Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Στον ΕΟΤ και στο Μον Παρνές (Δημήτρης Σαραντάκος)

Posted by sarant στο 20 Αύγουστος, 2013


Συνεχίζω να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του πατέρα μου, του αξέχαστου Δημήτρη Σαραντάκου, ‘Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια’. Το προηγούμενο απόσπασμα βρίσκεται εδώ. Με εξαίρεση μια σύντομη αναφορά στον γάμο των γονιών μου, η αφήγηση επικεντρώνεται στην εποχή που ο πατέρας μου δούλευε στον ΕΟΤ, το 1960 και μετά. Πιθανόν να είναι και το τελευταίο απόσπασμα, επειδή έχουμε φτάσει σε κοντινές εποχές και πολλοί άνθρωποι που μνημονεύονται στην αφήγηση βρίσκονται ακόμα στη ζωή. 

mimis_jpeg_χχsmallΠαντρευτήκαμε το 1958, στις 23 Φεβρουαρίου – την επέτειο της ίδρυσης της ΕΠΟΝ – και εγκατασταθήκαμε σε ένα οιονεί διαμέρισμα από δυο μεγάλα δωμάτια, μικρό χωλ και ευρύχωρο λουτρό, που μας χτίσανε οι γονείς μου, πάνω από το κυρίως σπίτι. Το ένα το είχαμε κοιτώνα και το άλλο ήταν ταυτόχρονα καθιστικό, κουζίνα και τραπεζαρία. Το πρώτο εξάμηνο, παρασυρμένοι από τη μοντέρνα νοοτροπία, που ήταν τότε του συρμού, είχαμε δυο μονά κρεβάτια, τα οποία φυσικά ενώσαμε όταν γυρίσαμε από το πολύ σύντομο και φτωχικό «ταξίδι του μέλιτος», με αποτέλεσμα να κοιμάμαι πάνω στη γραμμή επαφής τους επί έξι μήνες.

[…]

Στον ΕΟΤ διορίστηκα το 1960, έκτακτος, με ετήσια σύμβαση εργασίας, αλλά το μειονέκτημα αυτό αντισταθμιζόταν από το ότι δεν ψιλοκοσκίνιζαν τα φρονήματά σου, ούτε σου ζητούσαν χαρτί νομιμοφροσύνης.

Όταν ο Διευθυντής Τεχνικών έργων μου είπε το μισθό που θα έπαιρνα, τα έχασα.

“Θα παίρνετε 7.500 δραχμές το μήνα” μου είπε και μάλιστα με κάπως απολογητικό ύφος.

Στην αρχή νόμισα πως παράκουσα. Με τις τρεις δουλειές που έκανα συγκέντρωνα γύρω στις 4.000 δραχμές και ο αρχικός μισθός των χημικών μηχανικών, σύμφωνα με τη συλλογική σύμβαση, δεν ξεπερνούσε τις 3.500.

Στον Οργανισμό από την αρχή τα πήγα πολύ καλά. Ήταν καινούργια υπηρεσία, στελεχωμένη με ικανούς ανθρώπους, που δεν είχαν ακόμα διαφθαρεί, ούτε είχαν πέσει στη ρουτίνα. Ίσως βοηθούσε το γεγονός ότι στην πλειοψηφία τους οι υπάλληλοι του Οργανισμού ήταν έκτακτοι με ετήσιες συμβάσεις, που ανανεώνονταν κάθε Ιούλιο.

Ο Νικόλαος Φωκάς, ο Γενικός Γραμματέας, πανέξυπνος Κεφαλλονίτης, είχε αντιληφθεί πως την απόδοση των μηχανικών και των  επιστημόνων γενικότερα, δε μπορείς να τη μετρήσεις με τις ώρες που μένουνε στο γραφείο τους, αλλά με το έργο που παράγουν. Έτσι μας απάλλαξε από την υποχρέωση να χτυπάμε κάρτα ή να υπογράφουμε σε κατάσταση, από την άλλη μεριά όμως μας χρέωνε προσωπικά με τις διάφορες εργασίες και τα λοιπά καθήκοντα και αλίμονό σου αν δεν ήσουν συνεπής.

Τη δουλειά στον Οργανισμό τη βρήκα ενδιαφέρουσα, γιατί ήταν μέσα στο γνωστικό μου πεδίο. Ασχολήθηκα με τις προδιαγραφές των υλικών που προτείνανε στις μελέτες τους οι αρχιτέκτονές του, οι οποίοι ήταν πολύ επιρρεπείς να υιοθετούν ότι τους πλάσαραν οι διάφοροι εισαγωγείς μονωτικών ή διακοσμητικών υλικών, χρωμάτων κλπ. Σε δυο μήνες παρουσίασα στον διευθυντή της Διεύθυνσης Τεχνικών Έργων (τον άμεσο προϊστάμενό μου) κατάλογο των πιο δόκιμων υλικών για κάθε περίπτωση. Αργότερα άρχισα να μελετώ ιδιαίτερα τα στεγανωτικά και μονωτικά υλικά και τις τεχνικές εφαρμογής τους στις οικοδομές. Ήταν ένας τομέας καινούργιος ακόμα στον τόπο μας και η σχετική βιβλιογραφία σχεδόν ανύπαρκτη στη γλώσσα μας. Το υλικό που μάζεψα γι΄ αυτή τη δουλειά, μου επέτρεψε τρία χρόνια αργότερα να εκδώσω το δεύτερο βιβλίο μου, «Στεγανώσεις και Στεγανωτικά υλικά», το πρώτο ελληνικό βιβλίο μ΄ αυτό το θέμα.

Εκείνο το καλοκαίρι περνούσα σχεδόν τις τρεις μέρες της εβδομάδας στην Πάρνηθα. Κάποιες επιτυχείς παρεμβάσεις μου τον περασμένο χρόνο, στην αντιμετώπιση των χρόνιων προβλημάτων στις μονώσεις και τις στεγανώσεις του Μον Παρνές, έπεισαν τον διευθυντή των Τεχνικών Έργων του Οργανισμού, πως έπρεπε να μου αναθέσει τη συντήρησή του και με καθιέρωσαν τρόπον τινά στον τομέα αυτόν. Ουσιαστικά τα μυστικά των στεγανώσεων τα έμαθα κυριολεκτικά «στου κασίδη την κούτρα», γιατί το εν λόγω ξενοδοχείο, που μόλις είχε εγκαινιαστεί, προσφερόταν από κάθε άποψη με τις άπειρες κακοτεχνίες που παρουσίαζε.

Ο αρχιτέκτονας που το σχεδίασε, μολονότι ο Οργανισμός τον είχε στείλει, με πληρωμένα όλα τα έξοδα του, στην Ελβετία για να μελετήσει τα ορεινά ξενοδοχεία, έφτιαξε τελικά, στην πιο ανεμόδαρτη πλαγιά της Πάρνηθας, ένα φανταχτερό κατασκεύασμα, κατάλληλο για υπήνεμη ακτή. Το ξενοδοχείο διέθετε καταπληκτικές βεράντες με τεράστια υαλοστάσια, άφθονες εσωτερικές αυλές γεμάτες παρομοίως με παράθυρα και φωταγωγούς, καθώς και δίρριχτη στέγη, με εσωτερική κλίση που κατέληγε σε κεντρικό υδροσυλλέκτη. Ό,τι δηλαδή πιο ακατάλληλο για περιοχή εντονότατης χιονόπτωσης και θυελλωδών ανέμων.

Αλλά και στο εσωτερικό του ξενοδοχείου δεν ήταν καλύτερα τα πράγματα. Το σαλόνι του ήταν εντυπωσιακό σε εμφάνιση με τα θαυμάσια υαλοστάσια, την ξύλινη επένδυσή του και την ξύλινη επίσης ελικοειδή σκάλα, με τα απλόχωρα σκαλομέρια, που οδηγούσε ως τον τρίτο όροφο. Ο μελετητής όμως δεν υπολόγισε πως αυτή η ωραιότατη ελικοειδής σκάλα, το καμάρι του, λειτουργούσε ταυτόχρονα σαν καμινάδα, που ανέβαζε τον θερμόν αέρα από το σαλόνι στον τρίτον όροφο. Έτσι, το σαλόνι, καθώς και το υπόλοιπο ισόγειο, ήταν μονίμως παγερά, παρά τις απίστευτες ποσότητες μαζούτ, που καιγόταν καθημερινώς στους πέντε καυστήρες της κεντρικής θέρμανσης, χωρίς να μπορέσουν να το ζεστάνουν έστω στοιχειωδώς. Επί πλέον, δεν είχε αντιληφθεί πως στην Ελβετία τα ορεινά (τουλάχιστον) ξενοδοχεία έχουν παντού διπλούς υαλοπίνακες και ισχυρή μόνωση στους εξωτερικούς τοίχους.

Όταν η ατυχής αυτή μελέτη υλοποιήθηκε από έναν εργολάβο τρίτης κατηγορίας (που με την εργολαβία του αυτή ξεκίνησε μιαν επιτυχημένη πορεία, που τον οδήγησε πολύ ψηλά), το αποτέλεσμα ήταν συνδυασμός κακής μελέτης και κακίστης κατασκευής, με τραγικές κυριολεκτικά συνέπειες. Η οροφή του τελευταίου ορόφου έσταζε διαρκώς, οι εσωτερικές επιφάνειες των εξωτερικών τοίχων είχαν μονίμως λεκέδες υγρασίας, τα τζάμια στα παράθυρα των εσωτερικών φωταγωγών και των διαδρόμων έσπαζαν κάθε τόσο από την πίεση του ανέμου, που εγκλωβιζόταν σ΄ αυτούς Κάθε χρόνο τα έξοδα μόνο για τη συντήρησή του ξεπερνούσαν το ένα εκατομμύριο δραχμές.

Μολονότι το ξενοδοχείο ήταν εξοπλισμένο και με πισίνα (άλλος αβδηρητισμός), δεν είχε προβλεφθεί η πηγή του νερού που θα την τροφοδοτούσε. Η παροχή της μικρής πηγής, που υπήρχε λίγο πιο πάνω και την είχε αγοράσει ο Οργανισμός, δεν επαρκούσε ούτε για τις ανάγκες της κουζίνας. Αργότερα ο Οργανισμός αναγκάστηκε να αγοράσει τις πλούσιες πηγές στο Παλιοχώρι, οι οποίες τροφοδοτούσαν το Σανατόριο και να φτιάξει τεράστιες δεξαμενές, αλλά μαζί με τις πηγές φορτώθηκε και το κλειστό πλέον Σανατόριο, που αποφασίστηκε να μετατραπεί σε ξενοδοχείο Β΄τάξεως (το Ξενία Πάρνηθας).

Τα εγκαίνια του ξενοδοχείου, που στάθηκε το καύχημα, το σύμβολο αλλά και η σφραγίδα της τουριστικής νοοτροπίας του  Καραμανλή, είχαν γίνει ένα χρόνο πιο μπροστά, τον Ιούνιο του 1960 και συγκεκριμένα στις 23 του μηνός. Έτσι είχε ανακοινώσει στον τύπο ο Καραμανλής και «βασιλική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα». Γίνανε πράγματι και οι προσκεκλημένοι, επίσημοι, δημοσιογράφοι και ρεπόρτερ εντυπωσιάστηκαν. Βέβαια οι τρεις πτέρυγες του ισογείου ήταν ακόμη γιαπί, η κουζίνα δε λειτουργούσε και το νερό της πηγούλας μόλις ικανοποιούσε τις τουαλέτες των χώρων υποδοχής.

Έτσι, πριν από τα εγκαίνια … καρφώθηκαν οι πόρτες που οδηγούσαν στις πτέρυγες του ισογείου, μη τυχόν και τις περάσει κανένας περίεργος επισκέπτης και σκοτωθεί, η κουζίνα κλειδώθηκε και τα εδέσματα και ποτά που προσφέρθηκαν στον μπουφέ των εγκαινίων, μεταφέρθηκαν από την Αθήνα., ενώ η πισίνα γέμισε με νερό που κουβάλησαν από το Μενίδι με βυτία Μόλις τέλειωσαν οι παράτες, αφού συνεχάρησαν εαυτούς και αλλήλους οι αρμόδιοι και επίσημοι και φύγανε, ξεκαρφώθηκαν οι πόρτες και οι εργασίες συνεχίστηκαν άλλους οχτώ μήνες, ως την αποπεράτωσή τους.

Εγώ ανέλαβα τη συντήρηση του Μον Παρνές τον επόμενο από τα εγκαίνια χρόνο, όταν το ξενοδοχείο το λειτουργούσε με δικούς του υπαλλήλους ο ΕΟΤ. Ήμουν «προϊστάμενος της Υπηρεσίας Αυτεπιστασίας». Για πρώτη και μοναδική φορά στη ζωή μου βρέθηκα να έχω (θεωρητικώς) στη διάθεσή μου τριακόσια άδεια κρεβάτια, καθώς η πληρότητά του δεν ξεπερνούσε το 20%.

Τότε δεν διέθετα δικό μου αυτοκίνητο και η μετάβαση στην Πάρνηθα ήταν επίπονη υπόθεση, αν γινόταν με το λεωφορείο της γραμμής (που εκτελούσε τέσσερα δρομολόγια τη μέρα το καλοκαίρι και δύο το χειμώνα), δαπανηρή αν γινόταν με ταξί, και ενοχλητική αν γινόταν με την προσκόλληση σε κάποιον συνάδελφο που διέθετε Ι.Χ. και θα ανέβαινε και κείνος για υπηρεσία. Εν τούτοις τα θέλγητρα του βουνού ήταν τόσα και τέτοια, που πολύ ευχαρίστως πήγαινα εκεί. Καμιά φορά περνούσαμε εκεί το Σαββατοκύριακό μας με την Κική, αφήνοντας το γιο μας στους γέρους μου.

Δεν διανυκτερεύαμε φυσικά στο Μον Παρνές, που ήταν απρόσιτο στο πορτοφόλι μας (και φυσικά δε διανοήθηκα ποτέ να χρησιμοποιήσω δωρεάν δύο από τα τριακόσια αδιάθετα κρεβάτια του), ούτε στο μικρό ξενοδοχείο της Αγίας Τριάδας, χτισμένο σαν ελβετικό σαλέ, επίσης για λόγους υπηρεσιακής ευθιξίας, καθόσον η ξενοδόχα που το εκμεταλλευόταν ήταν στα μαχαίρια με τον ΕΟΤ. Μέναμε σε ένα μικρό οίκημα κοντά στο παλιό σανατόριο, που είχε κι αυτό περιέλθει στον Οργανισμό και ήταν παλιά η κατοικία των φυλάκων του σανατορίου, ενώ τώρα στέγαζε κάποιους υπάλληλους του ΕΟΤ, που δούλευαν μονίμως στην Πάρνηθα, καθώς και όσους μηχανικούς  ξέμεναν εκεί εκτελώντας υπηρεσία.

Με βάση αυτό το σημείο κάναμε συχνά οι δυο μας μεγάλους περίπατους στο έρημο τότε και μαγευτικό Ξερολίβαδο και καμιά φορά πεζοπορούσαμε ως το Καταφύγιο κι ακόμα πιο μακριά ως την Μπάρα και τη Σκίπιζα. Ήταν απίστευτα γοητευτικές αυτές οι πεζοπορίες μας, μέσα στη γαλήνη και τη σιωπή του πανέμορφου, καταπράσινου βουνού.

Advertisements

80 Σχόλια to “Στον ΕΟΤ και στο Μον Παρνές (Δημήτρης Σαραντάκος)”

  1. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂

    […] Όταν η ατυχής αυτή μελέτη υλοποιήθηκε από έναν εργολάβο τρίτης κατηγορίας (που με την εργολαβία του αυτή ξεκίνησε μιαν επιτυχημένη πορεία, που τον οδήγησε πολύ ψηλά), το αποτέλεσμα ήταν συνδυασμός κακής μελέτης και κακίστης κατασκευής, με τραγικές κυριολεκτικά συνέπειες. […]

    Επιτέλους αρχίζει η υπέροχη εποχή της αντιπαροχής, του εργολάβου – σκεπαρνατζή – πρώην τσοπάνη και των ατελείωτων καθώς και ημιτελών δημοσίων έργων. 👿
    Αχ, αυτά τα «όρια της εργολαβίας», ποιος γραφειοκράτης κερατάς τα εμπνεύστηκε και δεν τα τήρησε …

    Μικρό ιστορικό του Μον(τ) Παρνές

  2. spiral architect said

    Ξενία Πάρνηθας (φορμαλιστική)
    Ξενία Πάρνηθας – Corridor at 12:30 a.m.
    Ξενία Πάρνηθας – Βroken stairs
    (φωτό δικές μου)

  3. Γς said

    Μπράβο, ωραίες φωτό!
    Εχω κι εγώ κάτι φωτό απ εκεί. Απ το Μον Παρνές.
    Αλλά είναι από δωμάτιο, καταλαβαίνεις. Μη δημοσιεύσιμες!
    Ασε που κι ο «συμμετέχων» έχει τώρα τα ίδια χάλια με τις φωτό σου και δεν βλέπεται πλέον.

    Εχω όμως ένα σωρό αναμνήσεις απο κεί (Μον Παρνες).
    Αλλά να κάτι σοφτ

  4. Gpoint said

    # 1,2

    Για τον Φρίξο ξέρεις τίποτε ;

  5. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Από πότε είναι οι φωτογραφίες;

  6. spiral architect said

    @4: Διαβάζοντας την ανάρτηση του Νικοκύρη όταν έφτασα στο «όταν το ξενοδοχείο το λειτουργούσε με δικούς του υπαλλήλους ο ΕΟΤ» μου ήλθε στο νου ότι ο Φρίξος Δημητρίου ήταν ο εξ αρχής ιδιοκτήτης του Μον Παρνές. Βέβαια ψάχνοντας μετά βρήκα το λίκνο που έβαλα στο #1, ότι δηλαδή … το 1969 το συγκρότημα του Μον Παρνές παραχωρήθηκε στον κύπριο επιχειρηματία Φρίξο Δημητρίου, ο οποίος εκείνη την περίοδο διαπραγματευόταν με τον Αριστοτέλη Ωνάση ….
    Τα ίδια της συχωρεμένης δηλαδή. 😉

  7. spiral architect said

    @5: Είναι από ομαδική φωτογραφική εξόρμηση στο Ξενία Πάρνηθας και στα πέριξ στις 10-10-2009.
    Οι φωτογραφίες είναι δραματικά επεξεργασμένες για να απαλύνουν την εγκατάλειψη.

  8. Gpoint said

    # 6

    Εννοώ για τον θάνατό του, λίγοι πιστεύουν πως ήταν ατύχημα.

    Στο Ξενία Πάρνηθας αρχές του 70 λειτουργούσε σχολή μαγείρων και έτρωγες καλά με φτηνές τιμές. βέβαια η (σίγουρη) βόλτα μετά στη σάλα εξαφάνιζε αυτό το πλεονέκτημα. Το «πρόβλημα» της εισόδου εξαφανιζότανε με την παρουσία ενός μέλους που έκοβε εισιτήριο και μετά από λίγο έβγαινε και το έδινε σ’ ένα γνωστό του ενώ ο ίδιος πέρναγε μπάϊ. Με τρεις ξόδους βολευότανε η τετραμελής παρέα ενώ οι ελεγκτές χαμογελούσαν-ήσαν τυπικά εντάξει, ο έλεγχος γινότανε στην έκδοση του εισιτηρίου. Ετσι κι αλλιώς πελάτες ήθελαν-κοτόπουλα τους έλεγε ο Φρίξος.

  9. Θα διαφωνήσω με το σχόλιο 1 η εποχή της αντιπαροχής ήταν δέκα χρόνια πριν (στο αφήγημα είμαστε στη δεκαετία του 1960). Τα ημιτελή γιαπια όπως ο πύργος του Πειραιά και αυτό στη θέση της Ραλειου είναι της χούντας.

    Τι αφήγημα δείχνει τη ζημία της χούντας. Το επιστημονικό προσωπικό που διάβαζε για να είναι καταρτισμενο και δούλευε ευσυνείδητα όπως ο Δημήτρης Σαραντακος βρέθηκε να παίρνει διαταγές από λοχαγούς ή να είναι φυλακη. Είναι το ίδιο επιστημονικό προσωπικό πιτ διέπρεψε στη Σαουδική Αραβία και αλλού αφού έφυγε από την Ελλάδα των συνταγματαρχών.

  10. spiral architect said

    @8: Δεν έχω ιδέα για τα συνωμοσιολογικά … 🙄

  11. spiral architect said

    @9: Ναι, επί υπουργού Δημοσίων Έργων του ιδίου. Η αντιπαροχή εντάθηκε το ’60 και μετέπειτα με τις επεκτάσεις του «σχεδίου πόλεως» όπου η αντιπαροχή πήγαινε υποχρεωτικά αγκαζέ με τις υποδομές.
    (δρόμοι, δίκτυα, οδικές συνδέσεις πόλεων, οι «νέες» εθνικές οδοί κλπ)
    Όπως σωστά επισημαίνεις, πολλοί καταρτισμένοι αλλά και νέοι φιλόδοξοι Έλληνες μηχανικοί, τότε και επί χούντας, έφυγαν προς Αραβική Χερσόνησο και Μέση Ανατολή με εταιρείες – ονόματα (ΕΔΟΚ – ΕΤΕΡ, Αρχιρόδον Γρ. Δοξιάδη κ.α.) ασχολούμενοι και αποκτώντας εμπειρία σε μεγάλης έκτασης έργα εκεί.
    Στην Ελλάδα, όχι ότι έμεινε ο κατιμάς, αλλά η έλλειψη σοβαρού και με πρόβλεψη σχεδιασμού στα δημόσια και ιδιωτικά έργα σπίλωσε την υπόληψη πολλών εξ αυτών.

  12. spiral architect said

    O αρχιτέκτονας του Μον Παρνές και σύζυγος της χορογράφου Ραλλούς Μάνου, Παύλος Μυλωνάς στις μόνιμες συλλογές του Μουσείου Μπενάκη

  13. Γς said

    12:
    Ο καθένας με τον πόνο του.Για ο Μον Παρνές θα μπορούσα να μιλάω ώρες.
    Σόρυ Σπίραλ.
    Αλλά μια και έτυχε ας αναφερθώ σ αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι τότε: Πόσο κάθαρμα είμαι!

  14. spiral architect said

    Ξενία Πάρνηθας συνέχεια:
    Η κατάληξη της ματαιοδοξίας
    Άτιτλο
    Πως έχασα το ασανσέρ
    (η τελευταία είναι χωρίς φλας με ελάχιστο φωτισμό και ISO 1600)

  15. ΠΑΝΟΣ said

    Επειδή,απ’ όσον καταλαβαίνω,υπάρχουν αρχιτέκτονες,μηχανικοί εδω,θα παρακαλούσα αν γίνεται να έχω μιαν απάντηση,στην εξής ειλικρινή απορία μου:την εποχή τής αντιπαροχής έγιναν πολλά κακάσχημα κτίρια.Ποιός έφταιγε περισσότερο; Ο Καραμανλής που έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα δίχως σχέδιο; Ή μήπως οι μηχανικοί,αρχιτέκτονες δεν είχαν καλό γούστο και κοίταγαν την εύκολη κονόμα;Τόσα χρόνια έχω την απορία και περισσότερο τα ρίχνω στον Καραμανλή που δεν έλεγχε μέσω των κρατικών μηχανισμών.Από την άλλη,πού πήγε το γούστο των αρχιτεκτόνων; Για μένα,μυστήριο!

  16. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα, ίδίως τον Σπειροειδή που βρέθηκε στο στοιχείο του!

  17. Εθνικόφρων said

    Αξιότιμε κύριε Σαραντάκε,
    την εποχήν (1960) που ο μακαριστός πατήρ σας εδιορίζετο με 7.500 δραχμάς μηνιάτικον εις τον ΕΟΤ, γνωρίζετε πόσον ήτο ο αντίστοιχος μισθός του χημικού μηχανικού εις την Σοβιετικήν Ένωσιν; Κάτι λιγώτερον από 2.000 δραχμαί!.. Το γνωρίζω από πρώτο χέρι, διότι έχω εις την διάθεσίν μου σχετικήν οικονομετρικήν μελέτην του ΜΙΤ. Ακόμη μικρότερος ήτο ο μισθός αυτός εις την Βουλγαρίαν και την Γιουγκοσλαβίαν την εποχήν εκείνην!..
    Το γράφω αυτό διά να δείξω ότι αυτοί ήσασταν πάντοτε σείς οι Μπολσεβίκοι: Αγωνίζεσθο διά να γίνη χειρότερον το επίπεδον της ζωής του Έλληνος! Διότι τί επρέσβευον το 1960 οι ήρωές σας, ο Μιμίκης Θεοδωράκης (μέγας θαυμαστής του Στάλιν μέχρι σήμερον) και ο Μανώλης Γλέζος (λάτρης του Εμβέρ Χότζα και του Αλβανικού μοντέλου); Να γίνη η Ελλάς χώρα του Ερυθρού Παραπετάσματος, διά να επικρατήση η Σοσιαλιστική Δικαιοσύνη και να τιμωρηθή η Πλουτοκρατία!..
    Τα ίδια ακριβώς πράττει σήμερον και ο αγράμματος Αρχηγός σας Αλέξιος Τσίπρας: Αγωνίζεται να καταργήση το Μνημόνιον, να γίνουν οι μισθοί μας 200 ευρώ και αι συντάξεις μας 100 ευρώ όπως είναι ακόμη και σήμερον εις Βουλγαρίαν + Ρουμανίαν, διά να θριαμβεύση η σιφυλιδική θεωρία του τιμονιέρη Μάο (τον οποίον θαυμάζει ο κ. Τσίπρας) και του εγγονού Εβραίου Ραββίνου Καρόλου Μάρξ, τον οποίον εξακολουθείτε να θαυμάζετε και σήμερον ΟΛΟΙ υμείς οι Μπολσεβίκοι…
    Αλήθεια, αγαπητέ κ. Σαραντάκε: Ποίος εδιόρισε τον μακαριστόν πατέρα σας εις τον ΕΟΤ ως έκτακτον υπάλληλον; Προφανώς η φασιστική ΕΡΕ, διά να σταματήση την άνοδον της ΕΔΑ που εις τας Εκλογάς του 1958 είχε λάβει 25% και ήτο Αξιωματική Αντιπολίτευσις!.. Τόσον είχον αποβλακώσει ημάς τους Δεξιούς (από το σωτήριον έτος 1960!) αι μαζοχιστικαί αρλούμπαι του αποσυνάγωγου Εβραίου Ραββίνου Ιησού Χριστού: Αντί να διορίσωμε τα δικά μας παιδιά εις το Δημόσιον, εδιορίζαμε τους Αριστερούς, μπας και τους βάλωμε μυαλό και τους κάνομε Δεξιούς! Το ίδιον ακριβώς έκαμε και η Χούντα: Αριστερούς εδιόριζε εις το Δημόσιον, διά να σώση την ψυχήν της!.. Τοιαύτη χριστιανική παραφροσύνη μάς έδερνε ημάς τους Δεξιούς, δι’ αυτό έφθασεν η Ελλάς εδώ που έφθασε.
    Και εις άλλα με υγείαν
    Εθνικόφρων Έλλην και ουχί μπολσεβίκος Ρωμηός
    Μέγας Ευεργέτης αυτού του Ιστολογίου (λόγω Loeb)

  18. Γς said

    Αντε κάτι ακόμα από την Πάνηθα

  19. Αυτός ο ελλοχεύων έχει περισσότερη πλάκα αλλά είναι κάπως κουραστικός, σε σχέση με την κυρία Στούκα.

  20. ΣοφίαΟικ said

    17: Μήπως γίνεται να συγκρίνεις αγοραστική δύναμη; Γιατι οι απόλυτες τιμές δε λένε τιποτα.

  21. Γς said

    Καλά εγώ σήμερα θα ξεπουλήσω

  22. sarant said

    17: Εσείς έχετε χάσει ένα στοίχημα και κάτι χρωστάτε, όμως…

    19: Ναι, αλλά δεν τους διαλέγουμε.

  23. spiral architect said

    Αρκεί να μη δίνεις σημασία …..

  24. spiral architect said

    @15: Ένας μηχανικός της γενιάς της ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ και της Αραβίας σε μια παρόμοια κουβέντα που είχαμε κάνει πριν χρόνια, μου είχε φέρει ένα παράδειγμα συγκρίνοντας τη μεταπολεμική Ελλάδα με την αντίστοιχη Ιταλία κάπως έτσι:
    Όταν εμείς φτιάχναμε οφιοειδείς και χωρίς νησίδες εθνικές οδούς, οι Ιταλοί τρυπούσαν τα Απένινα φτιάχνοντας εθνικές οδούς με μεγάλες ευθείες ή ανοικτές καμπύλες. Ήταν καλύτεροι μηχανικοί από εμάς; Όχι βέβαια, υπήρχε αρχικός σχεδιασμός με ελάχιστες παρεκκλίσεις και όπου δεν υπήρχαν τα τεχνικά μέσα, είτε ενοικίαζαν από άλλες χώρες τα τελευταία, είτε τα κατασκεύαζαν.

    Οι κάθε λογής τεχνικές εταιρείες, ναι μεν, αποτελούνταν από καταρτισμένους ή και στου κασίδη το κεφάλι μηχανικούς, (όπως πάντα) αλλά το τελικό λόγο τον είχε ο chief που «είχε την τιμή» 😉 να συνδιαλέγεται με τις κάθε λογής εποπτικές αρχές και τα κεφάλια τους. Αφου λοιπόν η εποπτική αρχή δεν απαιτούσε π.χ. τη διάτρηση του Μπράλου και αποδεχόταν τις οφιοειδείς χαράξεις οδών και σιδηροδρομικών γραμμών και αφού οι εδώ τεχνικές εταιρείες γλίτωναν το κόστος περίεργων μηχανημάτων, βγάζοντας χρήμα από επί πλέον χλμ οφιοειδούς δικτύου, ολοι ήσαν ευχαριστημένοι. Εξαρτάται λοιπόν πόσο κοστολογούνταν οι συνδιαλλαγές, πως εξυπηρετούνταν τοπικά συμφέροντα (π.χ. μια παράκαμψη του X δρόμου προς την Άνω Λεστινίτσα) και πόσο αυστηρό ήταν το νομικό πλαίσιο έναντι υπερβάσεων ή δραματικών αναθεωρήσεων μελετών.

    Οσο δε για τις ευθύνες του Κ.Κ. του Α’ τις εποχές του ξηλώματος του τραμ και την παράδοση των αστικών συγκοινωνιών στα ΕΚΤΕΛ καθώς και για την ιδέα της αντιπαροχής, έχουν χυθεί τόννοι συμβατικής και ψηφιακής μελάνης. Οι ευθύνες του εκεί, είναι αποδεδειγμένες ανεξαρτήτως των αρχικών καλών του προθέσεων.

    Πάντως και στην εποχή μας όπου τα νομικά πλαίσια είναι αυστηρά κωδικοποιημένα (υποτίθεται) και κλειδωμένα από παντού (ξανά υποτίθεται) υπάρχουν μπόλικες εκμεταλλεύσιμες τρύπες εισόδου στο μέλι.

  25. spiral architect said

    Για να μην είμαι τόσο αυστηρός στην κριτική μου για τον Κ.Κ. τον Α’, iδού και ένα έργο της εποχής που φέρει επαξίως το΄όνομά του! 😀

  26. ΠΑΝΟΣ said

    #24
    Ευχαριστώ.

  27. Gpoint said

    # 15

    Πάνε, τη δεκαετία του 60 ο αρχιτέκτων ήταν διακοσμητικό στοιχείο στο γραφείο του εργολάβου που συχνά ταυτιζότανε με τον μηχανικό του γραφείου

  28. NM said

    (#19,20,22,23):
    Ναι, αλλά η Στούκα έχει εξαφανιστεί. Παίζει να είναι το ίδιο άτομο, η Στούκα δηλ, μετά από στουκάρισμα. Εχουν αμφότεροι το ίδιο αρρωστημένο – Αρχιμανδρίτικο – παλιοημερολογήτικο – σεξουαλκαταπιεσμένο στυλ. (ελπίζω να γίνομαι κατανοητός)
    Μην τους πειράζετε παρακαλώ. Με λίγη ενθάρρυνση -και λίγη πειθαρχία όπως τους επιβάλλει ο Σαραντάκος- μπορεί να έχουμε την έκρηξη ενός νέου ταλέντου. Ενός νέου Ζεραρ Ντε Βιλλιέ ή τουλάχιστον ένός Μπάλκου. Κάτι που πραγματικά έχει ανάγκη ο τόπος μας σήμερα.
    Είμαι κατά βάθος αισιόδοξος άνθρωπος και προσωπικά ελπίζω στο καλύτερο απ’αυτόν-ους.
    Κάτι πήγε να εκφράσει προχτές, εκεί που έγραφε για την 22χρονη, κόρη εθνικόφρονα, που μεσούντος του Αυγούστου, ξαπλωμένη σε παραλία της Αμοργού, περιστοιχισμένη απο Συριζαίους νέους συνομιλούσα (!) μετ’αυτών έκαναν σχέδια για τη σύνθεση της επαναστατικής κυβέρνησης … Και μετά επανακάμψασα στην Αθήνα συζητούσε περί τούτων με τον μπαμπά της -που περίμενε να ακούσει τα καθέκαστα με τα σάλια να τρέχουν-
    …αλλά παρά τις ελπίδες που μου γέννησε, και παρά τους φόβους μου ότι θα το πάρει χαμπάρι ο Γς και θ’αρχίσει τα γαλλικά του μπουντουάρ, δυστυχώς δεν το συνέχισε. Κρίμα γιατί ως ιδέα – βάση ήταν φοβερό στόρυ. Ολα τα είχε μέσα. Ακόμα και την συνήθη γαλαντόμικη παροχή «αθανασίας» στον Σαραντάκο που του παρέχει βήμα είχε (τον έκανε υπουργό)
    Συγγνώμη για το εκτός σημερινού θέματος σεντονάκι, αλλά είπαμε: Το κάνω για το καλό του τόπου. Χωρίς πλάκα.

  29. sarant said

    28: Απλόν υφυπουργό με έκανε και τον έχω άχτι.

  30. ΠΑΝΟΣ said

    #27
    Παιδιά,κατάλαβα.Από πάνω άφηναν τα πράματα ,να τα κινούν οι πονηράκηδες.Και βούλωναν αυτούς που θά’πρεπε να έχουν τον πρώτο λόγο.

  31. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο η αντιπαροχή έλυσε το οικιστικό πρόβλημα στα αστικά κέντρα με την έντονη αστυφιλία μετά τον πόλεμο. Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό συνέβη και σε άλλες χώρες που δεν είχαν εμφύλιο μέχρι ρο 1948 που κατέστρεψε την ύπαιθρο. Ένα παράδειγμα είναι το δυτικό Παρίσι όπου μπορεί να δει κάποιος εξίσου άσχημες κατασκευές. Ο μηχανικός χρειαζόταν ώστε να βγάζει τα στατικά και όπως μπορούμε να δούμε από τη συμπεριφορά των κατασκευων του πενήντα και του εξήντα στους σεισμούς του 1981 και του 1999 έκαναν καλή δουλειά σε γενικές γραμμές οι τότε μηχανικοί χωρίς να έχουν στς χέρια τους τα υπολογιστικό εργαλεία που έχουμε σήμερα παρά μόνο στατική προσομοίωση των σεισμικών μετακινήσεων, εμπειρικές μεθόδους και λογαριθμικό κανόνα. Το ζητούμενο από τον εργολάβο τον οικοπεδούχο αλλά και από τον αγοραστή του διαμερίσματος ήταν να βγουν αρκετά τετραγωνικά σε διαμερίσματα στο δεδομένο οικόπεδο. Η ευθύνη του Καραμανλή είναι ότι δεν προσπάθησε να το ρυθμίσει αυτό με όρους δόμησης ανάλογους, αλλά όπως έγραψα η προτεραιότητα ήταν μα στεγαστούν αυτοί που έρχονταν από τα χωριά στην Αθήνα.

    Στην Ιταλία είχαν αυτοκινητοδρόμους από τη δεκαετία του 1930. Εμείς είχαμε προπολεμικά υποτυπώδες οδικό δίκτυό που με τον πόλεμο και τον εμφύλιο καταστράφηκε.Οπότε μετά τον πόλεμο έπρεπε να φτιαχτούν τουλάχιστον οι επαρχιακοί δρόμοι πάνω σε χαράξεις που ίσως είχε διαμορφώσει ένα γαϊδούρι που από ένστικτο βρίσκει την ισοκλινή με την μικρότερη κλίση για να κινηθεί. Δεν είμαι κοντά στα κιταπια μου αλλά η έκδοση για τα 80 χρόνια του ΤΕΕ έχει αρκετά στοιχεία για την εποχή μετά τον πολεμο και την καταστροφη των υποδομών γκουγκλιστε την αν θυμάμαι καλά λεγόταν 80 χρόνια ΤΕΕ δια πυρός και σιδήρου.

  32. Δημήτρης Μ. said

    31. Είμαι της θεωρητικής και δεν ξέρω τι είναι αυτή η ισοκλινής, που έβρισκε το γαϊδούρι, αλλά το γαϊδούρι στρίβει πολύ εύκολα κατά 90 μοίρες, πράγμα που το αυτοκίνητο δεν το κάνει τόσο εύκολα και είναι χαρακτηριστικές των παλιών επαρχιακών δρόμων οι γέφυρες που ήταν εντελώς κάθετες στον παραποτάμιο δρόμο. Έπρεπε να ακινητοποιείς το αυτοκίνητο και να μπαίνεις στη γέφυρα σιγά σιγά… Αυτά συμβαίνουν, όταν τους δρόμους τους χαράζουν τα γαϊδούρια και οι τοπικοί προύχοντες, βουλευτές κλπ.

  33. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    32.Στη φράση του τέλους περισσεύει το και . 🙂

  34. Gpoint said

    # 32

    Ασε που δεν βγάζει φλας όταν στρίβει…

  35. Δημήτρης Μ. said

    33. Σωστά. Πλεονασμός.

  36. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    31.Σ΄ένα μάθημα Ευρωπα’ι΄κής Γεωγραφίας πάλαι ποτέ, είχαμε τα της πόλης του Παρισιού.Θυμάμαι ανέλυε τις τρεις ζώνες αποσυμφόρησης της πόλης και τα αντίστοιχα δίκτυα συγκοινωνιών που αναπτύσσονταν εκ παραλλήλου, για να εξυπηρετούν τα 4 εκατ. παριζιάνους, 4 εκατ.ξένους και 4 (ή8;) εκατ.σκυλιά ,όπως έγραφε χαρακτηριστικά(προ 25ετίας).Ο καθηγητής(Ολλανδός ή Βέλγος,δε θυμάμαι) ήταν αρκετά επικριτικός με τους Γάλλους στο ότι δεν προέβλεψαν επαρκώς τις εξελίξεις αλλά εκ των υστέρων προσάρμοζαν λύσεις!Φαντάσου. Τότε είχε αρχίσει το μεγάλο πήξιμο στους δρόμους της Αθήνας με το νέφος σε θανατερά ποσοστά και την ασφυξία στην κακάσχημη τσιμεντένια επικράτειά της.Περί μετρό, ίχνος στον ορίζοντα, δεν είχαμε πάρει βλέπεις ακόμη τους Ολυμπιακούς, και είχα κάνει τις πικρότερες σκέψεις για την υδροκέφαλη πρωτεύουσά μας.(Μιας και πιάσατε κάπως τα οικιστικά στη νεώτερη Ελλάδα)

  37. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    29. Το μπολσεβίκος πάλι,το συνηθίσαμε 🙂 🙂

  38. panayacht said

    >Με βάση αυτό το σημείο κάναμε συχνά οι δυο μας μεγάλους περίπατους στο έρημο τότε και μαγευτικό Ξερολίβαδο και καμιά φορά πεζοπορούσαμε ως το Καταφύγιο κι ακόμα πιο μακριά ως την Μπάρα και τη Σκίπιζα.<

    Καλημέρα!
    Επιτρέψτε μου παρακαλώ, μια μικρή παρατήρηση σε σχέση με την τοποθεσία Μπάρα επειδή μου φαίνεται ανύπαρκτη. Θά 'λεγα μήπως αντί για Μπάρα, είναι μπάρα (απαγόρευσης κυκλοφορίας οχημάτων) που έχει πολλές και από παλιά, αλλά δεν θα το έγραφε κάπως αλλιώς; Και μάλλον δεν εννοεί το Μπάφι γιατί εκεί βρίσκεται το καταφύγιο. Το μόνο άλλο κοντινό δισύλλαβο από Μ που βλέπω είναι η Μόλα που είναι μετά το καταφύγιο, όπως και η Σκίπιζα.
    Θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι να διευκρινιστεί το -όχι τόσο φλέγον όσο του 2007- θέμα.
    Το Ξερολίβαδο μάγεψε και τον δικτάτορα, αφού εκεί έχτισε βίλα. Λίγο πιο πέρα έγιναν και οι αθλητικές εγκαταστάσεις του ΣΕΓΑΣ.

  39. sarant said

    38: Ο ίδιος δεν είναι πια εδώ και η μητέρα μου δεν θα τα θυμάται αυτά, αλλά αν υπάρχει κάτι σαν λιμνούλα ή λάκκος με νερά στην περιοχή δεν θα μπορούσε να είναι η Μπάρα;

  40. spiral architect said

    Άσχετο αλλά θεϊκό φρέσκο μεζεδάκι:

    Τώρα. Πρωινή Σύσκεψη στο ΕΚΕΠΥ για την Λειτουργία Δομών Υγείας κατά την Κινητικότητα. Σχέδιο "Δημοκίδης" (ιατρός στην Αθήνα τον 6ο πΧ)— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) August 20, 2013

    (κλικ και στην ημερομηνία-λίκνο για να απολαύσετε τη συζήτηση)

  41. @36 Να σκεφτείς ότι το Μετρό της Αθήνας και η Αττική Οδός σχεδιάστηκαν την εποχή στην οποία διαδραματίζεται το αφήγημα του Δημήτρη Σαραντάκου, στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Περιλαμβάνονταν στο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας του 1965 που ουσιαστικά δεν υλοποιήθηκε ποτέ ( η υλοποιήθηκε μερικά όταν πια οι συνθηκες είχαν αλλάξει).

  42. Y. Georgiadou said

    #40
    Huh!? Kατά την Κινητικότητα; Τι θα πει αυτο; Συμφωνα με την κινητικοτητα;

  43. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Οι περιγραφές, πάλι με πήραν απ το χέρι και με βόλταραν σε μέρη του βουνού που ήξερα. Μετά τη φωτιά, δεν ξαναπήγα.
    Ο μικρός Νικόλας έμενε με τα παπούδια του. Τί τύχη ν ακούς ιστορίες από ποιητές.
    38.Κυρά, Κούμπλα, Σκάλα, (δεν είναι από Μ αλλά αν τα έγραφε χρόνια μετά..)
    -Του Μπαράκου πέφτει μακριά (Μονή Κλειστών)

  44. sarant said

    40: Αμ γιαυτό έχω τόσες επισκέψεις στο παλιό άρθρο για τον γιατρό Δημοκήδη!

    Η δικαιολογία του Άδωνη με το «Ζευς Κρονίδης» είναι όλα τα λεφτά!

  45. #1,
    > του εργολάβου – σκεπαρνατζή

    …αποτέλεσμα το Μον Σκεπαρνές 🙂

    (Ωραίες οι φωτογραφίες. Βοήθησε, αν θες, με τον όρο «φορμαλιστική» στο #2 – σε συντομία, ή πού να ψάξω.)

    #3,
    > Απ το Μον Παρνές. Αλλά…Μη δημοσιεύσιμες!

    Γιατί, Μον Πορνές; 🙂

    #43,
    > με βόλταραν σε μέρη του βουνού που ήξερα

    Στο πρανές του Παρνές; 🙂

  46. Γς said

    28 @ ΝΜ
    Με κοινοποίηση του επομένου Υφυπουργού Παιδείας.

    >παρά τους φόβους μου ότι θα το πάρει χαμπάρι ο Γς και θ’αρχίσει τα γαλλικά του μπουντουάρ

    Μωρέ ο Γς το πήρε χαμπάρι αλλά προτίμησε να σιωπήσει.
    Για το καλόν του (ιστο)τόπου και της πολιτικής καριέρας του Νικοκύρη.

    >πάμπολλοι Εθνικοπαράφρονες (έμμισθοι ή εξ ιδίας πρωτοβουλίας) εισέρχονται καθημερινώς εις το παρόν Ιστολόγιον μόνον και μόνον διά να σάς φακελώσουν, κρατούντες Αρχεία με τους διαλόγους ούς κάμνετε μετά των αναγνωστών σας.

    Γιατί νομίζετε ότι ο Γς έχει ρίξει τους τόνους εσχάτως;

  47. panayacht said

    Εκπνοή.
    Επειδή πρώτη φορά εδώ είδα αυτό το τοπωνύμιο της Πάρνηθας έψαξα στους οδηγούς μου και μετά στο διαδίκτυο για να δω πού είναι, αλλά δεν βρήκα κάτι. Η Μόλα όμως, όπως και η Σκίπιζα ταιριάζουν καθόλα στην περιγραφή του Δημήτρη Σαραντάκου (που είναι εδώ μαζί μας, απλά δεν σχολιάζει), επιπλέον είναι και οι δύο πηγές. Από την άλλη, πώς θα μπορούσε να αποκλειστεί εντελώς το ενδεχόμενο να υπήρξε/υπάρχει πράγματι Μπάρα;
    Θα κάτσω κάτω από τη μπάρα αυτή τη φορά.

  48. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    42.
    >>Kατά την Κινητικότητα.
    Εποχή-φάση-φαινόμενο (κατά το Πλειστόκενο, κατα τον Κατακλυσμό) εξ ου και το κεφαλαίο!
    Απ ό,τι φαίνεται θα ονοματίσουν ανά Υπουργείο την Κινητικότητα.Όπως τους τυφώνες. Κάτ ευφημισμόν ο Δημοκήδης. Ενέχει όμως και κηδεία- ταιριαστό για το Υπ.υγείας τού (οΘντκυ και αρχλτρ!).

  49. giorgos said

    «ΕΡΓΟΛΑΒΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ (ΗΤΟΙ ΤΟ Τ.Ε.Ε. ΜΕΣΩ ΤΟΥ Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. ΩΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙΑΛΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ) » πρόκειται γιά κάποια άρθρα τά όποία τά έχω στό email μου καί έξηγούν ποιός έφταιγε καί ποιές ήταν οί αιτίες . Αν θέλετε μπορώ νά σάς τά στείλω .

  50. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    45. 🙂 🙂 πρηνής! (υπό τους πρίνους) 🙂 🙂

  51. 🙂 🙂

  52. Γς said

    45 @ Μιχάλης Νικολάου

    >> Απ το Μον Παρνές. Αλλά…Μη δημοσιεύσιμες!
    >Γιατί, Μον Πορνές;

    Γιατί; Που θέλεις να πάω; Στη Ζούγκλα με τον Ταρζάν;
    Ή στο σεμετιέρ ντι ΜονΠαρνάς μαζί με τον Μποντελερ, τον Σαρτρ, την
    Μποβουάρ και τον Μπέκετ;

    Εχω και δρόμο εκεί, εντάξει δρομάκι, πιό πέρα, στην άλλη πλευρά του Σηκουάνα.

  53. Y. Georgiadou said

    #48
    >> Εποχή-φάση-φαινόμενο (κατά το Πλειστόκενο, κατα τον Κατακλυσμό) εξ ου και το κεφαλαίο!

    Σας ευχαριστω πολυ για τη διευκρινιση. Τοτε προκειται για παγκοσμια πρεμιερα της συμφορας 😦

  54. Γς said

    50:

    >υπό τους πρίνους

    unter den πουρνάρεν

  55. Κουγιαγια said

    48
    Τι σημάινει οΘντκυ και αρχλτρ ;

  56. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Από το νήμα σήμερα έμαθα τα υαλοστάσια.Τα γυάλινα χωρίσματα στα μπαλκόνια απ ότι κατάλαβα.
    Τζαμωτό λέγαμε μεις ένα κρυσταλλοειδές χώρισμα-πορτούλα στη βεράντα

    40. Δέκα φορές το διάβασα και δεν το χορταίνω.
    «Να χαρώ, να χαρώ, να χαρώ,φιλολό Υπρουγό,που΄χω γώ»

  57. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    54. Μα τί τσαμπουρνάρεν; Πρηνηδόν-πρινηδόν! 🙂

    55.η συντομογραφία οΘντκυ κάπως καθιερώθηκε μετά τις «αλλαντάλλα» υπουργοποιήσεις από την προηγούμενη ακόμη κυβέρνηση θαρρώ. και αρχαιολάτρης(που λέει σχολιαστής μέσα στο λίκνο του 40)

  58. Γς said

    Σχέδιο «Δημοκήδης» και σχέδιο «Ξενοκράτης«

  59. οΘντκυ = ο Θεός να τον κάνει υπουργό

  60. sarant said

    55 Το «αρχλτρ» δεν το θυμάμαι.
    Για το σχέδιο… Δημοκίδης θα έχουμε και το αυριανό άρθρο.

  61. Κουγιαγια said

    57, 59 & 60
    Α, τώρα τα είδα. Ευχαριστώ.

  62. Άμα δεν είχαν κλείσει και το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο, θα βρίσκαμε και το βιντεάκι των εγκαινίων. Εν τω μεταξύ, απ’ την πρωτογενή μαρτυρία κι από τους λίκνους του γούγλη που παρατέθηκαν, έχουμε δυο χρονιές, 60 κι 61, και δυο μέρες του Ιουνίου, 17 κι 23… ❓

  63. sarant said

    62: Και κανένα πρωτοσέλιδο της Ελευθερίας στις 17-18 και 23-24 Ιουν. 1960/61 δεν αναφέρει τίποτε για Μον Παρνές!

  64. NM said

    (#46): «Γιατί νομίζετε ότι ο Γς έχει ρίξει τους τόνους εσχάτως;»
    Απαντηση 1: Για να τους στερήσει την προοπτική να μάθουν ανάγνωση;
    Απαντηση 2: Γιατί φοβάσαι, ότι έτσι και σε στείλουν εξορία, δεν θα καταφέρεις να φανείς αντάξιος του Μάνου Κατράκη.
    (υποθέτω ότι έχεις ακουστά την ιστορία)

  65. nirevess said

    «η μετάβαση στην Πάρνηθα ήταν επίπονη υπόθεση, αν γινόταν με το λεωφορείο της γραμμής (που εκτελούσε τέσσερα δρομολόγια τη μέρα το καλοκαίρι και δύο το χειμώνα), δαπανηρή, αν γινόταν με ταξί και ενοχλητική αν γινόταν με την προσκόλληση σε κάποιον συνάδελφο που διέθετε Ι.Χ.»

    Κόμμα οπωσδήποτε μετά το «ταξί».

  66. spiral architect said

    @45α: Φορμαλιστική φωτογραφία: Φωτογραφία με έμφαση στη φόρμα, που σημαίνει κυριαρχία των έντονων εντυπωσιακών γραμμών, όγκων και σκιάσεων, σε συνδυασμό με τη γωνία λήψης και το καδράρισμα.
    Η φόρμα υποστηρίζει το θέμα και το περιεχόμενο, όχι όμως σε υπερβολικό βαθμό και -ακόμα χειρότερα- εις βάρος αυτών. Π.χ. στην πρώτη φωτό μου, έπαιξα με τη διαγώνια σκιά και τον όγκο του κτιρίου σε συνδυασμό με ένα υπερευρυγώνιο. Το θέμα και το περιεχόμενο εδώ είναι αμελητέα.
    (συστατικά φωτογραφίας: Θέμα, φόρμα, περιεχόμενο)

    @56: Υαλοστάσια είναι οι μεγάλες και συνεχείς επιφάνειες με ανοιγόμενα η μη τμήματα από τζάμια.
    (άλλως και τζαμαρίες)

  67. Ωραία!

  68. Γς said

    Τι ωραία;
    Εχω δει άνθρωπο να περνάει μεσα από υαλοπίνακα καινούργιου αλουμινέ υαλουστασίου.
    Στη στόά της Οπερας 1962. Ακαδημίας και Ιπποκράτους. Δίπλα στην Πανεπιστημιακή Λέσχη.

  69. Γς said

    65:
    -Θυμάσαι τη θέα απ το Τελεφερίκ;
    -Μα κάνανε συντήρηση στο Τελεφερίκ εκείνη την ημέρα και ανεβήκαμε με το αυτοκίνητο.
    -(γμτ την ατυχία μου)

  70. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    66.Διευκρινιστικότατος, φχαριστώ! Επίσημος , πλήρης αρχιτεκτονικός ορισμός. (και στα δυο).Η νέα φωτό επίσης εξαιρετική.Βέβαια κατά τον ορισμό Σμαργδή, οι καλλιτέχνες πρέπει να υπηρετούν την ομορφιά… Μπούχου. Πού σαι Ροντέν με τους ορισμούς σου.

    Ποητική αδεία : Γυαλωτό κατά το λιακωτό.

  71. Γς said

    64:
    1. Καλό.
    2. Δεν την ξέρω. Για πες

  72. spiral architect said

    @70: Με αυστηρά καλλιτεχνικά κριτήρια η φωτό μέρους του κτιρίου του Ξενία Πάρνηθας που σας έδειξα είναι απλά μια εντυπωσιακή φωτογραφία, γιατί θέμα έχει ελάχιστο και περιεχόμενο μηδέν.
    Πάντως αρχιτέκτονας δεν είμαι (το παρανόμι μου είναι παρμένο από ένα τραγούδι των Black Sabbath) αντίθετα είμαι Ηλ. Μηχ.
    (και φωτογράφος)
    Απλά μεγάλωσα μέσα σε οικοδομές και γιαπιά λόγω του επαγγέλματος του πατέρα μου. 🙂

  73. NM said

    Γς (#71): Ιστορείται σαν ανέκδοτο αλλά το έχω ακούσει από πολλούς Μακρονησιώτες και δεν αποκλείται να ‘ναι αλήθεια.
    «- Ποιός απ’όλους τους εξόριστους στη Μακρόνησο κατάφερε να πηδήξει γυναίκα κατά τη διάρκεια της κράτησής του;
    – Ο Μάνος Κατράκης.
    – Ποιάν; Αφού δεν υπήρχαν γυναίκες εκεί!
    – Τη γυναίκα του παπά που την έφερνε μαζί του όταν ερχόταν.
    Ο Μάνος Κατράκης είχε τη φήμη μεγάλου γυναικοκατακτητή. Λέγεται ότι δεν του ξέφευγε ούτε θηλυκό κουνούπι.
    (Επίσης είναι σίγουρο -σύμφωνα με μαρτυρίες- ότι πήγαινε εθελοντικά ψάλτης στην εκκλησία και ότι έκανε και τον νεωκόρο.)

  74. #63 Ήταν αβάπτιστο ακόμα, γι’ αυτό δεν βρήκες κάτι. Ωστόσο, πέρασε στα ψιλά (ίσως λόγω της πρότασης δυσπιστίας στη Βουλή εκείνο το σ/κ και μιας υπόθεσης κατασκοπείας της Δευτέρας). Πάντως, ο πατέρας σου, σα να διάβαζε Ελευθερία και Φρέντυ Γερμανό (20/6/61). Τη χρονιά πρέπει να την μπέρδεψε, το 60 μόνο μειοδοτικούς διαγωνισμούς για υλικά του ξενοδοχείου βρήκα.

    https://app.box.com/s/ctcu3gbtf29p2cj8kxey

  75. sarant said

    74: Εμ, έτσι εξηγείται… ευχαριστώ!

  76. leonicos said

    Στις Κουκουβάουνες (σήμερα Μεταμόρφωση μπλιαχ!) περιμέναμε την Αττική Οδό πολύ πριν από το 60, διότι θυμάμαι τις συζητήσεις (Λεωφόρο ΝΑΤΟ τη λέγανε τότε). Αυτό είναι βέβαιο γιατί έφυγα το 1954. Επίσης δρόμοι που υλοποιήθηκαν τη δεκαετία του 2000 (και μου πήραν το σπίτι) αναμένονταν από το 1940. Γι’ αυτό τρέχουμε!

    Έχω παράπονο από τον εθνικόφρονα που ξέχασε τον εβραίο ραββίνο Τράτσκυ. Δεν είναι σωστό.

    Όχι δεν είναι η κ. Στούκα. ΄χει εντελώς άλλο ύφος και άλλη υφή στα σχόλιά του

  77. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    72. Καίτοι μη αρχιτέκτων, αρχιτεκτονικά ωμίλησες! 🙂 Δεν έτυχε να πάρει τ αυτί μου από τους Πολ.Μηχ. του σπιτιού τα υαλοστάσια ή δεν το κατέγραψα. Η φωτό μου άρεσε (την εκτίμησα) για το φρικίασμα που με διαπέρασε.Δε με νοιάζει να ξέρω για τις νόρμες «θέμα και περιεχόμενο». Με «γράπωσε» κι αυτό λέω φτάνει.Οι άλλες από το ερείπιο είναι πιο καλλιτεχνικές και μ άρεσαν κατ ευθείαν. Η τζαμάτη όμως ήταν αδέσποτη σχεδόν «αναίτια»,τυχαία και είχε και τη λέξη μου μέσα.Λίγο τόχεις; Αυτή έχει την ερώτηση: γιατί την έβγαλες; (Ρητορικά).

  78. Γς said

    73:
    >.Επίσης είναι σίγουρο -σύμφωνα με μαρτυρίες- ότι πήγαινε εθελοντικά ψάλτης στην εκκλησία και ότι έκανε και τον νεωκόρο

    Βρε, τι κάνει ο άνθρωπος για να σώσει * την ψυχή του *.
    😉

    * : λέμε τώρα

  79. Νομίζω ότι το άρθρο στο περιοδικό Αρχιτεκτονική για το ξενοδοχείο από το καλοκαίρι του 1961 επιβεβαιώνει όσα μας λέει ο συγγραφέας.

    http://library.tee.gr/digital/architectoniki/1961/archit_1961_28_13.pdf

  80. sarant said

    A, ευχαριστώ πολύ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: