Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τότε που δίναμε

Posted by sarant στο 16 Μαΐου, 2013


Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές δεν ξέρω τι αποφάσισε η ΟΛΜΕ και αν θα γίνει η απεργία μέσα στις εξετάσεις, αλλά ετσι κι αλλιώς το σημερινό το θέμα είναι προέκταση του χτεσινού. Για μια φορά, θα μου επιτρέψετε να γράψω μερικές δικές μου αναμνήσεις (συνήθως βάζω του πατέρα μου), από την εποχή που έδωσα όχι πανελλήνιες, γιατί τότε δεν λέγονταν έτσι, αλλά εισαγωγικές εξετάσεις για τα ΑΕΙ, το σωτήριον έτος 1977. Βέβαια, οι αναμνήσεις μου μπορεί να φανούν βαρετές, αλλά γι’αντάλλαγμα θα μπορέσετε κι εσείς ν’αφηγηθείτε τις δικές σας. Ένα άλλο κακό με τις αναμνήσεις είναι ότι έχουμε την τάση είτε να εξιδανικεύουμε το παρελθόν, είτε, αντίθετα, να παρασταίνουμε αβάσταχτα σκληρά και δύσκολα τα χρόνια που περάσαμε, σε μια όχι και τόσο έμμεση μομφή προς τους τωρινούς νέους «που τα βρίσκουν όλα στο πιάτο», και να καταντάμε σαν τους τέσσερις Γιορκσιριώτες στο γνωστό σκετσάκι των Μόντι Πάιθον, που πλειοδοτώντας ο ένας μετά τον άλλο σε ανατριχιαστικές αναμνήσεις της βασανισμένης νιότης τους φτάνουν να λένε πως δούλευαν 48 ώρες τη μέρα.

Τότε δίναμε όχι Μάιο, αλλά τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου, έτσι το πολύ διάβασμα έπεφτε καλοκαιριάτικα και επειδή υπήρχαν αυτοί οι τρεις επιπλέον μήνες ο πολύς κόσμος άρχιζε τα φροντιστήρια μόλις τελείωνε την 5η Γυμνασίου, όχι από την αρχή της 5ης, που άλλωστε τώρα λέγεται Β’ Λυκείου. Το πρώτο μάθημα δεν ήταν η Έκθεση, όπως τώρα, που είναι κοινό σε όλες τις κατευθύνσεις, τότε άρχιζε η κάθε κατεύθυνση με το δικό της μάθημα, εμείς (δηλαδή ο Πολυτεχνικός-Φυσικομαθηματικός-Γεωπονοδασολογικός Κύκλος, όπως λεγόμασταν) ξεκινήσαμε στις 26 Αυγούστου με Άλγεβρα. Μη νομίζετε ότι η ημερομηνία χαράχτηκε στη μνήμη μου ανεξίτηλα: έψαξα και τη βρήκα τώρα σε εφημερίδες της εποχής.

Είχαμε μαζευτεί εκείνο το πρωί έξω από το συγκρότημα των σχολείων στην οδόν Αρτάκης, στη Νέα Σμύρνη και συζητούσαμε σε πηγαδάκια περιμένοντας να μας φωνάξουν μέσα. – Άκουσα πως θα πέσουν συναρτήσεις, είπε ο Γιώργος ο Π. – Στ’ αρχίδια μας! τον έκοψε αγέρωχα ο Λουκάς, ο φροντιστής μας, που είχε έρθει να μας εμψυχώσει, άλλωστε δυο βήματα πιο πέρα ήταν το φροντιστήριό μας. «Ό,τι και να πέσει, θα σκίσουμε!», δήλωσε με ύφος που δεν σήκωνε αντιρρήσεις.

Πέσανε όντως συναρτήσεις, τα θέματα μπορείτε να τα βρείτε εδώ, αλλά δεν σκίσαμε. Θυμάμαι πως έχασα ένα ολόκληρο θέμα, και κάτι ψιλά από τα άλλα, οπότε πήγαινα μάξιμουμ για 12-13 με άριστα το 20. Ήτανε όμως άλλες εποχές τότε, οι βάσεις δεν είχαν φτάσει στο Θεό, ένα στραβοπάτημα μπορούσες να το καλύψεις, όχι όπως τώρα που πρέπει να μαζέψεις 19.000 μόρια, οπότε με ένα 13/20 βγαίνεις και μαθηματικά απ’ το παιχνίδι. Κι έτσι δεν έχασα ολότελα τις ελπίδες μου.

Ούτε οι άλλοι δυο που κάναμε μαζί φροντιστήριο γράψαν καλά Άλγεβρα -και είχαμε ν’ ακούμε και τη γκρίνια του Λουκά, να μας μαλώνει που τον κάναμε ρεζίλι. Διότι ξέχασα να πω ότι με δυο φίλους και συμμαθητές είχαμε διαλέξει να μην πάμε στα μεγάλα φροντιστήρια του κέντρου (ο Ηράκλειτος ήταν τότε ονομαστός), αλλά σε ένα συνοικιακό, που είχε καλό όνομα -κι έτσι κάναμε ένα μικρό γκρουπάκι, τρία άτομα, και εναποθέσαμε τις ελπίδες μας στον Λουκά.

Γιατί ο Λουκάς τα έκανε ο ίδιος όλα τα μαθήματα, Άλγεβρα, Γεωμετρία-Τριγωνομετρία, Φυσική και Χημεία. Οι φίλοι μας που πήγαιναν σε συμβατικά φροντιστήρια παραξενεύονταν πώς είναι δυνατόν ο ίδιος καθηγητής να τα διδάσκει όλα, αλλά το αυτί του Λουκά δεν ίδρωνε, τα κατάφερνε μια χαρά. Μάλιστα, τον πρώτο καιρό είχε επιχειρήσει να μας κάνει και Έκθεση, αλλά ύστερα από ένα επεισοδιακό πρώτο μάθημα του ζητήσαμε να μας φέρει κανονικό φιλόλογο, γιατί παρόλο που μας άρεσαν τα αποφθέγματά του («Επιστήμη με συμφέροντα, ρε αρουραίοι, δεν είναι επιστήμη, είναι καφενείο») σκεφτήκαμε πως δεν θα άρεσαν στους βαθμολογητές. «Από Σεπτέμβρη θα φέρω φιλόλογο», μας υποσχέθηκε. Αλλά για να φέρει φιλόλογο έπρεπε να τον πληρώνει, οπότε η υπόσχεση ανανεώθηκε για τα Χριστούγεννα, μετά για το Πάσχα, και μπήκε το καλοκαίρι και έκθεση δεν είχαμε κάνει. Βέβαια εκθέσεις γράφαμε στο σχολείο, και τότε η έκθεση ήταν σκέτη έκθεση ιδεών, όχι όπως τώρα που έχει περιλήψεις και αναλύσεις κειμένων, οπότε δεν ανησυχούσαμε και πολύ.

Τελικά ο πολυπόθητος φιλόλογος ήρθε μέσα στον Αύγουστο, μας έκανε ένα μάθημα, μας έδωσε πέντε θέματα αναπτυγμένα από τον ίδιο, και μετά συζητήσαμε το θέμα «Η αμφιβολία οδηγεί στη γνώση ή η γνώση στην αμφιβολία;» που είχε πέσει σε εξετάσεις δυο χρόνια νωρίτερα. Τυχεροί ήμασταν, γιατί στη δική μας τη χρονιά έπεσε θέμα παρεμφερές. Τον ακριβή τίτλο τον είχα ξεχάσει, αλλά κοιτάζω τώρα στην εφημερίδα και βλέπω πως ήταν: «Η αμφιβολία χωρίς προκατάληψη και η δημιουργική απορία ως προϋποθέσεις κάθε επιστήμης». «Παλουκάκι», ήταν η ετυμηγορία τότε, αλλά έγραψα καλούτσικα, το ίδιο και οι άλλοι δυο της παρέας.

Η Έκθεση ήταν το δεύτερο μάθημα που δώσαμε, στις 29 Αυγούστου. Μετά, στις 31 Αυγούστου, γράψαμε Γεωμετρία-Τριγωνομετρία. Εκεί δεν ήταν τόσο δύσκολα τα θέματα όσο στην Άλγεβρα, αλλά ήταν πολλά, με αποτέλεσμα να τελειώσω την τελευταία στιγμή -με τη σημαία έτοιμη να πέσει, θα λέγαμε στο σκάκι. Ο επιτηρητής ήρθε από πάνω μου για να μου πάρει την κόλλα ενώ τελείωνα την τελευταία απόδειξη, με το ένα χέρι έσπρωχνα το δικό του και με το άλλο έγραφα τα τελευταία σύμβολα. Τελικά παρά την πίεση χρόνου δεν έκανα κανένα λάθος, κι έτσι ανέβηκε και η ψυχολογία μου, όπως θα λέγαμε σήμερα.

Μετά, τη Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου, γράψαμε Χημεία, που ήταν το καλό μου μάθημα. Εκεί τα πήγα καλά. Στο μάθημα αυτό ξέσπασε κι ένα μικροσκάνδαλο, όταν σε ένα εξεταστικό κέντρο σχετικά κοντά μας, στη Δάφνη, έπιασαν έναν υποψήφιο που έπαιρνε τις λύσεις των θεμάτων με ασύρματο, όπως του τις υπαγόρευαν φίλοι του. Είχε ολόκληρη εγκατάσταση με δέκτη και καλώδια που τη φορούσε κατάσαρκα, και ένα ακουστικό στο αυτί. Ήταν και μεγάλος, 22 χρονών.

Τελευταίο μάθημα, στις 7 Σεπτεμβρίου, η Φυσική. Εκεί οι θεματοθέτες θέλησαν να πρωτοτυπήσουν, κι έβαλαν ένα θέμα εντελώς έξω από τα καθιερωμένα. Το μισοθυμόμουν έτσι κι αλλιώς, αλλά το αντιγράφω αυτολεξεί όπως το βρίσκω στην εφημερίδα. «Τι καλείται μάζα και τι βάρος ενός σώματος; Αν σας ζητούσαν να μετρήσετε τη μάζα και το βάρος ενός σώματος στον πλανήτη Άρη, ποια όργανα θα χρησιμοποιούσατε αντίστοιχα; Αν γνωρίζετε τη μάζα ενός σώματος και την παγκόσμια σταθερά έλξεως, ποια είναι τα υπόλοιπα στοιχεία του πλανήτη Άρη που πρέπει να γνωρίζετε για να υπολογίσετε το βάρος του σώματος στην επιφάνεια του πλανήτη; (Σημ.: Ο πλανήτης Άρης να θεωρηθεί σφαιρικός).» Ποτέ δεν ήμουν καλός να βρίσκω τη λύση στο φτερό χωρίς να την έχω έτοιμη από τα πριν («πάνω στη σκακιέρα», θα έλεγα τότε, που έπαιζα και σκάκι), αλλά εδώ μου ήρθε μια καλή ιδέα, που δεν τη θυμάμαι βέβαια τώρα, κι έτσι κάτι σωστό έγραψα, που το επαλήθευσα και την άλλη μέρα από τις εφημερίδες.

Τότε δηλώναμε τις σχολές της επιλογής μας στο μηχανογραφικό από τα πριν, και στον δικό μας κλάδο η τελευταία σχολή ήταν οι Δασολόγοι Θεσσαλονίκης (αν θυμάμαι καλά, στην Αθήνα δεν είχε Δασολόγους), οπότε συχνά άκουγες στις κουβέντες μας «έστω και Δασολόγος Θεσσαλονίκης». Όσοι έδιναν και ΚΑΤΕΕ (τα αντίστοιχα των ΤΕΙ) είχαν το αντίστοιχο κάτω όριο, Μηχανικών Αυτοκινήτων Κοζάνης. Όταν όμως βγήκαν τα αποτελέσματα, είχα περάσει στην πρώτη σχολή που ήθελα, με το μαγικό νούμερο 187, μαγικό επειδή ισοβάθμησα στην τελευταία θέση με άλλους 15 κι έτσι από 35 εισακτέους περάσαμε 50 (και αποφοιτήσαμε 200, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Το άριστα ήταν 220, δηλαδή 40 σε κάθε μάθημα και 20 το απολυτήριο Γυμνασίου, 5×40+20. Εγώ είχα 18 στο απολυτήριο, άρα έπιασα 169 μονάδες στα μαθήματα. Στην Άλγεβρα, που ήταν το Βατερλό μου, πήρα τελικά 26, το μέγιστο που έλπιζα. Στην Έκθεση 32, που μου είχε φανεί πολύ καλό τότε, και μετά 37-38-39  αντίστοιχα σε Φυσική, Γεωμετρία και Χημεία. Και οι άλλοι δυο φίλοι μου πέρασαν στην πρώτη και τη δεύτερη επιλογή τους, στο Μετσόβιο, οπότε ο Λουκάς, συνολικά, βγήκε ασπροπρόσωπος και πίναμε νερό στ’ όνομά του.

Το να συγκρίνεις το παρελθόν με το παρόν και να βρίσκεις το παρελθόν καλύτερο, είναι ένδειξη πως έχεις γεράσει, αλλά εμένα το εξεταστικό σύστημα που είχαμε τότε μου φαίνεται καλύτερο, γιατί δεν υπήρχε ο πληθωρισμός των βάσεων, που έχει οδηγήσει τις περιζήτητες σχολές σε στρατοσφαιρικά ύψη -γιατί, όταν η βάση έχει φτάσει σε μέσον όρο 19,5 μου φαίνεται αδύνατο να ξεχωρίζουν οι υποψήφιοι με βάση την αξία τους -για να γίνει αυτό χρειάζονται πιο αδρές γραμμές, δεν βολεύουν τα μιλιγκράμ. Εκτός αυτού, όπως ήδη είπα, με το σημερινό επίπεδο των βάσεων δεν συγχωρείται το στραβοπάτημα -ενώ στην εποχή μου, όπως είδαμε, μπορούσε κανείς να περάσει στη σχολή με την ψηλότερη βάση ακόμα κι αν τα είχε κάνει μούσκεμα σε ένα μάθημα (όχι και εντελώς μούσκεμα πάντως).

Θυμάμαι πως όταν άλλαξε το σύστημα, δυο-τρία χρόνια μετά πρέπει να ήταν, γύρω στο 1979-80, είχα στομφωδώς προβλέψει ένα σωρό δεινά για την εκπαίδευση και για τη χώρα, και ακόμα και σήμερα, αν κάποιος μου πει ότι η παιδεία άρχισε να παρακμάζει από το 1982 επειδή καθιερώθηκε το μονοτονικό ή από το 1976 επειδή καθιερώθηκε η δημοτική, μπορεί να απαντήσω ότι η αληθινή υδροκριτική γραμμή είναι πριν και μετά τη θέσπιση των Πανελλήνιων εξετάσεων. Χαζομάρα βέβαια, αφού τα φαινόμενα αυτά δεν εξαρτώνται από έναν μόνο παράγοντα, αλλά εκείνοι άρχισαν πρώτοι.

Όσο για τα παιδιά που δίνουν, είτε αύριο είτε όποτε αρχίσουν οι εξετάσεις, καλή τους επιτυχία -τα δύσκολα αρχίζουν μετά.

200 Σχόλια to “Τότε που δίναμε”

  1. Καλημέρα!
    Νίκο στο πρώτο μισό της ανάρτησης η γραφή σου θυμίζει πολύ, πάρα πολύ τα διηγήματα της Αποψίλωσης. Φαίνεται η προσπάθεια να θυμηθείς ήταν πολύ αποτελεσματική! 🙂 (είπε ο υφολόγος του διαδικτύου)

    Θα ήθελα να γράψω πολλά ακόμα εδώ αλλά μάλλον δεν προλαβαίνω σήμερα.

  2. Αρκεσινεύς said

    > τα δύσκολα αρχίζουν μετά.

    Δηλ. μετά την απόκτηση του πτυχίου. Καλή επιτυχία να έχουν. Ο νέος έχει ανάγκη την επιτυχία, λέει ο Αριστοτέλης. Ας μη σκέφτεται από τώρα τι θα γίνει μετά 4-5-6 χρόνια.

    Νίκο, εσύ έγραψες ολόκληρο άρθρο για τις εξετάσεις σου. Εμείς τι να πρωτογράψουμε;
    Το μόνο που γράφω είναι πως ευτυχώς και καταργήθηκε με τη Χούντα το σύστημα Γ. Παπανδρεου με τα Ακαδημαϊκά γιατί μαθηματικά κλπ. δε θάγραφα οπότε θα ταξίδευα μάλλον γι΄ άλλες θάλασσες, πραγματικές όμως. Αργότερα ίσως γράψω κάτι από τις περιπέτειές μου το καλοκαίρι του 1967.

  3. ANGELIKI said

    ΜΗΝ ΤΟ ΣΒΥΣΕΙΣ!
    ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΦΕΤΕΙΝΕΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!
    Κ.

  4. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    […] “Επιστήμη με συμφέροντα, ρε αρουραίοι, δεν είναι επιστήμη, είναι καφενείο”. […]
    Να αγιάσει ο στόμας του! 😀

    […] Το να συγκρίνεις το παρελθόν με το παρόν και να βρίσκεις το παρελθόν καλύτερο, είναι ένδειξη πως έχεις γεράσει, αλλά εμένα το εξεταστικό σύστημα που είχαμε τότε μου φαίνεται καλύτερο, γιατί δεν υπήρχε ο πληθωρισμός των βάσεων, …. γιατί, όταν η βάση έχει φτάσει σε μέσον όρο 19,5 μου φαίνεται αδύνατο να ξεχωρίζουν οι υποψήφιοι με βάση την αξία τους, […].
    Έτσι είναι. Τότε με ένα 15-16 έμπαινες Πολυτεχνείο, ή και Ιατρική με λίγο παραπάνω και με 11-12 έμπαινες ΑΒΣΘ (το νυν ΠΑ.ΜΑΚ.) όπου στην τελευταία – με το συμπάθιο κιόλας – έμπαιναν οι «μπουμπούνες», αλλά και με καλή βαθμολογία απολυτηρίου έμπαινες στις Παιδαγωγικές Ακαδημίες, που τότε ήσαν αυτόνομες.

    Α, ρε Νίκο πληγές που ξύνεις! 😐

  5. Είναι ακριβώς όπως τα περιγράφετε. Πράγματι πολύ δύσκολο το καλοκαίρι πριν από τις εξετάσεις. Εκτός από την πνευματική και σωματική κούραση οι υποψήφιοι έπρεπε να αντιμετωπίσουν και την μεγάλη ψυχολογική πίεση (τώρα είναι σαφώς μικρότερη αφού δεν προλαβαίνει να εκδηλωθεί καθόσον οι εξετάσεις είναι κολλητά στην σχολική χρονιά). Η δική μου χρονιά εξετάσεων είναι το 1978 (η τελευταία με το παλιό σύστημα εξετάσεων που λεγόντουσαν ΓΕΝΙΚΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΕΙ-ΚΑΤΕΕ). Την επομένη έγινε το σκάνδαλο διαρροής των θεμάτων από τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας Ράμμο (Υπουργός παιδείας: Ι. Κοντογιαννόπουλος, Πρωθυπουργός: Γ. Ράλλης).

  6. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Αυτό που λέτε ότι με το τωρινό σύστημα η πίεση δεν προλαβαίνει να εκδηλωθεί, δεν το είχα σκεφτεί!

  7. Νέο Kid Στο Block said

    Πολύ ωραίο το σημερινό! 🙂

    Παρατηρώ ότι εκείνες τις αρχαίες εποχές (τουλάχιστον η γενιά μου είχε λογαριθμικό κανόνα και «Κάζιο» με κάτι ψηφία ΝΑΑ! :mrgreen: ) τα θέματα Μαθηματικών ήταν το ίδιο βαθιά άχρηστα και ηλίθια με σήμερα. Αύξουσες και φθίνουσες συναρτήσεις και μονοτονίες και ψευτοτρικ που ουδεμία σχέση έχουν με κατανόηση και αληθινά Μαθηματικά. Γι’αυτό μετά αποφοιτούν και δεν μπορούν να λύσουν μια απλή διοφαντική εξίσωση ,ούτε να ξεχωρίσουν τη μέση από την διάμεση τιμή σε μια κατανομή, ..άσε που νομίζουν ότι οι μοίρες είναι «διάσταση»…

    Αυτό με τον πλανήτη Άρη όμως είναι κορυφαίο.
    Έπρεπε Νίκο να απαντήσεις «Και πού πάνω στον Άρη ρε φιλαράκι; Ίδια είναι η βαρυτική επιτάχυνση στα βουνά του Ολύμπου ,ίδια στον κάμπο να πούμε;»

    Κάποτε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης τέθηκε σε κάποια εξέταση το ερώτημα:
    -Bρείτε το ύψος ενός ουρανοξύστη χρησιμοποιώντας ένα βαρόμετρο ακριβείας»
    Κάποιος φοιτητής έγραψε:
    «Δένουμε μ’εναν μακρύ σπάγγο το βαρόμετρο απο την άκρη του, το κρεμάμε από την ταράτσα του κτΙΙΙρίου μέχρι να ακουμπήσει το έδαφος. Υψος κτΙρίου = μήκος σπάγγου+μήκος βαρόμετρου» ..και παρέδωσε κόλα.
    Ο φοιτητής απερρίφθη καθότι ο εξεταστής έκρινε ότι η απάντησή του ήταν τουλάχιστον αφελής.
    Ο φοιτητής έκανε ένσταση ,υποστηρίζοντας ότι η απάντησή του ήταν αδιαμφισβήτητα σωστή.
    Το πανεπιστήμιο αποφάσισε να παραπέμψει το θέμα σε επιτροπή , η οποία απεφάνθη ότι ναι μεν η απάντηση ήταν σωστή, αλλά δεν επεδείκνυε κάποια αξιόλογη γνώση Φυσικής κι αποφάσισε να δώσει χρόνο 6 λεπτών στον φοιτητή ώστε να βρει μια άλλη απάντηση και να την εκθέσει προφορικά.
    Περάσαν 5 λεπτά κι ο φοιτητής καθόταν άλαλος και σκεπτικός.
    Όταν του υπενθυμισαν ότι ο χρόνος εξαντλείται, εκείνος απάντησε:

    » Eχω πολλές ισοδύναμες σωστές λύσεις, και δεν ξέρω ποια να χρησιμοποιήσω.
    Μπορούμε καταρχάς να πετάξουμε το βαρόμετρο από την ταράτσα να μετρήσουμε το χρόνο μέχρι να συντριβεί στο έδαφος κ.λπ. αλλά αυτή η μέθοδδος είναι καταστρεπτική για το βαρόμετρο. Μπορούμε επίσης, αν ο καιρός είναι ηλιόλουστος, να μετρήσουμε το ύψος του βαρομέτρου , την σκιά .κ.λπ.,κ.λπ απλή εφαρμογή αριθμητικών αναλογιών στα μήκη, αλά Τάλες ντε Μίλητος.
    Μπορούμε επίσης, αν θέλουμε να είμαστε πολύ επιστημονικοί, να δέσουμε με έναν κοντό σπάγγο το βαρόμετρο και να το κανουμε να ταλαντωθεί σαν εκκρεμές, πρώτα στο επίπεδο του εδάφους και κατόπιν στην κορυφή του κτιρίου. Το ύψος μπορεί να υπολογιστεί από τη διαφορά στις δύο περιόδους ταλάντωσης.
    Αν ο ουρανοξύστης έχει εξωτερική σκάλα κινδύνου μπορούμε να ανεβαίνουμε σταδιακά και να μαρκάρουμε τα διάφορα ύψη σε «βαρομετρικές ενδείξεις-μήκη»

    Αν τέλος θέλουμε να είμαστε βαρετοί και «ορθόδοξοι» μπορούμε απλά να χρησιμοποιήσουμε το βαρόμετρο για να μετρήσουμε την ατμοσφαιρική πίεση στην οροφή και στο έδαφος και να μετατρέψουμε τη διαφορά σε ύψος αέριας στήλης. (Σημ. αυτή ήταν και η «ενδεδειγμένη» αναμενόμενη αρχικά απάντηση, υποθέτω εγώ)

    «Αλλά τελικά μάλλον καταλήγω, μιας και μας παροτρύνετε να ψάχνουμε και να βρίσκουμε νέους τρόπους να κάνουμε πράγματα, στο εξής:
    Χτυπάμε την πόρτα του διαχειριστή του κτιρίου και του λέμε: «Αν θα θέλατε ένα ωραίο καινούργιο βαρόμετρο, θα μπορούσα να σας δώσω αυτό, αν απλώς μού λέγατε ποιο είναι το ύψος του ουρανοξύστη..» 🙂

    Ο φοιτητής μετά από αυτά, τελικά πέρασε! (στην Ελλάδα σίγουρα θα κοβότανε ο εξυπνάκιας, άσε δηλαδή που δεν θα του είχε δοθεί καν η ευκαιρία επανεξέτασης..)
    (κι ευτυχώς δηλαδή πέρασε, γιατί αν κοβόταν μπορεί να είχε αλλάξει και η ιστορία της επιστήμης, μιας και λεγόταν Νιλς Μπορ)

  8. sarant said

    1: Δύτη, αυτό για το ύφος το πρόσεξα κι εγώ, με νοσταλγία…

    7: Μπα; Δεν ήταν καλά τα θέματα;

  9. Triant said

    «Εκτός αυτού, όπως ήδη είπα, με το σημερινό επίπεδο των βάσεων δεν συγχωρείται το στραβοπάτημα -ενώ στην εποχή μου, όπως είδαμε, μπορούσε κανείς να περάσει στη σχολή με την ψηλότερη βάση ακόμα κι αν τα είχε κάνει μούσκεμα σε ένα μάθημα (όχι και εντελώς μούσκεμα πάντως).»

    Το 1975 μπήκα στην σχολή πρώτης επιλογής μου (Ηλεκτρολόγους ΕΜΠ), περίπου στη μέση, με: έκθεση εντός θέματος (21/40 – μία σελίδα και κάτι) και χημεία το καλύτερο που μπορούσα να φανταστώ (18/40 – ας είναι καλά το Π.Σ. που είναι το μόνο που μου άρεσε). Το αστείο είναι πώς δεν τρελλαινόμουν να μπώ και δεν ξανακοίταγα το γραπτό μου μήπως βρώ κανένα λάθος και αναγκαστώ να το διορθώσω/ξαναγράψω, οπότε έβγαινα μαζί με τους φαντάρους. Το φυσικό επακόλουθο είναι πως δεν τέλειωσα (σκέφτομαι να το κάνω τώρα!).

  10. Φανατικός said

    Με βρίσκει πολύ σύμφωνο η θέση σου σχετικά με το ύψος των βάσεων. Στο σημερινό σύστημα εάν σου κάτσει μια αναποδιά -πχ διάρροια- σε ένα μάθημα, μάλλον είσαι χαμένος.

    Ο πολυγνώστης φροντιστής Λουκάς μου προξένησε πολύ γέλιο. Σήμερα αν μη τι άλλο δεν υπάρχει περίπτωση να συναντήσεις τέτοιο φαινόμενο. Ακόμα και ο μαθηματικός που θα σου κάνει άλγεβρα θα είναι διαφορετικός από το μαθηματικό που θα σου κάνει γεωμετρία (απόλυτη εξειδίκευση).

    Τέλος, οποτεδήποτε αλλάζει το σύστημα πανελλαδικών (κάθε χρόνο δηλαδή :)) ακούμε περί διάλυσης της παιδείας λόγω του νέου συστήματος. Έχουν πλέον καταντήσει χόμπυ τόσο η αλλαγή του συστήματος όσο και η προφητεία περί διάλυσης της παιδείας.

  11. sarant said

    9: «έβγαινα μαζί με τους φαντάρους» Τί μου θύμισες!

    Εννοεί, βέβαια, όσους φαντάρους πήγαιναν να δώσουν εξετάσεις μόνο και μόνο για να πάρουν την άδεια -και έβγαιναν αμέσως μόλις περνούσε το όριο υποχρεωτικής παραμονής. Αναρωτιέμαι αν γίνεται και σήμερα αυτό, φαντάζομαι όχι. ,

    (Εγώ για να παίρνω φοιτητικές άδειες όταν ήμουν φαντάρος, γράφτηκα στο αγγλικό της Φιλοσοφικής… και κατάληξα να πάρω πτυχίο).

  12. Γιωργος Σπηλιόπουλος said

    Τι μας θυμισες τωρα. Λες και τα βλεπω μπροστα μου. Ηρωικες εποχες. Ο Λουκας ήταν θρυλικός, όπως και ο Λουκάς ο +1 μεγαλυτερος συμφοιτητής μας, αλλα και συμμαθητης μου στην Ευαγγελική, που βέβαια την χρονιά που δίναμε του ζητούσαμε να μας πει και εμάς το μυστικό.
    Θυμαμαι επίσης οτι είχε και μια μεγαλη απεργια καθηγητων την ανοιξη, που μας ηρθε οτι πρέπει για να κανουμε εντατικα στο φροντιστηριο. Καναμε και προσομείωση εξετάσεων.
    Διορθωση για τους εισακτέους, ηταν 50 οι θέσεις και μπηκαμε 50. Συμπτωση οι 11 (κατα τη δικη μου εκδοχή) ισοβαθμίσαντες. Μεταξυ των οποιων και εγω με 170+17.

  13. metanastis said

    Το 1985 που έδωσα εγώ, ήταν η χρονιά της «αρωγής» και της «ευδοκίμισης». Πολλοί υποψήφιοι είχαν διαμαρτυρηθεί κατά τη διάρκεια των εξετάσεων (έμαθα αργότερα) ότι οι λέξεις ήταν άγνωστες. Θυμάμαι κάπου στη μέση της εξέτασης (που ήταν νομίζω 3 ώρες) να μπαίνει ένας εκνευρισμένος καθηγητής στην τάξη και να μας λέει τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις. Προσωπικά απόρησα γιατί ούτε μου είχε περάσει από το μυαλό ότι οι λέξεις ήταν δύσκολες. Στα μαθήματα γεωγραφίας από το δημοτικό ακόμη είχαμε μάθει ότι π.χ. στην Ελλάδα ευδοκιμούν τα πορτοκάλια και ήξερα και το ταμείο αρωγής. Τελικά έγραψα 14 έκθεση, πολύ περισσότερο από ότι περίμενα ως «πρωτοδέσμιος»…

  14. Gpoint said

    Βρε ζημιά, παραιτήθηκα να ξεφύγω από τα σχολικά και τα ξαναβρίσκω μπροστά μου… και έχω κάτι ωραίες αναμνήσεις από τις εξετάσεις και ειδικά στο μάθημα της χημείας : σχεδόν λευκή κόλλα και…κολικός νεφρού την ώρα που έγραφα !!
    Νίκο η ισοβαθμία των 15 στην τελευταία θέση μου φαίνεται πολύ ύποπτη, οι περισσότεροι μάλλον θα «σπρώχθηκαν». Ισως βέβαια να είναι…στατιστικό λάθοςπάντως την μία φορά που μπορούσα να ελέγξω λόγω θέσης τα πράγματα αρκετά «λάθη» είδα ας πούμε… πληκτρολόγησης.
    Το άλλο αξιοπερίεργο είναι ότι έχω γνωρίσει 10-15 Χημ Μηχ και κανένας δεν κάνει τη δουλειά που σπούδασε !

  15. leonicos said

    Στην εποχή μου δίναμε εξετάσεις χωριστά σε κάθε σχολή, Ιατρική, Οδοντιατρική Αθηνών, Ιατρική Θεσσαλονίκης οι εξ Αθηνών, και αντίστοιχα οι θεσαλονικείς.

    Πρώτο μάθημα έκθεση. «Τα μεν ευρετά ζητῶ, τα διδακτά μανθάνω, των δε ευκτῶν τὴν πλήρωσιν παρά Θεοῦ αιτοῦμαι». Αυτό το ‘ευκτῶν’ έφαγε κόσμο. Πολλοί τα παράτησαν από το πρώτο μάθημα. Εγώ αποφάσισα να το χειριστώ ως τρεις χωριστές εκθέσεις, μ’ ένα γενικό πρόλογο κι επίλογο, και πήρα 9.5 (10 από τον ένα εξεταστή και 9 από τον άλλο, με άριστα το 10). Τότε υπήρχε όριο, έπρεπε να πάρεις άθροισμα 10 στη Χημεία και την Έκθεση για να είσαι κατ’ αρχήν εισακτέος. Επομένως είχα εξασφαλίσει το βασικό (αλλά δεν το ήξερα). Στα υπόλοιπα πήγα από κακά μέχρι μέτρια. Αποτέλεσμα, πρώτος ο Μαδιάς με 37 (άριστα το 40 επί τεσσάρων μαθημάτων), δεύτερος ο Καταφυγιώτης με 35 (νομίζω επίσης μόνος του) και καμιά σαρανταριά με 33, μεταξύ των οποίων κι εγώ. Τελικά με τους ισοβαθμίζοντες και τους επιλαχόντες (νομίζω πως απλώς έτσι έλεγαν τους ισοβαθμίσαντες) βάλανε μέχρι το 18 (σύνολο)

    Είχαν βγει μια βδομάδα πριν τα αποτελέσματα της Οδοντιατρικής, οπότε το φοιτητιλίκι τι είχα εξασφαλισμένο, αλλά όσο νά’ναι χάρηκα επειδή δεν ήθελα να γίνω οδοντίατρος. Υπήρχε διαδικασία μετάταξης μετά από το πρώτο έτος.

    Πώς και σήμερα δεν γκρίνιαξε κανείς;

    Σ’ αυτό το μπλογκ μπαίνουμε για να κουβεντιάζουμε. Μπορούμε και να επιμένουμε… να μαλώνουμε, όπως εγώ με τον Νίκο που του κατεδαφίζω τακτίρια και μου καταδαφίζει τα κτήρια, να κατσαδιάζουμε τους παρέβλητους που πάνε να μας χαλάσουν τη μανέστρα, να ενοχλούμε καμιά φορά με καμιά χαζομάρα, όπως έκανα προ καιρού με την Ιμμόρ, που με μάλωσε ήπια, ζήτησα συγνώμη και μετά αλληλοχαιρετιθήκαμε προχθές, αλλά δεν λέμε πράγματα που δεν παίρνονται πίσω.
    Ή τουλάχιστο βάζουμε τον νοικοκύρη να τ’ απαλείψει (όπως έκανα εγώ πρόσφατα). Κι αν κάποιος θιγεί μέσω υπονουμένου, δεν χρειάζεται να ξεμρποστιάζεται ο ίδιος και να μαλώνει. Αν, για παράδειγμα, κάποιος εδώ μέσα γράψει για ‘ένα γιατρό με ελληνικό / σεφαραδικό όνομα εβραϊκής καταγωγής, που πήρε πρόσφατα σύνταξη, που ήταν και στο Αττικό, που έχει μονομανία με τα ελληνικά και την ελληνική γραμματεία χωρίς να είναι ελληνοβαρεμένος’ ότι π.χ. ‘κατούρησε στο πηγάδι’ εγώ δε θα βγω να πω ‘εμένα εννοείς και… και… και…’ γιατί τότε χαλάει το σασπένς. Ας αφήνουμε πάντα το σασπένς εκεἰ που βρίσκεται! Φιλιά!

    (εννοώ τα κορίτσια μόνο)

    Υ.Γ. Έχω ειδική άδεια να μαλώνω μόνο με τον Γς, έτσι για να μην υπάρχει τίποτα απόλυτο. (αλλά κι αυτός δεν μαλώνεται!)

  16. leonicos said

    Θα γκρινιάξω εγώ. Σήμερα πάλι με πέρασε γενεές δεκατέσσερεις για να με δεχτεί. Έχει αγριέψει το μπλογκ!

  17. Νέο Kid Στο Block said

    Λεώνικε, διόρθωσε το «κτήριο» που γράφεις στο 15. Το σωστό είναι «κτίριο». Ένας ουρανοξύστης ας πούμε δεν είναι ποτέ οικητήριο.

  18. sarant said

    12: Μπράβο, είχε γίνει απεργία την άνοιξη του 1977. Αλλά για τους 35 ή 50 ισοβαθμήσαντες δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω, Γιώργο, μπορεί να έχεις και δίκιο.

  19. @7 επιτρεπόταν αριθμομηχανή; Σε εμάς θυμάμαι απαγορευόταν. Για το λογαριθμηκό κανόνα έχω ακούσει από πολλούς συναδέλφους ότι επιτρεπόταν στο πολυτεχνείο αλλα δεν θυμάμι για τις εξετάσεις.

    Για να το συνδέσουμε με την προχτεσινή ανάρτηση βρήκα εδώ http://library.tee.gr/digital/techr/1947/techr_1947_24_280_282_121.pdf τα θέματα που έιχαν πέσει στο ΕΜΠ το 1947 μια χρονιά πριν δώσει ο Δημήτρης Σαραντάκος δυστυχώς δεν έχει το ΤΕΕ αντίστοιχη δημοσίευση για την επόμενη χρονιά. Δεν ξέρω αν υπάρχουν κάπου στη βιβλιοθήκη του ΤΕΕ ή του ΕΜΠ.

  20. munich said

    Εμείς δώσαμε με τις δέσμες. Όταν τελείωσα τη Β’ λυκείου, που όλοι αρχίζαν φροντιστήριο για πανελλήνιες, παρουσιάστηκε η ευκαιρία να ταξιδέψω με ένα φίλο στην Ευρώπη. Έπεισα τους γονείς μου και μου δώσαν λεφτά να φύγω 2 μήνες!!! Τέλεια! Με χρυσώσαν όμως από Σεπτέμβρη να αρχίσω τουλάχιστον με ένα Εκθεσά στο τοπικό φροντιστήριο γιατί όλο ξέφευγα κι έγραφα τα δικά μου. πράγματι έκανα μόνο έκθεση.
    Στις εξετάσεις έπεσε στην έκθεση θέμα που μας είχε διδάξει ο τύπος (που δεν συμπαθούσα) και το έγραψα ποιήμα, 19/20!!! στο άγνωστο στα αρχαία θέμα που μας είχε διδάξει η (ανεπανάληπτη) φιλόλογος στο δημόσιο λύκειο 20/20!!! έχασα μονάδες στα λατινικά γιατί είχα τεμπελιάσει 17/20 και το τέταρτο μάθημα που δίναμε δεν θυμάμαι ποιο είαναι χαχαχα!!! τόσο σπουδαία περίοδος οι πανελλαδικές

  21. Patrick Wei said

    Λοιπόν το κείμενό σου ξύπνησε και σε μένα διάφορες αναμνήσεις (I took a trip down memory lane που λένε και οι αγγλόφωνοι).

    Επειδή σχετικά νεώτερος (απόφοιτος 82) θυμάμαι πολύ καλά την αλλαγή από το Ακαδημαϊκό (έτσι δεν το λέγανε;) στο σύστημα των Πανελληνίων. Όλοι είχαμε θετική γνώμη γι αυτή την αλλαγή: Θα έδινες εξετάσεις αρχές καλοκαιριού (οπότε είχες καιρό για τις διακοπές σου μετά), και θα έδινες Πανελλήνιες, δηλαδή εξετάσεις που ήταν ίδιες για όλους, και μάλιστα δύο φορές (β και γ Λυκείου). Με άλλα λόγια δεν εξαρτιόσουν από τις αυθαιρεσίες της κάθε σχολής, και από την τυχαιότητα της μίας εξέτασης.

    Οι πρώτες εξετάσεις, 1979, σημαδεύτηκαν από την διαρροή των θεμάτων (υπόθεση Ράμμου, αν θυμάμαι καλά), αλλά αυτό δεν ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα.

    Το πρώτο πρόβλημα, στα μάτια όλων μας (όλων της παρέας μου έστω) ήταν ότι τα θέματα ήταν πολύ εύκολα, οπότε το συνολικό σου αποτέλεσμα έμοιαζε ότι θα εξαρτάται, πλέον, δυσανάλογα από τον βαθμό του απολυτηρίου. Κρίμα, σκεφτομασταν, γιατί γενικώς κανείς δεν έδινε σημασία στα σχολικά μαθήματα τότε, αν και εφόσον είχε βλέψεις για το Πανεπιστήμιο.

    Το δεύτερο πρόβλημα, που έγινε σαφές την δεύτερη χρονιά του νέου συστήματος, 1980, ήταν ότι τα θέματα όχι μόνο ήταν απλά, αλλά γίνονταν απλούστερα. Έτσι η μέση βαθμολογία (και συνακόλουθα οι βάσεις) αποκτούσε αυξητική τάση.

    Αυτό (το κάθε φορά και χαμηλότερο επίπεδο δυσκολίας των θεμάτων) που ήταν μια πρώτη ένδειξη το 80, φάνηκε ότι ήταν κανόνας το 81. Τα θέματα γίνονταν απλούστερα και απλούστερα. Και την επόμενη χρονιά, το 82, την πρώτη των εξετάσεων επί ΠΑΣΟΚ, τα θέματα έγιναν ακόμα απλούστερα. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του ΠΑΣΟΚ το 83 παγίωσε αυτή την τάση.

    Το να παέφτουν απλούστερα και απλούστερα θέματα ήταν αρχικά ευχάριστο για τον εγωισμό των μαθητών (αυξάνονταν τα 15άρια και 17άρια εκεί που προηγουμένως έπαιρναν 13άρια και 14άρια), αλλά σαφέστατα καταστροφικό για την «αξιοκρατία» των εξετάσεων. Εκεί που προηγουμένως περνούσες με μέσο όρο στις εξετάσεις 15 και απολυτήριο στο 16, ξαφνικά όλοι είχαν μέσο όρο 18 οπότε για να περάσεις έπρεπε να έχεις απολυτήριο από και 18 και πάνω.

    Οπότε όλοι ξεκίνησαν να συλλέγουν 20άρια.

    Αλλά το βασικό τότε ήταν να είναι ευχαριστημένα τα βλαστάρια, συλλέγοντας όλο και καλύτερους βαθμούς.
    Μέχρι που θυμάμαι άρθρα στις εφημερίδες (μιλάω για το 80 και 81) να λένε ότι βελτιώνεται το επίπεδο της εκπαίδευσής μας, όπως προκύπτει από τον αυξανόμενο μέσο όρο των βαθμολογιών στις εξετάσεις.

    Αλλά τότε ήταν προεκλογική περίοδος, όλα ήταν τέλεια, οι μαθητές βελτιώνονταν, γέφυρες χτίζονταν σε τρεις μερες, αλφαστροστρώσεις δρόμων γίνονταν εν μία νυκτί.

  22. alexandros_a said

    Αγαπημένο σκετσάκι Πάιθονς! Το ζεις πολλές φορές στη ζωή σου! Για ιστορικούς λόγους ακολουθεί η πρώτη (ορίτζιναλ) εκδοχή του σκέτς με τους 4 Γιορκσιριώτες από το «At last the 1948 show», εκπομπή προκάτοχο του Ιπτάμενου Τσίρκου, με Γκλίζ, Τσάπμαν και τον Μάρτυ Φέλντμαν (γνωστό κυρίως απ το Φρανκεστάιν Τζ). Το σκετς έχει παρουσιαστεί από πολλούς ακόμη στην μετά Πάιθονς εποχή, υπάρχει πχ και εκδοχή με τον Rowan Atkinson, όρεξη να χεις να βλέπεις

    Όσο για πανελλήνιες εγώ έδωσα το 93 με τα θέματα του Δρυ στην Φυσική. Είχε γίνει σκοτωμός.

  23. spiral architect said

    @15: Έχω ειδική άδεια να μαλώνω μόνο με τον Γς, …
    Λεώνικε, τον ΓουΣού σήμερα τον έχουμε δεμένο παρά τω πληκτρολογίω, καθότι ετοιμάζει το πόνημά του περί των εισαγωγικών της γενιάς του εις την Ανώτάτην Γεωπονικήν.
    Αναμένομεν εναγωνίως … 🙄

  24. munich said

    ξέχασα να γράψω ότι πέρασα με σειρά στην πρώτης μου επιλογή στην επαρχία, ήθελα να φύγω για λίγο από την Αθήνα. Τρόμαξα να πάρω πτυχίο και όταν τελικά το πήρα είχα ήδη φύγει για το εξωτερικό. Μου έχει χρησιμέψει μόνο όταν με ρωτάνε αν έχω ένα, να το απαρριθμώ ανάμεσα στο τόσα/όσα χαρτιά έχω πάρει μέχρι τώρα

  25. Αρκεσινεύς said

    18. Χτες έκανα λάθος γράφοντας για απεργία το 1976. Η απεργία διήρκεσε από 2/3- 1/4 1977. Τότε που μας κυνηγούσε η αστυνομία στα στενά της Ερμούπολης, την ίδια ώρα που τα τούρκικα πολεμικά έκαναν τσάρκα έξω από την Αμοργό!

  26. μήτσκος said

    Μάλλον έχω το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα εις ύψος στην έκθεση. Κατάφερα να γράψω κάτω από τη βάση (9 με άριστα το 20), την επόμενη χρονιά ξαναέγραψα και πήρα 19. Άντε βγάλε άκρη…

  27. μήτσκος said

    Και μια που εδώ λεξιλογείτε, δε θα έπρεπε να λέμε «πανελλήνιοι διαγωνισμοί» αντί για «πανελλήνιες εξετάσεις»;

  28. Miss Tulka said

    Εγώ αρκετά μικρότερη έδωσα Πανελλήνιες στα τέλη της δεκαετίας του 90, τρεις φορές παρακαλώ… Ανεπίδεκτη μαθήσεως. 🙂
    Tη θυμάμαι ως μια από τις χειρότερες περιόδους της ζωής μου, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά επειδή η όλη κατάσταση ήταν βαρετή μέχρι αηδίας, ενώ από το πόσο καλά θα αποστήθιζες την Ιστορία εξαρτώταν από το αν θα βρεθείς να σπουδάζεις στη Νομική ή στη Νοσηλευτική Λαμίας (το τότε υπόγειο της Γ’ Δέσμης) ή ακόμα χειρότερα στην Ποιμαντική. Αν και 15 χρόνια μετά θυμάμαι μεγάλα αποσπάσματα της Ιστορίας εντελώς αυτούσια, για κάποιο λόγο και μετά από άπειρα τεστ, διαγωνίσματα και χιλιόμετρα που έκοβα στο διάδρομο του σπιτιού για να αποστηθίσω την ιστορία, πάνω από 17,5 δεν έγραψα (εννοείται ότι ήταν αποτυχία να γράψεις κάτω από 19,5). Οι Πανελλήνιες είναι ψυχοφθόρες, πολύ, και γι’ αυτό θα έπρεπε και να καταργηθούν, ενώ δε σημαίνουν τίποτα για το πόσο έξυπνο είναι ένα παιδί, ή αν θα γίνει καλός φοιτητής ή καλός επιστήμονας. Και το χειρότερο είναι πώς έχει δημιουργηθεί μια βιομηχανία εκμετάλλευσης των γονιών και των μαθητών που πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ενώ τότε τουλάχιστον εγώ το έβλεπα περισσότερο σαν πεδίο ανταγωνισμού των γονιών (ποιος θα ξετρυπώσει τον καλύτερο καθηγητή για ιδιαίτερα). Θυμάμαι χαρακτηριστικά, να έρχεται η μάνα μου και να μου λέει ότι συνάντησε τη μαμά του Γιάννη (συμμαθητή στο μακρινό Δημοτικό) που της είπε ότι ο Γιάννης κάνει μαθήματα με ειδικό «εκθεσιολόγο». Άντε να πείσω τη μαμά (που πήγε σχολείο στην κατοχή όπως αρέσκεται να λέει) ότι κανένα πανεπιστήμιο δε βγάζει ειδικό εκθεσιολόγο. Για να μη σχολιάσω τον ανταγωνισμό των μαμάδων για το ποιανής το παιδί ξυπνάει νωρίτερα για να διαβάσει και το επικριτικό μάτι της δικιάς μου που ξενυχτούσα αντί να ξυπνάω νωρίς (τι να κάνουμε είμαι νυχτερινός τύπος, πράγμα που κατανόησε χρόνια μετά). Χρόνια μετά έχοντας τελειώσει πανεπιστήμιο και μεταπτυχιακά οφείλω να ομολογήσω ότι απλά την είχα παπαγαλίσει (γιατί αυτό μας ζητούσαν) και ανάθεμα αν μπορώ να απαντήσω σε μια ερώτηση για κάποιο από τα γεγονότα που αναφερόταν σε εκείνο το βιβλίο. Μπορώ όμως να σας πω ότι «τριγύρω εις την Μοσχόπολιν είναι χώρες πολλές και χωρία, η περιγραφή των οποίων ανήκει εις έναν αυτόπτη» (Ελληνική Νομαρχία, Αγνώστου)

  29. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    19: Τι βρίσκει κανείς -ειδαμε και τον Χορς στους εξεταστές. Αλλά στους ΧΜΜ έβαλαν θέμα έκθεσης «Το στοιχείον ουράνιον»!

    21: Συμφωνούμε!

    22: Δεν ήξερα αυτή τη βερσιόν!

  30. Γς said

    Ο Γουσού πήρε την ιστορική απόφαση όταν βρέθηκε στα 17 του μπρος στο δίλημμα: Ιατρική ή Αρτεμη.
    Και η απόφαση ήταν Ιατρική.
    Βέβαια μετά από χρόνια οικογενειάρχης (στα 33 του και 30 της) ξαναζέσταναν το ειδύλλιο των 17-14 αλλά δεν άντεξε για πολύ.
    Τελικά παρά τη θυσία δεν έγινα γιατρός.
    Αγαπάει οπ θεός τις θυσίες αλλά αγαπάει και την ανθρωπότητα.
    Η Ιφιγένεια, ουπς η Αρτεμη όμως επέμενε Γς-DNAικά.

  31. Θυμήθηκα κι εγώ τις εισαγωγικές μου το ’79, που μπήκα ΕΜΠ και ξανά το ’86 όταν διαπίστωσα πως το ΕΜΠ δεν μου έκανε και έπρεπε να βρώ κάτι άλλο. Δεν το βρήκα, διότι με κόψανε στην έκθεση. Έτσι, για εκδίκηση, τα επόμενα 27 χρόνια ασχολήθηκα επαγγελματικά με τη γραφή.
    Αλλά, τώρα πια, οι μόνες εξετάσεις που μας φέρνουν αγωνία είναι οι αίματος και ούρων…

  32. @29α Όμως θα μπορούσε να μπει ο μαϊντανός σε όλους τους τυφλοσούρτες για την έκθεση τότε που έδινα εγώ (1991) η …αλλοτροίωση. Δεν υπήρχε θέμα που να μην σε συμβούλευαν να γράψεις για αλλοτροίωση, οπότε θα μπορούσες να γράψεις άνετα για την αλλοτροίωση του Ουρανίου σε Πλουτώνιο στους πυρηνικούς ανττιδραστήρες και να το εντάξεις στα αρνητικά αποτελέσματα της τεχνολογικής προόδου (άλλος μαϊντανός αυτός). Από ό,τι θυμάμαι δεν έιχα βάλει κανένα από τα κλισέ αυτά και ο τρίτος βαθμολογιτής (προφανώς οι δύο πρώτοι έιχαν μεγάλη διαφορά) μου έβαλε 16 που πορκάλεσε μεγάλη έκπληξη και στο φροντισ΄τηριο και στο σχολείο.

    Αν υπάρχει κάτι αντίσοτιχο για τη χρονιά που έδωσε ο πατέρας σου θα ήταν κλή ιδέα να μπει σε κάποπιο παράρτημα στην έκδοση των καλοκαιριών. Μας βάζει στο κλίμα της εποχής όπως και λόγος του πρύτανη στους πρωτοετέις του 1947 που μιλά για τον εμφύλιο.

  33. Lavrentij said

    Πράγματι ψυχοφθόρες οι πανελλήνιες, όπως και κάθε εξεταστική διαδικασία για την κάλυψη ενός περιορισμένου αριθμού θέσεων. Αλλά με τι να τις αντικαταστήσεις; Με εξετάσεις ανά ίδρυμα; Με ένα σύστημα σχετικά πιο εύκολης εισαγωγής, όπου τα φίλτρα απλά θα έχουν μετατεθεί στο τέλος; Με κανένα φραγμό, οπότε συγκεκριμένα ιδρύματα θα καταρρεύσουν υπό το βάρος μιας ζήτησης που δεν θα μπορούν να διαχειριστούν, ενώ άλλα θα παρακμάσουν λόγω ελάχιστης ζήτησης; Και κατά πόσο είναι δίκαιο ένα τέτοιο εκπαιδευτικό laissez-faire, όταν οι απόφοιτοι θα στοιβάζονται σε μια αγορά εργασίας που δεν θα μπορεί να απορροφήσει παρά μόνο λίγους; Το ότι στις πρέπει να δοθεί χώρος για την προσωπική δημιουργικότητα των παιδιών είναι σωστό, από την άλλη όπου υπάρχουν εξετάσεις αυτές αναπτύσσουν μια αυτόνομη δυναμική (ενόψει της ανάγκης τυποποίησης, που στην τελική εξυπηρετεί ως ένα βαθμό και την ισότητα μεταξύ των υποψηφίων) και το να προκύψει τελικά ένα εξεταστικό τέρας ανεξάρτητα από τις προθέσεις των εμπνευστών ενός συστήματος δεν είναι και πολυ δύσκολο.

  34. Αρκεσινεύς said

    28.Miss Tulka, θα μου επιτρέψεις μια διορθωσούλα: το απόσπασμα που αναφέρεις είναι από τη Νεωτερική Γεωγραφία των Φιλιππίδη-Κωνσταντά.

    Για την Ελληνική Νομαρχία το απόσπασμα του Παπανούτσου αρχίζει: «Σκοπός του είναι να κάνει στους ομογενείς ένα μάθημα πολιτικής αγωγής…»
    Συνέχισε.

    20 χρόνια δίδασκα το συγκεκριμένο βιβλίο. Είχα μάθει πια πού βρίσκεται και το κόμμα στη χ σελίδα.

  35. Alexis said

    #0: Αυτό το περιστατικό, με τον τύπο που είχε προσπαθήσει να αντιγράψει με ασύρματο, το θυμάμαι πολύ καλά. Είχε κάνει αίσθηση τότε γιατί ήταν η πρώτη φορά που κάποιος χρησιμοποιούσε την τεχνολογία κατ’ αυτόν τον τρόπο.
    Και είχαν ακουστεί και διάφορα τότε, ότι τον είχαν υποπτευθεί, λέει, γιατί φορούσε μπουφάν μες στο κατακαλόκαιρο για να κρύψει τον «εξοπλισμό», ότι άφηνε μαλλί για μήνες για να μπορεί να κρύψει το ακουστικό στο αυτί του κλπ.
    Αλλά το καθοριστικό για τη σύλληψή του (λέει ο θρύλος) ήταν το γεγονός ότι σε όλα τα μαθήματα, μετά την εκφώνηση των θεμάτων, καθόταν και περίμενε για αρκετή ώρα και μετά ξεκίναγε και έγραφε «του σκοτωμού», κι έτσι κίνησε τις υποψίες κάποιου παρατηρητικού επιτηρητή…

  36. IN said

    13: Λοιπόν, την ίδια χρονιά δώσαμε. Κι εγώ που τα είχα πάει χάλια στην Έκθεση (12/20) δεν μπορούσα να καταλάβω τον όλο θόρυβο για τις άγνωστες, υποτίθεται, λέξεις (που, αν δε με απατά η μνήμη μου, ήταν παρμένες από ένα διάγγελμα του Σαρτζετάκη;). Τις λέξεις μια χαρά τις είχα καταλάβει, τι σκατά θέλανε να γράψουμε δεν ήξερα (ούτε και τώρα ξέρω).

    20, 28: Το αστείο είναι ότι κι εγώ μόνο στην έκθεση έκανα φροντιστήριο (όπου έγραψα 12) κατόπιν έντονης επιμονής των γονέων μου που -τέλος πάντων- δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί όλα τα υπόλοιπα παιδιά «σκίζονται» (υποτίθεται) στα φροντιστήρια και ο γιος τους τούς έλεγε ότι «δεν χρειάζεται». Φυσικά είχα απόλυτο δίκιο, στα υπόλοιπα μαθήματα που δεν έκανα φροντιστήριο (Αρχαία, Λατινικά και Ιστορία – είναι το τρίτο που ξέχασε ο Munich νομίζω) έγραψα από 18,5 μέχρι σχεδόν 20 (ίσως και 20 σε κάποιο, δεν το αποκλείω) με αποτέλεσμα, παρά την πτώση στην Έκθεση να περάσω 127ος στους 500-τόσους στη Νομική (1η επιλογή). Και όπως γράφει και η Miss Tulka κι εγώ θυμόμουνα απέξω, χωρίς καν να προσπαθήσω να κάνω αποστήθιση, σελίδες επί σελίδων από την Ιστορία Δέσμης (τη λεγομένη «Μπλε Ιστορία», ίσως να ίσχυε το ίδιο και για την άλλη, την λεγομένη «Κόκκινη»). Επειδή όμως είμαι μεγαλύτερος τα έχω προ πολλού ξεχάσει, αν και ακόμη θυμάμαι ότι ένα πρωί, δυο-τρεις μήνες μετά τις εξετάσεις, σηκώθηκα από το κρεβάτι μου το πρωί και, έτσι για πλάκα, έγραψα λέξη προς λέξη ένα κείμενο που το θυμόμουν από το διάβασμα. Ιστορία ήταν; Λατινικά ήταν (από τα οποία, δυστυχώς, δεν θυμάμαι πια σχεδόν τίποτα); Αυτό δεν το θυμάμαι.

    22 και αρχική ανάρτηση: Πολύ πλάκα το σκετσάκι των ΜΠ, λόγω φύσεως και του ιστολογίου έχει ενδιαφέρον ότι στην αρχική εκδοχή τα Γιορκσιάρικα είναι, μου φαίνεται, «βαρύτερα» από την εκδοχή που έβαλε ο κ. Σαραντάκος. Παρατήρησα ότι στην πρώτη εκδοχή όλοι λένε το t’ για άρθρο (t’ house) μια πασίγνωστη ιδιαιτερότητα της διαλέκτου του Γιόρκσιαρ, ενώ μου φαίνεται ότι στη δεύτερη αυτό δεν συμβαίνει, ή τουλάχιστον δεν το πρόσεξα εγώ. Παρεμπ. οι ώρες εργασίας, στο τέλος του «πλειστηριασμού», φτάνουν τις 29, όχι τις 48 που γράφει η ανάρτηση, ενώ ο Τζον Κλιζ λέει κιόλας ότι σηκωνόταν το πρωί στις 10 το βράδυ (της προηγούμενης μέρας) half an hour before going to bed. Αντίστοιχη είναι και η πτώση του μισθού, ο πρώτος λέει sixpence (μισό σελίνι ή 2,5 p. σε σημερινή υποδιαίρεση της λίρας στερλίνας) την εβδομάδα, ο άλλος πέφτει σε tuppence (ένα δέκατο του σελινίου, 0,5 p. σε σημερινή υποδιαίρεση) το μήνα, και μετά ξέχασα τι γίνεται, αλλά ο τελευταίος λέει ότι ο μισθός τους ήταν χ ποσό (προφανώς κάτι εντελώς γελοίο) a lifetime.

  37. munich said

    Ιστόρια! Ιστορία ήταν λοιπόν το 4 μάθημα που φυσικά έγραψα 20! (ευχαριστώ μις Τούλκα) κι εγώ θυμάμαι κομμάτια αυτούσια από το γκρι αυτό βιβλίο (η συνθήκη ήταν τόσο εύθραυστη όσο και οι πορσελάνες της ομώνυμης πόλης κτλκτλ) Και όλο το χρόνο φώναζα στους συμμαθητές μου ότι δεν καταλαβαίνω γιατί κάνουν φροντηστήριο αφού έτσι κι αλλιώς το μαθαίνουμε απέξω!!
    τι πλάκα που έχει σήμερα

  38. spiral architect said

    Δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες απ’ τις εισαγωγικές εξετάσεις για τα ΑΕΙ και ΚΑΤΕΕ της περιόδου που λέει ο Νικοκύρης (γιατί και γω τότε έδωσα) πέρα απ’ το ότι έγραψα σχετικά καλά, πέρασα σε μια από τις 3-4 σχολές που ήθελα και έπειτα απ’ τις εξετάσεις φύγαμε με τους κολλητούς για την Ίο, μετά από μια απογοητευτική για τα γούστα μας τριήμερη στάση στη Μύκονο. 😛
    Πράγματι είχαμε κουραστεί πολύ.

    Σαν πατέρας όμως ενός αγοριού, νυν φοιτητή Μαθηματικού (μόνο τρεις σχολές Μαθηματικού δήλωσε) και ενός κοριτσιού μαθήτριας Α’ Λυκείου, απ’ την ως τώρα εμπειρία μου τολμώ να πω ότι, τα κορίτσια ενώ κατά βάση είναι πολύ πιο συγκροτημένα και με περισσότερες δυνατότητες απ’ τα αγόρια, έχουν ένα συγκριτικό μειονέκτημα έναντι των τελευταίων: Επειδή παραψάχνονται ξυπνάει εύκολα μέσα τους η ανασφάλεια και στην κρίσιμη στιγμή μπορεί να την πατήσουν.
    Ο γιος μου όταν έδωσε πρόπερσι, διάβασε χωρίς ιδιαίτερο άγχος, βέβαια κάποιες μέρες δεν μιλιότανε. Έβγαινε απ’ το δωμάτιό του, περνούσε αμίλητος από μπροστά μου, πήγαινε στην κουζίνα για να φτιάξει καφέ και ξανά μέσα αμίλητος. Όταν έδωσε τα μαθηματικά κατεύθυνσης, γύρισε πίσω και μας ανήγγειλε:
    – Αγχώθηκα, τα θέματα ήταν δύσκολα, μ’ έπιασε κόψιμο και ζήτησα άδεια απ’ τον επιτηρητή να πάω στην τουαλέτα!
    – Είσαι καλά τώρα;
    – Ναι, μια χαρά.
    – Έγραψες καλά;
    – Σχεδόν 20. (19,6 έγραψε τελικά)

    Συμμαθήτριά του στο σχολείο, ασύγκριτα καλύτερη απ΄το γιό μου (κατά τα λεγόμενά του) φαβορί για Πολυτεχνικές σχολές, αγχώθηκε υπερβολικά, ως εκ τούτου έγραψε άσχημα σε δυο μαθήματα και δεν έκανε καν μηχανογραφικό. 😦

    Προσοχή στα κορίτσια σου Νικοκύρη. Η ψυχραιμία είναι ο μεγαλύτερος πολλαπλασιαστής ικανοτήτων. 😉

    Στα χρόνια μας δεν θυμάμαι να δίναμε με λογαριθμικούς κανόνες, ή κομπιουτεράκια. Σαν φοιτητής, ζήτησα και μού ταχυδρόμησαν από την Αυστραλία ένα TI-30, που το’ χω ακόμα, αν και δεν δουλεύει. 😦

  39. munich said

    εντάξει δεν ήταν γκρι το βιβλίο 😉 την κόκκινη ιστορία την θυμάμαι αχνά, ήταν κάπως πιο πρωτοποριακή έτσι; κάπου δεν ψέλλιζε ότι η επανάσταση του ’21 ήταν και κοινωνική εναντίον τοων κοτζαμπάσηδων ή κάτι τέτοιο; τέλοςπάντων εγώ δεν την έδωσα είχε ήδη καταργηθεί

  40. munich said

    α και φυσικά όλο το ακαδημαικός έτος των πανελληνίων δεν διαβάσαμε τίποτα μα τίποτα άλλο, εννοείται ούτε τα υπόλοιπα μαθήματα και οι «καλοί» μαθητές κάναμε απεριόριστες απουσίες με την ανοχή των υπευθύνων.

  41. munich said

    …και είχαμε φυσικά και την 5μερη! στην οποία πέρασα απαίσια, που να συγκριθεί με την καλοκαιρινή μου περιπέτεια χωρίς κηδεμόνες και γεμάτους αγχωτικά σπυράκια από το διάβασμα συμμαθητές

  42. IN said

    31: Πολύ ωραίο το μπλογκ σας. Από παραπομπή εκεί έπεσα πάνω σ’ αυτό εδώ το ποστ του Κόκκινου Φακέλου
    http://kokkinosfakelos.blogspot.com/2010_09_01_archive.html
    και μου έκανε εντύπωση η σαφώς ρατσιστική αφίσα του ΕΑΜ (υποθέτω, γιατί δεν γράφει όνομα), 10η από πάνω. Όχι ότι και οι υπόλοιπες (ένθεν και ένθεν, δηλαδή αμφοτέρων των παρατάξεων, πάνε πίσω) απλώς τέτοιο ανοικτό ρατσισμό από την αριστερά, έστω και λαμβάνοντας υπόψιν τη μεγάλη διαφορά εποχής, δεν τον περίμενα. Αλλά θα μου πείτε τα αφρικανικά εθνικοπαλευθερωτικά κινήματα ήλθαν αργότερα, στη δεκαετία του 1950.

  43. sarant said

    32: Καλά λες!

    36: Νομίζω πως η αρωγή και ευδοκίμηση ήταν σε δοκίμιο του ΙΜΠαναγιωτόπουλου.

  44. munich said

    έχετε δίκιο κυρ. Αρκενισέα μας. Θυμάμαι τη Λατινικού στο σχολείο συμβουλευόταν το βίβλιο όταν έμπαινε μες την τάξη να δει που είχαμε μείνει και μετά τα έλεγε όλα απέξω! κάθε χρόνο πανελλήνιες κι αυτή

    Η πλάκα με τους γονείς ήταν ότι το ζούσαν. Ποιος δεν θυμάται τους κρεμασμένους στα κάγκελα έξω από τα εξεταστήρια να ρωτάνε με αγωνία όποιν και να έβγαινε «πως ήταν, βατα;» «έγραψες» και ενίοτε οι προαναφερθέντες φαντάροι να τους δουλεύουν ψιλό γαζί.
    Ευτυχώς είμαι το τελευταίο παιδί μιας μεγάλης οικογένειας οπότε οι γονείς μου τα χαν ήδη ζήσει όλα πολλάκις και με μένα ήταν υπερχαλαροί.

  45. sarant said

    44: Aφού σε άφησαν να φύγεις δυο μήνες έξω στη Β Λυκείου, τυχερή΄;)

    38: Δίκιο έχεις για την ανασφάλεια των κοριτσιών.

  46. Miss Tulka said

    Χμ… τελικά δεν τα θυμάμαι εντελώς απέξω ακόμα (ευτυχώς). Τι γελοιότητα Θεέ μου! Και είχαμε τότε τόσο ωραία μαθήματα στη Β’ και τη Γ’ Λυκείου (Αστρονομία, Φιλοσοφία κλπ) που κανείς δεν έδινε σημασία και αντί να αποκτήσουμε μόρφωση και κριτικό πνεύμα, μάθαμε να παπαγαλίζουμε. Θυμάμαι στο 1ο έτος του Πανεπιστημίου, το πρώτο μάθημα της εξεταστικής του Ιανουαρίου ήταν Εισαγωγή στην Κοινωνιολογία. Κάθομαι λοιπόν κι εγώ και ξεκινώ να την μάθω απέξω (!!!). Μου πήρε καμιά βδομάδα να καταλάβω ότι δεν παίζει και ότι ούτε να αποστηθίσω μπορώ πια και κυρίως ότι δεν έχει νόημα.
    Και όντως όπως λέει ο φίλος παραπάνω πάρκινγκ είναι το σχολείο. Από το Γυμνάσιο λίγο πολύ έχει προδιαγραφεί η πορεία σου. Οι καθηγητές από την Α’ Λυκείου που λίγο πολύ εκδηλώναμε την προτίμησή μας σε δέσμη, σε άφηναν στην ησυχία σου και δε σε πίεζαν να έχεις και φοβερές επιδόσεις στα υπόλοιπα μαθήματα. Όχι από τεμπελιά, αλλά επειδή ήξεραν ότι ήταν αδύνατο να κάνεις νυχθημερόν φροντιστήρια αρχαία και να σου μένει χρόνος να μάθεις και φυσική ή χημεία ή το αντίστροφο. Όσο για την πολύπαθη έκθεση (τότε ιδεών) καθηγήτρια μου και διορθώτρια έκθεσης έλεγε ότι όταν έβλεπε ότι ο μαθητής δίνει για β’ δέσμη (άρα θέλει να γίνει γιατρός) θα του βάλει 19-20 γιατί αλλιώς δε θα περάσει. Για την ίδια έκθεση σε μαθητή γ’ δέσμης (φιλολογικά) έβαζε 13-14, γιατί το πιθανότερο θα ήταν να θέλει να γίνει φιλόλογος (να πώς ανέβηκαν οι βάσεις σε δυσθεώρητα ύψη). Για του λόγου το αληθές, στο σχολείο μου, οι τριτοδεσμίτες γράψαμε το πολύ 14 (με μία εξαίρεση γύρω στο 16), ενώ οι πρωτοδεσμίτες (πολυτεχνικές σχολές) μας φάγαν λάχανο γράφοντας στη χειρότερη 12 και στην καλύτερη 18αρια (Β’ Δέσμη δεν είχαμε, είχαν δηλώσει μόνο 2 άτομα που για να μην εντελώς αλλάξουν σχολείο, απλά παρακολουθούσαν Βιολογία δέσμης στο γειτονικό Λύκειο).

  47. munich said

    @45
    δεν είναι θέμα τύχης αλλά επιχειρήματων. Άλλοι σε αυτήν την ηλικία έχουν παιδιά και οικογένεια, δουλεύουν 16 ώρες την ημέρα, πληρώνουν φόρους και γηροκομούν τους γονείς τους. Η παιδική ηλικία και η ενηλικίωση είναι θέμα κοινωνικής σύμβσης τελικά. Σου λένε μετά οι δικοί μου ας πάει στο καλό να μας αφήσει και ήσυχους, τόσα θα τους κόστιζε και το φροντηστήριο στο κάτω κάτω

  48. silia said

    Τον Αύγουστο του 1967 , βρέθηκα στην Θεσσαλονίκη (από την ακριτική Ξάνθη) για να δώσω στην Ιατρική όχι γιατί είχα ποτέ ονειρευτεί την Ιατρική , αλλά γιατί χρειαζόμουν ένα … πρόσχημα για να κατέβω και να ζήσω στην Θεσσαλονίκη , όπου ζούσε το τότε … «αίσθημα» μου . «Άστην μωρέ να κάνει τις … ξινιές της … έρως είναι , θα περάσει» είχε πει τότε ο μπαμπάς μου στην ανησυχούσα μάνα μου . Η Ιατρική , επιλέχθηκε , για να είναι ισχυρό το … πρόσχημα . Και το Πολυτεχνείο , ήταν ισχυρό πρόσχημα , αλλά οι σχέσεις μου με τα Μαθηματικά , δεν ήσαν καλές … Τα μισούσα .
    Θα προσπαθήσω , να μην πω πολλά . Θα εστιάσω μόνο σε δύο :
    1. Χωρίς να θέλω να «να παρασταίνουμε αβάσταχτα σκληρά και δύσκολα τα χρόνια που περάσαμε, σε μια όχι και τόσο έμμεση μομφή προς τους τωρινούς νέους “που τα βρίσκουν όλα στο πιάτο”» , έχω να πω πως εκείνα τα χρόνια ήταν πιο δύσκολα από τα σημερινά . Έμεινα για τις Εξετάσεις 5 ημέρες στην Θεσσαλονίκη και τα τρία πρώτα βράδια κοιμήθηκα στο … γρασίδι έξω από την Πολυτεχνική Σχολή Θεσσ/νίκης (όπου δίναμε), μαζί βέβαια με άλλους συμμαθητές μου και το 4ο βράδυ ένας συμμαθητής μου , μου είπε «έχω έναν κολλητό μου φοιτητή της Ιατρικής Ξανθιώτη … τον Τάδε , έλα να πάμε να κοιμηθούμε εκεί» , πήγα και κοιμήθηκα εγώ σε κρεββάτι (ιππότες) κι αυτοί στο πάτωμα, αφού τους έβαλα να ορκιστούν πως δεν θα απλώσουν τίποτα χέρια … Το τί τρώγαμε … άστο καλύτερα … Τρώγαμε «όνειρα» … Εγώ έπινα και ένα μπουκάλι γάλα …
    2. Δεν θυμάμαι τους συντελεστές της βαθμολογίας , αλλά θυμάμαι , πως έγραψα 20 Φυσική και Χημεία , 17,5 Έκθεση και 16 Ανθρωπολογία που δεν είχα διδαχθεί ποτέ μου (δεν είχαμε τέτοιο μάθημα στην Γ Λυκείου και είχα διαβάσει από κάτι σημειώσεις Θεσσαλονικιώτικου Φροντιστηρίου , που μου είχε εξασφαλίσει ο παραπάνω αναφερόμενος συμμαθητής μου (Κύριος οίδε που τις βρήκε , γιατί αυτός , έδινε Φιλολογία) και έτσι πέρασα στην Ιατρική της Θεσσαλονίκης (που ήταν η μόνη Σχολή που είχα δηλώσει από τον λεγόμενο «6ο – Ιατρικό Κύκλο» ) στην 6η θέση , αλλά υποτροφία δεν πήρα , χωρίς να το ψάξω (ποιος τολμούσε τότε να ψάχνει τέτοια πράγματα , με φρέσκια-φρέσκια Χούντα … ιδίως όταν ο μπαμπάς του ήταν Ρώσος … Δηλαδή , Ουκρανός ήταν , αλλά εκείνη την εποχή όλοι αυτού του «είδους» οι άνθρωποι , λεγόντουσαν «Ρώσοι» ). …
    ————————————————–
    Συγχωρείστε μου το «σεντόνι» , αλλά αυτό το «να παρασταίνουμε αβάσταχτα σκληρά και δύσκολα τα χρόνια που περάσαμε, σε μια όχι και τόσο έμμεση μομφή προς τους τωρινούς νέους “που τα βρίσκουν όλα στο πιάτο”» , με ενόχλησε λιγάκι , γιατί θυμήθηκα και τις Πανελλήνιες των γιών μου (35 και 30 σήμερα , πια) , όπου όλα ήσαν πολύ πιο εύκολα … Συγκριτικά βέβαια … γιατί η κάθε γενιά … έχει τα δικά της ζόρια .

  49. Gpoint said

    Περί το 85, ο πιστότερος μου μαθητής, όμαιμο ΠΑΟΚάκι, αποφάσισε να ακούσει την συμβουλή μου και να μην πάει φροντιστήριο. Του είχα υποσχεθεί πως θα έγραφε πάνω από 17.5 μαθηματικά, 7 στα 8 στην ουσία θέματα γιατί αρνιόμουνα να του κάνω αναλυτική γεωμετρία, το πολύ 1 θέμα στα 8 να έπεφτε και αυτό θα μπορούσε ‘ισως να το λύσει με άλγεβρα.- πάσα επιστημονική λύση είναι δεκτή λέγανε τα τότε κιτάπια.
    Ιστορία θα διάβαζε μόνος του » δεν είσαι κανένα κορόιδο να πας φροντιστήριο για να σου καταμερίζουν την ύλη, του είπα, κάντο μόνος σου, ΠΑΟΚ είσαι».
    Για την έκθεση του πήγα μια φιλόλογο μπαρουτοκαπνισμένη που ήξερα, χωρισμένη, επαναστάτρια και «αρσενικιά» στον χαρακτήρα που με 5 μαθήματα τον έκανε ξεφτέρι πως να σουλουπώνει τα λεγόμενά του και για το -φρέσκο τότε- μάθημα της κοινωνιολογίας του σύστησα να διαβάσει κάποια βιβλία που θεωρούσα ότι προσφέρουν γενικότερους τρόπους σκέψης και έκφρασης «όσο περισσότερες εγκυκλοπεδικές γνώσεις έχεις, τόσο καλύτερα θα γράψεις».

    Ο στόχος, Οικονομικό Θεσ/νίκης επετεύχθη δια περιπάτου, στη βάση πως όλοι οι σοβαροί υποψήφιοι γράφουν ιστορία από 18 και πάνω, κοινωνιολογία κυμαίνονται περί την βάση, έκθεση περί το 15 και το μεγάλο ξεσκαρτάρισμα γίνεται στα μαθηματικά όπου ο μέσος όρος ήταν κάτω από το 10. Στα μαθηματικά δεν έπεσε κανένα θέμα από αναλυτική αλλά ο Θ., σαν γνήσιο ΠΑΟΚάκι έχασε…πέναλτυ και πήρε 17, 5 από μια χαζομάρα.

    Θυμάμαι την αγωνία που είχα όταν έδινε εξετάσεις γιατί σαν πιο νέος δεν υπολόγισα πιο πριν το ρίσκο να ποντάρεις σε άλλον, κυρίως για την ηρωΐδα της βιοπάλης μητέρα του που τον μεγάλωνε μόνη της και με παρακάλαγε να κάθομαι περισσότερη ώρα μαζί του για να έχει ανδρικό πρότυπο στο σπίτι ο γιός της

  50. sarant said

    48: Ευχαριστώ πολύ! Ώστε στο γρασίδι! Πάντως, υπάρχει και αυτή η τάση, για δραματοποίηση.

  51. Gpoint said

    #49

    το εγκυκλοπεδικές είναι δεύτερη γραφή, ανάλογα με το ορθοπεδικές !!

  52. ….Είχε περάσει ένα εξαντλητικό καλοκαίρι με διάβασμα και ξανά διάβασμα. Κάθε απόγευμα μεσ τη ζέστη και τον ήλιο Φροντιστήριο μέχρι αργά, με φροντιστές αλλόφρονες και αυτοί να καλύψουν την ύλη, να μας τα θυμήσουν όλα, αν ήταν δυνατό.
    Οι Σχολές ήταν χωρισμένες σε αρκετούς κύκλους, Φιλοσοφικό, Θεολογικό, Πολυτεχνικό, Φυσικομαθηματικό, Νομικό, Ιατρικό, Διδασκαλικό, …

    Τα εξεταστικά κέντρα λίγα σε όλη την Ελλάδα, μόνο στις μεγάλες πόλεις.
    Στο εξεταστικό κέντρο των Ιωαννίνων, στα τότε κτίρια του Πανεπιστημίου στην οδό Δομπόλη, έγραφαν οι υποψήφιοι από όλη την Ήπειρο, την Κέρκυρα, τη Λευκάδα, ένα ακόμη πρόβλημα για τους μη γιαννιώτες υποψήφιους, να βρούν ξενοδοχείο, να μάθουν να κινούνται στην πόλη.

    Στον Φυσικομαθηματικό κύκλο, που έδινα εξετάσεις τον Σεπτέμβριο του 1970, (τότε τα εξεταστέα μαθήματα ήταν ξανά έξι με τη μερίδα του λέοντος στα μαθηματικά – άρα και στις μετοχές των μαθηματικών στα φροντιστήρια- Έκθεση -Άλγεβρα- Γεωμετρία- Τριγωνομετρία- Φυσική – Χημεία)

    Στην έκθεση είχε μπει το θέμα Νους εστίν ο διακοσμών και των πάντων αίτιος, βαθυστόχαστο τσιτάτο (ρητό ντε) του αρχαίου φιλοσόφου Αναξαγόρα που νομίζω υπάρχει σκαλισμένο και σε ονομαστό παλαιό μοναστήρι στην Κρήτη το πήρα λίγο στραβά και με βαθμολόγησαν με 11, αν και οι επιδόσεις μου στο γράφειν ήταν πολύ καλύτερες!

    Τι ήθελε να πει ο Αναξαγόρας; Για τη δύναμη της σκέψης του νου του ανθρώπου (που έφτασε στη Σελήνη) ή προφήτευε τον ένα και μοναδικό Θεό, τη σοφία της κτήσης (τα πάντα εν σοφία εποίησας) κλπ Ηταν ένα θέμα βαρύ με ποικίλες προεκτάσεις. Το ξεκίνησα από το δεύτερο σκέλος (ήταν και το άλλο σλόγκαν της εποχής Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών) και κάπου προς το τέλος έστριψα το τιμόνι προς τη δύναμη του ανθρώπινου νου – δεν ήξερες ποιανού να χαλάσεις και ποιανού να φτιάξεις- Καταστενοχωρέθηκαν θυμάμαι όλοι στο σπίτι, γιατί μπορούσα να θεωρηθώ εκτός θέματος και να πάρω μονάδα σε μαθημα που εθεωρούμην άσσος. Ε ρε μπαγάσα Αναξαγόρα, ή οι θεματοδότες πονηροί; Ακόμα δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει ο αρχαίος Φιλόσοφος!

    Στην Άλγεβρα – μόλις είχαν βγει τότε νεα βιβλία με όρια ακολουθίες στην Ε Γυμνασίου το βιβλίο του Ηλία Ντζιόρα, στην ΣΤ Γυμνασίου το βιβλίο του Στάϊκου με παραγώγους κλπ. Τότε η εξεταστέα ύλη δεν έφτανε στις παραγώγους, είχε τριώνυμο, πολυώνυμα, ακολουθίες όρια. Τα θέματα στην Άλγεβρα ήταν όλως παραδόξως κάτι από σύνολα, που το πάλεψα αρκετά, και ναι, αυτό το θυμάμαι καλά να βρούμε το όριο της γνωστής ακολουθίας (1+1/ν) και όλο εις την ν που ήταν ο περιφημος αριθμός e.
    Τα θέματα τότε εκφωνούνταν και έπρεπε να προσέξεις ειδικά στην Άλγεβρα, άλλο τόσο φυσικά έπρεπε να προσέξει ο εκφωνητής, ειδικά στην Γεωμετρία γινόταν ένα μπέρδεμα με τα γράμματα Μ, Ν, Ψ Φ, οπότε τότε ο εκφωνητής έλεγε Ν όπως Νίκος,
    Στην Αλγεβρα έλαβα 12 ή 13.

    Στην Γεωμετρία ήταν μια κατασκευή τριγώνου από κάποια στοιχεία ή γεωμετρικός τόπος, θεωρία δεν ενθυμούμαι πλέον, με εξετίμησαν 16.
    Στην Τριγωνομετρία ήταν αποδείξεις, που παρόμοιες είχαν τότε τα νέα βιβλία Τριγωνομετρίας του Πανάκη που διδάσκονταν στα Πρακτικά τμήματα. Εδώ τα πήγα πολύ καλύτερα και απέσπασα ένα 18.

    Ήρθε η μέρα της Φυσικής που ήταν σαν τώρα το θυμάμαι, ημέρα Δευτέρα.
    Την Κυριακή είχε το ράλλυ Ακρόπολις, και τα αυτοκίνητα που έτρεχαν φαίνονταν από το παράθυρο του σπιτιού μου να κατεβαίνουν σε χρόνους ρεκόρ τις στροφές στο Μιτσικέλι.
    Είχε πέσει στα χέρια μου το βιβλίο του Σαλτερή Περιστεράκη της Ατομικής Φυσικής και διάβαζα την κίνηση φορτισμένου σωμάτιου σε μαγνητικό πεδίο και τον φασματογράφο μάζας.
    Ένα πρόβλημα που είχαμε κυρίως με τη Φυσική και τη Χημεία ήταν ότι δεν υπήρχαν επίσημα βιβλία, αυτά του ΟΕΔΒ δεν κάλυπταν πολλά πράγματα, ή σκοπίμως οι τότε φροντιστές τα απέκρυπταν.
    Την άλλη μέρα έπεσα μέσα διάνα.
    Στα δυο ή στο ένα θέμα θεωρίας που έβαζαν, ήταν ο φασματογράφος μάζας που έγραψα πολύ καλά με ωραία σχήματα η μια άσκηση ήταν άνωση, ισορροπία ενός σώματος σε δύο υγρά με τόσο ποσοστό στο ένα και τόσο στο άλλο, (ή ενδεχομένως σώμα με δύο μέταλλα σε ποσοστιαία αναλογία) και η δεύτερη άσκηση ήταν μεταφορά ηλεκτρικού ρεύματος και απώλεια κατά μήκος της γραμμής.
    Ας είναι καλά ο Αχιλλέας Ευαγγέλου, (βέβαια μας είχε βγάλει τον αδόξαστο στις μονάδες ΗΣΜ, ΗΜΜ, ΜΚSΑ, στις ασκήσεις ανατρέπεται ή ολισθαίνει κλπ) που μας είχε κάνει παρόμοιες ασκήσεις στο Φροντιστήριο που είχαν τότε με τον μαθηματικό Αθανάσιο Μπασογιάννη.
    Θυμάμαι τότε παιδιά έξω που ρωτούσαν γιατί πήραμε δυο σύρματα, ενω στις γραμμές της ΔΕΗ στις κολώνες πάνω από τα κεφάλια μας υπήρχαν πέντε σύρματα.
    Προφανώς οι τότε θεματοδότες δεν έλαβαν υπόψη τους ότι υπήρχαν μαθητές από πολλά επαρχιακά σχολεία, 0πως τώρα π.χ. με την διπλή τροχαλία, που ενώ δεν έχει αντίστοιχο το σχολικό βιβλίο, έχει ο Σαβάλας, ο Τσούνης, ο Παναγιωτακόπoυλος, οι Παλόγος – Ποντικός, ο Κάτσικας, ο Αλεφραγκής, …..
    Μολονότι πίστευα ότι πήγα καλύτερα, πήρα ένα 17.

    Στη Χημεία, δεν θυμάμαι τι περίπου θέματα ήταν. Η πιο δυσκολότερη Χημεία, όλων των εποχών, απαιτούσε τεράστιες απομνημονευτικές ικανότητες, μια και είχε στοιχεία, ενώσεις παρασκευές και ιδιότητες, άντε τώρα να θυμάσαι τη μεταλλουργία του κασσίτερου ή του χαλκού. Νομίζω κάτι τέτοιο ήταν στην θεωρία μαζί με ιδιότητες – διαφορές αλδευδών-κετονών.
    Εκεί όμως που την πάτησα πανηγυρικά ήταν όταν αποφάνθηκα στην μια άσκηση ότι ΗCl και ΝαΗCO3 δεν αντιδρούν γιατί λέω είναι και τα δύο όξινα. Παρά αυτές τις καινοφανείς θεωρίες μου στη Χημεία μου έβαλαν 13 ή 14 εκτιμώντας ότι θα είχα μέλλον στη Χημεία, και θα δασκάλευα, νομίζω με επιτυχία, πολλές χρονιές τη Χημεία της 1ης -2ης Δέσμης στο Λύκειο της Ζωσιμαίας.

    Τα μηχανογραφικά για τις σχολές γίνονταν τότε λίγο μετά που παίρναμε τα απολυτήρια του εξαταξιου Γυμνασίου, αρχές Ιουλίου. Είχα δηλώσει πρώτη προτίμηση Φυσικό Αθήνας (το Φυσικό στα Γιάννενα πρωτολειτούργησε ένα χρόνο αργότερα).
    Τα αποτελέσματα βγήκαν γύρω στις 20 Οκτωβρίου 1970 – μια και έξω, βαθμοί και σχολές. Βρέθηκα καπου στη μέση ανάμεσα σε 120 περίπου στο Φυσικό Αθήνας.
    Εκείνη τη χρονιά πολλές θέσεις, στον Φυσικομαθηματικό κύκλο έμειναν κενές, θα υπήρχε φαίνεται βάση. Απεναντίας στον Πολυτεχνικό κύκλο οι θέσεις είχαν καλυφθεί και υπήρχαν άρκετοί που είχαν υπερβεί την βαθμολογική βάση.
    Εδωσαν τότε την δυνατότητα σε όσους επιθυμούσαν από τον Πολυτεχνικό κύκλο να γραφτούν σε Φυσικομαθηματικές σχολές, θα μπορούσαν φυσικά να μειώσουν το φράγμα της βάσης. Τότε … οι περιτές ερωτήσεις δεν χρειάζονταν, αφού άλλοι σκέφτονταν(;) και διετασσαν.

    Το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου 1970, βρέθηκα στην Αθήνα, μαζί με τον πατέρα μου, αναζητώντας τη σχολή και σπίτι να μείνω…..

    Ένα πρώτο πράγμα που με αντυπωσίασε στην αΠρωτεύουσα ήταν αυτό με τους φανοστάτες, το είδα πολύ διασκεδαστικό, να στέκονται 30- 50 άτομα π.χ. στα Χαυτεία, να ανάψει το πράσινο, και μετά όλοι μαζί να ξεκινούν να προλάβουν κάτι το ανεξιχνίαστο.

    Ε δεν είχαμε και δεν έχουμε αυτούς τους ρυθμούς στα βνα.

    Τα πρώτα εμπόδια στην ανεύρεση στέγης, οι πρώτες γνωριμίες στο Φυσικό Αθήνας, ο Κ.Ρ. από την Κέρκυρα – που δίναμε μαζί, ένα δυο θρανία διαφορά, εξετάσεις στα Γιάννενα τον Σεπτέμβριο, ο Ν.Ζ. από την Κόνιτσα, ο Θ.Τ. από την Αθήνα – πρώτος εισαχθείς – τώρα καθηγητής στο Φυσικό Κρήτης, η Ε.Π. από την Αθήνα, η Α.Δ. από το Μαρούσι, ο Γ.Ρ. από το Πήλιο, ο Ν. Σφ. από την Αθήνα, ….

    Θα άρχιζε ένα νέος κύκλος που θα τελείωνε τον Δεκέμβριο του 1975….

  53. Triant said

    … Η ψυχραιμία είναι ο μεγαλύτερος πολλαπλασιαστής ικανοτήτων …

    Σέι δατ εγκέιν. Η αναισθησία (aka γαϊδουριά) μου με έκανε πάντα να ξέρω 5 και να γράφω 10. Αφού πήγα στα 35 μου να πάρω το proficiency (λόγω μιας τραυματικής επιχειρηματικής περιπέτειας) με μόνες σπουδές το «ινστιτούτο» του Δημοτικού και το πήρα με B. Ακόμα και τώρα, δώσε μου εξετάσεις και πάρε μου την ψυχή.

  54. Γς said

    >Αυτό το περιστατικό, με τον τύπο που είχε προσπαθήσει να αντιγράψει με ασύρματο, το θυμάμαι πολύ καλά

    Α, αυτός είναι ο φίλος μου Αντρέας Κονδύλης. Ο A27 στα FM. Εγώ ήμουν κανονικός Radio Amateur σε ερασιτεχνικές μπάντες στα βραχέα, αλλά κατέβαινα και στα FM, που δεν υπήρχε τότε κανένας σταθμός και μπορούσες με ένα τρανζιστοράκι 2Ντόσο και με τάση του τηλεφώνου π.χ. να καλύψεις όλη την Αττική.

    Ηρθε λοιπόν ο Αντριους και μου λέει με ποιό τρόπο θα περάσει στις εξετάσεις στο Πολυτεχνείο. . Το Βανάκι, ένα κλειστό VW ήταν έτοιμο. Θα το οδηγούσε ο Κώστας ο Γκιουλσερέν ψυκτικός από την Πόλη (Γεωργίου όταν άλλαξε το επώνυμό του) ο Α5. Θα ήμασταν κοντά στο εξεταστικό κέντρο και θα μας διάβαζε ψυθιριστά τα θέματα και μεις θα του υπαγορεύαμε τις απαντήσεις στη ραδιοσυχνότητα.

    Του το ξέκοψα αμέσως: Ούτε να το σκέφτεται!
    Τελικά βρήκαν άλλον. Και η δουλειά πήγαινε κανονικά μέχρι που στο τελευταίο μάθημα τον έκαναν τσακωτό.

    Θα είχε μπει στο Πολυτεχνείο αλλά «Θέλει ο ραδιερασιτέχνης να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν τον αφήνει»
    Το είχε πει σε όλους! Ακόμα και σε συνδιαγωνιζόμενους! Και φυσικά τον κάρφωσαν.
    Και αρχίζει η περιπέτεια. Κατασχέσεις αυτοκινήτου, δικαστήρια και τέτοια.
    Αυτός όμως το γλένταγε. Του την είχε δώσει η μεγάλη δημοσιότητα.
    Μάζευε σε ένα Αλμπουμ όλες της δημοσιεύσεις στον τύπο γύρω από την περιπέτειά του. Με ειδικό τμήμα για τις γελοιογραφίες παρακαλώ.
    Με παρακάλεσε ο πατέρας του και τον έγραψα σε ένα τμήμα Γραφικών Τεχνών του ΟΑΕΔ που δίδασκα για να μην πάει στρατιώτης, όταν μετά από κάνα δυο χρόνια να ο Γς πάλι στα δικαστήρια.
    Αυτή την φορά είχανε πιάσει τον Αντριους για κατοχή και λειτουργία παράνομου σταθμού κτλ και του είχαν κατασχέσει τά πάντα. Ηλεκτρονικά πανάκριβα όργανα αλλά και κάθε τι που είχε πρίζα. Εκτός από το θερμοσίφωνα που ήταν στο πατάρι.
    Και παρουσιάζομαι στον στο δικαστήριο με τα πτυχία μου του Ηλεκτρονικού Μηχανικού και ως καθηγητής Ανωτέρας Σχολής Ηλεκτρονικών τότε και ισχυρίζομαι ότι δεν ήταν ραδιοφωνικός σταθμός αλλά μια διάταξη για μεταφορά δεδομένων στα ερτζιανά. Και ότι κανονικά δεν έπρεπε να ακούγεται μουσική, αλλά τελείωσαν τα δεδομένα στην μπομπίνα του μαγνητοφώνου και άρχισε η συνέχει της 9Ης Συμφωνίας.
    -Του Μπετόβεν;
    -Ναι κύριε πρόεδρε του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν.
    -Δηλαδή οι μαγνητοταινίες που έχουν κατασχεθεί έχουν τέτοιο υλικό;
    -Ναι κύριε πρόεδρε. Παράλληλα με τις σπουδές του ασχολείται και με το κλασσικό πιάνο.
    Και γυρίζει προς τον κατηγορούμενο, που είχε χαμηλώσει το βλέμα και είχε πάρει ένα ύφος Αρθούρου Ρουμπιστάιν.
    -Αθώος να του επιστραφούν τα κατασχεθέντα.

  55. sarant said

    52: Ευχαριστώ πολύ! Αυτο με την απουσία επίσημων βιβλίων δεν το ήξερα, πολύ ενδιαφέρουσες οι αναμνήσεις!

    54: Μένω άναυδος΄!

  56. spiral architect said

    @54: Λοιπόν ΓουΣού, επειδή η αφεντιά σου είναι ένας σύγχρονος πολυεπιστήμονας, στυλ Γαλιλαίου, οφείλεις να συμπληρώσεις επακριβώς το Europass – Βιογραφικό Σημείωμα σου και να το αποστείλεις αρμοδίως μεθ’ ηλεμηνύματος στο Νικοκύρη, ίνα δημοσιευτεί στη φροντπέιτζ του ιστολογίου.
    Τι συ συ, ρε πιδί μ’! 😮

  57. marulaki said

    Όπως όλοι οι υποψήφιοι, θυμάμαι τα θέματα που ΔΕΝ έγραψα. Τα έβλεπα μετά και χτυπούσα το κεφάλι μου. Εμείς δώσαμε με το νέο σύστημα του ‘κάτσε καλά Γεράσιμε’ και έδωσα συνολικά 22 μαθήματα Πανελλαδικές (Β’ & Γ’ Λυκείου). Πέρασα στην πρώτη επιλογή μου, σε χρονιά που είχαν πέσει οι βάσεις, και ο χαμηλότερος βαθμός στο τμήμα ήταν 18.558, (άριστα). Ακόμη σκέφτομαι το καημένο το παιδί, που έβγαλε 18.557 ας πούμε, και δεν πέρασε στην πρώτη του επιλογή, για να περάσουν στην τρίτη και στην τέταρτη άλλοι που είχαν βάλει πρώτη επιλογή στρατιωτικές και δεν μπήκαν.
    Δε θα ξεχάσω ακόμη τον αδερφό μου, που είχε τελειώσει την ίδια σχολή έξι χρόνια πριν και που μου έλεγε: Κόπος δεν είναι να μπεις. Κόπος είναι να βγεις.

  58. spiral architect said

    Το άσμα της ημέρας, παλιό μεν διαχρονικότατο δε, σε ερμηνεία του Θρακιώτη Θανάση Γκαϊφύλλια:

    (σπέσιαλ για τη silia, μιας και έχουμε και ραδιοφωνατζήδες στο ιστολόγιο)

  59. Νέο Kid Στο Block said

    «Tι συ συ, ρε πιδί μ'»!
    Πάνω απ’όλα είναι ένας άνθρωπος καθόλου ρουφιάνος! Φτούς λιβέντημ να μη σε ματιάξου!!

  60. Gpoint said

    # 54

    Η ενάτη στο…πιάνο ; γατόνι ο πρόεδρας.

    Μάλλον εννοείς την μετάδση των θεμάτων κωδικοποιημένη ώστε ο μη διαθέτων το φίλτρο να ακούει μουσική. Ηδη πριν το 70 υπήρχε δέκτης μετά φίλτρου τόσο μικρός ώστε να εμφυτεύεται σε δόντι , οπότε δεν υπήρχε αναγκη καλωδίων και ακουστικών. Κάποιος απουσιολόγος στο 2ο Γυμν. Αθηνών πέρναγε τις τάξεις…ραδιοφωνικά εις ανταπόδοση του σβησίματος απουσιών στους μόνιμους κοπανατζήδες. Επί χούντας συνελήφθη μετά την αποφοίτησή του για συμμετοχή σε αντιστασική ομάδα του παράνομου τότε ΚΚΕ.
    Εξις, δευτέρα φύσις ίσως

  61. Τι όμορφη η σημερινή ανάρτηση!
    Και οι ιστορίες όλων σας στα σχόλια! Μας ταξιδέψατε, που λένε και οι βιβλιοκριτικοί! 🙂

    Η αγαπημένη μου μέχρι τώρα (χωρίς βέβαια οι άλλες να πάνε πίσω) είναι η αφήγηση της Σίλιας στο #48! Ήταν πραγματικά συγκινητική! Σαν να το’βλεπα μπροστά μου το φτωχικό διαμέρισμα και τους ιππότες νεαρούς να προσπαθούν όπως μπορούν να την περιποιηθούν!

    Θα’θελα να πω και τα δικά μου αλλά νομίζω πως μόνο σε μένα θα φανούν ενδιαφέροντα…Μπορεί πιο μετά!!

    Ευχαριστούμε Νίκο για το ωραίο ταξίδι! Ήταν πολύ ευχάριστη αλλαγή μετά το ξενέρωμα πρωί πρωί σχετικά με την αλλαγή στάσης της ΟΛΜΕ… Αλλά ας μην χαλάσουμε το ωραίο κλίμα της σημερινής ανάρτησης!

    Καλό απόγευμα σε όλους!! 🙂

  62. spyroszer said

    32, το 1991 που έδινα και εγώ πανελλήνιες, το θέμα ήταν ο αθλητισμός και ο εκφυλισμός του.
    «Το αθλητικό ιδεώδες είναι παγκόσμια αποδεκτό, παρατηρούνται όμως και φαινόμενα εκφυλισμού του. Ποια είναι κατά τη γνώμη σας τα φαινόμενα αυτά, πού οφείλονται και πώς μπορούν να αντιμετωπιστούν;»
    http://users.otenet.gr/~aker/GlossaCHmer.htm
    Ένα από τα πιο αναμενόμενα θέματα σε πανελλήνιες. Ήταν τότε η χρονιά που μας πήρε την Ολυμπιάδα η Coca Cola, και όλα τα φροντιστήρια σχεδόν το είχαν κάνει σαν θέμα.
    Αλλά η αλλοτρίωση ήταν πράγματι το sos των φροντιστηρίων. Είχε πέσει πριν λίγα χρόνια και το θέμα του Σαμαράκη, με τις στέγες και τις καρδιές, και βλέπω έπεσε και το 1993 για την τεχνολογία και την αλλοτρίωση.

  63. Bαγκ said

    Aπολαυστικες οι αναμνησεις ολων σας..Εγω με τη σειρα μου προκαμα να δωσω εξετασεις την τελευταια η προτελευταια χρονια εφαρμογης του συστηματος των δεσμων ως τριτοδεσμιτης..Η διαδικασια εκεινη μ’ειχε φορτωσει με απειρο αγχος και μου στοιχισε καναδυο χρονια προσαρμογης στον μετεπειτα βιο μου ως φοιτητη,αλλα θυμαμαι μετα λυπης οτι δεν ηταν τοσο απογοητευτικο αν και απανθρωπο το συστημα των πανελλαδικων αλλα οι εντος της τριτοβαθμιας εκπαιδευσης διαδικασιες με την απολυτη κομματικοποιηση των φοιτητων και των καθηγητων,την αντιγραφη και το εμποριο σημειωσεων,το εκβιαστικο παρακαλι των επι πτυχιω,την ενδεια,την ανεπαρκεια και την ανικανοτητα ακομα καθηγηταδων του πανεπιστημιου,το αδιαφορο της διδασκαλιaς και πολλων μαθηματων με λαμπρες βεβαια εξαιρεσεις καποιων σπουδαιων ακαδημαικων και των παραδοσεων τους,πλην εξαιρεσεις..
    Διαπιστωσα δλδ ο πολυπαθος εισακτεος οτι τοσος κοπος,τοσα βασαν και τοσο αγχος δεν αξιζαν για κατι το οποιο ειχε εξιδανικευθει απιστευτα απο γονεις-κοινωνια,οχι τοσο δασκαλους ως ακαδημαικη διαδικασια,,
    Γιατι στη συνεχεια βρηκα την ακρη του νηματος καπως μονος μου χωρις καποια βοηθεια απο καθηγητες και ασχοληθηκα με αντικειμενα και σπουδες που μ’ενδιεφεραν κατατι παραπανω και διαπιστωσα οτι υπηρχαν σχολες ενδιαφερουσες με προγραμμα σπουδων αξιολογο,οχι βεβαια ως προιον καποιου κεντρικου σχεδιασμου,κρατικου η εστω ενδοπανεπιστημιακου αλλα αγαθη τη τυχη απλως ή τη προαιρεση καποιων πεφωτισμενων καθηγητων..
    Αυτο που θελω να πω για να μην μακρηγορω ειναι οτι το συστημα εισαγωγης οποιο κ’αν ειναι θα εχει αδικιες,ελλειψεις κτλ αλλα το πραγματικα τραγικο ειναι η κατασταση που επικρατει εντος των πανεπιστημιων με ολες τις παθογενειες που ανεφερα κ’αλλες τοσες..
    Ασχετο..Αληθεια κυριε Σαραντακο ποια ηταν η πρωτη σχολη επιλογης σας;

  64. Νικοκύρη, τα λογιστικά του σημερινού συστήματος δε διαφέρουν και πολύ απ’ το δικό σου ή το προηγούμενο. 5 μαθήματα κι απολυτήριο τότε, 6 μαθήματα τώρα (ή 7 με την οικονομία). Ούτε ο σημερινός πληθωρισμός έχει να κάνει με το εκάστοτε σύστημα.

    Σημασία έχει η επιλογή των θεμάτων και η βαρύτητα του κάθε θέματος.

    Κι η εμπιστοσύνη. ή υπακοή, όπως θες πες το, σε κάποιες παραμέτρους, όπως το βαθμό του απολυτηρίου τότε, τους προφορικούς βαθμούς των εξεταζόμενων μαθημάτων σήμερα. Ποιος θα διανοούνταν τότε να αμφισβητήσει το 16 ή το 17 του απολυτηρίου του, απαιτώντας, όπως, γίνεται σήμερα το 20, γιατί «έτσι γίνεται στα άλλα σχολεία, κι αν δεν το κάνεις κι εσύ, με αδικείς έμμεσα»;

    Και η σύνδεση των σπουδών με την επαγγελματική αποκατάσταση στο μυαλό υποψηφίων και γονιών.

    Αυτά, και μαζί η επιμονή σε πρώτα και δεύτερα δεκαδικά ψηφία -ηλίθιε (σε αυτό) Αρσένη!, είναι που φτάσανε να κάνουνε τις εξετάσεις μεσανατολικό κάθε χρόνο.

  65. Αρκεσινεύς said

    31 Ιουλίου 1967. Φτάνω στην Αθήνα με την αδερφή μου. Σπίτι υπήρχε, του αδερφού μου κάπου στο Περιστέρι. Κανείς στο λιμάνι. Δεν ξέραμε πού να πάμε. Ένας θείος μου με τον οποίο συνταξιδεύαμε προσφέρθηκε να μας πάρει στο σπίτι του στο Μπραχάμι μέχρι να δούμε πώς θα βρεθούμε στο Περιστέρι. Τελικά για να μην τα πολυλογώ το βράδυ πήραμε ένα ταξί και πήγαμε στο σπίτι. Θυμάμαι ακόμη ότι είχαμε δώσει 198 δρχ. Πρώτη φορά στην Αθήνα, δεν ήξερα πού παν τα τέσσερα. Την άλλη μέρα με πήγε η νύφη μου να με γράψει σ’ ένα φροντιστήριο δε θυμάμαι πού, κάπου εκεί στα στενά της Ακαδημίας. Το φροντιστήριο δεν ήθελε να με πάρει. Τελικά γράφτηκα για 20 μέρες. Και άρχισα να διαβάζω!! Την πρώτη βδομάδα έχανα συνέχεια το δρόμο μέχρι να πάω στο φρονιστήριο και μετά να επιστρέψω στο λεωφορείο, στην Αγησιλάου.
    Η Χούντα είχε καταργήσει τους 2 τύπους ακαδημαίκού απολυτηρίου, όπως έγραψα στο σχ. 2 και είχαν δημιουργηθεί κύκλοι Α΄Φιλολογικός κλπ.
    Έδωσα εξετάσεις στη Σεβαστουπόλεως. Κόλλες διαγωνισμού. Τα στοιχεία-μας καλύπτονταν με μπλε χαρτί, αυτό με το οποίο ντύναμε τα βιβλία. Τα θέματα υπαγορεύονταν. Έκθεση: απόσπασμα από την προς Εβραίους επιστολή του Παύλου (ιβ΄,11 Πᾶσα δὲ παιδεία πρὸς μὲν τὸ παρὸν οὐ δοκεῖ χαρᾶς εἶναι, ἀλλὰ λύπης, ὕστερον δὲ καρπὸν εἰρηνικὸν τοῖς δι᾿ αὐτῆς γεγυμνασμένοις ἀποδίδωσι δικαιοσύνης.) για τα αγαθά της παιδείας, Αρχαία από την Ξενοφώντος Κύρου ανάβαση (δεν έχω πρόχειρο το συγκεκριμένο κείμενο) με 6 ερωτήσεις, η μία ετυμολογική-παραγωγής, Ιστορία Ολυμπιακοί αγώνες, ο Αλκιβιάδης, δε θυμάμαι τα άλλα (1 θέμα έπρεπε να είναι από την εκκλησιαστική ιστορία, αιρέσεις δηλ., Κύριλλος και Μεθόδιος, οικουμενικές σύνοδοι, εικονομαχία, 3 Ιεράρχες κλπ.). και Λατινικά από De bello Galliko III, VII His rebus gestis cum omnibus pacatam Galliam existmaret, το volo στη γραμματική και δε θυμάμαι τι άλλο. Τα αποτελέσματα βγήκαν γύρω στις 20 του Οκτώβρη. Είχα γράψει πολύ καλά στα 3 πρώτα, όχι όμως και στα Λατινικά, η μετάφρασή μου ήταν απελπιστική. Το άριστα ήταν το 160, 4 μαθήματα χ 40 (20+20,το άθροισμα των δυο βαθμολογητών). Ο πρώτος (Μ.Δ.) στη Φιλοσοφική Αθηνών είχε πιάσει 157 μονάδες, της Θεσσαλονίκης 153. Εν πάση περιπτώσει μπήκα στη Φιλοσοφική. Δεν έγινα θαλασσινός όπως όλη η οικογένειά μου. Δεν το μετάνιωσα.

  66. Alexis said

    #54: Του το ξέκοψα αμέσως: Ούτε να το σκέφτεται!
    Τελικά βρήκαν άλλον.

    Άστα αυτά! Εσύ την έκανες τη δουλειά καθότι αυθεντία στα ηλεκτρονικά! 🙂

  67. gbaloglou said

    Από θέματα κλπ (ΦΜΣ 1975) δεν θυμάμαι ΤΙΠΟΤΑ, το μόνο που θυμάμαι … είναι η ιδιαζόντως όμορφη υποψήφια έξω από το εξεταστικό κέντρο … που βρέθηκε να γράφει ακριβώς στο μπροστινό θρανίο … λόγω ιδιαζόντως γειτνιάζοντος επωνύμου!!! [Αν σκέφτεστε κάτι σαν το «Μπακοπούλου» ή «Μπαλτατζή» … κοντά πέσατε, αλλά ήταν ακόμη πιο κοντά! (Συμφοιτήτρια στο μαθηματικό αργότερα, αλλά τίποτα παραπάνω…)]

  68. Από τις Πανελλήνιες δεν θυμάμαι τίποτα καλό. Μόνο άγχος, ένα τεράστιο πελώριο άγχος ειδικά για την Ιστορία που δεν μπορούσα να την μάθω παπαγαλία με τίποτα… Είχα καταντήσει σαν απάωρο, δεν έβγαινα από το δωμάτιο παρά μόνο για βάλω τη μάνα μου να διαβάζει το βιβλίο και να τσεκάρει τι έλεγα.
    Θυμάμαι πως η ευτυχία μου για το ότι στα αρχαία έπεσε Θουκυδίδης έγινε μια τεράστια αγωνία όταν συνειδητοποίησα, τσεκάροντας τις απαντήσεις με τον καθηγητή μου πως μια συντακτική ερώτηση στο αδίδακτο δεν την είχα απαντήσει καν γιατί δεν την είχα αντιγράψει στο τετράδιο. Δεν την είχα καν δει. Και όταν είχα ζητήσει να μου δώσουν πριν παραδώσω την κόλλα να ξαναελέγξω τα θέματα είχα εισπράξει ένα μεγαλειώδες: «δεν επιτρέπεται». Και έχασα ακριβώς τις μονάδες που αντιστοιχούσαν στη χαμένη ερώτηση.
    Θυμάμαι πως όταν πήγαινα για ύπνο, αντί να διαβάζω λογοτεχνία διάβαζα Παπανούτσο και όταν μ’ έπαιρνε ο ύπνος ονειρευόμουν παραγράφους από τον Διαφωτισμό και ημερομηνίες από θανάτους και μάχες.
    Πίκρα και ματαίωση…

    Όμως το ισοζύγιο είναι θετικό γιατί δεν πέρασα όλα όλα λέει ο Βαγκ στο 63. Αντιθέτως, σπούδασα σ’ ένα εξαιρετικό Πανεπιστήμιο και με τον καθηγητή που μου έκανε αρχαία τότε πάμε ακόμα για μπύρες 🙂

  69. Αρκεσινεύς said

    65. Gallico

  70. Triant said

    Το μόνο που θυμάμαι από τα θέματα (πολυτεχνικες 197575) είναι ότι δεν χρειαζόταν να έχεις διαβάσει!
    Παράδειγμα από την Άλγεβρα:
    Εάν f(x*y) = f(x) + f(y) να δείξετε ότι
    α) f(1) = 0
    β) f(1/x) = -f(x)
    γ) δεν θυμάμαι

  71. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια, όπως λέει κι ο Στέλιος μάς ταξιδέψατε!

    63: Χημικός μηχανικός ΕΜΠ ήταν η πρώτη επιλογή μου, κι εκεί πήγα.

  72. Bαγκ said

    Και γω σ’ενα εξαιρετο κατα τα λοιπα πανεπιστημιο σπουδασα,το ΑΠΘ και δη στην φιλοσοφικη σχολη και σε μτπτχ επιπεδο στο Παντειο αλλα δε νομιζω οτι υπαρχει πανεπιστημιο εν Ελλαδι που να μην παρουσιαζει τις παθογενειες που περιεγραψα..Με οασεις τις παρουσιες καποιων εξαιρετων καθηγητων οι οποιες ομως σε σχεση με το ζοφερο κλιμα των ελληνικων πανεπιστημιων δε νομιζω οτι ισοσκελιζουν το ισοζυγιο..

  73. Bαγκ said

    Θα μπορουσα δια του γουγλ να ανατρεξω σε καποιο βιογραφικο σας και να ανακαλυψω αν η γλωσσικη σας επαρκεια και η αφηγηματικη σας ικανοτητα οφειλεται σε μετεπειτα ανθρωπιστικες σπουδες αλλα θα παραμεινω με την απορια και τον θαυμασμο..Αν γνωριζετε και αν θελετε τοποθετηθειτε καποια στιγμη και για την κατασταση εντος των πανεπιστημιων εκτος κ’αν το εχετε κανει ηδη με καποιο δημοσιευμα σας,που ειναι πολυ πιθανο..Σας ευχαριστω προς για την υπαρξη σας στον δημοσιο διαλογο οπως και να’χει..

  74. Bαγκ said

    »Σας ευχαριστω προς **το παρον»

  75. sarant said

    73: Eυχαριστώ, ευχαριστώ. Όπως γράφω και σε κάποιο σχόλιο, αργότερα πήρα και πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας, αλλά ζήτημα είναι αν παρακολούθησα 3-4 ώρες.

  76. Ευτυχία said

    Τι μνήμες μου ξυπνήσατε!
    Έδωσα εξετάσεις το 1988, νομίζω Γενικές τις έλεγαν τότε, τη χρονιά της μεγάλης απεργίας των καθηγητών. Ακόμα θυμάμαι τον τίτλο των «Νέων» για τη λήξη της απεργίας: «ΠΑΡΑ ΜΙΑ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ!».
    39 ημέρες απεργίας, λοιπόν, και ω ναι, δεν έπαθα τίποτε! Αντιθέτως πέτυχα το στόχο μου (που ήταν η Αγγλική Φιλολογία) και μάλιστα οφείλω να ομολογήσω ότι από τότε αισθανόμουν ευτυχής για την απεργία εκείνη καθώς είχα περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μου για διάβασμα!
    Λίγα χρόνια πριν είχε πεθάνει ο πατέρας μου, η μητέρα μου άρχισε να ξενοδουλεύει για να μας μεγαλώσει 3 παιδιά. Φροντιστήριο ούτε να το διανοηθώ, έδωσα εξετάσεις με την πεποίθηση ότι ΕΠΡΕΠΕ να πετύχω με την πρώτη διαφορετικά ΕΠΡΕΠΕ να βγω στην παραγωγή, να δουλέψω για να συμβάλλω στα οικονομικά της οικογένειας.
    Πέρασα το καλοκαίρι εκείνο διαβάζοντας στο βορινό μπαλκόνι του σπιτιού μας (για λίγη δροσιά, κλιματιστικά δεν υπήρχαν τότε) και ακριβώς δίπλα χτιζόταν μια πολυκατοικία. Ντάμπα-ντούμπα όλη μέρα οι μάστορες να καλουπώνουν, να καρφώνουν, να φωνάζουν …. Η μητέρα μου μου έλεγε «πώς μπορείς, παιδάκι μου, και διαβάζεις με τόση φασαρία;». Πιστέψτε με, δεν άκουγα τη φασαρία παρά μόνο μόλις σταματούσα για να κάνω ένα διάλειμμα σκεφτόμουν ότι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ κάνουν πολλή φασαρία! Τόσο προσηλωμένη ήμουν στο διάβασμα και το στόχο μου.
    Έτσι, η μόνη συμβουλή που έχω να δώσω στα παιδιά είναι να επικεντρωθούν κι εκείνα αποκλειστικά και μόνο στο στόχο τους, να έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και να φροντίσουν να αξιοποιήσουν το χρόνο τους!

  77. Μαρία said

    65
    Για να γίνει κατανοητή η ταλαιπωρία όπως και της Σίλιας, πρέπει να θυμίσουμε οτι υπήρχαν περιορισμένα εξεταστικά κέντρα. Όλη η βόρεια Ελλάδα έδινε στη Σαλονίκη. Αν δεν είχες συγγενείς -εγώ είχα την αδερφή της γιαγιάς μου, έπρεπε να νοικιάσεις ή να καταφύγεις στη λύση της Σίλιας.
    Στη Σεβαστουπόλεως πήγαινα συχνά τη δεκαετία του ’70, έμενε εκεί ένα φίλος, μακαρίτης πια.
    Εγώ έδινα στο κακόφημο, όπως έμαθα αργότερα, 4ο αρρένων στη Συγγρού (φταίει ο δρόμος φαίνεται 🙂

  78. IN said

    70: Έσπασα το κεφάλι μου τρία τέταρτα τώρα μ’ αυτά το θέμα, αλλά τελικώς, έχετε δίκιο, καθόλου δύσκολο δεν ήταν.

  79. ΣοφίαΟικ said

    Εγώ τι θυμάμαι: ας πιάσουμε απο τη χρονιά με το Ράμμο. Έδινε ο ξάδερφός μου τότε, θυμάμαι ότι είχε έρθει σε εμάς όταν ανακοινώθηκε η διαρροή και έκλαιγε γιατί είχε γράψει καλά. Στην επανάληψη έγραψε χάλια, τελικά δεν μπήκε πουθενά και έληξε το θέμα. Από την επόμενη νομίζω ότι αναμεταδίδονταν τα θέματα από το ραδιόφωνο, έτσι τα ξεραν οι απ’έξω αμέσως και έβγαιναν και οι λύσεις και οι απόψεις για την ευκολία- δυσκολία.

    Όταν έδινα εγώ δεν είχα φαντεζί φροντιστήρια. Φυσική έκανα με κάποιον που ήταν φίρμα αλλά δεν έκανε καμια προσπάθεια να μας εμψυχώσει. Μας έβαζε κατά καιρούς διαγωνίσματα στα οποία έγραφα χάλια γιατί ήταν παλούκια και παρόλο που του είχα πει να μη με ενοχλήσει μετά το μάθημα πήρε τηλέφωνο και επέμενε να του πω πως είχα γράψει και μετά μου είπε ότι είμαι στο 13-14 (14 τελικά). Χάρηκα πολύ, το ήξερα, αφού είχα παιξει προπό μια άσκηση και είχα αμφιβολίες για τη λύση της και υποψιαζόμουν ότι είχε πιο πολύπλοκη λύση, αλλά είτε βαρέθηκα είτε σκέφτηκα ότι μπα, δεν είναι τόσο πολύπλοκη.
    Στη χημεία αίσχος, γιατί δεν είχα διαβάσει ιδιαίτερα (12).
    Στα μαθηματικά όμως τα πήγα πολύ καλά και στην έκθεση εκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα (15, όσο είχα και στο σχολείο). Και ούτε εγώ κατάλαβα γιατί ήταν δύσκολη λέξη η ευδοκίμιση.
    Όσο για την ψυχολογία, πιστευω ότι κάθε παιδί είναι διαφορετικό και δε νομίζω ότι χωρίζονται σε αγόρια και κορίτσια. Εγώ είχα αγωνία γιατί γενικά στο σχολέιο αισθανόμουν ότι δε με έπαιρνε κανένας σοβαρά και οι εξετάσεις ήταν μια ευκαιρία για να αποδείξω ότι ήμουνα καλύτερη από τους άλλους. Όχι πως είχε σημασία λίγους μήνες αργότερα, γρήγορα ξεχάστηκαν όλα μπροστα στις νέες και συναρπαστικές περιπέτειες στο πανεπιστημιο. Όπου παρεμπιπτόντως αισθάνθηκα για πρώτη φορά σα στο σπίτι μου γιατί γνώρισα κι άλλους σαν εμένα.
    Αλλά ναι, τότε το πρώτο θέμα ήταν οι εξετάσεις. Πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες, αναλύσεις επί αναλύσεων παντού, γονείς να κρέμονται στα κάγκελα του σοχλείου και να κλαίνε απο την αγωνία κλπ κλπ. Οι εξετάσεις μοιάζανε μονόδρομος κι όποιος δεν έμπαινε αποτυχημένος στη ζωή. Υπερβολές, υπερβολές…

  80. Ανδρέας Καλογερόπουλος said

    #62:
    Όντως το θέμα με τον αθλητισμό ήταν από τα μεγάλα SOS. Το είχαμε συζητήσει και στο σχολείο και στο φροντιστήριο. Θυμάμαι ότι όλοι μας τόνιζαν ότι έπρεπε να προτείνουμε να γίνονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες κάθε 4 χρόνια στην Ελλάδα. Εγώ, αν και ήθελα να γίνουν το 1996 στην Ελλάδα και στενοχωρήθηκα που τους πήρε τελικά η Ατλάντα, ήμουν υπέρμαχος του να γίνονται σε διαφορετικά μέρη. Στις Πανελλήνιες λοιπόν είχα τονίσει ότι το να γίνονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες συνέχεια στην Ελλάδα δεν βοηθά σε τίποτα στην αντιμετώπιση των φαινομένων εκφυλισμού στον αθλητισμό. Έγραψα 10,5 έκθεση, 14,5 Μαθηματικά (εκείνη τη χρονιά τα θέματα ήταν δύσκολα και ήταν πολύ καλός βαθμός), 13 περίπου Φυσική και 17,5 Χημεία (ο μεγαλύτερος βαθμός που είχα γράψει στη ζωή μου στη Χημεία) και πέρασα Φυτικής Παραγωγής στη Γεωπονική της Αθήνας

  81. spiral architect said

    @80: Aν έγραφες όμως για «το αρχαίο ελληνικό ιδεώδες που η φλόγα του πρέπει απαραιτήτως να ανάβει κάθε 4 χρόνια στο ΟΑΚΑ, για να μεταλαμπαδεύεται το πνεύμα του στους βαρβάρους όλου του κόσμου, κατευθύνοντάς τους στην απόλυτη αλήθεια», ίσως τώρα να ήσουν ένας υπουργός παιδείας σαν ον Στυλιανίδη, η τον Αρβανιτόπουλο.
    Αχ, αυτή η νεολαία που έχει το μυαλό πάνω απ’ το κεφάλι της … 🙄

  82. Γς said

    80:
    >και πέρασα Φυτικής Παραγωγής στη Γεωπονική της Αθήνας

    και θα έμαθες και πέντε κολλυβογράμματα από την αφεντιά μου!

  83. spiral architect said

    … εσύ το βιογραφικό να μην ξεχάσεις. Το πρωτόκολλο είναι ανοιχτό μέχρι τις 19:00. 😀

  84. Γς said

    Τότε που δίναμε για να περάσουμε στο Γυμνάσιο!
    Από το δημοτικό. Και ήταν μεγάλο ζόρι τότε (1956) για πολλούς μαθητές.

  85. Ηλεφούφουτος said

    Χα χα χα! Μεγάλη σύμπτωση η αναφορά στο σκετσάκι των Μόντι Πάιθον, γιατί εκεί ακριβώς πήγε το μυαλό μου όταν διάβασα, πριν να μπω στο σημερινό πολύ ωραίο άρθρο, σχόλιο στο χτεσινό θέμα για καθηγήτρια από την Καλιφόρνια που δούλευε 40ωρο, από το σχολιαστή που χαρακτήριζε τους αναπληρωτές σαρκία επειδή δεν έτυχε να πιάσουν υψηλή βαθμολογία στις χαζοεξετάσεις του ΑΣΕΠ. (Αυτό θα πει να ξέρεις να αξιολογείς. Το ‘χουν κάνει σημαία τώρα το αξία, επειδή ξέρουν ότι απευθύνονται σε κοινωνία που φρόντιζαν χρόνια να λαμογέψουν. Γενικά όταν μιλούν τζημερικοί, …μανικοί και ΔΗΜΑΡίτες για αξία, αξιολόγηση, αξιοκρατία είναι σαν να ακούς παπάδες να μιλάνε περί ηθικής ή ακροδεξιούς περί πατρίδος).

    Έχω πολλές αναμνήσεις από τις εξετάσεις μου (τη χρονιά των απεργιών κι εγώ, έδωσα με τον ανεμιστήρα να με χτυπά στην πλάτη) αλλά προτιμώ να πω ένα «στο διάολο να πάνε!».

    Το μεν λαθάκι του Νικοκύρη που νόμιζε ότι μόνο το ’88 έγιναν απεργίες (τότε ο Τύπος ήταν πολύ φιλικός, καθώς η τότε κυβέρνηση είχε χάσει ερίσματα) εντοπίστηκε νωρίς. Για τις πανελλήνιες όμως που θα καταργούσε το ΠΑΣΟΚ και τελικά τούς άλλαξε απλώς όνομα, δεν είδα να σχολιάζει κανείς.

  86. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Σας χαιρετώ σαλπάροντας για νότια πάλι. Φεύγω ήσυχη που θα γίνουν οι εξετάσεις στην ώρα τους…
    Από βδομάδα.

  87. Γς said

    83:
    Μη με αγχώνεις!
    Ότι συμπληρώσαμε, συμπληρώσαμε! Νισάφι πιά.
    43+ συντάξιμα χρόνια στο Δημόσιο. Χόρια κάτι του ΙΚΑ.
    Ξέρεις πόσες φορές έχω δει στο όνειρό μου ότι έχω εξετάσεις!
    Τώρα με τα λουλούδια μου, το κρασάκι μου και τη παρέα εδώ.
    Οντως ωραίο θέμα. Το σημερινό. Και γιούνισεξ.
    Νόμιζα ότι δεν σταματάμε να μιλάμε για γκομενοιστορίες και για το στρατό. Αλλά είναι κι αυτό των εξετάσεων. Της εφηβίας μας. Της πρώτης.
    Οχι ότι μας πήρανε και τα χρόνια δηλαδή.

  88. Κουγιαγια said

    85 Τότε έδινε εξετάσεις η μεγάλη μου κόρη και περιμέναμε όλοι την κατάργηση των Πανελλήνιων. Πράγματι καταργήθηκαν τότε σαν Πανελλήνιες αλλά έγιναν Πανελλαδικές.
    Που είναι το παράξενο που χρήζει σχολιασμού ;
    Το ιδιο έγινε και τότε και με την κατάργηση των μονών-ζυγών;
    Καταργήθηκαν αμέσως μετά τις εκλογές και έγιναν μικρά-μεγάλα.
    Ούτε εδώ δύσμοιροι συμπολίτες αυτής της χώρας, υπάρχει κάτι παράξενο που χρήζει σχολιασμού.
    Εχουμε συνηθήσει σε αυτά….

  89. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    86: Καλό ταξίδι, Έφη!

    80: Σε τιμώρησαν δηλαδή οι βαθμολογητές….

  90. Μαρία said

    85
    Τις κατάργησε για τη Β’ Λυκείου.

  91. Θεόδωρος Κρητικός said

    Τότε που δίναμε δεν γινόμασταν μαλλιά-κουβάρια για τις εισαγωγικές!
    Καλή επιτυχία και κυρίως καλή συνέχεια στις κόρες μας Νίκο!

  92. Ανδρέας Καλογερόπουλος said

    89:
    Μπα. Μάπα ήταν η έκθεσή μου. Τη θυμάμαι. Είχα όμως την ψευδαίσθηση, μετά από ένα χρόνο πίεσης, ότι είχα κάνει την επανάστασή μου και μ άρεσε.

  93. Ηλεφούφουτος said

    90 Αν κρίνω από την κριτική που ασκήθηκε στα νεότερα συστήματα επειδη σε χαντακώνουν με ένα στραβοπάτημα, αυτό συνέβαλε περισσότερο στο να κρίνεσαι μια κι έξω ολοκληρωτικά. Μαζί με την κατάργηση του 25% από τις σχολικές επιδόσεις που θέσπισε ο Τρίτσης.

  94. sarant said

    91: Καλή επιτυχία, Θόδωρε!

  95. leonicos said

    @15 Απέκτησαν και νέο αντίπαλο τα κτήριά μου; Δεν έφτανε ο νοικοκύρης και η Μαρία; Α, μου φαίνεται ότι με βάλατε στο μάτι.

    Όχι! Όχι! Όχι! Ας το γράφουν τα ημιφορτηγάπου πάνε σκούπες από πολυκατοικία σε πολυκατοικία ‘καθαρησμοί κτιρίων’. Τα δικά μου κτήρια γράφονται με Η.

    Ο Γς πάντα στην ‘επικαιρότητα’. Δώσαμε εξετάσεις και προς το Γυμνάσιο. Παρά τρἰχα πέρασα.

  96. Ανδρέας Καλογερόπουλος said

    82:
    «και θα έμαθες και πέντε κολλυβογράμματα από την αφεντιά μου!»
    Πρεμπιπτόντως, να ρωτήσω όνομα ή τουλάχιστον τι μάθημα κάνατε, ή αγγίζω ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα;

  97. Γς said

    Γενετική

  98. Κουγιαγια said

    Με γνωστικό αντικείμενο την «Μαθηματική γενετική και εξελικτική» ;

  99. Γς said

    Ναι

  100. Ανδρέας Καλογερόπουλος said

    Νομίζω κατάλαβα 🙂

  101. Avonidas said

    «Ήτανε όμως άλλες εποχές τότε, οι βάσεις δεν είχαν φτάσει στο Θεό, ένα στραβοπάτημα μπορούσες να το καλύψεις, όχι όπως τώρα που πρέπει να μαζέψεις 19.000 μόρια,[…]»

    Και το Μαριώ… αχ, το Μαριώ!

  102. Κουγιαγια said

    99
    Α, τότε θα παρακαλούσα για τα σχόλιά σας (εδώ ή στον Κάκτο) για αυτα που διάβασα προσφατα σχετικά με τα γονίδια των Ευρωπάιων (ότι πάνε το πολύ 1000 χρόνια πίσω)
    http://www.plosbiology.org/article/info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pbio.1001555
    και εύκολα μπορεί κανέις να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι αυτό που μας ενώνει με τους αρχαίους είναι η γλώσσα και ότι κατοικούμε στον ίδιο τόπο.

  103. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Διαβάζοντας τα σχόλια κάποιος, εύκολα βγάζει το συμπέρασμα οτι εδω και 60 χρόνια τουλάχιστον, η βασική προϋπόθεση για να περάσει κάποιος-α στο πανεπιστήμιο, είναι το φροντιστήριο, πλην κάποιων εξαιρέσεων πάντα. Κατα τ΄άλλα, όλοι κόπτονται για την δημόσια εκπαίδευση, και για την υποβάθμίσή της τα τελευταία χρόνια. ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ κι άλλες τέτοιες χαριτωμενιές. Είναι μόνο υποκρισία, ή πλήρης υποταγή στο σύστημα των εκπαιδευμένων ανθρώπων;

  104. Γς said

    102:
    Ευχαρίστως. Να του ρίξω μια ματιά.

  105. sarant said

    101: Χα-χα, τα έχουν αυτά οι νοσταλγικές αναδρομές στο παρελθόν!

  106. @72 Αγαπητέ Βαγκ το ξέρω το ΑΠΘ και είναι πράγματι εξαίρετο και όχι μόνο στη Φιλοσοφική, αλλά δεν μιλούσα για ελληνικό πανεπιστήμιο και σας διαβεβαιώ ότι αυτό για το οποίο μιλάω δεν είχε τις παθογένειες που περιγράψατε.

  107. Avonidas said

    @7: Η ιστορία με το βαρόμετρο είναι χιλιοειπωμένος (αλλά χιλιοειπωμένος!) αστικός μύθος παύλα ανέκδοτο παύλα παγοθραυστικόν βοήθημα κατά την έναρξη πανεπιστημιακών παραδόσεων από παρλαπίπες καθηγητές.

    Κατά τα άλλα: εγώ έδινα κάπου 20 χρόνια μετά τον Νικοκύρη, με το σύστημα των δεσμών — 1η δέσμη, 4 μαθήματα. Το δικό μου Βατερλώ ήταν η Χημεία (με 13/20, μάλιστα!), με αποτέλεσμα να περάσω το καλοκαίρι με το φόβο ότι θα περάσω την επόμενη χρονιά μελετώντας μονο χημεία — που την απεχθανόμουν. Αντιθέτως, είχα ιδιαίτερη,εχμ, συμπάθεια προς την καθηγήτρια Χημείας του συνοικιακού φροντιστηρίου που πήγαινα, κάτι που συνέβαλε στις χαμηλές μου επιδόσεις στις Πανελλήνιες 😉

    Παρ’ όλα αυτά, όχι μόνο πέρασα στο Φυσικό Αθηνών, αλλά και σε καλή κατάταξη, για την οποία πήρα και υποτροφία. Άλλες εποχές τότε…

  108. Αν σας ζητούσαν να μετρήσετε τη μάζα και το βάρος ενός σώματος στον πλανήτη Άρη, ποια όργανα θα χρησιμοποιούσατε αντίστοιχα

    Έδωσα εισαγωγικές το 1978, και θυμάμαι που είχα δει αυτό το ερώτημα από την προηγούμενη χρονιά. Θυμάμαι επίσης γνωστό μου που είχε απαντήσει πως η μάζα είναι παντού η ίδια, επομένως δεν χρειάζεται να κουβαλάω όργανο στον Άρη για να την μετρήσω εκεί – την μετράω στην Γη, και ξεμπερδεύω!

  109. Αρκεσινεύς said

    Όταν έδωσα, δεν υπήρχε «συγκεκριμένη» ύλη. Αρχαία άγνωστο κείμενο, ιστορία το περιεχόμενο των βιβλίων όλου του Γυμνασίου-Λυκείου (κυκλοφορούσαν φροντιστηριακά βιβλία με συμπυκνωμένη την ύλη), Λατινικά τα 2 βιβλία του Kαίσαρα δηλ. de bello civili και de bello gallico.(ποιος τα διάβαζε:, εγώ πάντως όχι ). Επομένως αποστήθιση δεν υπήρχε, άρα πιο ελεύθερος ο μαθητής, που απλώς έπρεπε να ξέρει στην ιστορία γενικά τα θέματα, αφού και ο βαθμολογητής δεν είχε μπρος του ένα επίσημο βιβλίο σύμφωνα με το οποίο θα αξιολογούσε το γραπτό. Εγώ άγχος δεν είχα, γονείς στο Γυμνάσιο στο οποίο έδωσα δεν υπήρχαν απέξω να περιμένουν και να ρωτούνε αν ήταν εύκολα, βατά τα θέματα κλπ.

  110. physicist said

    #70. — Μήπως το (γ) ήτανε f(x**n) = n*f(x);

  111. Μαρίνα said

    Με γύρισες κι εμένα πολύ πίσω Νικοκύρη!!!Σιγά μη θυμάμαι θέματα…Θυμάμαι όμως ότι καθώς πηγαίναμε στο εξεταστικό κέντρο στους Αμπελοκήπους (κι εγώ Σεπτέμβρη έδωσα εξετάσεις,Γαλλική Φιλολογία μέσω Νομικής) μέσα στην κίνηση, είδα να περνά δίπλα μας ένα μικρό άσπρο αυτοκινητάκι με τον Θανάση Βέγγο οδηγό,μ’αυτό το γλυκό του βλέμμα,που το ήξερα μόνο απ’ το σινεμά.Αυτή είναι η όμορφη μου ανάμνηση απ’ τις εξετάσεις.Το άγχος δεν το ξεχνώ και τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις τα συμπονώ,ακόμη και σήμερα που έχω κάνει κάμποσες επιτηρήσεις στη ζωή μου!!!
    Καλή επιτυχία στην κόρη σου και σε όλα τα παιδιά!!!
    Και…συστρατευμένοι συνάδελφοι…καλή δύναμη!!!

  112. «…αποφάνθηκα στην μια άσκηση ότι ΗCl και ΝαΗCO3 δεν αντιδρούν γιατί λέω είναι και τα δύο όξινα.»
    Περίτρανη απόδειξη του πόσο ξεκομμένα από την πραγματικότητα διδάσκονται συχνά ακόμα και οι φυσικές επιστήμες, let alone τα υπόλοιπα. Σόδα του φαρμακείου και ακουαφόρτε υπάρχουν σε κάθε σπίτι· και όμως, φαίνεται πως δεν είχε σκεφτεί ο καθηγητής να τους πει «στάξτε λίγο απ’το ένα στο άλλο να δείτε τι γίνεται!» Και πόσοι απ’όσους μαθαίνουν για την ηλεκτρόλυση στο σχολείο έκαναν ποτέ τον κόπο να βάλουν δυο σύρματα στους πόλους μιας πλακέ μπαταρίας και να τα βουτήξουν σε αλατόνερο;

  113. munich said

    @106
    Πεστε το ψέματα Ιμμορταλιτέ. Πολλάκις έχω συζητήσει με έλληνες επιστήμονες, που έχουν τελειώσει ελληνικό πανεπιστήμιο και εργάζονται σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, την ιδιορρυθμία όλοι μα όλοι οι Ευρωπαίοι, ανεξάρτητα αν είναι πανεπιστημιακοί, να παινεύουν το ίδρυμα από όπου αποφοίτησαν ενώ εμείς, οι περισσότεροι τουλάχιστον, δεν χάνουμε την ευκαιρία να τονίζουμε την παθογένεια του δικού μας. και εδώ που τα λέμε αφου έχουμε συμμαζέψει και μια εμπειρία σε 2,3 χώρες δεν είναι και όλα καλά κι άγια…συν ότι κάποια δουλειά καλή πρέπει να γίνεται και στο Ελλάντα αλλιώς γιατί τους προσλαμβάνουν σε τόσα καλά πανεπιστήμια

  114. Παναγιώτη (32), ελπίζω να μη σας δίδασκαν την αλλοτρίωση με όμικρον γιώτα!

  115. 108 Μιχάλη, δεν είναι παντού ίδια η μάζα; Στη νευτώνεια μηχανική τέλος πάντων.
    (Και φαντάσου πως στη δευτέρα λυκείου παραλίγο να το γύρναγα στην πρώτη δέσμη: με είχε γοητεύσει ο απειροστικός λογισμός, όπως τον παρουσίαζε η Ακαδημαϊκή, μια θεματική σοβιετική εγκυκλοπαίδεια)

  116. Αρκεσινεύ, εσύ βεβαίως ερχόσουν από το νησί σου και φυσικά ένιωθες χαμένος στην Αθήνα. Ο θείος σου όμως, που έμενε στο Μπραχάμι, δεν ήξερε, τρομάρα του, να σου πει πώς πάνε στο Περιστέρι;
    Και συγνώμη, αλλά ο ταξιτζής που το σωτήριον έτος 1967, όταν δηλαδή το τρόλεϋ είχε 1,30 Ομόνοια και 2,50 συνέχεια, σου πήρε 198 δραχμές για να σε πάει από τη μια συνοικία στην άλλη, πιστεύω ότι σε βρήκε μικρό κι επαρχιώτη και σε έκλεψε αγρίως!

  117. Με γιώτα αλλά δεν ξέρω με ποιό μεταφυσικό τρόπο το έγραψα με όμικρον γιώτα 😦

  118. Avonidas said

    @112: «Και πόσοι απ’όσους μαθαίνουν για την ηλεκτρόλυση στο σχολείο έκαναν ποτέ τον κόπο να βάλουν δυο σύρματα στους πόλους μιας πλακέ μπαταρίας και να τα βουτήξουν σε αλατόνερο;»

    Στην τελευταία μου μετακόμιση, βρήκα σε ένα ντουλάπι ξεχασμένο ένα βαζάκι με μια ψιλή σκουροπράσινη σκόνη, από κάποια παλιά ηλεκτρόλυση.

    Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα τι ήταν.

  119. Το θέμα με τον Άρη μου φαίνεται πολύ εύστοχο. Αν υπάρχουν (και βεβαίως υπάρχουν) πράγματα με παιδευτική αξία στη σχολική φυσική, ένα απ’ αυτά είναι η διάκριση μάζας και βάρους — και απ’όσο ξέρω, διδάσκεται (όταν δεν λείπει ο καθηγητής κλπ. αλλά αυτό ισχύει για όλη την εξεταστέα ύλη). Θυμάμαι μάλιστα ότι ο μακαρίτης Πόταρης (κάποιοι εδώ μέσα θα τον θυμούνται, έστω από το φροντιστήριό του) μας το τόνιζε το 1969 (προτού λοιπόν μπει ως θέμα στις εισαγωγικές): η ζυγαριά με τα ζύγια μετράει ΜΑΖΑ, η ζυγαριά με τα ελατήρια μετράει βάρος!

    Είπα «παιδευτική» προηγουμένως και θυμήθηκα το παράθεμα από την προς Εβραίους που αναφέρθηκε παραπάνω ως θέμα έκθεσης: άραγε λέγοντας «παιδεία» ο θείος απόστολος εννοούσε «μόρφωση», ή μήπως η λέξη ήδη σήμαινε «παιδεμός» στον καιρό του;

  120. Αυωνίδα, φυσικά κάποιοι το κάναμε. Πιστεύω όμως ότι όσοι ΔΕΝ είχαν την περιέργεια να το κάνουν δεν θα έπρεπε να γίνονται δεκτοί στο Πολυτεχνείο, όσο καλά κι αν έγραφαν 🙂

  121. 115,
    Μα είναι, αυτό ακριβώς λέω! Η, υποτίθεται, σωστή απάντηση ήταν ότι κουβαλάς μια ζυγαριά και ένα δυναμόμετρο στον Άρη για να μετρήσεις μάζα και βάρος, αντίστοιχα – αλλά η ζυγαριά δεν χρειάζεται να μεταφερθεί!

  122. Α, ωραία, κάτι θυμάμαι λοιπόν σωστά. Ήμουν καλός και στην τριγωνομετρία κάποτε, αλλά τώρα μη με ρωτάτε.

  123. Avonidas said

    Άγγελε, έχω ακούσει για το βάμμα ηλιοτροπίου ως δείκτη, αλλά για την ηλεκτρόλυση ποτέ 🙂

  124. Triant said

    @120
    Δεν νομίζω (αλλά μπορεί)
    Αυτό το λύνεις επαγωγικά (απλή επαγωγή) ή υπάρχει και άλλος τρόπος;

  125. gmallos said

    Ιστορίες πολλές. Κάποιες σαν απάντηση – παρατήρηση στο κείμενο και τα πρώτα σχόλια που τα διάβασα νωρίς το πρωί, αλλά μόλις τώρα κατάφερα να έχω χρόνο να γράψω.

    Τι ακριβώς περιλάμβανε το ακαδημαϊκό δεν ξέρω. Ακουστά το είχα μόνο. Επίσης δεν ξέρω πότε άλλαξε (Ο γκούγκλης δίνει βοήθεια: ναι, ήταν το ’67 λέει ο Κ. Λίτινας, επί χρόνια διευθυντής εξετάσεων του ΥΠΕΠΘ). Αλλά μέχρι και το ’75 υπήρχαν οι 9(;) «κύκλοι». Ο πολυτεχνικός και ο φυσικομαθηματικός ήταν χωριστά (κι ο οικονομικός πάλι χώρια). Βάσεις παλιότερες δεν έψαχνα. Αλλά το 75 μπήκαν στο φυσικό Αθήνας με βάση κάπου 90 μόρια και στο μαθηματικό με 80. Που αν βγάλει κανείς το απολυτήριο (ακόμα κι ένα σκέτο δεκαράκι να ήταν, πράγμα όχι και τόσο πιθανό) μένει ένα 70άρι για τα πέντε μαθήματα. Με 40 το άριστα, σημαίνει 14 στα σαράντα μέσον όρο ή αλλιώς 7 στα 20. Κι αυτό όχι στη χαμηλότερη σχολή! Κι όμως κάποιοι απ’ αυτούς, υπερασπίζονταν τη βάση του 10, αλλ’ αυτό είναι άλλη ιστορία.

    Από το ’76 λοιπόν, οι δυο αυτοί κύκλοι έγιναν ένα. Έτσι οι βάσεις ανέβηκαν στα «ύψη» αφού ένας υποψήφιος που δεν πέρναγε στο πολυτεχνείο πήγαινε προς τις σχολές της φυσικομαθηματικής. Το δασολογικό Θεσσαλονίκης πήγε στα 116 και στα 120 μόρια. Για μένα που ο στόχος μου ήταν η ΦΜΣ αυτό ήταν απώλεια.

    Εγώ έδινα το ’77 (ναι, την ίδια χρονιά με τον Νικοκύρη κι όχι μόνο – ήμουν απ’ αυτούς που απ’ την ε’ γυμνασίου βρεθήκαμε στην γ’ λυκείου). Από ένα χωριό της Μυτιλήνης, πήγα φροντιστήριο στην Αθήνα το ’76 για ένα μήνα (μετά έπαθα υπερκόπωση και με γύρισε ο πατέρας μου άρον – άρον στο χωριό) και το καλοκαίρι του ’77. Την πρώτη χρονιά είχαμε νοικιάσει μ’ έναν συμμαθητή μου ένα διαμέρισμα στα Άνω Ιλίσια για τους δυο μήνες(!), αγοράσαμε και κάποιο εξοπλισμό που όταν έφυγα έμειναν όλα στον άλλον. Είχαμε και μια μάνα μαζί μας για να μας μαγειρεύει και να μας προσέχει. Τον επόμενο χρόνο υπενοικίασα μια υπόγεια γκαρσονιέρα στην Κολιάτσου. Μόνος μου το μεγαλύτερο διάστημα. Επαρχιώτης στην Ομόνοια. Έτσι κι αλλιώς εξετάσεις δίναμε στον Πειραιά και τα περίχωρα. Εγώ, για τα ΑΕΙ στην Αφεντούλη και για τα ΚΑΤΕΕ στην Καλλιθέα. Το τι έγραψα στο κάθε μάθημα το είχα υπολογίσει πολύ καλά – μόνος μου. Το σύνολο ήταν αυτό που περίμενα, 128 μόρια. Μιας και γεωμετρία δεν σκάμπαζα, πέρασα στο μαθηματικό. Αν ήξερα κι έγραφα έστω και μισό θέμα (ήταν όπως λέει ο Νίκος μαζί γεωμετρία και τριγωνομετρία, από δυο θέματα η καθεμιά) θα ήμουνα χημικός που ήταν η πρώτη μου επιλογή.

    Τα αποτελέσματα τον Οκτώβρη που τότε τα ανακοίνωνε το ραδιόφωνο και τα διαβάζαμε την επόμενη μέρα στις εφημερίδες. Τη μέρα που βγήκανε είχαμε πάει με τους γονείς μου για αγροτικές δουλειές σ’ ένα κτήμα κοντά στο χωριό ώστε να γυρίσουμε νωρίς, αλλά δεν προλάβαμε. Ο κολλητός μου ήρθε και μου φώναξε πως πέρασα.

    Το σύστημα αυτό χρησιμοποιήθηκε για τελευταία φορά το ’79. Εκείνη τη χρονιά έδωσαν επίσης πανελλήνιες για πρώτη χρονιά στη β’ λυκείου (με τα τραντζιστοράκια). Οι εξετάσεις δεν γίνονταν πια μόνο στις έδρες των ΑΕΙ ή ΚΑΤΕΕ αλλά στις πρωτεύουσες των νομών. Πολύ μικρότερες πια οι μετακινήσεις. Τότε φτιάχτηκαν μόνο δυο κατευθύνσεις: θετική και θεωρητική. Έτσι κάποιος που δεν πέρναγε ιατρική μπορούσε να μπει στο μαθηματικό (ή το δασολογικό). Κι ενώ δεν υπήρχε ύλη από συγκεκριμένο βιβλίο μέχρι τότε (όπως αναφέρθηκε ήδη) από τότε οι εξετάσεις γίνονταν στην ύλη του σχολείου αφού ήταν ταυτόχρονα και προαγωγικές – απολυτήριες. Μόνο που το σύστημα αυτό δεν κράτησε για πολύ.

    Τις δυο ομάδες σχολών διαδέχθηκαν το ’83 οι δέσμες. Πέντε τον αριθμό στην αρχή με την πέμπτη να δίνει απολυτήριο χωρίς δικαίωμα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, που σύντομα (’87;) καταργήθηκε. Στην αρχή για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια μέτραγε και ο βαθμός από τις τρεις τάξεις του λυκείου. Από το (περίφημο) ’88 αυτό σταμάτησε. Το σύστημα αυτό είναι το μακροβιότερο μέχρι σήμερα αφού με τροποποιήσεις κράτησε μέχρι το 1999 (δηλ. 16 χρόνια συν δυο σε παράταση γι’ αυτούς που είχαν κατοχυρώσει βαθμολογίες). Α! η μετάδοση των θεμάτων γινόταν με φαξ και υπήρχαν εξεταστικά κέντρα εκτός απ’ τις πρωτεύουσες των νομών και σε άλλες περιοχές (ανάλογα τον μαθητικό πληθυσμό).

    Το ’99 υπήρξαν πάλι διπλές εξετάσεις. Γιατί καταργήθηκαν οι δέσμες και ήλθαν οι κατευθύνσεις (πάλι) μόνο που τώρα ήταν τρεις. Η τρίτη στον αρχικό σχεδιασμό θα απορροφούσε την τεχνική εκπαίδευση κάτι που μέχρι την έναρξη της εφαρμογής της άλλαξε! Αυτή κρατάει με αλλαγές μέχρι τώρα (π.χ. καταργήθηκαν και πάλι οι εξετάσεις για τη β’ λυκείου, μπήκε – βγήκε η βάση του 10, ξαναφτιάχτηκε κάτι σαν την ε’ δέσμη).

    Έτσι, όπως καταλαβαίνει κανένας, για κάθε χρονιά υπάρχει και κάτι διαφορετικό στις εξετάσεις. Τόσο που στη Γερμανία, στο υπουργείο παιδείας (ή όπως λέγεται σε κάθε κρατίδιο) έχουν ειδική λίστα κι αν θέλει να γραφτεί στο πανεπιστήμιό τους κάποιος απ’ την Ελλάδα ανατρέχουν σ’ αυτήν ώστε να δουν τι ίσχυε τότε που πήρε απολυτήριο για να δουν πώς θα τον αντιμετωπίσουν!

    Πολλά μαζεύτηκαν.

  126. Triant said

    @124
    @110 φυσικά

  127. 112,
    Ηλεκτόλυση είχα κάνει μικρός με γαλαζόπετρα (θειικό χαλκό) την οποία είχα βουτήξει από τον θείο μου που την χρησιμοποιούσε για να ραντίζει το αμπέλι με βορδιγάλειο πολτό. Είχα επιχαλκώσει διάφορα μικροαντικείμενα, αλλά δεν κράτησα κανένα.

  128. Μας έβαλε στα αίματα–στις αναμνήσεις ήθελα να πω–ο Νικοκύρης. Απαντώντας στη δική του πρόκληση καταγράφω πρόχειρα τις δικές μου.

    Καλοκαίρι του 1974. Αν μπορεί, ας το ξεχάσει κανείς. Άλλωστε το πασίγνωστο κατοπινό σλόγκαν ‘Δεν ξεχνώ’ του Νίκου Δήμου σ’ εκείνη τη χρονική περίοδο αναφέρεται. Έχοντας πάρει μετά από επίπονες εξετάσεις σε όλα τα μαθήματα το πολυπόθητο απολυτήριο του εξαταξίου Γυμνασίου (χωρίς αυτό δεν πήγαινες πουθενά…) πέρασα ένα πενθήμερο σε παραθαλάσσια κατασκήνωση για… αναβάπτιση. Από εκεί και πέρα άρχισε το διάβασμα, με φροντιστήρια μέσα στο μακρύ καυτό καλοκαίρι, που σύντομα έγινε ακόμη πιο ‘καυτό’ με την εισβολή του Αττίλα 1, την επακόλουθη πτώση της δικτατορίας και τον μετέπειτα Αττίλα 2 (τότε δεν υπήρχαν… μνημόνια). Ευτυχώς εμείς είχαμε τα μυαλά όχι στα κάγκελα αλλά στα βιβλία. Τέλος Αυγούστου οι εξετάσεις, στην αίθουσα 314 του ‘Ευκλείδη’. Έκθεση, Φυσική Χημεία (είχαν καταργήσει την Ανθρωπολογία τελευταία στιγμή). Δεν θυμούμαι τίποτε από τα θέματα–έδωσα τόσες άλλες εξετάσεις από τότε… Χαλάρωση στη συνέχεια, όψιμες διακοπές, γύρω στα μέσα Οκτωβρίου βγήκαν τα αποτελέσματα. Το βραδάκι πέρασα από το φροντιστήριο όπου ήταν αναρτημένοι οι πίνακες. Άρχισα να διαβάζω από το τέλος την Ιατρική Θεσσαλονίκης–δεν έβρισκα τίποτε. Πήγα στην αρχή. Βρήκα το όνομά μου στην πρώτη εικοσάδα. Η καρδιά πήγε στη θέση της. Βαθμολογία; Έκθεση 35, Φυσική 35, Χημεία 31. Και 19 από το απολυτήριο, σύνολο 120 μονάδες. Τα υπόλοιπα, όπως λένε συνήθως, είναι άλλη ιστορία.

  129. gmallos said

    Και καλή επιτυχία σε όσους αρχίζουν σε λίγε ώρες.

  130. Triant said

    Καλοκαίρι του ’75. Είχα πιάσει δουλειά σε ένα γραφείο αντιπροσώπευσης μοντέλων (έτσι έλεγε αυτός), στον σκοτεινό θάλαμο (ήξερα απ’ αυτά). Πληρωνόμουνα με τη φωτογραφία (18*24 με δοκιμαστικά για κάθε εκτύπωση κλπ.), 2 δραχμές η μία αν θυμάμαι καλά (άγρια εκμετάλλευση). Κάποια στιγμή κατέβηκα να πάρω ένα σάντουιτς και άκουσα στο ραδιόφωνο την μετάδοση των αποτελεσμάτων. Έφυγα κατ’ ευθείαν για το σπίτι μου. Δεν γύρισα ούτε για τα πράγματά μου ούτε για να πληρωθώ,
    Υποθέτω ότι όταν το κατάλαβε ο τύπος, οι φωτογραφίες που είχα αφήσει στη στερέωση θα είχαν γίνει κάτασπρες! Μία ελάχιστη εκδίκηση…

    Και να σταματήσουμε να τις λέμε εξετάσεις. Δεν είναι εξετάσεις, είναι διαγωνισμός.
    Ως εκ τούτου:

    Καλή επιτυχία στα παιδιά των φίλων μας.

  131. physicist said

    #115. — Δύτη, τι εννοείς όταν λες «στη Νευτώνεια Μηχανική τέλος πάντων»;

  132. physicist said

    #124. — Ναι, επαγωγικά θα το έβγαζα κι εγώ, δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος τρόπος.

  133. physicist said

    #119. — Θυμάμαι μάλιστα ότι ο μακαρίτης Πόταρης (κάποιοι εδώ μέσα θα τον θυμούνται, έστω από το φροντιστήριό του) μας το τόνιζε το 1969 (προτού λοιπόν μπει ως θέμα στις εισαγωγικές): η ζυγαριά με τα ζύγια μετράει ΜΑΖΑ, η ζυγαριά με τα ελατήρια μετράει βάρος!

    Να μια καλώς εννοούμενη διατύπωση, που το δίχως άλλο βοηθάει τους μαθητές να κάνουν τη διάκριση, αλλά με το τίμημα ότι είναι στην ουσία της εσφαλμένη. Η ζυγαριά με ελατήριο απεικονείζει πηλίκα βαρών — και επομένως πηλίκα μαζών — σε πηλίκα επιμηκύνσεων ενός (γραμμικού) ελατηρίου. Κάλλιστα λοιπόν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μετρηθούν λόγοι μαζών, και εφόσον η μονάδα της μάζας είναι αυθαίρετη και για να μετρηθούν μάζες (βαρύτητας). Δεν ξέρω αν αυτές οι βοήθειες είναι χρήσιμες μακροπρόθεσμα. Ίσως να ήταν καλύτερα να μιλάμε για την αδρανειακή μάζα, που δεν έχει ανάγκη από ζυγαριές παρά μόνο από χάρακες και ρολόγια.

  134. ΓΙΩΡΓΟΣ Π. said

    Τι ωραία η σημερινή κουβέντα, σε λίγες ώρες πρόκειται να συμμετάσχω στις φετινές πανελλαδικές ως μη αξιωθείς να απεργήσω και κληθείς να εξετάσω φυσικώς αδυνάτους, ως φιλόλογος πλέον αυτής της χώρας, κάπου στην επαρχία αλλά και όχι εντελώς: οι δικές μου αναμνήσεις έρχονται να συναντήσουν επίσης εκείνες των προλαλησάντων περί αρωγής κι ευδοκίμησης, τη δεύτερη μέρα των πανελληνίων του 85. Είχε προηγηθεί το μάθημα της Ιστορίας για τους τριτοδεσμίτες- όπως εγώ- γράφαμε Ιούνιο μήνα, εν μέσω εκκωφαντικών βουλευτικών εκλογών με τις ντουντούκες στην πλατεία και πάνω σε περιφερόμενα τροχοφόρα να μας τρελαίνουν την ύπαρξη και να αισθανόμαστε άτυχοι που έτυχε αυτό σε μας, που επιτέλους θέλαμε να φύγουμε από αυτό τον εφιάλτη μιας μικροαστικής οικογένειας και να βρεθούμε σε μια άλλη πόλη μπας και ανακαλύψουμε κάτι που να μας εκφράζει και να δίνει τροφή σε κάποιο όνειρο, κάποιο έστω. Όχι, δεν ήταν μόνο οι σπουδές, ήταν και το φευγιό, το ταξίδι αυτό που μας είχε βγάλει στο δρόμο…Είχα πάρει την απόφαση, δε θα με πτοούσε η πραγματικότητά τους, είχα φύγει για το χωριό, εξάπαντος, καβάλα στο μηχανάκι, το σπίτι εκεί όλο δικό μου, διάβασμα, ύπνος και τίποτα άλλο, ιδρώτας και φαγητό από τη θεία που το μόνο που έκανε είναι να χτυπάει διακριτικά την πόρτα, ειδοποιώντας πως άφησε το φαγητό, εκεί στο περβάζι…έμεινα 5 μέρες κι ‘έβγαλα’ όλη την ιστορία επανάληψη, αλλιώς δε γινότανε, έπρεπε γιατί ήθελα να γράψω 20 και τόσο έγραψα, κι ας ήτανε αυτοσχεδιασμός η απάντηση στο θέμα από την κόκκινη που ζητούσε παράδειγμα μετάβασης από μια δομή της κοινωνίας σε μια άλλη… μόλις γύρισα στην πόλη, το βράδυ βγήκαμε με δύο φίλους για πίτσα και ήπιαμε και λίγη μπύρα και τα λέγαμε, ένας έκλαψε, φοβόταν πολύ, δε θα γράψω έλεγε, επιβεβαιώθηκε, τελικά ξέρεις τι θα σου συμβεί πολύ συχνά, μπόρεσε όμως και σπούδασε στο εξωτερικό… ο καθένας είχε βαθιά στο μυαλό του αυτό που θα έκανε αύριο, περπατάγαμε και σκεφτόμαστε το όνειρό μας, όλοι μαζί αλλά και μόνοι μας, το πρωί ξύπνησα θυμάμαι κι έφτιαξα μόνος μου μια μεγάλη σαλάτα χωριάτικη με φέτα και μπόλικο λάδι και λέω στη μάνα μου που είχε χαζέψει βλέποντάς με να την καταπίνω με τρεις μπουκιές, μάνα πάω να γράψω ιστορία 20, να πας παιδί μου.
    Όμως στην έκθεση στενοχωρήθηκα, δεν είναι που δεν ήξερα τις λέξεις, τριτοδεσμίτης γαρ, κι έλεγε και ο Ερμής «ει ταύτ’αρωγά σοι φαίνεται» στον Προμηθέα σε ένα απόσπασμα από το ανθολόγιο, όσο για την ευδοκίμηση, έλεος πια, δημοτικό την είχαμε πρωτακούσει…εκείνο που εμένα με χάλασε ήταν η φασαρία που άρχισε να γίνεται και να χαλάει το κλίμα με τις διευκρινίσεις και τις επεξηγήσεις, μπαίνανε διάφοροι και γράφανε στον πίνακα τις λέξεις και τις εξηγούσανε, σαν τώρα τη θυμάμαι την κυρία Π. που ήλθε και μου τάραξε τη γαλήνη, άσε που δεν άργησε η φασαρία να απλώνεται παντού κι έξω στο δρόμο να ακούγεται μεγάλο σούσουρο λες και είχε γίνει καμμία θεομηνία, άντε μετά να συγκεντρωθείς να γράψεις. Μέχρι εκείνη τη στιγμή των ‘εξωτερικών παρεμβάσεων’ είχα γράψει θαυμάσια, θυμάμαι ήτανε μια σελίδα και κάτι και ξέρω πως ήτανε όλα σωστά και πολύ ωραία, και τότε το καταλάβαινα κι ας ήμουνα μόνο 17 και κάτι μηνών , όλα καλά διατυπωμένα, μετά όμως άρχισα να τα χάνω και να επαναλαμβάνομαι, έχασα την αυτοπεποίθησή μου, δε συγκρατιόμουνα ήθελα να δω τι γίνεται εκεί έξω, άκουγα και μανάδες και φίλων φωνές…αυτό ήταν! αν είχα σταματήσει δε θα οδηγούσα άθελά μου τους φτωχούς μου βαθμολογητές στο δίλημμα: 15 ή 14; αυτοί έπεσαν στο λάκκο που μού είχα σκάψει, μέσος όρος 14,5 κι έτσι χάθηκε η Φιλολογία Θεσσαλονίκης.Εκείνη τη στιγμή.το ξέρω είμαι σίγουρος, πότε ακριβώς απώλεσα την πρώτη μου επιλογή: Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω το χρόνο ήξερα πού ακριβώς θα έβαζα τελεία και παύλα. Δε χρειαζόμουν ακουστικά, ούτε ασύρματη επικοινωνία, λίγη ησυχία ήθελα, συγκέντρωση και αν φορούσα ωτασπίδες, αν ήξερα την ύπαρξή τους και μού το επέτρεπαν οι επιτηρητές δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω το 17, αν έδειχνα αυτοσυγκέντρωση πιθανότατα δε θα κλόνιζα τον δεύτερο βαθμολογητή μου, δε θα τον οδηγούσα σε αυτή την αμελητέα φαινομενικά, όμως καθοριστική ουσιαστικά απόκλιση, θα μου έβαζε κι αυτός 15, η μισή αυτή μονάδα στο μέσο όρο θα με έστελνε στην πόλη που ήθελα…
    Στη σχολή που ήθελα πέρασα, Φιλόλογος έγινα με το 18 στα Αρχαία την επόμενη και το 19 στα Λατινικά την τελευταία μέρα των εξετάσεων, όμως στη δεύτερη επιλογή μου, σε άλλη πόλη από την επιθυμητή…Άλλωστε, το μηχανογραφικό είχε ήδη κατατεθεί από την άνοιξη. Η σειρά τώρα δεν άλλαζε.Το σύνολο των μορίων, υψηλότατο, πολύ κοντά στις περυσινές βάσεις των περιζήτητων από εμένα σχολών.Τον Αύγουστο στην ανακοίνωση των βάσεων μού κόπηκαν τα ήπατα, η Θεσσαλονίκη έμεινε για πάντα η πόλη του ονείρου, μια φοιτητική ζωή που δε θα ζούσα.Πέσαν οι βάσεις, τόσο που αν το 14,5 ήταν 15 θα είχα μπει Φιλολογίας Θεσσαλονίκης! Δε βαριέσαι, καλά ήταν και στα Γιάννενα…

  135. Φυσικέ, εννοείται πως οτιδήποτε μετράει βάρη μετράει και ΛΟΓΟΥΣ μαζών, αφού ο λόγος των βαρών δύο σωμάτων στον ίδιο τόπο είναι ίσος με το λόγο των μαζών τους. Αυτό που εννοούσε (και έλεγε) ο Πόταρης είναι απλώς ότι αν πάρουμε μια ζυγαριά μαγαζιού ή μπάνιου με ελατήρια, όπως είναι βαθμονομημένη, και την πάμε σε άλλο πλανήτη, θα δίνει σωστές ενδείξεις του εκεί βάρους (σε κιλοπόντ βέβαια!), που δεν θα μας δίνουν άνευ ετέρου και τη μάζα σε κιλά, όπως ακριβώς μια ζυγαριά με ζύγια ή ένας βρεφοζυγός θα μετράει σωστά τη μάζα ακόμα και στον Άρη, αλλά δεν θα δίνει άνευ ετέρου και το εκεί βάρος, όπως κάνει στη Γη. Δεν βλέπω πού έγκειται η έστω και μικρή ανακρίβεια.
    Έχω την εντύπωση, κρίνοντας από την κόρη μου, ότι σήμερα δεν διδάσκονται στα ελληνικά σχολεία τα χιλιόγραμμα βάρους = κιλοπόντ και γίνεται λόγος συστηματικά για «βάρος τόσων νιούτον». Αν είναι έτσι, κολλάει με αυτό που έλεγα προηγουμένως για την ξεκομμένη από την πραγματικότητα διδασκαλία των φυσικών επιστημών, διότι βέβαια το παιδί, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος, το βάρος του σε κιλά το μετράει! Και «75 χιλιογραμμόμετρα ανά δευτερόλεπτο» είναι κάτι που καθένας μπορεί να το νιώσει στο πετσί του, ενώ 746 ή 736 βαττ είναι πολύ πιο αφηρημένο.
    Κινδυνεύουμε όμως να ζαλίσουμε πολλούς από τους αναγνώστες, και ίσως ακόμα και το Δύτη 🙂 , οπότε ας μην το τραβάω άλλο

  136. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια, να με συμπαθάτε που έλειπα, είχα ένα μίνι ζιαφέτ

    108: Άρα απλώς χρειαζόταν ένα διαστημόπλοιο 🙂

    109: Αυτό λέω κι εγώ! Απεριόριστη ύλη = ελευθερία

    119: Ωραίο θέμα για άρθρο αυτό με την παιδεία (και τον παιδεμό)

    128: Να διαβάζεις από το τέλος τους επιτυχοντες, -κι εγώ το κάνω καμιά φορά!.Διπλή αγωνία, διπλή χαρά.

    134: Καλωσήρθες, ωραία που διηγείσαι! Καλά ήταν και τα Γιάννενα, όντως.

  137. Τσούρης Βασίλειος said

    52 κ. Μίλτο στο τέρμα της οδού Ναπολέοντος Ζέρβα ( αριστερά!) και λίγο πριν την πλατεία Άρη Βελουχιώτη ( συμφιλίωση! ) υπάρχει – πριν 3 μήνες τουλάχιστον-η ταμπέλα «Φροντιστήρια Αχιλλέως Ευαγγέλου. Ακόμη και οι σημειώσεις του συγκεκριμένου φροντιστή έγραφαν ΄Υπό Αχιλλέως Ευαγγέλου»
    Το θυμάμαι καλά μολονότι είμαι μικρότερος.
    54 . Αγαπητέ Γς μας πέθανες. Σκέφτομαι ότι ¨όποια πέτρα και να σηκώσω ¨ θα βρώ από κατω ή σκορπιό η τον Γς!! 🙂 🙂 Γελάω τώρα πατριώτη νάσαι καλά!
    Ελπίζω οι άσπονδοι φίλοι σου στο ιστολόγιο να μη γράψουν ;ότι προτιμουν να βρουν σκορπιό! 🙂

    Καλή δύναμη στους γονείς που τα παιδιά τους γράφουν και καλή επιτυχία στα παιδιά.
    Ένας κοντοχωριανός ποιητής έγραψε:

    Για σπουδάματα όποιος τρέχει
    διάφορο τη φτώχια του έχει

    Να σας πω κι ένα ωραίο απ΄το χωριό όπως μου μεταφέρθηκε:

    Ο μπαρμπα Μίχος Δ.( δραγάτης στο χωριό) μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων συναντάει μια παρέα παιδιών που είχαν γράψει εξετάσεις και τους ρωτάει έναν έναν
    – πέρασες πθενά εσύ Χ
    – Ναι μπάρμπα Μίχο στην Ακαδημία
    – Μπράβο σ΄πιδί μ¨ σώθκες. ισύ Ψ
    – Πέρασα στη Φιλοσοφική μπάρμπα Μίχο
    Μπράβο σ΄, μπράβοσ΄πιδίμ΄ ( ελπίζω να προσέξατε τα δύο μπράβο!)
    ………………………………………………..μετά από πολλές ερωτήσεις σε παιδιά που είχαν περάσει στην Ακαδημία Ιωαννίνων ρωτάει και τον Βασίλη Π
    -Ισύ Βασίλ΄που πέρασες;
    – Στο Πολυτεχνείο μπάρμπα Μίχο απάντησε ο Βασίλης όπότε ο μπάρμπα Μίχος μετά από λίγη σκέψη κι αφού πήρε ένα περίλυπο και παρηγορητικό ύφος του λέει
    – ε δεν π(ει)ράζ(ει άμα δεν περάεις σν Ακαδημία καλά είναι και στο Πολυτεχνείο!

  138. Γς said

    102:
    > θα παρακαλούσα για τα σχόλιά σας (εδώ ή στον Κάκτο) για αυτα που διάβασα προσφατα σχετικά με τα γονίδια των Ευρωπάιων (ότι πάνε το πολύ 1000 χρόνια πίσω).

    Δεν λέει αυτό.
    Λέει ότι δυό τυχαία άτομα από γειτονικούς πληθυσμούς έχουν καμιά κατοστή γενετικούς προγόνους στα τελευταία 1000 χρόνια, ενώ θα έπρεπε να είναι πολύ λιγότεροι αν η Ευρώπη ήταν τζάμι (άκακα αρνάκια που βόσκουν ήσυχα τα τελευταία 10-20 χιλιάδες χρόνια).

    Οι τιμές της ταυτότητας εκ καταγωγής γενετικού υλικού (αλληλόμορφα γονίδια, ή τμήματα DNA) σε τυχαία άτομα ενός πληθυσμού είναι συνάρτηση της ΄Δημογραφικής’ ιστορίας του πληθυσμού. Π.χ. Σε ‘ένα χωριό που δεν ξενιτεύονται και δεν έρχονται για να μείνουν ξένοι, ούτε γαμπροί και νυφάδες όλοι σχεδόν είναι συγγενείς. Δυό τυχαία άτομα σίγουρα έχουν κοινό πρόγονο μόλις πριν δυό τρεις γενιές.
    Αν παμε όμως στη Νέα Μανωλάδα και τύχει ο ένας να είναι μετανάστης πακιστανός, καλά κρασιά. Η Ανάλυση του DNA τους δείχνει ότι ο πλησιέστερος κοινός πρόγονος τους είναι χιλιάδες χρόνια πίσω.

    Ένα σωρό διαδικασίες επηρεάζουν αυτήν την Ταυτότητα εκ Καταγωγής. Ε, οι συγγραφείς εδώ προσπαθούν να βελτιώσουν το εργαλείο αυτό για το «ρεκονστράκτιον» της «δημογραφικής ιστορίας» των πληθυσμών. Της Ευρώπης.
    Μεταναστεύσεις λαών, γενοκτονίες, ανακατώματα και ότι άλλο έλαχε. Με αβέβαια αποτελέσματα κατά τη γνώμη μου.
    Ηδη συζητιέται πολύ αυτή η εργασία. Όπως παλιά η Ανάλυση Κυρίων Συνιστωσών (PCA) Μενότσι κλπ. που τελικά αποδείχτηκε μια φούσκα (και μισή).
    Ε, και τι πειράζει αν έχουμε και λίγο αίμα από Βίκινγκς, Αραβικό ή δεν ξέρω τι άλλο (από το άλφα του Canis Majoris λ.χ.-Σείριο).

    98:
    >Με γνωστικό αντικείμενο την “Μαθηματική γενετική και εξελικτική” ;

    Που ξέρετε το γνωστικό μου αντικείμενο;
    😉

  139. Κουγιαγια said

    138
    Ευχαριστώ πολύ για την άμεση και ξεκάθαρη απάντηση.
    Ζήτησα τα σχόλια σας γιατί πράγματι αυτό το άρθρο συζητήθηκε αλλά και παρουσιάστηκε διαφορετικά στο διεθνή τύπο. Μια γρήγορη ματιά σε σχετικά άρθρα που γράφτηκαν έτσι δείχνει.
    https://news.google.gr/news/rtc?ncl=duLcNYuPvyF-e5M36SQYfftUdPpeM&ned=us&topic=snc&siidp=a8aa9ac36e126fa7f9267d70af1619b8384e

    98
    Σας διαβάζω τακτικά και σχεδόν έχετε πεί ακόμη και το επώνυμό σας στα διάφορα σχόλια σας. Οι γνώσεις σας όμως είναι τελικά που σας…προδίδουν.

  140. 112 (Άγγελε) τι να πρωτοκάνουν οι τότε καθηγητές μας, είχαν χαθεί στις ασκήσεις καύσης, στη γραφή αντιδράσεων οξειδοαναγωγής ο καθένας με το δικό του τρόπο.
    Όσο για τα βιβλία στα πρακτικά τμήματα δύο κυρίως, των Παπαγεωργίου –Λιάτη που ήταν πιο απλό, και των Μανωλκίδη – Μπέζα πιο επιστημονικό αλλά με πολλές λεπτομέρειες.
    Καλό βιβλίο, όπως κατάλαβα αργότερα – όταν άρχισα να δασκαλεύω τη Χημεία ήταν του Φούσκα και των αφων Θεοδωρόπουλου του φροντιστηρίου Μαντάς.
    Έχεις δίκιο ότι ειδικά η Χημεία, σε κάθε ευκαιρία πρέπει να διδάσκεται πειραματικά – αν η ηλεκτρόλυση του διαλύματος ClNa συνεχιστεί, από ένα σημείο και πέρα βγάζει αέριο χλώριο
    (…η Χημεία είναι η επιστήμη που έχει ήχο, χρώμα και φως, μυρωδιά, γεύση, εκρήξεις,… Άρα: Για να μάθουν οι μαθητές Χημεία, χρειάζεται να ακούσουν Χημεία, να δουν Χημεία, να μυρίσουν Χημεία, να γευτούν Χημεία, να σκεφτούν Χημεία και να κάνουν Χημεία! …) Σχετικά http://mikrokellarichem.blogspot.gr/

    137 (Βασίλη Τσούρη) Τότε (1970) το φροντιστήριο Μπασογιάννη – Ευαγγέλου ήταν αριστερά ανεβαίνοντας προς την Πλατεία Πάργης στην Γρηγορίου Σακά. Διατηρείται σχεδόν όπως ήταν τότε σαν πολυκατοικία. Συχνά περνώντας από εκεί, θυμάμαι πολλά.
    Άλλο μεγάλο φροντιστήριο, στις θετικές σχολές, ήταν τότε το φροντιστήριο των Μηνά – Παπαδόπουλου, χαμηλά στην Ναπ. Ζέρβα.
    Αργότερα ο Ευαγγέλου μόνος του πια, ψηλά στην Ναπ Ζέρβα,
    ο Μηνάς νομίζω με τον Παντελή Τόμο στην Μιχ. Αγγέλου,
    ο Αθ. Μπασογιάννης με τον Μιχ. Παπαδόπουλο και τον Σπ. Εργολάβο άνοιξαν το ιδιωτικό Γυμνάσιο Λύκειο «Αριστοτέλειο», ενώ παράλληλα είχαν και το ομώνυμο φροντιστήριο Μπασογιάννη – Παπαδόπουλου.
    Α μη ξεχάσω τη σημαντική βοήθεια που είχαμε στο πρακτικό της Ζωσιμαίας από τον φυσικό Παντελή Τόμο, που κατέβαλλε άοκνες προσπάθειες σε τμήμα 60 μαθητών, και στον φιλόλογο Χαρίλαο Γκεσούλη που καταλάβαινε τον αγώνα μας και είχε λογικότατες απαιτήσεις στα φιλολογικά μαθήματα, χώρια την Ιστορία που μας διάβαζε από τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, σε κείνους τους ΠαπαδοΠατακοΜακαρέζιους καιρούς.

  141. tofistiki said

    Καλή επιτυχία στα κορίτσια μας, Νίκο! 🙂

  142. TANIA P.K. said

    KAI O ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΓΙΟΣ «ΔΙΝΕΙ» ΦΕΤΟΣ. ΤΊ ΜΟΥ ΘΥΜΗΣΕΣ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΟΥ …….
    ΚΙ ΕΓΩ «ΕΔΙΝΑ» ΤΟ 1979, ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ (τότε είχαμε μόλις μετονομαστεί σε: Γυμνάσιο & Λύκειο) και είμασταν η χρονιά, που είχε «δώσει» ό,τι εξετάσεις υπήρχαν και δεν υπήρχαν……στις 2 τελευταίες τάξεις του Δημοτικού, από Δημοτικό σε Γυμνάσιο, στο Γυμνάσιο κάθε Φεβρουάριο & Ιούνιο, κόντρα εξετάσεις από Γυμνάσιο σε Λύκειο, ξανά Φεβρουάριο- Ιούνιο και στο τέλος (και προ πανελλαδικών) διπλές εξετάσεις για τα ιδιωτικά σχολεία.
    ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΊ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ (και άν κάτι έχει καλυτερεύσει στα χρόνια που πέρασαν), ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ (σε τμήματα προπτυχιακά & μεταπτυχιακά- ΑΚΡΙΒΟΠΛΗΡΩΜΕΝΑ!-) ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΒΕΛΤΙΩΘΕΊ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ !
    ……ΠΑΡΑ ΤΟ ΥΨΗΛΟΤΑΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ (10-12 χιλ. ευρώ για 12 μήνες)……
    Ευχαριστώ για τις αναμνήσεις & τη φιλοξενία στη σελίδα σας, Τάνια Π.Κ.
    (Υπεύθυνη της Λέσχης Ανάγνωσης ΠΟΚΕΑΤΕ)

  143. Αρκεσινεύς said

    141. Καλή επιτυχία σε κόρη και ανιψιά.

  144. physicist said

    #135. — Η ανακρίβεια έγκειται στην έκφραση «η ζυγαριά με ελατήρια μετράει βάρος» αν την πάρει κανείς τοις μετρητοίς. Κατά τ’ άλλα, συμφωνούμε.

  145. Alexis said

    Αγαπητέ Gmallos (σχ. 125)
    Πολύ ωραία η αναδρομή σου στα εξεταστικά συστήματα!
    Ξέχασες να αναφέρεις ότι στο σύστημα που ίσχυσε από το 79 μέχρι το 83, (αυτό με τις δύο κατευθύνσεις) οι εξετάσεις ήταν διπλές, δευτέρα και τρίτη Λυκείου, 4+4 μαθήματα, και οι δύο κατευθύνσεις δεν λέγονταν θεωρητική και θετική αλλά Α και Β τύπος αντίστοιχα.
    Ήμουν σε μία πολύ «άτυχη» φουρνιά μαθητών που τύχαιναν πάνω σ’ όλες τις αλλαγές των εκπαιδευτικών συστημάτων με αποτέλεσμα:
    -Να δώσω εισαγωγικές από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο το 1976!
    -Να δώσω εισαγωγικές από το Γυμνάσιο στο Λύκειο το 1979 (την επόμενη χρονιά καταργήθηκαν)!
    -Να δώσω διπλές Πανελλήνιες στη Β΄και Γ΄ Λυκείου το 81 και το 82 (επίσης καταργήθηκαν την επόμενη χρονιά και οι εξετάσεις έγιναν «μονές»)
    Αν υπολογίσω και τις επαναληπτικές που έδωσα το 83 σε δύο μαθήματα (είχε δώσει αυτό το δικαίωμα σ’ έμάς του «παλιού» συστήματος), μέσα σε 7 χρόνια έδωσα 5 φορές εξετάσεις!!!
    Και όλα αυτά για μια Ανωτάτη Γεωπονική Αθηνών! Ας είναι… δεν έχω παράπονο…
    (Νικοκύρη είσαι ζαβολιάρης… μας ανάγκασες όλους να …αποκαλύψουμε τα πτυχία μας) 🙂

    Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά που δίνουν σήμερα!

  146. Alexis said

    #142, Σωστά ΤΑΝΙΑ, και προαγωγικές στην Ε΄και ΣΤ΄Δημοτικού, τις ξέχασα αυτές… Βρε τι πάθαμε… 🙂

  147. tofistiki said

    143: Ευχαριστώ! Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά!

  148. leonicos said

    Kid σε οικτήρω που ετυμολογείς το κτήριο από το οικητήριο. Υπήρξε ποτέ οικτήριο;

  149. leonicos said

    Μην αρχίσουμε να τρωγόμαστε και με το ανηψιός, που το έχετε όλοι γιωτίσει (ωραίο ρήμα έφτιαξα! Είμαι γλωσσοπλάστης)

  150. Gpoint said

    Ενας πολυ-πολύ-πολύ γνωστός μου έχει δυο παιδιά. Τον συμβούλεψα πριν 12 χρόνια να μη δώσουν πανελλήνιες=πανελλαδικές παγγκρεκικές εξετάσεις, τζάμπα ψυχοφθορά, 9 στους 10 δεν έχουν ιδέα γι αυτό που «θέλουν» να σπουδάσουν.. Ας βγουν στην πιάτσα να δουλέψουν, να δουν τι τους ταιριάζει και σπουδάζουν μεγαλύτεροι, ώριμοι και αποφασισμένοι, πιθανότατα και οικονομικά ανεξάρτητοι. Ο γιός του έδωσε, πέτυχε, δεν του άρεσε, ξαναέδωσε σε άλλη σχολή, ξαναπέτυχε πάλι δεν του άρεσε κοντά τριάντα σήμερα κι ακόμη ψάχνεται. Η κόρη του άκουσε τη συμβουλή μου, είναι 25 σήμερα και είναι μια χαρά.
    Τα περισσότερα παιδιά σήμερα δίνουν εξετάσεις για να ικανοποιήσουν την ματαιοδοξία των γονιών τους. Εξαιρούνται εκείνα των οποίων οι γονείς έχουν τα μέσα και τον τρόπο να τα βολέψουν και χρειάζονται κάποιο χαρτί, στάχτη στα μάτια του κόσμου για τον διορισμό τους
    Οταν ήμουν ακόμη ενεργός μου λέγανε διάφοροι συνάδελφοι με καμάρι » το πααιδί μου μπήκε εκεί » » Συλλυπητήρια» ,ηταν η απάντησή μου και με κοιτούσανε λοξά. Λίγα χρόνια αργότερα, οι περισσότεροι, καταχρεωμένοι γονείς, κακομαθημένου άνεργου μου σφίγγανε το χέρι λέγοντας » Δίκιο είχες»

    Συγγνώμη αν σας χάλασα την σούπα…

    Και το άσμα της (χθεσινής) μέρας

  151. spiral architect said

    Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά. 🙂

  152. leonicos said

    Κίντ, σε οικτήρω που ετυμολογείς το κτήριο από το οικητήριο. Υπήρξε ποτέ Οικτήριο;

    Μην αρχίσουμε να τρωγόμαστε και με το ανηψιός, που το έχετε όλοι γιωτίσει (ωραίο ρήμα έφτιαξα! Είμαι και γλωσσοπλάστης)

  153. spiral architect said

    @150: Δεν έχεις κι άδικο Τζι, αλλά τα παραπάνω ισχύουν υπό Κ.Σ., δηλαδή την εποχή που σέρναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα.
    Προσωπικά το ζούσα, από μικρός όταν ο σχωρεμένος βιοτέχνης πατέρας μου έκανε τα παιδιά που δεν έπαιρναν τα γράμματα καλούς μαστόρους. Δίπλα του τα καλοκαίρια αλλά και τα απογεύματα μάθαινα κι εγώ και είχα συνειδητοποιήσει από μικρός ότι, αν δεν ασχοληθώ με τα καλώδια και τους μετασχηματιστές, που σπούδασα και ασχολούμαι τώρα, θα γινόμουν μάστορας ξυλουργός.
    Μαγαζί, μηχανήματα και γνώσεις είχα.
    Τότε όμως εναλλακτικές επιλογές πλην των ακαδημαϊκών σπουδών υπήρχαν και όλοι λίγο-πολύ ήσαν ευχαριστημένοι.
    (οι ΚΣ που λέγαμε) 😉

  154. 131 Φυσικέ μου, είπαμε, εγώ είμαι ένας φτωχός τριτοδεσμίτης. Νόμισα ότι υπήρχε κάποια παγίδα με τη μάζα που μετατρέπεται σε ενέργεια και είπα να μη φανώ εντελώς άσχετος –με το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, απ’ ό,τι φαίνεται 🙂

  155. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    Καλημέρα και καλή επιτυχία σε όποιον δίνει!

    141: Καλή επιτυχία στις κόρες μας, πράγματι!

    142: Ευχαριστώ, καλή επιτυχία!

    143: Ευχαριστούμε πολύ!

    145: Ο άνθρωπος που έβλεπε τις εξετάσεις (που μόλις είχε περάσει) να καταργούνται!

    150: Με τι ασχολείται η κόρη που είναι μια χαρά;

  156. Γς said

    152:
    >με το ανηψιός, που το έχετε όλοι γιωτίσει

    Και που να δεις την ανηψιά, άμα λάχει να πούμε.

  157. Gpoint said

    # 155

    Με μόδα (έκανε σπουδές σε ΙΕΚ) και ποδήλατο (αθλήτρια αλλά και οργάνωση, φωτογράφιση αγώνων)
    Αφού δοκίμασε όλες τις κλασσικές «φοιτητικές» δουλειές : σερβιτόρα, υπάλληλος ,σπουδές στο εξωτερικό, πωλήτρια, τηλεφωνήτρια, κ.λ.π. Το κέρδος είναι η ψυχική υγεία που εκπέμπει γιατί ασχολείται με αυτά που της αρέσουν.

  158. Gpoint said

    #153

    Αρχιτέκτονα των διαφραγμάτων (κι αυτά σπιράλ τα λένε αι γυναίκαι) πιστεύω πως και σήμερα ψιλοϋπάρχουν εναλλακτικές. Το κυριότερο είναι το παιδί να ξέρει τι θέλει να σπουδάσει (όχι να «θέλει» ότι ο περίγυρός του ) και αν δεν βγει στην πιάτσα συνήθως δεν το ξέρει. Οταν το ξέρει θα βρει τον δρόμο του, είναι σίγουρο.
    Προσωπικά δεν είχα πρόβλημα να μπώ σε οποιαδήποτε σχολή, ήμουν καλός σε όλα τα μαθήματα. Εμπιστεύθηκα το …νόμισμα για να αποφασίσω, την πρώτη φορά μεταξύ Πολυτεχνείου και Πανεπιστημίου και έλαχε το δεύτερο (υπ’ όψιν ο πατέρας μου διατηρούσε γραφείο σαν τοπογράφος μηχανικός Ε.Μ.Π. αλλά δεν με πίεσε καθόλου). Το δεύτερο στρίψιμο ήταν μεταξύ μαθηματικού και φιλοσοφικής. Το απωθημένο της φιλοσοφικής μου έφυγε όταν πήρα από εκεί τα μαθήματα επιλογής. Αυτό που εγώ ονόμαζα τότε φιλοσοφία βρισκόταν στα μαθηματικά και όχι στην ομώνυμη σχολή. Ημουνα τυχερός δηλαδή στο στρίψιμο αλλά είχα και καλό ένστικτο να αποφύγω π.χ. το χημικό ή το φυσικό για τα οποία είχα τις απαιτούμενες μονάδες αλλά εκ των υστέρων διαπίστωσα από την συνάφεια των μαθημάτων πως μαντρώνουν κατά κάποιο τρόπο την σκέψη στα εργαστήρια με την προσοχή που απαιτείται
    Οι περισσότεροι συμμαθητές μου έγιναν πολιτικοί μηχανικοί ακολουθώντας το ρεύμα της εποχής και κατάντησαν υπάλληλοι των εργολάβων- συμμαθητών όσοι δεν είχαν ίδια κεφάλαια. Δεν είδα ένα εξ αυτών με το χαμόγελο στα χείλη αν και ήταν καλύτερα οικονομικά από τον καθηγητή Μ. Ε.

  159. ΣοφίαΟικ said

    Δε συμφωνώ με τον Gpoint. Οι σπουδές από μόνες τους έχουν αξία, αρκεί να ξεκαθαρίσουμε ότι το επάγγελμα είναι άλλη υποθεση. Εγώ καταφχαριστηθηκα τις σπουδές μου όλες κι αν είχα ευκαιρία να τις επαναλάβω θα το έκανα. Πέρα από το επιστημονικό μέρος που μου άρεσε και ικανοποιούσε την περιέργειά μου, ήταν μια πολύ καλή μετάβαση στην ενηλικίωση με χαλαρές ευθύνες και εξαιρετική ευκαιρία κοινωνικοποίησης.
    Αυτό με την κοινωνικοποίηση το διαπίστωσα πολύ περισσοτερο στο εξωτερκό, γιατι στην Ελλάδα είμαστε πολύ κλειστοί στις οικογένεις και τον κύκλο μας. Και δεν το λέω μόνο εγώ, το λένε και κατι Ιταλοί που είχαν δημοσιέυσει μια μελέτη πριν καμια δεκαριά χρόνια που έλεγε ότι όσο περισσοτερα χρόνια σπουδάζεις τόσο μεγαλύτερο κοινωνικό κύκλο έχεις και αντίστοιχα αυξανονται οι ευκαιρίες σου.
    Οι σπουδές μου έδωσαν τη δυνατότητα να ταξιδέψω, να γνωρίσω κόσμο από μακρινά μέρη, να κάνω συζητήσεις με εξαιρετικά ενδιαφέροντες ανθρώπους που δεν θα τους συναντούσα αλλιώς, να δουλεψω σε φοβερά ενδιαφέροντα θέματα και, ναι, και να βρω δουλειά γιατι όλο και κάποιος θα με θυμηθεί και θα με ενημερώσει για κάποια δουλειά. Με συγκρίνω με τα ξαδέρφια μου που δεν σπούδασαν και βλέπω ότι είμαι πολύ καλύτερα. Και εργάζομαι σε κάτι που μου αρέσει, όσο κι αν γκρινιάζω γι’αυτό. Και δεν πάσχω από φόβο για το μέλλον και αβεβαιότητα. Οι κοινωνιολόγοι λένε ότι όσο μεγαλύτερο το μορφωτικό επίπεδο, τόσο μεγαλύτερη η αισιοδοξία και η σιγουριά για το μέλλον. Συμφωνώ.

  160. spiral architect said

    Τζι, αν μη τι άλλο, η επιλογή που έκανες (και εγώ απ’ τη μεριά μου έκανα) σε (μας) βοήθησε στην αναλυτική σκέψης. Πιστεύω ότι, οι θετικές και οι εφαρμοσμένες θετικές σποδές και επιστήμες βοηθούν σ’ αυτό, ανεξάρτητα αν ο φοιτητής ακολουθήσει αυτό καθαυτό το αντικείμενο σπουδών.
    Για τους μπετατζήδες (σόρι Κιντ, έτσι λέγαμε στη σχολή τους Πολ. Μηχ. και έτσι τους λεν’ ακόμα) ισχύει αυτό που λες, βοηθούσης και της μεταδικτατορικής οικιστικής κλπ ανάπτυξης, της στηριγμένης στα χωματουργικά. και στα μπετά. Ο σχωρεμένος ο πατέρας μου, έλεγε να δηλώσω και Πολ. Μηχ.. Δεν μ’ άρεσε το αντικείμενο και δεν το δήλωσα, αλλά δεν μου είπε τίποτα. Το αντικείμενο που σπούδασα (Ηλ. Μηχ.) μ’ άρεσε από πιτσιρίκι καθότι από τότε ήμουν θαμώνας του Κατουμά και του Βενιέρη, παρέα με ένα κολλητήρι, γι’ αυτό και το μεταπτυχιακό μου ήταν σε συγγενές αντικείμενο και όχι στα συνήθη μάνατζμεντ. 😛

    Στα χρόνια σου είχες διδαχθεί τα φράκταλ;

  161. spiral architect said

    … στην αναλυτική σκέψη …

  162. Gpoint said

    # 159

    Δεν νομίζω πως κατάλαβες τι εννοώ,
    Εχω γνωρίσει εξαιρετικά μορφωμένους ανθρώπους που δεν έχουν βγάλει το δημοτικό και εξαιρετικά αμόρφωτους που έχουν τρία μεταχαρτικά. Η μόρφωση είναι προσωπική υπόθεση του καθενός και δεν είναι υποχρεωτικό να γίνεται στα Πανεπιστήμια, μπορεί κάποιος να μορφωθεί και μόνος του. Ενας τρόπος μόρφωσης είναι και τα ταξίδια αρκεί να μην είναι επαγγελματικά γιατί τότε η μόρφωση είναι διαστρεβλωμένη όπως συμβαίνει με τους ναυτικούς, γνωρίζουν μόνο λιμάνια και τις συνήθειες τους κι ας είναι κοσμογυρισμένοι.
    Αντίθετα για την επαγγελματική σταδιοδρομία χρειάζεται «επιτυχίον» δηλαδή ΣΠΟΥΔΕΣ κι ας μη μάθεις τίποτε, αρκεί να πάρεις το χαρτί. Ετσι κι αλλιώς δεν νομίζω πως μαθαίνεις και πολλά στα ελληνικά πανεπιστήμια ειδικά από το ογδοντακάτι και μετά
    Συμπτωματικά μερικοί τυχεροί μαζί με τις σπουδ’ες τους μορφώνονται αλλά είναι μάλλον οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

  163. Gpoint said

    # 160

    Δεν θυμάμαι να τα διδάχθηκα αλλά κάποιο τεστ για Σαλτσα χάϊμερ δεν το πέρασα τελευταία

  164. spiral architect said

    @163: Μάλλον πρόκειται για σχετικά φρέσκο αντικείμενο (ο όρος «φράκταλ» προτάθηκε το ’75) οπότε λογικά δεν το διδάχτηκες, αλλά στις σύγχρονες μαθηματικές σχολές (τουλάχιστον στα εφαρμοσμένα μαθηματικά που είναι ο γιος μου) είναι υποχρεωτικό μάθημα.
    Σε πρώτη ευκαιρία θα ρωτήσω και το μαθηματικό της κόρης μου, που τον κόβω για μεγαλύτερο από μένα. 🙂

  165. gbaloglou said

    68

    Τι εστί «απάωρο»;

  166. skom said

    Στην δεκαετία του 80 φράκταλς στο Ε.Κ.Π.Αθηνών δεν διδάσκονταν. Σίγουρα δεν υπήρχε μάθημα αφιερωμένο σ’ αυτά, και μάλιστα υποχρεωτικό. Ευκαιριακά σίγουρα θα το έχει αναφέρει κάποιο ΔΕΠ αλλά δεν ήταν core curriculum

  167. physicist said

    #154. — Καθόλου άσχετος, Δύτη. Απλώς ήθελα να καταλάβω πού αναφέρεσαι.

  168. Δεν ξέρω αν διδάσκονται fractals στο πανεπιστήμιο, αλλά είχα από νέος την απορία, το module (με την αλγεβρική έννοια, το αντίστοιχο δηλαδή του διανυσματικού χώρου αλλά με δακτύλιο συντελεστών αντί πεδίο) πώς διάβολο να λέγεται στα ελληνικά. Έφτασα τα 60 και δεν το έμαθα ακόμα (εντάξει, έχω κάμποσα χρόνια που δεν το ψάχνω πια με ζἠλο…) Οπότε έρχομαι στην ερώτησή μου: άλγεβρα διδάσκεται στις μαθηματικές σχολές της Ελλάδας ή όχι;

  169. Michail Dim. Drakomathioulakis said

    #5, #6
    Τουναντίον, η πίεσι τώρα είναι μεγαλύτερη· διαρκεί και στα τρία έτη του Λυκείου, ιδίως, όμως, στα δύο τελευταία. Ξέρετε τι θα πη πανελλήνιες εξετάσεις για να προαχθής από την Β΄ στην Γ΄ και για ν’ απολυθής;;; Και σας το λέει κάποιος που έδωσε εξετάσεις επί Αρσένη, με 12-13 μαθήματα πανελλήνιες σε κάθε τάξι.

  170. spiral architect said

    @168: Άγγελε, απ’ ότι μου λέει ο γιος μου, άλγεβρα με τη μορφή που την μάθαμε εμείς (και οι νεώτεροί μας) στο Λύκειο, όχι.
    (ίσως αν εξαιρέσεις τα δυο πρώτα εξάμηνα σπουδών)
    Κατά τα λεγόμενά του, «δεν έχουν καμιά σχέση τα μαθηματικά του Λυκείου με τα μαθηματικά που διδάσκονται σε τμήμα μαθηματικών.»
    Ενδεικτικά κι ανάλογα με τις κατευθύνσεις τα μαθήματα που διδάσκονται στο Μαθηματικό Πάτρας

  171. Θεόδωρος Κρητικός said

    Ρε συ Νίκο, σε τι τριπάκι μας έβαλες με το «Τότε που δίναμε».
    Για ποιούς να πρωτομιλήσουμε, για τους δασκάλους μας στο Δημοτικό (52ο Δημοτικό Αθηνών, Σηλυβρίας στην Αγίου Μελετίου δίπλα) και τους καθηγητές μας στο Γυμνάσιο – Βαρβάκειο 1970-1976- (τότε ήταν έξι χρόνια) που μας καθόρισαν (τότε οι γονείς δεν πολυμπερδεύονταν, σεβόντουσαν τους δασκάλους και τους καθηγητές) και τους χάναμε και κάποιους τους ξαναβρίσκαμε, ναι έρχονταν, παρέρχονταν και ξαναέρχονταν, ή τους καθηγητές μας στο φροντιστήριο (1974-1976 Ηράκλειτος).

    1976 Φεβρουάριος. 6-7 μήνες πριν τις Εισιτήριες. Έχουμε ήδη γράψει διαγώνισμα Φυσικής στο σχολείο, και κουνιόμαστε στον καθηγητή μας της Φυσικής (παρά το ότι το σχολείο δεν είχε ακόμη καταντήσει ένα μπάχαλο). Μπαίνει μέσα στο μεθεπόμενο μάθημα, βγάλτε κόλλα (είχαμε τότε και απροειδοποίητα), έχετε και τα βιβλία ανοικτά, όχι κάτω από το θρανίο, και πάρτε θέμα, της ύλης που έχετε διδαχτεί. 9/20 κανονικό η μέγιστη επίδοση. Στις Εισιτήριες γράψαμε κάτι ανέλπιστα 40άρια (και την πατήσαμε εκεί που ήμασταν πιό σίγουροι).

  172. gbaloglou said

    168

    αμετάφραστο

  173. Μα, Σπειραρχιτέκτονα, φυσικά δεν εννοώ την άλγεβρα που μάθαμε στο Λύκειο. Αυτήν υποτίθεται πως την ξέρουν οι σπουδαστές των μαθηματικών σχολών μπαίνοντας! Γι’αυτό μίλησα για modules.
    Κοίταξα από περιέργεια τώρα δα στο Google, βρήκα το πληρέστατο Αγγλο-Ελληνικό Λεξικό Μαθηματικών όρων του Πανεπιστημίου της Κρήτης, και διάβασα με κατάπληξη «module : πρότυπο (αδόκιμος όρος)» !!! Δηλαδή τέσσερις καθηγητές Πανεπιστημίου διακηρύσσουν πανηγυρικά ότι για μια βασικότατη έννοια της σημερινής άλγεβρας δεν υπάρχει δόκιμος όρος (διότι βέβαια το «πρότυπο» είναι τελείως ακατάλληλο γι’αυτό που σημαίνει ο συγκεκριμένος όρος)! Και δεν είναι τίποτε βαθυστόχαστο ή δυσέκφραστο: αβελιανή ομάδα είναι που επιδέχεται συγκεκριμένο δακτύλιο πολλαπλασιαστών [οι μη μαθηματικοί ας συγκρατήσουν απλώς ότι πρόκειται για ένα είδος ομάδας], και θα μπορούσε θαυμάσια να ονομαστεί όμιλος, ίλη, ουλαμός ή τέλος πάντων με κάποιο από τα πολλά συνώνυμα της ομάδας που αναφέρει (υποθέτω) ο Βοσταντζόγλου και που δεν σημαίνει ήδη κάτι άλλο στα μαθηματικά, αρκεί να το συμφωνήσουν οι ασχολούμενοι με την άλγεβρα καθηγητές (πόσοι είναι στην Ελλάδα; δέκα; είκοσι;)
    Το είπα και ξεθύμανα, αλλά πραγματικά το είχα μέσα μου δεκαετίες τώρα!

  174. Μέχρι να γράψω το παραπάνω σεντονάκι, μου επιβεβαίωσε τεκμηριωμένα ο Gbaloglou ότι δεν έχουμε ακόμα πλάσει όρο για κάτι τόσο στοιχειώδες όσο το module. Ευχαριστώ.
    Σοβαρά τώρα, «όμιλος» (και «ομιλαίος» το modular) δεν θα ταίριαζε;
    Ας αφήσω κι εγώ μια συμβολή στην ελληνική μαθηματική ορολογία, αφού παράτησα εδώ και 35 χρόνια τη μαθηματική επιστήμη!

  175. gbaloglou said

    προτείνω: module = κελλί

  176. Gpoint said

    Εχω επανειλημένα δηώσει πως η δουλειά μου είναι πσαράς, τις ελεύθερες ώρες μου έκανα τον μαθηματικό, οπότε προτείνω την ελληνοκεντρική μετάφραση module = ομόδουλος !!

  177. Γς said

    ομόδουλός τε είναι των κύκνων και ιερός του αυτού θεού

  178. Κουγιαγια said

    173
    Φαίνεται πως αρκετοί χρησιμοποιούν τον όρο «πρότυπο».
    Και η Βικι ετσι το αναφέρει
    http://el.wikipedia.org/wiki/Πρότυπο_(άλγεβρα)

  179. Πέπε said

    @28: Είμαι της ίδια περίπου γενιάς με τη Miss Tulka (λίγο μεγαλύτερος αλλά με το ίδιο σύστημα). Όμως έχω πολύ διαφορετική άποψη. Την είχα και τότε, και δεν την έχω αναθεωρήσει.
    Μαθαίναμε τις 128 σελίδες καθαρού κειμένου της Ιστορίας λέξη προς λέξη, π.χ. «η είδηση για το [δε θυμάμαι] ΓΙΝΗΚΕ δεκτή με ενθουσιασμό στην Ευρώπη» και όχι «έγινε δεκτή», διότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να υπερτερήσουμε των συνυποψηφίων μας. Αν δεν είχες ένα 19 ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ στην Ιστορία, τη Νομική και την Ελληνική Φιλολογία δεν τις έπιιανες. (Ίσως με εξωφρενικά καλή έκθεση να πέρναγες και με 18,5 στην Ιστορία, αλλά γενικά το 18,5 ήταν χάλια βαθμός.)
    Και όμως δεν ήταν κακό αυτό. Φυσικά και δεν έχει καμία σχέση με αληθινή ιστορία. Φυσικά και είναι ανούσια και ψυχοφθόρα η διαδικασία με την οποία το πετυχαίνεις. Όμως δίνει δύο πολύ σημαντικά μαθήματα:
    Το ένα είναι ότι άμα θέσεις ένα σημαντικό και δύσκολο στόχο και κάνεις όλες τις θυσίες που απαιτεί, μπορείς να πετύχεις. Υποψήφιος αδιάβαστος δεν πέρασε ποτέ. Τα αγαθά κόποις κτώνται. Μετά τις Πανελλαδικές, τίποτε πια δεν το θεωρώ αδύνατο.
    Το δεύτερο είναι ότι μαθαίνεις να απομνημονεύεις. Η κατάχρηση της απομνημόνευσης έχει οδηγήσει στη δαιμονοποίησή της. Κι όμως, η απομνημόνευση δεν είναι αφ’ εαυτής κακή. Δε μαθαίνεις γράμματα αν δεν αποστηθίσεις την αλφαβήτα, δε μαθαίνεις μαθηματικά αν δεν αποστηθίσεις την προπαίδεια, κλπ. Το ίδιο προχωράει σταδιακά και σε ανώτερα επίπεδα γνώσεων: αν θες να ξέρεις τους νομούς με τις πρωτεύουσές τους, πρέπει να τα αποστηθίσεις, αλλιώς πώς; Πρέπει να αποστηθίσεις ότι «τα ρήμαται σε -αίνω γράφονται με άλφα-γιώτα, εξαιρούνται μένω-δένω-πλένω». Δεν υπάρχει μόνο η κριτική ικανότητα στη γνώση. Η κρίση απαιτεί κάποια δεδομένα, και αυτά -ορισμένα δηλαδή- μόνο από στήθους μαθαίνονται. Χώρια το πόσο θαυμάζω τους ανθρώπους που ξέρουν απέξω εκτενή κομμάτια από τα αγαπημένα τους ποιήματα: είμαι βέβαιος ότι η σχέση τους με τη λογοτεχνία τους οδηγεί σε ψηλότερα επίπεδα ευτυχίας από εμάς τους υπολοίπους, που για να απολαύσουμε ένα αγαπημένο κομμάτι εξαρτώμαστε από την ύπαρξη ή όχι γραμμένου κειμένου!
    Αυτή λοιπόν την πολύτιμη ικανότητα την καλλιέργησα κατά κόρον στις πανελλαδικές.

    Βέβαια και τότε και τώρα ήμουν από τους ελάχιστους που είχαν αυτή τη γνώμη (για την ακρίβεια, ο μοναδικός που έχω συναντήσει). Όλος ο κόσμος, αξιοποιώντας την κριτική του ικανότητα, φτάνει στο καταπληκτικά πρωτότυπο συμπέρασμα ότι η παπαγαλία και οι υπέρμετρα ψηλές βάσεις στοιχειοθετούν ένα κακό σύστημα. Άντε!!

    _________________________
    Δύο άλλα σχόλια:

    α) Κι ο δικός μου δάσκαλος ήταν ένα είδος Λουκά. Όλα τα μαθήματα μόνος του, εντυπωσιακά ποσοστά επιτυχίας, σκληρός, τρομαχτικά απαιτητικός, πολύ μεθοδικός. Όλοι του οι παλιοί μαθητές εξακολουθούν να τον λένε «ο Δάσκαλος», με πολύ κεφαλαίο Δέλτα (ακούγεται!).

    β) «Τα δύσκολα αρχίζουν μετά»: http://www.youtube.com/watch?v=5_L3orHU3sQ

  180. spiral architect said

    Επειδή ρώτησα κι έμαθα, modules (ή ελληνοποιημένα … μόντουλα) τα αποκαλούν.

  181. Μαρία said

    179
    Η παπαγαλία δεν έχει σχέση με την απομνημόνευση όσων αναφέρεις. Ο παπαγάλος δεν καταλαβαίνει αυτό που αποστηθίζει κι έτσι, για να περιοριστώ στο απόσπασμα που παραθέτεις, το γίνηκε μπορεί να γίνει δεν γίνηκε, η Ευρώπη Ασία ή να παραλειφτεί το με ενθουσιασμό, με κωμικοτραγικά αποτελέσματα. Και το χειρότερο, όταν στη διόρθωση υπάρχει η απαίτηση να διορθωθεί το γραπτό σαν τηλεγράφημα, μετρώντας δηλαδή τον αριθμό των σωστών λέξεων κι ας μη βγαίνει νόημα.

  182. Πέπε said

    181 Καμία αντίρρηση Μαρία. Ο τρόπος όμως να πετύχεις την απομνημόνευση είναι ο ίδιος. Εννοείται ότι ακόμη και στη στείρα ολόστειρη Ιστορία δέσμης, ένα μίνιμουμ κατανόησης ήταν απαραίτητο, αν μη τι άλλο για να αποφύγουμε αυτά ακριβώς τα λάθη που αναφέρεις!
    Δεν έχω απομνημονεύσει ποτέ κείμενο όπου πραγματικά να μην καταλαβαίνω γρυ (π.χ. σε άγνωστη γλώσσα). Όποτε όμως πρόκειται για κείμενα που τα καταλαβαίνω, αν επιπλέον θελήσω ή πρέπει να τα μάθω και απέξω, το κάνω με τον τρόπο που έμαθα τότε.
    Τώρα για το πώς βαθμολογούνταν δεν ξέρω, αλλά δε νομίζω να γινόταν με το κομμάτι, δηλαδή η απουσία ή περίσσεια ενός «δεν» να ήταν ισοδύναμη με την απουσία/περίσσεια μιας οποιασδήποτε λέξης!

    (Μια από τις παγίδες ήταν το τοπωνύμιο γνωστής ναυμαχίας, που σε άλλες σελίδες ήταν Ναυαρίνο και σε άλλες Ναβαρίνο!!) Οκέι, το ξέρω ότι ήταν παραλογισμός η όλη φάση, άσχετο αν φέρνω ακραία παραδείγματα για να γελάσουμε. Αλλά μέσα σ’ αυτό τον παραλογισμό εντοπίζω και κάποια σημαντικά θετικά σημεία.

  183. skom said

    @174 Θα έλεγα ότι η δυσκολία δεν έγκειται στο να πλαστούν όσο στο αν υιοθετηθούν από την μαθηματική κοινότητα οι όροι.
    Τα παραδείγματα είναι άφθονα. Κάποτε με είχε ενοχλήσει το εξής έλλειμμα. Πως αποδίδεις στα ελληνικά το congruence και το equivalence αν θυμάμαι καλά. Ρώτησα έναν φίλο που είναι στην Πάτρα ΔΕΠ, τα ελληνικά του οποίου εμπιστεύομαι εκτός από τα μαθηματικά του, και μου και ήταν και τα δύο με το ισοδύναμος. Νομίζω ότι οι ακαδημαϊκοί μαθηματικοί στην δουλειά τους σκέφτονται στα αγγλικά ή στην γλώσσα που έκαναν τις διδακτορικές τους σπουδές.
    Στην πληροφορική τα πράγματα μπορεί να είναι και χειρότερα.
    Πάντως φυσικά και διδάσκεται άλγεβρα. Είπαμε …

  184. Ηλεφούφουτος said

    Είπα να μην ασχοληθώ με τραυματικές αναμνήσεις αλλά το σχόλιο του Πέπε με κάνει να θυμηθώ ότι, παρά το ότι την εποχή των Πανελλαδικών είχα χάσει πια την ικανότητα να αποστηθίζω, πράγμα που με έκανε να υποφέρω πολύ με την Ιστορία δέσμης (πόσο καλύτερα θα ήταν αν ίσχυε το παλιότερο σύστημα όπου η ύλη ηταν πιο απροσδιόριστη!) και παρά το ότι δεν τα έγραψα καθόλου σύμφωνα με το βιβλίο (σίγουρα είχα παραλείψει και φράσεις), και οι δύο βαθμολογητές μού έβαλαν τον ίδιο ακριβώς βαθμό, που πλησίαζε πολύ το άριστα 80. Δεν είχαν χαθεί ακόμα όλα σ εκείνο τον κόσμο!

    Κατά τ άλλα κι εγώ πολύ αργότερα συνειδητοποίησα ότι η αποστήθιση έχει πολλά καλά, αρκεί βέβαια να εφαρμόζεται εκεί που πρέπει. Είναι εξαιρετική άσκηση μνήμης, σε ευαισθητοποιεί πολύ στο ρόλο κάθε μεμονωμένης λέξης, στο μέτρο, στη μουσικότητα της φράσης, είναι αναντικατάστατη σε ορισμένα πράγματα, όπως ακριβώς η προπαίδεια αλλά και, για να μείνουμε στα φιλολογικά, η εκμάθηση των συνδέσμων και των προθέσεων ή τα ανώμαλα ρήματα, και στο κάτω κάτω για πάρα πολλούς αιώνες ήταν βασική μέθοδος εκμάθησης σε ανατολή και δύση – δεν μπορεί να ήσαν τόσο χαζοί οι δάσκαλοι των παλιότερων εποχών.
    Προς Θεού, δεν λέω να εφαρμόζεται όπως εφαρμόζεται στο ελληνικό σχολείο αλλά στη λογοτεχνία π.χ. πιστεύω ότι θα μπορούσε να βρει αξιοποίηση.
    Θα απαιτούσα π.χ. από νεολληνιστές αποφοίτους να ξέρουν απέξω ένα δεκαπεντάστιχο της επιλογής τους από τον Ερωτόκριτο ή από βυζαντινολόγους κάποιους οίκους του Ρωμανού του Μελωδού.

  185. spiral architect said

    Μην αγχώνεστε με εισαγωγικές, πανελλαδικές, πανελλήνιες, παπαγαλίες, ΟΛΜΕδες, απεργίες και επιστρατεύσεις.

    Απευθυνθείτε πάραυτα στο Κέντρο Νεοδημοκρατικών Σπουδών και μόνο με μερικά κλικ, θα έχετε το πτυχίο σας.
    Χωρίς άγχος, χωρίς ξινούς καθηγητές που βγάζουν τις τραυματικές εμπειρίες των παιδικών τους χρόνων επάνω σας, χωρίς έξαλλη φοιτητική ζωή με μπάφους και αχαλίνωτο σεξ.
    Να είστε σίγουροι ότι, όταν μοστράρετε την πτυχιάρα, που πήρατε από εμάς στον διευθυντή ανθρωπίνων πόρων της πρώτης επιχείρησης που θα αναζητήσετε εργασία, ακόμα κι αυτός θα έχει λάβει το πτυχίο του από εμάς και θα σας σφίξει με εγκαρδιότητα το χέρι, προσφέροντάς σας την πολυπόθητη θέση εργασίας, που επιλέξατε.

    Υπεύθυνος σπουδών: Σίμος Κεδίκογλου
    Πρύτανης επί τιμή: Βύρων Πολύδωρας

    Στους αποφοίτους μας παρέχονται εντελώς δωρεάν, ο πασίγνωστος οδηγός του καθηγητού Dr. Spell Checker καθώς και μια γράνα.

    Προλάβετε. Θέσεις περιορισμένες.

  186. Γς said

    Επισκέπτης Καθηγητής: ΓΑΠ

  187. gmallos said

    # 179 «…Δε μαθαίνεις γράμματα αν δεν αποστηθίσεις την αλφαβήτα, δε μαθαίνεις μαθηματικά αν δεν αποστηθίσεις την προπαίδεια, κλπ….»

    Κι άμα είσαι δυσλεκτικός τι γίνεται;
    Ο γιος μου δεν κατάφερε ποτέ να αποστηθίσει ούτε τις μέρες της βδομάδας. Αλλά έχει βρει εργαλεία για να τα καταφέρνει. Κι έδωσε και ΑΟΔΕ (άλλο ένα μάθημα παπαγαλίας). Και πέρασε με 16.500 μόρια. Τι το κατέβασε τόσο; Η γλώσσα. Αλλ’ αυτό είναι άλλη πονεμένη ιστορία.

  188. spiral architect said

    @186, Gmallos, εντάξει όλα σχετικά είναι.
    Κάποιες γνώσεις (καλύτερα: κανόνες) χρειάζονται αποστήθιση, άλλωστε γι αυτό εφευρίσκονται διάφορα κολπάκια, άλλωστε με αποστήθιση μάθαμε την προπαίδεια κλπ, που αναφέρθηκε ο Πέπε.
    Για ένα διάστημα θυμάμαι τον εαυτό μου να φέρνει στο νου το νόμο του Ωμ μέσω αυτού του κολπακίου. 😳

    Κακό δεν είναι αυτό. Κακό είναι, να πας με τη λογική της παπαγαλίας, να γράψεις καλά σε σημαντικά μαθήματα που (το σύστημα θέλει να) χρήζουν παπαγαλίας, να περάσεις π.χ. νομική, ή ιατρική και να συνεχίσεις εκεί νομίζοντας ότι, θα τη βγάλεις καθαρή και με βαθμό με τη μέθοδο της παπαγαλίας.
    Αν πας έτσι, έχασες και θα αναγκαστείς να αλλάξεις τακτική, εγκαταλείποντας την παπαγαλια!
    (θαρρώ ότι αναφέρθηκε και παραπάνω)

    Ο δυσλεκτικός (που με ελάχιστες εξαιρέσεις είναι πανέξυπνος) θα βρει άλλους δρόμους για να υπερσκελίσει το μειονέκτημα που έχει στην αποστήθιση. Αυτός ξέρει καλύτερα από εμάς.
    (έχω γνώση κι εγώ από γιο φίλου)

  189. Gpoint said

    Μια σχετική μελέτη από τον περίγυρό μου, όχι επιστημονική, για το πως γίνανε αφού δώσανε οι σπασίκλες της εποχής στον <a href="http://gerimitiis.blogspot.gr/&quot;.βενάρδο τον ερημίτη

  190. Gpoint said

    Λάθος, εδώ είναι

  191. spiral architect said

    @189, 190: Πληγές που ξύνεις, ωρέ Τζι! 😦 😦
    Πριν 7-8 χρόνια όταν η ανοικοδόμηση – αντιπαροχή ήταν ακόμα στα ντουζένια της, όπου σε συνοικίες του Πειραιά με στενούς δρόμους, πεζοδρόμια του μέτρου και ανυπαρξία πρασιών, εκεί που μέχρι τότε υπήρχαν το πολύ διώροφα σπίτια, σηκωνόντουσαν σωρηδόν πολυκατοικίες με συνένωση γειτονικών οικοπέδων, έπεσα στην περίπτωση:
    Ο εργολάβος με τον οποίο είχα ραντεβού στο γιαπί, μετά τις χαιρετούρες βγάζει ένα χοντρό πάκο χαρτονομίσματα απ’ την τσέπη της βερμούδας φωνάζοντας έναν νεαρό τύπο μικρότερο από μένα, για να φέρει καφέδες. Ένιωσα λίγο περίεργα, αλλά αηδίασα όταν ο εργολάβος μού κοκορεύτηκε, ότι αυτός που έστειλε για τους καφέδες, ήταν ο Πολ. Μηχ. του!
    Ήπια μια ρουφηξιά καφέ τηρώντας τα προσχήματα, αλλά φεύγοντας βρήκα έναν κάδο και πέταξα το γεμάτο ποτήρι. 😳

  192. Τον χαμό με την αρωγή και την ευδοκίμηση τον θυμάμαι (εγώ είχα δώσει την προηγούμενη χρονιά). Μερικά χρόνια αργότερα, όμως, αν θυμάστε, έγινε κι άλλο μπέρδεμα – ήταν τότε με την άμιλλα, την οποία κάποιοι μαθητές, μπέρδεψαν, λέει, με το άμυλο κι έγραψαν για… πατάτες! Από τη δική μου χρονιά, αυτό που θυμάμαι είναι η λαχτάρα που πέρασα ότι στην έκθεση μπορεί και να ‘χα βγει εκτός θέματος (αυτό μου ‘λεγαν όλοι μόλις άκουγαν τον ασυνήθιστο πρόλογο και κάποια άλλα πράγματα που ‘χα γράψει – τελικά έπιασα… 19,5), όπως επίσης και την ατυχία μου να ξεμείνω δύο συνεχόμενες φορές προτελευταίος στην αίθουσα μαζί με τον καλύτερο μαθητή του σχολείου ο οποίος δεν είχε σκοπό να χαρίσει ούτε ένα δευτερόλεπτο από τον χρόνο που δικαιούταν. »Δώσ’το, ρε, επιτέλους! 25 θα γράψεις; Λυπήσου με!» τον εκλιπαρούσα κι αυτός χαμογελούσε, με τους επιτηρητές να με κοιτάζουν με συμπόνια. Αν θυμάμαι, καλά, έγραψε παντού εικοσάρια. Όμως, αλίμονο, μερικά χρόνια αργότερα, ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία, έφυγε κάποια μέρα έτσι απλά. Ανακοπή …

  193. Πέπε said

    @187: «Κι άμα είσαι δυσλεκτικός τι γίνεται;»

    Άμα είσαι δυσλεκτικός, κακά τα ψέματα, ανήκεις στους αδικημένους του κάθε συστήματος απ’ όσα υπήρξαν μέχρι τώρα. Δεν έχω γνωρίσει σχολείο που να είναι πραγματικά σε θέση να βοηθήσει τους δυσλεκτικούς να αναπτύξουν τις ικανότητές τους. Μερικοί τις αναπτύσσουν χάρη στην υποστήριξη που βρίσκουν αλλού, στο σπίτι ή σε μεμονωμένους δασκάλους. Οι περισσότεροι, δυστυχώς, ρίχνονται στον Καιάδα: «Έλα μωρέ, τι περιμένεις από τον δυσλεκτικό, πέρνα τον και μην του γυρεύεις πολλά»… Κι έτσι ο μαθητής μπαίνει δυσλεκτικός και βγαίνει ηλίθιος.
    Θεωρητικά βέβαια το σύστημα προβλέπει τι πρέπει να γίνεται για να μην αδικούνται αυτοί οι μαθητές. Αλλά η εφαρμογή του συστήματος εναπόκειται σε δασκάλους που δεν έχουν λάβει καμία σχετική εκπαίδευση! Γενικώς όλα μας τα συστήματα στην Ελλάδα, εντός και εκτός εκπαίδευσης, είναι ιδανικά στη θεωρητική τους μορφή. Ατυχώς υπάρχει και μια πραγματικότητα που μας τα χαλάει όλα, η ρημάδα.

    Όλα αυτά πάντως δεν αναιρούν τη χρησιμότητα της αποστήθισης (ως εργαλείου φυσικά, όχι ως σκοπού) για τους υπόλοιπους.

  194. sarant said

    192: Δώσ’ το; Τι;

  195. Μα, το γραπτό!

  196. gmallos said

    #193 Συμφωνώ και στα δυο. Απλά θέλησα να πω πως τίποτα δεν είναι μόνο έτσι. Από κει και πέρα υπάρχει η διαδικασία αυτοβελτίωσης: όπως κάποιος που δεν έχει χέρι βρίσκει τρόπους να κάνει τις δουλειές του με το πόδι(!) έτσι κι ο δυσλεκτικός. Ξέρεις πόσες φορές προσπάθησα να καταλάβω τον τρόπου που κάνει πολλαπλασιασμούς ή διαιρέσεις ο γιος μου; Δεν τα κατάφερα ποτέ και το παράτησα.

    Όσο για την αντιμετώπιση των δυσλεκτικών ή και κάθε μαθητή με μαθησιακές δυσκολίας υπάρχουν και οι δυο τρόποι. Άλλος λέει να βοηθήσουμε το παιδί δείχνοντας ανοχή και δίνοντάς του το χρόνο που χρειάζεται κι άλλο σιγά τώρα μην περάσουμε όλους τους προβληματικούς. Τότε που έδινε ο γιος μου (έχω κι άλλα παραδείγματα, αλλά άμα το έχεις μέσα στο σπίτι σου…) τον είχα προειδοποιήσει πως η προφορική εξέταση είναι δίκοπο μαχαίρι. Κι απ΄τη βαθμολογία φάνηκε πως στη Γλώσσα κόπηκε βαθιά. Στο ΤΕΙ που πέρασε, δοκίμασε κι εκεί μαι φορά την προφορική εξέταση, ταλαιπωρήθηκε κι εκεί και δεν το ξαναπροσπάθησε Προτίμησε να κοπεί σε μάθημα που χρειαζόταν να μάθει αρκετά κομμάτια απέξω και να το ξαναδώσει… Πάντως, μια χαρά το τέλειωσε!

  197. Σσσσ! Η Ελλάδα γράφει Πανελλήνιες!
    Οι εξετάσεις εμπνέουν τους σκιτσογράφους … διαχρονικά
    http://mikrokellari.blogspot.gr/2011/05/blog-post_14.html

  198. spiral architect said

    H Ελλάδα μπορεί να γράφει πανελλήνιες, στο Αμέρικα όμως τα παιδιά χαίρονται για την αποφοίτησή τους:
    HAPPY GRADUATION! 😦
    Ανάπτυξη ρε, ανάπτυξη. 😛

  199. Νίκο γειά σου
    Συγχαρητήρια για την εκδήλωση – παρουσίαση εδώ, δεν μπόρεσα να έρθω, λίγο ο βροχερός καιρός, η κάπως προχωρημένη ώρα … Είδα όμως την εκδήλωση μερικά λεπτά σε τοπικό κανάλι.

    Αφού έψαξα αρκετά, βρήκα στο περιοδικό Φυσικός Κόσμος τα θέματα της Χυμείας του 1977 (Σχολικός σύμβουλος χημείας, γράφει χΥμεία από το χυμός) , που ανάρτησα
    http://mikrokellarichem.blogspot.gr/2013/06/1977.html

    Τα θέματα της θεωρίας Α1,Α2, Β1,Β2 ανεβασμένου επιπέδου, δεν απαιτούσαν αρκετή απομνημόνευση, μάλλον έμπνευσης καθηγητών χημείας του ΕΜΠ, πιθανόν του Παύλου Σακελλαρίδη (επί χρόνια προέδρου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και για ένα διάστημα Υπουργού αργότερα γύρω στο 1992)
    Ριγμένη καθαρά η οργανική χημεία, μόνο το Β2 ήταν δικό της, με 5 μόρια από τα 20 συνολικά, αφού και η δεύτερη άσκηση δεν είχε σχέση με την οργανική. Συνήθως μεταξύ Ανόργανης και Οργανικής η μοιρασιά ήταν 10 -10.

    Το θέμα Γ άσκηση πεχά, προς το εύκολο, αν και τότε το PH υδατικού διαλύματος φάνταζε μαγικό.
    Το θέμα Δ όπως ήταν διατυπωμένο δείχνει λαβύρινθος. Μπαίνει σε κάποια σειρά φτιάχνοντας σχήματα με δοχεία και με τις ποσότητες των αερίων, δηλαδή αν σχηματοποιηθεί η όλη άσκηση.

    Νομίζω ότι οι απαντήσεις των συγκεκριμένων θεμάτων πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να εκπεφθούν … ραδιοερασιτεχνικά!

    Υποθέτω ότι θα είχες καλή κατ’ οίκον υποστήριξη από τον χημικό πατέρα σου, γιατί ο μαθηματικός Λουκάς παρά το καλό λεξιλόγιο για προπονητής ομάδας από πραγματική Χυμεία τι σκάμπαζε;
    Όσο για τα φετινά θέματα Χημείας στη θετική κατεύθυνση – ο παλαιός ιατροφαρμακευτικός κύκλος – πολλά πολλά θέματα, εξεζητημένα, εκτός του βασικού πλαισίου του επίσημου βιβλίου, ακόμα να τα βρουν μεταξύ τους οι διδάσκοντες χημικοί, μέχρι τώρα 12 σελίδες σχόλια
    http://ylikonet.gr/group/ximiac/forum/topics/2013-3

  200. sarant said

    Mίλτο καλησπέρα, κρίμα που δεν ήρθες στην εκδήλωση -ναι, απ’ ό,τι άκουσα κάτι έβαλαν τα τοπικά κανάλια. Το τι και πώς έγραψα Χημεία δεν το θυμάμαι, βέβαια, πέρα από τον βαθμό που πήρα, αλλά με εκπλήσσει που βλέπω πως η Οργανική ήταν ριγμένη.

    Θα δω και τα σχόλια των χημικών για τα φετινά. Αυτό το «εκτός του βασικού πλαισίου του επίσημου βιβλίου» είναι απαράδεκτο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: