Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μια επίσκεψη στη Μάνη (Δημ. Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 23 Ιουλίου, 2013


Συνεχίζω να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ‘Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια’. Έχουμε ήδη μπει στο τέταρτο καλοκαίρι, του 1952, το σημερινό είναι το τρίτο απόσπασμα. Το προηγούμενο απόσπασμα βρίσκεται εδώ. Ο πατέρας μου, θα θυμάστε, μόλις επέστρεψε από μιαν εκδρομή στην Αίγινα όπου έκανε μια γνωριμία που άλλαξε τη ζωή του.

mimis_jpeg_χχsmallΜη αντέχοντας να παραμένω άπρακτος ως την επόμενη μετάβασή μου στην Αίγινα, παρέσυρα τον ξάδερφο μου τον Μίμη σε μια εκδρομή στη Μάνη. Στα τέλη του περασμένου Μάη είχε πεθάνει ο παππούς μας. Τα τελευταία χρόνια είχε καταβληθεί πολύ από την νόσο του Πάρκινσον και μ΄ όλο που ήταν εβδομηνταεφτά χρονών, έδειχνε πολύ πιο γέρος. Κατά κάποιον τρόπο αναπαύθηκε. Πρότεινα το ταξίδι μας στο πατρογονικό μας σπίτι, σαν είδος  μνημόσυνο στη μνήμη του.  Η γιαγιά στην αρχή είχε κάποιους φόβους. Η οικογένειά μας, με εξαίρεση τον θείο τον Κώστα, ήταν χαρακτηρισμένη αριστερή και μ΄όλο που τα πράγματα είχαν πια ησυχάσει, φοβόταν μήπως κάποιος εγχώριος Χίτης μας κάνει κακό. Εμείς την καθησυχάσαμε πως δε θα δίναμε αφορμή.

Ξεκινήσαμε με την οτομοτρίς που μας πήγε ως την Τρίπολη και από κει πήραμε το λεωφορείο για τη Σπάρτη. Δε βιαζόμασταν καθόλου και αποφασίσαμε σε κάθε αναγκαστική, λόγω αλλαγής συγκοινωνιακού μέσου, στάση, να μένουμε όσο μας έπαιρνε. Έτσι, στην Τρίπολη επισκεφθήκαμε τον φίλο του θείου Μιχάλη και συνεργάτη του λεξικού του Ηλίου, τον Ιάκωβο τον Πολυκράτη, που παραθέριζε εκεί.

Ο Ιάκωβος ήταν πολύ ωραίος τύπος, μορφωμένος, πολιτισμένος και λάτρης του Βάκχου. Ήξερε όλες τις ταβέρνες  Αθηνών, Πειραιώς και προαστίων και όταν ήταν να σε κατατοπίσει για να πας κάπου, τις χρησιμοποιούσε ως σημεία αναφοράς. Πρόπερσι, που πήγαμε για Κούλουμα στης κυρίας Θάλειας, στο Χαλάντρι, ο Ιάκωβος μας καθοδήγησε με τη δικιά του μέθοδο.

“Θα πάρτε το λεωφορείο και θα βγείτε στην πλατεία, στην εκκλησιά. Εκεί πιο κάτω είναι η ταβέρνα “ο Χρήστος”. Θα πάρετε το δρόμο δεξιά της ταβέρνας και σε εκατό μέτρα θα βρείτε το ουζερί “τα τρία αδέρφια”. Εκεί θα στρίψετε και λίγο πιο κάτω στο κέντρο “Το στέκι των φίλων” θα πάρετε τη μάντρα της Ριζαρείου και θα φτάσετε στο σπίτι της Θάλειας”

Πραγματικά ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του φτάσαμε χωρίς περιπλανήσεις στο εξοχικό της φίλης μας.

Και ο πατέρας του Ιάκωβου, ο Θεμιστοκλής Πολυκράτης, σπουδαίος μουσικός, που είχε συνθέσει αρκετές πολύ γνωστές καντάδες, ήταν επίσης, και μάλιστα σε κάπως υπερβολικό βαθμό, λάτρης του Βάκχου και οι φίλοι του τον έλεγαν, παραφράζοντας το όνομά του Μεθυστοκλή Πολυκράση.

Στη Σπάρτη, ο Μίμης ανακάλυψε μια οικογενειακή του γνωστή, πολύ ωραίο κορίτσι και κατάφερε να μας φιλοξενήσουν σπίτι της μια βραδιά. Πήγαμε με την κοπέλα σινεμά και την άλλη μέρα πρωί πρωί πήραμε το λεωφορείο για το Γύθειο. Εκεί, είχαμε πολλούς οικογενειακούς γνωστούς και κάποιους συγγενείς τρίτου και τέταρτου βαθμού (στη Μάνη οι συγγένειες, ακόμα και οι μακρινές, λογαριάζονται) και έτσι μείναμε δυο μέρες. Ο Μίμης, πάλι, εξασφάλισε την παρέα δυο πολύ όμορφων κοριτσιών, με τη μια από τις οποίες είχε κουμπαριές, αλλά με έκπληξη διαπίστωσε πως εγώ, που πέρσι πετούσα τη σκούφια μου για τέτοια ευχάριστα μπλεξίματα, τώρα έμενα ψυχρός και αδιάφορος

“Ρε συ τη δάγκωσες τη λαμαρίνα με την Αιγινήτισσα;” με πείραζε εντυπωσιασμένος από την αδιαφορία μου στα κάλλη των κοριτσιών.

Τελικά από το Γύθειο πήραμε το λεωφορείο για την Αρεόπολη και στη μέση της διαδρομής, στο Χάνι του Γιωργακαράκου, κατεβήκαμε και πήγαμε ως το χωριό με τα πόδια. Δεν ήταν άλλωστε μακριά, κάπου ένα χιλιόμετρο δρόμος.

Είχα να πάω στη Γέρμα από το καλοκαίρι του 1933, όταν ήμουν δηλαδή μόλις τεσσάρω χρονών. Με κατάπληξη είδα πως θυμόμουν πολλά κι ας είχαν περάσει δεκαεννέα χρόνια. Όχι μόνο το σπίτι αλλά και τη θεριεμένη βελανιδιά μπροστά του και το αλώνι, λίγο πιο πάνω. Όταν ανέβηκα στη βεράντα του επάνω σπιτιού θυμήθηκα κάτι ασήμαντες λεπτομέρειες: μιαν ακονόπετρα, που τη βούρτσιζα με την οδοντόβουρτσα του πατέρα μου, τις συρμάτινες παγίδες για σφήκες που είχε κρεμάσει παντού ο παππούς μου, τα κιούπια με λάδι και στάρι, που ήταν αραδιασμένα στο κάτω σπίτι. Έλειπε μόνο η μυρουδιά του μελιού, που ήταν τότε διάχυτη σ’ όλο το σπίτι και φυσικά λείπαν όλοι οι δικοί μου.

Ο σέμπρος, που κρατούσε το χτήμα και το σπίτι, ήταν ανιψιός του παππού, γιος της αδερφής του της θείας Μηλιάς και του μπάρμπα Δημήτρη, του επιλεγόμενου Φερειπή. Με την ευκαιρία, καθώς ανηφορίζαμε για το σπίτι, ενημέρωσα το Μίμη για τον μπάρμπα Φερειπή και τις ιστορίες του, όπως μου τις διηγήθηκε, τότε στη Σάμο, ο θείος μας ο Γιώργος, γιατί ο ξάδερφος, σα μικρότερος, δεν τις ήξερε.

Ο μπάρμπα Φερειπής, βέβαια, δε ζούσε πια. Βρήκαμε μόνο τη θεία Μηλιά, το γιο της, τη νύφη της και τον εγγονό της. Της φιλήσαμε το χέρι και ακούσαμε τα παράπονά της για τη νύφη της, δηλαδή τη γιαγιά μας, “που πήρε τον Δημήτρη στην ξενητειά”.

Την άλλη μέρα ο ξάδερφός μας μάς ξενάγησε στο χωριό, μας πήγε ως τη Λιναρίστρα, ως το γαλάρι μας στον Πουληγά και κατόπιν στα γειτονικά χωριά, το Κρυονέρι, το Βαχό, τη Μιτζιόλενα και την Τσεροβά. Ξεποδαριαστήκαμε βέβαια αλλά γνωρίσαμε από κοντά τον τόπο των πατεράδων μας. Παντού μας δέχτηκαν με εγκαρδιότητα και με την πατροπαράδοτη μανιάτικη φιλοξενία. Οι αναμνήσεις από τον Εμφύλιο πόλεμο, που είχε ρημάξει αυτά τα μέρη τρία μόλις χρόνια πιο μπροστά, ήταν νωπές. Φυσικά ακούγαμε τις απόψεις των νικητών. Οι ηττημένοι είτε είχαν σκοτωθεί, είτε βρίσκονταν στις φυλακές, είτε είχαν φύγει μακριά.

Παρ΄ όλα αυτά μάθαμε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, μ΄ όλο που οι αφηγητές τους φαίνονταν σα να καμάρωναν γι΄ αυτές. Βέβαια μας παρουσίαζαν τις αγριότητες αυτές σαν αντίποινα για τις θηριωδίες της αντίπαλης πλευράς, στις οποίες όμως δεν επεκτείνονταν, ενώ στις δικές τους ήταν πολύ γλαφυροί. Στο Βαχό, κάποιος τρίτος ξάδερφος μας αφηγήθηκε πώς σφάξανε όλους τους κρατούμενους στις φυλακές του Γυθείου, σαν μαθεύτηκε πως οι «συμμορίτες» σκοτώσανε τον Κατσαρέα στα Λεβέτσοβα.

Ο ξάδερφος-ξεναγός μας καθώς πηγαίναμε από το χωριό μας στο Βαχό, μας έδειξε τρεις ανώνυμους τάφους, χωρίς σταυρό.

«Εδώ θάψαμε τρεις συμμορίτες που πιάσαμε αιχμαλώτους. Εγώ τους εκτέλεσα»

Σαν είδε το ύφος των δυονών μας, πρόσθεσε απολογητικά

«Δε γινόταν αλλιώς. Έπρεπε να μπω στην ομάδα του Παυλάκου, διαφορετικά όλη η οικογένειά μας κινδύνευε»

Ύστερ΄ από τις διηγήσεις αυτές δεν άντεχα να μείνω άλλο στο χωριό και, γυρνώντας από το Βαχό, έπεισα τον ξάδερφό μου να φύγουμε την επομένη προς τα δυτικά, ολοκληρώνοντας τον γύρο της Πελοποννήσου. Την τελευταία βραδιά την περάσαμε στη Μιτζιόλενα, στο σπίτι ενός κουμπάρου του Μίμη (ο θείος ο Μιχάλης είχε βαφτίσει το γιο του). Η βραδιά εξελίχτηκε σε ωραία βεγγέρα και, με το θάρρος που μου έδωσε το κρασί, τους είπα την άποψή μου για τις αγριότητες που είχα μάθει και ακούσει. Ουσιαστικά μίλησα σαν εκπρόσωπος, τρόπον τινά, της άλλης πλευράς κι αυτό δυσαρέστησε πολλούς και αγρίεψε κάποιους. Ο οικοδεσπότης μας όμως, αργότερα, με πήρε παράμερα και μου εξήγησε χαμηλόφωνα

«Μη νομίζεις πως τα δικαιολογώ όλα αυτά. Ούτε όλοι οι δεξιοί είμαστε έτσι. Αυτοί που τα κάναν αυτά τα πράματα, όπως η σφαγή στις φυλακές στο Γύθειο, καθάρματα ήταν. Να σκεφτείς πως επιχείρησαν να κάνουν τα ίδια στις φυλακές της Σπάρτης και όταν βγήκε μπροστά να τους μποδίσει ο διοικητής της φρουράς (ταγματάρχης της Χωροφυλακής ήτανε), τον εσκότωσαν. Αυτό όμως έσωσε τους κρατούμενους γιατί η φρουρά τους διασκόρπισε. Και τον Κατσαρέα δεν τον σκότωσαν οι συμμορίτες. Οι δικοί μας τον φάγανε. Βλέπεις είχε γίνει πολύ δημοφιλής και κάποιος, που έχει τη Μάνη πολιτικό του φέουδο, φοβόταν πως αν κατέβαινε μετά τον πόλεμο στις εκλογές θα του έτρωγε την έδρα».

Ο Μίμης φαίνεται πως τις τελευταίες μέρες στο χωριό, κάτι έφαγε που τον πείραξε, γιατί είχε συνεχώς εμετούς και διάρροια. Παρ΄όλα αυτά με μεγάλο κουράγιο συμφώνησε να ολοκληρώσουμε τον γύρο της Πελοποννήσου. Κατεβήκαμε με τα πόδια από το χωριό ως το Λιμένι, πήραμε καΐκι ως την Καλαμάτα κι από κει με τραίνο πήγαμε στην Κυπαρισσία, όπου ο κοινωνικότατος ξάδερφος είχε κάποιον κουμπάρο.

Και εκεί μας υποδέχτηκαν πολύ εγκάρδια και για τρεις μέρες χαρήκαμε τις ομορφιές της Αρκαδιάς, όπως λένε την Κυπαρισσία οι κάτοικοί της. Τη δεύτερη μέρα πήγαμε με τον συνομήλικό μας γιο των οικοδεσποτών μας για μπάνιο στην παραλία και το μεσημέρι, μετά το φαΐ, πέσαμε για υπνάκο στο δωμάτιο που μας είχαν παραχωρήσει, φορώντας μόνο τα μπανιερά μας. Το δωμάτιο όμως ανήκε στην, λίγο μικρότερή μας κόρη της οικογένειας, που όταν πήγαμε εκεί έλειπε στην Καλαμάτα και φτάνοντας σπίτι, μπήκε ανύποπτη στο δωμάτιό της, που το βρήκε κατειλημμένο από δυο ημίγυμνους μαντράχαλους. Το επεισόδιο αυτό έγινε αφορμή για την ανάπτυξη φιλικών σχέσεων με το κορίτσι.

Το μόνο ενοχλητικό στη διαμονή μας ήταν η γειτνίαση του σπιτιού με τη Μητρόπολη. Όχι για τίποτ΄ άλλο, αλλά για το ρολόι του καμπαναριού της, που δε χτυπούσε μόνο τις ώρες, ανελλιπώς και με ακρίβεια, αλλά και τις μισές και τα τέταρτα! Από τις δέκα το βράδυ ως τη μία τα μεσάνυχτα κυριολεκτικά δε σταματούσε να χτυπά.

Γυρίσαμε στην Αθήνα με την οτομοτρίς ύστερα από απουσία δυο σχεδόν βδομάδων. Στο σπίτι, τι χαρά!  με περίμεναν δυο  γράμματα της Κικής. Ήταν ενήμερη από τα δικά μου γράμματα για την προγραμματισμένη εκδρομή μου στο νησί και με περίμενε. Της έγραψα αμέσως…

 

37 Σχόλια to “Μια επίσκεψη στη Μάνη (Δημ. Σαραντάκος)”

  1. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα! Πολύ ωραίο το σημερινό οδοιπορικό στη Μάνη. Δυστυχώς, όμως, όσο ωραία είναι τα φυσικά τοπία της Μάνης, άλλο τόσο αιματοβαμμένη είναι η ιστορία της. Φόνοι με το παραμικρό λόγω της διαβόητης βεντέτας, χωσιές, τσακωμοί, παρεξηγήσεις με το παραμικρό. Τα επιβλητικά πυργόσπιτα, σήμα κατατεθέν της Μάνης, χτίστηκαν για να προστατεύουν τη μια οικογένεια από την άλλη. Και τα λέω αυτά με πόνο ψυχής, γιατί κατάγομαι από αυτά τα μέρη (από την Κηπούλα, κοντά στον Κούνο, στη Μέσα Μάνη, στην αποσκερή πλευρά).

  2. Γς said

    Καλημέρα
    Προς την Τσίμοβα (έτσι την λένε ακόμη) την Αρεόπολη. Και στο Λιμένι, που είναι μισό χιλιόμετρο δίπλα από το παραλιακό Οίτυυλο (Τσίπα το λεν ακόμη) το χωριό της γιαγιάς μου, της Αντωνίας Δεκούλου με τη Μονή τους, του Δεκούλου, που άρχισε η επανάσταση, τα Ορλωφικά (άντε μην αρχίσω πάλ)
    Και η απόσταση από το Χάνι του Γιωργακαράκου αμέχρι το χωριό Γέρμα δεν είναι ένα αλλά πάνω από τρία χιλιόμετρα
    😉

  3. Gpoint said

    Η περιγραφή των γεγονότων της Μάνης μου θύμισε την αντίστοιχη του Δελαπόρτα στον «Πόντιο Πιλάτο»

    Μεγάλο ζόρι με την Κική ο κυρ-Μίμης. Δεν ξέρω αν της τραγούδαγε και κανένα άσμα του στυλ :

    Καταρώμαι την ώρα που σε είδον
    και υπετάγην στα τόσα σου κάλη
    ρίψον με εις την θερμήν σου αγκάλη
    ηλίασον με, ψυχή ποθητή

    Μηδενός η ισχύς εις τον κόσμον
    θα με πείσει εσέ αρνηθώ
    οσο θέλει ας φωνάζει η κακία
    εγώ (Κική μου) εσέ αγαπώ !!

    Το τραγούδησε ο πατέρας μου και ηχογραφήθηκε σε 78άρι μικρό δισκάκι κατά την διάρκεια της ΔΕ, κάποιο έτος από την δεκαετία του 50

  4. Gpoint said

    # 3

    διάρκεια της Δ.Ε. Θεσσαλονίκης

  5. Γς said

    >Οι αναμνήσεις από τον Εμφύλιο πόλεμο, που είχε ρημάξει αυτά τα μέρη τρία μόλις χρόνια πιο μπροστά, ήταν νωπές

    Την εποχή εκείνη (1951) στέλναμε στην Αμερική τα παιδιά του μπάρμπα μου, που την είχε κάνει μερικά χρόνια νωρίτερα για να γλυτώσει.

    Ναι, έγιναν φοβερά εγκλήματα στη Μάνη τότε.

  6. tofistiki said

    @2: Ναι, αλλά τα Σαραντιάνικα είναι πριν φτάσεις στη Γέρμα, άσε που δεν θα πήγαν από το δρόμο, αλλά από τα ρουμάνια και τα μονοπάτια, οπότε είναι περίπου ενάμισι χιλιόμετρο. 🙂

  7. Γς said

    6:
    Σωστό!
    Αλλά γιατί μέσα από τα ρουμάνια;
    Δεν υπήρχαν θερμικές κάμερες τότε..
    😉

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!
    -και για τις τοπογραφικές διευκρινίσεις!

  9. IN said

    Λεπτομέρειες περί της «εξόντωσης» Κατσαρέα, εδώ: http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=142480 Προσοχή, ακροδεξιό ιστολόγιο, διαβάζετε με δική σας ευθύνη, μην πείτε ότι δεν σας προειδοποίησα. Το πρώτο ποστ απόσπασμα από βιβλίο του Κων/νου Καραλή, ιστορικού της «εθνικοφρόνου» πλευράς στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια. Αυτός γράφει ότι τον Κατσαρέα των σκότωσαν «ενεδρεύοντες κομμουνιστές». Παρακάτω, πάντως, σχολιαστές αναπαράγουν την εκδοχή ότι μπορεί να τον έφαγαν και δικοί του.

  10. LandS said

    Δε μου λες; Τον μπάρμπα σου που τον φώναζαν Φερειπή, το κάνανε επειδή συνήθιζε να λέει «φερειπείν», όπως έκανε ο πατέρας μου και κάποιοι τον έλεγαν «ο κ. Φερειπείν»;

  11. LandS said

    Η διήγηση μου ξανάφερε κάτι που με βασάνισε την προηγούμενη βδομάδα. Σχετικά με τον χρυσαβγίτη που ισχυρίστηκε ότι ο Θ. Πετράκος κόμπαζε στη Καλαμάτα για τον Μελιγαλά.
    Οι αριστεροί, δεν συνηθίζουν να παινεύονται για τέτοιου είδους κατορθώματα. Ειδικά για τη Πηγάδα που θεωρείται κάτι σαν χίτικο κατασκεύασμα.

    Οι ακροδεξιοί όμως…

  12. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    10: Ακριβώς γι’ αυτό -έλεγε κάθε τόσο «φερειπείν».

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κι εδώ μερικά, αντικειμενικότερα, περί Κατσαρέα:
    http://themataistorias.pblogs.gr/2010/04/eaok-ethnikes-antikommoynistikes-omades-kynhgwn-h-katsarea-meros.html
    Του έχουν βγάλει και τραγούδι. Χαρακτηριστικά τα σχόλια από κάτω:

  14. λενε οτι τοτε, στον κεντρικο δρομο που εμπαινε στη μεσα μανη πανω σε εναν τοιχ ειχαν γραψει «κομμουνιστη εκανες το τελευταιο σου λαθος»…
    η γιαγια μου ελεγε ακομα ελια ελια και κοτσο βασιλια. ευτυχως τα παιδια της δε συμφωνουσαν

  15. sarant said

    14: Διπλοπατριώτη, εγώ θυμάμαι,. σ’ έναν κεντρικό δρόμο, το «Αλτ κομμουνιστή γύρνα πίσω»

  16. Γιάννης Κουβάτσος said

    14,15: Εγώ το έχω δει γραμμένο με μεγάλα γράμματα πάνω σε κάτι βράχια.

  17. Dimitrios Raptakis said

    Νίκο, ωραία η περιήγηση στη Μάνη. Μου θύμισε διήγημα Δημήτρη Πετσετίδη.

    Μιας και λεξιλογείς ας πούμε ότι η Τσίμοβα, η επιλεγόμενη σήμερα Αρεόπολη, είναι το νοτιότερο σλαβωνύμιο στη χερσόνησο της Μάνης ή όχι;.

  18. tofistiki said

    Νίκο, το είχαμε δει με τα ματάκια μας, όταν είχαμε πάει στη Μάνη οικογενειακώς, τότε που ζούσαν ακόμα οι παππούδες. Έγραφε «Stop, κομμουνιστή γύρνα πίσω», με μπλε μπογιά στα βράχια, δεν θυμάμαι σε ποιανού χωριού την είσοδο, αλλά είχαμε ανέβει παρ’ όλα αυτά. :-p
    Κάποιος το έχει απαθανατίσει, ξεθωριασμένο πια:

  19. Ηλεφούφουτος said

    17 Πάντως και η Πολιάνα, που προαναφέρθηκε, σε σλαβοσύνη δεν πάει πίσω.

    Αυτό με το «κομμουνιστή, γύρνα πίσω» το ξέρω από Μανιάτες συγγενείς (όχι εξ αίματος). Δράστης του ήταν, λέει, ένας γραφικός που κυκλοφορούσε στο χωριό με το ντουφέκι του. Νομίζω το παρατσούκλι του ήταν ο δήμαρχος, ο πρόεδρος, ή κάτι τέτοιο. Απ τις ιστορίες που λέγανε γι αυτόν θυμάμαι ότι όταν είχε πάει ο Ράλλης ως πρωθυπουργός επίσκεψη σε κείνα τα μέρη κάποιοι του είπαν ότι το τοπικό πρωτόκολλο προέβλεπε φωτογραφία με τον «πρόεδρο». «Μια στιγμή» είπε ο πρόεδρος και πήγε κι έφερε ένα πορτρέτο του Κοκού. Χωρίς αυτό δεν δεχόταν να βγει φωτογραφία, οπότε κι ο Ράλλης -ερχόντουσαν κι εκλογές- όπου φύγει φύγει.

  20. Γς said

    17β:

    Από τη Βίκι:

    «Επικρατέστερη όμως είναι η εκδοχή ότι η Τσίμοβα είναι σλαβική λέξη και σημαίνει «πόλη του διαβόλου» ή «μικρός κάμπος». Η παλαιότερη αναφορά για την Τσίμοβα υπήρχε σε ένα χαμένο σήμερα χειρόγραφο της μονής Ντεκούλου»
    (που μεγάλωσε η γιαγιά μου η Αντγωνία Δεκούλου κτλ, Αντε .. να μην αρχίσω πάλι! #2)

  21. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    17: Δεν έχει σλάβικα πιο κάτω από την Τσίμοβα; Δεν τόχα προσέξει!

    18: Πιο ζωντανό το θυμάμαι, πιο μεγάλο (ήμουν όμως και μικρότερος)

  22. Προσγολίτης said

    «… ο Θεμιστοκλής Πολυκράτης, (…) λάτρης του Βάκχου και οι φίλοι του τον έλεγαν, παραφράζοντας το όνομά του Μεθυστοκλή Πολυκράση».

    Άραγε, υπάρχει φατσούλα που να ισοδυναμεί με καμιά δεκαριά θαυμαστικά;
    *
    «Εδώ θάψαμε τρεις συμμορίτες που πιάσαμε αιχμαλώτους. Εγώ τους εκτέλεσα»

    Άραγε, σε στιγμές εξομολογητικής ΤΟΥ διάθεσης, να «μεταφράστηκε» ποτέ κάπως έτσι;:

    Εδώ είμαι θαμμένος!

  23. H διήγηση μου θύμισε ένα βιβλίο που δεν είναι τόσο γνωστό στην Ελλάδα όσο θα του άξιζε: το “The flight of Icarοs” του Κέβιν Αντριους, ο οποίος περιηγήθηκε πολύ νέος την Πελοπόννησο, ενόσω καλά-καλά δεν είχαν σβήσει οι φωτιές του Εμφυλίου.

  24. spiral architect said

    Αχ, η Μάνη! 🙄

    «Μη νομίζεις πως τα δικαιολογώ όλα αυτά. Ούτε όλοι οι δεξιοί είμαστε έτσι. Αυτοί που τα κάναν αυτά τα πράματα, όπως η σφαγή στις φυλακές στο Γύθειο, καθάρματα ήταν. … Οι δικοί μας τον φάγανε. Βλέπεις είχε γίνει πολύ δημοφιλής και κάποιος, που έχει τη Μάνη πολιτικό του φέουδο, φοβόταν πως αν κατέβαινε μετά τον πόλεμο στις εκλογές θα του έτρωγε την έδρα».

    Συμμαθητής και φίλος μου καταγόμενος από Μάνη έχασε την περιουσία του (πυργόσπιτο, λιόφυτα κλπ) όταν τα ξαδέλφια του πατέρα του «της άλλης πλευράς» 😛 😉 καταχράστηκαν την περιουσία του πατέρα και της αδελφής του, αφού τα τελευταία αναγκαστικά εκδιώχθηκαν στην Αθήνα.
    Ο πατέρας του συμμαθητή μου -κομμουνιστής μέχρι του θανάτου του- στο σπίτι του στην Αθήνα ήταν λαλίστατος, μιλώντας μας για τα πάντα, από ποδόσφαιρο μέχρι πολιτικά, ποτέ όμως για τη Μάνη.
    Τη μίσησε, όπως μίσησε και τους συγγενείς του. 😦

    Χαιρετώ. 🙂

  25. sarant said

    23: Δεν έχει μεταφραστεί;

  26. leonicos said

    Γράμματα Χασάπη! Μας το έκοψες πάνω στο καλύτερο!

    @10Lands, @12 Υπήρχε και ο Τιπούκειτος της ελληνιστικής εποχής, σατιριζόμενος όψιμος αττικιστής που ρωτοούσε τι, πού κείται, για να χρησιμοποιήσει μια λέξη.

  27. Δεν ξέρω να έχει μεταφραστεί, αλλά δεν το’χω ψάξει. Το πρωτότυπο υπάρχει πάντως στο εμπόριο.

  28. Γς said

    23, 27 @ Αγγελος

    Kevin Andrews. Ηρθε το 1947 στην Ελλάδα, παντρεύτηκε στην Αμερική την κόρη του Αμερικανού συγγραφέα Cummings, την Nancy Thayer το 1954. Κάνανε δυό παιδιά την Ιωάννα και τον Αλέξη και εγκατασταθήκανε στην Ελλάδα μόνιμα. Ο Κέβ ιν απαρνήθηκε την αμερικάνικη υπηκοότητα και έλαβε την ελληνική. Το 1968 χώρισαν γιατί η Νάνσι δεν ήθελε τα παιδιά της να μεγαλώσουν σε ένα αστυνομικό κράτος.

    Κ αι πριν πω γιατί τα γράφω αυτά ας προσθέσουμε ότι (από την Βίκι):
    “In 1988, Andrews met and fell in love with Elizabeth Boleman-Herring in Athens. In the late summer of 1989 they traveled to Kythira, an island off the southern tip of the Peloponnese. On 1 September they walked to Cape Trachylos at the southern end of the island, Andrews started a swim to Avgo (Αυγό), a rocky island, the reputed birthplace of Aphrodite. He was drowned and his body recovered the next day”

    Τα λέω όλα αυτά διότι εμφανίζεται ένας Kevin Andrews συνεργάτης του Σίμωνος Καρά (να παιζει φλογέρα!).

    Και καλά όλα αυτά συνεργάτης της Σαμίου (μαθήτριας του Καρά) είναι κάποια Ioanna Andrews (γεννηθείσα το 1955 στη ΝΥ) να παίζει τουμπελέκι!

  29. Vouts said

    @14:Το «ελια ελιά και Κώτσο Βασιλιά» το έλγε και ο παππούς μου στη Φωκίδα, μαλλον ειναι πανελλαδικό

  30. Costas said

    28. Ο K. Andrews έχει επίσης μεταφράσει στα αγγλικά τα λόγια των τραγουδιών σε πολλούς δίσκους του Συλλόγου προς Διάδοση της Εθνικής Μουσικής του Σίμωνα Καρά. Η δε (πανέμορφη) Ιωάννα παίζει κυρίως ούτι (σε πολλούς δίσκους –όχι του Καρά). Δεν ξέρω όμως τι έχει απογίνει, έχω χάσει τα (δισκογραφικά) ίχνη της εδώ και χρόνια.

  31. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Στου Όθωνα τα χρόνια. Στίχοι Ν.Γκάτσος
    ………………………………….
    Στην Κρήτη και στη Μάνη
    θα στείλουμε φιρμάνι
    σε πολιτείες και χωριά
    θα στείλουμε φιρμάνι
    να `ρθούν οι πολιτσμάνοι
    να κυνηγήσουν τα θεριά.
    …………………………………….
    Νικοκύρη, αυτό το ρεφραίν μού ξεπήδησε, διαβάζοντας το εξαιρετικό πάλι, οδοιπορικό του πατέρα σας. Τόσα κοινά ακόμη και με απόσταση χρόνων…
    Ο παπούς βασιλικός,λαϊκός, ο πατέρας εαμίτης ,η μάνα μικρή ψυχωμένη επονίτισσα, ο θείος μου, χωροφύλακας κι εμείς » τα πουλιά της χελιδόνας», αναρχοαυτόνομοι 🙂 .
    Ο πράσινος «σοσιαλισμός» έκανε ζικ-ζακ στη ζωή μας με ξαδέλφια, θείους, φίλους παιδικούς θεοκούζουλους ,στο όριο πάθους και γραφικότητας. Μαύρο πρόβατο η αφεντιά μου αναμεσός τους, πέρναγα από το θυμό και την εναντίωση της νιότης στη συγκατάβαση και τη τελική αποδοχή της μέσης ηλικίας μου:»κανείς μας, από τους μεγαλωμένους,δεν αλλάζει. Ας κρατούμε για τη σχέση μας ,τα καλά κοινά μας «.
    Αυτός ο κακομοίρης ο μπάρμπας μου, συνταξιούχος χωροφύλακας,(συχωρεμένος τώρα), το 2002 νομίζω ήτανε, που ψήφισε στις νομαρχιακές το Ζουράρη (κατέβαινε με τη Ν.Δ, τότε με το Βραχάσι και την «αυτονομία» που ζήταγαν). Κόντεψε λοιπόν να πάθει ντουβρουτζά όταν του είπαν ότι έδωσε την ψήφο του σε «κουμμουνιστή»(Ο Ζουρ. είχε κατέβει δυο τουλαχιστον, προηγούμενες εκλογές με το ΚΚΕ) 🙂
    Μπλέ-πράσινες,κόκκινες,κατακκόκινες, μαύρες-ροζ κλωστές πλεγμένες στο DNA των σογιών.
    ………………………………………………………………………
    -Να επιστρέφεις και να σε περιμένουν δυο γράμματα από «το πρόσωπο».Παναγία μου ευτυχία!
    Ποστ-ρεστάντ Ομόνοιας, πόσα χτυποκάρδια μου απόθεσα στα γκισέ του !

  32. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    Γεια σου Έφη!

  33. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Επί του κειμένου
    >> Την άλλη μέρα ο ξάδερφός μας μάς ξενάγησε στο χωριό, μας πήγε ως τη Λιναρίστρα, ως το γαλάρι μας στον Πουληγά και κατόπιν στα γειτονικά χωριά, το Κρυονέρι, το Βαχό, τη Μιτζιόλενα και την Τσεροβά.
    -Τί είναι το γαλάρι; «γαλάρια αρνιά και στείρα», ξέρω μόνο, αλλά εδώ δε μπορεί να πρόκειται για ζώο.
    -Επίσης στη Βιάννο έχουμε χωριό Βαχός.

  34. sarant said

    Έφη, γαλάρι (τουλάχιστο στον Μοριά) λέγεται και ένα είδος μαντρί. Περσότερα δεν ξέρω, αλλά γκουγκλίζοντας είδα πως είναι σκεπαστό ή και σε σπηλιά.

  35. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    -Στον Πουληγά λοιπόν είχε τη στάνη της η οικογένεια.
    Πήγε ο νους μου για στρούγκα,μάντρα,τυροκομιό, αλλά είπα μήπως έχει σχέση με γαλαρία.
    Στο βενετσιάνικο καθρέφτη, έχει αναστήσει επίσης μαστόρικα ανάγλυφες εικόνες κι αισθήματα από το χωριό, τα ίδια μέρη και τους ανθρώπους. Στα πρώτα παράθυρα προς τον κόσμο απ όπου μπαίνουν οι ομορφιές μα και ξεροβόρια και χιονιάδες κάτι φορές.
    Ας είναι παντοτινή κι ευφρόσυνη ,ως είναι, η μνήμη του.

  36. Γς said

    31:
    >Ποστ-ρεστάντ Ομόνοιας, πόσα χτυποκάρδια μου απόθεσα στα γκισέ του !

    Ναι γμτ τι ήταν κι αυτό;
    Τι λαχτάρα για επικοινωνία. Που ήταν δύσκολη, πολύ δύσκολη.

    Ενώ τώρα. Όλα τα έχουν. Σε dt=0. Που οι βδομάδες αναμονής. Στην ουρά, με την ταυτότητα ανά χείρας, Στο Ποστ Ρεσταντ της Ομονοίας..
    Κι από αλληλογραφία; Από γράμμα; Τι είναι αυτό;
    Ξεφτέρια στα δάχτυλα τους πάνω στην οθόνη του σμάρτφον.

    Οδηγούσε η κόρη μου χτες. Πατημένη, μας μιλούσε, προσπεράσεις, σφήνες και την ίδια στιγμή έκανε και τεξτιν στο κινητό!
    Ας το καλό!

  37. Βάγια said

    Πολύ ωραίο κείμενο! Λίγο στενάχωρο βέβαια, λόγω του βάρους του Εμφυλίου, αλλά εμένα μ’ άρεσε που αναφέρονται τα κακώς κείμενα-παραλειπόμενα της πρόσφατης ιστορίας της Μάνης, ενώ συνήθως όταν αναφέρουμε την ιστορία μιας περιοχής είτε αναφέρουμε μόνο τους ηρωισμούς λες και δεν συνέβη εκεί τίποτε το άσχημο, είτε, πιο σπάνια, μόνο τις θηριωδίες.
    Μου θύμισε λίγο (κατά κάποιο τρόπο) το οδοιπορικό της Μάνης από τον Πάτρικ Λη Φέρμορ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: