Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πανάμ, ένα παριζιάνικο χρονογράφημα του Κώστα Βάρναλη

Posted by sarant στο 16 Ιουνίου, 2013


Στο σημερινό μας κυριακάτικο φιλολογικό ραντεβού, θα σας παρουσιάσω ένα αθησαύριστο ταξιδιωτικό χρονογράφημα του Κώστα Βάρναλη, που δημοσιεύτηκε σαν αύριο πριν από 87 χρόνια, δηλαδή στις 17 Ιουνίου 1926, στην εφημερίδα «Πρόοδος», με την οποία συνεργάστηκε ο Βάρναλης από την αρχή της έκδοσής της και για τρεις περίπου μήνες. Ο Βάρναλης πήγε ως απεσταλμένος της Προόδου στο Παρίσι, και αν μετράω σωστά αυτή πρέπει να ήταν η τέταρτη επίσκεψή του στη Γαλλία, ύστερα από τις δύο μακρόχρονες περιόδους διαμονής του με υποτροφία (1918-20 και 1923-24) και μια σύντομη επίσκεψη το καλοκαίρι του 1925.

Ο Βάρναλης αγάπησε πολύ το Παρίσι, που ήταν τότε η παγκόσμια πρωτεύουσα της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας, και αργότερα έλεγε σε συνεντεύξεις ότι μόνο στη Γαλλία πέρασε ευτυχισμένα χρόνια. Άλλωστε εκεί έγραψε ή σχεδίασε τα πιο σημαντικά του έργα. Η παραμονή στο Παρίσι ήταν και περίοδος έντονης μελέτης, όπως δείχνουν και τα σημειωματάρια που απόκεινται στο αρχείο του, μελέτης που οδήγησε και στη στροφή του Βάρναλη προς τον μαρξισμό και την αριστερά.

Το καλοκαίρι του 1926 ο Βάρναλης είναι απολυμένος πια (από την αρχή του χρόνου) από τη δημόσια εκπαίδευση ύστερα από την υπόθεση των «Μαρασλειακών», ενώ έχει απορριφθεί η αίτησή του να του χορηγηθεί σύνταξη έναντι της σχεδόν εικοσαετούς προϋπηρεσίας του στην εκπαίδευση: είναι λοιπόν αναγκασμένος να βιοποριστεί από την πένα του. Καθώς το ιδιότυπο δικτατορικό καθεστώς του Πάγκαλου ασκούσε όχι ασφυκτικό αλλά ασφαλώς οχληρό έλεγχο στα πνευματικά πράγματα, υποθέτω ότι θα καλοδέχτηκε τη θέση του απεσταλμένου στο Παρίσι. Ίσως είναι τυχαίο, αλλά διέκοψε την εκεί διαμονή του, και επέστρεψε στην Ελλάδα, αμέσως μόλις ανατράπηκε ο Πάγκαλος.

Το χρονογράφημα του Βάρναλη έχει τίτλο Πανάμ, που είναι το παρατσούκλι του Παρισιού στην αργκό της εποχής (Panam’), λέξη αμφίβολης ετυμολογίας που έχει πια ξεχαστεί.

ΠΑΝΑΜ!

Παρίσιοι, Ιούνιος. –Πανάμ, είναι το χαϊδευτικό όνομα του Παρισιού, γεμάτο τρυφερότητα, έρωτα κι εγωισμό. Πολύ πρωί, (η ώρα εννιάμιση σε μια βορεινή πόλη με βροχερόν καιρό είναι πολύ πρωί), το rapide της Μασσαλίας μας ξεμπαρκάρει στην Gare de Lyon. Με λαχτάρα Τούρκου εφέδρου, που αποστρατεύεται ύστερα από εφτάχρονη θητεία, πεταγόμαστε έξω.

Μόλις πατάς το πόδι σου στη στέρεη γης και νιώθεις τον εαυτό σου ψηλότερο, ελαφρότερο, νεότερο. Δεν κυβερνάς τα βήματά σου. Τα πόδια σου περπατάνε πιο γρήγορα από τη θέλησή σου, η φαντασία σου τρέχει πιο μπροστά από τα πόδια σου. Από το σταθμό ώς το ξενοδοχείο το διάστημα σου φαίνεται μεγαλύτερο απ’ όσο η απόσταση Αθηνών – Παρισιού.

Βρέχει. Είναι η ίδια λεπτή, μεταξένια, αέρινη βροχή, χωρίς να φυσά καθόλου. Ύστερα από την κάψα και την ξεραΐλα του φετινού ελληνικού καλοκαιριού δέχεσαι στο πρόσωπο και στα χέρια αυτή τη δροσιά σαν ουράνια ευλογία. Όμοια τα χελιδόνια, αραδιασμένα και φουσκωμένα απάνω στα σύρματα, την χαίρονται σαν πιασμένα μέσα στην υδάτινη αράχνη. Μέσα στην ελαφρή ομίχλη, που σηκώνει πιο ψηλά τα καμπαναριά της Νοτρ Νταμ, το Παρίσι βρίσκει την έκφρασή του. Είναι η ομίχλη των πορτραίτων του Καρριέρ, που την μιμήθηκε στα τελευταία γλυπτά του κι ο Ροντέν.

Ξαναβρίσκουμε τις ανθισμένες ακακίες, τα μικρά και ήρεμα σπουργίτια, που κατεβαίνουν μαλακός μαύρος σωρός απάνου στην πράσινη χλόη γύρω από τον άνθρωπο, που τους ρίχνει ψίχουλα. Ξαναβρίσκουμε τ’ αγκαλιασμένα ζεύγη που φιλιούνται, μέσα στο δρόμο. Ξαναβρίσκουμε τους παλιούς φίλους στη Ροτόντα να προσεύχονται: SaintMédard, aie pitié de nous! Γιατί σήμερα είναι η γιορτή του. Κι άμα βρέχει σήμερα, θα βαστάξει το νερό άλλες σαράντα μέρες! Κι εμείς στην Αίγινα τελευταία παρακολουθήσαμε ασκεπείς και συντετριμμένοι μια λιτανεία για να βρέξει!…

Το Παρίσι είναι μια θάλασσα, που κάθε τόσο εκβράζει διάφορα ναυάγια. Μένουνε λίγο και χάνονται, για να πάρουν τη θέση τους άλλα περιεργότερα. Αντέχουν περισσότερο, όσοι έχουν λιγότερη θέληση. Η Μαργκό άσπρισε εντελώς, μα τα φρύδια και τα τσίνορά της είναι κατάμαυρα. Η Σιμόνη έχει δυο χρόνια (δυο χρόνια!) που φρονίμεψε. Η Σόνια εισβάλλει τρικλίζοντας, αιώνια μεθυσμένη από το βράδυ ως το πρωί.

Τρέχουμε στους δρόμους σαν παλαβοί. Σε μια μέρα πρέπει να ξαναδέσουμε τους δεσμούς με όλα τα πράγματα, όλες τις γωνιές που αγαπούσαμε. Κοιτάμε τις βιτρίνες: βιβλία, ταμπλό, εμπορικές κομψότητες. Οι Φραντσέζοι είναι μοναδικοί στο να ξέρουν να εμφανίσουν ένα πράγμα. Αλλ’ εάν δεν μπορείς να ικανοποιήσεις την ανάγκη σου, μπορείς να ικανοποιήσεις την περιέργειά σου. Ρωτάς, πληροφορείσαι και απέρχεσαι άπρακτος, συνοδευόμενος από υποκλίσεις. Έπειτα, άμα ξαναβλέπεις κάθε μέρα τα ίδια πράγματα, που σου αρέσουν, στην ίδια θέση, είναι σαν να τα έχεις βάλει εσύ, σαν να ’ναι δικά σου, σαν να τα ’χεις στο σπίτι σου. Έτσι η μποεμία, που ζει μονάχα με επιθυμίες, συνδυάζει την άκρα στέρηση με την άκρα ψυχολογία εκατομμυριούχου.

Τη νύχτα πάμε στο Jockey, το γνωστό κι αλλόκοτο ντάνσιγκ του Μπουλβάρ Μονπαρνάς. Ο κυριότερος χαραχτήρας του είναι η μικρότητά του. Ο χώρος που μένει για τους χορευτάς είναι τόσο λίγος, που αναγκαστικά σε λίγο όλοι γίνονται μια σαλάτα κι αυτό ανεβάζει το κέφι και την τρέλα στη διαπασών. Όλοι οι διεθνείς τύποι και typesses, κυρίως καλλιτέχνες, σωριάζονται εδώ μέσα ο ένας απάνου στον άλλον. Οι ονομαστότεροι ζωγράφοι του Μονπαρνάς έχουν γεμίσει τους τοίχους με καρικατούρες και affiches κάθε παραδοξότητος κι εξωφρενισμού. Διαβάζουμε μιαν ειδοποίηση με χοντρά γράμματα, καρφωμένην απέναντί μας: «Απαγορεύεται οι πελάτες να κορτεζάρουν τη φιλενάδα του πατρόνου», η οποία (αναμεταξύ μας!) είναι ένα αριστούργημα λυγεράδας, κομψότητας κι ομορφιάς. Κι η καλύτερη χορεύτρα.

Κοιτάμε τα κεφάλια των γυναικών. Γιατί από το λαιμό και κάτου όλοι έχουν εξαφανισθεί στο γενικό στρίμωγμα. Όλη η κλίμακα από το κεφάλι της Μεδούσης ως το κεφάλι της αδελφής του Θεοτοκόπουλου, είναι εδώ. Γυναίκες με μονόκλ, γυναίκες με σμόκιν, γυναίκες με πίπα στα δόντια, γυναίκες με το βραχιόλι το χρυσό πάνω από το μαύρο μανίκι, γυναίκες με την καλτσοδέτα κάτου από το γόνατο –και το γόνατο εκτεθειμένο στο γενικό θαυμασμό, άσπρο και κέρινο σαν μανόλια.

Αρχίζει η τζαζ-μπαντ. Αυτό δεν είναι χορός, είναι φουσκοθαλασσιά. Ένας όγκος, που δεν μετατοπίζεται, αλλά ανεβοκατεβαίνει επί τόπου, σαν γυναικείο στήθος, που ανασαίνει συγκινημένο. Η Νενέτ κλωτσά, η Γκαμπό πέφτει απάνου μας, το γκαρσόνι με το δίσκο χορεύει κι αυτό, η τζαζ-μπαντ μαίνεται, οι γυναίκες όλες ξεφωνίζουν σαν σε λουτρό, ο αράπης (ποίος Άδης τον εξήμεσε!) βρυχάται σαν λιοντάρι, -μελαγχολία μας πιάνει σιγά-σιγά, όταν συλλογιζόμαστε το μποεμικό μας πορτοφόλι.

Κατηφοράμε, μεσάνυχτα, το Μπουλ-Μις. Μία μικρούλα αποσπάται από την παρέα της και τρέχει να συναντήσει με θέρμη ένα νέο, που ανεβαίνει.

–          Μα φίλα με, επί τέλους! ξεφωνίζει κι αυτή χτυπώντας το ποδαράκι στις πλάκες του πεζοδρομίου.

Μερικές από τις πολλές πραγματολογικές παρατηρήσεις που μπορεί να γίνουν:
* Ο άγιος Μεντάρ έχει συνδεδεμένη με το όνομά του την εξής μετεωρολογική παροιμία: Quand il pleut pour la Saint Médard, il pleut quarante jours plus tard (με διάφορους πλατειασμούς).
* Το καμπαρέ Jockey είχε ανοίξει το 1923 στον αρ. 146 της Λεωφόρου Μονπαρνάς. Ο Βάρναλης θα το είχε γνωρίσει από τις προηγούμενες επισκέψεις του.
* Ο Βάρναλης αποφεύγει να εξελληνίσει το typesse, που δεν είναι το αντίστοιχο του σημερινού ‘τύπισσα’, αλλά και το affiche. Αντίθετα, στη φράση Απαγορεύεται οι πελάτες να κορτεζάρουν τη φιλενάδα του πατρόνου νομίζω ότι εσκεμμένα χρησιμοποιεί γαλλοπρεπείς τύπους (κορτεζάρω αντί έστω κορτάρω ή φλερτάρω, πατρόνος αντί αφεντικό).
* Στην κλίμακα της ομορφιάς αναφέρεται ως το άριστο η αδελφή του Θεοτοκόπουλου -αν ξέρετε σε ποιον πίνακα αναφέρεται, παρακαλώ να μου το πείτε.
* Η φράση «ποίος Άδης τον εξήμεσε» για τον «Αράπη» τραγουδιστή είναι μοτίβο από εκκλησιαστική φράση (π.χ. «ποίος Άδης ηρεύξατο» στον Χρυσόστομο και «Ποίος Άδης την τοσαύτην βλασφημίαν εξήμεσε» στον Θεωριανό), που πρέπει βέβαια να κριθεί με τα κριτήρια της εποχής.
* Μπουλ-Μίς είναι βέβαια η λαϊκή ονομασία του Μπουλβάρ Σεν Μισέλ (Boulevard Saint-Michel), ιστορικής λεωφόρου που αποτελεί τον έναν από τους δύο άξονες του Καρτιέ Λατέν.

52 Σχόλια to “Πανάμ, ένα παριζιάνικο χρονογράφημα του Κώστα Βάρναλη”

  1. Γς said

    Καλημέρα
    Παρίσι. Τι πανάμ, τι padam.
    Τι λέει ο Λεώ;
    Τον είδε κανείς;

  2. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Καλημέρα. Κοίταξα πρόχειρα εδώ http://www.el-greco-foundation.org/the-complete-works.html , αλλά αδερφή δεν βρήκα…

  3. Gpoint said

    # 1

    Κάνει αποκιβδηλοποίηση !!

  4. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Ανρί ντε Τουλούζ Λωτρέκ και ο Κόκκινος Μύλος της Μονμάρτρης.
    Θα τον είχε πάρει το μάτι του τον πίνακα.
    Πανάμ; 🙄

  5. Γς said

    4:
    >Ανρί ντε Τουλούζ Λωτρέκ

  6. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα
    ευχαριστούμε για την ομορφιά

    ίσως ο Βάρναλης να συγχέει το armiño με το hermano-a και να αναφέρεται στον πίνακα La dama de armiño προσωπογραφία της Χερόνιμα ντε λας Κουέβας (Doña Jerónima de Las Cuevas), συντρόφισσας του και μητέρας του γιου του Χόρχε Μανουέλ (Jorge Manuel)

  7. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #6
    Ήμουν έτοιμος να γράψω ότι αυτή είναι η πιθανότερη υποψήφια http://www.artble.com/artists/el_greco/paintings/lady_in_a_fur_wrap
    🙂

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις προσπάθειες απάντησης στο αίνιγμα της αδελφής του Γκρέκο.

    6: Πιθανή απάντηση, όντως.

  9. spiral architect said

    @6: Η ερμίνα είναι ένα ζωάκι που απ’ το δέρμα του κάνουν γούνες, οπως στον πίνακα «Η κυρία με την ερμίνα». Σκόπιμη σύγχυση άραγε;

  10. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Εδώ http://www.revue-texto.net/Parutions/Marges/00_ml062003.pdf στη σελ. 145, έχει ένα άρθρο για τοπωνύμια του Παρισιού, κάτι λέει και για το Πανάμ. Κάποιος γαλλομαθής μπορεί να καταλάβει περισσότερα.

  11. 10 Δυστυχώς δεν εξηγεί καθόλου τις πιθανές ετυμολογίες, λέει μόνο ότι εμφανίζεται το 1903. Έχει πλάκα το τελευταίο παρατσούκλι του Παρισιού (1991), που δεν είναι παρά το Παρί/Παρίσι στα γνωστά μας ποδανά: Ριπά.

  12. cronopiusa said

    Paris Paname à l’Azile

  13. Vasilis said

    Καλημέρα κύριε Σαραντάκο,εξαιρετικό το μπλογκ σας.

    Έβλεπα προχθές την εκπομπή «Παρασκήνιο» στην ΕΡΤ(στο youtube) με τον Δημήτρη Δημητριάδη,ο οποίος αναφέρεται στην λέξη «παραθερίζω» με πολύ ενδιαφέρον τρόπο,δικό του τρόπο.

    Εκτός από την ετυμολογία και το ενδιαφέρον της ιστορίας της,σίγουρα προσφέρει και χώρο για ανάλυση και «τσαχπινιές».Αν το βρίσκετε εξ’ίσου ενδιαφέρον,θα μου άρεσε πολύ μια ανάλυση από εσάς.

  14. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    13: Αν προλάβω θα δω την εκπομπή, ευχαριστώ!

  15. cronopiusa said

    Julio Cortázar (Paris)

    Un monstre à Paris, Papa Paname- Vanessa Paradis.

  16. Η γαλλική βίκι λέει πάντως ότι το Πανάμ βγήκε επειδή οι Παριζιάνοι της εποχής φορούσαν πολύ τον παναμά, το γνωστό ψαθάκι δηλαδή.

  17. Το βικιλεξικό, πάλι, είναι λιγότερο σίγουρο: L’emploi argotique et vieux de Panama pour désigner un Parisien (1928) est issu de Panam’, nom argotique de Paris (attesté en 1903). Gaston Esnault évoque un adjectif argotique panama (1911), qui correspondait à « énorme ».

  18. theopeppas said

    Το ενδιαφέρον για την «κορη του Γκρέκο» με κέντρισε πολύ Βεβαιο είναι, βιογραφικά, πως γάμος δεν αναφερεται πουθενα
    Επίσης η Χερόνιμα ντε Λας Κουέβας είναι εξαιρετικά πιθανόν να υπήρξε ερωμένη του Αθεράπευτα ..κινηματογραφικός, να σημειώσω πως όταν είδα τον εν λόγω πίνακα, στην Γλασκώβη, το πρώτο που σκέφτηκα είναι πως δεν της ..πολυέμοιαζε η (ωραιοτάτη) Rosanna Schiaffino (ομολογουμένως η Laura Maull στην ταινια του Σμαραγδή 2007 της ..φερνει πιο πολυ!)
    Ο πίνακας έχει αποτελέσει αντικειμενο ..μυστηρίου πχ http://www.guardian.co.uk/uk/2004/feb/07/arts.artsnews όπου λέει πως απέκτησε και εξωγαμο γιο από τον Γκρέκο-κάτι που δεν έχει σοβαρη βιβλιογραφική αναφορά, πάντως
    Εκεινο που εχει ενδιαφερον είναι πως ο Σεζάν το 1879 έκανε αντίγραφο του πίνακα που βρισκόταν στην συλλογη Pellerin στο παρίσι, και θα μπορούσε να το είχε δει εκει ο Βαρναλης

  19. Γς said

    >Όμοια τα χελιδόνια, αραδιασμένα και φουσκωμένα απάνω στα σύρματα

    Και τα σπουργίτια. Πιαφ στην αργκό. Το σπουργιτάκι του παρισιού.
    Και μέσα στην πορεία της Πιαφ στο Πανάμ (στο παρατσούκλι του Παρισιού από τα παναμέζικα καπέλα που ήταν της μοδός κάποτε και οι εργάτες που έφτιαξαν τό ομώνυμο κανάλι κτλ) είναι κι ένας από τους τελευταίους σταθμούς της ζωής της. Ο Τεό Σαραπό. Από το “σ’ αγαπώ” και το “γ” που το εξέλαβαν σαν γαλικό “γο” (r).

  20. theopeppas said

    oJorge Manuel γενν 1578 από την εν λόγω κυρία, φέρεται ως γιος του Ελ Γκρέκο, ήταν ζωγραφος, αλλά αναζητείται σοβαρη βιβλιογραφική πηγη-πλην της Μπριτάννικα

  21. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    16-17: Γι’ αυτό δεν έγραψα τίποτα, αν και όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον Παναμά με τη μια ή την άλλη σημασία.

  22. Νέο Κid said

    Αχ. Για χάρη αυτής της ερμίνας-ερμάνας(σωστή η Κρόνη!) θυσιάστηκε κοτζαμάν Δον Λαζοπουλόν(ούνο ντε λος 100 μας γκράντες Επανιόλες ντε τόδος λος τιέμπος!) πέφτοντας με αυτοθυσία στο σπανιόλικο μαχαίρι του Καββαδία. Μπουένος δίας ! 🙂

  23. Για την αδελή του Γκρέκο, προφανώς ο Βάρναλης εννοεί τον αμφιλεγόμενο πίνακα «η Οικογένεια του Γκρέκο».

    http://www.terminartors.com/artworkprofile/Theotokopoulos_Jorge_Manuel-The_Family_of_El_Greco

    Η πατρότητα του έργου δεν έχει διασαφηνιστεί αλλά θεωρείται βέβαιο ότι προέρχεται από το εργαστήρι του στο Τολέδο. Υπήρχε αρχικά η άποψη -κι αυτό φαίνεται από τον αυθαίρετο τίτλο- ότι απεικόνιζε την οικογένεια του Γκρέκο αλλά οι περισσότεροι μελετητές δεν την αποδέχονται πια αυτή την ερμηνεία. Το κύριο σημείο, εξ ου και η αναφορά του Βάρναλη, είναι πως ο πίνακας αυτός εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στην αγορά της τέχνης στο Παρίσι.

    Σημ. Τις πληροφορίες τις πήρα από το λεύκωμα του δήμου Ηρακλείου για τη μεγάλη έκθεση του ζωγράφου το 1990.

  24. Gpoint said

    Με μια ανάμνηση από το μέλλον θα μπορούσε το πανάμ να είναι το λογότυπο (PanAm) της Panamerican Airlines)

    Γιατί τον Γκρέκο τον λέμε …Γκρέκο ενώ τον άνεμο greco τον λέμε Γραίγο ;

  25. sarant said

    23: Μπράβο, αυτό πρέπει να είναι!

    24: Μάλλον τον άνεμο τον πήραμε από τα βενετικά, όπου ήταν grego.

  26. Νέο Kid Στο Block said

    Νικοκύρη, δεν συμφωνώ μαζί σου που συμφωνείς με τον Just…Off στο 23. 🙂
    H γλωσσική σχέση ερμίνας-ερμάνας (La hermana= αδερφή ) είναι φανερή.
    Στην «Αγία Οικογένεια» (Σαγράδα φαμίλια) ναι μεν πιθανότατα ο Ιωσήφ είναι αυτοπορτραίτο του Γκρέκο ,αλλά από πού κι ως πού η Παναγία να είναι η αδερφή του (που δεν είχε ο Γκρέκο!) . Εκτός πια αν η «τρολιά»-κριτική του Βάρναλη περί των θρησκευτικών πήγε τόσο μακριά…
    ΥΓ. Και όσο να πεις, η δόνια Χερόνιμα ήταν μανουλομανουλάρα ολκής!

  27. Gpoint said

    #24

    Πάντως στα παλιά ανεμολόγια γράφεται greco, σίγουρα. ( μου αρέσει και η επαναφορά του άλφαγιώτα ώστε να…εξελληνισθεί η λέξη !!)

  28. Νέο Kid Στο Block said

    Oυπς! Συγγνώμη, το λινκ του 23. έχει άλλον πίνακα και όχι την σαγράδα φαμίλια. Mea culpa που έγραψα το 26. πριν πατήσω το λίνκ.

  29. Καταπληκτικός ο Βάρναλης και πόσο τον νιώθω…
    Φχαριστώ Νίκο…

  30. Earion said

    Μου άρεσαν οι typesses, που δεν είναι «τύπισσες» –αλλά τότε σε τι σημερινό ελληνικά αντιστοιχούν;
    Κι ακόμα μου άρεσε η «μποεμιά». Κρίμα που δεν καθιερώθηκε, θα ήταν πολύ χρήσιμη σήμερα που έχουμε τόσο μεγάλη ποικιλία από τρόπους ζωής (λαιφστάιλ) και χρειαζόμαστε λέξεις να τους ονοματίσουμε.
    Μαζί χάθηκαν και τα «ντάνσιγκ», που κάποτε εκαναν θραύση, και σήμερα τα θυμόμαστε μόνο από τον Καρυωτάκη.

  31. Γς said

    Paname για το Παρίσι ή καλύτερα
    Πόλη του Φωτός.
    Big Apple για την Νέα Υόρκη

    Boston, MA: The Athens of America
    Atlanta, GA:The Athens of the South
    κι ας εχει και την Αθενς Τζώρτζια.
    Edinburgh, Scotland: Athens of the North

    Κι η δικιά μας Αθήνα;

    Το Κλεινόν άστυ;

    Ρώτησαν στο yahoo για το νικνέϊμ της πόλης μας και να τι απάντησαν:
    Angry Greeks. Θεωρήθηκε η καλύτερη.
    Ακούστηκαν και
    The City of the Violet Crown
    Τhe chip pan
    κλπ

    Η Αθήνα.
    Η Χαρά της γης
    και της αυγής
    το μικρό γαλάζιο κρίνο
    του Χατζηδάκι

  32. sarant said

    30: μποεμία, όχι μποεμιά.

  33. Anasto said

    Καλησπέρα

    Συγνώμη για το 2ο σερί σχόλιο εκτός θέματος αλλά, είπαμε, έχω μπλιμπλίκι και δεν έχω email ενώ θέλω οπωσδήποτε να το ρουφιανέψω κι αυτό:

    Άκουσα τον πρωθυπουργό μας να μιλάει σήμερα για τις θυσίες που υπέστη ο λαός. Τη θυσία την κάνεις νομίζω, δεν την υφίστασαι αλλά μπορεί να είναι δόκιμο κι έτσι αν είσαι πχ τέκνο βιβλικής περσόνας και απλά να μην μου πάει εμένα

    Καλή συνέχεια

  34. ΣοφίαΟικ said

    Πρώτη σκέψη με τον τίτλο:
    Oh mon Paname que tu es loin
    Pour les filles de mauvaise vie
    Et que la Seine était jolie
    Sous le soleil du mois de juin
    (ρεφραίν του πιαφικού άσματος Marie la francaise)

  35. gmallos said

    Να συνεχίσω στο 31;
    Μόναχο η Αθήνα του Ίσαρ
    Βερολίνο η Αθήνα του Σπρε
    (και τα δυο από τα ποτάμια που τις διαρρέουν)

    αλλά και
    Βουκουρέστι, το Παρίσι της Ανατολής (έχει και αντίστοιχη Αψίδα του Θριάμβου)

  36. Γς said

    Καλά και στον Πύργο έχει Τουρ ντ Εφφέλ.
    Από μικρά παρίσια είμαστε κάργα

  37. Γς said

    35:
    Και να δεις πόσο έχω μετανιώσει που απέτρεψα τον Δήμαρχο της Εδεσσας να μετονομάσει την πόλη του σε Χο Τσι Μινχ
    😦

  38. theopeppas said

    35. 36 Kαι Εδιμβούργο-η Αθηνα του Βορρά
    [Το προσωνύμιο αυτό οφείλεται μερικά στην ύπαρξη πάνω στον λόφο του Carlton Hill ενός μάλλον επιτυχούς αντίγραφου του μνημείου του Λυσικράτη και ενός ανεπιτυχέστατου αντίγραφου του Παρθενώνα.]
    Αλλά Τουρ Ντ’Εφφελ εχω δει και στην Μεσσηνία-Γαργαλιανους, νομιζω;

  39. Γς said

    38:
    Ναι. Λάθος μου. Γι αυτόν τον Μίνι Πύργο του ΑΪΦΦΕΛ (καλά τον λέω στα ελληνικά) μιλούσα

  40. theopeppas said

    Kαι Γερμανικά ‘Αϊφφελ τον λένε! Ετσι τον λέγανε τον ..χριστιανό, άλλο αν ταυτισθηκε με το ..Πανάμ, λογω Πυργου!

  41. αλζ said

    typesse,είναι το αντράκι, λέξη που χρησιμοποιούμε εκτεταμένα με χιουμοριστική διάθεση. Με την έννοια ότι (η νεαρή συνήθως γυναίκα) έχει κινήσεις, συνήθειες ή και φωνή που μιμούνται τα ανδρικά.

  42. sarant said

    33: Δεν με ενοχλεί και τόσο το «υπέστη θυσίες», το έχει και ο Μπαμπινιώτης (στο λ. υφίσταμαι)

    34: Μπράβο Σοφία!

  43. Γς said

    40 @ Τεό

    Μα γάλλος ήτανε. Στη Γαλλία γεννήθηκε από Γάλλους γονείς. Γκουστάβ Εφφέλ τον λέγανε. Ασχέτως αν ο προπάππους του είχε έρθει από κάποια πόλη της μετέπειτα Γερμανίας

  44. theopeppas said

    40 Σωστα Δικιο εχεις Δεν τοξερα-νόμιζα πως ηταν ο ..Καλατράβας της εποχης! Το κοιταξα-να μαθαίνουμε και κατι, διάβολε!-και η γερμανική πόλη που είλκε καταγωγή λέγεται ..Μαρμάγκεν! sic!! το διασχίζει και ποταμός ονόματι Eifel, αλλά με ενα F! Κάπου στην Ρηνανία

  45. sarant said

    Kαι βουνά Eifel στη Ρηνανία, με ηφαιστειακά φαινόμενα, λίμνες κτλ.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Vulkan_Eifel

  46. theopeppas said

    Φαγαμε και το ..National Geographic Νικοκυρη!!

  47. Τίτλος Εξώς Χριστοδούλου said

    Διδακτικός, ευχαριστώ!
    Στα μεζεδάκια σας, σε κυπριακή εφημερίδα για την πολύκροτη δίκη των τεσσάρων δολοφόνων του Άντη Χατζηκωστή, το…’επέφερε πυροβολισμό’!

  48. 43,
    Eifel?
    Franzoesisch, kein Zweifel!

  49. sarant said

    48: Χαχά, καλό!

  50. theopeppas said

    48 Franzoesisch, Zweifel kein,
    Mein Fehler, aber klein!

  51. STATHOGIANNOPOULOS.GRIGORIS@nbg.gr said

    ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ!

  52. Nestanaios said

    Αν δεν γνωρίζεται την Αλτάνη, …. Η ετυμολογία της Επιδαύρου μου αρέσει. ΕΠ + ΙΔ + ΑΥΡ. Η συλλαβή ΟΣ είναι πτωτική κατάληξη και χρησιμοποιείται αργότερα στην σύνταξη του λόγου.
    Το θέμα μας είναι ΕΠΙ + ΙΔ + ΑΥΡ.
    Το Ι της προθέσεος αποβάλλεται προ φωνήεντος (συχνά).
    Και έχομεν ΕΠ + ΙΔ + ΑΥΡ.
    ΕΠ = η πρόθεση.
    ΙΔ = επιτεταμένως, μεγάλως, πάνυ, μεταφέρω, δίδω. Ι = Επιτατικόν μόριον. Δ = μεταφορικό.
    ΑΥΡ = «ΑΥΡΑ». Τα παλαιά λεξικά λένε. ⟨⟨αὔρα• ἡ λεπτοτάτη πνοὴ τοῦ ἀνέμου• παρὰ τὸ ἀήρ ἄρα καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ αὔρα, παρώνυμον κατὰ ἀντιστροφὴν πὸ ἀρσενικοῦ εἰς θηλυκόν, ὡς ξυστήρ ξύστρα, γαστήρ γάστρα. δύναται καὶ ἀήρ ἀέρος ἀέρα καὶ αὔρα κατὰ κρᾶσιν⟩⟩

    Η πνοή του ανέμου ενέχει σωματίδια. Και καλά και κακά.

    Εγώ θα μείνω στην δική μου λογική. ΑΥΡ = σωματίδια (α) + επιτατικόν ποιότητος (Υ) + Ρ = χρονικό. Για να έχωμεν την επιτεταμένη μεταφορά καλών σωματιδίων επί του χώρου της Επιδαύρου. Σε αυτή την περίπτωση ενδέχεται να είναι ο χρυσός τα καλά σωματίδια που μετέφεραν οι ασθενείς για να γίνουν καλά.

    Υπάρχει και άλλη ετυμολογία. ΕΠΙ + ΔΑΥΡ.
    ΔΑΥΡ = μεταφορά κακών σωματιδίων σε χρόνο δασύ (κακό). (μεσαία, μεσαίων ηγούνται.) Για να έχωμεν την μεταφορά νοσημάτων από ασθενείς σε αυτόν τον χώρο.

    Εγώ παρακολουθώ συχνά την Αλτάνη. Με ενδιαφέρει το πως μιλάει και όχι το τι λέει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: