταχθώ. Άλλωστε, πολλοί βιβλιόφιλοι (αν και ίσως όχι οι ιστολόγοι που λέγαμε) πίνουν νερό στο όνομα της Amazon, παρόλο που η Amazon εφαρμόζει μονοπωλιακές πρακτικές παντού. Πρόσφατα ήρθε στο φως ρεπορτάζ ότι η Amazon Γερμανίας χρησιμοποιούσε νεοναζήδες σεκιουριτάδες για να επιβάλλει πειθαρχία στο κακοπληρωμένο προσωπικό της κεντρικής αποθήκης της, που ζούσε περίπου υπό συνθήκες δουλείας -αλλά δεν είδα καμιά καταγγελία στα βιβλιοφιλικά ιστολόγια. Δεν αμφιβάλλω λοιπόν ότι αρκετοί καταναλωτές-βιβλιόφιλοι θα πήγαιναν τρέχοντας ν’ αγοράσουν βιβλία από ένα σουπερμάρκετ που θα τα πούλαγε π.χ. 50% κάτω, αδιαφορώντας για όλες τις άλλους παραμέτρους (π.χ. αν το εν λόγω σουπερμάρκετ στηριζόταν στην εκμετάλλευση της κακοπληρωμένης εργασίας μαύρων, μικρών παιδιών ή ό,τι άλλο, ή αν ήταν επιχείρηση για ξέπλυμα κερδών από πορνεία, ναρκωτικά κτλ.) Έτσι λειτουργεί ο καταναλωτής. (Δεν υπάρχει τέτοιο σουπερμάρκετ, απ’ όσο ξέρω).

Βέβαια, κάποια καλά, καινούργια βιβλία είναι απρόσιτα για το βαλάντιο των περισσότερων αναγνωστών. Είχα εκπλαγεί όταν είχε κυκλοφορήσει ο Ζοφερός οίκος του Ντίκενς στην εντυπωσιακά υψηλή τιμή των 61 ευρώ (για 676 σελίδες σε 2 τόμους). Λένε ότι είναι εξαιρετικά προσεγμένη έκδοση -ίσως τώρα που η τιμή της έχει πέσει στα 42 ευρώ να είναι πιο προσιτή. Τους Τιμπώ που ήθελα να τους διαβάσω από περιέργεια για όσα άκουγα σχετικά με τη μετάφραση, δεν τους αγόρασα (39 ευρώ ο τόμος), δανείστηκα τον ένα τόμο. Μπορεί να αγοράσω τον δεύτερο αν τύχει και τον βρω σε έκπτωση. Το λεξικό των Νεοελληνικών Οικωνυμίων του Συμεωνίδη περνάω κάθε τόσο από την Πολιτεία, το βλέπω, το χαϊδεύω, ελέγχω την τιμή του (12ο ευρώ τελευταία φορά που κοίταξα) και δεν το αγοράζω. Πολλά βιβλία που «πρέπει» να τα διαβάσω, τα δανείζομαι από βιβλιοθήκες. Δεν είναι πάντοτε ανάγκη να αγοράσουμε το βιβλίο που θα διαβάσουμε.

Κάποιοι άλλοι λένε ότι το ισχύον μοντέλο βιβλιοπαραγωγής είναι ξεπερασμένο και ότι έχει ήδη ανατείλει το νέο μοντέλο: κατάργηση του εκδότη, αυτοέκδοση σε μεγάλους ιστοτόπους απ’ όπου ο πελάτης αγοράζει το βιβλίο με εκτύπωση κατ’ αίτηση, πώληση βιβλίων σε ηλεκτρονική κυρίως μορφή και όχι σε έντυπη κτλ. Κι εγώ διαβάζω βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή και δεν είμαι εχθρικός απέναντι στο άυλο, που μάλιστα έχει το ακαταμάχητο πλεονέκτημα ότι δεν πιάνει τόπο στα ράφια και μεταφέρεται εύκολα (όποιος έχει κάνει μετακόμιση ξέρει τι εννοώ). Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση που δεν αφορά το ερώτημα του αν είναι ακριβά τα καινούργια βιβλία.

Αντίθετα, υπάρχει μια παράμετρος που λείπει από την επιστολή των βιβλιόφιλων ιστολόγων. Αν όντως στο υπό επεξεργασία νέο φορολογικό νομοσχέδιο συμπεριληφθεί η διάταξη που θα υποχρεώνει συγγραφείς, μεταφραστές, επιμελητές να διατηρούν δελτίο παροχής υπηρεσιών και να πληρώνουν εισφορές στον ΟΑΕΕ, τότε προφανώς οι  συγγραφείς (με εξαίρεση όσους ελάχιστους ζουν από την πένα τους) θα πάψουν να εκδίδουν βιβλία, ενώ και των μεταφρασμένων βιβλίων η έκδοση θα μειωθεί, αφού θα αποσυρθούν οι περιστασιακοί μεταφραστές (και επιμελητές κτλ.) από την αγορά. Τότε θα πάψουν να αποτελούν πρόβλημα οι νέοι τίτλοι,  τουλάχιστον Ελλήνων συγγραφέων, αφού θα βγαίνουν 5-10 καινούργια βιβλία κάθε χρόνο και τα υπόλοιπα θα κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο ή θα εκδίδονται στο εξωτερικό.

85 Σχόλια to “Είναι ακριβά τα καινούργια βιβλία;”

  1. Καλημέρα. Εντάξει, κι εγώ διαβάζω βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή αλλά γκρινιάζει διαρκώς η αφή μου…

  2. […] Το ερώτημα του τίτλου τέθηκε προχτές από μια πρωτοβουλία βιβλιοφιλικών ιστολογίων, που απεύθυναν ανοιχτή επιστολή στους εκδότες (γενικώς), μόνο που δεν τέθηκε σαν ερώτημα αλλά σαν διαπίστωση: το καινούργιο βιβλίο είναι ακριβό στη χώρα μας…  […]

  3. […] Το ερώτημα του τίτλου τέθηκε προχτές από μια πρωτοβουλία βιβλιοφιλικών ιστολογίων, που απεύθυναν ανοιχτή επιστολή στους εκδότες (γενικώς), μόνο που δεν τέθηκε σαν ερώτημα αλλά σαν διαπίστωση: το κα…  […]

  4. Alexis said

    Υπάρχουν επίσης οι δανειστικές βιβλιοθήκες (σε μερικά μέρη είναι πολύ αξιόλογες) ή και ο άτυπος δανεισμός μεταξύ φίλων. Οι βιβλιόφιλοι ιστολόγοι αναγνωρίζουν ότι “καλή λύση” είναι η στροφή των αναγνωστών σε παλιούς τίτλους, παζάρια, προσφορές, βιβλιοθήκες κτλ.

    Βρε Νίκο μη δίνεις ιδέες, καραδοκεί η κυρά-Χρυσηίδα, μπορεί να σου «κάτσει» και καμιά αγωγή για διαφυγόντα κέρδη! 🙂

  5. Μαίρη said

    Νομίζω ότι το βασικότερό πρόβλημα του αναγνώστη στην Ελλάδα είναι η έλλειψη ενός ζωντανού δικτύου δημόσιων και ενημερωμένων βιβλιοθηκών. Ζω στο κέντρο της Αθήνας και δεν βλέπω καμία κίνηση προς αυτήν τη κατεύθυνση, ούτε από τον Δήμο, ούτε από το ΕΚΕΒΙ (όταν υπήρχε). Χωρίς ευρεία Αγορά και με ένα κράτος που φορολογεί σαν τρελό, δεν υπάρχει περίπτωση και να πέσουν οι τιμές και να εκδίδονται βιβλία. Αλλά δεν ανησυχώ: η αγάπη για την ανάγνωση ιστοριών, την αφήγηση, το μοίρασμα, την κοινωνία, όλα αυτά δεν έπαψαν ποτέ να χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο.

  6. Panagiotis said

    Δεν είναι τα βιβλία ακριβά. Τα λεφτά μας είναι λίγα. Θα μου πείτε ότι λέω το ίδιο πράγμα μ’ άλλα λόγια, αλλά όχι: Αν έχεις πρόβλημα με τα 23, έχεις και με τα 19 €. Κι έτσι, απ’ τα 30+ το χρόνο, πέσαμε στα 10 και …βλέπουμε.

  7. Ο παλιος said

    Δεν μπορω να καταλαβω πως δεχομαστε να ανανεωνουμε τα κινητα μας η τα lαptop μας καθε δυο τρια χρονια με ολα τα συμπαρομαρτουντα ξοδευοντας χιλιαδες ευρω και ξαφνικα το βιβλιο μας φαινεται ακριβο.Πιστευω απλα οτι η συντριπτικη πλειοψηφια των ελληνων εχει μια φυσικη απεχθεια ,αποστροφη στο διαβασμα.Το μονο που την ενδιαφερει ειναι η λεζαντα,η αυτοπροβολη και η επιδειξη,Και αυτο το πετυχαινει κυριως με τα χαι τεκ γκατζετς.Βλεπεις τα βιβλιο σ αυτο ν τον τομεα εχει ενα μεγαλο μειονεκτημα.Δεν προσφερεται για επιδειξη….

  8. Πιστεύω πως αυτό που προσπαθείς να βρεις από μερικά παραδείγματά σου, δλδ σχέση τιμής και ποιότητας βιβλίου είναι ουτοπία. Στην Ελλάδα μέχρι και το 80 περίπου υπήρχαν μερικοί μετρημένοι στα δάκτυλα παραδοσιακοί εκδοτικοί οίκοι. αν θυμάμαι καλά αίσθηση προκάλεσε ο Καστανιώτης που ήλθε να ταράξει τα νερά. Μετά κάτι με αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο κάτι με ευρωπαϊκές επιδοτήσεις φανήκανε ευκαιρίες γρήγορου-εύκολου κέρδους και οι εκδότες έγιναν 15 ανα οικοδομικό τετράγωνο στις βιβλιογειτονιές. Σε όποιο χώρο μπήκανε τόσοι σκιντζήδες στάθηκε υπερβολικά δύσκολο να βρει ξανά τον δρόμο του όταν πέρασε η εποχή του εύκολου κέρδους. Αυτό τραβάει σήμερα ο χώρος του βιβλίου και δεν νομίζω πως θα επανέλθει ποτέ γιατί το ηλεκτρονικό βιβλίο δεν έχει τόσο την ανάγκη του εκδότη και του αφαιρεί μεγάλο μερίδιο από την πίττα.

  9. sarant said

    Eυχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Ωχ, δίκιο έχεις, έγραψα για δανεισμό και ξέχασα ότι καραδοκεί η Χρυσηίδα!

  10. spiral architect said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα. 😐
    Μικρό καράβι μεγάλες φουρτούνες.
    H προ δεκαπενταετίας γλυκανάλατη ταινία «You’ve got mai» έδειχνε τη προδιαγεγραμμένη πορεία κλεισίματος των παραδοσιακών βιβλιοπωλείων της γειτονιάς, σε μια αγορά με δυνητικά πολύ περισσότερους αναγνώστες απ’ την Ελλάδα, χωρίς κρίση και σε ένα χαρωπό, ερωτιάρικο νεοϋορκέζικο περιβάλλον.
    Εδώ, τα είχαμε χύμα, μας ήλθαν και τσουβαλάτα και το γλυκό έδεσε.

    Οι προτάσεις σου Νικοκύρη με βρίσκουν σύμφωνο, αλλά θαρρώ ότι δεν στέκουν (δεν βρίσκουν ευήκοα ώτα) μέσα σε αυτή την ανθρωποφάγο περίοδο που διάγουμε. 😦

    Αν δεν την έχετε διαβάσει, διαβάστε παρακάτω τη άποψη του Περικλή Κοροβέση για τους συγγραφείς και τα χαράτσια που τους … χώσανε:

    … Στον καταιγισμό των μέτρων για τη διάλυση της κοινωνίας έγινε ένα εθνικό έγκλημα που πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Οι κ. Σαμαράς, Βενιζέλος και Κουβέλης αποφάσισαν την κατάργηση του επαγγέλματος του συγγραφέα. Αυτό δεν έγινε με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, αλλά με την επιβολή ενός χαρατσιού που κάνει το γράψιμο μια πολύ ζημιογόνα επιχείρηση. Η Εταιρεία Συγγραφέων έστειλε μια έγγραφη διαμαρτυρία στους αρμόδιους υπουργούς, που από ό,τι γνωρίζω δεν έχει ακόμα απαντηθεί μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές. Μεταξύ άλλων τονίζει: «Ενα σημαντικότατο μέρος των συγγραφέων θα σταματήσει να εκδίδει κάθε είδους έργα, καθώς θα είναι απολύτως ασύμφορο να αποδίδουν στα ασφαλιστικά ταμεία το υπερπολλαπλάσιο των αμοιβών τους και των πνευματικών τους δικαιωμάτων».

    Στα τρία χρόνια των Μνημονίων, σχεδόν κανένας συγγραφέας δεν έχει εισπράξει δικαιώματα. Οι περισσότεροι αρκούνται να δουν τη δουλειά τους τυπωμένη και συχνά αποφεύγουν να μιλούν για δικαιώματα (για τον φόβο μην τους πάρουν για αφελείς). Αλλά και άφραγκοι θα κληθούν να πληρώσουν χαράτσι. Κάποιοι συγγραφείς που είχαν και άλλη δουλειά, περίμεναν πώς και πώς τη σύνταξή τους, να βρουν αυτόν τον πολύτιμο χρόνο για να γράψουν. Αλλά αλίμονο αν γράψουν. Τότε θα χάσουν τη σύνταξή τους. Και, αλήθεια, ποιος ορίζει τον δημιουργικό χρόνο ενός συγγραφέα; Πολλοί συγγραφείς γράφουν μέχρι να πεθάνουν. Το γράψιμο γι” αυτούς είναι η ίδια η ζωή τους. Και αν υποθέσουμε πως πάψουν να γράφουν οι συγγραφείς, αυτό θα σημάνει και το τέλος της ελληνικής γλώσσας, που θα πάψει να καλλιεργείται και να αναπτύσσεται.

    Και όπως εύστοχα επισημαίνει ο Φώτης Τερζάκης στην «Αυγή» (3/2/13): «Προοπτικά ιδωμένο, αυτό έχει μόνο μία αντικειμενική συνέπεια: την εξουδετέρωση της ελληνικής πνευματικής παραγωγής και, οριακά, την εξάλειψη της ελληνικής γλώσσας από τον παγκόσμιο διαπολιτιστικό χάρτη. Πρόκειται για ένα είδος εθνοτικής προλεταριοποίησης… Μόνο οι ηγεμονικές κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις έχουν το δικαίωμα να παράγουν «πολιτισμό»». Μήπως ήρθε ο καιρός να αρχίσουν να μεταναστεύουν και οι συγγραφείς, ακολουθώντας το νέο επιστημονικό δυναμικό αυτής της χώρας; Καλύτερο δώρο η Μέρκελ δεν θα περίμενε. Λαός χωρίς πνευματικούς ταγούς είναι σκλάβος.
    (από την Εφημερίδα των συντακτών)

  11. 4. Έχεις χάσει επεισόδια. Για δες τον νέο πρόεδρο του ΕΚΕΒΙ. Είναι μόλις 81 χρονών!

    http://www.greekbooks.gr/zorogiannidis-nikos.person

  12. bernardina said

    Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με όσα γράφεις. Οφείλω να ομολογήσω, όμως, ότι κάποια σημεία στην τελευταία παράγραφό σου με ξάφνιασαν πολύ. Τι σημαίνει Αν όντως στο υπό επεξεργασία νέο φορολογικό νομοσχέδιο συμπεριληφθεί η διάταξη που θα υποχρεώνει συγγραφείς, μεταφραστές, επιμελητές να διατηρούν δελτίο παροχής υπηρεσιών και να πληρώνουν εισφορές στον ΟΑΕΕ…; Από το ’88 που είμαι μεταφράστρια, ποτέ μα ποτέ δεν μετέφρασα βιβλίο ή οτιδήποτε άλλο χωρίς να κόψω απόδειξη παροχής υπηρεσιών. Απλούστατα γιατί κανένας εκδότης, απ’ αυτούς που συνεργάστηκα ή/και εξακολουθώ να συνεργάζομαι, δεν δίνει μαύρη δουλειά. Και δεν θα έδινε ακόμα κι αν τους τη ζητούσες, αντίθετα οι ίδιοι απαιτούν να είσαι εντάξει στις υποχρεώσεις σου. Ορισμένοι, μάλιστα, συμπεριλαμβάνουν σε συμβόλαιο τον όρο να είσαι ασφαλισμένος στον ΟΑΕΕ προκειμένου να προχωρήσει σε συνεργασία μαζί σου. Οπότε γιατί τσουβαλιαζόμαστε έτσι άγαρμπα; 😦
    Και να πω εδώ το παράπονο και την απορία μου μαζί; Με ποια λογική ένας μεταφραστής ή επιμελητής είναι υποχρεωμένος να σκάει κάθε δίμηνο ένα οχτακοσάρι+ στον ΟΑΕΕ, έχει δεν έχει δουλέψει, έχει δεν έχει βγάλει αρκετά χρήματα, ενώ για έναν συγγραφέα θεωρείται περίπου έγκλημα καθοσιώσεως να του ζητά κάποιος ασφαλιστικές εισφορές; Τι δεν έχω καταλάβει;

    Καλημερούδια και καλή βδομάδα.

  13. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    10: Σοβαρά;

    11: Η διαφορά είναι ότι ο μεταφραστής και ο επιμελητής που κάνει αυτή τη δουλειά σαν αποκλειστική ή σχεδόν αποκλειστική βιοποριστική απασχόληση είναι ασφαλισμένος στον ΟΑΕΕ και θα πάρει σύνταξη (αν πάρει) από εκεί. Ο συγγραφέας, με εξαίρεση 5-10 ονόματα, δεν βιοπορίζεται από την πένα του, είναι ασφαλισμένος στον φορέα του κύριου επαγγέλματός του και θα πάρει σύνταξη (αν πάρει) από εκείνο τον φορέα. Η δεύτερη ασφάλιση στον ΟΑΕΕ δεν έχει καμιά ανταποδοτικότητα.

    Η συντριπτική πλειοψηφία των συγγραφέων δεν εισπράττει σε συγγραφικά το πεντοχίλιαρο ετησίως που είναι οι κρατήσεις του ΟΑΕΕ. Αν υπήρχε η διάταξη αυτή παλιότερα, ούτε ο Σεφέρης θα είχε εκδώσει, ούτε ο Ελύτης.

    Είναι και το πρόβλημα των περιστασιακών μεταφραστών -αν εφαρμοστεί η διάταξη αυτή, δεν θα μπορεί ο τάδε καθηγητής πανεπιστημίου να μεταφράσει, μια φορά στα δέκα χρόνια, ένα ιδιαίτερα απαιτητικό βιβλίο.

  14. Νίκο, ξαναστέλνω το σχόλιό μου, μάλλον χάθηκε από δικό μου λάθος. Συμφωνώ με το «αχώνευτο» αφορά σε, γι’ αυτό κι εγώ δεν το χρησιμοποιώ (παραπέμπω και στο Ορόγραμμα, αρ. 58 http://sfr.ee.teiath.gr/htmSELIDES/Technology/Orogramma/Orogr-58c.htm). Συμφωνώ με τις επισημάνσεις σου σε γενικές γραμμές αν και συμμετέχω στην ανάρτηση επιστολής με κάποιες μικροεπεμβάσεις δικές μου, έχω ήδη προσθέσει κάποια συμπληρωματικά σχόλια εκεί. Πάντως, θεωρώ ότι το βιβλίο είναι ακριβό, και κύρια το μη λογοτεχνικό είναι έως απλησίαστο, ίοπως δείχνουν και έρευνες που παραθέτω. Πάντως φυσικά δεν χτυπάμε τους εκδότες και φυσικά μέσα στη συζήτηση και οι βιβλιοθήκες. Το ζήτημα είναι η υποστήριξη της ανάγνωσης, η φιλαναγνωσία ή η περιέργεια για γνώση (μην πω δίψα γιατί θα … υπερβάλλω) Καλή σας εβδομάδα.

  15. ΠανΚαπ said

    Απλός βιβλιόφιλος και παιδιόθεν «πιστός καταναλωτής» του βιβλίου, διαπίστωσα ότι προ ευρώ τα «καλά» βιβλία είχαν 1500 με 2000 δραχμές και τα ακριβά ιλουστρασιόν λευκώματα περίπου 10000 δραχμές. Μετά το ευρώ τα βιβλία πήγαν στα 20 ευρώ περίπου (7000 δρχ) και τα λευκώματα από 60 ως 100 ευρώ.
    Το ποιος ευθύνεται και αν αυτό είναι λογικό το ξέρουν οι εμπλεκόμενοι στην παράγωγη του βιβλίου.

    Στο χωριό που μεγάλωσα διάβασα πολλά βιβλία σε προσεγμένες (νομίζω) εκδόσεις τσέπης. Γιατί δεν υπάρχει κάτι ανάλογο και σήμερα;

  16. 11. Μπέρνι ετοιμαζόμουν να σχολιάσω αλλά με πρόλαβε ο Νίκος. Είναι ακριβώς όπως τα λέει. Ειδικά οι ποιητές, εκδίδουν μια ποιητική συλλογή κάθε τρία – τέσσερα χρόνια και φυσικά δεν εισπράττουν ποτέ ούτε ένα ευρώ…

    12. Ναι, αφεντικό. Το κουφάρι του ΕΚΕΒΙ παραμένει άταφο.

    http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=754351

  17. spyroszer said

    Μερικές απ’ τις προτάσεις του Νικοκύρη είναι καλές και εφαρμόσιμες. Εγώ θα πρόσθετα και προσφυγή, απ’ τους εκδότες ή τους συγγραφείς δεν ξέρω, στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, για φαινόμενα μονοπωλίου, υπερσυγκέντρωσης ή καρτέλ από μεγάλα βιβλιοπωλεία που φαίνεται ότι υπάρχει θέμα.
    Για το θέμα του υπό επεξεργασία φορολογικού νομοσχεδίου, το οποίο ψηφίστηκε, που το έχουμε ξανασυζητήσει, εγώ δεν έχω δει σχετική διάταξη, ούτε έχω διαβάσει κάποιο άρθρο μετά τη ψήφισή του. Υπάρχει σε ισχύ μια διάταξη του Κ.Φ.Α.Σ (Κώδικα Φορολογικής Απεικόνισης συναλλαγών) που προβλέπει ότι δεν είναι υπόχρεοι απεικόνισης συναλλαγών τα φυσικά πρόσωπα, με εξαίρεση τους ελεύθερους επαγγελματίες, τα οποία, ευκαιριακά και ως παρεπόμενη απασχόληση, πωλούν προϊόντα ή παρέχουν υπηρεσίες για τις οποίες εκδίδονται στοιχεία από τον αντισυμβαλλόμενο (και μια σχετική εγκύκλιος της 4-1-2013). Επίσης έχει ψηφιστεί στο φορολογικό νομοσχέδιο μια άλλη διάταξη, για τα μπλοκάκια, ότι θεωρείται φορολογικά μισθωτός ο μπλοκάκιας που απασχολείται σε τρεις εργοδότες το πολύ (ή 75% της δουλειάς του σε έναν εργοδότη) και εφόσον υπάρχει έγγραφη σύμβαση.

  18. ΠΑΝΟΣ said

    Τα βιβλία,απ’ όσον θυμάμαι,πάντοτε θεωρούνταν ακριβά.Κάτι παράξενο.Μήπως κάποιοι δεν ήθελαν,στην πραγματικότητα,να τα διαβάσουν; Εκτός,βέβαια,αν ταίριαζε η ράχη τους με το σαλονάκι.
    Θυμάμαι τούς δοσάδες που έρχονταν στα γραφεία τής δουλειάς μας.Ελκυστικά άτομα.Ελκυστικά ως προς τις προσφορές τους και σε σχέση μ’ αυτά που κουβαλούσαν,όχι σε ομορφιά!
    Η επιστολή μορφικά είναι τουλάχιστον…περίεργη.
    Εδω να πω ότι ο Άδωνις,ναι,ο γνωστός και μη εξαιρετέος Άδωνις!,,έχει κάποιες φορές εξαιρετικές προσφορές.
    Τελικά:όποιος όντως θέλει να διαβάσει,βρίσκει κι αγοράζει.

  19. Γιώργος Πρίμπας said

    Εκ των πραγμάτων όταν τα πράγματα αλλάζουν αυτό είναι μία επώδυνη διαδικασία .
    Το διαδίκτυο πάει ένα βήμα πιο πέρα από αυτό που ξεκίνησε ο Γουτεμβέργιος πριν πέντε με έξι αιώνες.
    Πολύ δύσκολα πια θα αλλάξουν τα πράγματα εκτός αν καταργηθεί το διαδίκτυο ή τεθούν ακραίοι περιορισμοί κάτι που πολύ δύσκολα το βλέπω.
    Θα μιλήσω μόνο για την ποίηση που πλέον βρίσκεται εκτός εμπορίου.
    Ένας ποιητής (*), ο οποίος επιθυμεί να εκδώσει μία συλλογή του έχει τις εξής επιλογές:
    1. Να πάει σε εκδοτικό οίκο και να ΠΡΟπληρώσει από 1.000 μέχρι και 10.000 (το έχω ακούσει και αυτό το νούμερο!) ευρώ για να τυπωθούν από 500 μέχρι 700 αντίτυπα εκ των οποίων θα πουληθούν τα 100 με 200 και τα υπόλοιπα θα καταλήξουν στην ανακύκλωση. Ο ίδιος το πιθανότερο είναι πως δεν θα εισπράξει τίποτα.
    2. Να προβεί σε ιδιωτική έκδοση ορισμένων αντιτύπων (υπάρχουν ηλεκτρονικά τυπογραφεία που σου τυπώνουν ακόμα και 50 αντίτυπα με πολύ καλές τιμές – προσωπικά έχω τυπώσει από 1,05 μέχρι 3,15 (για βιβλίο Α5, 60 σελίδων με 24 ολοσέλιδες έγχρωμες φωτογραφίες) ευρώ το τεμάχιο. Παράλληλα αν επιθυμεί να έχει και μια δημοσιότητα πέραν των φίλων και των γνωστών του στους οποίους θα το διακινήσει μπορεί, το ίδιο υλικό, να το εκδώσει και ως ebook μέσω του διαδικτύου. Αν δεν το αναρτήσει μόνος του (μέσω blog ή site που φιλοξενούν ebook) οι τιμές, εξ όσων γνωρίζω, είναι από χαμηλές μέχρι τελείως δωρεάν όπως συμβαίνει στα 24grammata (στα οποία μάλιστα απολύτως δωρεάν είναι και το κατέβασμα) και εξασφαλίζουν αναγνωσιμότητα την οποία κανένας εκδοτικός οίκος για έντυπα μπορεί να εξασφαλίσει. Οι εκδοτικοί οίκοι εξάλλου έχοντας από πριν την έκδοση βγάλει όλα τους τα έξοδα και το κέρδος που θέλουν, το μόνο που φροντίζουν είναι να κάνουν μία παρουσίαση, στην οποία θα πουληθεί ό,τι πουληθεί, και μετά από λίγο καιρό (2-3 χρόνια) θα στείλουν τα υπόλοιπα για πολτό (να μην πιάνουν και χώρο στις αποθήκες που κοστίζει). Άντε να κρατήσουν καμιά δεκαριά μπας και ζητηθούν ποτέ.

    (*) πλην ίσως 5 με 10 ποιητών και αυτό όχι γιατί είναι και οι «καλύτεροι» – τα εισαγωγικά γιατί τελικά ο καλύτερος, από όσους μπορώ να φανταστώ, αξιολογητής λέγεται χρόνος και η πολλές δεκαετίες αργότερη φιλολογική αποτίμηση και επ’ ουδενί η εν θερμώ αξιολόγηση (που ενίοτε παρέχεται έναντι επαγγελματικής αμοιβής)

  20. Αναστασία said

    Δεν είναι όμως περίεργο που τα βιβλία στα αγγλικά έχουν σχεδόν τη μισή τιμή από τα βιβλία στα ελληνικά; Π.χ. το ίδιο βιβλίο στα αγγλικά μπορεί να κάνει 12 ευρώ και στα ελληνικά 20 ευρώ. Η διαφορά δεν είναι η αμοιβή του μτφ γιατί το βιβλίο στα αγγλικά μπορεί να είναι ήδη μεταφρασμένο από άλλη γλώσσα, επομένως στα δικά του 12 ευρώ συμπεριλαμβάνεται και η αμοιβή του μτφ. Και υπάρχει και το ωραίο παράδειγμα του βιβλίου του Μάρκαρη που ήταν από μόνο του πανάκριβο (ή τσπ. αρκετά παραπάνω από 12 ευρώ) χωρίς μεταφραστή. Δεν έχω άλλο παράδειγμα γιατί για λόγους οικονομίας προσωπικά τα διαβάζω στα αγγλικά, αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν και πολλά άλλα. Θυμάμαι ότι πριν από 30 χρόνια η κατάσταση ήταν αντίστροφη: τα βιβλία στα αγγλικά ήταν απρόσιτα, σε σχέση με τα βιβλία στα ελληνικά.

  21. # 20
    Υπ’ όψιν πως οι αμοιβές των μεταφραστών εδώ είναι χαμηλότερες απ’ ότι σε άλλες χώρες, π.χ. Ιταλία.
    Απλά οι περισσότεροι εκδότες δεν είναι παραδοσιακοί, ξεφύτρωσαν την εποχή των επιδοτήσεων και είναι μαθημένοι αν βάλουν 100 ευρώ να κερδίσουν 500 το ελάχιστον

    Για το κόστος των βιβλίων τα είπε μια χαρά το # 19

  22. spiral architect said

    Τεχνικά βιβλία για μηχανικούς, μια παλιά και πονεμένη ιστορία:
    Πριν την έλευση του ευρώ και πριν την κατάργηση του ενδοκοινοτικοί ΦΠΑ, τα ξένα τεχνικά βιβλία ήταν πανάκριβα. Ειχα παραγγείλει μερικά ξενόγλωσσα (αγγλικά) βιβλία-εγχειρίδια από του Παπασωτηρίου στη Στουρνάρη, (της McGraw Hill κ.α.) βιβλία που κόστιζαν τουλάχιστον την τριπλάσια τιμή από το καλύτερο ελληνικό τεχνικό εγχειρίδιο. Από τα τελευταία δεν κυκλοφορούσαν και πολλά και μην φανταστείτε ότι ήταν τόσο εμπεριστατωμένα και προσεγμένα όσο τα ξένα. Έτσι λοιπόν οι αντίπαλοι ξενόγλωσσοι εκδότες στην Ελλάδα, καθώς και οι Έλληνες αντιπρόσωποί τους έπαιζαν χωρίς αντίπαλο. Σταδιακά οι μελλοντικές αναθεωρήσεις κάποιων βιβλίων που είχα αγοράσει στο παρελθόν πουλιόντουσαν (πάλι απ’ τον Παπασωτηρίου) αρκετά φτηνότερα, αλλά και πάλι οι τιμές ήταν τσιμπημένες.
    Μετά βγήκε ο Μπέζος με το Αmazon, βάλαμε internet στο σπίτι και στο γραφείο, τα τεχνικά εγχειρίδια και μάνιουαλ των κατασκευαστριών εταιρειών κυκλοφόρησαν σε πολυσέλιδα pdf στο διαδίκτυο και έτσι το τελειωτικό πλήγμα για τους ελληνικό τεχνικό βιβλίο (που ήδη φυτοζωούσε με μεταφράσεις ξένων εγχειριδίων) ήταν ακαριαίο. 😦

  23. spiral architect said

    Γιώργο Πρίμπα, για την υποσημείωση που γράψατε στο #19 παραθέτω το παρακάτω:
    Πώς να γράψετε ποίηση σαν τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο. 😆

  24. Raptakis Dimitrios said

    Noμίζω ότι μεταξύ πλημμυρίδος κι άμπωτης μπορεί να βρούμε τον γυαλό…Θα επικρατήσει και στον χώρο του βιβλίου μια διόρθωση, όπως θα έλεγαν οι οικονομολογούντες, κι έπειτα θα ξαναβρούμε τον ρυθμό μας.

    Εως τότε, όσοι δεν κατορθώσουν να περάσουν τον ουδό των εκδοτικών οίκων, μπορούν να πάρουν τον δρόμο της παλιάς, κλασσικής, ιδίοις αναλώμασι έκδοσης – ας μην ξεχνάμε ότι έτσι δούλευε το λογοτεχνικό σινάφι…

  25. Βιβή Γ. said

    Καλημέρα,κατ΄αρχάς ας μην σταθούμε,παρακαλώ, στην επιστολή χωρίς να δεχτούμε ότι ήταν κυρίως ένα όχημα με το οποίο κάποιοι άνθρωποι ,δεν τους λες κι άσχετους,
    κατέθεσαν την αγωνία τους,αποτυπωμένη συχνότατα και στα σχόλια των επισκεπτών των ιστολογίων τους, για ένα από τα πολλά τραγικά που συμβαίνουν στην λεηλατούμενη καθημερινότητά μας.
    Η πρωτοβουλία των ιστολόγων-δεν νομίζω να έχει ξαναγίνει κάτι ανάλογο,συζητήσεις διαδικτυακές ναι,μια πιο οργανωμένη διατύπωση,όχι-σε πρακτκό επίπεδο προφανώς δεν διεκδικεί βραβείο τελειότητας,βάζει όμως ξανά στο προσκήνιο ένα σύνθετο,πολύ σύνθετο ζήτημα.
    Εμπλέκονται πολλοί στην υπόθεση του βιβλίου,όντως δεν προσεγγίστηκαν όλοι-μεταφραστές,επιμελητές κά-ήταν δύσκολο πρακτικά,το ζητούμενο όμως είναι κοινό,
    νομίζω: βιβλίο που να μπορούμε, οι περισσότεροι, να το αγοράσουμε.
    Απευθύνθηκα και σε συγγραφείς.Ο Γιάννης ο Μακριδάκης έβαλε την παράμετρο του φορολογικού που λες ,σοβαρότατο.Δεν ήταν δυνατόν να το πιάσουμε και αυτό εμείς αν δεν γινόταν μεγαλύτερη επεξεργασία του θέματος σε άλλο επίπεδο πια.Αυτό που ίσως διαμορφωθεί τώρα ,που μπαίνετε κι άλλοι αξιόλογοι και γνώστες του θέματος, σε μια συζήτηση.
    Θα ήθελα να πω ότι δεν χτυπάμε σε στόχους ,όπως λες.Δεν είναι στόχος ούτε καν ο κακός φιλοχρήματος,ο έμπορος εκδότης,αν και υπάρχουν τέτοιοι,μην το αρνηθείς,δεν είναι όλοι πάναγνοι εργάτες της τέχνης…Κάνουμε μια προσπάθεια να (ξανα)βάλουμε ένα αίτημα,που βγαίνει από πολύ κόσμο.
    Πρέπει να μειωθούν οι τιμές των βιβλίων,χάρτινων και ηλεκτρονικών. Ποιών,πώς,γιατί,πότε,να το δούμε όλοι,γι αυτό υπάρχει ο διάλογος.

    Γράφεις στο άρθρο σου:Για να στηριχτεί η έκδοση νέων τίτλων αλλά και η δυνατότητα ανάγνωσης νέων βιβλίων, πρέπει να ασκηθεί πίεση σε πολιτικό επίπεδο και να διατυπωθούν αιτήματα προς αυτή την κατεύθυνση.
    Βεβαίως.Κεντρική πολιτική βούληση χρειάζεται ,δεν διαφωνώ καθόλου. Αλλά έλα που δεν χρειάζεται μόνο για το βιβλίο….

    Πολλές,πολλές ευχαριστίες για την φιλοξενία.

  26. aerosol said

    19: Συμφωνώ απόλυτα με αυτή την οπτική για τα νέα εκδοτικά εργαλεία. Βρισκόμαστε μεταξύ δυο εποχών, σε κατάσταση σχετική ανισορροπίας, αλλά διαφαίνονται κάποιοι νέοι τρόποι. Και λειτουργούν.

    Γενικότερα, την τιμή των βιβλίων την σχολιάζουν κυρίως οι βιβλιόφιλοι. Όχι κάποιοι υποτιθέμενοι γκατζετάκηδες σκυλάδες με τζιπ στην Αράχωβα και δεν ξέρω τι άλλο. Οπότε δεν βρίσκω εύστοχη αυτή την συγκεκριμένη προσέγγιση. Αλλά θα διαφωνήσω λίγο και με τον Νικοκύρη. Θεωρούσα την τιμή του βιβλίου στην Ελλάδα μάλλον ακριβή ακόμα και προ κρίσης. Ασφαλώς βασική αιτία είναι η μικρή ελληνική αγορά. Νομίζω πως συμβάλλει και η ελληνική αντίληψη περί βιβλιοδεσίας. Τα βιβλία μας έχουν συνήθως καλό χαρτί, δεμένα με κλωστή και όχι κόλλα. Είναι πιο ιδιαίτερα αντικείμενα από τα ξένα paperback (βιβλία τσέπης, όπως τα λέγαμε) που καλύπτουν τον βασικό όγκο της αγγλοσαξωνικής αγοράς. Όμως μην λέμε το ξύδι γλυκάδι: αυτοί είναι λόγοι που το βιβλίο είναι σχετικά ακριβό, όχι λόγοι που είναι φτηνό!

    Θα προτιμούσα να υπάρχουν περισσότερα και πιο προσιτά βιβλία τσέπης. Δεν συμφωνώ με την εμμονή στην υπάρχουσα μορφή βιβλιοδεσίας. Ειδικά όταν βλέπουμε τις μικρές πληρωμές των μεταφραστών, επιμελητών (όπου υπάρχουν) και γραφιστών. Έχω διαβάσει 4 και 5 φορές βιβλία τσέπης χωρίς να τα καταστρέψω. Υπάρχει και κάτι άλλο: δεν μπορείς να βγάλεις σε βιβλίο τσέπης ένα διήγημα 30 σελίδων. Δεν μπορείς να το φουσκώσεις πολύ με παραγεμίσματα, τεράστια γράμματα και άλλα σελιδοποιητικά τερτίπια. Έχω αγοράσει κάμποσες φορές βιβλία που διάβασα σε 2 ώρες και που στο εξωτερικό δεν είναι ξεχωριστές εκδόσεις αλλά το ένα κείμενο από τα πολλά μιας συλλογής. Ξέρω πως δεν είναι ψωμί να πουλιέται με το κιλό αλλά από ένα σημείο και μετά είναι ντροπή.

  27. ip said

    Νομίζω το πιο ενδιαφέρον στοιχείο σε αυτήν την συζήτηση είναι λίγο εκτός θέματος, αλλά παραμένει σημαντικό: Εξετάζεται ένα ζήτημα οικονομίας (είναι ακριβά ή όχι τα νέα βιβλία και πώς μπορούν να γίνουν πιο φθηνά;) και τα επιχειρήματα που εισφέρονται είναι, κυρίως, οικονομικής φύσης: Τόσο χρεώνουν τα βιβλιοπωλεία, τόσο το χαρτί, κλπ. Είναι (θετικά) εντυπωσιακό, γιατί όποτε προσπαθούσε κάποιος να κάνει καλόπιστα την ίδια συζήτηση σε άλλους τομείς στα πρώτα μνημονιακά χρόνια (π.χ. για τις φαρμακευτικές δαπάνες), άκουγε μόνο άναρθρες κραυγές για «αδιαπραγμάτευτα» και άλλα ηχηρά παρόμοια.
    Στην ουσία τώρα, το σχόλιο για το δέσιμο των βιβλίων είναι σίγουρα εύστοχο. Αγοράζω αγγλικά paperbacks τόσο καινούρια όσο και από β΄ χέρι από γνωστά ηλε-βιβλιοπωλεία (π.χ. alibris) προς 0,82 Ευρώ (+ 3,5 Ευρώ ταχυδρομικά περίπου). Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι αυτήν την τιμή δεν θα την φτάσουν ποτέ οι νέες ελληνικές εκδόσεις, γιατί όμως να μην δούμε βήμα βήμα τι μπορεί να γίνει; Ένας εκδοτικός οίκος με δικό του χώρο πώλησης δεν εξοικονομεί εξ ορισμού σημαντικό τμήμα του περιθωρίου κέρδους του (μεγάλου ειδικά) βιβλιοπωλείου; Αν ο ίδιος εκδοτικός οίκος διαθέσει τα βιβλία του σε ηλεκτρονικό κατάστημα δεν εξοικονομεί και λειτουργικές δαπάνες (χώρος έκθεσης / διάθεσης) με δυνατότητα να μειώσει ακόμη περισσότερο τις τιμές;
    Τέλος, η πρόταση του νικοκύρη για τον φόρο στα ηλεκτρονικά βιβλία είναι γλυκά ρομαντική αλλά, νομίζω, εμφανώς εσφαλμένη. Ο φόρος στις άγραφες κασέτες ή τα φωτοτυπικά μηχανήματα στοχεύει στο υπαρκτό φαινόμενο της παράνομης αντιγραφής και όχι στο να πολεμήσει ένα νέο μέσο. Δυστυχώς δεν σταματάς την εξέλιξη με φόρους. Φανταστείτε φόρους στα αυτοκίνητα υπέρ των κάρων, στα cd υπέρ του βινυλίου, στο internet υπέρ των εφημερίδων, κλπ…
    Γιάννης

  28. Αντιφασίστας said

    Μήπως είναι ευκαιρία να ξαναδιαβάσουμε τα καλά και κλασικά βιβλία που έχουμε στη βιβλιοθήκη μας; Με τον Ντοστογιέφσκι, τον Τσέχοφ, τον Σαίξπηρ και τα άλλα παιδιά δεν ξεμπλέκεις με μια και δυο αναγνώσεις. Για ρίξτε μια ματιά στα ράφια και δείτε πόσα βιβλία έχετε που δεν θυμάστε καν την υπόθεσή τους. Ευκαιρία να μελετήσουμε αυτά που απλώς τα διαβάσαμε κάποια στιγμή και τώρα σκονίζονται ξεχασμένα. Έτσι λέω, αλλά να δούμε αν θα μπορέσω να το εφαρμόσω, γιατί η βιβλιομανία είναι αλκοολίκι, όπως ξέρετε. 😉

  29. Γιώργος Πρίμπας said

    (σχόλιο 23) υπήρχε και αυτό http://ironprison.blogspot.gr/2009/05/dimoula-generator.html (αν και η Δημουλά δεν το άξιζε) αλλά πλέον το πράγμα έχει προχωρήσει πολύ απλοποιώντας σημαντικά το έργο του «δημιουργού». Το χειρότερο, πέρα από τον Μπογδάνο, είναι το πώς κάποιοι με έργο πίσω τους δέχονται να παίξουν σε τέτοια παιχνίδια.

  30. Αυτή η σύγκριση με τα αγγλόφωνα βιβλία με βγάζει πάντα απ’ τα ρούχα μου. Συνειδητοποιούμε άραγε πόσα εκατομμύρια είναι το αγγλόφωνο αναγνωστικό κοινό και πόσα το ελληνικό; Είναι δυνατόν ένα βιβλίο το οποίο βγαίνει απαλά απαλά σε 10 εκατομμύρια αντίτυπα να κοστίζει το ίδιο με κάποιο που βγαίνει σε 5.000;
    Για τα πέηπερ μπακ, αν και έχω διαβάσει πολλά, δεν μπορώ να μη θυμηθώ πόσο με κούραζε η έλλειψη περιθωρίων, η πατικωμένη γραμματοσειρά, το χαρτί που φέγγιζε την από πίσω σελίδα, το ότι έπρεπε να σπάσω τη ράχη για να διαβάζω καλά την πρώτη λέξη της σειράς απ’ τα δεξιά και την τελευταία απ’ την άλλη. Και μιλάω για εποχές που τα ματάκια μου πετούσαν φωτιές.

    @7 Το βιβλίο κι αν προσφέρετε για επίδειξη! Το κάθε πράμα στο σωστό κύκλο. Ξέρω τι σου λέω, έχω δει ν’ αγοράζονται βιβλιοθήκες ολόκληρες βάσει καταλόγου μόνο και μόνο για να μπούνε στο σαλόνι μόστρα.

    @28 Άσε δύσκολη η ασκητική! 🙂

  31. spyroszer said

    Η Χρυσηίς ξανακτυπά:
    http://www.zappit.gr/default.php?pname=Article&cat_id=8&art_id=21884

  32. ΠΑΝΟΣ said

    απίθανα πράγματα βρίσκει κανείς στον σαραντάκειον μπαξέ και πολύ-πολύ καλά!(#29)

  33. Αντιφασίστας said

    29: Για να γίνεις Μπογδάνος (βίτσιο κι αυτό!) η προτεινόμενη μέθοδος είναι υπεραρκετή. Για να γίνεις Δημουλά, χρειάζεται κάτι παραπάνω. Μην τα ισοπεδώνουμε όλα, γιατί έτσι προσφέρουμε σπουδαίες υπηρεσίες στους μπογδανοειδείς ποετάστρους. Δεν το λέω για σένα, φίλε Γιώργο, αλλά για τον συγκεκριμένο μπλόγκερ.

  34. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια -έλειπα και να με συμπαθάτε!

    27: Κοιτάξτε, ο (προτεινομενος) φόρος στους ηλαναγνώστες καταπολεμά το υπαρκτό φαινόμενο των πειρατικών ψηφιοποιημένων βιβλίων, δεν βρίσκετε;

    30: Ακόμα σπίθες βγάζουν 🙂

    31: Έκλεισαν 6 μήνες από την προηγούμενη έξοδό της.

  35. 1. Το νέο βιβλίο είναι ακριβό στην Ελλάδα με την έννοια ότι για ίδιο κόστος (περίπου 17-24 ευρώ το βιβλίο) ο Γάλλος η ο Βέλγος έχει ένα καθαρό μισθό γύρω στα 1500 ευρώ όταν ο Ελληνας συνάδελφος του κερδίζει 700.
    2.Η Ευρωπαική Επιτροπή δεν βοηθάει. Η κύρια πρόταση της Επιτροπής είναι η επιβολή φπα 15% στο ηλεκτρονικό βιβλίο μέχρι το 2015. Το 19.6% το θεωρεί πιό …δίκαιο για το μέλλον.
    Στην άλλη άκρη, υπέρμαχος της μείωσης του φπα είναι η Γαλλία που τον κατέβασε από 7%, τόσο για το χαρτί όσο και για την ηλεκτρονική μορφή, στο 5.5% από τον Ιανουάριο και προβλέπεται μείωση στο 5% από 1.1.2014.
    Ο φπα στο Λουξεμβούργο για το ηλεκτρονικό βιβλίο είναι 3%, γιαυτό εξ άλλου η Amazon εγκατέστησε εκεί το ευρωπαικό γενικό στρατηγείο της .
    Η Επιτροπή παρέπεμψε τα δύο Κράτη στο Δικαστήριο της ΕΕ. Μακάρι η Ελλάδα να προσέλθει στη δίκη -εχει αυτό το δικαίωμα-και να υποστηρίξει τη γενική μείωση του φπα για όλες τις εκδόσεις είτε είναι ηλεκτρονικές είτε χαρτί. Εχει τη πολιτική βούληση;.

    3. Οι μεγαλο-εκδότες είναι κυρίως εμποροι. Στη FNAC της Γαλλίας η του Βελγίου το νέο βιβλίο έχει μια βδομάδα περίοπτης θέσης για να δείξει αν θα πουληθεί η όχι ( με τα μέτρα του εκδότη). Αντίθετα, οι μικροί εκδότες που εκδίδουν « αντιεμπορικά » βιβλία έχουν περισσοτερο φίλους παρά πελάτες και είναι τελείως διαφορετική η σχέση τους με τον εκδότη και το….κέρδος.
    4. Πόσα κερδίζει ένας συγγραφέας; Την απάντηση τη δίνει η Σ. Παπασπύρου σε ένα άρθρο στην Ελευθεροτυπία (30 .4.2011) «Συγγραφέας; Ναι, αλλά μόνο για χόμπι».
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=270725
    Ποτέ (σχεδόν) ο συγγραφέαςδεν ζούσε εύκολα από τη λογοτεχνία. Ο Σατωνμπριάν ήταν γραμματέας στη πρεσβεία όπως και ο διπλωμάτης Σεφέρης. Μόνο μετά την επιτυχία του «Πέντε εβδομάδες με αερόστατο» ο Βερν έγινε ο γνωστός συγγραφέας ενώ μεχρι τότε δούλευε στο χρηματιστήριο.
    Υπήρχαν και υπάρχουν εξαιρέσεις όπως ο Mάρκ Λεβύ (Marc Lévy) στη Γαλλία με σύνολο συγγραφικών και κινηματογραφικώνδικαιωμάτων γύρω στα 80 εκατομμύρια ευρώ μέσα σε μια δεκαετία :
    Στο γαλλόφωνο Βέλγιο ο συγγραφέας πρώτου έργου ελπίζει να φτάσει τον πολυπόθητο αριθμό των χιλίων αντιτύπων, εφόσον τα περισσότερα βιβλία κυκλοφορούν απο 500-2000.. Ενα βιβλίο που πουλήθηκε σε 10.000 αντίτυπα θεωρείται απόλυτη επιτυχία. Το κέρδος είναι από 8%-12%, (6-15% στη Γαλλία) και θα φορολογηθεί επι του κέρδους με 33% (ο σπάνιος επαγγελματίας-η μονομανιακός- συγγραφέας υπάγεται σε άλλους φορολογικούς κανόνες).
    5.Αυτή καθεαυτή η παραγωγή ενός βιβλίου 400-500 σελίδων χωρίς φωτογραφίες κοστίζει , στο Βέλγιο 5000-7000 ευρώ.
    5.Τα τεχνικά βιβλία με μέσοκόστος αγοράς από 70-90 ευρώ ( 35-55 στη Γαλλία) τυπώνονται σε 400-600 αντίτυπα. Το παράδοξο, εκ πρώτης όψεως, είναι ότι ένα νομικό βιβλίο μου του 1981 και ένα του 2010 με τον ιδιο αριθμό σελίδων κοστίζει ακριβώς το ίδιο. Ο εκδότης βγάζει τα έξοδα του με τη πώληση 75 αντιτύπων.( ημουν νομικός σύμβουλος εκδοτικού οίκου και το γνωρίζω από πρώτο χέρι).Ομως το 1981 έδινα το χαρτί και την δουλειά την έκαναν οι συνεργάτες του εκδότη; σήμερα του δίνω το στικάκι έτοιμο σύμφωνα με τις οδηγίες του. Εξαφανίσθηκε ένα μέρος του κόστους , δηλαδή η δουλειά ανθρώπων, ενώ το κέρδος δεν χάθηκε. Απλά μεταβιβάστηκε.

  36. @35 Αυτό με τα νομικά βιβλία είναι μεγάλος καημός…

    @34β 😀

  37. Ξεχάστηκα· αυτό το «αποσβέσει» δεν θα το σχολιάσει κανείς;

  38. Βιβή Γ. said

    Να υποθέσω ότι έχει ο φιλαναγνωστικός κόσμος λεφτά και γι αυτό δεν τα βρίσκει ακριβά τα βιβλία;Είναι τελικά το λιγοστό ελληνικό κοινό μια ελίτ μορφωμένων φανατικών της ανάγνωσης που έχει- ακόμα-άνεση;
    490 σχόλια για την… χρυσούλα αλλά για ένα τέτοιο ζήτημα ελάχιστα σχόλια σήμερα και με τόση φειδώ, με σακάτεψαν.
    Ή έχει υιοθετηθεί από τους περισσότερους η λύση να κόψω από παντού για να πάρω βιβλία από παντού;Πολύ ατομικίστικη την βρίσκω και κοντοπρόθεσμη.
    Σε λίγο θα πληρώνουμε και το νεράκι,όσο εμφανίζονται ατομικίστικες διέξοδοι, οπουδήποτε,θα βγαίνουμε συλλογικά χαμένοι…

  39. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    38: Ε, το θέμα της Δημουλίδου ήταν τραβηχτικό, δεν υπάρχει σύγκριση με τούτο εδώ, η σωστή σύγκριση είναι με ένα ανάλογο βιβλιολογικό άρθρο, που είχε περισσότερα σχόλια αν και βγήκε μέσα στα Χριστούγεννα:
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/12/27/akribabiblia/

    37: Μπορεί να λέγεται έτσι στην πιάτσα.

    35: Ευχαριστώ για την ανάλυση, δεν ήξερα καν για τον Μαρκ Λεβύ! Εύστοχο, δυστυχώς, αυτό που λέτε για την εξαφάνιση ενός μέρους του κόστους.

  40. @38 Ένας λόγος είναι ότι το θέμα έχει ξανασυζητηθεί όπως πολύ σωστά παραπέμπει ο Νίκος και όλα αυτά τα έχουμε ξαναπεί.

    @39β Σε ποια πιάτσα; Η μόνη πιάτσα που έχει το ρήμα ψωμοτύρι φοροτεχνικοί – λογιστές, μια χαρά σωστά το λέει.

  41. Βιβή Γ. said

    @40 Ναι, αλλά τον προπροηγούμενο μήνα δεν είχατε βιβλιομπλόγκερς εν τη παραλίγο ενώσει! Μου φαίνεται βάζουμε την ουρά στα σκέλια και αποδεχόμαστε καταστάσεις.Να σου πω, δεν πρέπει να κατακρίνω τον κόσμο, αλλά εκτός των άλλων θα πούμε και το βιβλίο βιβλιαράκι και μετά θα λέμε,μα δεν έκανε και κανένας τίποτα γι αυτό.

  42. 33 Αντιφασίστα, κάτω τα χέρια από τον Elias, τον μάστορα της παρωδίας (και όχι μόνο). Στο κάτω κάτω ένα αστειάκι έκανε ο άνθρωπος, υπάρχουν όμως πάντα αυτοί που τα παίρνουν όλα πολύ στα σοβαρά (είπ’ ο παλιάτσος στο ληστή). 🙂

  43. Αντιφασίστας said

    Αν εγγυάσαι γι’ αυτόν, Δύτη, πάω πάσο, γιατί εμπιστεύομαι την κρίση σου. 🙂 Άλλά δεν το είδα σαν αστείο. Πιστεύω πως οι »ποιητές» τύπου Μπόγδανος κάπως έτσι »δημιουργούν».

  44. Μερσί 🙂 Εγγυώμαι για τον Ηλία, όπως και δήποτε!

  45. Theo said

    Βρίσκω κι εγώ ακριβές τις τιμές των καινούργιων βιβλίων. Δεν είμαι ειδικός για να ξέρω πόσο μπορεί να είναι δικαιολογημένες.
    Σήμερα πήγα σ’ ένα κεντρικό βιβλιοπωλείο της Θεσσαλονίκης. Έψαξα αλλά βρήκα μόνο ένα καινούργιο βιβλίο (του τελευταίου τριμήνου-τετραμήνου) που να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον (το αγόρασα) αλλά βρήκα πέντε παλαιότερες εκδόσεις των 2,90 έως 4,50 ευρώ και τις αγόρασα κι αυτές.
    Ίσως, λοιπόν, από τα πολλά βιβλία που κυκλοφορούσαν τις δυο τελευταίες δεκαετίες πριν από την κρίση λίγα να είχαν την ποιότητα κάποιων παλαιότερων. Κι ίσως να ‘ναι καλό που η οικονομική στενότητα μειώνει και τον αριθμό των εκδιδόμενων τίτλων. Καλό, γιατί πιθανώς θα γίνεται αυστηρότερη και καλύτερη επιλογή.
    Όσο, για τους νέους επίδοξους ή τους παλαιότερους μη επώνυμους συγγραφείς υπάρχουν κι οι λύσεις των ιδιωτικών εκδόσεων (όπως γινόταν για πολύ καιρό στη χώρα μας) και η δημοσίευση στο Διαδίκτυο, όπως επισημαίνεται στο σχ. 19.
    Κι εμας, τους βιβλιόφιλους, ίσως η κρίση να μας σπρώξει στο ξαναδιάβασμα των κλασσικών της βιβλιοθήκης μας, όπως μας υποδεικνύει το σχ. 28 (για τους Ντοστογιέφσκι και Τσέχοφ συμφωνούμε, Αντιφασίστα· τον Σαίξπηρ όμως τον εκτιμώ λιγότερο από τους δυο Ρώσους και δεν έχω διάθεση να τον ξαναδιαβάσω) και να συνειδητοποιήσουμε πως «οὐκ ἐν τῷ πολλῷ το εὖ» και πως πολλές φορές το διάβασμα «πρωτοποριακών» ή πολυδιαφημιζόμενων συγγραφέων είναι απλώς χάσιμο χρόνου.

    Τέλος τη λέξη «μπεσελερίστας» πρώτη φορά τη συναντώ, Νικοκύρη. Δεν υπάρχει καμιά δόκιμη ελληνική για την ίδια έννοια (πχ. «ευπώλητος συγγραφέας»); Ή πόσο πιο άσχημη θα ήταν η «μπεστσελερίστας»;

  46. Alexis said

    #45, Το «μπεσελερίστας» δεν είναι ό,τι καλύτερο για την απόδοση του όρου, αλλά πιστεύω ότι είναι λίγο καλύτερο από το «μπεστσελερίστας», το οποίο εκτός του ότι μοιάζει με γλωσσοδέτη υπάχρει ο φόβος κάποιος μη εξοικειωμένος με τα αγγλικά να το διαβάσει «μπεσ-τσελερίστας». Εγώ προσωπικά θα απέφευγα και τα δύο, αλλά και το «ευπώλητος» (μπρρ…) και θα έλεγα απλά «εμπορικός συγγραφέας».

    Με το φόβο να μου έχει ξεφύγει κάποιο σχόλιο, παρατηρώ ότι κανείς δεν σχολίασε το «αναπόφευγα» του Νικοκύρη!

  47. sarant said

    45: Theo, προφανώς τα βιβλία που αγόρασες προς 3-5 ευρώ ήταν προσφορές, έτσι;

    Το μπεστσελερίστας το βρίσκω φοβερά δυσπρόφερτο γιαυτό είπα να προτείνω το μπεσελερίστας. Ελληνική λέξη είναι.

  48. spiral architect said

    Πόσο θα τιμάται άραγε το νέο βιβλίο του – προσοχή στα πισιά και στους σέρβερς σας – Κ. Μητσοτάκη;
    (για να ξέρουμε δηλαδή) 😛
    Θα γίνει μπεστ σέλερ;

  49. Theo said

    @47: Ναι, Νικοκύρη, προσφορές.

    Το «μπεσελερίστας» ελληνική λέξη; Μάλλον έχω χάσει επεισόδια…

  50. Αντιφασίστας said

    48: Όσο και να κοστίζει, αξίζει τον κόπο, Αρχιτέκτονα. Για σκέψου: το τέλειο έγκλημα! Το κάνεις δώρο στον εχθρό σου, αυτός πάει αδιάβαστος κι εσύ αθώος. Πολύ φτηνότερο και ασφαλέστερο από οποιοδήποτε συμβόλαιο θανάτου. Πρέπει να βιαστούμε, γιατί πολύ σύντομα αυτό το βιβλίο θα θεωρηθεί φονικό όπλο. Έχει κανείς τη διεύθυνση του Μιχαλολιάκου;

  51. EΦΗ ΕΦΗ said

    40 Τηλώπις συντέκνισσα , εμπνεύστηκα από το ερώτημά σου ένα γλωσσοδέτη:
    «Σε ποια πιάτσα; σε πιάτσα πλιατσικολόγων». (Θα έχεις το νόμιμο ποσοστό στα πνευματικά δικαιώματα!)
    Στο παζάρι του βιβλίου βρήκα το δίτομο «ΚΡΗΤΗ Ιστορία και Πολιτισμός» με εκδοτική φροντίδα της Βικελαίας 1987,1988 με 5 ευρώ ο τόμος. Μυριζε λίγο νοτισμένο υπόγειο αλλά τα ΄λιασα και μια χαρά.

  52. sarant said

    51: Ωραίος γλωσσοδέτης!

    49: Γιατί, ο γκαλερίστας, ο αρτίστας και ο φασίστας δεν είναι ελληνικές λέξεις;

  53. @51 Χαλάλι σου τα δικαιώματα! 🙂

    Τον μπεσελερά δεν τον είχα προσέξει γιατί διάβαζα μπεστσελεράς από κεκτημένη ταχύτητα. Δεν μου φαίνεται καθόλου δυσπρόφερτο πάντως.

  54. Πριν αρκετούς μήνες, σε βιτρίνα προσφοράς κλασικού βιβλιοπωλείου στη Θεσσαλονίκη το μάτι μου έπεσε στον «Quentin Durward» του Sir Walter Scott. Σκληροδεμένη παραδοσιακή έκδοση, σε μικρό σχήμα, στα αζήτητα του ραφιού ίσως περισσότερα χρόνια από την ηλικία μου, και μόνο πέντε ευρώ στο καρτελάκι του εξωφύλλου. Το άνοιξα με σχετική συγκίνηση: λίγη σκόνη συνόδεψε την χαρακτηριστική οσμή παλαιοπωλείου, ώριμο «κρασί» εσοδείας. Έδωσα τα πέντε, και το πρόσθεσα στα προς ανάγνωσιν αναμένοντα. Όπου νά ‘ναι έρχεται η σειρά του…

  55. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Eπειδή έχουμε ξανακάνει συζήτηση για το ακριβό βιβλίο, και έχω διατυπώση την άποψή μου, έχοντας γνώση του κόστους παραγωγής του, απο το τυπογραφείο – βιβλιοδετείο, μέχρι την πώλησή του, θα πώ απλώς οτι ήταν ακριβό μέχρι το 2010, με τις σημερινές οικονομικές συνθήκες, είναι πανάκριβο. Οσο για την άποψη, οτι θα λιγοστέψουν οι εκδότες, και θα εκδίδουν μόνο τα «ευπώλητα» βιβλία, και οι ποιητές δεν θα εκδίδουν η θα πρέπει να φύγουν έξω, διαφωνώ. Σημερα περισσότερο απο ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία, είναι πολύ εύκολο να γράψεις κατι, και να διαβαστεί κυριολεκτικά απο εκατομύρια αναγνώστες. Αν ο οποιοσδήποτε ποιητής ή συγγραφέας δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το κέρδος, μπορεί να μεταδώσει τις σκέψεις του δωρεάν, πριν 20 χρόνια δεν μπορούσε να το κάνει, τουλάχιστον σε αυτη την κλίμακα. Οπότε αν μη τι άλλο, οι ιδέες και η έκφραση δεν μπορούν να αποκλειστούν. Βέβαια, υπάρχουν και οι τρόποι για να βγάλουν κέρδος, και μάλιστα περισσότερο απο οτι θα έβγαζαν απο τους εκδότες, οτι συμβαίνει με τους μουσικούς. Το βιβλίο πληρώνει το τίμημα που πληρώνει και η δισκογραφία εδω και 10 χρόνια, ακολουθώντας την κατα πόδας στις πρακτικές της. Είναι τυχαίο που μετά την υπερπροσφορά των cds απο τις εφημερίδες, άρχισε αυτη των βιβλίων; Ζούμε πλέον στην ηλεκτρονική εποχή, οσοι είμαστε 50+ αργούμε λίγο, αλλα προσαρμοζόμαστε, οι μεγαλύτεροι δεν το πρόλαβαν το τρένο, δυσκολεύονται παρα πολύ, οι κάτω των 30, γεννήθηκαν ουσιαστικά μαζί με τους υπολογιστές, τα εικοσάχρονα παιδιά και κάτω (όπως τα παιδιά μου) δεν έχουν τους δικούς μας φόβους και ενδοιασμούς, για τα cds, τα βιβλία, και την ζωή γενικότερα, μάλλον απλώς γερνάμε, και η προσαρμογή στα καινούρια δεδομένα, είναι δύσκολη, πάντα ήταν, ποσο μάλλον τώρα που οι αλλαγές γίνινται απίστευτα γρήγορα. Θυμαται κανείς τις κασέτες; Κι όμως, δεν έχουν περάσει ούτε 8 χρόνια απο την κατάργησή τους. Προφανώς κάποια στιγμή, αφού φτάσουν σε θερμοδυναμική ισορροπία, ολα θα βρούν τον δρόμο τους, είναι νόμος της φύσεως. Το σίγουρο είναι ένα, οτι αξίζει δεν χάνεται.

  56. EΦΗ ΕΦΗ said

    46.β Το «αναπόφευγα» μου χτύπησε κι εμένα αλλά και μ άρεσε καθότι φευγάτο πολύ φευγάτο! Ετοιμάσου να μας ξεδιπλώσει τις αναφορές του. Κι έχει γενναίες!(γούγλισέ το και θα δεις). Αναπόφευγα θα το υιοθετήσω.

  57. Theo said

    @Οι λέξεις που αναφέρεις έχουν καθιερωθεί από τη χρήση τους. Όμως, για το «μπεσελερίστας» ή «μπεσελεράς» αμφιβάλλω. Μέχρι χθες μόνο το «μπεστσελερίστας» είχα συναντήσει.

  58. desperado said

    Ενδιαφέρουσα η ανάρτηση του Νικοκύρη, καθώς προβάλλει πολλά σοβαρά αντεπιχειρήματα, ώστε να μπορέσουμε όλοι να αποκτήσουμε μια πιο ολοκληρωμένη άποψη. Να επισημάνω απλώς, πως ο Νικοκύρης έχει δίκιο όταν λέει πως δεν πρέπει να τσουβαλιάζουμε όλους τους εκδότες, δεν είναι οι μόνοι υπεύθυνοι, ούτε έχουν όλοι ίδια πολιτικοί.Σε μια απλή επιστολή διαμαρτυρίας θα ήταν αδύνατον να γίνουν συγκεκριμένες αναφορές.Επίσης είναι αλήθεια πως υπάρχουν σημαντικές αντικειμενικές δυσκολίες, με κυριότερη το μικρό τιράζ.Παρόλα αυτά δεν παύει το βιβλίο και λόγω της οικονομικής συγκυρίας να είναι αρκετά ακριβό για έναν τακτικό αναγνώστη που αγοράζει ,ας πούμε,3 βιβλία το μήνα.Οι Τυμπώ που αναφέρονται δεν είναι το μόνο πανάκριβο βιβλίο που κυκλοφορεί.Αν πούμε πως το μέσο βιβλίο κοστίζει 16-20 ευρώ, σκεφτείτε τι έξοδο είναι τα 50-60 ευρώ το μήνα για έναν φοιτητή, έναν άνεργο ή έναν μέσο οικογενειάρχη με τις άπειρες υποχρεώσεις.προσωπικά θα προτιμούσα να χρησιμοποιείται χειρότερο χαρτί προκειμένου να μειωθεί η τιμή του βιβλίου.

    Για τη συζήτηση θέλω να αναφερθώ σε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα βιβλίου με εξαιρετικά χαμηλή τιμή.Ο λόγος για το «Δέντρο από καπνό» του Ντενίς Τζόνσον (747 σελίδες,National Book Award, εκδόθηκε το 2011) που κοστίζει μόλις 6,30 με την έκπτωση του 10%.(Για να μη νομίζετε πως κάνω διαφήμιση, το βιβλίο με απογοήτευσε :-),έχω και σχετική ανάρτηση).Ο Πατάκης έχω παρατηρήσει έχει γενικά αρκετούς νέους τίτλους (και μάλιστα μεταφρασμένους!)σε εξωφρενικά χαμηλές τιμές.Δεν ξέρω γιατί.Αν μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει γιατί άλλοι εκδοτικοί οίκοι δεν μπορούν να προσφέρουν τόσο χαμηλές τιμές;Τι το διαφοερετικό έχει ένα πετυχημένο στη χώρα του βιβλίο, που απαιτεί και έξοδα μετάφρασης, από τόσα άλλα που κοστίζουν 20 ευρώ;

  59. Theo said

    Το 57 στο 52.

  60. Eυχαριστώ πολύ τον νοικοκύρη μας για το υπέροχο ενημερωτικό κειμενο-ερευνα για τους βιβλιοφάγους-ιστολόγους,ακόμα και νέους ιστολόγους σα την αφεντιά μου,αλλά κάπως πολύ αρχαία βιβλιοφάγος ομολογώ! Τα νεα λοιπόν μάλλον άσχημα για τις εκδόσεις των νέων βιβλιων,ασχέτως περιεχομένου.Κι εγώ που ήλπιζα ότι μετά την συγγραφή του τελευταιου κεφαλαίου του κοινωνικού-αστυνομικού μυθιστορήματός μου,πρώτου ως τώρα,θα είχα κάποια καλή έρευνα για εκδότη,κι ισως να κατάφερνα να το εκδόσω κιόλας!! Αλλα μου φαίνεται ότι βαυκαλίζομαι,απ’ ότι διαπίστωσα,γιατι είχα κάπως μαύρα μεσάνυχτα,ετσι που ξέμεινα πίσω από ενημέρωση σε ότι αφορά εκδοτικά και βιβλιοαγοραστικά θέματα,λόγω πολλών και παλι οικογ.υποχρεώσεων.
    Πάντως την προσπάθειά μου για ηλε-‘εκδοση κάπως την κατάφερα,γιατι το κοινό κατι αρχίζει να μου λεει τον τελευταίο μήνα στις στατιστικές μετρήσεις του μπλόγκ μου,στην ανάγνωση των »ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝ»..μπορεί και να υπαρξει κάποια ελπίδα λοιπόν για ηλε-εκτύπωση κατά τις συμβουλές του νοικοκύρη.Βέβαια ειναι πολλά ακομα που θα πρέπει να μάθω μέχρι να φτάσω στο επίπεδο αυτο,της ηλεπώλησης,αλλα κατι μου λεει ότι μπορεί και να τα καταφέρω,αρκει να τελειώσω και το 12ο κεφάλαιο που ακόμα το..γράφω! Για οποιον αρεσκεται στα ανάλαφρα αστυνομίκούλια με κοινωνιολογική υφή και χαρακτήρα μπορει να με βρει στο :http://grandmother50kalantzitasoula1.blogspot.com/2013/…καλες αγορές και καλές ..ηλεπωλήσεις λοιπόν!!Α,και καλή βδομάδα με κουράγια σε όλα τα επίπεδα..

  61. Σόρρυ συν-ιστολόγοι φίλοι!!Αλλά όπως πάντα λόγω κεκτημένης ταχύτητας έδωσα την δ/νση του πρώτου μου ιστολογίου που αφορά τις αυτοβιογραφικές μου ιστοριούλες και αφιερώματα σε σημαντικές μας ιστορικές μας περιόδους,μα και αναφορές σε αγαπητούς σε μένα ποιητές και λογοτέχνες. Το μυθιστορηματάκι ειναι στην…http://grandmother50kalantzitasoula.blogspot.com

  62. # 58
    Οπως σκόρπια στα σχόλια έχουν γραφτεί ένα βιβλίο που έχει επίσιμη τιμή 20 ο βιβλιοπώλης το έχει πληρώσει περίπου 10 γι αυτό και οι εκπτώσεις περί το 20% είναι πάγια τακτική.
    σχεδόν περισσότερο κόστος έχει το εξώφυλλο από το χαρτί του βιβλίου αλλά το σύνολο δύσκολα ξεπερνά το 1,5 ευρώ και όπως καταλαβαίνεις τα φθηνότερα υλικά δεν θα μπορούσαν να συμπιέσουν το κόστος περισσότερο από 0,5 ευρώ. τα υπόλοιπα είναι κέρδος εκδότη, δικαιώματα (αν) συγγραφέα, διαφήμιση (αν), έξοδα μεταφραστή (αν) και αμοιβή διορθωτή, επιμελητή, μακετίστα (αν)
    Τα τρία τελευταία συμπιέζονται εύκολα σήμερα με την τεχνολογία ή και «φορτώνονται» στο στικάκι του συγραφέα

  63. # 57
    Το μπεσελερίστας έχει προφανή στόχο να κατεβάζει την χοληστερίνη συνειρμικά με το μπεσέλ…

  64. # 56
    Μαζί με το αναπόφευγα να υιοθετήσεις και το αποφευγαίον…

  65. christos k said

    Το ύψος της τιμής του καινούργιου βιβλίου εξαρτάται απο τη χώρα. Έτσι λοιπόν στην Ελλάδα του 2013 τα 20 ευρώπουλα είναι πολλά -όπως θα ήταν και για τη Βουλγαρία ας πούμε- αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι πολλά για την Αγγλία ή τη Γερμανία αφού ο βασικός μισθός εκεί είναι μεγαλύτερος.

  66. christos k said

    35. Φίλε Ζορμπά όταν έγραφα δεν είχα δει το σχόλιό σου. Συμφωνούμε λοιπόν ως προς αυτό.

  67. Γς said

    Δενειστικές βιβλιοθήκες Χρυσηίδα και Ελενα του κώλου.

  68. sarant said

    Ευχαριστώ και από δω για τα νεότερα!

    46β: Με πρόλαβε η Έφη στο 56 για το «αναπόφευγα», σκέψου πόσο δυσκολοπρόφερτο είναι το «φκτ».
    64: Μα, λεει κανείς, έτσι κι αλλιώς, «αποφευκτέο»; (αν εννοείς αυτό).

    58: Ντεσπεράντο, η μείωση της ποιότητας του χαρτιού θα ήταν μια λύση, αν και όχι για τόσο μεγάλα βιβλία όσο οι Τιμπώ (δεν θα άντεχε το βιβλίο). Όμως στην επιστολή τους οι βιβλιόφιλοι ζητάνε μείωση της τιμής του βιβλίου χωρίς μείωση της ποιότητας, γιαυτό έγραψα για σκύλο και πίτα.

    Πώς ο Πατάκης καταφέρνει και βγάζει τόσο φτηνά βιβλία δεν ξέρω, μήπως αυτά επιδοτούνται από κανένα ξένο ίδρυμα;

  69. # 68
    όχι, αλλά κάπως δεν πρέπει να λέμε αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε ;

  70. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα

    Έξι ενεχυροδανειστήρια ανθίζουν στη γειτονιά μου, τα δύο βιβλιοπωλεία της Χρυσοστόμου Σμύρνης (του Δήμου Μοσχάτου και της Βιβής) κλείσανε, στη θέση τους ένα μπακάλικο κι ένα καφενείο.
    Όταν δεν έχεις λεφτά για να πάρεις πετρέλαιο αγοράζεις βιβλία; Όταν η κρίση σε ρίχνει στα… μαύρα σκοτάδια αγοράζεις βιβλία;

    Δανείζεσαι.

    Έπεσε στα χέρια μου η φωτιά της Κάθριν Νέβιλ, μετάφραση: Χριστιάνας Σακελλαροπούλου, Α. Α. Λιβάνη, 2008, 567 σελ.(Τιμή € 20,29) κι όταν έφτασα στο στρατηγό Θανάση Βάγιακαι στα παλληκάρια του, σταμάτησα μην πάθω κανένα εγκεφαλικό, ένιωσα όπως όταν διάβαζα Το μαντολίνο της Γκεστάπο -Λουί ντε Μπερνιέρ, μετάφραση: Μαρίας Αγγελίδου, Ψυχογιός, 2001, 614 σελ.(Τιμή € 20,49) , αντί για ξόρκι πήρα το χιλιοδιαβασμένο δον Κιχώτη…

    Ντρέπομαι να σας γράφω τον αγώνα μιας δασκάλας της «παραπαιδείας» που πρέπει να επιβιώσει με λιγότερα από 500 € μέχρι το Μάη, που τελειώνει η σύμβασή μου και που μετά η ένδοξη και αγγελική τρικομματική καταδίκασε στην απόλυτη ένδεια, καταργώντας τον ΟΑΕΔ των εποχικά εργαζόμενων.

    Ντρέπομαι να κλέβω βιβλία, δεν είμαι ο Μπάστιαν Μπάλταζαρ Μπουξ, ζω σε «μια χώρα δίχως όρια χρόνου και χώρου που κινδυνεύει να καταστραφεί» και τα ταξίδια στη Χώρα της Ονειροφαντασίας είναι πιο ακριβά απ’ τα γιατρικά -κάθε μήνα πρέπει να βγουν απ τον προϋπολογισμό μου 65 € για φάρμακα με την παρούσα κατάσταση που η φαρμακοποιός αγοράζει απ τη τσέπη της για να πληρωθεί μετά 5 μήνες με τις αντίστοιχες κρατήσεις.

    Ντρέπομαι να μου τρέχουν τα σάλια στο λεωφορείο όταν διαβάζω τις σκηνές φαγητού στα μυθιστορήματα του Μονταλμπάν και όχι δεν είμαι ο Καρβάλιο, ρίχνω άλλη μια κουβέρτα για να ζεσταθώ κι απολαμβάνω το ζεστό μου Έρωντα ή Δίκταμο με μια γενναία δόση ρακής.

    Έγκλειστη αλλά όχι φυλακισμένη, σ’ αυτή την ιστορία της διεκδίκησης να μειωθεί η τιμή του βιβλίου τάσσομαι υπέρ της μείωσης. Δεν με αφορούν τα πάρε δώσε, κοινώς μικρό ή μεγάλο λαμβάνειν της φάρας των εκδοτών, βιβλιοπωλών, τα κριτήρια επιλογής των βιβλίων που εκδίδουν και των βιβλίων που πουλάνε.

    Αναλώνω τη ζωή μου στα βιβλία, τρόφιμος δανειστικών βιβλιοθηκών, αναπνέω στα βιβλιοπωλεία και στα μέτρα των δυνατοτήτων μου θα συνεχίσω να αγοράζω βιβλία, να διαβάζω να στηρίζω βιβλιοπώλισσες σαν την Βιβή και να ονειρεύομαι εκδότες σαν τον δον Κιχώτη.

    Στο κεφάλαιο ΙΧ του Δεύτερου βιβλίου του δον Κιχώτη γράφει ο Θερβάντες:

    «Μια μέρα που βρισκόμουν στην αγορά του Τολέδο είδα ένα παιδί που πουλούσε μερικά δέματα από χαρτιά και φυλλάδες σ’ ένα μικρέμπορο…»

    και πως ανάμεσα σ’ αυτά τα κουρελόχαρτα βρήκε, γραμμένη στα αραβικά την Ιστορία του δον Κιχώτη από τη Μάντσα γραμμένη από τον άραβα ιστορικό Σεήτ Χαμίτ Μπενεγγελή. Ο Θερβάντες που «διάβαζε μέχρι τα παλιόχαρτα απ’ το δρόμο» τα αγόρασε για ένα γρόσι. προσέλαβε ένα Μαυριτανό

    «και τον παρακάλεσα να μου μεταφράσει εκείνα τα χαρτιά, όλα όσα έγραφαν για τον δον Κιχώτη, στην Ισπανική γλώσσα, δίχως ν αφήσει μήτε να προσθέσει τίποτα, και του έταξα πως θα του δώσω αμέσως την πληρωμή που ήθελε ζητήσει. Έμεινε ευχαριστημένος να του δώσω μισό καντάρι σταφίδα και τέσσερα κιλά σιτάρι, και με βεβαίωσε πως θα έκανε τη μετάφραση καλή και πιστή και πολύ γρήγορα»

  71. ο δείμος του πολίτη said

    Οι τιμές στο ελληνικό βιβλίο πάντα ήταν υψηλές, πιστεύω. Και μάλιστα υψηλότερες από όσο πρέπει αν συνυπολογίζουμε τα μηδαμινά πνευματικά δικαιώματα που καρπώνεται ο δημιουργός/συγγραφέας.
    Ωστόσο, η ελληνόφωνη αγορά είναι μικρή και αυτό αυξάνει τις τιμές αναλογικά με ξενόγλωσσες εκδόσεις που έχουν αγορά και εκτός συνόρων (αγγλικά-γαλλικά). Ένα άλλο αίτιο είναι η μεγάλη παραγωγή και τα υψηλά κέρδη των φτασμένων δημιουργών. Δηλαδή, οι εκδοτικοί οίκοι αναζητούν να βγάλουν μεγάλο κέρδος από τα χαμηλής και μέσης κυκλοφορίας βιβλία για να καλύψουν τα υπερκέρδη που μειώνονται από τα μεγάλης κυκλοφορίας (η τιμή δε μειώνεται σε αυτά παρά τους «νόμους της αγοράς», αλλά αυξάνονται οι απαιτήσεις των δημιουργών).
    Το μεγαλύτερο κακό είναι το υπερβολικό κόστος που ζητούν οι εκδοτικοί οίκοι για να εκδώσουν κάποιο ιδιωτικό έργο.

  72. desperado said

    68:έχω στο μυαλό μου τέσσερα βιβλία του εκδοτικού οίκου από τρεις χώρες,όλα εξίσου φθηνά , θα ήταν απίθανο να επιδοτούνται όλα.Άλλωστε δε θα το έγραφε κάπου; Αυτό με τον Πατάκη και σε πολλούς τίτλους το Μεταίχμιο είναι ισχυρή ένδειξη πως υπάρχουν περιθώρια μείωσης των τιμών…

  73. Βιβή Γ. said

    @70 Τυχαίνει να γνωρίζω την Cronopiusa και τους ωραίους,συνεχείς κι ανιδιοτελείς αγώνες της.Την ευχαριστώ δημοσίως για όλη την συμπαράσταση στο θέμα Bιβλίο ή πιο σωστά Φιλαναγνωσία κι επιπλέον γι αυτό το από καρδιάς σχόλιό της χτες.

    Cronopiusa μου,οκτώ είναι τα ενεχυροδανειστήρια στη γειτονιά σου.Ως τώρα…

    @68 σε μεταφρασμένο από τα τουρκικά βιβλίο του Πατάκη διαβάζω:η έκδοση του βιβλίου αυτού πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας στο πλαίσιο του προγράμματος TEDA.
    Δηλαδή;

  74. sarant said

    72: Ο εκδότης του Μεταίχμιου λέει ότι έριξε τις τιμές, αλλά αντίστοιχα μείωσε τις αμοιβές συνεργατών του, εδώ:
    http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes–politismos&id=346666
    (όπου και αναφορά στο ιστολόγιο)

  75. AntonisGr said

    [… για να μπει ένα βιβλίο στη βιτρίνα ή να προβληθεί σε περίοπτη θέση στον Ιανό, στο Public και σε άλλα μεγάλα βιβλιοπωλεία (όχι όμως σε όλα: η Πολιτεία δεν εφαρμόζει τέτοιες μεθόδους) ο εκδότης πρέπει να πληρώσει ένα ποσό που μπορεί να φτάνει τα 1000 ευρώ ή και να τα ξεπερνάει…]

    Γι’αυτό και τιμούμε Πολιτεία και Πρωτοπορία αποκλειστικά, όταν ψωνίζουμε από μεγάλα βιβλιοπωλεία.

    Για να είμαι ειλικρινής σήμερα με τις προσφορές στους παλιούς τίτλους, μπορεί κανείς να αγοράσει πολλά καλά βιβλία, οπότε το πρόβλημα περιορίζεται στις νέες εκδόσεις, οι οποίες είναι (για την τσέπη μου) ΠΟΛΥ ακριβές.
    Τί κάνω λοιπόν; Όταν πρόκειται για μια ελληνική έκδοση αξιόλογη την οποία επιθυμώ πολύ (πχ Ντοστογιέφσκι σε μετάφραση Μπακοπούλου), θυσιάζω κάτι άλλο και την αγοράζω. Όταν πρόκειται όμως για ένα βιβλιαράκι που μού τράβηξε το ενδιαφέρον, αλλά δεν το θεωρώ αριστούργημα, καταφεύγω στο «καταραμένο» Amazon ή στο bookdepository. Π.χ. «Η ζωή του Πι» 15 ευρώ στην Ελλάδα, 3,85 λίρες στο Amazon, θα το διαβάσω στα αγγλικά και θα ικανοποιήσω την περιέργειά μου. Αν αποδειχτεί τελικά αριστούργημα και αν η ελληνική έκδοση είναι αντιστοίχου επιπέδου πιθανόν κάποια στιγμή, που θα πέσει η τιμή της, να την προμηθευτώ κι αυτήν.

  76. Raptakis Dimitrios said

    Νίκο, επειδή οι εκδότες τα ρίχνουν στους βιβλιοπώλες, δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι τα μικρά ιδίως βιβλιοπωλεία έχουν τεράστιο πρόβλημα με το αδιάθετο στοκ βιβλίων.

  77. herko said

    Το βιβλίο είναι ακριβό. Νομίζω ότι αιτία είναι το μικρό τιράζ της έκδοσης (700-1000 αντίτυπα). Οι εκδότες θέλουν πουλώντας τα 600-700 βιβλία να βγάλουν και το κόστος του βιβλίου και κέρδος. Η παραγωγή και εκτύπωση του βιβλίου είναι σχετικά φτηνή. Ενα βιβλίο 320 σελ. με τελική τιμή 18 ευρώ, φεύγει από τον εκδότη με 9 ή 10 ευρώ (κάποιες πιθανά 8 ευρώ πολύ μικροί εκδότες). Το συνολικό κόστος (στα 1.000 αντίτυπα) αυτού του βιβλίου δεν υπερβαίνει τα 4-4,5 ευρώ (βάζω το ανώτερο όριο). Οσο το τιράζ αυξάνεται τόσο το κόστος μειώνεται και μάλιστα σημαντικά.

  78. George said

    »Είστε τόσο κακοί που για να πάρετε ένα βιβλίο θα τα δίνατε στους Ναζί! Θα σκοτώνατε τη μάνα σας για να κάνει το Game of Thrones 2 ευρώ! Το Amazon είναι Χίτλερ αλλά δεν βλέπω κανέναν να το λέει στο μπλογκ του! Συνωμοσία! Μας ψεκάζουν!»

  79. sarant said

    78: Αυτά καταλάβατε;

  80. Αρχή Διά Βίου said

    Πολυεπίπεδο το ζήτημα. Σαφώς και το μέγεθος της Ελληνικής αγοράς είναι μία παράμετρος που καθιστά το ελληνικό βιβλίο ακριβότερο του αγγλικού. Είναι όμως η μόνη;

    Υπάρχουν και ποιοτικά κριτήρια και όχι μόνον ως προς την βιβλιοδεσία ή την ποιότητα του χάρτου. Και η Ιλιάς του Ομήρου είναι ελληνικό βιβλίο όπως και τα εκκλησιαστικά κείμενα είναι γραμμένα στα Ελληνικά. Παρόλα αυτά πουλάνε όπως και όλοι οι αρχαίοι ακόμη και οι βυζαντινοί συγγραφείς. Το γεγονός ότι το ελληνικό βιβλίο δύσκολα περνάει τα ελληνικά σύνορα πρέπει να προβληματίσει τους συγγραφείς. Μήπως όσα γράφουν κυρίως έχουν σκοπό την προπαγάνδα προς ενδοχωρίους αποδέκτες παρά οτιδήποτε άλλο; Γιατί να διαβάσει ένας Βραζιλιάνος ένα ελληνικό βιβλίο που δεν έχει τίποτα να του πει;

    Μήπως η γλώσσα που γράφονται τα νέα ελληνικά βιβλία παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον για τους φιλολόγους ανά τον κόσμο; Νέα ελληνικά της πλάκας, μονοτονικά, γεμάτα απλοποιήσεις με τίτλους για κλάματα. Γιατί να αγοράσει κάποιος; Ποιο το επιστημονικό-φιλολογικό ενδιαφέρον; Να διαβάσει τι; Περισσότερα ελληνικά έχει γράψει ο Πρέσφιλντ παρά ένας σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας. Εδώ ακόμη ντρεπόμαστε να γράψουμε για τον Μέγα Αλέξανδρο και όλα τα σχετικά βιβλία είναι ξένων συγγραφέων. Αγοράζουμε βιβλία της ελληνικής ιστορίας από τους ξένους γιατί εμείς δεν τολμάμε να μιλήσουμε την γλώσσα της αληθείας μήπως και μας κάνει ντα το κόμμα. Επειδή έχουμε πρόβλημα αντικειμενικότητας ένας ξένος συγγραφέας είναι περισσότερο αξιόπιστος από έναν Έλληνα. Τα δε μυθιστορήματα με τις ντομάτες και τις πατάτες στον τίτλο, περισσότερο θυμίζουν τον Μπόμπ τον Σφουγγαράκι ή τον Μάικ τον Φασολάκη παρά τίτλο μυθιστορήματος.

    Ο Καζαντζάκης πούλησε όμως. Ο Καβάφης το ίδιο όπως και αρκετοί άλλοι προ εικοσαετίας και βάλε. Το βασικό πρόβλημα είναι ο παρλαπιπισμός παρά τα αμιγώς οικονομικά κριτήρια για τα οποία έχω πρόταση:
    Ο συγγραφέας θα μπορεί να δημοσιεύει σε ηλεκτρονικό δημοπρατήριο τμήματα του βιβλίου του και όσα σχόλια θέλει προκειμένου αφενός να κινηθεί ο μηχανισμός των εκδοτών αφετέρου να εκδηλωθεί αναγνωστικό ενδιαφέρον προ της εκδόσεως. Μια έμμεση προπώληση κατά κάποιον τρόπο η οποία θα δίνει την δυνατότητα στον εκδότη να εκτιμήσει να αναμενόμενα έσοδα ώστε να προσαρμόζει αναλόγως τόσο τις τιμές όσο και την ποιότητα του χαρτιού και λοιπά τεχνικά θέματα. Να μειωθεί δηλαδή η ανάγκη της μαντικής ικανότητας των εκδοτών ώστε να αποφασίζουν με πιο χειροπιαστά δεδομένα. Να προτείνω και ένα όνομα: http://www.probiblion.gr όπου θα φαίνονται τα demo και τα αναμενόμενα βιβλία, θα μπορούν να γίνονται προπωλήσεις και άλλα τεχνικά περί των βιβλίων που δεν κατέχω. Θα υπάρχει ένας κεντρικός λογαριασμός όπου θα δεσμεύονται τα χρήματα των προαγοραστών και θα αποδίδονται στον εκδότη μόνον μετά την παράδοση του βιβλίου. Αυτή η διαδικασία θα κρατάει μέχρι την έκδοση του βιβλίου. Μετά θα φεύγει από το διαδίκτυο ώστε να διανέμεται το βιβλίο στα βιβλιοπωλεία για να μην τα καταργήσουμε εντελώς. Η όποια διαφορά τιμής θα αποτελεί κίνητρο προαγορών δηλαδή επισκέψεως του ιστοτόπου, άρα θα ενισχύεται ο ιστότοπος και όσο ενισχύεται τόσο θα αυξάνονται και οι πωλήσεις άρα τόσο θα πέφτουν και οι τιμές κοκ. Με αυτόν τον τρόπο θα επιτυγχάνεται και η έκδοση του κάθε βιβλίου στο πικ της ζητήσεως, αφού από την κίνηση των ενδιαφερομένων αναγνωστών θα γίνεται αντιληπτή η δυναμική του βιβλίου, η οποία μπορεί να διαφέρει από εποχή σε εποχή.
    Ίσως σε μια ακόμη πιο προχωρημένη εκδοχή, θα μπορεί ο προαγοραστής να επιλέγει μεταξύ 2-3 τύπων βιβλιοδεσίας ή ακόμη και ηλεκτρονικής εκδόσεως. Τα πάντα γίνονται όταν υπάρχει προεξεδηλωμένο αγοραστικό ενδιαφέρον. Αυτά όμως είναι λίγο προχωρημένα.

  81. Μαρία Γλέζου said

    Το ερώτημα «Είναι ακριβά τα καινούργια βιβλία;» κατά τη γνώμη μου τείνει να γίνει διαχρονικό, και ταυτόχρονα είναι παραπλανητικό.
    Είναι γνωστό ότι το ποσοστό του αναγνωστικού κοινού είναι πολύ μικρό. Οι αναγνώστες αγοράζουν βιβλία, σίγουρα όχι τόσο συχνά στην περίοδο που περνάμε, γιατί η αγοραστική δύναμη είναι μικρή, αλλά διαβάζουν. Δωρίζουν βιβλία, δανείζονται από βιβλιοθήκες, από φίλους. Σπάνια έχω ακούσει από αναγνώστες παράπονα για την τιμή του βιβλίου.
    Ποιοι λένε ότι δεν αγοράζουν βιβλία γιατί τα θεωρούν ακριβά; Ποιοι παραπονιούνται; Αυτοί που αγοράζουν ένα βιβλίο το χρόνο και εάν. Και είναι το μεγάλο ποσοστό, γι’ αυτό το λόγο επανέρχεται το ερώτημα.

  82. Κοπελίτσα said

    Εγώ πιστεύω ότι τα βιβλία στην Ελλάδα είναι πολύ ακριβά. Τον τελευταίο χρόνο ζω στην Ολλανδία και ομολογώ ότι αφενός έχω αγοράσει πολύ περισσότερα βιβλία, αφετέρου κάθε φορά όταν φθανω στο ταμείο εκπλήσσομαι θετικά με το ποσό που πρέπει να πληρώσω, σε σχέση με το αν αγόραζα ένα ανάλογο βιβλίο στην Ελλάδα.

    Επίσης αν τα έξοδα ειναι όντως πολλά, ας στραφούν οι εκδότες στους εκδόσεις τσέπης. Στη Γερμανία οι εκδόσεις τσέπης, αντίστοιχες με αυτές που δίνουν οι εφημερίδες στην Ελλάδα, πωλούνται στα βιβλιοπωλεία σε πολύ χαμηλές τιμές και πρόκειται κυρίως για κλασικά έργα που απευθύνονται περισσότερο σε μαθητές και φοιτητές.

  83. sarant said

    82: Οι Ολλανδοί βέβαια έχουν διπλάσιο κοινό αλλά κυρίως διαβάζουν περισσότερο, οπότε μπορεί να κάνουν και πενταπλάσια τιράζ. Όχι ότι αυτό πρέπει να ενδιαφέρει τον αναγνώστη.

  84. Άκουσα πριν λίγο στο ραδιόφωνο πως στις 28 έως τις 30 (ή 31) οι εκδότες βιβλίου οργανώνουν συνέδριο στο Τριανόν. Κάτι με με κανόνες στο πέλαγος του βιβλίου άκουσα αλλά δεν το πρόφτασα από την αρχή.

  85. Βάγια said

    Βλέποντάς το αποκλειστικά από τη σκοπιά του αναγνώστη, πιστεύω ότι στην Ελλάδα τα καινούρια βιβλία είναι ακριβά. Βέβαια, υπάρχουν περισσότερες πηγές προσφορών, και συνήθως τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία είναι φτηνότερα (όχι μόνο το Amazon, αλλά και τα ελληνικά).
    Υπάρχει όμως σε αυτό το θέμα η οπτική του εκδότη, που δυστυχώς ή ευτυχώς θέλει να βγάλει λεφτά από τα βιβλία, του βιβλιοπώλη που δεν τα βγάζει πέρα ως μικρή επιχείρηση αλλά και του βιβλιοπωλείου-σουπερμάρκετ, που έχει την ευχέρεια να βάλει πιο πολλές προσφορές κι έτσι να έχει πιο πολλούς πελάτες. Είναι υπερβολικά πολύπλευρο το θέμα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: