Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Όταν ακούει τη λέξη κουλτούρα, τραβάει το πιστόλι του

Posted by sarant στο 10 Μαΐου, 2013


Στο χτεσινό μας άρθρο, που ήταν αφιερωμένο στη συζήτηση που ξεκίνησε με αφορμή τις δηλώσεις της ποιήτριας Κικής Δημουλά, ένας επισκέπτης παρουσίασε σε σχόλιο ένα βιντεάκι (θα το δούμε παρακάτω), στο οποίο ο αρχηγός της Χρυσής Αβγής, ο Ν. Μιχαλολιάκος καταφέρεται εναντίον της ποιήτριας, αρνούμενος ευθέως την ποιητική αξία της. Παρακολουθώντας το βίντεο, η πρώτη φράση που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η γνωστή «Όταν ακούω τη λέξη κουλτούρα τραβάω το πιστόλι μου», που είχα ακούσει να αποδίδεται άλλοτε στον Γκέμπελς, άλλοτε στον Γκέρινγκ ή στον Ρούντολφ Ες ή σε κάποιο άλλο ίνδαλμα των επιτελών της ναζιστικής συμμορίας.

Βέβαια, δεν θα την παρουσίαζα χωρίς να την τσεκάρω έστω και ακροθιγώς, δηλαδή χωρίς να κοιτάξω τουλάχιστον τη Βικιπαίδεια. Φαίνεται λοιπόν ότι η φράση στο πρωτότυπο είναι «Wenn ich Kultur höre … entsichere ich meinen Browning!», το οποίο σημαίνει «Όταν ακούω τη λέξη κουλτούρα, απασφαλίζω το Μπράουνιγκ μου». Στα αγγλικά θα τη βρείτε «Whenever I hear the word ‘culture’ I reach for my revolver», παρόλο που το Μπράουνινγκ, αυστηρά μιλώντας, δεν είναι περίστροφο. Όπως είπα η φράση έχει αποδοθεί στον Γκέρινγκ και σε άλλους ναζιστές, αλλά στην πραγματικότητα ακούστηκε πρώτη φορά στο θεατρικό έργο Schlageter, του ναζιστή θεατρικού συγγραφέα Χανς Γιοστ: τη φράση τη λέει ένας ήρωας του έργου, ο Thiemann. Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε τον Απρίλιο του 1933 προς τιμή των γενεθλίων του Χίτλερ. Ωστόσο, τη φράση περί κουλτούρας την υιοθέτησε αργότερα ο Μπάλντουρ φον Σίραχ, πρόεδρος της χιτλερικής νεολαίας, και μάλιστα σε ένα ντοκιμαντέρ εμφανίζεται να την εκφωνεί και ταυτόχρονα να βγάζει το πιστόλι του -οπότε η σύνδεση της φράσης με τους ναζιστές είναι απολύτως βάσιμη.

Βέβαια, στο βιντεάκι που θα δείτε, ο αρχηγός των θαυμαστών του Χίτλερ δεν καταδικάζει συλλήβδην την ποίηση: αντιδιαστέλλει την «ακατανόητη και παρακμιακή» (αν και δεν χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη) ποίηση της Κικής Δημουλά με το έργο του Βαλαωρίτη, του Σεφέρη ή του Ελύτη. Υποστηρίζω ότι ο θαυμασμός του προς τον Σεφέρη, ας πούμε, είναι υποκριτικός, αλλά αυτό θα το κρίνετε εσείς βλέποντας το βιντεάκι. Έκανα μάλιστα τον κόπο και απομαγνητοφώνησα ένα κομμάτι, για όσους δεν αντέχουν να προσλαμβάνουν τον Αρχηγό με δύο από τις αισθήσεις τους. Το στιγμιότυπο είναι απόσπασμα από την εκπομπή «Επί του πιεστηρίου» του Κόντρα Τσάνελ, στην οποία ο κ Μιχαλολιάκος ήταν προσκεκλημένος προχτές σχεδόν επί μία ώρα (!). Οικοδεσπότης της εκπομπής ο κ. Μάκης Κουρής. Ποιοι είναι οι άλλοι δύο τσιρλίντερ του Μιχαλολιάκου δεν ξέρω, όσο κι αν φαίνεται περίεργο μπορεί να είναι συντελεστές της εκπομπής.

Μιχ:Διάβασα και τώρα τελευταία έγινε ένα θέμα με μία ποιήτρια, Κική Δημουλά, αν την έχετε υπόψη σας….

Κουρής (δεν ακούγεται καθαρά, κάτι σαν «σας έκανε μια σκληρή κριτική»)

Μιχ: …και μας έχει δει, λέει, και να σκοτώνουμε …. ποιητική αδεία, φαντασιόπληκτη (0.13)

Κουρής (διαβάζει τη δήλωση της Κικής Δημουλά περί Χ.Α: Θα ήθελα να τη σκοτώσω γιατί σκοτώνει αυτούς τους ανθρώπους).

Μιχ: Καταρχάς, έχετε διαβάσει ποτέ κανένα ποίημα της Δημουλά;

Κουρής: Δεν προλαβαίνω

Μιχ. (στρέφεται προς άλλον τσιρλίντερ): Εσείς κύριε Δαλαμάγκα; [αν συγκράτησα σωστά το όνομα]

[Γέλια ως απάντηση]

Μιχ.: Εσείς, κύριε Βιτάλη;

Βιτ.: Έχω διαβάσει (γέλια) Παλαιότερα

Μιχ.: Τι καταλάβατε;

Βιτ.: Ντάξει… Έκανε μία σοβαρή προσπάθεια, κάνει η κυρία Δημουλά, δεν είναι….

Μιχ.: Θα τη συγκρίνετε [και σταυρώνει τα χέρια αυτάρεσκα] με έναν Βαλαωρίτη; (ο.38)

Βιτ.: Εντάξει τώρα ο Βαλαωρίτης…

Μιχ.: Μ’ έναν Ελύτη; Μ’ έναν Σεφέρη;

Βιτ.: Δεν λέω, αλλά είναι μία σημαντική προσωπικότητα της σύγχρονης πνευματικής ζωής… δεν μπορούμε να τα μηδενίζουμε…

Μιχ.: Εγώ ευθέως θα το πω, ποιας σύγχρονης πνευματικής ζωής, που μαζεύονται διακόσιοι με ψειριασμένα μούσια, μπολσεβίκια και κουμούνια, και κλαίνε τη μοίρα τους; (0.57) Αυτό είναι τέχνη;

Βιτ.: Δεν είναι μπολσεβίκα η κυρία Δημουλά.

Μιχ.: Βεβαίως και δεν είναι, διότι ξέρετε πότε διορίστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος, διότι διάβασα το βιογραφικό της;

Κάποιος: Δεν το γνωρίζω.

Μιχ. (πονηρό χαμόγελο): Το 1949 παρακαλώ.

Βιτ. (πονηρό χαμόγελο): Ε, αυτό δεν το γνώριζα.

Μιχ.: Ξέρετε πότε πήρε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης; Η προοδευτική κυρία Δημουλά; (1.14)

Βιτ.: Ναι, αλλά δεν είναι το πρόβλημα αυτό

Μιχ.: Το 1972, επί 21ης Απριλίου κύριε Βιτάλη.

Βιτ, ευσεβάστως: Κύριε Πρόεδρε, δεν είναι το πρόβλημα αυτό… η κυρία Δημουλά…

Μιχ.: Όχι, δεν είναι το πρόβλημα, γιατί έχουνε μάθει να λένε όλοι ψέματα… και να λένε μισές αλήθειες.  Τους φτύνω (1.27)

Βιτ.: Κατέγραψε όμως… κατέγραψε τις εικόνες στην Κυψέλη… κατέγραψε με τον δικό της τρόπο τις εικόνες στην Κυψέλη

Μιχ.: Είπε ότι ξυλοφορτώσανε την αδερφή της, τον γαμπρό της….

Βιτ.: Αυτό λέω, την κατέγραψε… και μετά σας κάνει κριτική

Μιχ.: και μετά, όταν την κράξανε, όταν την κράξανε είπε ότι βλέπει εμάς να σκοτώνουμε… είναι μια ψεύτρα. (1.44) Λέει αρλούμπες, όπως λέει και στα ποιήματά της

Κουρής: Είστε άδικος, διότι οι πνευματικοί άνθρωποι… τους πνευματικούς ανθρώπους τους καταγγέλλει. Η ίδια λέει εδώ [διαβάζει]

Μιχ.: Ποιους πνευματικούς ανθρώπους; Δηλαδή αυτή είναι πνευματικός άνθρωπος;

Κουρής [διαβάζει απόσπασμα της δήλωσης Δημουλά στο maga.gr]: Τι είναι αυτός ο πνευματικός άνθρωπος που από έναν πάσχοντα ξέρει περισσότερα; Είναι έξυπνος; Τους αποδοκιμάζει…

Μιχ.: Έχει καταντήσει η Ελλάδα μας, η Ελλάδα των ποιητών, η Ελλάδα ενός Σεφέρη, ενός Ελύτη, ενός αν θέλετε Μανώλη Αναγνωστάκη [ακούγεται βροντή από κόκαλα που τρίζουν] να θεωρεί μεγαλύτερη ποιήτρια την Κική Δημουλά. Διαβάστε ποιήματά της

Κουρής: Δεν είπαμε αυτό…

Μιχ. [απαγγέλλει] Φύσηξε νοτιάς και αισθανόμουν σαν κρεμάστρα με τα τέτοια…. Μάθημα ρευματισμών. Μπούρδες λέει! (2.16)

Βιτ.: Μα δεν είπαμε… δεν συγκρίνουμε…

Μιχ.: Φοβάστε; Δεν έχω την ελευθερία της γνώμης μου να κρίνω;

Βιτ.: Βεβαίως. Αλλά άλλο πράγμα ο Ρίτσος, ο Βάρναλης, ο Καβάφης, άλλο η Δημουλά

Μιχ.: Αυτή λέει αρλούμπες!

Κουρής: Δεν είναι παρούσα όμως να σας απαντήσει.

Μιχ.: Τι να μου απαντήσει; Ότι δεν λέει αρλούμπες; Εγώ έχω διαβάσει τα ποιήματά της, δεν είναι ανάγκη να είναι παρούσα.

Κουρής: Ναι, αλλά δεν…. [μουρμουρίζει χωρίς να ακούγεται]

Μιχ.: Γιατί; Να είμαι ευγενής με κάποια κυρία, η οποία βραβεύτηκε επί 21ης Απριλίου με το Κρατικό Βραβείο, διορίστηκε το 49, που αν είχες τρίτο ξάδερφο αριστερό και δεν ήσουν δεξιός δεν διοριζόσουν στην Τράπεζα της Ελλάδος, και τώρα θυμήθηκε, που είναι ραμολιμέντο στα στερνά της γεράματα, και τη λένε μεγάλη ποιήτρια(2.55)…

(Κάποιος): Ε τώρα έχετε…. εντάξει…

Μιχ: να μας λέει δολοφόνους; Μα γιατί εντάξει; Αυτή με λέει δολοφόνο, λέει ότι είδε να σκοτώνουμε….

(Τσιρλίντερ): Με το ίδιο σκεπτικό θα μπορούσε να πει κάποιος…

Μιχ.: Έχει Αλτσχάιμερ η κυρία!

(Τσιρλίντερ): …ότι σε κάποιους στίχους, σε κάποια άλλα τραγούδια λένε άλλα πράγματα…

Μιχ. Ναι, αλλά είπε ότι εγώ δεν τους σκοτώνω… δηλαδή οι άλλοι να κάθονται να τους σκοτώνουνε… εντάξει ωραία…  δεν είναι το ίδιο πράγμα. Εδώ την παρουσιάζετε σαν τον πνευματικό ογκόλιθο, σαν έναν σύγχρονο Σωκράτη

(Τσιρλίντερ): Όχι, όχι.

Μιχ.: …που έβγαλε το χρησμό, και λέει ότι εμείς σκοτώνουμε. Πού το είδε η κυρία αυτή ότι σκοτώνουμε;

Κουρής: Βλέπω ότι σας έχει εκνευρίσει πολύ… πονάει[;]

Μιχ.: Δεν με έχει εκνευρίσει αυτή καθόλου. Με έχει εκνευρίσει αυτό που λέγεται σύγχρονη κουλτούρα (3.37) που είναι μια αρλούμπα, μια μπούρδα, η αμορφωσιά έχει κατακλύσει αυτή τη χώρα, καταλάβετέ το, τα παιδιά μας δεν έχουν ακούσει ούτε ένα ποίημα του Παλαμά, και ακούνε της Κικής Δημουλά και του κάθε ανύπαρκτου! Βλέπουνε τις μπούρδες του Παπακαλιάτη στην τηλεόραση και δεν ξέρουν τι-πο-τε! Του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη… του Λασκαράτου, που είναι πατριώτης σου [ο Κουρής συγκατανεύει] αυτό το βαθύ πνεύμα, δεν το ξέρει κανείς… ξέρει την Κική Δημουλά (4.06)

Κουρής: Φταίνε οι καθηγητές, οι δάσκαλοι, τα σχολεία.

Μιχ.: Φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου

Κουρής: Φταίνε οι καθηγητές, οι δάσκαλοι…

Μιχ.: Φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου που αφάνισε μια γενιά ολόκληρη Ελλήνων και την καταδίκασε στην αμορφωσιά και στον ανθελληνισμό. Αυτό θα το πολεμήσει η Χρυσή Αυγή!

Τελικά παραθέτω ολόκληρη τη στιχομυθία, γιατί βρίσκω ότι είναι πολύ αποκαλυπτική για τη χρυσαβγίτικη προσέγγιση στον πολιτισμό. Βρίσκω επίσης εμετική την δουλοπρεπή στάση του Κουρή και των άλλων τσιρλίντερ, που παρακολουθούν απαθείς τον προσκεκλημένο τους να βρίζει σκαιά την Κική Δημουλά και περιορίζονται σε χλιαρές διαμαρτυρίες για το θεαθήναι, όταν δεν σιγοντάρουν. Τον αφήνουν επίσης να λέει διάφορα ψέματα, χωρίς να τον διορθώνουν, όπως ας πούμε ότι κανένα ποίημα του Παλαμά δεν διδάσκεται στα σχολεία.

Επίσης, βρίσκω υποκριτική την αναφορά του Μιχαλολιάκου στον Σεφέρη και τους άλλους ποιητές -είναι γνωστό ότι οι πνευματικοί πρόγονοί του είχαν επιτεθεί βιαιότατα στον Σεφέρη, κατηγορώντας τον λίγο-πολύ με παρόμοια επιχειρήματα όπως οι τωρινοί φασίστες την Κική Δημουλά. Το θέμα αξίζει χωριστή παρουσίαση σε ειδικό άρθρο, αλλά θα πω δυο λόγια σύντομα. Τον Φεβρουάριο του 1947, ο Σεφέρης τιμήθηκε με το βραβείο Κωστή Παλαμά για το «Ημερολόγιο Καταστρώματος». Η ακροδεξιά εφημερίδα «Ελληνικόν αίμα» ξεκίνησε αμέσως εκστρατεία λάσπης (αργότερα μπήκε στο χορό και η Εστία). Σε ένα φύλλο της, αφού παραθέσει ένα ποίημα από τη βραβευμένη συλλογή, γράφει με χιούμορ Μιχαλολιάκου: Έτσι εξηγείται το διατί ο εαμίτης και σουρρεαλίστας ποετάστρος αποκαλεί την συλλογήν του «Ημερολόγιον Καταστρώματος». Διότι με το διάβασμά της ο αναγνώστης καταλαμβάνεται από ναυτίαν. Ω δυστυχισμένε Παλαμά, εν ονόματί σου οποία αίσχη διαπράττονται!

Και σε επόμενο φύλλο παραθέτει τον σεφερικό στίχο «κι ένας πηχτός αέρας φέρνει γύρα / σκουπίδια, καβαλίνα, μπόχα και καταλαλιά», πράγμα που δίνει εύοσμη τροφή στον λιβελλογράφο του Αίματος: Και τώρα ερωτώμεν. Είναι για βραβείον ο ατυχής καβαλλινογράφος ή για ζουρλομανδύαν;

Βιβλία έκαιγε ο χιτλερικός υπουργός το 1933, ζουρλομανδύα ετοίμαζε ο ακροδεξιός δημοσιογράφος το 1947, Αλτσχάιμερ διαγνώνει ο χρυσαβγίτης αρχηγός σήμερα, η γραμμή είναι ευθεία και η συνέχεια αδιάσπαστη: όταν ακούνε κουλτούρα εκνευρίζονται και βγάζουν πιστόλι.

Όσο για τον στίχο της Κικής Δημουλά που κουτσά στραβά απάγγειλε ο Μιχαλολιάκος, μισό στίχο βέβαια διότι ολόκληρον είναι αδύνατον να καταφέρει, είχα περιέργεια να βρω από ποιο ποίημα είναι παρμένος, και πόσο πολύ τον στραπατσάρισε ο Αρχηγός των ελλήνων εθνικιστών όταν τον μετέφερε ως «Φύσηξε νοτιάς και αισθανόμουν σαν κρεμάστρα«, διότι ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι δεν μπόρεσε να μεταφέρει με ακρίβεια ούτε μισό στίχο, δεν το αντέχει.

Δυστυχώς δεν έχω όλες τις συλλογές της Δημουλά, μου λείπουν μερικές από τις νεότερες, π.χ. το Ενός λεπτού μαζί. Και ο επίμαχος στίχος, έτσι ποδοπατημένος δεν βγαίνει στο γκουγκλ, όπου θα βρείτε μόνο αναφορές στο βιντεάκι αυτό, με ενθουσιώδεις τίτλους από χρυσαβγίτες που θαυμάζουν τις φιλολογικές επιδόσεις του αρχηγού τους. Ωστόσο, ο Θεός αγαπάει τον Νικοκύρη, διότι βρήκα στο Χαίρε ποτέ το απόσπασμα στο οποίο σχεδόν σίγουρα αναφέρθηκε ο αρχηγός των νεοναζιστών. Είναι άλλωστε ο μοναδικός στίχος της Δημουλά όπου συνυπάρχουν ο νοτιάς και η κρεμάστρα:

Νοτιάς. Πονούν θανάσιμα τα κόκαλα.
Εννοώ εκείνες τις ατομικές μας κρεμάστρες
να ταξιδεύει ατσαλάκωτο το σχήμα μας
πλασιέ εδώ εκεί της διάρκειάς μας
.

Αυτή είναι η κατά Μιχαλολιάκον «αρλούμπα», αυτούς τους τέσσερις στίχους προσπάθησε να διαβάσει, διότι παραπάνω δεν αντέχει, και προσπαθώντας να τους απαγγείλει, έργο τιτάνιο γι’ αυτόν, τους μπουρδούκλωσε και τους πετσόκοψε σε: «Φύσηξε νοτιάς και αισθανόμουν σαν κρεμάστρα«. Κι όμως, είχε μετά το θράσος να κομπάζει στους χειροκροτητές του ότι «έχει διαβάσει» ποιήματα της Κικής Δημουλά.

Τέσσερις στίχοι, τόση φαίνεται πως είναι η μέγιστη ανεκτή δόση ποίησης για τον φασίστα. Εμάς όμως μας αρέσει η ποίηση, κι έτσι βρίσκω ταιριαστό να κλείσω παραθέτοντας ολόκληρο το ποίημα που ανέλυσε φιλολογικά ο αρχηγός των νεοναζιστών. Έτσι θα επουλωθούν και τα τραύματα που ίσως προκάλεσε στην καλαισθησία σας ο ναζιστικός οχετός που σας ανάγκασα να διαβάσετε ή να ακούσετε προηγουμένως.

Πρόκειται για το ποίημα «Αναλαμπές της ανυπαρξίας», από τη συλλογή «Χαίρε ποτέ» και μετά τη συγκεντρωτική έκδοση «Ποιήματα» (σελ. 387). Το μεταφέρω σε μονοτονικό αλλά διατηρώ την ορθογραφία του πρωτοτύπου:

ΑΝΑΛΑΜΠΕΣ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ

Νοτιάς. Υγρός καιρός αστέγνωτος
έξω στο πέρασμά του απλωμένος μέρες.
Στάζοντας ξημερώνει
ή κλαίγοντας όπως αρέσκεται να λέει
περιαυτολογώντας το συνηθέστερο.

Κάθε πρωί το φως τα πρώην φύλλα όλα
οι σιδεριές στ’ ουρανού τα παράθυρα

μη και του φύγει η μανιακή
συνήθεια να υπάρχει
όλα σα να ‘ναι καμωμένα
από σπυριάρικο νερό.

Παλιά αυτό λεγόταν δροσοσταλίδες
πάχνη πάνω στα φύλλα όλα.Ύστερα μετονομάστηκε υγρασία.

Υγρασία. Πονούν θανάσιμα οι αρθρώσεις.
Την περισσότερη ώρα μένεις καθηλωμένος
στην κουνιστή σου μνήμη.

Τι έγινε; Έσπρωξες μονολόγους
αυτή την κλασική βαριά επίπλωση του χρόνου;
Μήπως σήκωσες γεμάτο το απροχώρητο;

Νοτιάς. Πονούν θανάσιμα τα κόκαλα.
Εννοώ εκείνες τις ατομικές μας κρεμάστρες
να ταξιδεύει ατσαλάκωτο το σχήμα μας
πλασιέ εδώ εκεί της διάρκειάς μας
.

Η διάρκειά μας· έργο ανεπίγραφο
περίφημου ανώνυμου διακόπτη
τύψη επιδερμική της ανυπαρξίας
ψευδώνυμό της εύηχο πολύ αβανταδόρικο
όταν πρωτοδημοσιεύει σώματα
-μια εντελώς ατάλαντη ερασιτεχνική αιωνιότης.
Η διάρκειά μας: μειοδότης της διάρκειας.

Γι’ αυτούς τους πόνους λένε πως υπάρχει
μια πολύ θαυματουργή
σκόνη που γινόμαστε.

Δεν είναι αμέσως προσιτό, μάλιστα δεν είναι και από το είδος ποίησης που με συγκινεί εμένα προσωπικά, αλλά είναι ποίηση -και καλή ποίηση μάλιστα. Δεν απορούμε που τραβάει το πιστόλι του ο Μιχαλολιάκος.

83 Σχόλια to “Όταν ακούει τη λέξη κουλτούρα, τραβάει το πιστόλι του”

  1. Stella said

    αχ, αχ, και του πατριώτη μου του Λασκαράτου τρίξανε…ευχαριστώ για την απομαγνητοφώνηση πάντως, πού ούτε αυτήν δεν άντεξα να διαβάσω μέχρι τέλους…

  2. Μεγάλο ψυχικό η απομαγνητοφώνηση. Και προέκυψε και σκετσάκι που θα μπορούσε άνετα να πέρναγε για μονόπρακτο του Σκούρτη.

  3. Νικ. Νοικ. διαγιγνώσκει ή θέτει/βάζει τη διάγνωση, ΔΕΝ διαγνώνει. Τουλάχιστο δεν ξέρω κανέναν γιατρό, εκτός των «ειδικού τύπου» να χρησιμοποιεί τον όρο ‘διαγνώνω’.
    Θ’ αλλάξω το όνομά μου καμιά ώρα και θα γίνω ‘ο επιμένων ελληνικά’.

    Η κ. Δημουλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι όπως έχει οπαδούς έχει και επικριτές, και αναφέρομαι καθαρά στο ποιητικό της έργο και κυρίως το ‘ποιητικόν’ της γλώσσας της.

    Ασφαλώς τα περί διορισμών και βραβεύσεων είναι αήθεις επιθέσεις και επισύρουν ακόμα κακοηθέστερους υπαινιγμούς. Αλλ’ όταν κάνεις μαγειρική με σκ.., τι περιμένεις να βγάλεις; Ο τρόπος μαγειρέματος δεν αλλάζει τα υλικά.

    Κι εγώ διορίστηκα το 1973, μολονότι δεν είχα γίνει δόκιμος στο στρατό λόγω Α2. Έκανα 8 μήνες στο Ρυθμιστικό Κέντρο με διοικητή έναν από τους θερμοκέφαλους εκείνους νεαρούς αξιωματικούς που δεν ξέρω αν ήταν ‘φασίστες’ ιδεολογικά ήσαν όμως προσκολλημένοι στην ιδέα της ‘Εθνικής Κυβέρνησης’. Δε μου φέρθηκαν ούτε καλά ούτε κακά, αν και με κράτησαν πέραν του 3-μήνου που όριζε ο νόμος. Όταν τον συνάντησα στο Λαϊκό, σχεδόν κρυπτόμενο και σε κάποιο βαθμό τρομοκρατημένο, τον εξυπηρέτησα, εμφανίζοντάς τον ως εκπαιδευτή μου στο στρατό. Οι άνθρωποι πάντα δημιουργούν σχέσεις αλλιώς δεν είναι άνθρωποι. Επίσης όταν είδα στην τηλεόραση τον Παπαδόπουλο να προχωρεί τρεκλίζοντας προς την είσοδο, κατάτην τελευταία εισαγωγή του στο Λαϊκό, αν ήμουν παρών θα έτρεχα και θα τον στήριζα. Όλοι οι ψευτοδημοκράτες μην πω, κοίταζαν από μακριά, διότι είμαι γιατρός. Και έχει κάνει το γύρο του κόσμου μια περίπτωση Μάρτυρα του Ιεχωβά ο οποίος έκανε μελέτη στον φονιά του εγγονού του.
    Ούτε οι άνθρωποι ούτε οι καταστάσεις είναι μονοκοντυλιά. Αν δω στο δρόμο τον Μιχαλολιάκο πιθανότατα θ’ αλλάξω στενό. Αν τον βρω χτυπημένο θα τον περιθάλψω. Και αυτό και τον Κασσιδιάρη και όποιον άλλον πείτε.
    Όταν στήσανε τους Τσαουσέσκου για να τους εκτελέσουν, πήραν την πίεση του άντρα επειδή έδειξε τάση λιποθυμίας. Πολλοί είπαν ότι ήταν υποκριτικό. Εγώπιστεύω πως ήταν απλώς ιατρικό. Στο κάτω κάτω, στον ελληνικό στρατό, όταν μας εκπαιδεύανε στο triage (διαλογή) που γίνεται με πολύ στυγνά κριτήρια, δεν μας είπαν ποτέ ότι κριτήριο είναι ούτε ο βαθμός, ούτε ο στρατός στον οποίο ανήκει ο τραυματίας.

    Με αυτά τα δεδομένα, αρνούμαι ότι η επαγγελματική σταδιοδρομία της κ. Δημουλά περιορίζει την πνευματικότητά της. Αλλά θα μείνω σ’ αυτό.

  4. Δημήτρης Μ. said

    Άλα του και κριτικός λογοτεχνίας, ο φυρερίσκος!..

  5. Άρτεμη said

    ναι, δέν διαβάζεται καν, δίκιο έχει η Stella
    Ωστόσο είναι πολύ καλό ποίημα. Μα γιατί έχω πάντα την εντύπωση πως η κυρία Δημουλά δέν μιλά παρά για το τίποτα;
    Ίσως είμαι αρνητικά επηρεασμένη επειδή την άκουσα σε παρέα να καυχάται «εγώ δέν διαβάζω» και εννοούσε πως όχι μόνον δέν διαβάζει αλλά και δέν ενημερώνεται γενικά

  6. Titus Εξώς Χριστοδούλου. said

    ‘…μια πολύ θαυματουργή σκόνη που γινόμαστε»

    Εύγε, Νικοκύρ. Εξαίρετο πόνημα!

  7. Titus Εξώς Χριστοδούλου. said

    Αλλά, βρίσκω κάποτε εξεζητημένη μανιέρα τις μεταφορές της Δημουλά. Συγκρίνω με το τραγικό βάθος της Αγγελάκη Ρουκ. Τόσο πιο ανεπιτήδευτη.

  8. Επαναλαμβάνει αυτά που γράψανε χθες οι σχολιαστές σας. Μάλιστα τα δικά σας σχόλια εδώ ήταν πολύ χειρότερα. Ασχετη, κακή ποιήτρια, γριά που δεν μπορεί να καταλάβει τι γίνεται γύρω της, που τα λόγια της μπορεί να εκληφθούν σαν σύσταση επιβολής ενός απαρχάιντ και τόσα άλλα, μέχρι την έκφραση μιάς «βαθύτατης περιφρόνησης».
    Ναι όλα αυτά είναι γραμμένα εδώ, στο ιστολόγιό σας, μαρτυρία μόνιμη του λυντσαρίσματος της ποιήτριας Κικής Δημουλά.
    Εσείς τραβήξατε το περίστροφο, εσείς την εκτελέσατε, και τώρα είναι αργά για τα σημερινά υποκριτικά δάκρυά σας.

  9. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και χαίρομαι που αναγνωρίζετε τον κόπο μου στην απομαγνητοφώνηση 🙂

    7: Τίτο, δεν έχεις άδικο για την επιτήδευση.

  10. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Τὸ ρῆμα διαγνώνω τὸ ἄκουσα πρώτη φορὰ ἀπὸ μία πρώην μου ποὺ σπουδάζαμε μαζὶ στὴν Ἰταλία σὲ τρίτο πρόσωπο παθητικῆς δηλ. «διαγνώνεται». Τὴ διόρθωσα λέγοντάς της «διαγιγνώσκεται» καὶ μοῦ ἀπάντησε θυμωμένα «ἐγὼ μιλάω δημοτική» λὲς κι ἐγὼ μιλάω καθαρεύουσα. Ὑπάρχει καταχωρημένο σὲ λεξικὸ τῆς δημοτικῆς ρῆμα «διαγνώνω»; Ἂν ναὶ σὲ ποιό; Παρεμπιπτῶντος ὑπάρχει καὶ «ἀναγνώνω»;

  11. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    παρεμπιπτόντως δαίμων τοῦ πληκτρολογίου

  12. sarant said

    8: Τόσο μόνο καταλαβαίνετε ή τόσα ψέματα λέτε;

    10-και πριν στον Λεώνικο: Δεν προλαβαίνω να το ψάξω, πάντως είναι γνωστό σκληρό καρύδι το «διαγιγνώσκω». Στον Καχτίτση είχα διαβάσει «διαγνώθω». (Γιαυτό τη χώρισες; 🙂 )

  13. Δημήτρης Μ. said

    9. Αναγνωρίζουμε και τα ατσάλινα νεύρα σου, Νικοκύρη!

  14. Μα είναι ποιητής ο άνθρωπος. Να ένα δήγμα.

  15. bernardina said

    Χαρά στο κουράγιο σου. Έπεσα πάνω του κάνοντας ζάπινγκ και ένιωσα αναγούλα τόσο από τη σιχαμερή παρουσία του, με τον αφρό της λύσσας κολλημένο στο κάτω χείλι, όσο και από τη στάση των ασπόνδυλων που τον περιέβαλλαν. Στο δέκατο δευτερόλεπτο άλλαξα άρον άρον κανάλι. Γι’ αυτό σου λέω –χαρά στο κουράγιο σου.

    Για τη Δημουλά δεν θέλω να πω τίποτα πια. Μέσω φίλων συναπάντησα κι αυτό το κείμενο και μπορώ να πω ότι με εκφράζει σε μεγάλο βαθμό. Με μία, μόνο ένσταση: ότι το να είσαι ακαδημαϊκός δεν σημαίνει δα και πως είσαι τέρας προοδευτικότητας και ανοιχτομυαλιάς. Μάλλον το αντίθετο θα έλεγα στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων.

    Όσο τα περί ποίησης που λέει ο «Αρχηγός», μου θυμίζουν το Πώς να μιλάμε για βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει: http://www.biblionet.gr/book/133344

    Αλλά για να μην τον αδικούμε, έχει γράψει κι αυτός ποίηση, καλέ! :mrgreen:

    O ΜΕΓΑΣ ΠΑΝ:

    «Σιγή στο δάσος, παγερή οσμή εγκλήματος
    Σύλληψη της στιγμής και ανθρωποθυσία
    Τραγόμορφος επρόβαλε του μύθου νοσταλγός,
    Σατανικά υπέροχος, ο Μέγας Παν.
    Ώρα του δειλινού, το σκότος ανατέλλει
    Και οι εξόριστοι της μέρας, οι Εωσφόροι
    οι ποιητές ξυπνούνε,
    Ηδονικά με βλέμμα κόκκινο, θολό τυραγνισμένο
    Μια κίτρινη σελήνη που προβάλλει αντικρύζουν
    Και τα στοιχειά της νύχτας ξαναζούνε
    Οι μονομάχοι, οι κρεμασμένοι και οι συνωμότες
    Και αυτός στην μέση του ναού,
    Στο κέντρο της τεράστιας αιμάτινης κηλίδας,
    Στο βάθρο του βωμού,
    Τραγόμορφος, σατανικά υπέροχος
    Την ώρα δοξάζει της θυσίας
    Των ευγενών ενστίκτων και της βίας
    Αυτός ο αιώνιος κυβερνήτης, ο Μέγας Πάν»

    Αμ’ πώς! 😉

  16. Α, πρόλαβε η Μπέρνι και αντέγραψε το δήγμα! 🙂
    Το είχα σχολιάσει εδώ: http://dytistonniptiron.wordpress.com/2012/05/19/mperdema/

  17. atheofobos said

    Νομίζω ότι ο Φύρερ έχει παρεξηγηθεί !
    Όσα είπε για την Κυρία Δημουλά τα είπε από απλή συναδελφική ζήλεια!
    Ως γνωστόν είναι και αυτός ποιητής και στο βίντεο μπορείτε να ακούσετε μερικούς από τους υπέροχους στίχους που έχει γράψει, αλλά και μερικούς ακόμα που είναι βασισμένοι στο πνεύμα του!

  18. Ποντικαρέος said

    Το σχόλιο μου ταιριάζει περισσότερο στο προηγούμενο άρθρο αλλά μια και το ΚΔΩΑ ανέφερε το Βαλαωρίτη το γράφω εδώ (γιατί συνδέεται με κάποιο τρόπο).

    Θεωρώ ότι τους γέροντες πρέπει να τους κρίνουμε με διαφορετικό μέτρο από ότι τους νεότερους. Όχι απο σεβασμό (τον οποίο δεν οφείλουμε σε όλους τους γέροντες), αλλά από κατανόηση ότι ζουν σε ένα κόσμο αρκετά διαφορετικό από αυτόν που έιχαν οραματιστεί και από αυτόν στον οποίο έζησαν τα νιάτα τους.
    Ακόμα και αλλαγές στον τρόπο ζωής και ίσως και στη θεώρηση του κόσμου δικαιολογούνται σε ένα βαθμό στους γέροντες.
    Από αυτή τη σκοπιά η δυσαρέσκεια της κα Κ. Δημουλά (και του κάθε ατόμου της ηλικίας του) για τη σημερινή κατάσταση είναι δικαιολογημένη. Ασχέτως αν ως πολίτης έκανε ή δεν έκανε όσα μπορούσε για να αποτρέψει αυτή την κατάσταση.

    Όπως έγραψε ο Βαλαωρίτης για το Φωτεινό (τρανό επαναστάτη στα νιάτα του)

    «ετρώγαν ένα λιάνωμα κ’ ερώτησε την πλάτη.
    Kανείς ποτέ δεν έμαθε τί ξάνοιξε το μάτι
    πάνου σ’ αυτό το κόκκαλο […]
    Aρνήθηκε την κλεφτουριά, τα φλογερά όνειρά της
    κ’ έγινε ζευγολάτης.»

    Ωστόσο όταν τον ζόρισαν πολύ ξανάβγήκε στα βουνά.

    (Οι στίχοι του Φωτεινού από το απόσπασμα που υπάρχει στη http://eskopeftis.blogspot.gr/2009/05/blog-post_06.html)

  19. spiral architect said

    Καλημέρα σας αγαπητοί. 🙂
    Tαλαμάγκας, κύριε Σαραντάκο, Βασίλης Ταλαμάγκας και οφείλετε να γνωρίζετε ότι δεν είμεθα χαρωπαί τσιρλίντερς, αλλά έγκριτοι πεπαιδευμένοι δημοσιογράφοι!
    (όπως λέμε: «My name is Bond, James Bond!»)

    Ρε, πάτε καλά; Μιχαλολiάκος, Κουρής και ΣΙΑ δω μέσα;
    Θέλετε να τραβήξω κι εγώ το Токарева; 😈

    Tο άσμα της (χθεσινής) ημέρας:
    (9 Μάη 1945 – 9 Μάη 2013: 68 χρόνια από τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών)

  20. Ποντικαρέος said

    Και σχόλιο στ σχόλιό μου
    Το απόσπασμα από το Φωτεινό το βρήκα γκουγκλίζοντας. Το αντέγραψα χωρίς να προσέξω το υπόλοιπο περιεχόμενο του ιστοτόπου (ούτε καν τον τίτλο του).

    Και όταν το είδα αηδίασα (και με τον εαυτό μου λίγο που έπραξα βιαστικά).

    Όλοι αυτά τα ΚΔΩΑ θα με κάνουν να σιχαθώ τον (πολυαγαπημένο) Βαλαωρίτη. Πολυαγαπημένο γιατί τα άπαντά του ήταν από τις πρώτες ποιητικές συλλογές που είχαμε στο σπίτι – μαζί με κάποια έργα του Σικελιανού.

  21. George said

    Εντάξει, οι Χρυσαβγίτες δεν μπορούν καν να διαβάσουν τις οδηγίες χρήσης σε πακέτο μακαρονιών, την Δημουλά θα μπορούσαν να κρίνουν;
    Αυτό που βρίσκω πιο ανησυχητικό προσωπικά είναι ότι η χρυσαβγίτικη/ναζιστική ουσιαστικά θεώρηση περί παρακμιακής και μη παρακμιακής τέχνης δεν περιορίζεται στα αποβράσματα του Μιχαλολιάκου, αλλά έχει διαποτίσει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Ο χλευασμός και η τέτοιου είδους ειρωνία (με επιχειρήματα συχνά-πυκνά αντίστοιχα με αυτά του Μιχαλολιάκου) δυστυχώς δεν είναι προνόμιο των ναζί. Είτε μιλάμε για ποίηση, είτε για ζωγραφική, είτε για γλυπτική, πρόκειται για εξαιρετικά δημοφιλείς απόψεις.

  22. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    21: Ο χλευασμός της «ασυνήθιστης» ποίησης είναι πολύ παλιά υπόθεση, καλώς ή κακώς.

    15-17: Λοιπόν αγνοούσα ότι ο Μιχαλοφύρερ τα είπε αυτά από ζήλεια! Μπράβο παιδιά για το εύρημα!

  23. Κάτι που δεν είχα συνειδητοποιήσει, και το επιβεβαίωσα σήμερα στην αγγλική Βίκι, με αφορμή το σχόλιο του άρθρου περί Μπράουνινγκ και Ριβόλβερ, είναι ότι και το γνωστό τραγούδι «That’s when I reach for my revolver», σε αυτήν ακριβώς τη φράση αναφέρεται. Νομίζω ότι πιο γνωστή είναι η διασκευή του Moby.

  24. 22 α: Από τον καιρό του ποιητή Φανφάρα δηλαδή; 😉

    ( Εντάξει, φτηνό σχόλιο, το παραδέχομαι, αλλά τι άλλο σκέφτεται αντανακλαστικά κανείς όταν διαβάζει για τον «χλευασμό της “ασυνήθιστης” ποίησης»; )

  25. Γιάννης said

    Νίκο, η πρωτότυπη φράση λέει για «Browning» (αμερικάνικο);. Διότι αν μιλάει γερμανός, γιατί να μη λέει «Luger» που ήταν εξαιρετικά δημοφιλές πιστόλι ΄κείνα τα χρόνια;

  26. 21, 22, 24 Τα συζητούσαμε σχετικά πρόσφατα, από εδώ και κάτω 😉 Ακόμα και ο Μποστ είχε γράψει πολύ νέος ένα βιβλιαράκι που κορόιδευε, αν θυμάμαι καλά, τον Γκάτσο.

  27. sarant said

    25: Ίσως το Μπράουνιγκ ήταν γενικός όρος για τα πιστόλια, τι να πω. Πάντως Browning λέει.

    24: Και παλιότερα. Δες, ας πούμε το «πρέπει να τον ντουφεκίσουν με γιαούρτι» για τον Σκαρίμπα προπολεμικά ή τις παρωδίες κατά του Καβάφη (και μάλιστα από πρώτα ονόματα της φιλολογικής ζωής) στη δεκ. του 1920.

  28. bernardina said

    It is possible that this is actually a rather more felicitous phrase in translation than it is in the original. Both the original German and this English translation were juxtaposed by Howard Thomas in his review of an article by Nicholas H. Battey in the Journal of Experimental Biology, December 2002, as «the famous words of Hanns Johst: ‘Wenn ich Kultur höre … entsichere ich meinen Browning’ – ‘Whenever I hear the word culture, I reach for my revolver.'»
    The phrase itself may be a play on words as the word Browning may refer to both a pistol and the English poet Robert Browning.
    Additionally it should be noted that a Browning (most likely the M1935 High-Power) is not a revolver, but a magazine-fed semi-automatic pistol. However, at the time the word «Browning» was used to refer to any pistol, much as «Colt» is used for any revolver in westerns.

    http://en.wikiquote.org/wiki/List_of_misquotations

  29. Πέπε said

    Τι κάθεστε και λέτε όλοι ότι «δε βλέπεται», «δε διαβάζεται»! Μόνο ο κ.Κ.Κατσαρός (2) έπιασε το νόημα.

    Το σκετσάκι κατοχυρώνεται,. Έχει και έτοιμο τίτλο. Σε προσεχή σχολική εορτή θα το ανεβάσουμε!

    ______________________
    Οι οικοδεσπότες -ή συνεπισκέπτες (;)- της εκπομπής είναι ανεκδιήγητοι. Ακόμη κι όταν λένε «όχι δεν είναι έτσι» το λένε με τρόπο που σιγοντάρει τον Μιχαλολιάκο. Μόνο ελαφρυντικό ότι όταν ο άλλος έχει τραβήξει πιστόλι τα επιχειρήματα περί της αντίθετης άποψης χάνουν το βάρος τους (είχα σχολιάσει και χθες ότι η βλακεία είναι ανίκητη [μόνος μου το σκέφτηκα, καλό δεν είναι; θα μπορούσε να μείνει ως απόφθεγμα]).

    ______________________
    Το άρθρο απότελείται από περίπου 2000 λέξεις. Χωρίς την απομαγνητοφώνηση και τα ποιήματα, ο καθαρά πρωτότυπος λόγος είναι περίπου 1000 λέξεις. Νίκο, αναρωτήθηκες άραγε με ποιο σκοπό το έγραψες; Σε ποιον απευθύνεσαι, εκτός από ανθρώπους που λίγο-πολύ τα ίδια μ’ εσένα θα σκέφτονταν; Οι υπόλοιποι φοβούμαι ότι όταν βλέπουν 1000 λέξεις τυπωμένες τη μια πίσω απ’ την άλλη τραβάνε το πιστόλι τους.

  30. tamistas said

  31. spiral architect said

    Ξέρετε τι τους πονάει, όλους τους νεοναζί; Αυτό και αυτό.
    Κοιμούνται, έχουν ονειρώξεις και ξυπνούν έχοντας στο μυαλό τους τα τελευταία λόγια του Γκέμπελς, λίγο πριν καταπιεί την κάψουλα με το υδροκυάνιο, μέσα στο μπούνκερ: «Θα ξαναγυρίσουμε και η γη θα τρέμει.»
    Έχετε το νου σας λοιπόν. 😉
    Τα περί ποίησης, «εκφυλισμένης» ή μη τέχνης κλπ, τα ακούν βερεσέ.

  32. munich said

    Νομίζω ότι ο συσχολιαστής στο 21 δεν αναφέρεται μόνο στο χλευασμό της σοβαρής ποίησης αλλά στην απαξίωση γενικά της κουλτούρας. Και συμφωνώ μαζί του, τα τελευταία τουλάχιστον 20 χρόνια στην Ελλάδα οποιανού τα γούστα ξεαστρατίζουν από το μέινστριμ και το σκυλοποπ αντιμετωπίζεται με χλέυη ως γραφικός, δήθεν και, πιο πρόσφατα, ως θολοκουλτουριάρης και τελοσπάντων δυσάσρεστος.
    αν και τώρα τελευταία μου φαίνεται ότι το κλίμα μεταστρέφεται, μια μερίδα νέων κυρίως στρέφεται σε πιο ουσιαστικα πράματα. από τα καλά της κρίσης; οι εμπειρίες μου βέβαια επί ελληνικού εδάφους είναι περιορισμένς όποτε να μη λέω πολλά

  33. Είναι λίγο αστεία η προσπάθειά σας να ξεπλύνετε την χθεσινή ντροπή.
    Ούτε ένα από όσα είπε ο Μιχαλολιάκος χθες, δεν το διάβασα πρώτα εδώ στο ιστολόγιό και τα σχόλια του.
    Και επαναλαμβάνω. Εσείς χειρότερα από τον αρχηγό της Χρυσής Αυγής.

    Οριστε δείγμα μόνο.
    Οσα δεν έχουν αρίθμηση σχολίου ανήκουν στον κ. Σαραντάκο.

    Δεν θα χαρίσουμε στη Χρυσή Αυγή όποιον ηλικιωμένο εκφράζει την ανασφάλεια ή το φόβο του.
    * όπου η ποιήτρια Κική Δημουλά είναι απλά μιά ηλίκιωμένη που εκφράζει τους φόβους της.

    @1
    Εκείνο το “αλλά κάπως πρέπει να μοιραστούν οι χώροι” με κάνει να ανατριχιάζω.
    Κρύβει το σπέρμα ενός νέο απαρχάιντ

    @10
    1: Ναι, αν το πάρεις στην κυριολεξία του.

    @12
    Δεν κρύβει το σπέρμα του Απαρτχάιντ. Είναι Το απαρτχάιντ.

    @11
    Θέλω και γω να γίνω Ακαδημαϊκός! Γιατί δηλαδή; επειδή εγώ είμαι ρατσιστής μόνο με τους γερμανούς;

    @34
    έχει ήδη αυτοχαριστεί σ’ αυτούς, συνειδητά ή ασυνείδητα…
    Εννοεί ότι έχει αυτοχαριστεί στην Χρυσή Αυγή. Η Κική Δημουλά. Γι αυτήν μιλάμε.

    @67
    Η φθορά, η μειωμένη ευστροφία, οι φόβοι, η ψυχική κατάσταση ενός ηλικιωμένου δεν λαμβάνονται υπόψη.

    @86
    Ολο.

    @88
    Αηδιαστικές οι κυρίες Δημουλά και Δαμιανίδη.Αμφότερες.Πειράζει να πω ότι τις περιφρονώ βαθύτατα και τις δύο;

    @93
    ο λόγος της ποιήτριας προδίδει σοβαρή και γενικευμένη σύγχυση.

    @109
    Μα ακριβώς επειδή είναι χαλαρή, της ξεφεύγουν όσα της ξεφεύγουν. Αν ήταν τοποθέτηση σε συνέδριο, θα πρόσεχε.

    Δεν συνεχίζω και συγνώμη αν αδίκησα κάποιους με την βιασύνη μου. Πρέπει να προσθέσω ότι πάρα πολλά σχόλια ήταν καλά και τίμια και ας μην τους αρέσει η ποίηση της Δημουλά.

    Να προσθέσω το χειρότερο όλων των κειμένων και των σχολίων. Είναι αυτό και σας παρακαλώ διαβάστε το προσεκτικά .

    « Δεν θα κατηγορήσω τη δημοσιογράφο που δεν μετέφερε με ακρίβεια τα λεγόμενα της ποιήτριας: σε έντυπο μέσο γράφει, και μάλιστα χρονογράφημα με ορισμένη έκταση, δεν μπορεί επομένως να παραθέσει κατά λέξη, και άλλωστε νομίζω ότι δεν είχε πρόσβαση σε κάποια μαγνητοφώνηση του κειμένου. Μια περίληψη έδωσε, που αδικεί ίσως την Κική Δημουλά επειδή περιέχει συμπυκνωμένες τις τοποθετήσεις της, αλλά δεν αποτελεί σκόπιμη διαστρέβλωση. Κυρίως λείπει από την περίληψη της Άννας Δαμιανίδη η μεγάλη αμηχανία που χαρακτηρίζει το πλήρες απομαγνητοφωνημένο κείμενο, όπου η ποιήτρια επανειλημμένα παλινωδεί, λέγοντας κάτι και μετά μετριάζοντάς το ή αναιρώντας το.

    Βρίσκω καταρχήν υγιή αντίδραση την κριτική που ασκήθηκε στις θέσεις της ποιήτριας, όχι όμως την επέκταση της κριτικής στο πρόσωπό της. Το έχω ξαναγράψει, το να εκφράζει κάποιος μια άποψη που τη βρίσκουμε ρατσιστική, ή ακόμη και που είναι αναντίρρητα ρατσιστική, δεν τον κάνει αυτομάτως ρατσιστή. Θέλει προσοχή αυτό. Και πολύ περισσότερη προσοχή θέλει στις σημερινές συνθήκες, που υπάρχει στο πολιτικό τοπίο μια ναζιστική συμμορία που ανενδοίαστα καπηλεύεται τα πάντα. Δεν θα χαρίσουμε στη Χρυσή Αυγή όποιον ηλικιωμένο εκφράζει την ανασφάλεια ή το φόβο του.

    Κι έπειτα, το κείμενο της Κικής Δημουλά είναι μια χαλαρή ομιλία, πιθανώς χωρίς χειρόγραφο, δεν είναι δοκίμιο, δεν είναι γραπτή τοποθέτηση σε συνέδριο, δεν είναι άρθρο σε εφημερίδα, επομένως δεν θα κριθεί με τα ίδια μέτρα και σταθμά. Δεν θα ζυγιάσουμε λοιπόν την κάθε λέξη με την πλάστιγγα του φαρμακοποιού. Γι’ αυτό δεν θεωρώ κατακριτέο, όπως μια καλή φίλη, το “πρέπει να μοιραστούν οι χώροι”, που αν το πάρει κανείς τοις μετρητοίς μπορεί να σκεφτεί ότι οδηγεί σε πρακτικές απαρτχάιντ, σε Αμερική του 1950. Δεν συμφωνώ με το κείμενο, αλλά δεν κολλάω σε μια λέξη.»

  34. Αφού σας χαλάει το βλογημένο, τι το πίνετε;

  35. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα

    Musa Okwonga

    ΥΠΕΡ ΑΣΩΤΕΙΑΣ

    Είμαι ανεβασμένη με τα κυάλια μου
    στο κατάρτι ενός αγκαθιού εξασκούμαι
    στους φυσικούς πόνους τους φέρνω πιο πλησίον.

    Δειλινά λέγονται εκείνα τα χωνάκια
    που γουρλώνουν τα φύλλα τους το βραδάκι στις αυλές
    – τι μαζοχιστικό όνομα που διάλεξαν.

    Αραιώνουν οι εκρήξεις των κουκουναριών
    προσέχει πια η ζέστη δεν πετάει
    σπίρτα αναμμένα.

    Θεληματίας η πρόνοια. Έζεψε τα μερμήγκια
    από νωρίς και σπρώξε σπρώξε έχουν σύρει
    αρκετό χειμώνα κιόλας στη φωλιά τους.

    Αποταμίευση. Μια σεβαστή ομολογώ
    μορφή χορτάτη ευθανασίας.

    Εν μέρει καλά το λέει ο μύθος.
    Έπρεπε να λογικευτούν λίγο τα τζιτζίκια
    να βάζουν στην μπάντα μισό τραγούδι για το κρύο
    να εξοικονομούν ολίγην
    της ύπαρξής τους ασωτεία.

    Έξω απ’ το χορό καλά τα λέει ο μύθος.
    Πώς αλλιώς να κάνουν τα τζιτζίκια.
    Δεν αποταμιεύεται η ένταση.
    Δεν θα ‘θελε κι αυτή να ζει περισσότερο;
    Όμως δεν αποταμιεύεται.
    Μια μέρα να τη φυλάξεις χαλάει.

    Κι είπα, έτσι που τη βλέπω
    σωρηδόν να κείται άταφη άψαλτη
    να της ρίξω ένα ολάνθιστο Αμήν
    πριν τη διαμελίσει η κατακραυγή
    πριν τη σύρουν τροφή στη φωλιά τους
    κάτι τομάρια εαυτούλικα μερμήγκια.

    Κική Δημουλά

    Νίκος Παπάζογλου – Αχαρνείς – Παράβαση – 1977

  36. munich said

    κ. Στούκα και χθες και σήμερα είστε άδικη. Είναι τέτοιο το μένος εναντίον του συγκεκριμένου ιστολογίου λοιπόν που σας κάνει να διαστρεβλώνεται τα πάντα;
    Σύμφωνοι, δεν είναι όλοι οι σχολιαστές της ίδας γνώμης και κάποιοι ίσως εκφραζονται πιο έντονα από άλλους. αλλά από αυτό μέχρι να κατηγορήσετε το ιστολόγιο αυτό για την πιο αισχρή επίθεση των ημερών κατά της κ. Δημουλά απέχει πολύ!

    Μήπως για να ικανοποιηθείτε να ομολογήσουμε βροντερά εδώ ότι έιμαστε οι χειρότεροι και πιο δήθεν νεοταξικοί, θολοκουλτουριάρηδες από όλους; Από την πλευρά μου αν είναι να σας προσφέρω έστω και λίγη χαρά να το κάνω. η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή (άλλη μια επιφανειακή προσέγγιση)

  37. athinaika said

    Μια και το θέμα «άνοιξε» και λέει ο καθένας μακρύ και το κοντό του, ας πω και γω το δικό μου.

    Μικρή σημασία έχουν οι όποιες απόψεις ενός καλλιτέχνη κι ακόμα μικρότερη το να συμφωνεί κανείς μ΄ αυτές ή όχι. Κι ούτε έχει καμιά σημασία, ούτε υπέρ ούτε κατά, το επάγγελμα, η ηλικία ή άλλες ιδιότητες. Αυτό που μετράει είναι η καλλιτεχνική αξία. Θέλω να πω, οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, το έργο μένει και το έργο μετράει. Επίσης, μπορεί θαυμάσια να εκτιμώ το έργο ενός καλλιτέχνη και να διαφωνώ με τις γενικές απόψεις του- ή το αντίθετο. Αυτό που έχει σημασία στο δημόσιο πρόσωπο είναι η δημόσια εικόνα του, στον τομέα όπου είναι δημόσιο πρόσωπο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, στην ποίηση.

    Από την άποψη αυτή, λοιπόν, η μικρή μου γνώμη ως αναγνώστη για την κ. Δημουλά είναι ότι πρόκειται για μια μέτρια, μετριότατη ποιήτρια. Η δε σύγκριση με τον άλλο ακαδημαϊκό συγγραφέα λογοτεχνίας, το Θανάση Βαλτινό, είναι συντριπτική γι΄ αυτήν.

    Δημήτρης Φύσσας

  38. Panagiotis said

    Του λέτε και μπράβο του Σαραντάκου για την απομαγνητοφώνηση; Μήνυση πρέπει να του κάνουμε κανονικά. Διότι κάτσαμε και τη διαβάσαμε. Ενώ το βίντεο δεν υπήρχε περίπτωση να το δω! 😛

  39. Christos said

    Τι θα είχε απομείνει στην τέχνη αν είχαν επικρατήσει οι προτιμήσεις των ναζιστών;
    Μάλλον ένας κόσμος Barbie, τακτοποιημένος σε «καλαίσθητα» κουτάκια.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Entartete_Kunst#Artists_in_the_1937_Munich_show

    για να δούμε τι θα χάναμε μόνο στη ζωγραφική.

    Να μην πούμε για Ριμπώ, Βερλαίν, Τζόυς και πόσους άλλους…

  40. Νέο Kid Στο Block said

    Kαλώς την Κρόνυ! 🙂

  41. nazistavgoulos agapa valaorirti said

    Εξάλλου πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι ψήφισαν Χρυσή Αυγή, είδαν πως φερόντουσαν βάναυσα -σαν τραμπούκοι που είναι οι περισσότεροι- και το μετάνιωσαν.

    http://maga.gr/2012/10/24/o-piitis-n-valaoritis-sto-maga-gr/

  42. Φανατικός said

    :33 Υποφέρετε από σύγχυση. Το καλύτερο φάρμακο είναι η σταδιακή διακοπή του διαβάσματος της Καθημερινής.

    Πρόσφατα αποτοξινωμένος.

  43. Alexis said

    Έχει δίκιο ο Μιχαλολιάκος!
    Τι είναι τα ποιήματα της Δημουλά μπροστά στο παρακάτω …αριστούργημα;

    «Στα μέσα της ανοίξεως
    στην τόση ωραιότη
    ανέτειλε περήφανη
    τ’ Απρίλη εικοστή πρώτη.
    Και γελαστός ο ήλιος
    με ξέχωρη λαμπράδα
    απ’ άκρη σ’ άκρη φώτισε
    τη δόλια την Ελλάδα.
    Τα στρατευμένα της παιδιά
    τα τίμια βλαστάρια
    με αρχηγούς περήφανους
    αληθινά καμάρια,
    βάλαν το στήθος τους μπροστά
    αγνοί συνταγματάρχες
    και εφωνάξαν μ’ αντρειά
    στην πάντα οι κομματάρχες
    και τα ρουσφέτια κι οι ψευτιές
    η κατηφόρα φθάνει
    καθίσετε στην άκρη σας
    όλοι οι λαοπλάνοι».

  44. bernardina said

    Αν υποψιαστώ ότι ο Αρχηγός εκτός από τον Αριστοτέλη ξέρει και τον Νάνο Βαλαωρίτη, θα πεθάαανωωωω 😆

  45. Νέο Kid Στο Block said

    1000 like από μένα στην Αλίκη ,για την αντικατάσταση εκείνου του άθλιου παλιοπουλιού με την αφάνα της Άντζελας Δημ.. εε Ντέιβις! Mπράβο Αλίκη! 🙂

    Έτσι (με την άντζελα ντέιβις) συνδέεται και το Χούμπολτ Ούνι τσου Μπερλίν και το παιχνίδι της κότας (chicken game) από τη Θεωρία παιγνίων που είπε ο Βαλαωρίτης και το οποίο έπαιζε ο Τζέημς Ντην ο μακαρίτης (ο οποίος επίσης είχε περάσει από το Χούμπολτ και από το ΕφΟύ Μπερλίν).
    Όλα δένουν αρμονικά…

  46. cronopiusa said

    Ο Αλμπέρτ Καμί για τον Μιχαήλ Καραολή

    Sisyphus – the real struggle

    https://secure.avaaz.org/en/crushed_to_make_our_clothes_ss/?bVQeydb&v=24793

  47. nazistavgoulos agapa valaoriti said

    44 😉

  48. Γς said

    46 @ Cronopiusa

    Είχε γράψει για τον Καραολή ο Καμύ ΜΑΣ;

  49. George said

    Ο χλευασμός της ποίησης ήταν ανέκαθεν γεγονός, όντως. Και ο Munich έχει δίκιο. Δεν εννοούσα ακριβώς αυτό όμως.
    Ήθελα να πω ότι πέρα από το χλευασμό και την ειρωνία για την ποίηση ή ένα έργο σύγχρονης τέχνης, υποβόσκει μια νοοτροπία παρόμοια με του Μιχαλολιάκου. πχ «Είναι τέχνη αυτά που κάνουν οι ανώμαλοι;» «Χάλασε ο κόσμος, δεν έχουμε αρχές, για αυτό βγάζουν τέτοια τερατουργήματα».
    Οι αντιδράσεις των Αθηναίων στη σύγχρονη δημόσια γλυπτική (παράδειγμα ο Δρομέας και ο Θησέας στην Κοτζιά) είναι ενδεικτικά αυτής της νοοτροπίας. Το σχόλιο «Δε σέβονται τίποτα, τον πατέρα της έτσι θα τον έκανε η γλύπτρια του Θησέα;» που έχω ακούσει ας πούμε, δε διαφέρει και πολύ από τις αηδίες του Μιχαλολιάκου.
    Τέλος πάντων, ξεστρατίζω την κουβέντα 🙂

  50. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

  51. aerosol said

    Βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσες γλωσσικά, κοινωνικά και πολιτικά τις λέξεις που έχουν αρκετά ευρεία έννοια για να επιτρέψουν σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο πλήθος ανθρώπων να συμφωνήσουν σε κάτι. Η συμφωνία γίνεται βαθιά, με το θυμικό, γιατί οι ίδιες οι έννοιες σηκώνουν ιδιαίτερα υποκειμενική ερμηνεία, με πολλές παραμέτρους. Το ακροατήριο/στόχος πρώτα συμφωνεί, μετά ντύνει τις λέξεις αυτές με νόημα -συνήθως θολό, ασαφές και προσωπικό. Αν η δουλειά γίνει καλά δεν θα του περάσει καν απ’ το νου πως ο θολός ορισμός του ενός μπορεί να είναι παντελώς αντίθετος με τον θολό ορισμό του άλλου. Μαζί θα χειροκροτούν και θα αντλούν ικανοποίηση απ’ αυτό.

    Αντεθνικό, ανθελληνικό, πνευματικό, παιδεία, τέχνη είναι τέτοιες λέξεις και γι αυτό έχουν συνειδητά χρησιμοποιηθεί από πολλούς σε βάθος χρόνου. Προϋποθέτουν συγκεκριμένους ορισμούς για το τι σημαίνει η καθεμιά και με ποιά κριτήρια κάτι εντάσσεται ή όχι στους ορισμούς αυτούς. Αλλά, μη γελιόμαστε, αυτά είναι «ενεργοβόρες» νοητικές λειτουργίες και ο ιδανικός αποδέκτης τέτοιας προπαγάνδας ποτέ δεν θα ασχοληθεί με τις λεπτομέρειες. Περιμένει κάποιον «πατερούλη» να βγάλει την άκρη και να του ανακοινώσει το αποτέλεσμα. Ανυπομονεί να χειροκροτήσει μέσα σε κάποιο πλήθος. Αυτό μειώνει/εκτονώνει τον φόβο και ενισχύει την αίσθηση ελέγχου, δύναμης και ταυτότητας που κλονίζονται σε δύσκολες εποχές.

    Ο συγκεκριμένος «πατερούλης» είναι μειωμένης εμβέλειας. Όμως -αν οι εξελίξεις το επιτρέψουν- αυτό το μικρό ατού μπορεί να εξαφανιστεί: όσο πιο μπερδεμένοι νιώθουν οι άνθρωποι τόσο μικρότερες οι απαιτήσεις τους από τον μπροστάρη.

  52. Όσο κια αν ήταν οδυνηρό να το διαβάσω (λιγότερο πάντως από το να το ακούσω, εχτές δεν μπόρεσα ν αακούσω πάνω από μερικά δευτερόλεπτα από το βίντεο) βλέπουμε ακριβώς το κύριο χαρακτηριστικό του φασισμού. Τον ύμνο στο μικροαστισμό. Το έχει πει καλύτερα ο Β. Ραφηλίδης έχω βρει ένα μικρό απόσπασμα εδώ http://tvxs.gr/news/biblio/i-psyxologia-toy-fasista-toy-basili-rafailidi.

    Αν και ο Ραφαηλίδης αναφέρεται στην Ελλάδα, τη Γερμανία και την Ιταλία του μεσοπολέμου αλλά και η χούντα στην π[ροσπάθειά της να αποκτήσει λαϊκό έρεισμα απευθύνθηκε στον μικροαστό χαϊδέυοντας τα αυτιά του και καλλιεργόντας τα κόμπλεξ του. Αυτή την κληρονομιά έχει ο φύρερ στο κάτω κάτω κάποιος οποαδός του έιχε πει ότι είναι άχρηστα τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά αφού τρεις απόφοιτοι της Ευελπίδως σώσανε την Ελλάδα (!;!;!)

    Έτσι είναι φυσιολογικό να επιτίθεται σε ότι δεν καταλαβαίνει όποιος το μόνο πο έχει διαβάσει από ποίηση είναι τα ποιματάκια στο ημερολόγιο τοίχου και στον Καζαμία, ό9τι έχει δει από ζωγραφική είναι στα σοκολατάκια τζοκόντα και η μουσική παιδεία του σταματά στα σκυλάδικα που αποτελούν προνομιακό πεδίο δράσης του μικροαστού (προσοχή λέω σκυλάδικα και όχι λαικό τραγούδι). Όλα τα άλλα είναι κουλτουριπάρικα και πρόσφατα θολοκουλτουριάρικα (τι εξυπηρετεί το πρώτο συνθετικό δεν έχω καταλλάβει).

    Δυστυχώς η μεταπολίτευση διατήρησε το μικροαστικό λαϊκισμό της χούντας, βλέπε την καρικατούρα του κουλτουριάρη, τις φωτογραφίες στελεχών της Κυβέρνησης στα σκυλάδικα, τον καθηγητή του Μπέρκλεϊ να χορέυειζεϊμπέκικα, το λαϊφστάιλ, το χρηματιστήριο κ.λπ.. Οπότε δεν είναι η γενιά του Πολυτεχνέιου που θεοποίησε την αγραμματοσύνη αλλά τα ιδεολογικά πρότυπα του Μιχαλολιάκου.

  53. sarant said

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια! Να με συμπαθάτε που έλειπα και δεν σχολίασα.

  54. Ποντικαρέος said

    @52 Μήπως θολοκουλτουριάρηδες είναι οι κουλτουριάρηδες από το κάποιο Θολό Ποτάμι
    πχ αυτό http://www.mcf.gr/el/whats_on/?ev=to_tholo_potami_doro_no_kawa_toi_kohei_ockoiri)
    ή αυτό http://www.youtube.com/watch?v=xFirJf2Yguk
    ή αυτό http://koinotopia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=179%3A2010-01-28-22-53-26&catid=10%3A2009-10-18-21-13-18&Itemid=11

  55. Књаз Неретве said

    @49: Δεν ξεστρατίζετε καθόλου την κουβέντα και μάλιστα έχει και πολλή ουσία. Η «μοντέρνα τέχνη» ποτέ δεν αγκαλιάστηκε μαζικά πλην ίσως όταν ο Θεοδωράκης έκανε τη μαγική κίνηση και μελοποίησε σύγχρονη ποίηση με τη φωνή του Μπιθικώτση και την έβαλε σε κάθε σπίτι. Αλλιώς το μεγάλο κοινό αντιμετωπίζει τη σύγχρονη τέχνη με αδιαφορία, επιφύλαξη ως πλήρη χλευασμό. Και δεν φταίει μόνο ο κόσμος αλλά και ένας κοσμος «διανοουμένων» που αυτο-αναφέρονται και θυμιατίζουν ο ένας τον άλλον. Και όταν κάποιος δεν αντιλαμβάνεται την «τέχνη» τους είναι «ακούλτουρος», «ζώον», «ξύλο απελέκητο» κλπ με αποτέλεσμα περαιτέρω απομάκρυνση. Για το σχολείο δεν το συζητώ, έχω πικρές μνήμες από τα μαθήματα των Ν. Ελληνικών και το αιώνιο ερώτημα «τι θέλει να πει ο ποιητής;»
    Έτσι λοιπόν ο ξύπνιος Μιχαλολιάκος έρχεται στον απηυδισμένο μικροαστό και τού κλείνει το μάτι. «Ε, εσύ που σε λένε ακούλτουρο και βόιδι, πες τους κι εσύ ένα ‘άντε γ…’, γιατί δεν αξίζουν μία». Το τελευταίο μοτίβο είναι και το σταθερό πολιτικό μάρκετινγκ της ΧΑ
    «Εσένα ΔΥ που σε κατηγορούν ότι φταις για όλα, έλα σε μας και πες τους ‘άντε γ…»
    «Εσένα κάτοικε της Κυψέλης που αισθάνεσαι περίεργα στη γειτονιά σου και σε λένε και φασίστα, έλα σε μας και πές τους ‘άντε γ…'»
    Γιατί όλοι αυτοί οι 400000 που ψηφίζουν ΧΑ είναι σίγουρο ότι δεν ελκύονται ούτε από τύπους με μουστακάκια και φράντζες, ούτε από ντεθμεταλλάδες της πλάκας ούτε αύριο θα πάρουν Τσυκλον Μπε για να εξολοθρεύσουν κόσμο. Ένα «αντε γ… όλοι σας» θέλουν να πουν. Γι’ αυτό το να καθόμαστε όλοι και να λέμε «να! οι Χρυσαβγίτες δεν ξέρουν να μιλάνε!» ή «οι χρυσαβγίτες δεν έχουν αστική ευγένεια» είναι βούτυρο στο ψωμάκι τους. Αυτό ακριβώς πουλάνε!
    ______
    Επί τη ευκαιρία, μιας και αναφέρθηκε είδα χτες στο Μονόγραμμα ένα αφιέρωμα στο Βαλτινό και με εντυπωσίασε το πόσο στρωτά, ανεπιτήδευτα και μεστά μιλούσε για τη ζωή και το έργο του.

  56. Νίκος Κ said

    Ο Μιχαλολιάκος ήταν έξω από τα νερά του (ποίηση, λογοτεχνία), άρα δεν είναι τυχαίο ότι μέσα σε ελάχιστα λεπτά είπε τόσα… μαργαριτάρια. Βρέθηκε σε κάπως γνώριμα χωράφια στο σημείο που ανέφερε τις δύο χρονολογίες, το 1949 (έτος διορισμού της Κ.Δημουλά στην ΤτΕ) και το 1972 (χρονιά βράβευσής της). Εκεί τον είδα να πάλλεται από ενθουσιασμό, αφού έβγαλε τον φάκελο του εχθρού από τον φοριαμό, τον ξεσκόνισε και άρχισε να χαφιεδίζει και να καταγγέλλει αμαρτήματα …πρόσφατα (μόλις 41 χρόνια πέρασαν από το 1972 και μολις 64 από το 1949). »Μα να διοριστεί επί Εμφυλίου και να βραβευτεί επί Χούντας;» έλεγε και κορδωνότανε περήφανος που … στιγμάτισε την Κική Δημουλά. Όταν βέβαια κάποιος του υπενθυμίζει κάτι δικούς του ύμνους για τον Χίτλερ και τον Ρούντολφ Ες, α, όλα κι όλα! Εκεί στραβώνει, διότι εκείνα ανήκουν σε ένα παρελθόν πολύ μακρινό. Στο κάτω κάτω μόνο ό ίδιος και οι άνθρωποι του σιναφιού του δικαιούνται να ανασύρουν φακέλους σαν χωροφύλακες του …1949 (χρονιά διορισμού της Δημουλά, να το ξαναπούμε). Τέλος πάντων πέρα από αυτή την σύντομη ευφορία που ένιωσε εκεί μέσα, όλα τα υπόλοιπα ήταν άβολα και στενάχωρα. Πήγε λέει να απαγγείλει. Μα δεν έκανε αυτό ρε παιδιά, να χλευάσει πήγε ο άνθρωπος, διαστρεβλώνοντας, κόβοντας και ράβοντας κατά το κέφι του. Προσπαθούσε να θυμηθεί ποιητές και αράδιασε τα δύο Νόμπελ, τον Βαλαωρίτη, τον Κωστή Παλαμά (στην καπηλεία του οποίου αρέσκεται τόσο πολύ ο ίδιος και το κόμμα του) και τον… Αναγνωστάκη!!! Ο άμοιρος Μαν. Αναγνωστάκης θα έπρεπε να έκανε σβούρες όταν ακούστηκε το όνομά του από τον Αρχηγό! Μετά είπε κάτι για τον Λασκαράτο, χωρίς ο Ανόητος να γνωρίζει ότι ο Λασκαράτος υπέφερε τα πάνδεινα από έναν Ζακυνθινό πολιτικάντη, τον οποίο είχε καταγγείλει για τραμπουκισμό, ψευτοπατριωτισμό, ανευθυνότητα και πολεμοκαπηλεία (ρε κάτι συμπτώσεις, υπήρχε άραγε Χρυσή Αυγή στα …Επτάνησα τον 19ο αιώνα;). Τα ψέμματα του τύπου »δεν μαθαίνουν για τον Παλαμά στα σχολεία» είναι δυστυχώς πολύ διαδεδομένα, όπως το ότι »δεν προβάλλεται ο Αρχαιοελληνικός πολιτισμός», »δεν υπάρχουν βιβλία για τους Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους» κλπ. Τέτοιες ανοησίες κανείς δεν έχει κέφι να τις αντικρούσει κι έτσι τις σπέρνουμε και… όπου φυτρώσουν…. Εκτός από το χαφιεδιλίκι, την καφενειακή πλάκα και τα ψέμματα, το τετράλεπτο γέμισε με τα συντριπτικά επιχειρήματα »λέει βλακείες» »φαντασιόπληκτη» κλπ. Την τάπωσε πράγματι την Δημουλά ο Αρχηγός, αν και άλλο τίτλο προτίμησε ο λοβοτομημένος χρήστης του Youtube που ανέβασε το βιντεάκι. Αλλά δυστυχώς τέτοιοι είναι…

  57. Voulagx said

    #19 Τάλας+μάγκας = Ταλαμάγκας

  58. ἐμένα μ’ἀρέσει ἡ δημουλᾶ, ἀλλὰ δὲν κατάλαωα οὔτε τὰ χθεσινὰ οὔτε τὰ σημερινᾶ. Σάλος ἐπειδὴ ἡ δημουλᾶ εἶπε κἄτι ποὺ λὲς καὶ δὲν τὄχουμε ξανακούσει καὶ δὲν τὸ ἀκοῦμε ἐδῶ καὶ χρόνια ἢ κἄποιοι δὲν τὸ ζοῦνε κιόλας, σάλος ἐπειδὴ ὁ Μιχαλολιᾶκος εἶπε γιὰ τὴν Δημουλᾶ κἄποια πράγματα, ὄχι τὰ χειρότερα ποὺ ἔχουν εἰπωθῆ ἢ γραφτῆ γιὰ τὴν συγκεκριμένη (μόνο αὐτὰ ποὺ εἴπώθηκαν ἢ γράφτηκαν ΚΑΙ γιὰ τὴν ποίησί της μὲ ἀφορμὴ τὶς πρόσφατες δηλώσεις της ἀρκοῦν καὶ περισσεύουν) ἄντε, τὴν ἑπόμενη φορὰ θὰ γίνῃ σάλος ἐπειδὴ κάποιος θὰ πῇ τὸν βελουχιώτη σφαγέα, τὸν Γρίβα ταγματασφαλίτη ἢ τὸν Καζαντζίδη κλαψιάρη!

  59. Gpoint said

    Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η φράση του νικοκύρη » αλλά είναι ποίηση -και καλή ποίηση μάλιστα»

    Περί ορέξεως, βέβαια, κολοκυθόπιττα αλλά η διατύπωση της φράσης δείχνει πως δεν πρόκειται γιαι κριτική αλλά για διαπίστωση και σαν τέτοια πρέπει να στοιχειοθετείται.
    Εδώ αρχίζουν οι απορίες μου : το συγκεκριμένο ποίημα έχει περίεργα ελληνικά, μέτρια νοήματα, ασυνταξίες, επαναλήψεις (φύλλα όλα) και παραφορτωμένο από άσχετα με το ουσιαστικό επίθετα, δήθεν πρωτότυπα. Ειδικά το τελευταίο δεν νομίζω να χαρακτηρίζει την καλή ποίηση, το αντίθετο μάλιστα στην καλή ποίηση αποφεύγονται τα επίθετα και χρησιμοποιούνται παρομοιώσεις

    Προσωπικά πιστεύω πως ο τίτλος θα έπρεπε να είναι Ανυπαρξία αναλαμπής

  60. sarant said

    58: Το σημερινά με περισπωμένη; Σαν πολύ ταράχτηκες.

    59: Γνώμες…

  61. munich said

    Ήτανε κλαψιάρης ο Καζαντζίδης; Πως το εννοιείτε αυτό; επειδή με το τραγούδι του έκανε τους άλλους να κλαίνε ή ήτανε κλαψιάρης ως χαρακτήρας; και επιτέλους δεν υπάρχει ιερό και όσιο σε αυτό το ιστολόγιο

  62. #60 μοῦ βγάζει ἕνα μικρὸ παραθυράκι γιὰ τὰ σχόλια καὶ γράφω σχεδὸν χωρὶς νὰ βλέπω. εἶναι καὶ στὸ σὶφτ χαλασμένο, καθάρισα καὶ τὰ πλῆκτρα κι ἔβαλα σὲ ἀμοιβαίως λάθος θέσεις τὰ β καὶ ω, τὰ ξανάβγαλα γιὰ νὰ ξαναγράψω. ὴταν κατόρθωμα ποὺ βγῆκε τὸ σχόλιο ἔστω κι ἔτσι!

  63. spyroszer said

    Frédéric Rossif «De Nuremberg à Nuremberg» 1989 (με μουσική Vangelis). Κρίμα που δεν ξέρω γαλλικά.
    Ο Baldur von Schirach στο 09.17′. Μιλάει για ρεβόλβερ, και κραδαίνει κάποιο περίστροφο.

  64. Πέπε said

    @61: http://www.slang.gr/lemma/show/kazantzidis_11941

  65. Κονσερβοκούτης said

    Σύντροφε Σαραντάκε,
    Οι Γερμανοτσολιάδες του «Στόχου» σε αποκαλούν «Κομμουνιστοσυμμορίτη» λογοτέχνη. Πότε πρόλαβες και πολέμησες στον Γράμμο και στο Βίτσι; Προφανώς σε μπερδεύουν με τον πατέρα σου…

    http://www.stoxos.gr/2013/05/blog-post_1837.html

  66. qq said

    Μόνο πιστόλι, ένα οπλοπολυβόλο μπράουνιγκ αν είχα θα το τραβούσα. Και τώρα εδώ όπως και παλαιότερα προσπάθησα να διαβάσω Δημουλά, αλλά πέρα από το πρώτο στοίχο και σποραδικά μερικά ενδιάμεσα δεν κατάφερα να διαβάσω. Με πιάνει πονοκέφαλος, τα μάτια θολώνουν και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Μα ντιπ για ντίπ στουρνάρι είμαι. Να σκεφτείς, μερικοί γίγαντες μορφώσεως έχουν μελοποιήσει τα παινεμένα πονέματά της. Εδώ έμαθα ότι είναι μέλος της ακαδημίας. Νιώθω τόσο πολύ αμόρφωτος μπροστά σας. Επίσης να ομολογήσω την αμαρτία μου, κάπου-κάπου στο βίντεο συμφωνούσα με τον Μιχαλολιάκο. Όχι, στην πυρά να μη πεταχτούν τέτοια τερατουργήματα, όχι όμως και να τα επιβραβεύσεις με ακαδημαϊκούς τίτλους. Από το ένα άκρο στο άλλο. Μένει να μπει στα σχολικά βιβλία, αν δεν έχει ήδη γίνει αυτό.

  67. cronopiusa said

    48
    L’enfant grec “Το Ελληνόπουλο”, L’ Express, 6 décembre 1955.
    μετάφραση: Θανάσης Αντωνίου, περιοδικό η λέξη, τ. 85-86, Ιούνιος-Αύγουστος 1989.

    Luchino Visconti’s The Stranger (Straniero, Lo 1967)COMPLETE MOVIE

    Αποσύρθηκε το νομοσχέδιο για το ρατσισμό και την ξενοφοβία

  68. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    63: Μπράβο Σπύρο που το βρήκες! Και πράγματι λέει αυτή τη φράση….

    65: Και η πλάκα είναι ότι μεταφέρουν το άρθρο αυτολεξεί χωρίς να το σχολιάζουν

  69. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    > Δικαίως τραβάει το πιστόλι του
    Νικοκύρη, μήπως το «δικαίως» να αντικατασταθεί με κάτι όπως » είναι φυσικό γι αυτόν » . Αγριεύομαι. «δικαίως»; (καταλαβαίνω εννοείται το νόημα αλλά αυτά τα παράλληλα δίκαια δεν τα χωνεύω). Σου λέει ο άλλος, έχω το δικό μου δίκαιο, το κουμπουράτο.

    Μετά την επίσκεψή μου στο Μέγα Μποστ, σα να έμεινε ένα φως αναμμένο κάθετα στα τεκταινόμενα και στέκουν μπρος μου χωρίς τη σκιά τους. Διάφανα, στις διαστάσεις τους. Οδυνηρά αλλά διάφανα. Ναι » Η Ελλάδα ποτέ δε μαθαίνει «.
    Κομμάτια της σύγχρονης ιστορίας μας,που λες και τα μπούρλιαζε στην πένα του μόλις χθες βράδυ, τόσο ζωντανά κι επίκαιρα.Η πήλινη ανορθογραφία-στάμνα κερνάει τη δροσιά και την ευφροσύνη μαζί με μια ιδιότυπη «χολική» αμβροσία, κινίνο και ψωμί με λαδοζάχαρη. Δάκρυ-θυμός και γέλιο μαζί. Ακένωτος ο νους του θε μου.
    Συγχρητήρια κι ευχαριστήρια εκ βάθους για την έκθεση.
    Εξαιρετική πραγματικά. Μην τη χάσετε, κουλτουριάρηδες 🙂 και μη…

  70. sarant said

    69: Το τροποποίησα σε «δεν απορούμε που…»

  71. Ευχαριστώ πολύ για την απομαγνητοφώνηση. Δεν επρόκειτο να τον ακούσω -πόσω μάλλον να τον δω…
    Ελπίζω να μην αρρωστήσατε, ακούγοντας ξανά και ξανά το παραλήρημά του.
    Χρόνια πολλά.

  72. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    63.΄Εσκισες
    66. Το να μη σας αρέσει είναι άλλο κι άλλο να μην την καταλαβαίνετε κι εν τούτοις να την ειρωνεύεστε. (Για την ποίηση και κάθε τέχνη ισχύει). Καληνύχτα και κάτι θα σας βρεθεί να το τραβήξετε τόσο πονοκέφαλο, θωλούρα και στουρναρία που, όπως λέτε, παθαίνετε . Άκου να τραβήξει πιστόλι!

  73. Μαρία said

    63, 68
    Ο φον στο βίντεο:
    Wenn ich das Wort Kultur höre, dann greife ich schon nach meinem Revolver
    Όταν ακούω τη λέξη κουλτούρα, αρπάζω αμέσως το ρεβόλβερ μου.

    Η παραλλαγή έγινε, όπως διαβάζω, στο θεατρικό έργο.

  74. qq said

    Μικρό παιδί σαν ήμουνα, διάβαζα πολύ Ιονέσκο, Μπέκετ και όλους τους μεταμοντέρνους. Τον δε Τζόυς πάμπολλες φορές. Μόνο ο Φίννεγκαν με δυσκόλεψε κάπως, παρόλα αυτά περηφανεύομαι ότι είμαι από τους λίγους εκλεκτούς της γης που το έχουν τελειώσει. Παραδόξως, τα καταλάβαινα όλα. Ανησυχώ. Πρόωρα γεράματα. Από Δευτέρα θα ψαχτώ.

  75. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    70. Πανταχού παρών κι απίκο! 🙂 Ευχαριστώ.

  76. qq said

    Για μια μακρά σαιζόν πριν πολλά χρόνια, ήμουν πολύ συνεπαρμένος με αυτή την απαγγελία. Καθόμουν ώρες ολόκληρες και μέρες βασανιστικές να ακούω τις ασυναρτησίες του Λάκι. Να τις απαγγέλνουν χίλιοι διαφορετικοί ηθοποιοί. Μιλάω για πολύ ποιητικό οίστρο. Τώρα με την Δημουλά τα ξαναθυμήθηκα. Συνεχίζω να βρίσκω τις ασυναρτησίες του Λάκι ποιο συναρπαστικές.
    http://www.youtube.com/watch?v=3T00Vj88Mqw
    http://www.youtube.com/watch?v=fFZatmOFpns

  77. https://sarantakos.wordpress.com/2009/11/07/elora2/ σχόλιο 111 κ. ἑ.

  78. Η Κική Δημουλά, ο Αντρέι Ζντάνοφ και η Lifo στο καφενείο των social media
    http://rednotebook.gr/details.php?id=9355

  79. sarant said

    Πολυ εύστοχο άρθρο, Χρήστο!

  80. Књаз Неретве said

    Επί τη ευκαιρία ένα καταπληκτικό ντοκυμανταίρ για τη σχέση ναζισμού, τέχνης αλλά και κάποιων εμμονών της γερμανικής ψυχής που πολύ πονηρά το Χιτλερικό σύστημα καθοδήγησε και τις οδήγησε σε διεστραμμένους δρόμους
    http://www.youtube.com/watch?v=l8sgYAAyUQI
    Η αρχιτεκτονική της πτώσης Architektur des Untergangs με την εκπληκτική φωνή του Μπρούνο Γκαντς

  81. Η κρεμμαστρα του Νοτιά said

    Ειναι αμορφωτος ο ανθρωπος… Αντιδιαστελει την Δημουλα στον Σεφερη τη στιγμη που και οι δυο ανοικουν στην ΙΔΙΑ αισθητικη σχολη !!

  82. qq said

    Πόση μικρή αξία έχει να γίνεται ο ιδεολογικός αγώνας με αναφορές σε Χίτλερ και Στάλιν. Εξίσου έγκυρο είναι να έρθει κάποιος άλλος (φερειπείν εγώ η αφεντιά μου που έχω βαπτιστεί στη τρολιά) και να πει, ιδού το προσωπείο της αριστεράς, δείτε το σόβιετ στόρυ να θαμάσετε τα μεγαλεία της κομμουνιστικής ανθρωπιάς.

    Και μια ταπεινή συμβουλή σε επίδοξους σύγχρονους μιμητές της Δημουλά. Όταν εκδώσουν ένα ποίημα, το κάθε ποίημα να το συνοδεύουν και με ένα ερμηνευτικό τόμο. Να μη αναρωτιέται ο κάθε αγράμματος, τι θέλει να πει ο ποιητής. Το ξέρω, θα κόψει το ψωμί από πολλούς που ζουν εκδίδοντας βιβλία ερμηνεύοντας αυτά τα ακατανόητα ποιήματα.

  83. Reblogged this on fucking games and commented:
    Ναζισμός και κουλτούρα, σχέση μίσους

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: