Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πέντε λάθη, πάντα λάθη

Posted by sarant στο 12 Αυγούστου, 2013


Ο τίτλος του άρθρου παραλλάζει τη φράση «Όχι λάθη, πάντα λάθη» που τη χρησιμοποιεί ο Αργύρης Μπακιρτζής στον τίτλο ενός δίσκου του, αλλά το άρθρο δεν έχει καμιά σχέση ούτε με τους Χειμερινούς Κολυμβητές ούτε άλλωστε με την επικαιρότητα (τώρα τελευταία το αποφεύγω αυτό) -λογαριάζω απλώς ν΄αναφερθώ σύντομα σε πέντε βιβλία που διάβασα ή ξαναδιάβασα στις διακοπές μου, που τελειώνουν όπου να ‘ναι, και που έχουν διάφορα λάθη (τα βιβλία, όχι οι διακοπές μου), λάθη που ίσως έχουν κάποιο ενδιαφέρον. Δεδομένου μάλιστα ότι τα βιβλία αυτά είναι παλιά, το άρθρο ούτε σαν διαφήμιση ούτε σαν αντιδιαφήμιση μπορεί να λειτουργήσει.

Συμφωνώ βέβαια πως τα λάθη σε βιβλία είναι αναπόφευκτα και δυσεξάλειπτα, κι έχει καεί η γούνα μου κι εμένα, με αποκορύφωμα το τελευταίο μου βιβλίο όπου στον πρόλογο, από κάποια μαγικήν επέμβαση του Δαίμονα (ένας είναι ο δαίμονας!) το δίχως άλλο, η λέξη «ηλεμήνυμα» που την πλασάρω με αρκετήν επιμονή, έγινε «τηλεμήνυμα» αφήνοντάς με να ελπίζω στην ανατύπωση. Όμως εδώ δεν θα εστιαστώ τόσο πολύ σε απλά τυπογραφικά λάθη.

Για παράδειγμα, στο βιβλίο «Επίγραμμα θανάτου» του Τζίμμυ Κορίνη, δεν υπάρχουν παρά ελάχιστα τυπογραφικά λάθη, υπάρχει όμως ένα τεράστιο πραγματολογικό λάθος που δεν μπορούμε να τ’ αγνοήσουμε. Το βιβλίο είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, που το είχε μοιράσει πριν από δυο-τρία χρόνια το Βήμα, και κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν είναι και πολύ καλό έτσι κι αλλιώς, αν και πρέπει να πω ότι η χορταστική εισαγωγή του Κορίνη, στην οποία περιγράφει πώς μπλέχτηκε με τη Μάσκα και τα άλλα «περιοδικά μυστηρίου» αξίζει για δέκα αστυνομικά μυθιστορήματα. Στο μυθιστόρημα, μια ηλικιωμένη Αγγλίδα βρίσκεται δολοφονημένη στον αρχαιολογικό χώρο του Θησείου και είναι σαφές πως ο θάνατός της έχει κάποια σχέση με μια μαρμάρινη πλάκα στην οποία βρίσκεται χαραγμένο ένα επίγραμμα. Τελικά αποκαλύπτεται ότι… αλλά δεν είναι πολύ σωστό να αποκαλύψω το κλειδί του μυστηρίου, θα πω όμως ότι κάτω από την πλάκα κρυβόταν ένα στρατιωτικό σακκίδιο γεμάτο θησαυρούς, που το είχε κρύψει εκεί κάποιος κατά τη διάρκεια…. των μεγάλων μαχών που έγιναν στο Θησείο τον Νοέμβρη του 1944!! Μάχες στην Αθήνα τον Νοέμβρη του 1944; Ανάμεσα σε ποιους; Μα «φυσικά», ανάμεσα σε Γερμανούς και Άγγλους!! Κι ας είχαν φύγει οι Γερμανοί από την Αθήνα ένα μήνα νωρίτερα, τον Οκτώβριο, κι ας έγιναν πράγματι μάχες ένα μήνα μέσα στην Αθήνα, αλλά τον Δεκέμβριο ανάμεσα στους Εγγλέζους και στο ΕΑΜ.

Το ξέρω ότι υπάρχει η λεγόμενη «ποιητική άδεια», αλλά ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που πατάει γερά πάνω σε πραγματικά γεγονότα (ακόμα και στις λεπτομέρειες: για παράδειγμα, ο Έλληνας αστυνόμος ταξιδεύει στο Λονδίνο όπου ζητάει τη γνώμη του καθηγητή Ρίτσαρντ Κλογκ!) δεν μπορεί, πιστεύω, να αγνοεί τόσο κατάφωρα τα ιστορικά γεγονότα. Βέβαια, έτσι κι αλλιώς, το να χρησιμοποιείται ο πόλεμος και η κατοχή σαν από μηχανής Θεός για να εξηγούνται διάφορες απιθανότητες της πλοκής, αν ήταν ανεκτό ή δικαιολογημένο στον Γιάννη Μαρή, το βρίσκω παρατραβηγμένο σε ένα μυθιστόρημα του τέλους του 20ού αιώνα (εκτυλίσσεται γύρω στο 1995, πάντως πριν από το ευρώ). Θέλω να πω, κι αν έλειπε αυτό το (κατ’ εμέ πολύ χοντρό) πραγματολογικό οξύμωρο, πάλι δεν θα ήταν πολύ καλό το βιβλίο. Αλλά, είπα, το σώζει η εισαγωγή.

Το επόμενο βιβλίο στο οποίο βρήκα λάθος είναι το «Έρως θέρος πόλεμος» της Ευγενίας Φακίνου. Το είχε κάνει δώρο ο πατέρας στη μητέρα μου πριν από δέκα χρόνια και το είχα, τότε, αρχίσει να το διαβάζω, αλλά δεν πρόλαβα να το τελειώσω παρόλο που μ’ άρεσε πολύ. Τώρα το ξαναβρήκα και το ξανάπιασα από την αρχή -έχει και γλωσσικό ενδιαφέρον, διότι αποτυπώνει λέξεις και φράσεις της Σύμης, που μερικές από αυτές έχουν πολύ ενδιαφέρον, ενώ άλλες ξενίζουν (ας πούμε, τη μικρή κόρη δεν τη λένε ‘η κορούλα’ αλλά ‘το κοράκι’). Το βιβλίο το είχα παρατήσει εκεί που η ηρωίδα έχει αφήσει τη Σύμη κι έχει φτάσει στην Αίγυπτο, στον πόλεμο. Μετά τον πόλεμο, στο δεύτερο μισό του βιβλίου, παντρεύεται και πιάνουν σπίτι στην Κυψέλη, και αυτό το δεύτερο μισό του βιβλίου φτάνει μέχρι τα τέλη των ογδόντα και τον θάνατο της ηρωίδας (μητέρας της συγγραφέα). Το αθηναϊκό σκέλος του μυθιστορήματος το βρήκα κάπως πιο βιαστικό, αλλά ίσως να το διάβασα εγώ βιαστικά. Εκεί πάντως υπάρχει και το εξής πραγματολογικό λάθος (σελ. 393). Γίνεται λόγος για τις εκλογές του 1961 και τον Γρηγόρη Λαμπράκη (που έχει ήδη, ως γιατρός, κουράρει μερικές φορές την αφηγήτρια): Ο Γρηγόρης Λαμπράκης εκλέχθηκε βουλευτής με το Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο, που ανήκε στο συνασπισμό της ΕΔΑ. Η ΕΡΕ είχε πάρει ποσοστό 55,77%, η Ένωση Κέντρου 33,7% και η ΕΔΑ 14,6%. 

Κάτι που μου έχει μείνει από τις σπουδές στο Πολυτεχνείο είναι ότι σε οποιοδήποτε άρθρο, εργασία, μελέτη, που παραθέτεις ποσοστά, πρέπει να φροντίζεις να βγάζουν άθροισμα 100, γιατί είναι κάτι που όλοι το προσέχουν -μπορεί η εργασία να αξίζει για Νόμπελ, αλλά αν σε έναν πίνακα ποσοστών το άθροισμα δεν βγαίνει 100, κινδυνεύεις να πάρεις κακό βαθμό. Έτσι κι εδώ, τα ποσοστά των τριών κομμάτων βγάζουν άθροισμα 104, όπερ άτοπο. Στην πραγματικότητα, η ΕΡΕ πήρε 50,81%, τα άλλα δύο ποσοστά είναι κοντά στα πραγματικά. Εδώ που τα λέμε, και η φράση «το Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο, που ανήκε στο συνασπισμό της ΕΔΑ» είναι λανθασμένη, το ΠΑΜΕ ήταν συνασπισμός στον οποίο ανήκε η ΕΔΑ, δηλ. το ανάποδο, αλλά ας το παραβλέψουμε.

Η συγγραφέας παραθέτει σημείωση στο τέλος, στην οποία διευκρινίζει ότι για τα ιστορικά γεγονότα χρησιμοποίησε ως βοήθημα την Ιστορία του Εικοστού Αιώνα, το αρχείο των Νέων και το Διαδίκτυο -το οποίο μάλλον την παραπλάνησε.

Το τρίτο βιβλίο είναι Οι πρωταγωνιστές του αγαπημένου μου Τόλη Καζαντζή που έφυγε πρόωρα από τη ζωή το 1991, στα πενηντατρία του. Το βιβλίο το είχα αγοράσει τότε που βγήκε, το 1983, είχε όμως παραπέσει σε κάποιο ράφι και δεν το είχα διαβάσει μέχρι που κάποιες ριζικές αναδομήσεις το έφεραν στην επιφάνεια. Δεν είναι το καλύτερό του, κι αν δεν τον ξέρετε θα σας σύστηνα να αρχίσετε από την Παρέλαση ή την Ενηλικίωση. Μιλάω για την πρώτη έκδοση του βιβλίου (1983), γιατί βλέπω πως έχει επανεκδοθεί από τη Νεφέλη (1998) και ίσως τα λάθη να έχουν διορθωθεί.

Λοιπόν, το βιβλίο αυτό έχει κάμποσα, πολλά θα έλεγα, ορθογραφικά λάθη που δεν ξέρεις αν είναι άποψη του συγγραφέα ή αβλεψία του τυπογράφου, και που θα έβαζαν ενδιαφέροντα προβλήματα επιμέλειας, αν δηλαδή πρέπει να διορθώνονται τέτοιοι τύποι (αν υποθέσουμε πως είναι του συγγραφέα -κάτι έχει γράψει για ανάλογες περιπτώσεις ο Γιάννης Χάρης). Για παράδειγμα, στη σελ. 10: «ανεξέλεγκτες παρορμήσεις του Ρομάνα, στις οποίες θα ήταν μάταιο, αν όχι επικίνδυνο, να ενσκύψουμε«. Κάτι τέτοια, όταν τα βρίσκουμε σε εφημερίδες, τα σχολιάζουμε στα μεζεδάκια, διότι το ρήμα είναι ή εγκύπτω (να εγκύψουμε) ή σκύβω (να σκύψουμε), το «ενσκύψουμε» δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο «ενσκήψουμε» (του ενσκήπτω) και σημαίνει κάτι εντελώς άλλο. λέγεται για κακό που έρχεται ορμητικά και απροσδόκητα. Οπότε; το εννοούσε έτσι περίεργα ο Καζαντζής ή είναι λάθος που έγινε αφού έφυγε το χειρόγραφο από τα χέρια του;

Και δεν είναι το μόνο. Πιο κάτω (σελ. 14) «πηξ-λαξ» -παρετυμολογία τάχα από το «έπηξε;». Και πιο κάτω, «ο νοών νοείτο», και μετά «εξωστρακίζονταν», «έσειρε», «στο χάρτι», «νυσταλαία», «ιλακτούντος», τα τέσσερα τελευταία σε δύο σελίδες οπότε σταμάτησα να τα σημειώνω. Δεν μ’ενοχλούν οι αποκλίνουσες γραφές, αλλά όταν είναι τόσο πολλές δεν μπορώ να καταλάβω ποιες είναι επιλογή του συγγραφέα (αν είναι, όπως ας πούμε έκαναν ο Κοτζιούλας ή και ο Σχινάς που έγραφαν εκ συστήματος μονά τα διπλά σύμφωνα ή ο Βάρναλης και τόσοι άλλοι που γράφαν πνέβμα, μάβρος, έφκολος) και ποιες είναι απροσεξίες.

Το τέταρτο βιβλίο, που κι αυτό είχε εκδοθεί πριν από 30+ χρόνια, είναι τα Πολλαπλά κατάγματα του Ιωάννου. Κι αυτό το είχα διαβάσει μέχρι τη μέση και μ’ είχε πιάσει η ψυχή μου με τα νοσοκομεία, μετά το έδωσα δανεικό κι αγύριστο, τώρα το ξαναπήρα και το τελείωσα. Όσοι λένε ότι η κρατική μηχανή ξεχαρβαλώθηκε μετά τη δεκαετία του 1980 και το Πασόκ, ας το διαβάσουν (είναι γραμμένο το 1980) να δουν ότι στα δημόσια νοσοκομεία δεν μπορούσες να κάνεις βήμα αν δεν μοίραζες κατοστάρικα αριστερά και δεξιά. Πρόσεξα επίσης σε ένα σημείο ένα «εορακότες», που είναι λάθος, διότι «ο εωρακώς μεμαρτύρηκεν», όμως βλέπω στο TLG ότι και οι τύποι με ο είναι αρκετά συχνοί. [Τελικά λάθος έκανα, η διτυπία εόρακα/εώρακα είναι αναγνωρισμένη).

Στο βιβλίο υπάρχει, ως επίμετρο, ένα πεζογράφημα με τίτλο «Το σφραγιδάκι», όπου ο Ιωάννου διεκτραγωδεί τα όσα τράβηξε μετά το νοσοκομείο, με τη γραφειοκρατία του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών, για να πάρει όσα χρήματα δικαιούταν από το ταμείο του. Αντιγράφω το τέλος του (ο συγγραφέας μιλάει σε δεύτερο πρόσωπο στον εαυτό του, και στις προηγούμενες σελίδες έχει περιγράψει την ταλαιπωρία του επειδή από μια γνωμάτευση έλειπε ένα σφραγιδάκι):

Όσο για τη νυχτερινή αποκλειστική που είχες προσλάβει; Α ναι! Στις 29 Δεκεμβρίου είχες πρωτοκαταθέσει τα χαρτιά και στις αρχές Ιουνίου σού απάντησαν πως η επιτροπή επιμένει στις 25 μέρες. «Αν θέλετε, μπορείτε να υποβάλλετε ένσταση στη δευτεροβάθμιο».

Εσύ δεν θα υποβάλλεις, βέβαια, τίποτε πια. Δεν θέλεις ούτε να τους ακούς ούτε να τους βλέπεις. Θα πας να παραγγείλεις όμως κι εσύ ένα σιδερένιο σφραγιδάκι με το όνομά σου, για να τους το πατήσεις κάποια μέρα -που θαρθεί οπωσδήποτε- αναμμένο και κατακόκκινο στο αδειανό κούτελό τους.

Πολύ καλογραμμένο, έτσι;

Σε δεύτερο χρόνο, μπορούμε να σκεφτούμε αν δικαιολογούνται τα διπλά λάμδα στο «να υποβάλλετε» και «δεν θα υποβάλλεις». Αν κάνουμε το τεστ της αντικατάστασης με ένα άλλο ρήμα, ας πούμε «καταθέτω ένσταση», βλέπουμε ότι δεν δικαιολογούνται, διότι θα λέγαμε «να καταθέσετε ένσταση» και «εσύ δεν θα καταθέσεις τίποτε πια», άρα «να υποβάλετε/να υποβάλεις». Μια εξήγηση βέβαια είναι ότι ο Ιωάννου παραθέτει την απάντηση της υπηρεσίας έτσι που του δόθηκε γραπτώς, και απαντάει επίτηδες χρησιμοποιώντας τον ίδιο χρόνο.

Και τελειώνω με το πέμπτο βιβλίο, που περιείχε ένα λάθος που δεν το έχω συναντήσει άλλη φορά. Λίγο πριν φύγω για διακοπές, πήγα στην Πολιτεία, όπου αγόρασα κάμποσα βιβλία ποίησης των εκδόσεων Γαβριηλίδη, που τα πρόσφεραν με θηριώδεις εκπτώσεις, 80% -δηλαδή 2-3 ευρώ το βιβλίο, μπορεί και λιγότερα. Ανάμεσα στ’ άλλα, πήρα και τα «Εικοσιοκτώ ποιήματα» του Μποντλέρ, σε μετάφραση Κλ. Παράσχου. Ή έτσι νόμιζα.

Διότι πήγα τις προάλλες να το διαβάσω, και είδα ότι ήταν δίγλωσση έκδοση, πράγμα που μ’ άρεσε, αλλά μετά πρόσεξα πως το ξένο κείμενο ήταν στα αγγλικά, πράγμα μη αναμενόμενο από τον Μποντλέρ. Μετά πρόσεξα στην κεφαλίδα που έγραφε Edgar Allan Poe, και τελικά διαπίστωσα ότι είχε γίνει λάθος και το εξώφυλλο του Μποντλέρ είχε βιβλιοδετηθεί με το βιβλίο «Edgar Allan Poe, Ποίηση και φαντασία» σε επιλογή Αλέξη Ζήρα. Άλλο εξώφυλλο, άλλο περιεχόμενο, δεν θυμάμαι να το έχω ξανασυναντήσει!

76 Σχόλια προς “Πέντε λάθη, πάντα λάθη”

  1. Γς said

    Καλημέρα
    Ως συνήθως «θα σας τη σπάσω».

    Αφορμή αυτό το

    >Άλλο εξώφυλλο, άλλο περιεχόμενο, δεν θυμάμαι να το έχω ξανασυναντήσει!

    Εγώ το έχω συναντήσει σε άλλη περίπτωση (αρμοδιότητας Γς)

  2. spiral architect said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα. 🙂
    […] Άλλο εξώφυλλο, άλλο περιεχόμενο, δεν θυμάμαι να το έχω ξανασυναντήσει! […]

    Είχε πέσει στα χέρια μου ένα βιβλίο νεανικής λογοτεχνίας, βιβλίο που προοριζόταν να γίνει δώρο στο γιο μου, όπου υπήρχε σκόπιμο λάθος στη σελιδοποίηση. Το βιβλίο ήταν το πρώτο της Τριλογίας του Κόσμου του Φίλιπ Πούλμαν το «Ο άρχοντας των δύο κόσμων».

  3. Δημήτρης Μ. said

    Άλλο εξώφυλλο, άλλο περιεχόμενο, δεν θυμάμαι να το έχω ξανασυναντήσει!

    Ως τυχαίο λάθος είναι σπάνιο, αλλά είναι συνηθισμένος τρόπος για να κυκλοφορήσουν παράνομα βιβλία, σε περιόδους παρανομίας. Είχα δει ένα καταστατικό του ΚΚΕ με εξώφυλλο – αν θυμάμαι καλά – βίου του Αγίου Τάδε.

  4. Gpoint said

    Εγώ πάλι τι να πω ;
    Σε κάθε δεκαετία από το 60 και μετά τύχαινε σε κάποιον της οικογένειας και μια περίπτωση πολύ σοβαρού χειρουργείου, πάντοτε σε δημόσιο νοσοκομείο και ουδέποτε μου ζητήσανε φακελλάκι. Τείνω να πιστεύω πω το «φακέλλωμα» το επιδιώκουν περισσότερο οι συγγενείς από τον γιατρό για να έχουν την συνείδησή τους ήσυχη πως έκαναν το καθήκον τους (όπως οι μανάδες με τα φροντιστήρια κα τα ιδιαίτερα).
    Ισως πάλι να μην εμπνέει τους γιατρούς η μούρη μου (λέτε να μοιάζω με εφοριακό 😉

  5. Nestanaios said

    Στην τμολογία των λέξεων και στην περίπτωση των δύο λάμδα (ΛΛ), πρέπει
    να εξετάζουμε το ενδεχόμενο μήπως το πρώτο λάμδα είναι Ν.
    Πολλυώς = πον + λυως. Παυσίπονο.

  6. Αγγελος said

    Όλα τα άλλα — και τα ορθογραφικά, και τα ποσοστά (για όποιον δεν έχει βγάλει το Πολυτεχνείο), και το δέσιμο λάθος εξωφύλλου — τα καταλαβαίνω, καταλαβαίνω δηλαδή πώς μπορούν να γίνουν, αν και βέβαια άμα είναι τόσα πολλά όσα στους Πρωταγωνιστές, κάποιος θέλει ξύλο 🙂 Αλλά οι μάχες μεταξύ Άγγλων και Γερμανών στην Αθήνα το Νοέμβριο του 1944, πραγματικά μ’αφήνουν άναυδο. Από άλλον πλανήτη έπεσε ο συγγραφέας; Εκτός από το μήνα, που άντε να πεις είναι αβλεψία, δεν ξέρει ότι οι Γερμανοί έφυγαν από την Ελλάδα σχεδόν ειρηνικά, συμπτυσσόμενοι δηλαδή βάσει σχεδίου (διότι έχαναν αλλού τον πόλεμο); Είναι άραγε τόσο νέος, που τα γεγονότα του 1944 του φαίνονται… αρχαία ιστορία; Είχε κάτι ακούσει για συμμαχικό νεκροταφείο στο Καλαμάκι και για μάχη του Θησείου και συμπλήρωσε με τη φαντασία του τις λεπτομέρειες; Πιστεύει συνειδητά ότι ως μυθιστοριογράφος δικαιούται να πλάθει όπως θέλει το ιστορικό πλαίσιο;

  7. ΣοφίαΟικ said

    4: Μα βρε Gpoint, ποτέ δεν σου ζητάει κανένας τίποτα. Από μόνος σου δίνεις. Μαθαίνεις από τρίτους την ταρίφα και πηγαίνεις υποτίθεται οικειοθελώς και προσφέρεις ένα μικρό δώρο ευγνωμοσύνης για την κατανόηση που δείχνουν στο πρόβλημά σου κλπ κλπ. Ο αποδέκτης σε ευχαριστεί, σου λέει δεν ήταν ανάγκη και αυτό είναι όλο.

    Για να πούμε την αλήθεια παντως, σε κάποιες περιπτώσεις ε΄χιε παρεξηγηθεί η έννοια του φακελλακίου. Πριν λίγο καιρό άκουγα να συζητάνε κάποιοι μια εγχείριση που θα γινόταν σε ιδιωτική κλινική και λεγανε: τόσο το δωμάτιο, τόσο τα φάμρακα, τόσο το φακελλάκι που μας ζήτησε ο γιατρός. Και ρώτησα κι εγώ κι έμαθα ότι «φακελλάκι» εννούσαν την αμοιβή του γιατρού, η οποία αμοιβή ήταν νομιμότατη.

  8. Γς said

    7:
    > τόσο το δωμάτιο, τόσο τα φάμρακα, τόσο το φακελλάκι

    τόσο το … βατραχάκι

  9. ππαν said

    Καθόλου δεν μου άρεσε αυτό του Κορίνη αν και η λεπτομέρεια με τον Κλογκ είναι διασκεδαστική.

  10. Πάνος με πεζά said

    Το πλέον του 100 είναι το τμήμα του ποσοστού της ΕΡΕ που αντιπροσώπευε δέντρα.

  11. Γς said

    >Άλλο εξώφυλλο, άλλο περιεχόμενο, δεν θυμάμαι να το έχω ξανασυναντήσει!

    Το είχαν συναντήσει οι μανάδες μας.
    Σύνηθες φαινόμενο τότε (αλλά σπανίως αντιληπτό):
    «Αναγνωστικό 6ης Δημοτικού» έγραφε το εξώφυλλο που διάβαζε ο κανακάρης τους. «Μάσκα» εντός (μια και που την αναφέραμε κι αυτήν σήμερα)

  12. sarant said

    Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    10: Καλό!

    9: Τι δεν σου άρεσε; Αυτό που έγραψα εγώ;

  13. ππαν said

    12γ: Ορίστε; Σε αυτήν την περίπτωση δεν θα έγραφα «αυτό για τον Κορίνη¨;

  14. alexandros_a said

    Καλημέρα! Ως προς το

    > Άλλο εξώφυλλο, άλλο περιεχόμενο, δεν θυμάμαι να το έχω ξανασυναντήσει!

    Συνέβαινε διαρκώς στον Αναγνώστη του Καλβίνο στο «Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης»

  15. SN said

    Γιατί όχι πραγματικό λάθος; Γίνεται πιο μεγάλο, πιο εύηχο, πιο καλαίσθητο; Αναλογικά π.χ. περιβαλλοντολογικά προβλήματα, πνευμονολογικό-ανοσολογικό νόσημα, μηχανολογικό πρόβλημα, είναι πιο σωστά απο την σκέτη κατάληξη σε »-ικός»;

  16. sarant said

    13: Πράγματι έτσι θα έγραφες, αλλά είπα να βεβαιωθώ.

    15: Πραγματολογικός είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για τέτοιες περιπτώσεις, όταν δηλ. αναφερόμαστε στα πραγματικά περιστατικά που περιγράφει ένα λογοτεχνικό έργο.

    Δείτε τι λέει το λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής:
    Πραγματολογικές παρατηρήσεις / πραγματολογικά στοιχεία, οι παρατηρήσεις, οι μνείες, τα σχόλια που αναφέρονται σε πραγματικά στοιχεία (ιστορικά γεγονότα ή ονόματα, τοπωνύμια κτλ.) ενός λογοτεχνικού κειμένου.

  17. Εμένα μου έχει συμβεί κάτι χειρότερο: εξώφυλλο δεμένο ανάποδα. Να πάρεις το βιβλίο στο τρένο ξερωγώ και να νομίζει ο απέναντι ότι το διαβάζεις τα πάνω κάτω.

  18. Γς said

    Εμένα μου έχει συμβεί κάτι χειρότερο:
    Να κάνω πως διαβάζω και να χαλβαδιάζω την απέναντι.
    Κι εκείνη να με κοιτάζει με απορία, που κρατάω το βιβλίο ανάποδα!

  19. Γς said

    18:
    Και δεν κάνω πλάκα. Είναι πραγματικότητα.
    Τα λέγαμε στο τηλέφωνο χωρίς να την έχω δεί. Και μου είπε ότι θα πήγαινε την τάδε ώρα για μια εξέταση σε κάποιο Εξεταστικό Κέντρο (Αριστοτέλειο στην Αριστοτέλους).
    Πήγα στην αίθουσα αναμονής και έκανα πως διαβάζω τα διάφορα περιοδικά για να την εντοπίσω.
    Με πήρε πρέφα.
    (Γιατί με κοιτάζει αυτός πάνω από το περιοδικό που κρατάει ανάποδα;)
    Και κρατάει ακόμα αυτή η κολόνια από το 1998…

  20. Ηλεφούφουτος said

    Εξαιρετικά χρήσιμο το σημερινό.
    Όχι μόνο με απέτρεψε απ το να διαβάσω ένα αστυνομικό που σίγουρα θα μ έκανε να βλαστημήσω το χρόνο που έχασα αλλά μου έδειξε και ένα δικό μου λάθος:
    Πίστευα ότι ο τίτλος του δίσκου ήταν «Όχι λάθη, πάντα πάθη». Φταίει που τον είχα σε κασέτα που μου είχε γράψει και μου είχε στείλει μια φίλη μου, και τον τίτλο τον είχε γράψει με το χέρι. Το δεύτερο Λ εγώ το έβλεπα Π, άσε που μου ‘ρχόταν και πιο κατανοητός έτσι ο τίτλος.

    Αυτό όμως με το «εόρακα» δεν έπρεπε να το είχες γράψει καν, Νικοκύρη. Με τη διτυπία αυτή το μαθαίνουμε ήδη από τη σχολική γραμματική του Λυκείου. Το «εόρακα» είναι δοκιμότατο, και όχι επειδή υπαρχει στο TLG, το οποίο έχει και τύπους εντελώς αούα.

  21. panayacht said

    Καλημέρα!
    Οι Τραχίνιες του Σοφοκλή που παίχτηκαν πρόσφατα στην Επίδαυρο έγιναν Ταχίνιες στο εξώφυλλο του βιβλίου των εκδόσεων Ζήτρος (Σοφοκλής: Δραματική ποίηση-έκδ.2005). http://www.politeianet.gr/books/sofoklis-dramatiki-poiisi-174651
    Είναι άραγε ένας γρήγορος τρόπος να μελοποιηθεί το δράμα, αφού είναι γνωστό ότι το ταχίνι ταιριάζει πολύ με το μέλι;
    Συγχωρέστε μου τον μελοδραματισμό.

  22. Γς said

    21:
    Ταχίνιες;
    Γιατί όχι Τανίνιες;
    ‘Η καλύτερα Τανίνες, που είναι στο κόκκινο κρασί και που κάνουν καλό στην καρδιά και στα γηρατειά.
    Η αντιγηραντική γενικώς δράση του οινοπνεύματος έχει διαπιστωθεί: Σστη Ρωσία, για παράδειγμα, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι δεν γερνούν.
    Πεθαίνουν νέοι από αλκοολισμό.

  23. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    21: Κέφια έχουμε βλέπω!

    20: Δεν το ήξερα, έλειπα σ’ εκείνο το μάθημα, να το διορθώσω λοιπόν.

  24. Gpoint said

    #21
    μήπως…τι φοβεό, τι τομεό να μη μποώ να πω το ο !!!

  25. Αναμεταξύ μας άμα κάνουμε το Νόμο του Μπούμερανγκ, δεν πειράζει, έτσι;;; Δεν παραξηγιόμαστε, σωστά;;;

    Το λέω αυτό, διότι στην ιστοριογραφία περί Δεκεμβριανών, όταν βλέπουμε «μάχη/ες στο Θησείο», πρόκειται πάντα για μάχες μεταξύ Χιτών και ΕΛΑΣ, και όχι Εγγλέζων και ΕΛΑΣ.
    Οι Χίτες είχαν ταμπουρωθεί στο Θησείο, και μόλις τη δεύτερη μέρα των Δεκεμβριανών (4η Δεκεμβρίου), ο ΕΛΑΣ πήγε να κάνει εκκαθάριση την περιοχή, και πράγματι μέχρι το απόγευμα ήταν στα χέρια του. Η μόνη εμπλοκή των Εγγλέζων ήταν που έστειλαν 3 τεθωρακισμένα για να φυγαδεύσουν τους Χίτες, πράγμα που έγινε (τους πήγαν στα Παλαιά Ανάκτορα), αλλά αψιμαχίες με τον ΕΛΑΣ δεν υπήρξαν στη συνέχεια, διότι οι Αγγλοι κατάλαβαν αμέσως ότι βρίσκονταν σε πολύ εχθρική περιοχή, καθώς όλοι οι κάτοικοι βοηθούσαν τον ΕΛΑΣ, και αναχώρησαν αμέσως.
    Δεν υπήρξαν, δηλαδή, οσυσιαστικά, μάχες μεταξύ Εγγλέζων και ΕΛΑΣ στο Θησείο, ούτε εκ παρατάξεως (πωςτολένε στη στρατιωτική ορολογία), ούτε αψιμαχίες πεζοδρομίου.
    Οι Εγγλέζοι, πρέπει να πω, κατά τη διαφυγή, κατέλαβαν το παρακείμενο Αστυνομικό Τμήμα Θησείου (όχι το ίδιο το Θησείο, δηλαδή) και το κράτησαν για μιάμιση μέρα, καθώς είδαν ότι δεν τους έπαιρνε, και έφυγαν οικειοθελώς.

    Το Θησείο, έτσι, παρέμεινε στα χέρια του ΕΛΑΣ μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου, οπότε ανακαταλήφθηκε από, όπως διαβάζω τώρα, από μια Ταξιαρχία Αλεξιπτωστών (Ελλήνων που είχαν έλθει από την Ιταλία) και από ένα Τάγμα Εθνοφυλακής, το 143ο, που φτιάχτηκε αποκλειστικά από τους Χίτες των Παλαιών Ανακτόρων, που είπαμε πιο πάνω.

    Τώρα, βέβαια, Νόμος του Μπούμερανγκ είναι αυτός, δεν αποκλείεται κι εγώ να έχω κάποιο ή κάποια λάθη, αλλά η φιλολογία «μάχες στο Θησείο» πάντα παραπέμπει σε Χίτες και ΕΛΑΣ.

  26. sarant said

    25: Βασιλική, εγώ έγραψα:
    Μάχες στην Αθήνα τον Νοέμβρη του 1944; Ανάμεσα σε ποιους; Μα “φυσικά”, ανάμεσα σε Γερμανούς και Άγγλους!! Κι ας είχαν φύγει οι Γερμανοί από την Αθήνα ένα μήνα νωρίτερα, τον Οκτώβριο, κι ας έγιναν πράγματι μάχες ένα μήνα μέσα στην Αθήνα, αλλά τον Δεκέμβριο ανάμεσα στους Εγγλέζους και στο ΕΑΜ.

    Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια ανακρίβεια σ’ αυτά που γράφω.

  27. Γς said

    Βάλε και λίγο μπούμεραγκ,
    ουπς, λίγο παρακείμενο Μακρυγιάννη

  28. Γς said

    27 για 25

  29. @26
    Νικ, για το Θησείο δεν μιλάμε;;;
    Εγώ για το Θησείο τα είπα όλα αυτά, όχι για ολόκληρη την Αθήνα.
    Στο Θησείο δεν έλεγε ο συγγραφέας ότι βρέθηκε η πλάκα που κρύγτηκε κατά τη διάρκεια των μαχών μεταξύ Εγγλέζων και Γερμανών;;;

    Φαίνεται εγώ κόλλησα στο Θησείο και φαντάστηκε μετά να λες «μάχες Εγγλέζων και ΕΑΜ στο Θησείο», γι’ αυτό και πήγε το μυαλό μου εκεί που πήγε.

  30. » Άλλο εξώφυλλο, άλλο περιεχόμενο,»

    Μα γι’ αυτό λένε Don’t judge a book by its cover! 🙂

  31. Για βιβλία που υπήρχε σοβαρός λόγος άλλα να δείχνει το εξώφυλλο κι άλλο περιεχόμενο να υπάρχει, έτυχε στα χέρια μας να πέσουν δυο τέτοια:

    Εγχειρίδιο του χαφιέ-πράκτορα που είχε διεισδύσει στο παράνομο ΚΚΕ (+ Εγχειρίδιο επαγρύπνησης του παράνομου κομμουνιστή)
    http://xyzcontagion.wordpress.com/2012/10/16/egxeiridio-xafies-paranomo-kke/

  32. tamistas said

    Για να λαθέψεις πρέπει να δουλέψεις. Ο μόνος αλάνθαστος, εξαιρουμένου του πάπα, είναι ο άπρακτος. Αυτή τη συγχωρητική λογική μου την έμαθε η μάνα μου.
    Επίτηδες λάθος εξώφυλλο είχα δει σε δίσκο 33 στροφών φτιαγμένο στο εξωτερικό για την Ελλάδα στη χούντα (νομίζω έγραφε Νταλάρας κι έπαιζε Θεοδωράκη). Λάθος, αντίστοιχο του εξωφύλλου, ήταν και η ετικέτα στο βινύλιο. Πάντως δίσκοι και βιβλία με λάθος εξώφυλλο είναι συλλεκτικοί.

  33. Κασσάνδρα said

    Τα κοράκια, στους Συμιακούς, είναι καλοδεχούμενα, σε αντίθεση με τους Παλιολλαδίτες.

  34. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    33: Και έχουν (όπως κάθε νησί) πολλά πρωτότυπα ονόματα – η Αστραδενή έγινε και βιβλίο.

  35. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    «Χαρώ το ΄γω το κορασοπούλι μου, το θυγατέρι μου!»
    Συνήθης χα’ι’δευτική προσφώνιση από γιαγιάδες και θειάδες (να το χαρώ το κοριτσάκι μου,το παιδί μου).
    -Τσιτσινιά ή Τσιτσίνα είναι ένα παράξενο βαφτιστικό της Ανατ.Κρήτης .Και το Πιπίνα σε βαφτιστικό (αλλά κυρίως υποκοριστικό της Δέσποινας).
    Στη Ρόδο Η Τσαμπίκα και στη Μάνη η Μισκένη.Η Αστραδενή με βρυκολάκιασε (το βιβλίο).
    Νικοκύρη, θέλω άδεια για να γράψω μια ιστορία- διηγηματάκι στο θέμα «απόξω μπέλα-μπέλα κι από μέσα κατσιβέλα» (Άλλο το εξώφυλλο κι άλλο το σώμα) Έχει μέσα μυστικά του κράτους και θα με υπερασπιστείτε αν με πάρουν φαλάγγι-ποτέ δεν ξέρεις…) 🙂

  36. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Η αδελφή μου διάβαζε το Ρωμαίος και Ιουλιέτα και η παντεπόπτρια θείτσα που εισέβαλε αθόρυβα προς έλεγχο του γυμνασιόπαιδου ,συλλάβισε :»Ρωμαϊκή Ιστορία». (Μα δεν έχουν και οι αθώοι καμιά φορά Θεό;)

  37. sarant said

    Να γράψεις Έφη και να το βάλουμε την Κυριακή.

  38. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Σαν το ντελόγο δεν υπάρχει. Συντομεύω αρχή και τέλος κι αφήνω καλού-κακού αναπάντητο τί ήταν το βιβλίο που ντύθηκε στ άσπρα και «σενιαρίστηκε» για την ειδική-υψηλή αποστολή του (Τί είναι την Κυριακή;)

  39. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ένα μικρό τέρμινο ,τα φερε έτσι μια περίεργη συγκυρία και βρέθηκα να δουλεύω, ‘οντας φοιτήτρια, σε μια μονάδα μεικτού προσωπικού (πολιτικού και στρατιωτικού) ως υπάλληλος χρεωμένη με τη γραφική δουλειά για ένα μεγάλο εργοτάξιο.(Η αποχώρησή μου από κει ήταν επεισοδιακή αλλά δεν είναι του παρόντος). Θες επειδή ήμουν φοιτήτρια στη νομική, θες επειδή οι καραβανάδες βαριόντουσαν (ή για να μην εκτεθούν σε γλωσσικά και ορθογραφικά λάθη) μού άφησαν να παίρνω εγώ τις καταθέσεις (υποτίθεται ενώπιον τους) για να κλείνουν υποθέσεις φθορών και ζημιών σε οχήματα και μηχανήματα που ήσαν χρεωμένα στους κατά καιρούς υπεύθυνους του εργοταξίου ,στους εργοδηγούς ή στους οδηγούς (φαντάρους και πολίτες ). Η πεπατημένη οδός ήταν καταθέσεις από τρεις,όπου έλεγαν πάνω-κάτω ότι λόγω των σκληρών συνθηκών δουλειάς,(βραχώδη εδάφη) φθείρονταν τα λάστιχα, οι άξονες κλπ και γράφαμε ένα πόρισμα απαλλακτικό και έμπαινε αρχείο ο φάκελος. Στο διάστημα των μηνών που έμεινα εκεί,είναι αλήθεια ότι δεν υπήρξε ούτε μία περίπτωση που να καταλογισθεί υπαιτιότητα εις βάρος πολίτη ή φαντάρου και να χρεωθεί τη δαπάνη γι αυτό. Κάπως σαν ρουτίνα αλλά πάντα με προσοχή, έφτιαχνα τις ερωτήσεις ώστε να οδηγείται το πόρισμα στο μη καταλογισμό διότι ήσαν και κάποιοι απλοϊκοί πρώην φαντάροι που τους καλούσαν να καταθέσουν αναδρομικά και μέσα στην αθωότητά τους και την άγνοια, κινδύνευαν να φεσωθούν για αμάξια που καλά καλά δεν τα είχαν οι ίδιοι οδηγήσει, αλλά τα είχαν χρεωθεί κάποια στιγμή. Τα παράλογα του Στρατού (του ελλην.δημοσίου θα ΄λεγα τώρα). Οι καταθέσει αυτές όμως ήσαν ένορκες και ενώπιον μου έθεταν «την δεξιάν επί του Ευαγγελίου» και προχωρούσαμε στο θέμα. Κάποιες φορές αν είχαν αργήσει να συντάξουν το σχετικό φάκελο, φτάνανε να καλούν ανθρώπους που είχαν αποστρατευτεί πριν τρία και πάνω χρόνια ή πολίτες που είχαν συνταξιοδοτηθεί ή μετατεθεί κλπ,να έρχονται κι από μακριά μόνο και μόνο για να καταθέσουν. Μια τέτοια φορά, διαπίστωσα ότι το Ευαγγέλιο που θα ορκιζόντουσαν (ένα παλιό που το είχε ο προσωπάρχης στο γραφείο του γι αυτή τη δουλειά) δε βρισκόταν πουθενά. Τώωρα; Ήμουνα μόνη μου και 5 ή 6 άνθρωποι είχαν αφήσει τις δουλειές τους ,είχαν ταξιδέψει για να ρθουν να καταθέσουν για «περσινά ξινά
    σταφύλια».
    Ο Όρκος τους δόθηκε επί τομιδίου, ντυμένου με λευκό χαρτί και φέροντος ζωγραφισμένο μαύρο σταυρό στο κέντρο
    -Ευαγγέλιο-.
    Δε θα πω εδώ το περιεχόμενο του βιβλίου αλλά χρόνια μετά το είπα στον έναν εκ των τότε «ορκισμένων»(πρώην Έφεδρος Αξ/κός, Μηχανικός στη ζωή του ) και γελούσε τόσο που κατεβήκαμε από το τρόλεϋ που τον συνάντησα τυχαία.

  40. Εθνικόφρων said

    Αξιότιμοι σύντροφοι,
    κατεβάσατε εδώ http://www.kis.gr/files/xronika%20240_B(2).pdf
    το νέον τεύχος των «Εβραϊκών Χρονικών» που μόλις εκυκλοφόρησε από το «Κεντρικόν Ισραηλιτικόν Συμβούλιον Ελλάδος».
    Εις τας σελίδας 12 έως 16 θα αναγνώσετε έν εκπληκτικόν κείμενον διά τον Ιδρυτήν του Κράτους του Ισραήλ, Δαβίδ Μπεν Γκουριόν, και πόσον Ελληνολάτρης ήτο. Εδιάβαζε τους Αρχαίους εις το πρωτότυπον, ελάτρευε την καθαρεύουσαν και περιεφρόνει την Δημοτικήν αποκαλώντας την «Γλώσσα της Παρακμής»!
    Ηπόρει, διατί οι Έλληνες απεμπόλησαν την έξοχον Αρχαίαν Γλώσσαν των και δεν την επανέφερον, όπως επανέφερον οι Εβραίοι την Αρχαίαν Εβραϊκήν εις το Ισραήλ και διαπρέπουν σήμερον παντού. Ο Μπέν Γκουριόν εις την συνέντευξιν εις ήν σάς παραπέμπω, λέγει πράγματα που ούτε ο Κ. Πλεύρης θα ετόλμα να είπη!..
    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Καταρρίπτεται το επιχείρημα των Ελλήνων νεοναζιστών και λοιπών Εθνικοπαραφρόνων ότι οι Εβραίοι πταίουν διά την διάλυσιν της Ελληνικής Γλώσσης. Σείς οι πάσης φύσεως Μπολσεβίκοι πταίετε, κύριε Σαραντάκο, κακά τα ψέμματα..
    ΚΑΙ ΚΑΤΙ που στοιχηματίζω ότι αγνοείτε: Η δημοτικίστρια Πηνελόπη Δέλτα (εις την «Ζωήν του Χριστού», νομίζω) αποκαλύπτει ότι αμφότεροι οι γονείς της (ο Μέγας Ευεργέτης Εμμανουήλ Μπενάκης και η μητέρα της) ουδέποτε εδιάβασαν έστω και έν κείμενόν της, διότι εσιχαίνοντο την Ψυχαρικήν Δημοτικήν εις ήν έγραφε!.. ΤΟ ίδιον ίσχυε και διά τον Ίωνα Δραγούμην, με τον οποίον ησχολήθητε εις προηγουμένην σας ανάρτησιν κ. Σαραντάκε: Ουδέποτε ο πατήρ του, πρώην Πρωθυπουργός Στέφανος Δραγούμης, εδιάβασε έστω και μίαν από τις παπαριές που έγραφε, διότι εσιχαίνετο την ψυχαρικήν διάλεκτον. Είναι τυχαίον κ. Σαραντάκε, ότι όλοι οι Μεγάλοι Ευεργέται (αν και ελάχιστα γραμματισμένοι οι περισσότεροι) ελάτρευον την καθαρεύουσαν και εμίσουν την Δημοτικήν; Από τότε που εφηρμόσθη η Δημοτική εις τα σχολεία (επί Ι. Μεταξά διά του Μ. Τριανταφυλλίδη) οι Ρωμηοί έχασαν την αγάπην των προς τους Αρχαίους Έλληνας και η χώρα επήγε κατά διαβόλου.
    Συγγνώμην διά την πολυλογίαν μου…

  41. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Τί χρείαν έχομεν μαρτύρων; Σύ είπας

    Παναζία μου κι Αφέντη μου Χριστέ μου !

  42. spiral architect said

    Τι μαθαίνει κανείς στο ιντερνέτ … 🙄

  43. sarant said

    40: Λέτε γι’ αυτό ο Μπενάκης να έβαλε να σκοτώσουν, όπως λέγεται, τον Δραγούμη;

    39: Νόμισα πως θα ήταν εκτενές διήγημα, οπότε τις Κυριακές συνήθως βάζουμε λογοτεχνικό θέμα.

  44. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Με συγχωρείτε κύριε του 40, παπαρίες είναι στη δημοτική ε; καθότι παπαριές τις λέτε εσείς ο καθαρευουσάνος.

  45. τας παπαρίας

  46. Αυτά με το διαφορετικό εξώφυλλο, άλλο περιεχόμενο, μου θύμισε ενδιαφέρον περιστατικό :
    Κατά τη δεκαετία του ’80, αρχές ’90, κυκλοφόρησε η πληροφορία στον χώρο των κρατουμένων ποινικών στις ελληνικές φυλακές ότι εκδόθηκε στα ελληνικά το βιβλίο «Το ένστικτο του θανάτου», του Ζακ Μερίν, γνωστού Γάλλου κακοποιού, λήστη, πολλές φορές δραπέτη και κρατούμενου, που είχε εκτελεστεί απ’ τη Γαλλική αστυνομία σε ενέδρα, και λογικά, πάρα πολλοί ήθελαν να το διαβάσουν. Εμφανίστηκε όμως μια μεγάλη δυσκολία : Οι υπηρεσίες των φυλακών δεν επέτρεπαν σε καμιά περίπτωση την είσοδο του συγκεκριμένου βιβλίου στα «σωφρωνιστικά καταστήματα»…..
    Λύση έδωσε σαν από μηχανής θεός, κρατούμενος που εργαζόταν στο βιβλιοδετείο των φυλακών Κορυδαλλού (υπήρχε σύγχρονη μονάδα βιβλιοδεσίας στις φυλακές αυτές, που βιβλιοδετούσε κυρίως νομικά βιβλία και δικαστικές αποφάσεις για λογαριασμό του Υπουργείου Δικαιοσύνης, υπάρχει ακόμα, μα υπολειτουργεί).
    Δεν ξέρω με ποιό τρόπο κατάφερε ο αθεόφοβος να προμηθευτεί αρκετά μεγάλη ποσότητα αντιτύπων από «Το ένστικτο του θανάτου» (καμιά δεκαπενταριά), εξαφάνισε τα εξώφυλλα και τα έδεσε με εξώφυλλά από κάποιο Βίο του Αγίου Ιακώβου….
    Δεν νομίζω να ήξερε τα προηγούμενα παρόμοια κόλπα του ΚΚΕ, μαλον ήταν δική του, πρωτότυπη ιδέα, και δεν ζει πια για να τον ρωτήσουμε, πάντως το απαγορευμένο βιβλίο κυκλοφόρησε έτσι σε πολλές φυλακές της χώρας. Στα χέρια μου έφτασε το ’92, στις φυλακές Αμφισας, και ξαναείδα άλλο αντίτυπο το 2005 στην βιβλιοθήκη των φυλακών της Πάτρας, αρχειοθετημένο στα εκλησιαστικά……

  47. sarant said

    46: Καταπληκτικό!

  48. silia said

    «Συγγραφικές αστοχίες»
    http://silia.wordpress.com/2008/10/01/astoxies/

  49. @46

    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Αρχειοθετημένο στα εκκλησιαστικά, λέει!!!

  50. ΠΑΝΟΣ said

    Μποντλέρ ή Μπωντλαίρ;

  51. # 49

    Εμ, «Βίος Αγίου Ιακώβου» γράφει (ΖΑΚ Μερίν), πού αλλού να το βάλουνε οι αθρώποι….
    Τα ταίριαξε μια χαρά ο μπαγάσας…

  52. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    49. E δεν το βάφτισε κι Ευαγγέλιο. Μόνο βίο του Αγίου Ιακώβου 🙂

  53. sarant said

    48: Και ο Όμηρος νυστάζει!

    50: Είπαμε, απλογράφηση, η αντιστρεψιμότητα είναι φενάκη.

  54. Εχω πάρει και τον Μποντλέρ και τον Πόε από την Πολιτεία λόγω του 80% έκπτωση και σε μένα ήταν σωστά!

  55. sarant said

    Φαίνεται έπρεπε να πάρω και τα δύο!

  56. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    43 β(η βραδυφλεγής). Μαζί με τα σιδερικά κουνιούνται κι οι βελόνες; μην τρίζουν τα κόκαλα των λογοτεχνών. Δηγούμαι μόνο κανένα ίδαίτερο που θυμάμαι. Η ευχαρίστηση της συμμετοχής με παρακινεί και βέβαια τα ωθητικά σας νήματα.
    54. Σπουδαία σύμπτωση να πέσει στο Νικοκύρη το μεταμφιεσμένο. Κι αν δεν συνέπιπτε, μπορεί να έπρεπε να το επιδιώξουν. Σαν μαργιόλικη διαφήμιση μπορεί να καταλήξει!

  57. leonicos said

    Όταν είδα το σχόλιο για το εόρακα, πήγα να ξιφουλκήσω, αλλά ήταν άσκοπο. Πρόλαβες να το διορθώσεις. Έχεις όμως δίκιο στο ότι το εώρακα είναι πιο παραδεκτό

    Δεν χρειάζεται τεστ για τα δύο λλ. Εφόσον προηγείται να ήθα είναι υποτακτική, επομένως αόριστος, επομένως ένα λ

    @40 Μας τα παραλένε με τον Μπεν Γκουριόν. Αν διάβαζε τόσο πολλά ελληνικα΄στο πρωτότυπο, δεν κάνανε τον κόπο να μας πούνε και τι είχε διαβάσει; Όμηρο και Πλάτωνα, Ησίοδο και Θουκυδίδη ή τραγικούς, το βρίσκω απίθανο. Και δεν μαθαίνει κανείς ελληνικά μόνο για τον Ξενοφώντα. Πάντως εγώ προσωπικά δε σώζομαι ούτε από τους μεν ούτε από τους δε.

    Στο δικαστήριο, ο θείος μου Ανσέλμος μάρτυρας. «Είμαι Ιουδαίος κ. Πρόεδρε!» Ο πρόεδρος αμέσως βγάζει από κάτω ένα πραγματάκι ντυμένο με μπλε κόλλα… «Ορίστε… Παλαιά Διαθήκη». Ο θείος μου ορκίστηκε και η δίκη συνεχίστηκε κανονικά προςε μεργάλη θυμηδία όλων μας. Η Παλαιά Διαθήκη στην οποία ορκίστηκε δεν είχε πάχος μεγαλύτερο από ένα ‘Θησαυρό’. Αλλά δεν τολμούσε κανείς ν’ αμφισβητήσει τον πρόεδρο…

  58. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    57δ. κι εγώ που νόμισα πως παρανόμησα (κάνει και ρίμα)

  59. Αγγελος said

    Λεώνικε, η υποτακτική έχει και ενεστώτα. «Θα υποβάλλω (=θα στέλνω) αναφορές ώσπου να με σιχαθούν», «στα παιδιά πρέπει να επιβάλλει (=να βάζει) κανείς περιορισμούς», κλπ. Το ξέρεις βέβαια, αλλά είπαμε, κι ο Όμηρος αποκοιμιέται πότε-πότε.
    Όσο για τον αείμνηστο Μπεν Γκουριόν, κι εγώ βρίσκω λίγο παραφουσκωμένα αυτά που βάζουν στο στόμα του οι Έλληνες δημοσιογράφοι. Κάποια ελληνικά θα είχε βέβαια μάθει κατά την παραμονή του στη Θεσσαλονίκη, αλλά όχι κι έτσι! Παρόλ’ αυτά, ευχαριστώ τον Εθνικόφρονα για την ενδιαφέρουσα παραπομπή του, κι ας έχει λάθος το λίκνο, κι ας με κάνει έξαλλον ο προβοκατόρικος τρόπος του…

  60. Γς said

    “Οικογενειακή τραγωδία στο Άργος. Πυροβόλησε στο κεφάλι τη 17χρονη κόρη του “
    Χτες.
    Ε, και λοιπόν;

    Να μωρέ θυμήθηκα τη φίλη μου τη Φανή.

    Συμπαθάτε με…

  61. Gpoint said

    # 57, 59

    Μη τσακώνεστε. Η λέξη Αχιλλεύς γραμμένη συχνά και Αχιλεύς στην Ιλιάδα δίνει την προφανή απάντηση. Οι αρχαίοι δεν είχαν κανόνες, οι κατοπινοί τους φτιάξανε, καθώς καθένας νόμιζε και με τα χρόνια έγιναν θέσφατα. Μόνο το διπλό γάμα έχει νόημα για να θυμίζει την παλιά προφορά.
    Βέβαια μέχρι να υιοθετήσει η Ακαδημία την άποψή μου, έχουμε καιρό…

  62. 46,
    «…εργαζόταν στο βιβλιοδετείο των φυλακών…»

    Δεσιμοφύλακας! 🙂

  63. ΠΑΝΟΣ said

    Αν ποτέ καταλάβω σε ποιά,πόσα σημεία πρέπει να ισχύει η απλογράφηση,τότε όλοι μας κι εγώ μαζί,θα είμαστε σύμφωνοι.Κι εγώ απλοποιώ.Υπερέβην εαυτόν!! Όχι,όμως,για κάποια καθιερωμένα απ’ τον χρόνο.Για παράδειγμα Σαίξπηρ,όχι Σέξπιρ,ούτε Σεξπυρ.Επίσης,δεν μπορώ να ανεχτώ την μπερδεμένη χρήση αρσενικού-θηλυκού στις μετοχές.Πριν πέντε λεπτά έγινε κάτι τέτοιο στο Μέγκα,από εκπρόσωπο κόμματος,τού σύριζα.Θα μπορούσε να είναι και άλλου κόμματος φυσικά!Είναι παράλογο και οπισθοδρομικό αυτό;Αντιστρεψιμότητα δεν υπάρχει,γιατί υπάρχει η «μοίρα» αυτού τού τόπου.Αλλού θέλει να αλλάζει κάθε εξάμηνο,σε κάποιους τομείς,αλλού,στούς περισσότερους, θέλει την πλήρη,μακάρια ακινησία.Να φέρω παραδείγματα; Δεν χρειάζεται.Στο ιστολόγιο παίρνουν μέρος πανέξυπνοι άνθρωποι.Θα πει κάποιος,ότι ίσως είμαι «κολλημένος».Ο μόνος είμαι;Μπορεί κάποιοι και εκ τού αντιθέτου…Το ίδιο είναι.

  64. sarant said

    63: Άλλο οι μετοχές, άλλο η απλογράφηση. Το «καθιερωμένο από το χρόνο» είναι ασαφές, δεν έχει διαχωριστική γραμμή. Όλα τα κύρια ονόματα και τα τοπωνύμια απλοποιούνται εκτός από τα εξελληνισμένα. Έτσι, Λωζάννη και Βρυξέλλες, αλλά, έστω, Ντίσελντορφ. Και Σέξπιρ αλλά Βολταίρος. Θα μπορούσαμε, κατόπιν συμφωνίας, να δεχτούμε και το υ σαν απόδοση του γαλλικού u, που βοηθάει σε πολλές περιπτώσεις.

  65. ΠΑΝΟΣ said

    #64
    Θα προσπαθήσω να συνηθίσω τον Σέξπιρ,αν και πολύ δύσκολο.Δεν μού πάει ρε γαμώτο!Το Ντίσελντορφ μού είναι πολύ πιο εύκολο,αν και θα το γράφω με -υ.Δεν θα λέω όμως ότι με ιώτα,δεν μού πάει.Θα κάνω το κορόιδο και τελικά ίσως το δεχτώ.Η παλιά συνήθεια να πάρει…

  66. ΠΑΝΟΣ said

    …και κάτι άλλο.Ψοφούντων ημών των παλαιών (κάποιων) ο Σαίξπηρ γίνεται Σέξπιρ.Να επανεκδόσουν όμως χιλιάδες βιβλία με την νέα γραφή.

  67. ΠΑΝΟΣ said

    …ή ψοφησάντων (δεν παίρνει διόρθωση,να πάρει,έτσι και το στείλεις!)

  68. sarant said

    66: Γιατί ψοφούντων, κουνήσου από τη θέση σου, άσε που το ψοφώ στ’ αρχαία σημαίνει κάνω κρότο!

  69. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    60.Γουσού, το χαβασού!.Αγριεύτηκα μεσημεριάτικα.Στο καλό σου,κι ότι κι είχα διαβάσει στο λεωφορείο για το σπίτι, την «κόκκινη αγάπη» του Λαπαθιώτη,από τα βολικά για την τσάντα «μαραμένα μάτια». Μπήκα κι είπα να πάρω αρχή απ τα ψεσινά (κι ύστερα να πάω στο νήμα που πάλι είδα να είναι εξαιρετικό) και μ έβαλες στα αίματα και στις φρίκες.Διάολε είχα κι εγώ από λάθος διάδρομο, βρεθεί στο νεκροτομείο στη Νομική. Μού μεινε εκείνη η κρυάδα και όταν ο Σαββόπουλος ‘εγραψε το «καλοκαίρι» του (μια οσμή νεκροθαλάμου,καλοκαίρι), το εικονοποίησα μ αυτό το συρταρωτό παγωμένο ημιυπόγειο. Κοίτα μια λέξη ξαφνικά :ημιυπόγειο, εφτά φωνήεντα και τρία σύμφωνα.Μόνο το ωμέγα λείπει!

  70. # 62

    Όχι αγαπητέ, κρατούμενος.
    Προφανώς δεν γνωρίζετε πως στις φυλακές εργάζονται αρκετοί κρατούμενοι για να συντομεύσουν τις ποινές τους («ευεργετικός υπολογισμός ημερομισθίων» λέγεται)…
    Έτσι, εκτός από την φύλαξη και τις διοικητικές υπηρεσίες, όλες οι άλλες δουλειές γίνονται από κρατουμένους, και στα συνεργεία (ηλεκτρολόγοι, σιδεράδες, υδραυλικοί, οικοδόμοι, μπογιατζήδες, ξυλουργοί, βιβλιοδέτες στον Κορυδαλλό, στρωματοποιοί στη Χαλκίδα, βιβλιοθηκάριοι, καθαριστές, φουρνάρηδες στην ΚΑΥΦ, αποθηκάριοι, καφετζήδες και καντινιέρηδες) αλλά και στα μαγειρία, κι ο αρχιμάγειρας ακόμα, κρατούμενος είναι, αλλά μέχρι και στα λογιστήρια, οι κρατούμενοι βγάζουνε τη «λάτζα»…
    Οι δεσμοφύλακες – υπεύθυνοι του κάθε συνεργείου, απλώς «επιβλέπουν», αραχτοί σε μια καρέκλα….
    Ο συγκεκριμμένος, που έκανε τη φτιάξη, ήταν πρεζάκιας, καταδικασμένος σε πολυετή καθειρξη για ληστείες, και πέθανε προ δεκαετίας περίπου, κάνα χρόνο μετά την αποφυλάκισή του…..

  71. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    70. Λεξιπλασία ,λεξιπαίχνιδο, ήτανε. Δεσιμο φύλακας. (Φύλαγε καλά, αφού δεν το πήραν χαμπάρι, το δέσιμο των συγκεκριμένων βιβλίων ).

  72. Έχετε δίκιο, δεν το πρόσεξα, διάβασα δεσμοφύλακας……

  73. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    72.Θα ήταν άδικο, γιατί ο κ.Νικολάου, αν ανατρέξετε, κάνει πάντοτε ωραία και σπουδαία σχόλια.

  74. Alexis said

    Καλημέρα…
    Στο «Επίγραμμα θανάτου», επειδή έτυχε να το διαβάσω, μου είχε κάνει κι εμένα εντύπωση το «γεγονός» της μάχης του Θησείου μεταξύ Γερμανών και Εγγλέζων, 23-24 Νοεμβρίου του ’44. Στην αρχή ανέτρεξα στο διαδίκτυο για να δω μήπως τυχόν και είχε γίνει κάποια μάχη μεταξύ Γερμανών και Άγγλων το Νοέμβριο (από κάποιο γερμανικό τμήμα που είχε «ξεμείνει» ίσως;), αλλά φυσικά τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει.
    Μετά γκουγκλίζοντας «μάχη του Θησείου» βρήκα ότι πράγματι έχει γίνει τέτοια μάχη, αλλά το Δεκέμβρη, μεταξύ Άγγλων και ΕΑΜ.
    Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο συγγραφέας σκόπιμα έπλασε μία ψεύτικη μάχη μεταξύ Γερμανών και Άγγλων στην Αθήνα, και σκόπιμα διάλεξε την «ουδέτερη» περίοδο του Νοεμβρίου, εννοώ δηλαδή την περίοδο που οι Γερμανοί είχαν φύγει και τα Δεκεμβριανά δεν είχαν αρχίσει ακόμα.
    Πάντως θα συμφωνήσω ότι η έμπνευσή του ήταν ατυχής, γιατί το γεγονός της μάχης και ιδιαίτερα της ημερομηνίας είναι καθοριστικό στην πλοκή του έργου, και θεωρώ ότι είναι λάθος να στηρίζεται ένα ολόκληρο βιβλίο πάνω σε ένα κατασκευασμένο «ιστορικό γεγονός»

  75. Ἀχιλλέας Τζάλλας said

    Άλλο εξώφυλλο, άλλο περιεχόμενο, δεν θυμάμαι να το έχω ξανασυναντήσει!

    Ἔχω δυὸ ἐκδόσεις τοῦ Ἀετοῦ, ἀπ᾿ τὰ 1949, τὴν «Ἱστορία τοῦ Βυζαντινοῦ Πολιτισμοῦ», καὶ τοὺς «Κανόνες τῆς Κοινωνιολογικῆς Μεθόδου». Τὸ ἕνα ἀπ᾿ τὰ δυὸ εἶναι δεμένο μὲ τὸ ἐξώφυλλο τοῦ ἄλλου.

  76. Πέπε said

    Άλλο εξώφυλλο, άλλο περιεχόμενο, δεν θυμάμαι να το έχω ξανασυναντήσει!

    Να πω κι εγώ ένα;

    Στο Γυμνάσιο διασκέδαζα ξεκολλώντας τα εξώφυλλα των σχολικών βιβλίων και ξανακολλώντας τα σε άλλο βιβλίο, άμα ταίριαζε. Ήταν πολύ χρήσιμο για αντιγραφές σε διαγωνίσματα. Υπήρχαν όμως και βιβλία που δεν είχαν ίδιο μέγεθος με κανένα άλλο. Εκεί μπορείς να το ξανακολλήσεις αναποδα.
    Μια φορά είχαμε Μαθηματικά. Είχα το βιβλίο ανοιχτό στο θρανίο μου και παρακολουθούσα. Προς το τέλος της ώρας ο καθηγητής ζήτησε ένα βιβλίο για να μας πει ποιες ασκήσεις θα πάρουμε για την άλλη φορά, και πήρε το δικό μου. Στην αρχή οι συμμαθητές έβαλαν τα γέλια, όταν τον είδαν να το κρατάει ανάποδα σαν αναλφάβητος (ή σαν χαφιές που δε φρόντισε και πολύ προσεκτικά το καμουφλάζ του). Όταν όμως ο ανύποπτος καθηγητής βρήκε και διάβασε κανονικά τη σελίδα που τον ενδιέφερε, τους άφησε όλους έκπληκτους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: