Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η καλύβα της Γαλάτειας

Posted by sarant στο 13 Αυγούστου, 2013


Μια φράση που έχουμε για να δείξουμε τον απόλυτο έρωτα, όταν κάποιος αρνείται πλούτη και δόξες αρκεί να βρίσκεται μαζί με το αγαπημένο του πρόσωπο, είναι «την Γαλάτειαν και μίαν καλύβην». Η φράση έχει γίνει παροιμιώδης, κι αν γκουγκλίσετε το «και μίαν καλύβην» ή το δημοτικότερο «και μια καλύβα» θα δείτε διάφορες παραλλαγές. Στη βάση εννοιών της Λέξιγκραμ, η φράση υπάρχει στην κατηγορία «βούληση», υποκατηγορία «μόνο αυτό θέλω», μαζί με την άλλη, πολύ κοινότερη, «και ξερό ψωμί», όπως λέμε ΠΑΟΚ και ξερό ψωμί -κι άλλες πολλές παραλλαγές.

Θέλω λοιπόν μόνο τη Γαλάτεια, αλλά πώς βγήκε η φράση; Διότι, παρά την καθαρευουσιάνικη διατύπωση, δεν είναι αρχαίο ρητό, όπως είδα κάπου στο Διαδίκτυο. Πρόκειται για μια φράση που, πράγμα σπάνιο, ξέρουμε από ποιον γεννήθηκε. Την είπε, ή μάλλον την έγραψε, ο Νίκος Καζαντζάκης, νεαρός τότε και ερωτευμένος με τη Γαλάτεια Αλεξίου, στο Ηράκλειο της ακόμα αυτόνομης Κρήτης, γύρω στο 1908. Τις λεπτομέρειες δεν τις θυμάμαι καλά, και γράφω μακριά από τα κιτάπια μου, αλλά καθώς απαντούσε στις ερωτήσεις του λευκώματος ενός συμμαθητή του, κάτι που ήταν πολύ αγαπημένη ασχολία των νέων της εποχής, φτάνοντας στην ερώτηση «Τι επιθυμείτε από την ζωήν;» (ή κάπως έτσι), απάντησε: «Την Γαλάτειαν και μίαν καλύβην». Δεν ήταν μεγάλη πόλη το Ηράκλειο, όλοι κατάλαβαν ποιαν εννοούσε, δεν το κρατούσε άλλωστε και μυστικό. Την απέκτησε αργότερα τη Γαλάτεια, αλλά όπως ξέρουμε δεν έμειναν μαζί.

Τη φράση του Καζαντζάκη, που έγινε παροιμιώδης, την πήρε αργότερα ο Εγγονόπουλος, και από σύζευξη τη μετάτρεψε σε δίλημμα, στο οποίο έδωσε απάντηση:

την ποίησιν ή την δόξα;
την ποίηση
το βαλάντιο ή την ζωή;
τη ζωή
Χριστόν ή Βαραββάν;
Χριστόν
την Γαλάτειαν ή μιαν καλύβην;
την Γαλάτεια
την Τέχνη ή τον θάνατο;
την Τέχνη
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
την ειρήνη

(Από το Γλωσσάριο των ανθέων).

Όλα καλά, αλλά η ιστορία δεν σταματάει εδώ. Η απάντηση του Καζαντζάκη στο λεύκωμα ήταν τάχα ξεκάρφωτη, απλή εκδήλωση του έρωτά του ή την εμπνεύστηκε από κάπου αλλού;

Ξέρουμε ότι το όνομα της Γαλάτειας είναι διάσημο από την ιστορία του Πυγμαλίωνα, ενός Κύπριου γλύπτη, που έφτιαξε μια μέρα ένα γυναικείο άγαλμα από ελεφαντόδοντο, τόσο όμορφο που το ερωτεύτηκε -και η Αφροδίτη τού έκανε τη χάρη να ζωντανέψει το άγαλμα, οπότε παντρεύτηκαν και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Την ιστορία την αφηγείται ο Οβίδιος στο 10ο βιβλίο των  Μεταμορφώσεων, αλλά το θέμα αυτό το έχουν χρησιμοποιήσει και πολλοί άλλοι μέσα στους αιώνες -πρόχειρα θυμόμαστε τον Πινόκιο. Πυγμαλίων λέγεται και μια κωμωδία του Τζορτζ Μπέρναρ Σόου, όπου ένας καθηγητής φωνητικής αναλαμβάνει να διαπαιδαγωγήσει ένα λαϊκό κορίτσι -ίδιο θέμα με το νεότερο «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα».

Ωστόσο, το θέμα της απάρνησης πλούτου και δόξας για χάρη του έρωτα δεν υπάρχει στην ιστορία του κλασικού Πυγμαλίωνα, άρα δεν είναι αυτή η πηγή της έμπνευσης του Καζαντζάκη ή τουλάχιστον δεν είναι αυτή η άμεση πηγή. Η φράση με τη Γαλάτεια και την καλύβα υπάρχει, πριν από τον Καζαντζάκη, στην τραγωδία του ρομαντικού ποιητή Σπυρίδωνα Βασιλειάδη, που πέθανε νεότατος, στα εικοσιεννιά του χρόνια το 1874 αλλά πρόλαβε να δώσει σημαντικό έργο, πάντα με τους περιορισμούς της εποχής του και με μια φριχτή καθαρεύουσα να το κάνει σήμερα αδιάβαστο (και με τις δυο έννοιες της λέξης).

Ο Βασιλειάδης λοιπόν, παρουσίασε γύρω στα 1870 το «δράμα εις πέντε πράξεις» Γαλάτεια, το οποίο εκτυλίσσεται στην Κύπρο το 1361 π.Χ. (ακρίβεια που σκοτώνει). Εκεί πρωταγωνιστεί ο βασιλιάς Πυγμαλίων, που είναι και γλύπτης και έχει φτιάξει το άγαλμα της Γαλάτειας που το ζωντάνεψαν οι θεοί, και την έχει παντρευτεί, εκείνη όμως βγήκε άπιστη γυναίκα και μπαμπέσα και κάνει τα γλυκά μάτια στον Ρέννο, τον αδελφό του, που είχε φύγει νέος απ’ την Κύπρο, με την πατρική κατάρα στις πλάτες και τώρα επιστρέφει από την Αργοναυτική εκστρατεία. Η Γαλάτεια δασκαλεύει τον Ρέννο να ζητήσει όχι μόνο το μερίδιο του βασιλείου που του αναλογεί, αλλά και ολόκληρο το βασίλειο, καλώντας τον αδελφό του σε μονομαχία, όμως ο Πυγμαλίωνας δεν ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο παρά για την αγάπη της Γαλάτειας. Κι εκεί λέει τη φράση που έμπνευσε τον Καζαντζάκη: Δι’ εμέ αρκεί μία της Κύπρου καλύβη και η Γαλάτεια. Για να πάρετε μια γεύση της γλώσσας, μεταφέρω παρακάτω ολόκληρο το απόσπασμα (το βρήκα εδώ).

ΡΕΝΝΟΣ (ἀνεγείρων θυελλῶδες τὸ μέτωπον). Ἡ Κύπρος εἶνε μικρά. Ὁ βασίλειος θρόνος αὐτῆς ἔχει μίαν μόνην ἕδραν. Τίς θὰ καθίσῃ ἐκεῖ; Δύο βασιλεῖς ὁμοῦ θὰ ἦσαν νάννοι. Καλλίτερον ἐν μέσῳ τῶν ἐρήμων καὶ μόνος ὡς λέων, παρὰ ἐν μέσῳ πόλεως ἐγὼ καὶ μετ’ ἄλλου συνάρχων. Εἷς τῶν δύο ἡμῶν ἂς μείνῃ ὄρθιος καὶ βασιλεύς. (Ἀνασπῶν τὴν σπάθην). Ἓν ἔτι δύναμαι: νὰ μὴ γείνω ἀπὸ ἐνέδρας φονεύς. Φορεῖς σπάθην˚ ἂς ἀγωνισθῶμεν ἀνίλεοι καὶ ὡς ἄνδρες. Τίς θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον τῆς Κύπρου; Εἰς τὴν ἐρώτησιν ταύτην ἂς ἀποκριθῶσιν αἱ σπάθαι ἡμῶν καὶ οἱ θεοί. Ἐὰν ἀποθάνῃς, ἡ ἀρὰ τοῦ πατρὸς ἐπ’ ἐμὲ εἶνε μεγαλειτέρα τῆς ἀρᾶς ἀδελφοῦ˚ ἐὰν φονευθῶ, πληροῦται ἡ ἐπ’ ἐμοῦ εἱμαρμένη, εἱμαρμένη κατάρατος.

ΠΥΓΜΑΛΙΩΝ (γαλήνιος καὶ οὐράνιος διανοίγων τὰ στήθη του). Ἐὰν εὑρίσκῃς τὸ στῆθος τοῦτο ἀγριώτερον τῶν θηρίων καὶ τῶν βαρβάρων, καθ’ ὧν εἰς τὰ ἄκρα καὶ τάς ἐρήμους τοῦ κόσμου ἠγωνίσθης, κτύπα αὐτό, Ρέννε, καὶ διέλασον ἀνίλεως. Ἀλλ’ ἐγὼ οὐδέποτε, ὁ Πυγμαλίων οὐδέποτε θέλει ἀνεγείρῃ τὴν σπάθην κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ του. (Ὁ Ρέννος φρίσσων ἐπικρατεῖ τὴν σπάθην τρέμουσαν καὶ τὸ βλέμμα κατὰ γῆς). Δειλιᾷς;… Οἱ θρόνοι τῶν βασιλέων δίδουσι δούλους, ὄχι ἀδελφούς, Ρέννε. -Ἐλθὲ λοιπόν. (Ἀποζωννύμενος τὴν βασιλικὴν σπάθην του). Ἐν ὀνόματι τοῦ εὐόρκου Διός, παραιτοῦμαι τοῦ πατρῴου σήμερον θρόνου καὶ ἀνακηρύσσω σὲ βασιλέα τῆς Κύπρου, Ρέννε. Ἀντὶ τῆς δολοφόνου λεπίδος τοῦ ἀδελφοῦ, ἣν μοὶ ᾔτησας, σὲ περιβάλλω τὴν βασίλειον σπάθην τοῦ ἡγεμόνος. Ἔχε τὸν θρόνον καὶ ζῆθι εὐδαίμων καὶ παράμεινον ἀδελφός, ἀδελφέ μου. –Δι’ ἐμὲ ἀρκεῖ μία τῆς Κύπρου καλύβη καὶ ἡ Γαλάτεια. Ὁ ἔρως, ἡ πίστις, ἡ ζωὴ τῆς Γαλατείας πρός με εἶνε ἡ θειοτάτη καὶ μόνη εὐδαιμονία μου. Τί πρὸς ἐμὲ τὰ πλούτη τοῦ κόσμου ὁλοκλήρου; Τὸ οὐρανιώτερον τῶν ὀνείρων μου ἔλαβε δι’ ἐμὲ ζωήν, ὑπὸ τὰ δάκρυα καὶ τὰ φιλήματά μου ἀνέστη ἡ Γαλάτεια, θεῖος καὶ ἄπλετος καὶ αἰώνιος πρός με ἔρως, ὡς ὁ ἐπάνω οὐρανὸς ἤδη ἀναζῇ καὶ ἀνάσσει ὁ ἀδελφός μου: εἶδες θνητὸν ἑμοῦ εὐδαιμονέστερον;

Μπροστά σε τέτοιο ψυχικό μεγαλείο ο Ρέννος βλέπει το φως του, πηγαίνει να βρει τη Γαλάτεια εκεί που έχουν συμφωνήσει και τη σφάζει με το σπαθί του, φωνάζοντάς της: Μαινὰς ἀγνώμων, προδότις, ἀπόθανε! Φτάνει στη σκηνή ο Πυγμαλίων, καταλαβαίνει τι έγινε, δίνει στη Γαλάτεια έναν τελευταίο ασπασμό και πέφτει η Αυλαία.

Το έργο έγινε μεγάλη επιτυχία, μεταφράστηκε σε ξένες γλώσσες (μάλλον θα κέρδισε με τη μετάφραση), διαβάστηκε πολύ, οπότε από εκεί πήρε κι ο νεαρός Καζαντζάκης την ιδέα να διατυπώσει αποφθεγματικά τη φράση, και γι’ αυτό άλλωστε χρησιμοποιεί και καθαρεύουσα, παρόλο που ήταν ένθερμος δημοτικιστής.

Κι εδώ κλείνει η ιστορία της φράσης, αν και μένει ένα σημείο σε εκκρεμότητα, και αυτό είναι το όνομα Γαλάτεια. Θέλω να πω, ο Οβίδιος, που πρώτος αφηγείται την ιστορία του Πυγμαλίωνα και του αγάλματος που ζωντάνεψε, δεν αναφέρει γυναικείο όνομα -εδώ η αγγλική μετάφραση κι εδώ το πρωτότυπο (στίχοι 243-297) για όποιον σκαμπάζει από λατινικά. Μάλιστα, στη Βικιπαίδεια βρίσκω ότι η προσθήκη του ονόματος της Γαλάτειας, αν και αναμενόμενο (άσπρη σαν το γάλα, ας πούμε) δεν έγινε ούτε στην αρχαιότητα ούτε στην Αναγέννηση, αλλά στον 18ο αιώνα. Γαλάτειες υπάρχουν στην αρχαία γραμματεία, ας πούμε μια Νηρηίδα, ερωμένη του Πολύφημου στους Διαλόγους του Λουκιανού (σε άλλες παραλλαγές τα είχε μ’ έναν βοσκό που τον λέγανε Άκι και που τον σκότωσε ο Πολύφημος) ή μια άλλη στα ειδύλλια του Θεοκρίτου, αλλά όχι Γαλάτεια άγαλμα.

Την πρώτη μνεία του ονόματος Γαλάτεια σε συνάρτηση με τον μύθο του αγάλματος και τον Πυγμαλίωνα, τη βρίσκουμε στο μελόδραμα «Πυγμαλίων» του Ζαν Ζακ Ρουσό, το 1762, ενώ ακολούθησαν πολλές άλλες τον 19ο αιώνα, ανάμεσα σ’ αυτές και μια μουσική κωμωδία του W.S.Gilbert, που παίχτηκε με φοβερή επιτυχία στο Λονδίνο την ίδια περίπου εποχή με τη Γαλάτεια του Βασιλειάδη (αν και ο Βασιλειάδης προηγήθηκε ένα χρόνο) και που έκανε και πολλούς άλλους συνθέτες του είδους να ανεβάσουν άλλους Πυγμαλίωνες. Στη λονδρέζικη κωμωδία ο Πυγμαλίωνας είναι παντρεμένος, οπότε στο τέλος η Γαλάτεια ξαναγίνεται άγαλμα για ν΄ αποφύγει τις γκρίνιες της Κυνίσκας, της γυναίκας του Πυγμαλίωνα.

Η παραλλαγή του Βασιλειάδη, με την άπιστη Γαλάτεια, δεν υπάρχει σε κάποια προηγούμενη διασκευή του μύθου. Ο Βασιλειάδης εμπνεύστηκε το θέμα από τη δημοτική ποίηση και συγκεκριμένα από την παραλογή της άπιστης γυναίκας, την οποία μάλιστα πρόταξε στην έκδοση του έργου (όπως διαβάζω σε ανακοίνωση της καθηγήτριας Γεωργίας Λαδογιάννη). Όμως, χάρη στον Καζαντζάκη και τη δική του Γαλάτεια, η απιστία της τραγικής ηρωίδας ξεχάστηκε κι έτσι τώρα ζητάμε «τη Γαλάτεια και την καλύβα της». Και ξερό ψωμί.

95 Σχόλια to “Η καλύβα της Γαλάτειας”

  1. Καλημέρα,

    Ωχ, ωχ, αυτό το έμπνευσε προβλέπω να ξεσηκώνει μεγάλες αντιδράσεις!

  2. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η σημερινή ανάρτηση. Έμαθα και κάτι που δεν ήξερα, γιατί ήξερα την έκφραση «την αγάπη μου (ή την καλήν) μου και μιαν καλύβην» που γκουγκλιζόμενη βγάζει περισσότερα αποτελέσματα απ’ τη καλύβα της Γαλάτειας.

  3. spiral architect said

    Η ανωτέρω καλύβα (με ή άνευ Γαλάτειας) εμπίπτει στην αναγκαιότητα άρσης απαγόρευσης πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας; 🙄

  4. Καλημέρα. Κάτι τα του Βάρναλη, κάτι οι φωτογραφίες από την Αίγινα, συν το σημερινό… σαν να έχεις πάρει στο χέρι το «Για να γίνει μεγάλος» και να ξεφυλλίζεις τις ενότητες που έχουν μόνο φωτογραφίες για έμπνευση. 🙂

  5. Κι εγώ “την αγάπην μου και μίαν καλύβην” είχα ακούσει ως έκφραση.

  6. spiral architect said

    Νικοκύρη, διόρθωσε το πρώτο σου λίκνο, γιατί έχεις κολλήσει μαζί δύο διευθύνσεις.
    Ο σωστός είναι αυτός. 😉

  7. Gpoint said

    Χμμμμ… Δύσκολα τα πράγματα σήμερα.

    Την Γαλάτειαν και μίαν καλύβην ;
    Χμμμμ… Και το χαράτσι πως το πληρώνουν ; Ασε καλύτερα «την Γαλάτειαν» σκέτη.
    Χμμμ κι αν φορολογήσουνε και το μ… Πολύ θέλει
    Αστο, καλύτερα με την χήρα ή την χείρα (παίζει και το «χοίρα» )

  8. Μιχάλης Ρουμελιώτης said

    Μπράβο, πολύ ενδιαφέρον τό σημερινό. Ωραίος φαίνεται και ο Βασιλειάδης.

  9. ππαν said

    Πολύ ωραια ανάρτηση! Αυτή η Αθηναϊκή Σχολή, εντελώς ξεχασμένη, αλλά δυο βασικοί της εκπρόσωποι, ο Σπυρίδων Βασιλειάδης κι ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, νομίζω ήταν και φίλοι,πέθαναν νεότατοι σαν πραγματικοί ρομαντικοί ήρωες.

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    6: Αν δεν βάλεις το http:// μπροστά, αυτό παθαίνεις.

    1: Μπα, είναι Αύγουστος 🙂

    4: Ναι, η παραλλαγή αυτή είναι συχνότερη.

  11. MelidonisM said

    «την Γαλάτεια και ένα τροχόσπιτο!» θα ταίριαζε
    σε γραφιά ταξιδευτή

    κυπριακό παρόμοιο ρητό:
    την Ελλάδα θέλομεν, κι ας τρώμε και πέτρες

    @1 – Υ110 έμπνευσε και ο θεός Απόλλων,
    ποιος θεοσεβής να αντιμιλήσει;; 🙂

    Ὣς εἰπὼν ἔμπνευσε μένος μέγα ποιμένι λαῶν,

    Αυτά είπε, και στου ρήγα εφύσηξε
    τα στήθη ορμή μεγάλη (Καζαντζάκη/Κακριδή)

    Είπε και ανδρείαν έβαλεν πολλήν στον βασιλέα
    (Πολυλάς)

    As he spoke he put courage into the heart of the shepherd of his people (Samuel Butler)

    Ayant ainsi parlé, il inspira une grande force au prince des peuples (Leconte de Lisle)

    Apenas acabó de hablar, infundió grandes bríos al pastor de hombres (Luis Segalá y Estalella)

  12. Γς said

    Πυγμαλίων, Μπέρναρ Σόου και θα καταλάβετε:
    Τι ήθελα σε μια μάζωξη για τα μοριακά κομπουτεριστικά της εποχής εκείνης, στη Λα Χόγια ( UCSD) να πω σε μια Οντρει Τάδε

    -Ο, μάι φερ λέϊντι.

    Νόμισα ότι έκανα φτηνή πλάκα και ότι μου βγήκε χωρίς να το καταλάβω.

    Δεν ήταν όμως έτσι. Ισως να μου ήρθε επειδή ήταν μπροστά (στο εργαστήριό του) ο καθηγητής Russell Doolittle
    ( Eliza Doolittle! Audrey Hepburn) και ο φίλος μου καθηγητής Desmond Gerard Higgins
    ( Henry Higgins! Rex Harrison )
    Μά τέτοια σύμπτωση!

    Γελάσαμε, το συζητήσαμε και βγήκαν κι άλλες συμπτώσεις με το My Fair Lady που δεν θυμάμαι πια καμία.

  13. sarant said

    11: Και σε νέα ελληνικά το έχει ο Μάτεσης στον Βασιλικό (όπου η αρχοντοπούλα λέει «με έμπνεε»)

  14. spiral architect said

    Αμαρτωλόν

    Στη Σμύρνη Μέλπω, Ηρώ στη Σαλονίκη
    στο Βόλο Κατινίτσα έναν καιρό
    τώρα στα Βούρλα με φωνάζουν Λέλα

    ο τόπος μου ποιος ήταν, ποιοι οι δικοί μου
    αν ξέρω ανάθεμά με
    σπίτι, πατρίδα, έχω τα μπουρδέλα.

    Ως κι οι πικροί μου χρόνοι, οι παιδικοί μου
    θολές, σβησμένες ζωγραφιές
    κι είν’ αδειανό σεντούκι η θύμησή μου

    το σήμερα χειρότερο απ’ το χτες
    και τ’ αύριο απ’ το σήμερα θε να ‘ναι
    φιλιά από στόματ’ άγνωστα, βρισιές
    κι οι χωροφύλακες να με τραβολογάνε

    γλέντια, καβγάδες ως να φέξει
    αρρώστιες, αμφιθέατρο, Συγγρού
    κι ενέσεις 606

    πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι
    όλ’ η ζωή μου του χαμού

    μ’ από την κόλασή μου σου φωνάζω
    εικόνα σου είμαι κοινωνία
    και σου μοιάζω…

    Γαλάτεια Καζαντζάκη

  15. Κωνσταντίνος said

    Καλημέρα! Παίζοντας τον ρόλο του βενιαμίν (βενιαμίν 23 χρονών, σχήμα οξύμωρο 😛 ) που τόσο μου αρέσει, διαβεβαιώνω ότι καλύβα και Γαλάτεια δεν γνώρισα ποτέ, ούτε από οικογένεια, ούτε από δασκάλους στο σχολείο, ούτε από βιβλία, πραγματικά πουθενά! Μου κάνει τρομερή εντύπωση, γτ φαίνεται να είναι διαδεδομένη φράση, αλλά δεν την έχω ακούσει ποτέ και από κανέναν, ούτε την έκδοση χωρίς την Γαλάτεια.
    P.S. Αν και η καθαρεύουσα του Βασιλειάδη (που παρεπιπτόντως δεν τον ήξερα αλλά μου φαίνεται ενδιαφέρον το κείμενό του) είναι πράγματι σαν από άλλο πλανήτη, διαβεβαιώ ότι για την φουρνιά μαθητών, όπως εγώ, που πήγαμε σχολείο μετά την τελική επικράτηση της λογικής και της δημοτικής, είναι αρκετά κατανοητή (μην πω πλήρως), σίγουρα πάντως πιο κατανοητή (και προσωπικά πιστεύω πιο έντιμη) από την κατασκευασμένη διάλεκτο του Καζαντζάκη.

  16. Τσούρης Βασίλειος said

    2,4,7
    Καλημέρα σας!
    Εγώ πάντως ήξερα:
    » Την καρδίαν σου και μίαν καλύβην» και κάπου εκεί στα 80s είχε πέραση το:
    ¨Την καρδίαν σου κι ένα διαμπερές τεσσάρι»

  17. Θρασύμαχος said

  18. Θρασύμαχος said

  19. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Υπέροχο κείμενο, Νίκο -μπράβο, σχεδόν μού έφτιαξες τον Δεκαπενταύγουστο!

    Θυμήθηκα, σχετικά, και το «σπιτάκι απόμερο/ το δείλι, στον ελαιώνα/ μια καμαρούλα φτωχική,/ μια βαθιά πολυθρόνα/ μια κόρη που στοχαστικά/ τον ουρανό κυττάει…» του Καρυωτάκη: Δεν ήταν βέβαια Γαλάτεια, ήταν Μαρία. Που κάνει το ίδιο.

  20. Γς said

    14:
    «Εργάζεσθε;» Η κοπέλα κολλάει. Κοιτάει τη δερματολόγο σαν ούφο και της απαντάει μάλλον σε τόνο επίπληξης «Όκι ντεν εργκάζομαι! Βίζιτα κάνω!».

    Κι ενέσεις 606

  21. Κατά σατανική σύμπτωση, εδώ στο εξωτικό μέρος όπου κάνω διακοπές, έχω μπροστά μου τα Άπαντα του Βασιλειάδη. Υπάρχουν και κωμικά (επίτηδες ή όχι, δεν μπορώ να καταλάβω) ειδύλλια, όπως οι «Διός έρωτες», όπου για παράδειγμα ο διάλογος:

    ΗΡΑ: Ο Κάδμος έχει κόρην. – ΖΕΥΣ: Αι, ύστερον. – ΗΡΑ: Η κόρη αύτη είνε κυνηγός. – ΖΕΥΣ: Αι, ύστερον; – ΗΡΑ: Είνε ωραία κ’ ερωτομανής. – ΖΕΥΣ: Αι, ύστερον; – ΗΡΑ: Αι, αι, αι, αι, αιξ και ξηρός! Είσαι αχρείος. Αιωνίως αισχρότητας! Τρεις ημέρας έλειπες από τον Όλυμπον. Πού επλανάσο; Επλανάσο εδώ. Έστρωνες εδώ παγίδα και παστάδα.

    Και λοιπά, και λοιπά.

  22. Αγγελος said

    Kι ο Σολωμός:
    «Τούτον έμπνευσε, όντας νέος / μια θεά μελωδική.»
    Κάποτε έγραψα εδώ μέσα ότι κανείς δεν θα το έλεγε σήμερα, και μου απάντησε ο Μπουκανιέρος «Άγγελε, μην το λες!». Να που είχε δίκιο!
    Πάντως η επίκληση του Ομήρου δεν αποδεικνύει τίποτε, αφού αυτός συχνά παραλείπει και την τονιζόμενη αύξηση («ἐλώρια τεῦχε κύνεσσι», «βῆ δ’ ἀκέων παρά θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης» κλπ.)

  23. MelidonisM said

    15
    εκείνη τη ρευστή εποχή,
    οι έντιμοι αρχαιολάτρες είχαν δικαίωμα
    να πλάσουν, να ρυθμίσουν τη γλώσσα,
    και οι άτιμοι δημοτικιστές, όχι;

  24. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    «H Γαλάτεια» ήταν και το πρώτο έργο του Μιγέλ ντε Θερβάντες («La Galatea»). Έρωτες επί ερώτων, όλοι, πάντως, απόλυτα βουκολικοί.

  25. Κωνσταντίνος said

    23 Πρώτον δεν μίλησα γενικά για άτιμους δημοτικιστές, μίλησα για τον Καζαντζάκη που έγραψε σε μια κατασκευασμένη γλώσσα που δεν μπορεί να θεωρηθεί κατ’ εμέ δημοτική.
    Δεύτερον, δεν βλέπω καμία λεξιπλασία στον Βασιλειάδη όσο λίγο τον κοίταξα, απλά ο άνθρωπος έγραφε στην αρτηριοσκληρωτική καθαρεύουσα, που στην εποχή του θεωρώ ότι ήταν μια έντιμη επίλογή (εκεί πήγαινε το έντιμη).
    Τρίτον, δεν πιάνω το «εκείνη την ρευστή εποχή». Από όσο πάλι κοίταξα, ο Βασιλειάδης ανήκει στην Αθηναϊκή Ρομαντική Σχολή, αρκετά πιο πριν τον Καζαντζάκη, έτσι δεν νομίζω ότι ανήκουν στην ίδια εποχή. Όχι πως στην εποχή Βασιλειάδη δεν υπήρχε σκληρή κόντρα δημοτικής-καθαρεύουσας, αλλά τέλωσπάντων ο Καζαντζάκης σε εκείνη την εποχή δεν ήταν.
    Και το βασικό μου σχόλιο προφανώς και δεν ήταν κατά της δημοτικής, γεννήθηκα το 1989 και η δημοτική είναι η γλώσσα στην οποία σκέφτομαι. Αν είχα γεννηθεί όμως το 1845, όπως ο Βασιλειάδης, σε μια (μεγάλο)αστική οικογένεια που μιλούσε τότε την καθαρεύουσα, το να γράψω στην καθαρεύουσα θα ήταν μια έντιμη επιλογή.
    Και η παρατήρηση που κάνω, είναι ότι με τις σχολικές γνώσεις που αποκτά ο γεννημένος στα 90’s καταλαβαίνει σχετικά εύκολα και χωρίς γλωσσάρι τα γραπτά του γεννημένου λίγο μετά την επανάσταση, αντίθετα με τα γραπτά του Καζαντζάκη, που λόγω της διαλέκτου που χρησιμοποιεί, υποχωρεί όλο και περισσότερο σε αναγνωσιμότητα μεταξύ παιδιών και νέων. Δείτε το αυτό σε εφήβους του περιγύρου σας, π.χ. αντιπαραβάλοντας την δημοφιλία Καζαντζάκη και του μεγάλου Καβάφη.

    Αυτές οι διευκρινίσεις, προφανώς φιλικά, απλά τις κάνω για να μην φανώ ότι υποστηρίζω την πεθαμένη καθαρεύουσα σε καμία περίπτωση. Απλά ότι υπάρχουν αξιόλογα γραπτά στην νεοελληνική γραμματεία γραμμένα σε καθαρεύουσα που μπορούν να κατέβουν εύκολα σε έναν νέο αναγνώστη. (και ok, να βγάλω και λίγο το άχτι μου για την γραφή του Καζαντζάκη 😛 )

  26. Κωνσταντίνος said

    + ότι ο Βασιλειάδης στο τέλος της σύντομης ζωής του, έγραψε δημοτική, αναγνωρίζοντας προφανώς την ζωντάνια και αμεσότητά της και αποστρεφόμενος την καθαρεύουσα που μιλούσε ως παιδί μεγαλοαστικής οικογένειας (λεξιπλασία δεν βλέπω πουθενά). Από την άλλη ο Καζαντζάκης άφησε την καθαρεύουσα των πρώτων κειμένων του για την διάλεκτο του που έγραφε τις αισθήσεις «αίστησες». Και έτσι το νόημα των γραπτών του το «αίστησαν» σε μια γωνιά και ήταν ωραίο παλικάρι.

  27. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Κωνσταντίνε, πρέπει να είσαι από τους Βενιαμίν, αν και κατά καιρούς είχαμε και μαθητές Λυκείου. Η γλώσσα του Καζαντζάκη δεν είναι ακριβώς τεχνητή, ή τουλάχιστον δεν είναι περισσότερο τεχνητή από του Ομήρου -στις μεταφράσεις του και στην Οδύσεια τη δικιά του. Όμως η ποίηση έχει δικούς της νόμους.

    Αν εννοείς στον Ζορμπά ή σε άλλα μυθιστορήματα με παραξενεύει που λες ότι δεν διαβάζεται, μάλλον δεν το έχεις μπροστά στα μάτια σου και θυμάσαι λάθος. Για την αναγνωσιμότητα, ο Καζ. είναι (με βάση τις πωλήσεις) μακράν ο πιο εμπορικός συγγραφέας και εκτός από τον Καβάφη, που είναι ειδική περίπτωση, μοναδική και απαράμιλλη, δεν νομίζω να υπάρχει άλλος που να διαβάζεται από τους νέους. Και πάλι όμως συγκρίνουμε πεζό με ποίηση, δεν είναι δίκαιο.

  28. sarant said

    19: Γεια σου Γιώργο!

    26: Τέτοιους πληθυντικούς (λέξες, περίστασες κτλ.) έχει ο Σικελιανός, ο Βάρναλης, όλοι οι δημοτικιστές, ο Σολωμός κτλ. -γενικά οι περισσοτεροι προπολεμικοί.

  29. Εγώ που στα σαράντα μου μόλις έχασα τον τίτλο του Βενιαμίν πάντως :mrgreen: , τείνω να συμφωνήσω με τον Κωνσταντίνο όσον αφορά τη γλώσσα του Καζαντζάκη. Αλλά παραμένει μυστήριο (για μένα) τι γλώσσα μιλούσαν πραγματικά μεταξύ τους οι μεγαλοαστικές οικογένειες: το «μήτερ, δος μοι τεμάχιον σακχάρεως ίνα δώσω τω μικρώ κυνί» που διάβαζα σε μια παλιά μετάφραση του Σάνσελλορ υπό Ιουλίου Βερν, ή την ελαφρά δημοτική που έγραφαν στην ποίησή τους για παράδειγμα.

  30. Κωνσταντίνος said

    27. Θα τα ξανακοιτάξω, και εξομολογούμαι ότι το βασικό πρόβλημα με την γλώσσα του Καζαντζάκη το είχα στον Καπετάν Μιχάλη και φυσικά (και απο κει και η απέχθεια) στην μετάφραση της Θείας Κωμμωδίας. Ο Ζορμπάς ή ο Χριστός ξανασταυρώνεται είναι πολύ πιο στρωτό κείμενο το παραδέχομαι. Για την αναγνωσιμότητα του Καζαντζάκη δεν αμφιβάλλω, για την απήχηση του στους νέους δεν είμαι σίγουρος. Δλδ πέρα του Ζορμπά ή του Χριστού ξανασταυρώνεται, διαβάζει κανένας νέος τα ιδεολογικά του, Ασκητική και Αναφορά στον Γκρέκο (και κατά τη γνώμη μου καλά κάνει και δεν τα διαβάζει 😛 ); Φυσικά και δεν το παίζω δημοσκόπος λογοτεχνίας, μια παρατήρηση από τον περίγυρό μου κάνω. Άλλη μια παρατήρηση πάνω σε αυτό είναι ας πούμε ότι η μετάφραση Καζαντζάκη-Κακριδή της Ιλιάδας στα χρόνια μου είχε αντικατασταθεί στο σχολικό βιβλίο από άλλη, γιατί θα έπρεπε να γίνει μετάφραση της μετάφρασης.

    28. Ok, αλλά θα περίμενα ένα τύπο «αίσθησες» και όχι «αίστησες». Επίσης ο προβληματισμός μου ήταν πάντα γιατί ενώ η σκληροπυρηνική δημοτική Βαρναλη και Ψυχάρη πχ όχι μόνο μου ήταν κατανοητή αλλά μου άρεσε κιόλας, η γλώσσα του Καζαντζάκη πάντα μου έκανε ψεύτικη και αρκετά ακαταλαβίστικη ώρες-ώρες. Πάντως γνκ είναι κρίμα να χάνουν σε νέους αναγνώστες τα κείμενα επειδή η γλώσσα τους είναι κάπως παλαιωμένη πια. Αυτό συμβαίνει και με τον Τσίρκα ας πούμε, που αντίθετα με τον Καζαντζάκη, είναι ένας από τους αγαπημένους μου πεζογράφους.

  31. Gpoint said

    Το σημαντικό είναι πως ο Κωνσταντίνος έχει την άποψή του και το θάρρος να την στηρίξει. Γιατί πολλοί πιτσιρικάδες (ουσιαστικά υποχρεώνονται να) διαβάζουν Καζαντζάκη και Καβάφη λόγω της εμβέλειας των ονομάτων τους και αισθάνονται υποχρεωμένοι να πουν πως τους άρεσαν για να μην τους περάσουν για άσχετους.
    Η διαφορά είναι πως ο Καβάφης τις περισσότερες φορές τους αρέσει πραγματικά ενώ με τον Καζαντζάκη τους μένει η ίδια απορία που έχω και εγώ όταν ακούω τις όπερες του Μότσαρτ…

  32. Γς said

    31:
    $#@!$%^&

  33. Και ο Ροβέρτος Σπυρόπουλος δήλωσε ότι όποιος χρωστάει στο ΙΚΑ θα του πάρει και την πρώτην καλύβην, ίσως και τη Γαλάτειά του. Επομένως «ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην…»

  34. Κωνσταντίνος said

    29. Αυτό και μένα θα μ’ενδιέφερε να μάθω, μήπως έχει γίνει κάποια μελέτη για την κοινωνιόλεκτο αυτή; Μήπως (μια ιδέα ρίχνω) για πράγματα που δεν θα ήταν τόσο καλή η κατασκευασμένη καθαρεύουσα μίλαγαν γαλλικά πχ; Πάντως θυμάμαι τον Μίκη Θεοδωράκη να λέει στην συνέντευξή του στον Μαλούχο ότι ο πατέρας του (διευθυντής νομαρχίας) μιλούσε συνεχώς καθαρεύουσα, και μάλιστα μεταξύ του πατέρα και του παππού του Θεοδωράκη ακούγονταν οι προσφωνήσεις -«Πάτερ!», -«Υιέ!»

    31. Ευχαριστώ πολύ! Είναι πράγματι αλήθεια αυτό για την «καταπίεση» που ασκείται κυρίως στα παιδιά της θεωρητικής κατεύθυνσης (εγώ ήμουν της θετικής) για να καταλάβουν και στηρίξουν στις εξετάσεις την λογοτεχνική αξία κειμένων που νιώθουν μακριά από την εποχή τους. Να προσθέσω επίσης ότι η διείσδυση της ξένης λογοτεχνίας σε γυμνάσιο-λύκειο τουλάχιστον στα δικά μου χρόνια ήταν όχι μόνο ελάχιστη, αλλά θεωρείτο π.χ. καλό να διαβάζει κάποιος Βενέζη, ενώ αν διάβαζες Lovecraft σε κοίταζαν σαν να διάβαζες bell. Τέλος, μου φαίνεται ότι στο corpus που εγκρίνεται για το σχολείο αποκλείονται σημαντικοί συγγραφείς οι οποίοι πιστεύω ότι θα είχαν να πουν κάτι για το σήμερα (ο Καζαντζάκης κατ’εμέ, sorry, δεν έχει) λόγω ελευθεριάζοντος ύφους, όπως ο καταπληκτικός Καραγάτσης.

    Βάζω διάφορα θέματα, το καταλαβαίνω, αλλά αυτές νομίζω είναι κάποιες από τις παραμέτρους που κάνουν τα παιδιά να διαβάζουν αυτά που διαβάζουν στα σχολικά χρόνια, και νομίζω ότι φαίνεται ότι οι επιλογές τους δεν είναι και τελείως ελεύθερες.

    Όσο για τον μεγάλο Καβάφη, μια απόδειξη για την απήχησή του είναι ότι στην Α’ Λυκείου αφιερώνονται ίσως και 3 βδομάδες για την ανάλυση πολλών ποιημάτων του απανωτά, και τουλάχιστον στα δικά μου χρόνια κάναμε με κέφι εργασίες επί εργασιών. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Καβάφης έχει απήχηση σμρ γιατί δεν δογματίζει, αλλά προβληματίζεται. Η εργασία που είχαμε τότε για τον Καζαντζάκη ήταν να αναλύσουμε το «Να μετασχηματίζεις το αναπόφευγο σε δικιά σου βούληση κτλ». Και αν δεν θέλει κάποιος να αντιμετωπίσει τα μεταφυσικά έτσι; Τι γίνεται στις εξετάσεις τότε; 😛

  35. Γς said

    33:

    Και τις καλύβες ψηλά στο βουνό;

    Κι έχει ένα ωραίο εκεί

  36. Προσγολίτης said

    Γεια σε όλους σας!

    (Πάντα με φατσούλες να χαμογελάνε:)

    > “και ξερό ψωμί”

    “… και Κώτσο βασιλιά” (Θου, Κύριε…)

    *

    > “μόνο αυτό θέλω”, (…), “και ξερό ψωμί”, όπως λέμε ΠΑΟΚ και ξερό ψωμί

    Εμ, αυτά λένε (και τραβάνε) όσοι δεν έχουν ακουστά πως:
    Αντάμα πάντα πάνε:
    Θρύλος και παντεσπάνι.

    Ωχ!, θα τ’ «ακούσω» τώρα απ’ τον Gpoint (αλλά εγώ, αγαπητέ μου Gpoint, για το καλό σου το λέω).

    Να είστε καλά!

  37. spiral architect said

    @29: Δύτη, εσύ πιστεύεις ότι ομιλούσαν τοιουτοτρόπως;
    Την καθομιλουμένη της εποχής μιλούσαν.
    (λέω εγώ τώρα, έτσι;)
    Σιγά μην μιλούσαν έτσι στις ψυχοκόρες και στα δουλικά.
    «Εν τεμάχιον άρτου» θα ζητούσαν και η ψυχοκόρη θα πήγαινε στην εκκλησία! :mrgreen:

  38. tamistas said

    μια καλύβα κι η γαλάτεια
    να τα χέσω τα παλάτια

    μια καλύβα όλη κι όλη
    κι η γαλάτεια με φακιόλι

    δυο τσιτσίδι στην καλύβα
    στο χιονιά σάμπως στο λίβα

  39. agapanthos said

    εκτός από το ξερό ψωμί και την καλύβην (αυτήν την μίαν) υπάρχει και άλλος πρόσφορος τρόπος:

    http://www.slang.gr/lemma/show/ki_as_mi_gamiso_pote_19635/

  40. Gpoint said

    # 36

    Αγαπητέ οι οπαδοί του θρύλου έχουν πρόβλημα με τον ΠΑΟΚ και όχι οι ΠΑΟΚg’δες με την ομάδα του λιμανιού.
    Κι αυτό γιατί ο ΟΣΦΠ έχει τις περισσότερες ήττες στην ιστορία του από τον ΠΑΟΚ, την μεγαλύτερη ήττα στην Α Εθνική από τον ΠΑΟΚ ( 0-6), την μεγαλύτερη εντός έδρας ήττα από τον ΠΑΟΚ ( 0-4), έχασε την παρθενιά του στο και νούργιο Καραϊσκάκη από τον ΠΑΟΚ κ.λ.π., κ.λ.π

  41. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    39: Ναι μπράβο!

    30: Για τη μτφρ της Θείας Κωμωδίας ίσως γράψω κάποτε (αλλά θέλει δουλειά, οπότε μην το περιμένεις).

    Νομίζω ότι οι αστοί στα τέλη του 19ου αιώνα μιλούσαν απλή καθαρεύουσα. Όχι δοτικές και τέτοια. Αν πάρετε μια κωμωδία της εποχής π.χ. τη Νίκη του Λεωνίδου του Άννινου, η γλώσσα που έχει εκεί είναι, ας πούμε, λίγο πιο προσεγμένη και χτενισμένη από αυτήν που (θα) μιλούσαν οι καλλιεργημένοι μεσοαστοί.

  42. Gpoint said

    #40

    Ωχ, θα πλακώσουν οι ιστορικοί να διευκρινήσουν πως στας Shέραsh (σικ) το σκορ ήταν 1-6

    # 39

    Ολα τα (έξυπνα) συνθήματα από την Τούμπα βγαίνουν

  43. 35. Λοφίσκοι…

  44. Ηλεφούφουτος said

    Ωραίο και το σημερινό κείμενο, τόσο ωραίο που αν δεν είχε θίξει ο Κώστας 1 το «έμπνευσε» δεν θα το είχα προσέξει καν 😉

    Δεν είχα ιδέα για τον Καζαντζάκη και το λεύκωμα. Στο ερώτημα που έθεσε ο Νικοκύρης στην αρχή «πόθεν η φράση» αυτομάτως σκέφτηκα τη Γαλάτεια του Βασιλειάδη ακριβώς λόγω «καλύβη», λόγω καθαρεύουσας δηλαδή.
    Μου έφερε πολλές αναμνήσεις το κείμενο. Μία ανάμνηση ήταν το εαυτό μου στην Εθνική Βιβλιοθήκη να διαβάζει από ένα κιτρινισμένο βιβλίο το νε λόγω θεατρικό, επειδή είχα αναλάβει την υποχρέωση να γράψω το πρόγραμμα μίας θεατρικής παράστασης που είχε και Αθηναϊκή Σχολή μέσα, και ήθελα να εντρυφήσω.
    Αξέχαστη μού είχε μείνει η εξωγήινη καθαρεύουσα του έργου.
    Ωστόσο είχα εντοπισει μια κάποια αίσθηση χιούμορ στο συγγραφέα. Κρίμα το παλλουκάρι! Αν δεν είχε πεθάνει θα μπορούσε να είχε κάνει κι αυτός καριέρα σαν τους Τζίλμπερτ και Σαλιβαν.
    Αυτή ήταν η άλλη ανάμνηση που μου έφερε. Όταν βρέθηκα σε μια χαμένη γωνιά της Ευρώπης να δω με τρεις άλλους Έλληνες την εν λόγω οπερέτα και κάθε φορά που κάποιος ηθοποιός έλεγε «εμείς οι Αρχαίοι Έλληνες» (είχε πολύ χιούμορ ο Γιλβέροτς) οι θεατές γύριζαν και μας κοίταζαν.

  45. 12,
    What a confairence!

  46. MelidonisM said

    25
    – ρευστή εποχή γλωσσικά, γιατί δεν ήταν ορατό
    ποια ενδιάμεση μορφή γλώσσας θα επικρατούσε στη διαμάχη καθαρεύουσας και δημοτικής. Άραγε, είναι έντιμο να κατακρίνουμε εμείς τους συγγραφείς εκ των υστέρων, και με βάση τα προσωπικά μας γούστα;

    – νεοτερισμός καθαρευουσιάνικος εντός του κειμένου,»είνε», για να διαχωριστεί από το απαρέμφατο είναι (ένας ελληνιστής γραμματικός θα πάθαινε εγκεφαλικό βλέποντάς το)

    αίστηση 14ο αι. Άνθος Χαρίτων, αιστάνομαι (Μακρυγιάννης)

    – ούτε εγώ έχω πρόβλημα με την καθαρεύουσα του Βασιλειάδη.

  47. Ηλεφούφουτος said

    Δεν ξέρω αν έχω ξαναπεί την ανάμνησή μου από την Ιλιάδα Καζαντζάκη-Κακριδή, όταν είχε πέσει στα χέρια μου ενώ πήγαινα ακόμα Δημοτικό. Είχα σκεφτεί «Ωραία, εδώ θα τα λέει με λεπτομέρειες». Είχαμε κάνει τη σχετική μυθολογία στην Γ’ τάξη. Ξεκίνησα να διαβάζω και το παράτησα, επειδή νόμιζα ότι ήταν το πρωτότυπο! Στα Αρχαία δηλαδή.
    Αργότερα βέβαια στο Γυμνάσιο από αυτή τη μετάφραση κάναμε Ιλιάδα και τελικά τη συνήθισα, δεν είναι λόγος όμως αυτός να εξακολουθεί να διδάσκεται αν αισθητικά απωθεί, έστω κι αν τελικά την καταλάβαινα, έστω κι αν λόγω φιλολογικών σπουδών μαθαίνεις στην ποικιλία. Το άμεσο αισθητικο αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει και η γλώσσα εκείνη φαντάζει σήμερα φαιδρή. Αν η καθαρεύουσα μπορεί να θυμίζει αρτηριοσκλήρωση, η γλώσσα εκείνης της μετάφρασης θυμίζει κουτσαβάκη που θέλει να το παίξει λαϊκός.

  48. Εθνικόφρων said

    Αξιότιμοι σύντροφοι,
    όντως αποκαλυπτικόν το σημερινόν δημοσίευμα του κ. Σαραντάκου. Ο απατεών Καζαντζάκης έκλεψε την φράσιν του Βασιλειάδου και μάς την επαρουσίασε ως ιδικήν του. Ήτο εκ συστήματος κλέπτης ο μακαρίτης, άλλωστε οι πάντες γνωρίζουν ότι η φράσις «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν πιστεύω τίποτα, είμαι ελεύθερος» ήν έχει γράψει επί του τάφου του διά να συγκινούνται τα κοριτσόπουλα, είναι κλεμμένη από τον αρχαίον ΈλληνοΚύπριον σοφόν του 2ου μ.Χ. αιώνος Δημώνακτα.
    Παραπέμπω τους απίστους Θωμάδες (όχι τον κ. Σαραντάκον, που είμαι βέβαιος ότι το γνωρίζει, αλλά το αποκρύπτει εις το άρθρον του διά να μή θιγεί ο αγαπημένος της Ελληνικής Αριστεράς Καζαντζάκης) στο έργο του Λουκιανού «Δημώνακτος βίος» που είχε μεταφράσει ο Κρητικός χρονογράφος Ι. Κονδυλάκης (1861-1920). Στα έργα του ο Καζαντζάκης συχνά χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο νόημα χωρίς όμως να αναφέρει από που το πήρε από την μετάφραση ή κατ’ ευθείαν από το αρχαίο κείμενο
    ΙΔΟΥ τί γράφει ο Λουκιανός επί λέξει: «Ερωτήσαντος δε τινός, τις αυτώ όρος ευδαιμονίας είναι δοκεί, μόνον ευδαίμονα, έφη, τον ελεύθερον, εκείνου δε φήσαντος πολλούς ελευθέρους είναι, «αλλ’ εκείνον» [είπε] «νομίζω τον μήτε ελπίζοντα τι μήτε δεδιότα»».

    Δημώναξ.

    Λουκιανός (120-180 μ.Χ.) «Δημώνακτος βίος» (παρ. 383.20)

    Σύντροφοι, σάς προτείνω να κατεβάσετε δωρεάν τας «Επιστολάς προς Γαλάτειαν» του Καζαντζάκη, αίτινες είναι αποκαλυπτικώταται.

    http://www.scribd.com/doc/110832085/%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%93%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%B1

    Η πολυδιαφημισμένη ως ευθηνή «Πρωτοπορία» πωλεί το εν λόγω σύγγραμμα 17 ευρώπουλα
    http://www.protoporia.gr/epistoles-pros-galateia-p-86646.html

    Περαίνω με μίαν συνταρακτικήν αποκάλυψιν που βάζω στοίχημα την μισήν μου περιουσίαν ότι την αγνοεί και ο ρέκτης κ. Σαραντάκος: Ο Ρένος Αποστολίδης είχε επανειλημμένως αποκαλύψει ότι ο γάμος Καζαντζάκη – Γαλατείας Αλεξίου παρέμεινεν εσαεί λευκός, διότι ο Καζ. υπήρξε σεξουαλικώς ανίκανος, δεν είχε στύσιν, εξ ού και ο αφύσικος πόθος του διά την γυναίκα. Συμφώνως με τον γνώστην Ρένον Αποστολίδην (το έχει γράψει και σε κάποιον βιβλίον του) την Γαλάτειαν τελικώς εξεπαρθένευσε γνωστός κουρεύς του Κολωνακίου.
    Και εις άλλα με υγείαν…

  49. Ηλεφούφουτος said

    Αυτό δεν το θυμήθηκε κανείς

    http://www.youtube.com/watch?v=_sfoauWrbEA

  50. 49,
    Ε, ναι, απ’ αυτό αρκετά, πχ

  51. Κωνσταντίνος said

    47. «Αν η καθαρεύουσα μπορεί να θυμίζει αρτηριοσκλήρωση, η γλώσσα εκείνης της μετάφρασης θυμίζει κουτσαβάκη που θέλει να το παίξει λαϊκός.»

    Άψογο. Προσωπικά το γενικεύω για την γλώσσα του Καζαντζάκη, είχε ακριβώς αύτο, το ψεύτικα λαϊκότροπο.

  52. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Νικοκύρη, εξαιρετικό. Εξαιρετικό και πάλι το νήμα αν και βλέπω πήγε στα πέρα αμπέλια (αυτή είναι βέβαια κι η δουλειά ενός νήματος-κουβαριού.Να κυλάει, να ξετυλίγει προς πάσα κατεύθυνση).
    Κωσταντίνε, γιε μου, ένοιωσα συνομήλικη.Όσα είπες, είναι τόσο κοντά στη δική μου αίσθηση της γλώσσας.
    Το χαρακτηριστικό ,»αιστάνομαι», το χρησιμοποιούν ακόμη στο φυσική τους ομιλία οι παλιοί άνθρωποι, που δεν πήγαν παρά λίγες τάξεις ή καθόλου δημοτικό,αλλά αν το βάλει ο συγγραφέας σήμερα στο στόμα ανθρώπου (ήρωα) με κάποια παραπάνω εκπαίδευση, θαρρώ θα φαίνεται (και θα είναι) ψεύτικο.Το «αίστησες» νομίζω ανήκουστο (και με τις δυο έννοιες)
    Εξαιρείται πάντα η ποίηση που έχει την άδεια, για να κάνει να ηχούν τύμπανα στο ασύνειδητο, να το κάνει με όποια λέξη θέλει, υπαρκτή , ανύπαρκτη, φτιαχτή υλαγιαλή

  53. sarant said

    47-51: Επιφυλάσσομαι πάντως.

  54. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    49.Αυτό το άσμα το νόμιζα » Ενα Σουκού με τον καλό μου στη Μύκονο» (σε σλιμπινμπάγκ 🙂 ) Τελοσπάντων ανάλφρο καλοκαιρινό για ερωτευμένα μπατιράκια κι όχι του Μεγάλου Μοιραίου Έρωτα «μ εσένα κι ας με σφάξουνε» 🙂

  55. Κωνσταντίνος said

    52. κ.Έφη, πραγματικά τιμή μου για την προσφώνηση. 🙂 Χαίρομαι πολύ, και έχω την ίδια άποψη με εσάς για την ποίηση, μετράει αλλιώς το μέτρο εκεί, γιαυτό και πολύ σωστό αυτό που είπε ο κ.Σαραντάκος για την άδικη σύγκριση Καβαφη-Καζαντζάκη (ποίησης-πεζογραφίας), αλλά έπρεπε και γω να φέρω ένα παράδειγμα μεγάλου έλληνα λογοτέχνη παλιότερης εποχής που έχει απήχηση σμρ. Όσο για συνομήλικοι, μάλλον είμαστε μέσω κοινών αναγνωσμάτων, έτσι μια χρονιά πάνω μια χρονιά κάτω, έχει νόημα; 😛

    53. κ.Σαραντάκο, προσωπικά θα περιμένω εναγωνίως το άρθρο σας, όποτε μπορέσετε, πάνω στην Καζαντζακιάδα 🙂 , ειδικά για τα μεταφραστικά Ιλιάδα-Θεία Κωμωδία. Δεν ξέρω πώς μου έχει κάτσει έτσι, γνκ δεν κρίνω το γλωσσικό ύφος των λογοτεχνών και μάλιστα με τόσο έντονο ύφος (για το οποίο και ζητάω συγγνώμη). :S

  56. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    55. Μα είστε σαν το γιο μου.Αλλά μόνο που εγώ δεν είμαι καθόλου ειδική στη γλώσσα. Μαθήτρια είμαι στο ιστολόγιο.Την αίσθηση που έχω από τα διαβάσματά μου λέω. Τώρα πώς να πω στον καλό μας Νικοκύρη ότι του Βασιλειάδη το γραπτό εμένα μου φαίνεται ωραίο (απολαυστικό κιόλας) επειδή το σκέφτομαι στον καιρό του.Αλλά πάλι δεν ξέρω αν ήταν αληθινός στη χρήση της τότε γλώσσας ή είναι τραβηγμένη φτιαχτή αρχαιολατρική καθαρεύουσα για να κρίνω κι αλλιώς. Δεν έχω τις γνώσεις και την εξειδίκευση να μπω στο ιστορικό, κοινωνικό κλπ πλαίσιο.Γι αυτό χαίρομαι μ αυτά που ξεδιπλώνονται εδώ.

  57. Κωνσταντίνος said

    56. Ακριβώς την ίδια αίσθηση έχω και γω και σίγουρα ο κ.Σαραντάκος θα μας διαφωτίσει και σε αυτό το θέμα όπως παντα!
    Τον Βασιλειάδη τον βρίσκω και γω συμπαθή για τον καιρό του, και μου φαίνεται αληθινός με μια πρώτη ματιά καθώς κάποια στιγμή αναγνώρισε την ζωντάνια της δημοτικής και έγραψε σε αυτή, αλλά τον πρόλαβε ο θάνατος πολύ νέο. Τον Βασιλειάδη τον έμαθα σμρ, και επειδή θέλω να διαβάσω κάτι από την Ρομαντική Σχολή Αθηνών (η έκθεσή μου σε αυτή είναι ελάχιστη) μου φαίνεται καλός για αυγουστιάτικη ρομαντζάδα, άλλο ένα καλό από το σημερινό άρθρο του ιστολογίου 😀

  58. Δημήτρης Μ. said

    Επίσης:

  59. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Κανονικό σχολείο :»Σαραντάκειος διαδικτυακή Σχολή».

  60. vioannis said

    Ξεκινήσαμε από Γαλάτεια και Μαρία και συζητάμε για “Ένα κηπάριο και μια βιβλιοθήκη” του Κικέρωνα. Δεν μου αρέσει, θα φύγω.

  61. Ηλεφούφουτος said

    60 Να είναι σύμπτωση που η λέξη «κηπάριο» (πολύ περισσότερο όταν συνδυάζεται με «βιβλιοθήκη») μού φέρνει αυτομάτως στο μυαλό τη Γαλάτεια Καζαντζάκη και το πύρινο κείμενό της κατά του Νίκου Καζαντζάκη με το λογοτεχνικό του κηπάριο; http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/

    Όχι, τίποτα δεν είναι τυχαίο.
    Κι εγώ πάλι για συνειρμούς ομιλώ.

  62. Κωνσταντίνος said

    61. Το link σας μου βγάζει «η σελίδα δεν βρέθηκε» :S

    Εγώ παρεπιπτόντως βλέπω τώρα τον «τρελό του χωριού» 😛 http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=yT7rDo3_aJw που κατά την γνώμη μου έχει ένα point η κριτική του

  63. Γς said

    61:
    Το λίκνο σας δεν βγαίνει.

    Δοκιμάστε εδώ

  64. Γς said

    62 @ Κωνσταντίνος

    Είδα και τις 6 συνέχειες στο YouTube του Ρένου Αποστολίδη (το λίκνο σου) για τον Καζαντζάκη κλπ.
    Είχε το κάτι άλλο αυτός ο άνθρωπος.

    Είχε μπουκάρει και στη Βουλή

  65. Κωνσταντίνος said

    63. Ξέρουμε τι εννοεί η Γαλάτεια όταν λέει για «τρεις βαθμούς μυήσεως»; Το έχει μέσα σε εισαγωγικά σαν να αναφέρει λόγια κάποιου, αλλά ο Καζαντζάκης δεν έχει πει κάτι τέτοιο στην επιστολή του παραπάνω.

  66. Κωνσταντίνος said

    64. Ωραίο το στιγμιότυπο που αναφέτε στο ιστολόγιό σας!

    Πράγματι ενδιαφέρουσα μορφή ο Αποστολίδης, εγώ τον γνώρισα μετά τον θάνατό του στο utube, αναρχικός σε όλα του 😛 Πάντως κατηγορεί το Καζαντζάκη και για κάτι χειροπιαστό, ότι οι μεταφράσεις των έργων του έγιναν με δική του εντολή όταν ήταν στην UNESCO, αυτό κάπως μπορεί να ελεγχθεί μάλλον.

  67. Δημήτρης Μ. said

    64. Πράγματι είχε κάτι αυτός ο άνθρωπος: Έναν κακό λόγο για όλους τους καλύτερούς του και ένα ύφος χιλίων καρδιναλίων!

  68. Emphyrio said

    Και ποιο το οφελος να αποκαλυφθουν ολα αυτα τα οχι ωραια για τον Καζαντζακη;

    Κι’εγω δεν τον διαβαζω, κι’εγω δεν τον αντεχω ως φιλοσοφο, κι’εμενα δεν μου αρεσει καθολου η γλωσσα του (μπορω ομως να την δω σαν επανασταση και αντιδραση στην εποχη της, γιατι εχω μια μικρη συναισθηση του γλωσσικου και πολιτικου και ηθικου περιβαλλοντος), αλλα δεν καθομαι να το διαλαλω.

  69. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    61. «Απο κείνο το κηπούλι είν κι ετούτο το μαρούλι » 🙂
    – το φαιδρόν του ναϊσκου κηπάριον, του Παπαδιαμάντη πρωτοθυμάμαι εγώ

  70. Ηλεφούφουτος said

    66 «αναρχικός» με τα νώτα του καλυμμένα από τους πιο μαύρους κύκλους του ελληνικού κατεστημένου

  71. Ηλεφούφουτος said

    Βέβαια φρόντιζε τις φιλίες του με τους «μαύρους» να τις ντύνει κι αυτές με αντισυμβατικές φιοριτούρες.

  72. Κωνσταντίνος said

    70. Α, δεν το ήξερα αυτό, εγώ κάποια vids στο utube έχω δεί και στην προκείμενη περίπτωση το πόσταρα αναφορικά με αυτά που λέει για τον Καζαντζάκη. Αν θέλετε, στείλτε μου και κάτι σχετικό να ενημερωθώ να μην λέω αρλούμπες 😀

  73. Κωνσταντίνος said

    71. Καταλαβαίνω τι λέτε, αυτό είναι ένα απαράδεκτο σημείο. Βέβαια, και το αναρχικός που είπα δεν είναι κατανάγκη θετικό 😛 , αν και νομίζω ότι προσπαθεί τις περισσότερες φορές να περάσει ένα αριστερό προφιλ, δηλώνοντας βέβαια πάντα πως απεχθάνεται τις ιδεολογίες. Προφανώς αυτό θα μπορούσε να είναι φενάκη για σχέσεις με την μαυρίλα, δεκτό,

    Εγώ τον έβαλα στο σχόλιό μου για την φιλολογική του κρίση.

  74. sarant said

    70: Α μπράβο! Αναρχικός, αλλά όταν μπήκε στη Βουλή επικεφαλής παρακρατικών παρέλασαν στη δίκη του ως μάρτυρες υπερασπίσεως όλοι οι στυλοβάτες του καθεστώτος. Αναρχικός, αλλά επί χούντας έβαζε (με το ζόρι) διηγήματα σε κάθε εφημερίδα. Έτσι ξέρω κι εγώ να είμαι αναρχικός.

    66: Δεν ξέρω αν λέμε το ίδιο γιουτούμπι με τον Αποστολίδη, αλλά αυτό που έχω παρακολουθήσει εγώ είναι η αποθέωση της εμπάθειας -και εκτός αυτού ο Απ. είναι και ελαφρώς ασυνάρτητος, πηδάει από το ένα στο άλλο χωρίς να ολοκληρώσει τίποτε. Το ότι έγιναν οι μεταφράσεις όσο ήταν στην Ουνέσκο και επειδή ήταν στην Ουνέσκο, αν το είπε έτσι ο Αποστολίδης είναι μεγάλη κακοήθεια, διότι ο Κ. στην Ου. ήταν ένα χρόνο ή δύο, από το 1946 ή το 1947 ως το 1948, ενώ οι πολλές μεταφράσεις έγιναν μετά, ακόμα και μετά τον θάνατό του.

  75. Ηλεφούφουτος said

    Εντάξει, ότι ήταν καλός φιλόλογος το πιστεύω αλλά ξέρω πολλούς καλύτερους που δεν έτυχαν της δημοσιότητάς του.

  76. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Στο μακρινό Μεξικό, προ 15ετίας, ίσως λίγο παραπάνω, σε τυχαία συζήτηση, ντόπιος γιατρός γύρω στα σαράντα, ήξερε και μίλησε για τον Καζαντζάκη ως μεγάλο Ελληνα συγγραφέα και είπε ότι συστήνουνε τα βιβλία του μαζί με τις λοιπές ιατρικές τους συμβουλές, διακεκριμένοι ψυχίατροι. Είχα εντυπωσιαστεί από αυτό τότε, αλλά προϊόντος του χρόνου, με την καθίζηση του σύγχρονου ανθρώπου ως προς τα οράματα και τα υψηλά ιδανικά, λέω μήπως (χονδρικά τώρα) οι υπερ άνθρωπες περσόνες του Καζαντζάκη μπορεί να ωθούν να βγει δύναμη και πάθος από την ψυχή, ιδίως των νέων ανθρώπων.
    Δεν είναι κουτοί, ούτε παρασυρμένοι, 55 χρόνια από το θάνατό του, οι μυριάδες ‘ανθρωποι που συνεχίζουν να τον διαβάζουν σ΄όλο τον κόσμο.

  77. Κωνσταντίνος said

    74. Α, δεν τα ήξερα όλα αυτά, εγώ νόμιζα ότι ήταν απλά ένας κάπως γραφικός φιλόλογος! Μου συγχωρείτε τότε την αναφορά. Όσο για την Ουνέσκο ναι το λέει, και γιαυτό και γω το ρώτησα, χαίρομαι που ξεκαθαρίστηκε ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη!

  78. Γς said

    Δυο μήνες πάνε πια στης πλούσιας Πύλος
    τ’ αμμουδερά ακρογιάλια που περνούσα.
    Νοτιάς φυσούσε, ξέσπασεν η μπόρα,
    κι από τα μαύρα νέφαλα χυνόταν
    βαριά νεροποντή κι ολούθε ο μέγας
    μας τυραγνούσε κεραυνός του Δία.
    Στο φως μιας αστραπής, βιγλίζω απάντεχα
    τον Οδυσσέα στη μέση του πελάγου,
    γαλήνιο να κρατά το δοιάκι,
    κατάματα στηλώνοντας τη μπόρα!
    «Δυσσέα του κράζω, πας για την πατρίδα;
    Πια μες στης θεάς την κλίνη δε χωρούσες;»
    Μ΄ αυτός, με το τιμόνι στην παλάμη
    και τ’ αρμυρά δαγκώνοντας μουστάκια,
    τήραε μακριά σκυφτός και δεν έστράφη!

  79. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    77. Είπαμε, Μεγάλο Σχολείο. Είναι τύχη που βρεθήκατε εδώ.

  80. Κωνσταντίνος said

    79. Ακριβώς! 🙂

  81. Γς said

    77,79:
    >Είπαμε, Μεγάλο Σχολείο

    Εχει και δίδακτρα
    (VISA, MASTER, AMEX δεκτές)

  82. sarant said

    Πολύ καλός φιλόλογος λένε πως ήταν ο Ηρακλής, ο πατέρας του Ρένου, που ξεκίνησε άλλωστε και τις ανθολογίες.
    Παραδέχομαι όμως πως είμαι αρνητικά διατεθειμένος με τον Ρένο από τότε που έβγαλε στη φόρα τα μαθητικά μαργαριτάρια που έκανε ως μαθητής ο Έβερτ στο μάθημά του -λίγα αμαρτήματα έχω για χειρότερα.

  83. Γς said

    78:

    Απόσπασμα της «Οδύσσειας» του.

    Ξεπατικοτούρα από αφιέρωμα-ομιλία (και απαγγελία) για τον Καζαντζάκη του Δημήτρη Σαραντάκου

  84. Ηλεφούφουτος said

    Εγώ έχω λόγους να είμαι αρνητικά προδιατεθειμένος γιατί τον είχα γνωρίσει κι από κοντά σε σύναξη φιλολόγων-γλωσσολόγων να διακόπτει συστηματικά ή να παίρνει μόνος του το λόγο για να κηρύσσει διαπρήξιος διάφορα κοινότοπα για το πόσο έχει ξεπέσει η παιδεία κλπ.
    Ακόμα και σε κατ ιδίαν πηγαδακι μετά ήρθε (ήξερε δυστυχώς τη φίλη μου, που πολύ τον είχε σε εκτίμηση) να συνεχίσει γιατί δεν είχε χορτάσει.

    Από καποια κείμενά του όμως είχα σχηματίσει την εντύπωση ότι καλή κατάρτιση είχε πάρει και κοφτερό μυαλό διέθετε, αλλά άμα στηρίζεσαι μετά στις δημόσιες σχέσεις και στους ακροδεξιούς κύκλους πώς να μη σε παρει η κατω βόλτα; Για το Ρένο μιλάω πάντα.

  85. voulagx said

    #84 «διαπρήξιος» ; Ηλεφου, κα-τα-πλη-κτι-κο!!!! 🙂

    Αν ο Ρενος ειναι αναρχικος τοτε η λεξη «αναρχικός» εχει χασει τη σημασια της.

  86. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Διαπρήξιο ήταν όλο το στυλ του τού Δία σε ημιμέθη, όταν έβγαινε σ ένα κάναλο (δε θυμάμαι πια) τόσο που σου ΄κοβε την όρεξη ν ακούσεις και κάποια που μπορεί να είχαν ενδιαφέρον (για ποιητές κυρίως, σε προ-ίντερνετ εποχές)

  87. sarant said

    83: Αυτό το απόσπασμα, να διορθώσω τον πατέρα μου, είναι από τον Οδυσσέα, όχι από την Οδύσεια του Καζαντζάκη. Η Οδύσεια κάνει μπαμ επειδή είναι σε 17σύλλαβο.

  88. Γς said

    48:
    >ο γάμος Καζαντζάκη – Γαλατείας Αλεξίου παρέμεινεν εσαεί λευκός, διότι ο Καζ. υπήρξε σεξουαλικώς ανίκανος, δεν είχε στύσιν […]την Γαλάτειαν τελικώς εξεπαρθένευσε γνωστός κουρεύς του Κολωνακίου.
    Και εις άλλα με υγείαν…

    Και εις άλλα με υγείαν; Δηλαδή και σ’ ανώτερα κουρέα. Σε σένα μιλάει.

    Τον είχε κατηγορήσει ευθέως για ανικανότητα η αδελφή της Γαλάτειας.

    «O Καζαντζάκης βάζει με μεγάλη ευκολία τους ήρωές του να απαρνιούνται δύο αγαθά που ο ίδιος δεν γνώρισε ποτέ: το σεξ και τον πλούτο». Λιλή Ζωγράφου

    «Γι’ αυτές που κατηγορούν τον Καζαντζάκη για ανίκανο, αν θες γράψτο, πες το, ο Καζαντζάκης μού πήρε την παρθενιά μου στην Ελβετία…»
    Έλλη Λαμπρίδη.

    Γυναίκες.

    Κοντά στο Ρένο κι ο Λιαντίνης.

    Ουφ!

  89. spiral architect said

    @70, 71: Συμφωνώ! 😐

  90. Κασσάνδρα said

    @ 80 Κωνσταντίνο,
    για να μην αισθάνεσαι εκτός κλίματος ,σε διαβεβαιώ, εγώ που και γιαγιά σου θα μπορούσα να είμαι,ότι καταευχαριστήθηκα την αποδόμηση που του έκανε η Αλεξίου με το βιβλίο της.
    Οσον αφορά τον Αποστολίδη ο Νικοκοκύρης έχει απόλυτο δίκιο.
    Ο Δημήτρης @67 τον περιγράφει επιγραματικά.

  91. Κασσάνδρα said

    Συγγνώμη ,μου ξέφυγε ένα μ.

  92. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @48,88,
    υποθέτω άλλη μία ερμηνεία της γνωστής παροιμίας «να πας για μαλλί και να βγεις κουρεμένη».

    Ποιον, όμως, τελικά, απασχολεί, υπό ποίου εξεπαρθενεύθη η Γαλάτεια;

  93. π2 said

    70, 74: Ε, ναι, αυτή η καραμέλα του «αναρχικού» Ρένου μου τη δίνει κι εμένα. Λες και αναρχικός σημαίνει ολίγος θαυμασμός για τον Νίτσε, μπόλικη χολή επί δικαίων και αδίκων, ενστικτώδης τραμπουκισμός και υπερτροφικό εγώ.

  94. Γς said

    Το επίκαιρο «Κατηγορώ» της Γαλάτειας κατά του Ν. Καζαντζάκη

  95. Γς said

    94
    Την πάτησα. Τώρα το είδα εγώ. Και μετά τις αναρτήσεις σας επ αυτού.
    😦

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: