Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Από την Ιατρική στο Πολυτεχνείο (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 2 Απριλίου, 2013


Συνεχίζω να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ‘Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια’. Το σημερινό είναι το τέταρτο απόσπασμα από το “ιντερμέτζο”, δηλαδή το ενδιάμεσο κεφάλαιο που περιγράφει τα χρόνια 1945-1952. Το προηγούμενο απόσπασμα βρίσκεται εδώ. Βρισκόμαστε στα τέλη του 1947 και ο αφηγητής είναι πρωτοετής στην Ιατρική σχολή, αλλά διαπιστώνει ότι δεν είναι φτιαγμένος για αυτό τον κλάδο. 

Να σημειώσω πάντως ότι ο πατέρας μου στις αναμνήσεις του κάνει έναν μικρό αναχρονισμό: το 1947 η «Βαλεντίνα» του Μητσάκη δεν είχε γραφτεί, είναι τραγούδι του 1950.

mimis_jpeg_χχsmallΤελικά η Ιατρική δε μου άρεσε. Είχαμε κι έναν καθηγητή, ονόματι Αποστολάκη, που αξίωνε με εκβιαστικό τρόπο να αγοράζουν οι φοιτητές το “Σύγγραμμά” του, σε πολύ τσουχτερή τιμή. Εγώ φυσικά δεν το είχα αγοράσει και όταν με σήκωσε με άλλους τρεις να μας εξετάσει προφορικά και οι δύο πρώτοι δεν απάντησαν σωστά, μας έκοψε και τους τέσσερις. Οι δύο τελευταίοι, εγώ κι ο άλλος, δεν είχαμε αγοράσει το “Σύγγραμμα”.

Γενικά δεν είχα πολύ έντονη επιθυμία να γίνω γιατρός. Στη ζωή μου δυο λειτουργήματα εκτιμούσα πολύ, αλλά δεν τα ήθελα για μένα: του γιατρού και του δικαστή. Δε θα άντεχα τις ευθύνες τους. Έτσι από τον Δεκέμβριο άρχισα στα σοβαρά να σκέφτομαι να παρατήσω την Ιατρική.

Με τη σύμφωνη γνώμη του πατέρα μου και τη λευκή ψήφο της μητέρας μου αποφάσισα να δώσω στο Πολυτεχνείο, χημικός μηχανικός. Οι εξετάσεις για το Πολυτεχνείο θεωρούνταν τότε οι πιο δύσκολες. Οι φίλοι μου στη Νέα Σμύρνη, ο Μητσάκης, ο Θεόφιλος, ο Νίκος κι ο Στρατής, θεωρούσαν μεγάλη βλακεία να παρατήσω τη σιγουριά της Ιατρικής για να χτυπήσω έναν τέτοιο δυσπρόσιτο στόχο, εγώ όμως θυμόμουν “τα δύσκολα και ανεκτίμητα εύγε” του Καβάφη και επέμεινα.

Πήγα στο φροντιστήριο του Κανέλλου, στην οδό Αριστοτέλους, που είχε τη φήμη του καλύτερου, (δεν ήταν πλέον). Εκεί γνώρισα το Στρατή, πατριωτάκι, μια που ήταν Μυτιληνιός από τη Σκαμιά, τον Μιχάλη, άλλο πατριωτάκι, από την άλλη μου γενιά, Μανιάτη από τα Άλικα και τον Θρασύβουλο, Λευκαδίτη. Οι τέσσερις μας γίναμε σε λίγο αχώριστοι, καθώς μάλιστα ήμασταν και επονίτες. Αποτελέσαμε μιαν εύθυμη και θορυβώδη τετράδα. Μια φορά τη βδομάδα, συνήθως Σαββάτο βράδυ, πηγαίναμε “μπουρδελότσαρκα” στα πορνεία που αφθονούσαν τότε στην Αριστοτέλους, στη Στουρνάρα, στην Αχαρνών και στους δρόμους γύρω από τη Βάθη. Συνήθως πηγαίναμε για πλάκα, γιατί δεν είχαμε λεφτά να πάρουμε γυναίκα. Κουβεντιάζαμε με τις κοπέλες, πειράζαμε κανέναν αφελή πελάτη και στο τέλος, καθώς κάναμε σαματά χωρίς να διαλέγουμε καμιά γυναίκα, η μαντάμα έστελνε τον μπράβο του σπιτιού και μας πετούσε έξω. Εμείς βγαίναμε γελώντας και μπαίναμε σε άλλο μαγαζί.

Στο φροντιστήριο του Κανέλλου γνώρισα αργότερα τον Μανόλη τον Στάθη. Αυτός έκανε πολύ ωραία σκίτσα και ήθελε να σπουδάσει αρχιτέκτονας αλλά μαζί του συζητούσαμε αποκλειστικά για ποίηση και για το ρεμπέτικο τραγούδι. Ο Μανόλης αριστέριζε, χωρίς να είναι οργανωμένος, αλλά κι εγώ αγαπούσα το ρεμπέτικο, παρά την τετράχρονη  θητεία μου στην ΕΠΟΝ, όπου τα ρεμπέτικα ήταν περίπου απαράδεκτα. Τα θεωρούσαμε τραγούδια των τεκέδων και των χασικλήδων και καθώς είχαμε κηρύξει ανειρήνευτο πόλεμο κατά των ναρκωτικών, που τα έφερναν και προωθούσαν οι Άγγλοι στρατιώτες, δεν ήταν ανεκτά τέτοια “παρακμιακά καλλιτεχνικά προϊόντα του λούμπεν προλεταριάτου”, όπως τα έλεγε ο Γιώργος ο Αγιασσώτης, στο νησί. Ο πατέρας μου εντούτοις κι οι μπαρμπάδες μου τα αγαπούσαν και πολύ συχνά στα οικογενειακά μας γλέντια τραγουδούσανε το “Κάτω στα λεμονάδικά”,  το “Καραντουζένι” και τη “Βαλεντίνα”. Ο πατέρας μου υποστήριζε πως τα ρεμπέτικα ήταν το δημοτικό τραγούδι των πόλεων. Τα ίδια έλεγε κι ο Μανόλης.

Γενικά με τον Μανόλη ταιριάζαμε σχεδόν σε όλα: στην άποψή μας για τη γλώσσα, στην αγάπη μας για το ρεμπέτικο τραγούδι, στα ποιήματα του Χάινε, πολλά από τα οποία τα ξέραμε απ΄ έξω στο πρωτότυπο. Σε όλα, εκτός από τη φιλοσοφία της Φύσης. Εκεί διαφωνούσαμε. Εγώ ήμουν οπαδός του διαλεκτικού υλισμού κι εκείνος της μεταφυσικής. Αυτό το εξακριβώσαμε σχολιάζοντας ένα παλιό βιβλίο του Ελισαίου Γιανίδη «Το Μεγάλο Πρόβλημα», που ο Μανόλης το είχε ευαγγέλιο. Μολονότι εκτιμούσα απεριόριστα τις αντιλήψεις του συγγραφέα του για τη γλώσσα (είχα διαβάσει το «Γλώσσα και Ζωή» και τα «Γλωσσικά Πάρεργα»), θεωρούσα το συγκεκριμένο βιβλίο ξεπερασμένο και αντιδραστικό. Ξεκινήσαμε μιαν ατέλειωτη σειρά συζητήσεων σχετικά με την προέλευση του κόσμου, τη δομή της ύλης, το τυχαίο και την αναγκαιότητα, την ύπαρξη ή μη του Θεού. Πολλές συζητήσεις τις κάναμε περπατώντας στην παραλία του Φαλήρου ή και στη λεωφόρο Συγγρού και στο τέλος καταπιάστηκα να γράφω κάθε βράδυ σ΄ ένα τετράδιο αυτά που συζητούσαμε.

Αγαπούσαμε κι οι δυο το θέατρο και στον Μανόλη χρωστάω τη γνωριμία μου με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Με προτροπή του πήγαμε κι είδαμε τον “Ματωμένο Γάμο” του Λόρκα, με τον Διαμαντόπουλο, τη Λαμπέτη, την Παξινού κι άλλους λαμπρούς ηθοποιούς. Η παράσταση με συγκλόνισε. Όσο διαρκούσε δεν ήθελα να τελειώσει ποτέ κι όταν βγήκαμε ένοιωθα πως έζησα ένα όνειρο.

Μια φορά πήγα στο σπίτι του Μανόλη (έμενε στη Γαργαρέτα) και γνωρίστηκα με την οικογένειά του, τη μάνα του και την αδερφή του τη Μάντη  (ο αδερφός του έλειπε). Ήταν κι άλλοι γνωστοί τους εκεί και η συγκέντρωση εξελίχθηκε σε απρογραμμάτιστη και πολύ ωραία βεγγέρα. Φάγαμε ό,τι εκ του προχείρου ετοίμασε η μητέρα του, ήπιαμε αρκετό και καλό κρασί, τραγουδήσαμε και κάναμε πολύ κέφι. Ένοιωθα σα να είμαι σπίτι μου. Η μητέρα κι η αδερφή του Μανόλη με πήραν από καλό μάτι

“Το κέφι σου μας θυμίζει μια φίλη μας, τη Μαρία” μου είπε η Μάντη

“Τι να γίνεται, αυτό το καημένο” αναρωτήθηκε η κυρία Κούλα

Αργότερα ο Μανόλης μου είπε γι΄αυτή τη Μαρία*, φιλενάδα της αδερφής του, που ήταν τότε στη φυλακή, “το πιο κεφάτο και ζωντανό κορίτσι που γνώρισα” όπως μου εξήγησε.

Την πρώτη φορά που έδωσα εξετάσεις, το ’47, απέτυχα για πέντε μονάδες. Μαζί μου αποτύχανε κι ο Μανόλης κι οι άλλοι τρεις της τετράδας. Με την ενθάρρυνση των γονιών μου αποφάσισα να ξαναδοκιμάσω, με προτροπή δε του Μανόλη τον Γενάρη του ’48, αλλάξαμε κι οι δυο φροντιστήριο. Παράτησα τον Κανέλλο και πήγα στου Φιλίππου, στην οδό Θεμιστοκλέους. Εδώ ήμασταν πολύ λιγότεροι και η προετοιμασία πολύ καλύτερη. Γεωμετρία μας έκανε ο Γιώργης ο Τσάμης. Άριστος δάσκαλος, σεμνός αγωνιστής και σπουδαίος άνθρωπος. Με υπόδειξη του αγόρασα το βιβλίο του Λεμαίτρ “η μεθοδική λύση του γεωμετρικού προβλήματος”, σε μετάφραση και διασκευή του Γιώργου Βουδούρη. Με συγκίνησε η αφιέρωσή του

Σ΄όλους όσους πέσανε
στον Μεγάλο Απελευθερωτικό Αγώνα
κι ανάμεσά τους στη νεαρή προσωπικότητα
του συνάδελφου Νείλου Μαστραντώνη

Είχα διαβάσει στη “Νέα Γενιά” για τον Νείλο, τον «Κλέαρχο» της Αντίστασης, που σκοτώθηκε σε αποστολή μέσα στη Λαμία. Το βιβλίο αυτό κι ο Τσάμης μ΄ έκαναν όχι απλώς να καταλάβω, μα να ερωτευτώ τη Γεωμετρία.


* Μαρία Ρέπα, αγωνίστρια της Αντίστασης. Καταδικάστηκε σε θάνατο από τα Στρατοδικεία σκοπιμότητας και εκτελέστηκε το 1949 σε ηλικία εικοσιδύο χρονών. Έμεινε αθάνατη στη μνήμη όσων τη γνώρισαν.

84 Σχόλια to “Από την Ιατρική στο Πολυτεχνείο (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. Καλημέρα…
    Τα «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια» μάς έγινε αγαπημένη πρωϊνή συνήθεια κάθε Τρίτη…

  2. spyroszer said

    Καλημέρα.
    Πολύ ωραίο και το σημερινό.

  3. LandS said

    Μια φορά πήγα στο σπίτι του Μανόλη (έμενε στη Γαργαρέτα) …

    Τώρα πια λένε, στο Κουκάκι (και αν) κάτω από την Διονυσίου Αεροπαγίτου (sic γμτ).

  4. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Χημικών Μηχανικών ΕΜΠ ο κυρ Δημήτρης λοιπόν. 😕
    Για ένα ακατανόητο για μένα λόγο η εκ των ων ουκ άνευ σχολή για τους υποψήφιους του Πολυτεχνείου, με τρομερή διαχρονική ζήτηση, έχοντας τις ψηλότερες βάσεις. Αν δεν την συμπλήρωνες στο μηχανογραφικό στα χρόνια μας, σε θεωρούσαν επιεικώς μπουμπούνα.
    (αναμένεται και εποικοδομητικό σχόλιο του Μιχάλη επ’ αυτού)
    Ως λάτρης από μικρός των εγχρώμων 0.75 καρέ καλωδίων, των τρανζίστορ, των διόδων, των θυρίστορ, των κροκοδειλακίων και τακτικός πελάτης και θαμώνας του Κατουμά και του Βενιέρη τικάρισα μόνο Η και δεύτερη Μ.
    Ούτε με τους μπετατζήδες τα πήγαινα καλά. 😐
    (μην βαράς Κιντ)

    Υ.Γ.: Το φροντιστήριο για θετικές και Πολυτεχνείο του Κανέλλου, δεν υπήρχε μέχρι τα χρόνια μας ωρέ Νικοκύρη, ή μήπως το μπερδεύω με του Σαββαϊδη; 🙄

  5. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Να πω την αλήθεια, δεν το θυμάμαι το φροντιστήριο του Κανέλλου, μόνο του Σαββαΐδη. Όμως εγώ πήγαινα σε συνοικιακό, στην Άνω Νέα Σμύρνη

  6. Αρκεσινεύς said

    Ο ανήσυχος Δ.Σαραντάκος που απολαμβάνει τα νιάτα του όπως πρέπει:αγώνας, γνώση, χαρά.

  7. Αρκεσινεύς said

    http://vlepontaskaigrafontas.blogspot.gr/2010/05/blog-post_05.html

    Αν και ετοιμαζόμουνα για θεωρητικές σχολές, θυμάμαι ακόμη από την Άλγεβρα του Κανέλου το » Ευρείν «. Έτσι ξεκινούσε τις ασκήσεις του. Εμείς ασκούμαστε από τα τομίδια του Τόγκα.

  8. Νέο Kid Στο Block said

    Tι να βαρέσω ρε Σπειροειδή; Σάματις άδικο έχεις; 🙂
    Oι Χημικοί Μηχανικοί ,μάλιστα! Είναι επιστήμονες ,οι οποίοι ,όπως όλοι οι επιστήμονες εν Ελλάδι ,αντιμετωπίζονται με τον δέοντα θεωρητικό σεβασμό και πρακτική συγκατάβαση. 🙂
    (θυμάμαι γύρω στο 2000, πρέπει σχεδόν όλοι οι Χημ.Μηχανικοι να δούλευαν σε διαφημιστικές εταιρείες. Μπορεί κάποιος να έκανε και τον μεταφραστή…:mrgreen: 😆
    Eντάξει ,υπάρχουν και μερικοί που γίναν καθηγητές στα Στέητς ,δηλαδή συνάδελφοι του Τζώρτζη «δη έλιεν» Παπάντριου ,αλλά έτσι σκληρή είναι η ζωή! (σόρυ Μάικολ! Ξέρεις ότι καταβάθος σε αγαπάω. 🙂 )

  9. spiral architect said

    Η Μαρία Ρέπ(π)α είναι η ΕΠΟΝίτισσα που περιγράφεται εδώ;

  10. Νέο Kid Στο Block said

    Σπάιραλ (και λοιποί) ,μιας και λέμε για πολυτεχνείο, βγάλε ένα 5-ευρο (όποιος τόχει ακόμη δηλαδή..) και δες (στην προσπάθεια απομίμησης του ρωμ. υδραγωγείου στο Pont du Guard..) τις προηγμένες γνώσεις Αρχιτεκτονικής και κυρίως Στατικής των ευρωσχεδιαστάδων-ευρωοικοδόμων= μπομπ ο ηλίθιος μάστορας. 🙂

  11. Σαφώς και υπήρχε το φροντιστήριο του Κανέλλου τουλάχιστον μέχρι την χούντα αλλά είχε περάσει η «μόδα» του, ανερχόμενο τότε ήταν του Τσούνη στην Σόλωνος που ευνοήθηκηκε από μια μαζική μετακίνηση των μαθητών της Βαρβακείου σ’ αυτόν (από του Κανέλλου, νομίζω) και εκμεταλλεύτηκε διαφημιστικά τα ανεβασμένα ποσοστά επιτυχίας. Από τα δύο αδέρφια ο χημικός μηχανικός ήταν καλός ενώ ο μαθηματικός, ο ψηλός, ήτανε για τα μπάζα. Υπήρχε τότε και ο Σαββαΐδης
    Προσωπική μου εκτίμηση, καλύτερο μάθημα από όλους έκανε ο Θρουμουλόπουλος στην Μπουμπουλίνας που μίλαγε χωρίς να προφέρει καθόλου το ρο, «με παακολουθείτε ;»

  12. Γς said

    > καλύτερο μάθημα από όλους έκανε ο Θρουμουλόπουλος

    Εκεί είχαμε πάει για 6 μήνες σε ειδικό τμήμα μερικοί της τάξης μου. Περάσαμε όλοι.
    Αλλά και οι υπόλοιποι 32 μαθητές της τάξης μου πέρασαν όλοι σε διάφορες σχολές.

    Ισως γιατί εκτός από το επίπεδο της εκπαίδευσης κάθε χρόνο γινόταν και άγριο κούρεμα, απομάκρυνση, μαθητών στη ψύχρα.

  13. # 13

    Γουσου, όταν μπήκα κι εγώ στο κουρμπέτι έκανα ξανά την κριτική εκ των έσω και άλλαξα μερικές κρίσεις. Μετά κατάλαβα πως ο Θρουμουλόπουλος ήταν πιο συστηματικός από όλους και δεν κοίταζε να εντυπωσιάσει τους μαθητές με τρικ. Εχε υπ ‘οψιν σου ότι πολλοί φροντιστηριάρχες τότε τζογάριζαν επιμένοντας σε κάποια κομμάτια της ύλης κι αν έπεφταν μέσα θριάμβευαν αλλιώς αλλοίμονο στα παιδιά.

  14. spiral architect said

    @10: Που έγινε η προσπάθεια απομίμησης;

  15. Αυτό θα πει «ρουφάω τη ζωή». Φιλοσοφία, Αντίσταση, φιλίες, έρωτες, ρεμπέτικο και αρβάλα στα μπουρδέλα. Και απόφαση να κάνει στη ζωή το επάγγελμα που γουστάρει, παρατώντας την ιατρική. Ο μοναδικός Μίμης Σαραντάκος…

  16. Μήπως η αφιέρωση στο κείμενο κατά μερικούς πρέπει να διορθωθεί σε «όλους όσοι έπεσαν…»

  17. Νέο Kid Στο Block said

    14. Mα στο υδραγωγείο που απεικονίζουν. Κάπου έχω διαβάσει ότι για «πολιτικούς λόγους «ουδετερότητας»» (αυτό τους μάρανε τους γελοίους..) καμία κατασκευή που απεικονίζεται στα χαρτονομίσματα του ευρώ δεν είναι υπαρκτή. Αλλά η συγκεκριμένη ΄προσπάθησε να είναι «ρωμαϊκό υδραγωγείο» και ουδέν γνωστότερο (αν δεν κάνω λάθος) στας Ευρώπας από το εν Γαλατία (παίζει και σε κάποιο Αστερίξ που ο Οβελίξ λέει ότι οι Ρωμαίοι αλλοιώνουν το περιβάλλον με τις κατασκευές τους, ή κάπως έτσι) Pont du Guard.
    To καραγκιοζιλίκι βρίσκεται στο γεγονός (που ακόμη κι ένας Αρχιτέκτονας με λίγη υπερπροσπάθεια μπορεί να αντιληφθεί :mrgreen: ) ότι οι κολώνες του 2ου ορόφου είναι όπως βλέπεις κατ’ουσίαν «φυτευτές» και μάλιστα στο ασθενέστερο από πλευράς αντοχής σημείο της υποδομής! (συμβολικό ίσως..)
    Τρίζουν τα κόκαλα των Ρωμαίων κατασκευαστών αψίδων! (ας πρόσεχαν όμως, τότε παλιά στους Δρυμούς να είναι πιο αδίστακτοι και να μην πέφτουν σε βαρβαρικές παγίδες…)

  18. atheofobos said

    Δυστυχώς δεν ήταν μόνο ο Αποστολάκης που έπρεπε να πάρεις το βιβλίο του για να σε περάσει στο μάθημα ήσαν και μερικοί άλλοι.
    Η κακοήθεια αυτή σταμάτησε όταν έγινε κυβέρνηση η Ένωση Κέντρου και είχε γίνει σχετική έρευνα για το θέμα χωρίς βέβαια τελικά να τιμωρηθεί κανείς. .
    Καθηγητής από αυτούς που είχαν κατηγορηθεί για την συναλλαγή με τα βιβλία τους για να γλυτώσει από την κατηγορία εφάρμοζε μετά την εξής πατέντα .
    Έμπαινε ο φοιτητής να εξεταστεί χωρίς να λέει το όνομα του.
    Του έκανε 1 ερώτηση.
    Αν απαντούσε σωστά έπαιρνε 9 αν όχι 3 ,οπότε τότε ρωτούσε το όνομα του για να γράψει την βαθμολογία στα κιτάπια του!

  19. atheofobos said

    Η χούντα βασίστηκε ακριβώς σε αυτή την ιστορία με την υποχρεωτική αγορά βιβλίων για να αρχίσει την δωρεάν χορήγηση των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων διαφημίζοντας την ανάλογα στους φοιτητές και τον κόσμο .

  20. Αρκεσινεύς said

    17. Ετοιμόρροπο το υδραγωγείο μαζί με το ευρό;

    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=505186

    Εντούτοις:
    http://www.tanea.gr/news/politics/article/5009080/den-feygoyme-apo-to-eyrw/

  21. spiral architect said

    [άσχετο mode on]
    @17: A, τώρα το’ πιασα! 😉
    Ε, καλά, αυτά τα έχουν πει άμα τη γενέσει του ευρώ:
    Κανένα από τα σχέδια αυτά δεν απεικονίζει πραγματικά κτίρια ή μνημεία. 😛 , ή και για τον χάρτη της ευρωζώνης που η σκανδιναβική χερσόνησος παραπέμπει σε ανενεργό πλέον όργανο. 😆
    (Κιντ, μετά το κούρεμα και το welcome to our club, έγινες αντιευρωπαίος; Άργησες!)
    [άσχετο mode off]

  22. Γς said

    18:
    >Δυστυχώς δεν ήταν μόνο ο Αποστολάκης που έπρεπε να πάρεις το βιβλίο του για να σε περάσει στο μάθημα ήσαν και μερικοί άλλοι

    Ναι ήταν κάτι το φοβερό.
    Θυμάμαι ότι πολλοί συμφοιτητές μου, έπρεπε να κάνουν οικογενειακό συμβούλιο για να αποφασιίσουν ποιες περικοπές δαπανών έπρεπε να γίνουν για να εξοικονομηθεί το ποσόν για την αγορά του συγγράμματος για την Αλγεβρα του Χρήστου Φουσιάνη.
    Και βέβαια έδινες τα πλήρη στοιχεία σου σε μία ειδική κατάσταση στο Μαθηματικό Σπουδαστήριο και ελάμβανες και το πρώτο 16σέλιδο του βιβλίου. Και μετά τον βιασμό ούτε ένα τηλέφωνο, ουπς, ούτε ένα άλλο 16σέλιδο.

  23. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    Φυσικά δεν ήταν μόνο στην ιατρική η φάμπρικα με τα συγγράμματα που έπρεπε να αγοράσουν οι φοιτητές.

    8: Ξέρω και μερικούς χ-μ που δουλεύουν σε εργοστάσια (θυμάσαι περίπου τι είναι, έτσι;)

    9: Ναι, αυτή είναι, τιμούν τη μνήμη τους κάθε Μάρτη.

    16: Έλξη του αναφορικού -ίσως όμως να μη θυμάται καλά ο πατέρας μου.

  24. Alexis said

    Να σημειώσω πάντως ότι ο πατέρας μου στις αναμνήσεις του κάνει έναν μικρό αναχρονισμό: το 1947 η “Βαλεντίνα” του Μητσάκη δεν είχε γραφτεί, είναι τραγούδι του 1950.

    Εντάξει, είναι και δεν είναι αναχρονισμός, γιατί μπορεί μεν να διηγείται γεγονότα του 47 αλλά κάνει μία γενικότερη διαπίστωση, ότι δηλαδή διασκέδαζαν με αυτά τα τραγούδια, δεν λέει π.χ. μέσα στην αφήγηση : πήγα κι αγόρασα το δίσκο της «Βαλεντίνας»

  25. gryphon said

    Τι θυμήθηκα τώρα με αυτή τήν αναφορά του Δημήτρη Σαραντακου στίς μπουρδελοτσαρκες που φαινεται οτι ηταν διαχρονικη συνηθεια τών πιτσιρικαδων μεχρι και γενια μου τουλαχιστον (δεν ξερω αν οι σημερινοι 15ηδες την συνεχιζουν).
    Θυμηθηκα οτι ποτε δέν μου αρεσαν και ουτε καταλαβαινα τι συναρπαστικό εβρισκαν αλλα παιδια σε ολο αυτο.
    Θελω να πω οτι εγω οταν πηγαιναμε αυτο που εβλεπα παντου ηταν θλιμμενα και βαριεστημενα βλεμματα δυστυχισμενων και καθολου εντυπωσιακων γυναικων.Και ηταν και αυτή η περιεργη μυρωδια συνδυασμος καποιου απολυμαντικου με κατι αλλο (που αργοτερα καταλαβα τι ηταν αλλα δεν το λεω γιατι διαβαζουν και κοριτσια) που ακομη την θυμαμαι και μου προκαλει ελαφρα αηδία.
    Γενικα ποτε μου δεν καταλαβα πως οι ανθρωποι μπορουν και λειτουργουν ερωτικα σε τετοιους χώρους.

  26. Raptakis Dimitrios said

    Μου αρέσει η φράση «πατριωτάκι, από την άλλη μου γενιά». Πράγματι, έτσι λένε οι Μανιάτες για τη μανογενιά τους.

  27. spiral architect said

    @23γ: Κείνη την εποχή, την εποχή του πατέρα σου Νίκο, ούτε η Esso Pappas και η ΕΘΥΛ υπήρχαν, το ντίζελ, το μαζούτ και η βενζίνη ήταν εισαγωγής καθότι δεν υπήρχαν ντόπια διυλιστήρια, τα πλαστικά και τα πολυμερή υπήρχαν μόνο στο Αμέρικα και εν γένει δεν υπήρχε σοβαρή χημική βιομηχανία στην Ελλάδα.
    Μετέπειτα ήρθε το σχέδιο Μάρσαλ και μαζί του οι λοιποί επενδυτές της εποχής και κάτι έγινε.
    Αλλά και πάλι, στα δικά μας χρόνια η ειδικότητα του ΧΜ δεν είχε την αναμενόμενη απορρόφηση: Ασπρόπυργος, Σίνδος, Πρίνος, βιομηχανίες πλαστικών, μεταποίηση υπήρχαν εδώ. Ικανός αριθμός ΧΜ δεν απορροφούνταν απ’ αυτές.
    Οπότε, (και μιλώ για τους απόφοιτους της γενιάς μας) ή έκανες ακαδημαϊκή καριέρα (ωραίος ο Μιχάλης!) ή ασχολιόσουν με πωλήσεις βιομηχανικών σαρώθρων και βιομηχανικών καθαριστικών με τίτλο στην ταμπέλα της επιχείρησης: {ονοματεπώνυμο}: ΧΜ ΕΜΠ, (όπως ένας συμμαθητής μου) ή έκανες πρότζεκτ μάνατζμεντ (σικ ρε!) σε τεχνικές εταιρείες και σε εντελώς άσχετο αντικείμενο με τις προπτυχιακές σπουδές σου.
    Λίγοι απόφοιτοι ΧΜ απασχολούνταν στη βιομηχανία και στη μεταποίηση στο αντικείμενό τους. 😦
    Τέλος πάντων – θεός σχωρέστον – αυτό του άρεσε του κυρ Δημήτρη, αυτό ακολούθησε, χωρίς να απορρίψει τη λογοτεχνία, που τον ακολούθησε ως το τέλος.
    Να’ σαι καλά να τον θυμάσαι και να μας το θυμίζεις και σ’ εμάς. 🙂

  28. # 25

    το μεγαλύτερο πρόβλημα με τις μπουρδελότσαρκες ήταν τον χειμώνα όπου η συνεχής εναλλαγή (πολύ) ζεστού και κρύου αέρα ήταν αιτία πολλών κρυολογημάτων.
    Οσο για την ατμόσφαιρα όταν έμπαινε παρέα πιτσιρικάδων γινότανε πολύ χαρούμενη από τις πλάκες (γδύσου κοπέλλα μου, γουρούνι στο σακί θα αγοράσουμε και τέτοια )

  29. Νέο Kid Στο Block said

    Δεν σταματάς ρε συ Σπάιραλ την γκρίζα διαφήμιση για τους Χημικούς; Μάς διαβάζουν και νεαρά παιδιά,και κρίμα είναι να τα καταστρέψουμε να ούμε..
    Μην ακούτε παιδιά μου! Μόνο το μπετόν-αρμέ έχει σιγουράντζα. Το βαρύτερο επιστημονιτζίκι που θα τραβήξετε (οι πολλοί βλαμμένοι δηλαδή..) είναι κανας παλιοτανυστής ,καμιά σεισμική ιδιομορφή ,άντε καμιά ψευτοστοχαστική αλυσίδα μαρκόφ (όσοι πιστέψετε το παραμύθι δηλαδή ότι τα φανάρια στην Ελλάδα τα ρυθμίζουν μηχανικοί κι όχι μπάτσοι..) μετά του συναφούς transition matrix ..και πάντα στο τέλος Η σιγουράντζα! Συντελεστής ασφαλείας 1,5 ή 2 ή και μεγαλύτερος ενίοτε! Και προσεγγίσεις ανθρώπινες πάντα, όχι νανογραμμάρια, και άνγκστρεμ και αηδίες. π=3 (περίπου) που είπε και ο Skol. 🙂

  30. spiral architect said

    @29: Μπετατζή μου εσύ! :mrgreen:

  31. Μπετατζής said

    24. Επίσης, σε σχέση με τον αναχρονισμό, κάπου έχω διαβάσει ότι τα λαϊκά τραγούδια δοκιμάζονταν πρώτα στα μαγαζιά και στις μουσικές ταβέρνες αρκετό καιρό πριν χτυπηθούν σε δίσκο. Από εκεί τα μάθαινε πρώτα ο κόσμος και τα κυκλοφορούσε τραγουδιστά από στόμα σε στόμα. Ανάλογα με την επιτυχία που είχε το τραγούδι από στόμα σε στόμα, οι παραγωγοί αποφάσιζαν στη συνέχεια να το χτυπήσουν σε δίσκο ή όχι. Οπότε ο πρωταγωνιστής μπορεί να το είχε μάθει έτσι, από στόμα σε στόμα, πριν χτυπηθεί σε δίσκο. Εξ άλλου, όπως λέει και το 24, κάνει γενική αναφορά στα τραγούδια που λέγανε στα οικογενειακά γλέντια, δεν το συνδέει με τα γεγονότα του 1947.

  32. Μπετατζής said

    ωχ, χώρισα το εξάλλου, κόβομαι.

  33. Νέο Kid Στο Block said

    30. Ωραίο το καρτουνίστικο μεν,φλώρικο δε! Αν δεν υπάρχει Τάιντ ,χέρια δεν καθαρίζεις! 🙂
    (τώρα βέβαια,όπως ξέρεις, υπάρχουν και τα «μωρομάντηλα» (μα τι έχουν μπαναϊα μ’ μέσα; πείτε ρε Χημικοί!) που καθαρίζουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Βασικό αξεσουάρ, από αλουμινά μέχρι ηλεκτροσυγκολλητή-μονωσά σε πάιπς)

  34. gmich said

    Τι μνήμες μου ξύπνησε το νοσταλγικό αυτό κείμενο!
    .Δεν ξέρω αν ο ιδιοκτήτης του φροντιστηρίου ήταν και ο συγγραφέας της άλγεβρας Καννέλλου την οποία είχε αγοράσει μόνο ο καλύτερος μαθητής της τάξης μας ( ήταν ακριβότερη από τα βοηθήματα που εμείς είχαμε τη δυνατότητα να αγοράσουμε, αλλά και με δυσκολότερες ασκήσεις ) . Ο μαθητής αυτός ήταν ο πρώτος που μπήκε στο ΕΜΠ από το Λύκειο μας χάρη στο ακαδημαϊκό απολυτήριο που είχε καθιερώσει ο Γ, Παπανδρέου. Για εμάς τους επαρχιώτες εκείνη την εποχή (δεκαετία του ΄60,) τα τμήματα του ΕΜΠ φάνταζαν μυθικά και απροσπέλαστα. Μηχανολόγος Ηλεκτρολόγος, Χημικός Μηχανικός ,Μεταλλειολόγος . Λίγοι, ελάχιστοι είχαν τη δυνατότητα να τα κατακτήσουν .

  35. Νέο Kid Στο Block said

    Mού σφύριξε ένα γαλλικό πουλάκι-τσίου ότι το ορθό είναι Pont du Gard κι όχι du Guard (και Royal Guard..) που έγραψα εγώ ο αφρανκοφώνητος!
    Μεγσί πουλακί-τσιού!:-)

  36. Labros said

    Τι μάθημα δίδασκε αυτός ο καθηγητής στον πατέρα σας; Ξέρουμε;

  37. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    36: Όχι, δεν έτυχε να ρωτήσω.

  38. Spiral (21), o χάρτης του λίκνου δεν είναι της Ευρωζώνης, είναι της ΕΕ των 15 (1995-2004), και δεν καταλαβαίνω τι στραβό έχει η απεικόνιση της σκανδιναβικής χερσονήσου.

  39. munich said

    και η αφελής λαζοντοϊτσική ερώτηση της ημέρας: από τότε κάνανε φροντιστήριο για να μπουν στο πανεπιστήμιο;;;;; και από,τι φαίνεται όχι μόνο αδύναμοι ή μόνο ευκατάστατοι μαθητές;;;; Τι μαθαίνει κανείς…

  40. munich said

    @38
    κ. Άγγελε απομονώστε λίγο τη Σουηδία με τη φιλανδία στη φαντασία σας. Έχει δίκιο ο Σπάιραλ, όντως μοιάζει με όργανο πεσμένο

  41. Η μόνη διαφορά του ιστολογίου με τις επιφυλλίδες των εφημερίδων είναι ότι εδώ τα σχόλια γίνονται ατάκα κι επιτόπου 🙂
    Κατά τ’ άλλα το ταξίδι στο χρόνο καλά κρατεί.

  42. Νέο Kid Στο Block said

    39. Nαι, τότε η κάθε σχολή είχε τις δικές της εισαγωγικές εξετάσεις. Έχω δει θέματα Μαθηματικών για εισαγωγή στο Μετσόβειο που σήμερα δεν θα τάλυνε ούτε Ιησουίτης γεωμέτρης..:-)

  43. silia said

    Πολύ συγκινήθηκα , διαβάζοντας αυτή την φοιτητική πορεία του Δημήτρη Σαραντάκου … Θυμήθηκα το ότι πήγα στην Ιατρική από ένα … καπρίτσιο , από μια παραξενιά , αλλά την αγάπησα τόσο , που δεν με πτόησαν αυτά τα άσχημα που «έδιωξαν» από την αγκαλιά Της τον πατέρα σας . Ακόμη θυμήθηκα αυτό :
    http://silia.wordpress.com/2009/11/24/25-%CE%BD%CE%BF%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-1973-%E1%BD%84%CE%BC%CE%BD%CF%85%CE%BC%CE%B9/
    —————————————
    Δεν ξέρω κύριε Ν.Σαραντάκο , αν συνηθίζετε να επισκέπτεσθε τα … Ηλύσια Πεδία , όπου αναπαύεται ο πατέρας σας , αλλά αν το κάνετε που και που , την επόμενη φορά στείλτε του τα χαιρετίσματα μου … Δεν ξέρω γιατί , αλλά αυτό το γραπτό του (έχω διαβάσει αρκετά) , με έκανε να τον νιώσω σαν δικό μου άνθρωπο .

  44. Νέο Kid Στο Block said

    Kαι μη ξεχνούμε ότι τυπικά η Φινλανδία ΔΕΝ ανήκει στη Σκανδ. χερσόνησο. (ανήκει βέβαια στον Άξονα και αυτό μετράει…μέχρι την D-day)

  45. Γς said

    24:
    >πήγα κι αγόρασα το δίσκο της “Βαλεντίνας”

    Την πλάκα λέγανε τότε.

  46. munich said

    @39
    Το ήξερα ότι κάθε σχολή είχε δικιές της εξετάσεις, νόμιζα όμως ότι τα φροντιστήρια ήταν ένα ακόμα φαινόμενο της παρακμής της παιδείας τις τελευταίες 10ετίες, έστι τουλάχιστον με είχαν κάνει να πιστεύω οι μεγαλύτεροι σε ηλικία αλλά και ορισμένοι καθηγητές της 2βάθμιας, που όπως καταλαβαίνω τώρα τα χαν κάνει το φροντιστηριάκι τους για να περάσουν κι αυτοί!

  47. Γς said

    44:
    >μέχρι την D-day

    που ήρθε ο Γς στο μάταιο αυτόν κόσμο

  48. Γς said

    25, 28:

    Για φροντιστήρια λέγαμε και στα μπουρδέλα το γυρίσατε. Αμφότεροι.

  49. Γς said

    Δεν έπιασε το από τα φροντιστήρια στα μπουρδέλα.
    http://caktos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_19.html

  50. Γς said

    21:
    >η σκανδιναβική χερσόνησος παραπέμπει..

    και το Ειρε κοχόνες!

  51. ΣοφίαΟικ said

    Φυσικέ, μην παρασύρεις τη νεολαία! Εγώ αν είχα σπουδάσει χημ/ μηχ ή μεταλλειολόγος, θα ήμουνα τώρα μια χαρά, με τον πανικό που τους έχει πιάσει όλους με το πετρέλαιο που τελειώνει. Βεβαίως αν κάποιος βασιστεί σε αυτό και παέι τώρα να σπουδάσει ελπίζοντας ότι σε είκοσι χρόνια θα έχιε δουελιά, αυτό είναι άλλη ιστορία.

  52. physicist said

    #51. — Σοφία, είναι δύσκολο να παρασύρω οποιονδήποτε εφόσον μέχρι τώρα δεν έχω γράψει ούτε ένα σχόλιο στο νήμα. Μάλλον θα με μπέρδεψες με κάποιον άλλον. Συμβαίνουν αυτά. 🙂

    (Αν, βέβαια, είχα γράψει, θα είχα προτρέψει στους νέους να σπουδάσουν τη μητέρα όλων των Επιστημών. Αλλά όπως είπαμε, δεν το έκανα.)

  53. 2, 8, 27
    Ας αναφέρω πως αμέσως μετά την πρώτη προτίμησή μου για την Α.Σ.ΧΗ.ΜΗ. (Ανωτάτη Σχολή Χημ. Μηχ.) στις εισαγωγικές είχα δηλώσει Αρχιτεκτονική, με την κρυφή ελπίδα να αποτύχω – δεν τα κατάφερα. Με σχέδιο κλπ δεν υπήρχε πρόβλημα λόγω «Μήτσου» και θείου (από την μαμά).
    What might have been…

    Επ’ ευκαιρία, για την χρήση του «τίτλου» ΕΜΠ υπήρχε και η γνωστή κατάχρηση (υποτίθεται)
    ***-Μηχ. ΕΜΠ = *** Μηχανικός Εμπειρογνώμων.

  54. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα και για τα καλά λόγια!

    43: Πολύ ωραίο άρθρο και φωτογραφίες -θα του τα μεταφέρω 🙂

    39: Στην εποχή μου (μεταπολίτευση) ήταν πολύ σπάνιο να μπει κανείς στο Πολυτεχνείο χωρίς φροντιστήριο, αλλά γινόταν.

    53: Δεν το ήξερα το άλλο εμπ.

  55. physicist said

    #53. — Μιχάλη, ο δικός μας [*] «Μήτσος» λεγόταν στ’ αλήθεια έτσι: Κώστας Μήτσος.

    [*] Β.Π.Σ., if you know what I mean. 😉

  56. Γς said

    55:
    Από τη Βαρβάκειο.
    Ολος ο καλός ο κόσμος εδώ.

  57. physicist said

    #56. — Είσαι και μαρτυριάρης, κερατούκλη.

  58. Γς said

    Τον ήξερα. Πότε τέλειωσες;

  59. physicist said

    #58. — Το 1983. Κι εσύ δικός μας είσαι; Πάντως δεν ήταν απ’ την αρχή σε μας, ήρθε όταν εγώ ήμουνα περίπου στη μέση, θάτανε στα 1980, φαντάζομαι.

  60. Αρχίσανε να εμφανίζονται κοινά σημεία…

  61. Γς said

    59:
    Όχι. Αλλά αν ήμασταν συμμαθητές θα έπρεπε να είχαμε συναντηθεί στην Βαρβάκειο Αγορά, όπου ήταν το Βαρβάκειο τότε. Τόσο παλιά. ‘Ντάξει μωρέ, σου ρίχνω μόλις 20 χρόνια!
    Εχουμε και λέμε λοιπόν.
    Ιωνίδειος,
    Βαρβάκειο,
    Κολλέγιο Αθηνών,
    Λεόντειο.
    Κανείς άλλος από σοβαρά σχολεία δω μέσα;

    Αντε γιατί έχουμε πήξει από παρακατιανά.

    60:
    Παρντόν

  62. physicist said

    #61. — Είχε ήδη φύγει από τη Βαρβάκειο Αγορά στα χρόνια μου, εμείς ήμασταν Βελτετσίου και Πρασσά, δίπλα στον Αγ. Νικόλαο στα Πευκάκια, κι από πάνω η μάντρα του Γαλλικού Ινστιτούτου, και λίγο πιο πάνω η Ευαγγελική Εκκλησία των Αθηνών. Ωραία μέρη (το καυσεάριο ούτε που μας ένοιαζε) κι ωραία χρόνια.

  63. Γς said

    62:
    Πλάκα κάνω για τα παρακατιανά σχολεία, έ;
    Αγορίνα μου τα μέρη που λες μακάρι να τα είχες γνωρίσει 20 χρόνια νωρίτερα από την εποχή που λές.
    Ενας χαμένος παράδεισος.

  64. physicist said

    #63. — Εμείς δεν τα λέγαμε παρακατιανά, αριθμημένα τα λέγαμε. 😉

    Γιατί χαμένος παράδεισος; Είχε λιγότερες πολυκατοικίες, είχε πιο πολύ γειτονιά; Πες άμα θες …

  65. Κατ’ αρχήν άλλο ένα εξαιρετικό κείμενο του Σαραντάκου πατρός. Τα υπόλοιπα τα είπατε. Ευχαριστώ για το λινκ του βιβλίο-λέσβος. Θα έχω Σαραντάκο πατέρα σε λίγες μέρες. Κάνουν κι έκπτωση αν > 50 ευρώ, δηλαδή τα μισά του βιβλία.

    Ο Αποστολάκης ήταν της Ανατομίας. Δεν τον πρόλαβα. Μπήκε ο Παπαμιλτιάδης, επάγγελμα γυναικολόγος, που θεωρούνταν αριστερός και τον έπαψε η Χούντα. Τον επισκεφθήκαμε μια φορά με μια συμφοιτήτρια για να του εκφράσουμε τη συμπάθειά μας, και δεν ξανατολμήσαμε επειδή της ρίχτηκε. Άλλος, που επίσης δεν πρόλαβα, ήταν της Δερματολογίας, που μου διαφεύγει το όνομά του, και ο Γιαννακόπουλος της Ακτινολογίας. Ο Λούρος(υιός) που το έπαιζε αξιοπρεπής και δεν έπαιρνε ονόματα, μια μέραείπε από αμφιθεάτρου «Κύριοι, ο εκδότης μου με ενημέρωσε ότι δεν έχετε αγοράσει το βιβλίο μου και θ’ αναγκαστώ να λάβω μέτρα!» Επίσης ο Χρυσο… της ΩΡΛ, ο οποίος είχε γίνει καθηγητής επειδή είχε διαγνώσει μετωπιαία κολπίτιδα στον Μεταξά. Αυτόν τον πρόλαβα την τελευταία χρονιά. Αυτός δεν έπαιρνε κατάλογο, αλλά έκανε ερωτήσεις παγίδες, κι έπρεπε να έχεις διαβάσει το βιβλίο του καλά. Πάντως η χούντα τούς πέταξε κάτι τέτοιους μολονότι είχαν δηλώσει υποστηριχτές της.

    Διαμαρτύρομαι! Διαμαρτύρομαι! Διαμαρτύρομαι έντονα! Σκίζω τα ιμάτιά μου (βιβλικό)
    Χτες, 1η Απριλίου κάποιος δάκτυλος είχε μπει και μου κρέμασε το χτεσινό. Δεν είδα ούτε όλο το άρθρο, αν είχε συνέχεια, ούτε τα σχόλια.

    Όχι μ’ ενδιάφεραν και τόσο τα σχόλιά σας, με σχόλια θ’ ασχολούμαστε τώρα; αλλά ήθελα να πω μερικά ψέματα για τον Γς, κι έχασα την ευκαιρία. Είχα σκοπό να σας πω πως είναι ωραίος, καταπληκτικός εραστής (κατά δήλωσή του), με δυο μάτια (και τα δυο φυσικά, κανένα γυάλινο), όλα του τα δόντια (ίσως κάποια γέφυρα αλλα όχι και μασέλα) και άλλες αρετές. Αυτά βέβαια δεν μπορώ να τα γράψω σήμερα 2/4.

    Τελικά η Ιμμόρ δεν μου εξήγησε τι το χρειάζεται το ‘t’ μετά από το ‘r’.

    Φιλιά, αν με περάσει το σύστημα.

  66. Γς said

    64:
    Εξάρχεια. 1960 τα δικά μου. 1980 τα δικά σου. 2000, Σήμερα
    Αλλαξαν όλα.

  67. physicist said

    #66. — Ελήφθη.

  68. @65 Ούτε κι εσύ μου απάντησες γιατί θεωρείς πως δεν το χρειάζομαι.

  69. Γς said

    65:
    για τον Γς, […] είναι ωραίος, καταπληκτικός εραστής (κατά δήλωσή του), με δυο μάτια.

    Και δυο φρύδια Λεώ 😉

  70. Γς said

    67:
    Μακάρι να βρούμε ευκαιρία να μιλήσουμε για τα Εξάρχεια. Ελπίζω κάποιο άρθρο σχετικό να προκύψει εδώ.

    Με επιφύλαξη βέβαια κάθε νόμιμου δικαιώµατος για την ανάρτηση προσωπικών σχετικών αναμνήσεων.

  71. Αρκεσινεύς said

    43.http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=27766&subid=2&pubid=113019854

  72. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    65: Θα μου πεις εντυπώσεις (κατιδίαν, γιατί είσαι αυστηρός 🙂

  73. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    65.β. Ψιλοάσχετο αλλά το λέω γιατί εγγράφονται τελικά κι αυτά στα φοιτητικά μας χρόνια. Τα ίδια συνέβαιναν και στη μεταπολίτευση με τον Κρίσπη στη Νομική. Για τον τότε πέφτουλα ,το θεράποντα του Ιπποκράτη -και της Αφροδίτης- το άκουσα κι από άλλες, τότε φοιτήτριές του (αλλά τον περίμενε τελικά η ζωή στη γωνία).
    Για να δούμε παρακάτω αν περιλαμβάνει κάτι ανάλογο και ο κύριος Μίμης ή μόνο για τα φράγκα (μέσω τον εγχειριδίων τους) νοιάζονταν πιο παλιά οι πανεπιστημιακοί; 🙂
    Χρονικό μιας εποχής,της πιο σύνθετης νομίζω του αιώνα. Γραφή που σπαρταρά παιχνιδιάρικα, ζωντανή ψαριά χρωματιστή,ποικίλη στο δίχτυ. Ωραίος ο κύρης του Νικοκύρη , κι όταν τα ζούσε κι όταν τα έγραφε και τώρα που μας τα κερνά κι ανασταίνεται στο μυαλό μας.

  74. κοκος said

    Απ´ όλες αυτές τις σαχλαμάρες που γράφετε θεωρώ εαυτόν ευτυχή, και ατέλειωτα ευγνώμονα στους γονείς μου, που είχα την ευκαιρία να μην σπουδάσω στο ΕΜΠ. Ανεξαρτήτως ηλικίας παραμένετε πολλοί από σας σε πνευματικό επίπεδο μαθητή φροντιστηρίου.
    Το κείμενο του πατέρα Σαραντάκου δεν ευθύνεται για την πνευματική σας κατάντια…

  75. Γς said

    65 β:
    Δεν νομίζω ότι ο Παπαμιλτιάδης ήταν γυναικολόγος. Βοηθός στο εργαστήριο Ανατομίας από το 1928! Ενα διάστημα στο Ιστολογίας και μετά τον πόλεμο στο Παρίσι εκπαιδεύεται στην Ανατομία. Γύρισε το 62 σαν έκτακτος στη θέση του Αποστολάκη.
    Φαίνεται όμως, όπως είπες ότι τον κυνήγησε η Χούντα διότι το 70-71 έκανα Ανατομία με τον Κατρίτση και τον Παπαμιλτιάδη ούτε τον είδα ούτε τον άκουσα. Αργότερα έμαθα ότι ο Κατρίτσης έφαγε 3 χρόνια αργία για συνεργασία με τη Χούντα.

    Αυτά και είσαι ελεύθερος να ασχολείσαι στις αναρτήσεις σου με τον Γς, αν αυτό σε ευχαριστεί και στο μέτρο που δεν με προσβάλεις, όπως εγώ λ.χ.

  76. Γς said

    73:
    >Για τον τότε πέφτουλα ,το θεράποντα του Ιπποκράτη -και της Αφροδίτης- το άκουσα κι από άλλες, τότε φοιτήτριές του (αλλά τον περίμενε τελικά η ζωή στη γωνία).

    Αν εννοείς ότι έπαθε εγκεφαλικό στα 80 του, τότε πολλά χρόνια ρε παιδί μου τον περίμενε η ζωή 😉

  77. Γς said

    Μπουρδέλα, μπουρδελότσαρκες και τα λοιπά ντεσού.

    Ο Γς παρά εκείνη την παιδική φροντιστηριακή του εμπειρία που λέγαμε και την περαιτέρω εποχική απασχόλησή του στο άθλημα (6ος Στόλος), δεν ήταν και τόσο πολύ θιασώτης αυτών των δραστηριοτήτων. Όχι μόνο γιατί θεωρούσε πολύ υποτιμητικό να συνευρεθεί με μία που μόλις κάποιος άλλος είχε βγάλει τα μάτια του πάνω της, αλλά και διότι σε καμιά περίπτωση δεν τον έφτιαχναν τα δυστυχισμένα αυτά πλάσματα. Και ήταν εκείνη την εποχή οι περισσότερες σκλάβες παρασυρμένες από επαγγελματίες αγαπητικούς μαστροπούς, σωματέμπορους με το ξυραφάκι. Αστα να πάνε στο διάολο.

    Ο Λεώ (από Λεωνίδας) ήταν ένας φοιτητής μου. Τον θυμόμουν από την κανονική διάρκεια των σπουδών του και μετά τον έβλεπα για χρόνια που και που στη βιβλιοθήκη.
    Τον έπιασα λοιπόν μια μέρα και τον ρώτησα πόσα μαθήματα οφείλει ακόμη. Έφριξα.

    -Γιατί ρε μπαγάσα;
    Μου είπε ότι είχε πρόβλημα. Εκανε και ψυχανάλυση. Τα έβλεπε όλα μαύρα.
    -Αστα αυτά ρε. Μια χαρά είσαι. Πάρε τη κοπέλα σου και πήγαινε για μπάνιο.
    Και να δείτε που δεν είχε κοπέλα.
    -Ποτέ δεν είχες; Και πως από το άλλο ρε; Πότε τελευταία φορά;

    Τριαντάριζε και γιοκ.
    Τον είχε ρωτήσει και η ψυχαναλύτριά του αλλά δεν της το είπε γιατί ντρεπόταν!
    Κάτι παπάδες από την άλλη που τον ξομολογάγανε του είχαν πει να κρατήσει την αγνότητά του και τέτοια.

    -Ελα δω ρε ρουφιάνε.
    Τον βουτάω και τον πάω πιο πάνω Μεταξουργείο μεριά. Τρόμαξα να βρω έναν ευαγές ίδρυμα που δεν ήξερα που είναι κιόλας.
    Μπαίνουμε σε ένα και λέω στην κοπέλα ιδιαιτέρως Το & Το. Ότι δεν έχει ξαναπάει και μην τον ζορίσεις και μας μείνει. Γελούσε. Με πέρασε για πατέρα του. Και έγινε ότι έγινε. Ετσι απλά.
    Δεν παιζόταν. Ηταν σαν να άλλαζε κάτι στη ζωή του.

    Μόνο που έπρεπε να τον γαυγίσω και μάλιστα άγρια για να ξεκολλήσει και να παρατήσει τα πόσο υποχρεωμένος ήταν και τα λοιπά. Και κυρίως για να μη με βλέπει σαν μπαμπά του.
    Μετά από πολλά χρόνια τον είδα. Είχε κάνει μεταπτυχιακά και δούλευε σε κάποιο πρόγραμμα.
    Δεν μπόρεσα όμως να καταλάβω αν με ντρεπόταν ή με φοβόταν.

  78. # 76, τέλος

    «Δεν μπόρεσα όμως να καταλάβω αν με ντρεπόταν ή με φοβόταν.»

    Γιατί ; τρίτη εκδοχή, δεν παίζει ;

  79. christos k said

    77. Τελικά το θέμα είναι λίγο περίπλοκο. Αρχικά είπες (και σωστά) οτι η πορνεία κρύβει πράγματα που δεν σου πάνε, αλλά μετά μέσα απο αυτή -και λίγες φωνές- «ξεκόλλησες» τον φοιτητή σου. Είναι εντυπωσιακό πώς η ζωή και μέσα απο κακά μονοπάτια της μπορεί να προσφέρει κάτι σε έναν άνθρωπο!

    Νίκο και αυτό το διήγημα μου άρεσε πολύ και μου έδωσε την εντύπωση πως ο πατέρας σου έφτιαχνε τη ζωή του σαν να ήταν ένα παζλ, κρατώντας μόνο τα κομμάτια που ταίριαζαν στη ζωή που ήθελε να φτιάξει. Είναι μεγάλη μαγκιά να φτιάχνεις τη ζωή σου και όχι αυτή να σε φτιάχνει.

  80. physicist said

    #76. — Γς, να σου πω τι πιστεύω από την ιστορία σου:

    1. Ο τύπος είχε υπερβολικά συνεσταλμένο χαρακτήρα και καμια δεκαριά άλλα προβλήματα από πάνω.
    2. Οι παπάδες το είχαν επιδεινώσει.
    3. Ως εκ τούτου δεν είχε ούτε κοπέλα ούτε από τ’ άλλο.
    4. Το από τ’ άλλο το δοκίμασε χάρη στην πατρική σου φροντίδα.

    Και τώρα να σου πω και τι δεν πιστεύω από την ιστορία σου:

    Δεν παιζόταν. Ηταν σαν να άλλαζε κάτι στη ζωή του.

    Μπα, δεν νομίζω. Είναι πολύ το ζόρι για να λυθεί με μιαν επίσκεψη και με μια συνεύρεση.

  81. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ωραίο το κείμενο για άλλη μια φορά, μόνο που μου άφησε μια πικρή γεύση στο τέλος με την Μαρία Ρέπα. Προσπάθησα να μπώ στο μυαλό αυτών που αποφάσισαν την εκτέλεσή της, αλλα ένοιωσα να λερώνομαι απο κάτι γλοιώδες και σταμάτησα.

    Εχθές ήμουν στην Λέσβο (πρωϊνή πτήση και βραδινή επιστροφής) χτίζει ενας γνωστός μου στα Βατερά, και δεν μπόρεσα να διαβάσω το κείμενο. Έμαθα όμως μια καινούρια λέξη, τσαμπλίκι ή τσιαμπλίκι, και φάγαμε «σπαρέλια» κυριολεκτικά της ώρας, σε μια ταβέρνα στον κόλπο της Γέρας.
    Είχα να πάω απο το 1994, και χάρηκα πολύ που την βρήκα όπως τότε, σε αντίθεση με άλλα νησιά, ιδίως των Κυκλάδων.

  82. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    74 – Το πανεπιστήμιο ελάχιστα προσφέρει στην διεύρυνση του πνεύματος, σκοπός του είναι η εξειδίκευση, για την στελέχωση της παραγωγικής μηχανής του συστήματος. Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα ιδιοφυών ανθρώπων στον τομέα τους, που έξω απο αυτόν είναι κριάρια. Το μεγάλο κακό για την κατεύθυνση (και κατ΄επέκτασην τον έλεγχο) της ανθρώπινης σκέψης, γίνεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση που είναι και υποχρεωτική, και ο εγκέφαλος λειτουργώντας μέχρι τα 14 σε πιο χαμηλή συχνότητα (μέχρι 14 παλμούς το δευτερόλεπτο) είναι πιο δεκτικός στην μάθηση. Οπότε μη κατηγορείς τους όποιους επιστημόνες εδω μέσα, και μη ευχαριστείς τους γονείς σου, αν δεν σου παρείχαν ιδιωτική μόρφωση στο σπίτι.

  83. Γς said

    78, 80:
    Και να δείτε που τελικά θα ξανάτρεξε στους παπάδες για εξαγνισμό.
    Μου είχε πει ότι δεν είχε ποτέ σχέση με γυναίκα. Με παπά όμως;

  84. Γς said

    66, 70:
    Κάτι από τα δικά μου Εξάρχεια που σου έλεγα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: