Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μια κοπέλα που αγαπάει την ποίηση και θέλει να σπουδάσει Χημεία (Δημ. Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 10 Ιουλίου, 2013


 

mimis_jpeg_χχsmallΣυνεχίζω να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, και κατ΄ εξαίρεση σήμερα Τετάρτη, αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ‘Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια’. Έχουμε ήδη μπει στο τέταρτο καλοκαίρι, του 1952, το σημερινό είναι το δεύτερο απόσπασμα. Το προηγούμενο απόσπασμα βρίσκεται εδώ. Θυμίζω ότι ο πατέρας μου με τρεις φίλους (δύο συμφοιτητές και τον νεότερο ξάδελφό του) έχουν πάει στην Αίγινα, ειδικότερα στη Σουβάλα, για καλοκαιρινές διακοπές και μένουν σε ένα ξενοδοχείο στα Λουτρά. 

Το επόμενο πρωί (ήταν 4 Αυγούστου – σημαδιακή μέρα) στα βραχάκια, που συνήθως κολυμπούσαμε, ήρθανε τρία κορίτσια. Το ένα το ξέραμε ήδη, ήταν η μινωική κόρη του ξενοδόχου και τα άλλα δύο, λίγο μικρότερά της, ήταν φίλες της, μαθήτριες ακόμα στο Γυμνάσιο. Ο ξάδερφός μου, που ήταν μεν ο Βενιαμίν αλλά και ο ερωτιδέας της παρέας και από την πρώτη μέρα της εγκατάστασής μας στη Σουβάλα κολλούσε συστηματικά σε κορίτσια, έπιασε αμέσως κουβέντα μαζί τους. Πήγα κι εγώ κοντά και τότε ΤΗΝ πρόσεξα.

Στην αρχή παρατήρησα το πλούσιο στήθος της, τους τορνευτούς ώμους και τον ωραίο της λαιμό, αλλά σαν είδα τα καστανόμαυρα μάτια της ένοιωσα να με τυλίγει μια παράξενη ζεστασιά. Ήθελα να καθίσω εκεί με τις ώρες και να βλέπω αυτά τα μάτια…

Κάποτε συνήλθα και πήρα μέρος στη συζήτηση. Τα δυο κορίτσια ήταν ντόπιες και πήγαιναν στην εβδόμη Γυμνασίου. Η κάτοχος των καστανόμαυρων ματιών μου είπε πως αγαπάει την Ποίηση και πως σκοπεύει να σπουδάσει Χημεία.

Αυτό ήταν για μένα η χαριστική βολή, που με αποτέλειωσε. Με αγωνία έβλεπα πως πλησίαζε η ώρα που τα κορίτσια θα τα μάζευαν και θα έφευγαν. Για να παρατείνω την παραμονή τους με έπιασε ακατάσχετη πολυλογία. Κατόπιν πετάχτηκα τρέχοντας στο δωμάτιό μας και πήρα την Ανθολογία του Αποστολίδη, που πάντοτε την έσερνα μαζί μου.

“Αφού σ’ αρέσει η Ποίηση, να σου δώσω να διαβάσεις αυτό”, της λέω και της πασάρω το βιβλίο, όπου είχα προλάβει να τσακίσω τη σελίδα στο ποίημα του Ουράνη “Αγάπη”.  Το πήρε και συμφωνήσαμε να ξαναβρεθούμε όλοι μας το βραδάκι στον δρόμο που πήγαινε για το πευκόδασος.

Ήρθαν πράγματι, εκείνη μαζί με τις δύο άλλες φιλενάδες της κι εμείς οι τέσσερις. Αφήνοντας τους άλλους πέντε να προηγούνται φλυαρώντας, κατάφερα να πιάσω κουβέντα μαζί της. Σε λίγο μιλούσαμε σα να βρισκόμασταν οι δυο μας ολομόναχοι στο δασάκι. Οι άλλοι είχαν πάψει να υπάρχουν. Κουβεντιάσαμε πολλήν ώρα. Μου είπε πως την έλεγαν Κική. Πραγματικά, όχι μόνο  της άρεσαν τα ποιήματα αλλά έγραφε κι όλας, και ήθελε να σπουδάσει χημικός. Μου επέστρεψε την Ανθολογία, που της δάνεισα το πρωί και μού ΄πε πως της άρεσε πολύ το ποίημα του Ουράνη. Όταν γυρίσαμε στο μέρος από όπου ξεκινήσαμε τη βόλτα μας κι οι άλλοι άρχισαν να αποχαιρετούν τα κορίτσια, ήταν σα να ξύπνησα από ένα όνειρο. Πριν την αποχαιρετήσω συμφωνήσαμε να ξαναβρεθούμε το άλλο πρωί στο μπάνιο.

Το βράδυ, στο συνοπτικό ημερολόγιο, που κρατούσα, σημείωσα:

“Μια μέρα σταθμός. Γνώρισα μια κοπέλα που μου κάνει. Τη λένε Κική. Μάτια που δεν τα ξεχνάς εύκολα. Γράφει ποιήματα  και θέλει να σπουδάσει χημικός. (Πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα!)”.

[…]

Από τότε άρχισα να κάνω νερά, όσον αφορά τη συμμετοχή μου στη ζωή της  παρέας. Άφηνα τους άλλους τρεις να πηγαίνουν μόνοι τους πεζοπορία ως το γειτονικό χωριουδάκι, ή να σκαρφαλώνουν στο βουνό ή ακόμα πιο κατακριτέο, να τα πίνουν στο μαγέρικο του Πετρίτη κι εγώ έτρεχα στα ξωκλήσια, που αφθονούσαν στην περιοχή. Βέβαια η μικρή χωρητικότητά των ναϊδρίων αυτών επέτρεπε την είσοδο μόνο στα ευλαβέστερα από τα μέλη του εκκλησιάσματος.

Οι λοιποί παρακολουθούσαμε την ιεροτελεστία απ’ έξω, μέσα στην ευωδία των πεύκων και των θυμαριών και στο μαγικό μούχρωμα της καλοκαιρινής βραδιάς.

Σε μια τέτοια βραδινή τελετή, τη δεύτερη μέρα της γνωριμίας μας, επωφεληθήκαμε από την προσήλωση των θειάδων της στην ιεροτελεστία και καθίσαμε στα βράχια της ακτής κουβεντιάζοντας. Σουρούπωνε. Από τα απέναντι βουνά της Αττικής πρόβαλε η Πανσέληνος, τόσο μεγάλη που έμοιαζε ψεύτικη. Ήτανε σχεδόν πορτοκαλιά, σαν τον ήλιο που μόλις είχε βασιλέψει στην άλλη άκρη του ορίζοντα, πίσω από τα βουνά της Κορινθίας. Η Κική, πιο ενήμερη στα θρησκευτικά δρώμενα από μένα, που, τα τελευταία δέκα χρόνια, στις εκκλησίες έμπαινα αποκλειστικά και μόνο για κοινωνικούς λόγους (γάμους, βαφτίσια, μνημόσυνα και κηδείες), με πληροφόρησε ότι οι επιτηρήτριές της είχανε δώσει στον παπά μακρύ κατάλογο με ονόματα πεθαμένων συγγενών τους να τα μνημονέψει και δε θά ΄βγαιναν από το εκκλησάκι, αν πρώτα δεν τα άκουγαν, δηλαδή σε μιαν ώρα τουλάχιστον. Μου εξήγησε επίσης ότι η συχνότητα του μεσαιωνικού ονόματος Νεκτάριος οφειλόταν σ΄ έναν τοπικό άγιο, τον Άγιο Νεκτάριο, που μόνασε στο νησί στις αρχές του αιώνα.

“Είναι ο μόνος άγιος που έχουμε φωτογραφίες του” μου είπε γελώντας

Με υπόκρουση τη φωνή του παπά, που έλεγε συνεχώς και μονότονα

….Σπυρίδωνος, Ελένης, Πηνελόπης, Μαρίας και των τέκνων, Γεωργίου, Διονυσίου, Μαρδικούλας…

κουβεντιάσαμε για χίλια δυο θέματα, σα να γνωριζόμασταν από χρόνια. Μια θερμή αίσθηση οικειότητας μας τύλιξε.

“Δεν έχω τι να σου δώσω για να θυμάσαι τη γνωριμία μας” της λέω, “γιαυτό θα σου χαρίσω εκείνο το αστέρι” και της έδειξα τον Αποσπερίτη, που έγερνε να βασιλέψει στη Δύση. Ήταν το μόνο άστρο που δεν είχε σκεπάσει το ασήμι της φεγγαράδας. Με μεγάλο χτυποκάρδι τόλμησα να της πιάσω το χέρι. Σαν ακούμπησα την  παλάμη μου στη ράχη του χεριού  της ήταν σα να πέρασε ηλεκτρικό ρεύμα από τον έναν στον άλλον. Ένοιωθα σα να ζούσα σε μια μαγεία. Αν με ρωτούσε κανείς εκείνη την ώρα πόσα δάχτυλά της κρατούσα στο χέρι μου δε θα μπορούσα να του πω ακριβή αριθμό. Η κουβέντα μαζί της μ΄ ευχαριστούσε. Μιλούσε ωραία κι είχε την αίσθηση του χιούμορ. Επισήμανα ακόμα πως, ενώ ήταν καλά ενημερωμένη αναφορικά με τη λογοτεχνία, έδειχνε μάλλον άσχετη με τα πολιτικά, γιατί όταν της είπα

“Γνωριστήκαμε μιαν αποφράδα μέρα, αλλά εμείς θα την κάνουμε τυχερή”

εκείνη έδειξε να μην πιάνει τον υπαινιγμό και με ρώτησε τι το κακό έγινε στις 4 Αυγούστου. Της εξήγησα, εν συντομία, κι αυτή ήταν η πρώτη πολιτική συζήτηση που κάναμε.

Το φεγγάρι είχε ανέβει ψηλά, ασημώνοντας όλο το τοπίο. Ξαφνικά κάποια στρογγυλή μαύρη σκιά άρχισε να σκεπάζει τον λαμπερό του δίσκο.

“Έχουμε έκλειψη σελήνης”, είπα στην Κική και παρακολουθήσαμε για αρκετήν ώρα το φαινόμενο. Ήταν πραγματικά ολική έκλειψη και κράτησε αρκετήν ώρα.

“Η γνωριμία μας άρχισε με σημαδιακά γεγονότα”, την πείραξα. Δεν απάντησε αλλά μού’ σφιξε πιο πολύ το χέρι.

Όταν γύρισα στο ξενοδοχείο οι άλλοι τρεις μου δήλωσαν πως “είχαν εξερευνήσει το νησί” και είχαν παρακολουθήσει την έκλειψη από το διάσελο της λοφοσειράς που βρίσκεται πίσω τους. Για να φτάσουν ως εκεί διασχίσανε το γειτονικό πευκόδασος, καβαλήσανε τη λοφοσειρά, είδανε πλήθος από ερειπωμένα εκκλησάκια σ΄ένα λοφίσκο, κατηφορίζοντας δε, από την άλλη πλευρά βρήκαν απροσδοκήτως δρόμο ασφαλτοστρωμένο!

“Αυτό το νησί είναι μυστήριο”, μου΄πε ο Τάκης με ύφος εξερευνητή παρθένων εδαφών. “Αυτή η γυμνή παραλία σε ξεγελά. Στο εσωτερικό του είναι κατάφυτο”.

“Να πάρεις την καινούργια σου γνωριμία και να πάτε ως την πηγή, μέσα στο δάσος”, με συμβούλεψε με κάπως πονηρό χαμόγελο ο Στέλιος.

“Αύριο κι όλας θα πάμε. Είναι του Σωτήρος και γιορτάζει εκείνο το ξωκλήσι εκεί πέρα”, τους έδειξα ένα άσπρο σημάδι στην ακτή. “Λέω να πάω στον όρθρο…”

Με κοίταξαν σχεδόν αποσβολωμένοι, αλλά δεν είπαν τίποτα. Μονάχα ο ξάδερφος μου είπε σιγανά “μαλάκα, δε μας είπες πως τά ΄φτιαξες με θεούσα”.

Σ΄ αντίθεση με μας τους μεγαλύτερους, ο Μίμης χρησιμοποιούσε τη λέξη μαλάκα αφειδώς, σα να ήταν προσηγορικό.

[…]

Το ίδιο απόγευμα συνειδητοποίησα πως οι διακοπές μας είχαν τελειώσει και πως αύριο θα φεύγαμε. Μ΄ έπιασε απελπισία. Έπρεπε να την ξαναδώ και να κανονίσω πώς θα αλληλογραφούσαμε. Μέσα μου είχα αποφασίσει να ξανάρθω το συντομότερο δυνατό στο νησί, προείχε όμως η εξασφάλιση του τρόπου να αλληλογραφούμε.

Τελικά, το απόγεμα κατάφερα να τη δω. Ήταν και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, που ήταν τοπικό πανηγύρι και όλο το χωριό είχε μαζευτεί στην παραλία. Μέσα σ΄ αυτή την ατμόσφαιρα χαράς και γλεντιού, εγώ γυρνούσα θλιβερός και συννεφιασμένος, ώσπου την είδα να κάνει βόλτα με τις φίλες της. Με αρκετή δυσκολία καταφέραμε να ξεμοναχιαστούμε στην άκρη του λιμενοβραχίονα. Κανονίσαμε να της στέλνω τα γράμματα Ποστ Ρεστάντ. Της υποσχέθηκα πως θα ξαναρχόμουν σε ένα μήνα το αργότερο. Δε μπορέσαμε να αποχαιρετιστούμε, όπως θέλαμε και μείναμε πολλήν ώρα να κοιταζόμαστε σιωπηλοί.

Έτσι, κάπως ανακουφισμένος, γύρισα στην παρέα, τα ήπιαμε στου Πετρίτη και γυρίσαμε  στο ξενοδοχείο, όπου με άλλους νεαρούς και κοπέλες, που είχαμε γνωρίσει στις δεκαπέντε μέρες της διαμονής μας, κάναμε πολύ κέφι και ακόμα περισσότερη φασαρία, αφού παίξαμε ως και μπιζ και τραγουδούσαμε σχεδόν ως τις δύο τα μεσάνυχτα, οπότε οι ηλικιωμένοι ένοικοι του ξενοδοχείου, «τα γερόντια», βγήκαν στα παράθυρα και με φωνές και βρισιές άφησαν τη συμπιεσμένη αγανάκτησή τους να ξεσπάσει.

Την άλλη μέρα φύγαμε. Αυτή τη φορά πήραμε ένα καΐκι, που έκανε την τοπική συγκοινωνία με τον Πειραιά. Καθώς το πλεούμενο έβγαινε από το λιμανάκι, την είδα να βγαίνει  από το σπιτάκι όπου έμενε, στην πλαγιά του λόφου, που έκλεινε από τη δύση τον ορμίσκο και να κουνάει ένα μεγάλο μαντήλι. Έμεινε εκεί χαιρετώντας με, ώσπου η απόσταση μας εξαφάνισε.

Οι διακοπές μας είχαν τελειώσει, αλλά οι πέντε τελευταίες μέρες τους, σημάδεψαν τη ζωή μου. Ξαφνικά όλα άλλαξαν, μέσα μου και γύρω μου. Ήταν σα να γίνηκε γιορτή. Ο ουρανός γέμισε αστέρια. Γυρίζοντας στο σπίτι μου ένοιωθα, την  καρδιά μου να έχει μείνει πίσω στο νησί, πως η ζωή μου είχε σταματήσει σ΄αυτές τις μαγικές εσπέρες, που περπατήσαμε μαζί κουβεντιάζοντας.

 

Advertisements

70 Σχόλια to “Μια κοπέλα που αγαπάει την ποίηση και θέλει να σπουδάσει Χημεία (Δημ. Σαραντάκος)”

  1. spiral architect said

    🙂 🙂

  2. atheofobos said

    Έτσι όπως μας κόβεις στο καλύτερο το κείμενο, μου θυμίζεις την εποχη που διαβάζαμε τον Μικρό Ήρωα και το τεύχος τελείωνε με τον Γιώργο Θαλάσση κρεμασμένο από ένα κεραμίδι, ή να τον σκοπεύει με όπλο ο Σαιτάν Αλαμάν ή κτλ έτσι ωστε να αναγκαζόμαστε νά τρεξουμε την επόμενη βδομάδα να πάρουμε το επόμενο τεύχος!

  3. Dimitrios Raptakis said

    Στη φυστικόεσσα Αίγενα / ρωτεύτηκα και έγιανα!

    Και μια άσχετη παρατήρηση: βλέπει κανείς ότι η Ανθολογία Αποστολίδη ήταν απαραίτητη συντροφιά όλων των παιδιών των φανατικών για γράμματα.

  4. Νέο Kid Στο Block said

    Chemical Change,
    I’m feeling strange,
    I’ve changed to something new,
    Chemical change,
    Atoms changed,
    Properties different too..
    Chemical change,
    I’m feeling strange,
    My bonds,
    I think they’re breaking…
    Chemical change,
    I’m rearranged,
    Like change that’s caused by baking…

    Baking, or burning,
    Or mixing things,
    That cause them to react,
    Table salt,
    Na-Cl,
    We know it’s just a fact!

    Oxidize, or use a flame,
    To cause things to combust,
    Iron tends to oxidize,
    And makes a thing called rust…

    Chemical change,
    I’m feeling strange,
    I’m different, how ’bout you?
    Chemical change,
    Changes things,
    And gives us something new!

    H χημική συνωμοσία του Σύμπαντος η οποία τελικά πάραξε το Νίκο Σαραντάκο και τάραξε τα λιμνάζοντα (και ελώδη και ερεβώδη και αυχμηρά(δηλ:χωρίς φύκια))ύδατα της ελληνικής και διεθνούς μπλογκόσφαιρας, φτάνει στην εκπλήρωση του στόχου της… 🙂

  5. athinaika said

    Ωραίο κείμενο, Νίκο. Αναμένουμε τι απόγινε με την τύπισσα.

    Και, Atheofobos, νομίζω πως ο Αλαμάν ήτανε Σεϊτάν, όχι Σαϊτάν- δεν κόβω και το κεφάλι μου όμως (ήταν ένας απίστευτος τύπος, που κυκλοφορούσε με ολόσωμη μαύρη φόρμα από την κορφή του κεφαλιού μέχρι τα πόδια, και με αγκυλωτό σταυρό στο μέτωπο, σαν παγοδρόμος ή σα βγαλμένος από τα κόμιξ της Ατλαντίδας μάλλον, παρά από την κατοχική Ελλάδα).

  6. Labros said

    Πάρα πολύ ωραίο απόσπασμα!!! Συμφώνω με τον @2 Atheofobo. Θέλουμε νωρίτερα τη συνέχεια !

  7. Γς said

    >παρατήρησα το πλούσιο στήθος της, τους τορνευτούς ώμους και τον ωραίο της λαιμό, αλλά σαν είδα τα καστανόμαυρα μάτια της ένοιωσα να με τυλίγει μια παράξενη ζεστασιά.

    Είπα να σας αφήσω ήσυχους, αλλά εδω κρίνω ότι το καθήκον με καλεί!

  8. Νέο Kid Στο Block said

    5. Δεδομένου ότι η τύπισσα λέγεται Κική και η μητέρα του Νίκου επίσης Κική και όπως έχει αποδειχτεί από τον Jerry L.L. Leewouis Ph.D-Special advisor on Linguistics of Love δεν μπορεί κάποιος να συναντήσει παραπάνω από μία σημαντική Κική στη ζωή του… ε! καταλάβετε τα υπόλοιπα μόνος σας! 🙂

  9. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Σωστά μάντεψε ο Νεοκίντ στο 8. Και συνταρακτική συνέχεια δεν υπάρχει, εννοώ ότι η αφήγηση για το 4ο καλοκαίρι τελειώνει λίγο αργότερα.

    3: Ναι, είχαν όπως λες για απαραίτητη συντροφικά τους την Ανθολογία

  10. athinaika said

    #4 Συγνώμη, ξέχασα να υπογράψω: Δηήτρης Φύσσας

  11. athinaika said

    Ε καλά, υπάρχει και το ακόμα χειρότερο: Δηηηηήτρηηηηης Φύσσας

  12. athinaika said

    Είναι φανερό ότι δουλεύω εντατικά και κάνω συνέχεια -μα συνέχεια- λάθη. Υπογράφω λοιπόν
    στο #5 και όχι στο #4 του Nέου kid. Γυρνάω στη δουλειά.

  13. Γς said

    >Αφού σ’ αρέσει η Ποίηση, να σου δώσω να διαβάσεις αυτό

    Και όλα τα είχα κανονίσει με το φιλαράκι μου, αλλά να την πάει σπίτι του και να τις διαβάζει μέχρι το πρωί ποιήματα δεν το περίμενα.

  14. Γς said

    13:
    Ωχ, εδω η ιστορία:
    http://caktos.blogspot.gr/2013/07/blog-post_10.html

  15. Gpoint said

    # 2 Ασε που του στ’αθηκε η μπουκιά στο λαιό του Σπίθα και η Κατερίνα…καλά αυτό το κορίτσι ποτέ δεν είχε περίοδο ;

  16. Γς said

    15:
    Ε, μη τη γαμάς την κουβέντα τώρα!
    Για να στο πώγ χοντρά

  17. spiral architect said

    @2, 5: Όντως, Σεϊτάν λεγόταν ο Αλαμανός!
    (ο σατανογερμανός)

  18. Gpoint said

    # 14

    Αλλες εποχές. Δεν βγάζεις γκόμενα με ποιήματα σήμερα και τότε που έβγαζες να μείνει στην ανάγνωση ! Τι να πω !

  19. atheofobos said

    5@Athinaika

    Mea culpa που έλεγε και ο Αντρέας και ξεκαθάριζε!
    Πράγματι ήταν Σεϊτάν, όπως θυμάται και η δική μου Κική φανατική και αυτή αναγνώστρια του Μικρού Ήρωα!

  20. Ηλεφούφουτος said

    Επιτέλους!

    Αλλά να λένε «μαλάκας» ως προσηγορικό τόσο παλιά, πολύ με εκπλήσσει.

    Επίσης κόλλησα λίγο εκεί που η παρέα λέει ότι διέσχισε ένα πευκοδάσος, γιατί τα πευκοδάση που ξέρω σ εκείνα τα μέρη δε διασχίζονται -κι έχουν και πολλά φίδια- ή, αν έχουν μονοπάτι, πρέπει να ψάξεις για να το βρεις αλλά αυτοί τα πρόλαβαν όλα σε μια μέρα.

  21. Γς said

    >Μονάχα ο ξάδερφος μου είπε σιγανά “μαλάκα, δε μας είπες πως τά ΄φτιαξες με θεούσα

    Με όλο το σεβασμό στις θεούσες και στους θρησκευόμενους γενικά.
    Ωρες ώρες σκέφτομαι τι ωραία που είναι που είμαι έξω απ το μαντρί με το δικό μου θεό τον αδύνατο τον μικρό το αδελφάκι μου, κι ας κάνει κρύο και ας έχει και λύκους. Τον προστατεύω γιατί είναι μάγκας “θεός” καθ’ εικόνα και ομοίωσή ΜΟΥ.
    Λοιπόν.
    Άλλη μια θεούσα. Θεούσα γιαλατζί βεβαίως. Όπως όλες. Ντάξει οι περισσότερες

    Να μια τέτοια.

  22. Γς said

    21:
    Φτου!
    Να μια τέτοια.

  23. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    ‘Κηκόμενος’από θάλασσα ο Οδυσσέας ξεβρασθείς στην ακτή του νησιού των Φαιάκων, Οδύσσεια e 600 κάτι, Κικόμενος ο πατήρ Σαραντάκος, στο δικό του νησί των…Μακάρων. Όμορφο ανάγνωσμα.

  24. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    Πυρ, γυνή και θάλασσα. Γύρω, η τρίτη, δίπλα η δεύτερη, μέσα η πρώτη. Been there, done that…

  25. Προσγολίτης said

    > Στην αρχή παρατήρησα (…) αλλά κ.λ.

    … αλλά:
    «από τα μάτια πιάνεται»

    Οψόμεθα – (μεθεπόμενη) Τρίτη… κοντή γιορτή.

    Γεια σε όλους!

  26. Προσγολίτης said

    Νικοκύρη, δε γίνεται για την ερχόμενη;

  27. sarant said

    26: Θα τελειώσει νωρίς άμα βάζω κάθε βδομάδα!

  28. athinaika said

    #20 O πατέρας μου (γεν. 1931) θυμάται πολύ καλά ότι το «μαλάκας» ήταν πράγματι προσηγορικό από προπολεμικά μεταξύ φίλων- φυσικά το λέγανε οι μεγαλύτεροί του.

  29. munich said

    πολύ ωραίο!
    Τι κάνει ο άνθρωπος για την αγάπη, ακόμα και τις εκκλησίες παίρνει σβάρνα.
    Αν είναι πράγματι η μέλλουσα σύζυγος η Κική, είναι πολύ όμορφο που η θύμηση της πρώτης γνωριμίας παραμένει τόσο έντονα ρομαντική.

  30. Γς said

    >όπου είχα προλάβει να τσακίσω τη σελίδα στο ποίημα του Ουράνη “Αγάπη”

    “αν είναι να ‘ρθει, θε να ‘ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει”

    Και άσε τον Ντόκινς να λέει για σέλφις τζήν και τέτοια.
    Το γονίδιο είναι πολυμήχανο.

    Φοβού το gene bearing ποιήματα…

    Και τελικά δεν προσπέρασε, ήρθε.
    Εννοώ αυτό το συγκεκριμένο το σπερματοζωάριο με Y χρωμόσωμα από τα εκατομμύρια άλλα.
    Σκέψου λέει να είχε στραβώσει κάπου όλη αυτή η αλυσίδα.
    Ποιους θα ταλαιπωρούσα εγώ τώρα;

  31. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Tι όμορφη αφήγηση, νομίζω οτι μίλησε σε όλους όσοι ερωτεύθηκαν παντρεύτηκαν (ανθρώπινα τα λάθη) και εξακολουθούν να είναι ερωτευμένοι με τον – την σύντροφό τους όπως εγώ. Πραγματικά το διάβαζα, και θυμόμουν πως βρεθήκαμε με την γυναίκα μου την ΠΑΠΕΝ μου, κατα κόσμον Χριστίνα, σε πάρτυ κοινής μας φίλης, και μετά που προσπαθούσαμε να βρεθούμε μόνοι μας, μια και η μετέπειτα πεθερά μου, το έπαιζε Γκιουλέκας.

    Το μαλάκα το λέγανε και τότε; πάντα είχα την απορία απο πότε την λένε αυτή την ωραία και εκφραστική λέξη, Νικοκύρη έχεις γνώση επι του θέματος;

  32. christos k said

    “Μια μέρα σταθμός. Γνώρισα μια κοπέλα που μου κάνει. Τη λένε Κική. Μάτια που δεν τα ξεχνάς εύκολα. Γράφει ποιήματα και θέλει να σπουδάσει χημικός. (Πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα!)”.

    Αν στην παρένθεση έγραφε «πιστεύω στην χημεία» θα με έστελνε 🙂 .

  33. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    30-32: 🙂

    31: Όπως βλέπεις και στο σχόλιο 28, το λέγανε. Ίσως όμως δεν ήταν πολύ διαδομένο έξω από την Αθήνα (ο ξάδελφος του πατέρα μου, αν και νεότερος, είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στην Αθήνα, ενώ ο πατέρας μου στη Μυτιλήνη).

  34. sarant said

    32: Ξέρεις, δεν είμαι βέβαιος ότι τον καιρό εκείνο υπήρχε η σημασία αυτή που λέμε σήμερα π.χ. «μια χημεία υπάρχει μεταξύ τους»

  35. Εχοντας προλάβει να γνωρίσω τον Μίμη Σαραντάκο , και καθώς γνωρίζω και την κυρία Κική, συγκινήθηκα πάρα πολύ που διάβασα και το ιστορικό της γνωριμίας τους. Και πόσο όμορφα και απλά δοσμένο! Νίκο ευχαριστούμε!

  36. Ωχ μήπως μαρτύρησα τη συνέχεια άθελά μου;

  37. spiral architect said

    … ναι, μα όχι τις λεπτομέρειες ευτυχώς. 🙂

  38. Γεροξεκούτης said

    Αγαπητοί φίλοι,
    χρόνια με απασχολεί το εξής ερώτημα: Αν οι παλιοί μεγάλοι λογοτέχνες μας (κυρίως ο Παπαδιαμάντης, που στην ζωή του δεν γνώρισε άλλη γυναίκα παρά την δεξιά του χούφτα, όπως έξυπνα λέει ο Ηλίας Πετρόπουλος) είχαν δεί στην ζωή τους έστω μία τσόντα, το λογοτεχνικό τους έργο δεν θα ήταν τελείως διαφορετικό από αυτό που μάς άφησαν;
    Με στενοχωρεί που βλέπω τέτοια πείνα για την γυναίκα στους παλιούς λογοτέχνες μας, για παράδειγμα στον Καζαντζάκη. Αυτήν ακριβώς την πείνα διαβλέπω (και συγχωρέστε με) και στον μακαριστό πατέρα σας, κύριε Σαραντάκε. Ξόδεμα χιλιάδων λέξεων μόνο και μόνο για να μάς πούν πλαγίως πόσο ποθούν το θηλυκό! Γιά μένα, ο μόνος που έκανε αυτήν την πείνα για το θηλυκό Μεγάλη Τέχνη ήταν ο Παπαδιαμάντης. Οι υπόλοιποι δεν διαβάζονται πλέον σήμερα, που με ένα απλό κλίκ στον υπολογιστή το κάθε παιδαρέλι μπορεί να κατεβάσει την πιό πορνογραφική φωτογραφία (ή ταινία) του κόσμου.
    ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΟΨΙΣΩ: Η συντριπτική πλειοψηφία των παλιών Ελλήνων Λογοτεχνών θα έγραφε τελείως διαφορετικά, αν μπορούσε να δεί μία καλή πορνογραφική ταινία. Φαντάζεστε πόσο διαφορετικά θα έγραφαν ο Καβάφης και ο Ρίτσος, αν μπορούσαν να δούν μία gay τσόντα και να χορτάσουν το πάθος που τους βασάνιζε;

  39. Γς said

    8:
    Τώρα τι τον μπλέκεις τον killer μ αυτά;

  40. Γς said

    38:
    ->16:

  41. athinaika said

    O Καβάφης έχει γράψει ποίημα για «άσεμνη, πορνική φωτογραφία» κάποιου νεαρού, που «στάθηκε» να τον φωτογραφίσουν, φωτογραφία που μετά πουλιέται κρυφά από την αστυνομία, επομένως κάτι ήξερε. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τον τίτλο του ποιήματος, πάντως δεν εΊναι στα «154». Πιθανολογώ ότι είναι στα «Κρυμ(μ)ένα». .

  42. sarant said

    38: Δεν νομίζω ότι έχετε δίκιο και δεν ξέρω για ποιους λέτε ότι δεν διαβάζονται, ούτε συμφωνώ πως αυτή είναι η αιτία που δεν διαβάζονται οι παλιότεροι.

  43. Γς said

    41:
    Ναι, στα Κρυμένα

  44. Gpoint said

    # 38

    Στατιστικά μεγαλύτερες πιθανότητες είχε να χρησιμοποιούσε την αριστερή του χούφτα εκτός αν ήυαν αριστερόχειρας στο γράψιμο. Πάντως ο Πετρόπουλος δεν ξέρω αν το έψαξε ή πέταξε το δεξιά στην τύχη

    Γς, ξέρω, ξέρω, σχόλιον !6

    Αν ο πατήρ Σαραντάκος γνωρίσει και μια Κοκό πριν στεφανωθεί την Κική θα πεθάνωωωωω !…

  45. Γς said

    44:
    >Γς, ξέρω, ξέρω, σχόλιον !6

    Ναι ρε.
    Μην το λερώνουμε το νήμα…

    Πες μου πως γνώρισες τη δικιά σου

  46. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Από τα «εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια», το ευτυχέστερο μάλλον:
    Μια ωραία ιστορία αγάπης,όχι σπάνια ευτυχώς. Καλογραμμένη, κυλάει σαν δουλεμένο σενάριο με τις σκηνές και τα πρόσωπα σε χαρούμενη δράση. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα με τις δυσκολίες και τις απαγορεύσεις, οικεία ως και την επόμενη,δική μας γενιά. Πάντα βέβαια ο έρωτας βρίσκει τρόπους…
    Ήθελα νάξερα ,τί έγραψε αντίστοιχα η Κική στο ημερολόγιο ή τις σημειώσεις της. Μια έφηβη που της αρέσει η ποίηση κι ετοιμάζεται να σπουδάσει, «κουτελώνει» , τον πονηρό μήνα Αύγουστο, με γοητευτικό φοιτητή που της δανείζει βιβλίο με «τσακισμένη» σελίδα στη «Αγάπη», δε μπορεί,κάτι θα ΄γραψε αντίστοιχα εκείνο το βράδυ.
    Στους γυμνασιακά χτυποκάρδια, εγώ διάλεγα, από γνωστές μαντινάδες, αυτές που ταίριαζαν μ αυτό που ήθελα να εκφράσω και τις έγραφα ώστε,ο αδελφός μου,αρκετά μεγαλύτερος μου, αν τύχαινε να «πέσει απάνω τους» (όπως και είχε γίνει) να μην υποψιαστεί, αφού είναι συνηθισμένο,ως κρητικάκια, να τις σημειώνουμε τις μαντινάδες που μας αρέσουν.
    Τα τετράδια εκείνα υπάρχουν ακόμη αλλά οι έρωτες δεν κατέληξαν νοικοκύρηδες 🙂 🙂

  47. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Παράξενη αναρώτηξη 38
    Αν μιλάμε για τη γραφή (και όχι για επιτυχημένο ή μη, ερωτικό ξεσήκωμα), μπορεί να είναι καλή ή κακή γραφή για μια σκηνή πορνό 2013 και κακή ή κακή γραφή για έρωτα με τη θωριά τ αστράγαλου μόνο, το 19… (πόσο να πούμε), καλά ή κακά γραμμένο.
    Λέτε ότι θα διαφοροποιούσε την ποίηση του αν ζούσε σήμερα ο Καβάφης; Ο Καβάφης όποτε κι αν ζούσε θα ήταν μέγιστος γιατί δεν έχουν σχέση οι συνθήκες αλλά το χάρισμα, η έμπνευση, η θεϊκή μούσα.Μπορεί να έγραφε για άλλα (μπα για τα ίδια θα γραφε ! ) αλλά και πάλι θα ήταν Ποίηση τεράστιου βεληνεκούς. Αυτά θα λέμε τώρα; αν είχε καρούλια η γιαγιά ; 🙂

    Υ.Γ. Γιατί ήταν κακή η πείνα για γυναίκα; Επί του προκειμένου, και τη γραφή και την «πείνα» του εγώ τις διαβάζω εξαίσιες. Υποκειμενικό αλλά θέλω να το υποστηρίξω αφού το γενικεύετε κι εσείς.

  48. sarant said

    46: Όλο κόλπα βρίσκατε 🙂

  49. Γς said

    46:
    >Ήθελα νάξερα ,τί έγραψε αντίστοιχα η Κική στο ημερολόγιο ή τις σημειώσεις της.

    Ναι θα ήταν πολύ ωραίο να υπήρχε τέτοιο ημερολόγιο. Βέβαια δεν είναι όλα για να βγαίνουν στον αέρα. Όμως μερικά αποσπάσματα, έστω και χτενισμένα θα είχαν ενδιαφέρον παράλληλα με τις σημειώσεις του κύριου Δημήτρη.

    Ναι, όπως λέει η Εφη, πάντα υπήρχε ο φόβος του αδελφού ή και του πατέρα.
    Γέλασα κάποτε με την καρδιά μου όταν κατά λάθος βρέθηκαν στα χαρτιά μου ευαίσθητες προσωπικές σημειώσεις της νεαρής τότε κόρης μου.
    Αργότερα, πρόσφατα έτσι για πλάκα, της την έπεσα στο φβ ως ένας παίδαρος με ωραία φωτό μάλιστα.
    Γάτα η δικιά μου. Με πήρε πρέφα αμέσως. Όχι όμως και οι φιλενάδες της. Ολες πάνω από 30, όπως κι αυτή. Μια μάλιστα με είχε ταράξει στα μηνύματα. Πως διάολο έγινε και βρήκε το κινητό μου από τις αναρτήσεις μου και άρχισαν να μου κάνει τις νύχτες κόλαση, γλυκιά.
    Τελικά φαγώθηκε να βρεθούμε.
    -Βρε δεν γίνεται. Σου το έχω πει. Είμαι μεγάλος. Θα μπορούσα να ήμουν πατέρας σου!
    -Ε, όχι και πατέρας μου! Ο πατέρας μου είναι 52 χρονών.
    -Ε, τότε άνετα παππούς σου (από μέσα μου αυτό).
    Μα τι στο καλό τόσο μικρός ακούγομαι στο τηλέφωνο;

    Και δυο λόγια ακόμα για τα ημερολόγια:
    Πόσο μου αρέσω που ποτέ δεν άνοιξα τα ημερολόγια της γυναίκας μου. Δεκάδες είναι στα συρτάρι της. Από φοιτήτρια με τα πολύ φτωχά ελληνικά της τότε μέχρι σήμερα.
    Από την άλλη δεν ήμουν τόσο διακριτικός με τα ημερολόγια της άγνωστής μου κοπελίτσας που είχα βρει στο Γιουσουρούμ.
    Λέω μάλιστα και να τα αναρτήσω κάπου. Εχουν κάποιο ενδιαφέρον.

  50. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    48.Κόλπο γινόταν και στην αλληλογραφία με τις συμμαθήτριες κατά τις διακοπές, που βέβαια θέλαμε να πούμε τα συμβαίνοντα με τ αγόρια αλλά καλού κακού παίρναμε και τα μέτρα μας.Υπήρχε κίνδυνος αν έλειπα την ώρα που έφτανε ο ταχυδρόμος, κάποιος μεγάλος ν ανοίξει το γράμμα,(η μάνα μου κι ο αδελφός μου τα έκαναν αυτά), οπότε η συμφωνία ήταν να γράφουμε ανορθόγραφα τη σημαίνουσα λέξη. π.χ πήγαμε στο Θεολόγο για μπάνιο και βρεθήκαμε με τις δυο κωπέλες από το φροντιστήριο.
    Πάκο τα γράμματα τα καλοκαίρια.Όσο μεγαλώναμε, τόσο γινόταν πυκνότερη η αλληλογραφία. Το να στέλνει αγόρι γράμμα με το όνομα κάποιας από τις γνωστές στην οικογένεια φίλες, είναι παλιό.Σ αυτή την περίπτωση όμως οι προφυλάξεις ήταν αυξημένες . Όταν ψυχανεμιζόμουν γράμμα, τάχα τυχαία ,βρισκόμουν στο δίστρατο, φάντε μπαστούνης μπροστά στη μοτοσυκλέτα του ταχυδρόμου, καθώς έκοβε να στρίψει στο χωριό και παραλάμβανα τον ποθητό φάκελο.Έχω διαβάσει κάτω από τις χαρουπιές,εκεί στο διασταύρωση, τα μύρια από εφηβικά σκιρτήματα και κοριτσοκουβέντες ,με θέα το Λιβυκό

  51. Vouts said

    55 Μυρίζομαι διήγημα 🙂

  52. sarant said

    50: Τώρα βέβαια κανένα παιδί δεν στέλνει γράμματα 🙂

  53. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    38 – Άλλο ο στερητικός πόθος για γυναίκα, κι άλλο ο ερωτικός για ΜΙΑ γυναίκα (ή άνδρα), κάτι μπερδεύεις αγαπητέ γεροξεκούτη. Όση τσόντα και να δεί κάποιος, με όσες πουτάνες και να πάει, πάντα άδειος θα είναι απο συναισθήματα, ποτέ δεν θα σκιρτήσει η καρδιά του απο το λάγνο βλέμα μιας πουτάνας. Αυτό το σκίρτημα που συμβαίνει οταν δυο βλέματα (εφηβικά ή μεγαλύτερα) τυχαία συναντιούνται, δεν αγοράζεται, είναι δωρεάν όπως όλα τα ωραία πράγματα στην ζωή. Όσο για την σεξουαλική πείνα, εξακολουθεί να υφίσταται, και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό απο παλιά, αν κρίνουμε απο την τεράστια διάδοση του σεξισμού και της πορνογραφίας.
    Ο ελεύθερος συναισθηματικός έρωτας (ειδικά ο εφηβικός) είναι που ενοχλεί την αρρωστημένη κοινωνία μας, γι αυτό πάντα τον καταδυναστεύει και προσπαθεί να τον καλουπώσει και να τον ελέγξει «ευλογόντας τον» με τον γάμο.

  54. Τσούρης Βασίλειος said

    Καλημέρα σας!

    Όταν επιδιώξεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει όπως επιθυμείς.
    κάτι ήξερε ο Πάολο…

    Ακόμα και οι τεθνεώτες που μνημονεύτηκαν για μια ώρα έδωσαν χρόνο στα παιδιά να τα πουν!

  55. Γς said

    54:
    >οι τεθνεώτες
    ;
    ο εξής ένας.

  56. sarant said

    54: Ακριβώς!

    55: Εννοεί στο κείμενο, εκεί που λέει για τη λειτουργία και τη μνημόνεψη των αποθαμένων.

  57. Τσούρης Βασίλειος said

    55. Αγαπητέ Γς αναφέρομαι σ΄αυτό:

    » Η Κική, πιο ενήμερη στα θρησκευτικά δρώμενα από μένα, που, τα τελευταία δέκα χρόνια, στις εκκλησίες έμπαινα αποκλειστικά και μόνο για κοινωνικούς λόγους (γάμους, βαφτίσια, μνημόσυνα και κηδείες), με πληροφόρησε ότι οι επιτηρήτριές της είχανε δώσει στον παπά μακρύ κατάλογο με ονόματα πεθαμένων συγγενών τους να τα μνημονέψει και δε θά ΄βγαιναν από το εκκλησάκι, αν πρώτα δεν τα άκουγαν, δηλαδή σε μιαν ώρα τουλάχιστον.»

    «

  58. Γς said

    57:
    Σωστά. Συγγνώμη.
    Νόμισα ότι νόμιζες, καταλαβαίνεις…

  59. Λεώνικος Καλαχώρας said

    Αν με ρωτούσε κανείς εκείνη την ώρα πόσα δάχτυλά της κρατούσα στο χέρι μου δε θα μπορούσα να του πω ακριβή αριθμό.

    Μα πώς μπορεί ένας άνθρωπος που νιώθει έτσι να έχει έναν τέτοιο γιο, που λέει βαρίδι τ’ αρχαία;

  60. Λεώνικος Καλαχώρας said

    Ο ουρανός γέμισε αστέρια. Γυρίζοντας στο σπίτι μου ένοιωθα, την καρδιά μου να έχει μείνει πίσω στο νησί, πως η ζωή μου είχε σταματήσει σ΄αυτές τις μαγικές εσπέρες, που περπατήσαμε μαζί κουβεντιάζοντας.
    Μα πώς μπορεί ένας άνθρωπος που νιώθει έτσι να έχει έναν τέτοιο γιο, που λέει βαρίδι τ’ αρχαία;

    όλα κοπιπαστά

  61. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    59 – 60 – OΥΔΕΙΣ ΑΣΦΑΛΤΟΣ που λέει και η μαγάλη μας αοιδός, (χαμογελαστή φατσούλα εδώ),

  62. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Μεγάλη μας – είπαμε ουδείς άσφαλτος.

  63. sarant said

    Άσε που είναι και σωστό το άσφαλτος.

  64. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Σωστό κι αυτό, αλλα όταν θέλεις να διαβάλλεις κάποιον που είναι ψώνιο, ακόμα και τα σωστά του, τα δείχνεις λάθη, ειδικά αμα είσαι αδέκαστος «Έλλην» δημοσιογράφος.
    Θα στο πώ για πολλοστή φορά Νίκο (και άσε τον Λεώνικο να λέει) να αισθάνεσαι τυχερός που είχες τέτοιο πατέρα.

  65. athinaika said

    # 50 ΕΦΗ ΕΦΗ
    Όμορφο κείμενο.

  66. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    65.Ο κύρης του Νικοκύρη, μ έβαλε στο κλίμα «πρώτοι έρωτες -δύσκολοι έρωτες» Ευχαριστώ πολύ.
    52.>Τώρα κανένα παιδί δε στέλνει γράμματα
    αλλά στέλνουν διαρκώς μηνύματα με τα κινητά και κρίμα που μ ένα κλικ αφανίζονται ,ποιός ξέρει τί ομορφιές.Ολόκληρες ιστορίες σβήνουν δίχως ίχνος.Τα παλιά γράμματα είναι στεγανές σαρκοφάγοι σημαντικών ανθρώπινων στιγμών.Δεν έγραφες και για το τίποτα…
    63, Άσφαλτος ο άσφαλτος ! 🙂 Ο άσφαρτος των παπούδων

  67. Vouts said

    55 Μυρίζομαι διήγημα ηθελα να πω στο 51 αλλα αυτοτρικλοποδιάστηκα 🙂

  68. Γς said

    κι έπεσες πάνω μου (#55)

  69. Vouts said

    Συγνωμη αν σε πάτησα -δις 🙂
    ΕΦΗ ΕΦΗ το 50 ειναι πραγματικά όμορφο και καλοκαιρινό 🙂

  70. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    69. Εεευχαριστώω κι αν προλάβω τ αερόπλανο των 19.30, θα σας φέρω νέα από τις ως άνω χαρουπιές του νότου, σε 3-4 μέρες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: