Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Διακοπές στην Αίγινα (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 25 Ιουνίου, 2013


mimis_jpeg_χχsmallΣυνεχίζω να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ‘Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια’. Έχουμε ήδη μπει στο τέταρτο καλοκαίρι, του 1952, το σημερινό είναι το δεύτερο απόσπασμα. Το προηγούμενο απόσπασμα βρίσκεται εδώ. Θυμίζω ότι ο πατέρας μου με τρεις φίλους (δύο συμφοιτητές και τον ξάδελφό του) έχουν πάει στην Αίγινα, ειδικότερα στη Σουβάλα, για καλοκαιρινές διακοπές και μένουν σε ένα ξενοδοχείο στα Λουτρά. Το σημερινό κεφάλαιο είναι, ας πούμε, μεταβατικό. Δεν έχει πολλή δράση, προετοιμάζει όμως για μια σημαδιακή συνάντηση.

Μόλις αφήσαμε τις βαλίτσες μας, βάλαμε τα μπανιερά μας και τρέξαμε κι οι τέσσερις στη θάλασσα. Ήταν πεντακάθαρη με τόσο διαυγή νερά που έβλεπες άνετα τα βότσαλα του βυθού σε πέντε μέτρα βάθος. Κολυμπήσαμε ώρα πολλή, γιατί δε μας έκανε καρδιά να βγούμε.

Με την πρώτη μέρα βολευτήκαμε μια χαρά στο ξενοδοχείο. Βόηθησε σ΄ αυτό το ότι η κόρη του ξενοδόχου μας πήρε με καλό μάτι και όχι μόνο δεν έφερε αντίρρηση στην πρόθεσή μας να μετατρέψουμε το δίκλινο δωμάτιο σε τετράκλινο, παρά μας έδειξε την αποθήκη, από όπου κουβαλήσαμε στο δωμάτιο δυο ντιβάνια με τα στρωσίδια τους.

Βέβαια, από κοινού οι δυο μας, εγκαταλείψαμε κάθε ιδέα να ξεσηκώσουμε τους άλλους και να πάμε στην Αγιά Μαρίνα. Η Σουβάλα δεν κατάχτησε μόνο εμένα, μα και τον ξάδερφο. Τις δυο πρώτες μέρες είχαμε κάποιες ανώδυνες προστριβές με τον Τάκη και το Στέλιο, κυρίως εξαιτίας των αυστηρών, σχεδόν στρατιωτικών, κανονισμών που θέλησε να καθιερώσει ο πρώτος. Ο ξάδερφος όμως, πνεύμα επαναστατικό και ατίθασο, την τρίτη κι όλας μέρα ανέτρεψε το καθεστώς, που δεν πρόφτασε καλά καλά να παγιωθεί και από τότε κάναμε ο καθένας ότι ήθελε, με μόνο περιορισμό να μην ενοχλεί τους άλλους της παρέας. Ο περιορισμός αυτός δεν επεκτεινόταν και στους λοιπούς ενοίκους του ξενοδοχείου, τους οποίους ενοχλούσαμε ασυδότως.

Ξυπνούσαμε πρωί πρωί και από το παράθυρό μας παζαρεύαμε μεγαλοφώνως, ξυπνώντας φυσικά τους γείτονες, με τα διάφορα μαναβάκια στην ηλικία μας, που περνούσαν με τα γαϊδουράκια τους σύρριζα στον τοίχο του ξενοδοχείου. Περιέργως όπως διαπιστώσαμε, όλοι ονομάζονταν είτε Διονύσης είτε Νεκτάριος (άκου Νεκτάριος, πού το βρήκαν αυτό το μεσαιωνικό όνομα). Συνήθως αγοράζαμε ντομάτες, μαρούλια, αγγούρια, πατάτες, σύκα και σταφύλια. Φρέσκα αυγά αγοράζαμε από τον φούρνο, που ήταν στην άκρη του λιμανιού, από τον οποίο παίρναμε και το ψωμί και όπου δίναμε να μας ψήσει μπριάμ, πατάτες φούρνου και άλλα εύκολα φαγητά, που μπορούσαμε να μαγειρέψουμε μόνοι μας. Δίπλα στο φούρνο ήταν το μαγέρικο και καφενείο του Πετρίτη. Βρισκόταν σε πλεονεκτική θέση, που δέσποζε στο λιμανάκι και είχε απεριόριστη θέα στη θάλασσα.

Στου Πετρίτη τρώγαμε συνήθως τα βράδια, πίνοντας και το εξαιρετικό κρασί του, ενώ το μεσημέρι γευματίζαμε στο δωμάτιό μας. Πρόβλημα δημιουργήθηκε με τα σύκα, που ο Στέλιος τα έπλενε και τα έτρωγε χωρίς να τα ξεφλουδίσει. Ως που να ξεφλουδίσουμε οι άλλοι τρεις από ένα σύκο αυτός είχε φάει τέσσερα. Συναποφασίσαμε λοιπόν, προς άρσιν της ανωμαλίας, όχι να χωρίζουμε τα σύκα σε τέσσερις ίσες μερίδες και ο καθένας να τα τρώει όπως και όποτε ήθελε, αλλά να αριθμούμε μεγαλοφώνως τα σύκα την ώρα που τα τρώγαμε. Οι γείτονες ακούγοντάς μας σχεδόν κάθε μεσημέρι την ώρα του φαγητού  να εκφωνούμε; Ένα, ένα, ένα, ένα – δύο, δύο, δύο, δύο και ούτω καθ’ εξής δε μπορούσαν να καταλάβουν τι κάναμε. Θα υπέθεταν πως παίζαμε χαρτιά ή κάποιο τυχερό παιχνιδι.

Μετά τις δύσκολες προαγωγικές εξετάσεις, από το τέταρτο στο πέμπτο έτος της Σχολής, απολαμβάναμε την ηδονή του dolce far niente. Κολυμπούσαμε με τις ώρες κάθε πρωί και συχνά και το απόγεμα. Πολύ συχνά, όταν έπεφτε ο ήλιος, πηγαίναμε σε μιαν απόμερη ακτή, όλο βράχια και καθόμασταν εκεί ώσπου νύχτωνε ρεμβάζοντας, χωρίς να μιλάμε. Μας αρκούσε να βλέπουμε τη βαθυγάλανη θάλασσα, που οι ακτίνες του ήλιου, καθώς βασίλευε στη Σαλαμίνα, της έδιναν σχεδόν βαθυκόκκινη απόχρωση (το χρώμα που έπαιρναν τα νερά της μου θύμιζαν τότε τον «οίνωπα πόντον» του Ομήρου). Δεν ξέρω πώς ένοιωθαν οι άλλοι, αλλά εγώ αισθανόμουν πως ζούσα στιγμές ευτυχίας.

Άλλοτε πάλι, μετά τον μεσημεριανόν υπνάκο, βγαίναμε για κουβέντα στη μοναδική βεράντα του ξενοδοχείου, που αγνάντευε τον κολπίσκο των Λουτρών, το Σαρωνικό και τα μενεξεδιά βουνά της Σαλαμίνας πιο πέρα. Τα πρώτα απογεύματα μας ενοχλούσε η παρουσία των λοιπών ενοίκων του ξενοδοχείου, που τους είχαμε βαφτίσει “γερόντια” και που βγαίνανε κι αυτοί στη βεράντα, να διαβάσουν την εφημερίδα τους, οι άντρες και να συνεχίσουν το πλέξιμό τους, οι γυναίκες. Ο μέσος όρος της ηλικίας τους ήταν τα εξηνταπέντε χρόνια και έκαναν λουτρά στη γειτονική ιαματική πηγή. Φυσικά εμείς καταφέραμε από την πρώτη μέρα να γίνουμε πολύ ενοχλητικότεροι και στο τέλος ανυπόφοροι, μολονότι αυτό δεν το πήραμε χαμπάρι παρά μόνο την τελευταία μέρα της διαμονής μας.

Με τη σκληρότητα των είκοσι χρόνων μας, από το τρίτο απόβραδο βάλαμε σε εφαρμογή σχέδιο εκδίωξης των γέρων, που αποδείχτηκε πολύ αποτελεσματικό. Κουβεντιάζαμε, μεταξύ μας μεν, αλλά με φωνή αρκετά δυνατή, ώστε να την ακούν εκείνοι, για τους οποίους πραγματικά προοριζόταν η συζήτηση, θέματα φρικαλέα και απωθητικά: Πώς ταρίχευαν οι Αιγύπτιοι τις μούμιες ή πως σαπίζει το πτώμα του ανθρώπου στον τάφο του. Ύστερα από ένα τέταρτο τα φουκαριάρικα τα γερόντια τα μάζευαν και πήγαιναν αλλού ή κλείνονταν στα δωμάτιά τους. Μόνο ένας γέρος άντεχε ως το τέλος και αυτό προκάλεσε το σεβασμό μας. Καθόταν ατάραχος, βυθισμένος στο διάβασμα της εφημερίδας του και έφευγε μόνον όταν ήταν να πάει στο γειτονικό μαγέρικο για φαΐ και εν συνεχεία για ύπνο. Την πέμπτη μέρα ανακαλύψαμε ότι ήταν θεόκουφος, πιο κουφός κι από τον Χορς.

Advertisements

31 Σχόλια to “Διακοπές στην Αίγινα (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. spiral architect said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα. 🙂
    Καλά κουμάσια ήταν ο πατήρ Σαραντάκος και η παρέα του. :mrgreen:
    Αμ ο άλλος που έτρωγε συγκόκαλα τα σύκα; 😛

  2. Gpoint said

    Καλά υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε τα σύκα ξεφλουδισμένα ;;;; πετάνε δηλαδή το ωραιότερο ; Αμα’ν ήταν έτσι θα τα αποξέραιναν και ξεφλουδισμένα !

    Μια και περί φαγητών ο λόγος σήμερα έχω μια απωθημένη συνταγή

  3. spiral architect said

    @2: Τζι, αν το πας στην τσαπέλα, πάω πάσο.

  4. LandS said

    Για να βλέπουν στη Σουβάλα, τον Ήλιο να πέφτει πίσω από την Σαλαμίνα, τέτοιες μέρες πήγαν εκεί.

  5. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4: Νομίζω ότι πήγαν λίγο αργότερα, γύρω στις 10-15 Ιουλίου.

  6. Gpoint said

    # 3

    Σπυροειδή το μέσα των σύκων παραείναι γλυκό, το ουδέτερο τηςφλούδας (του ώριμου σύκου) φένει την γλυκήτατα στα σωστά μονπάτια. Εννοείται πως μιλάμε για σύκα κομμένα από το δένδρο.

    Το σάκχαρον ( ώπα και η καθαρεύουσα) μου έχει κόψει μια από τις αγαπημένες συν’ηθειες του καλοκαιριού : σε κάποιες βραχονησίδες βγαίνει ένα είδος έρπουσας θαμνοειδούς συκιάς που κάνει πολύ μικρά-σαν κεράσια- μαύρα σύκα απίθανης γεύσης (με την φλούδα)
    Εδώ και κάποια καλοκαίρια παραχωρώ το μερτικό μου σε κάποιους γερμανούς ψαγμένους που τα ανακαλύψανε κι αυτοί και παλιά τα μοιραζόμαστε..

  7. Dimitrios Raptakis said

    Διαβάζοντας το κομμάτι για το θέρος μιας άλλης εποχής (αλλά σ’ αυτόν εδώ τον τόπο), δεν μπορεί παρά να μελαγχολήσει κανείς. Ελπίζω και σήμερα να λειτουργεί ακόμη αυτό το θαύμα της νεότητας που τόσο ωραία περιγράφει ο πατέρας σου.

    Αλλά βλέπω ότι με πιάνει η καθεπερσινίαση μου (το σύνδρομο «κάθε πέρυσι και καλύτερα») και σταματώ εδώ.

  8. sarant said

    Καθεπερσινίαση -καλό!

  9. ΣΑΡΑΝΤΟΣ said

    Άδωνις το 2009: Το Λάος θα κυβερνήσει την Ελλάδα

  10. Ενδιαφερόμενος said

    άσχετο και ζητώ συγνώμη προκαταβολικά!
    το σχόλιο : http://leninreloaded.blogspot.com/2013/06/blog-post_863.html?showComment=1372172591649#c8317391238465261778 είναι δικό σας;

  11. τὸ ἄσπρο τοῦ σύκου τὸ τρώω, τὸ πράσινο χαλάει τὴν γεῦσι. ἀλλὰ δὲν ἀνέχομαι αὐτοὺς ποὺ κόβουν τὸ σῦκο στὰ δυὸ καὶ τρῶνε μόνο τὸ κόκκινο!

  12. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    10: Ναι, δικό μου.

    11: Βαριούνται να το καθαρίσουν.

  13. Θρασύμαχος said

    Πώς αλλάζουν οι καιροί: εν έτει 1952 του έκανε εντύπωση το περίεργο όνομα Νεκτάριος, τώρα πια στην Αίγινα είναι ζήτημα αν ευδοκιμεί άλλο ανδρικό όνομα! Βέβαια τότε δεν είχε ακόμη ανακηρυχθεί άγιος, ίσως γι’ αυτό τον ήξεραν μόνον οι ντόπιοι ενώ οι ξένοι παραξενεύονταν.

  14. Θρασύμαχος said

    #9: «Άδωνις το 2009: Το Λάος θα κυβερνήσει την Ελλάδα». Ε, και λοιπόν; Άδικο είχε; Μέσα έπεσε!

  15. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    O κουφός είναι όλα τα λεφτά, και μόνο στην σκέψη της έκπληξης, οταν αντιλήφθηκαν οτι είναι θεόκουφος, πέθανα στα γέλια. Απο την άλλη, τις ίδιες βλακείες κάναμε εγώ και κάποιοι φίλοι μου στο ΚΡΙ ΚΡΙ, στα τέλη του 70, μια καφετέρια στο Ν Ψυχικό, που θέλαμε να την κάνουμε στέκι μας. Μάλλον η «βλακεία» είναι διαχρονική στην εφηβεία.

    9 – Απο μια άποψη δικαιώθηκε, εμμέσως το ΛΑΟΣ είναι στην κυβέρνηση, άρα κυβερνά. Και όσοι νόμιζαν οτι ο γιωργάκης ήταν το όριο της βλακείας που μπορεί να κυβερνήσει, έκαναν λάθος, Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ, και πάντα θα εκπλήσει ευχάριστα τους απανταχού επίδοξους βλάκες, που θέλουν να κυβερνήσουν.

  16. Παντελής Ι. Πετρίτης said

    Κύριε Σαραντάκο, διαβάζοντάς σας μου ξυπνήσατε πολλές μνήμες, μιάς και είμαι ο εγγονός του Πετρίτη στο εστιατόριο του οποίου τρώγατε και στο φούρνο του ψήνατε τα φαγητά σας. Και σήμερα εάν θελήσετε να ξαναζήσετε τα παληά, σας προσκαλώ στο ίδιο σημείο και στο ίδιο εστιατόριο, που συνεχίζω να διατηρώ, να έλθετε να σας περιποιηθούμε.

  17. sarant said

    Κύριε Πετρίτη, σας ευχαριστώ πολύ!
    Μόνο που οι αναμνήσεις είναι του πατέρα μου, που δυστυχώς δεν ζει πια για να έρθει στην αγαπημένη του Αίγινα. Αλλά θα φροντίσω να περάσω εγώ, σε κανένα μήνα!

  18. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    1.Τα κατάπινε σύφλουδα τα συκαλάκια.
    Όταν αποξεραίνονται ,που τσαπελώνουνε όπως λεν αλλού και υποχρεωτικά τα τρώμε ολόκληρα, εμείς τα λέμε κουνάλια.
    Κουνάλες είναι τα παραγινομένα αχλάδια.
    Απιδόκοπα, τα αποξηραμένα στον ήλιο αχλάδια που τα κόβανε καλά ώριμα σε φέτες και τ απλώνανε σε χασεδένια πανιά στα δώματα. Μάλλον δεν κάνανε όλα τα αχλάδια για απιδόκοπα. Μόνο κάποια που ωρίμαζαν και γινόταν σοκολατένια και πεντάγλυκια η σάρκα τους.Τα λιτράπιδα και τα καράπιδα πιο πολύ,θαρρώ.

  19. Alexis said

    Για το κείμενο δεν έχω κάτι να σχολιάσω. Το διάβασμα των γραφτών του Δημήτρη Σαραντάκου είναι μιά απόλαυση, το ‘χουμε ξαναπεί. Είναι σα να ακούς μια ιστορία από κάποιον δικό σου άνθρωπο.

    Θα κάνω όμως ένα σχόλιο για τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης.

    Η Φώφη Γεννηματά στην ίδια κυβέρνηση με τον Άδωνι!
    Τα κόκαλα κάποιου θα τρίζουν στον τάφο τους.
    Κατάντια, ή αλλιώς τι κάνει ο άνθρωπος για μια καρέκλα…

  20. psyxroskianapodos said

    Τω όντι απολαυστικό το απόσπασμα. Ο Χόρς, του οποίου την κουφαμάρα επικαλείται σαν μέτρο σύγκρισης ο κύριος Δημήτρης ποιός είναι/ήταν; Συγχωρήστε την άγνοιά μου.

  21. #11
    κορνήλιε συνήθως τρώω (λίγα λόγω ζάχρου) μαύρα σύκα αλλά και στα πράσινα όταν έχουν ωριμάσει καλά η φλούδα δεν ενοχλεί. αν όμως δεν έχει μελώσει το σύκο τότε στυφίζει.

  22. Alexis said

    #20, Χορς=Κουφός καθηγητής του Πολυτεχνείου που «έσκαγε» στο μάθημα καλωδιωμένος σα Ρόμποκοπ με κάτι παλαιού τύπου ακουστικά.
    Έχει αναφερθεί σε προηγούμενο απόσπασμα.

  23. sarant said

    20-22: Ο Χορς εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/05/14/7kalokairia-34/

    Αντιγράφω την περιγραφή:
    Επί πλέον ήταν κουφός όσο ένα ντουβάρι ή μάλλον πολύ περισσότερο (δοθέντος ότι εκείνην ακριβώς την εποχή και οι τοίχοι είχαν αυτιά). Γι΄ αυτό κυκλοφορούσε εξοπλισμένος με ισχυρότατο όσο και παλαιοτάτης τεχνολογίας ακουστικό, του οποίου το μεγάφωνο ήταν χωμένο στο αυτί του, το μικρόφωνο ήταν τοποθετημένο στο στέρνο του κάτω από το πουκάμισο και οι μπαταρίες στην εξωτερική τσέπη του σακακιού του. Τα καλώδια, που συνέδεαν τα τρία συστατικά μέρη, περνούσαν μέσα από τα μανίκια του και ξεπρόβαλλαν από το κολάρο ή τις κουμπότρυπες του πουκάμισου, δίνοντας του κάπως την όψη κάποιου παλαιϊκού ρομπότ, που μόνο η φαντασία του Ιουλίου Βερν θα μπορούσε να επινοήσει.

  24. munich said

    πραγματικά πολύ ωραίο το κείμενο το σημερινό. αναπόφευκτα γίνονται συγκρίσεις με ανάλογες διακοπές που κάναμε στα νησια με φίλους πάνω κάτω στην ίδια ηλικία με τους πρωταγωνιστές. καμία σχέση, ποτέ δεν δίναμε να μας ψήσει φαί ο φούρνος κι ας κάναμε κατασκήνωση, σαν παιδάκι όμως θυμάμαι τη μάνα μου να το κάνει. ετοίμαζε το ταψί και το άφηνε στο φου΄ρνο για ψήσιμο όταν μας πήγαινε θάλασσα. όταν επιστρέφαμε ξελιγωμένα τσουπ το έπαιρνε. το ταψί έγραφε και το όνομα της απάνω. ο φούρναρης δε, έκλεβε μια κουταλιά φαί από κριθαράκια, πατάτες κτλ για την πάρτη του και μετά κουνούσε το ταψί να γίνει πάλι ομοιόμορφο και ούτε γάτα ούτε ζημιά. όλοι το ξέραμε αυτό
    Είναι τελικά ωραίο να διαβάζεις ιστορίες από παρέες άλλων εποχών. Έτσι κάπως μου θυμίζει το μοντεζούμα του νικολαΐδη. και τότε είχα συγκινηθεί…

  25. Θρασύμαχος said

    #19: «Τα κόκαλα κάποιου θα τρίζουν στον τάφο τους»; Σιγά μην τρίζουν! Ο κάτοχός τους μια χαρά συνυπούργευε με κοτζάμ Κουτσόγιωργες και Τσοχατζόπουλους, εκείνα τώρα θα έχουν το θράσος να τρίζουν επειδή η θυγατέρα του συνυπουργεύει με τον καημένο τον Αδώνιδα;

  26. Άρτεμη said

    Διαβάζω από την Αίγινα, σχεδόν πήγε 7 το πρωί, σε μιαν αυλή με λεμονιές και φυστικιές. Καμία σχέση με την τοτινή Αίγινα. Όμως η αιθέρια ατμόσφαιρα και οι μυρωδιές ίδιες. Χθες βράδυ Κλήδονας στο Φανάρι τού Μπούζα, μια μαγεία τηνώρα που έδυε ο ήλιος κι’ άναβαν την πυρά Καθυστερημένα τον τίμησαν τον άγιο λόγω άλλων υποχρεώσεων Όμως περνούσε ένα πλοίο στον δρόμο τής δύσης σχεδόν φλεγόμενο κι’ αυτό – το έκαιγε σχεδόν ο ήλιος και είχε όλα τα φώτα του αναμμένα… Και .έτυχε να κουβεντιάζω με μια φίλη βαφτισμένη από τον κύριο Δημήτρη. Τον λάτρευε και τιμά τη μνήμη του. Και μού είπε, πώς θα χαιρόταν κι’ αυτός την αύρα και την αιθέρια ατμόσφαιρα της δειλινής Αίγινας…

  27. sarant said

    Ναι, η ατμόσφαιρα ίδια, η θάλασσα ίδια -τι ωραία!

  28. Λεώνικος Καλαχώρας said

    Σαράντ, κάτι έγινε και δεν μου έρχονται τα άρθρα όπως τόσο καιρό. Σε βρήκα επειδή μουέδωσε ένα λινκ η Μαρία η Τυφλόμυγα, που έτυχε να έχω μέιλ της, δε θυμάμαι γιατί.

    Πρέπει να κάνω κάτι εγώ ή εσ’ύ;

  29. sarant said

    Να ξαναγραφτείς. Και να περνάς κάθε μέρα από εδώ, το μαγαζί (ακόμα…..) βγάζει ένα καρβ… άρθρο τη μέρα.

  30. Λεώνικος Καλαχώρας said

    Δεν ξέρω πώς ξαναγράφονται! Αλλά δεν μπορώ να λείπω από τις μέρες που έχεις αποσπάσματα του πατέρα σου

  31. sarant said

    Kάθε δεύτερη Τρίτη έχει αποσπάσματα του πατέρα μου. Την άλλη Τρίτη, έχει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: