Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ασόβαρα μεζεδάκια

Posted by sarant στο 24 Αύγουστος, 2013


Θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι τις περισσότερες φορές οι πιατέλες με τα μεζεδάκια που σερβίρω ταχτικά κάθε Σάββατο μπορούν να χαρακτηριστούν ασόβαρες, εφόσον το Σάββατο συζητάμε συνήθως μαργαριτάρια που έχω (ή που έχετε) ψαρέψει από τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα όλη την προηγούμενη εβδομάδα, επομένως ποιος ο λόγος να χαρακτηριστούν ασόβαρα ειδικώς τα μεζεδάκια τούτης της εβδομάδας. Δεκτή η παρατήρηση, αλλά απάντηση υπάρχει: τούτη την εβδομάδα, τα μεζεδάκια ξεκινάνε με αυτή καθαυτή τη λέξη «ασόβαρος».

Υπάρχει όμως τέτοια λέξη; Σύμφωνα με άρθρο του Πέτρου Μακρή που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην Ελευθεροτυπία, αποτελεί «ξεκαρδιστικό βαρβαρισμό». Λέει συγκεκριμένα ο αρθρογράφος: Έχω ψάξει όλα τα λεξικά της ελληνικής γλώσσας, για να βρω τη λέξη «ασόβαρος». Και οδηγήθηκα στο συμπέρασμα ότι ο ξεκαρδιστικός αυτός βαρβαρισμός χρησιμοποιήθηκε, κατά κόρον, από τον Κώστα Σημίτη, για να επαναληφθεί προσφάτως, και μάλιστα τετράκις, σε μια μόνον ομιλία του, από τον φίλτατο Δημήτρη Παπαδημούλη!

Ο αρθρογράφος δεν τεκμηριώνει τον χαρακτηρισμό του, μάλλον επειδή τον θεωρεί αυτονόητον. Γιατί όμως να είναι «βαρβαρισμός» η λέξη «ασόβαρος»; Είναι σχηματισμένη εντελώς σύμφωνα με τους κανόνες της ελληνικής γλώσσας, με το α- στερητικό και το επίθετο σοβαρός, ασόβαρος είναι ο αντίθετος του σοβαρού, όπως, ας πούμε, ασαφής είναι ο αντίθετος του σαφούς, άπιστος ο αντίθετος του πιστού ή ανίκανος (με το ευφωνικό ν) ο αντίθετος του ικανού. Βαρβαρισμός δεν υπάρχει. Θα παραδεχτώ όμως ότι η λέξη «ασόβαρος» είναι σπάνια, και δεν την έχουν τα περισσότερα λεξικά, οπότε μπορεί να ξενίζει. Και όταν κάποιος έχει φτάσει σε ώριμη ηλικία και θεωρεί ότι είναι επαρκής χειριστής της ελληνικής γλώσσας (πιθανόν να είναι και επαγγελματίας γραφιάς) και ξαφνικά συναντήσει μια καινούργια λέξη, που δεν είναι τεχνολογικός νεολογισμός που περιγράφει κάτι το καινούργιο, συχνά παραξενεύεται, δεν συμφιλιώνεται με τον απροσκάλεστο μουσαφίρη και τον κακοχαρακτηρίζει -ανθρώπινο είναι, άλλοι έχουν γράψει τα ίδια και χειρότερα για τη λέξη «διακύβευμα», που είναι πολύ χρήσιμη.

Πάντως, ο αρθρογράφος δεν έψαξε καλά. Ο ασόβαρος περιλαμβάνεται σε λεξικά της ελληνικής. Αφενός στο ΛΝΕΓ (Μπαμπινιώτη) όπου δεν έχει μεν δικό του λήμμα, αλλά καταχωρείται στο κάτω μέρος της σελ. 294, μαζί με άλλες ανάλογες λέξεις (π.χ. άσμιχτος, ασοβά(ν)τιστος, ασόδιαστος, ασόλιαστος, ασορόπιαστος) που, για οικονομία, δίνονται μονολεκτικά. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι η λέξη λημματογραφείται με κανονικό λήμμα στο θαυμάσιο λεξικό του Γεωργακά, που ο πρώτος τόμος του, ο μόνος που έχει εκδοθεί, το γράμμα Α, υπάρχει και ονλάιν, και παρατίθεται και απόσπασμα του Ρένου Αποστολίδη: ε ρε ντροπές, που παθαίνουν ασόβαροι ηγέτες, όταν ασόβαροι σαν κι αυτούς τους παίρνουνε στα σοβαρά. Μια και καταγράφεται η λέξη στο λεξικό του Γεωργακά, που το υλικό του συλλέχτηκε στη δεκαετία του 1960, νομίζω πως ούτε νεολογισμό μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε (αν και χαλαρά έτσι την χαρακτηρίζει ο Νίκος Λίγγρης στη Λεξιλογία). Επίσης, όπως μας πληροφορεί ο φίλος Σάκης Σεραφείμ, πάλι στη Λεξιλογία, τον ασόβαρο τον έχει και το «Αντίστροφο λεξικό» της Άννας Αναστασιάδη-Συμεωνίδη, το οποίο, πρέπει να πω, έχει πλουσιότατο λημματολόγιο -αλλά βέβαια με απλή παράθεση των λημμάτων, χωρίς ερμηνεία ή τίποτε άλλο.

* Στα νέα ελληνικά, η διπλή άρνηση δεν είναι απλώς θεμιτή, είναι και ο φυσιολογικός τρόπος σύνταξης. «Δεν είδα κανέναν, δεν έμαθα τίποτα, δεν θα γίνει ποτέ, δεν έχει καμιά σχέση αυτό που λες». Στην καθαρεύουσα, φυσικά, η διπλή άρνηση είναι λάθος, κι έτσι λέ(γα)με «ουδεμία σχέση έχει, ουδέποτε θα γίνει αυτό, ουδέν υπέπεσε στην αντίληψή μου». Και οι δυο αυτοί τρόποι είναι μια χαρά. Όμως, μάλλον από επιρροή των αγγλικών, έχει αρχίσει να αναπτύσσεται ένας «τρόμος της διπλής άρνησης», που οδηγεί αφενός σε τέρατα όπως «κανέναν είδα» (αποφεύγουν το «δεν») και αφετέρου να χρησιμοποιούνται άλλες αντωνυμίες που δεν εμπεριέχουν άρνηση. Έτσι, σε πρόσφατο άρθρο διάβασα: . «Θα κάνουμε το παν για να μην πάρουν οποιοδήποτε δήμο οι νεοναζί». Βρίσκω πολύ πιο στρωτό το «να μην πάρουν κανένα δήμο». Αφήνω ότι το οποιοσδήποτε με άρνηση είναι συχνά παραπλανητικό «Δεν σου είπα οτιδήποτε» = σου είπα κάτι συγκεκριμένο. «Δεν πήρα οποιοδήποτε βιβλίο» τι να σημαίνει τάχα; «Δεν πήρα κανένα» ή «Δεν πήρα κάποιο τυχαίο στα κουτουρού, αλλά ένα βιβλίο που το διάλεξα»;

* Το επόμενο μού το έστειλε ένας φίλος από την Κύπρο, είναι απόσπασμα από είδηση του αστυνομικού δελτίου. Έγινε ένας τσαμπουκάς στη Γερμασόγεια, λέει, και τελικά «Η Αστυνομία προχώρησε στην έκδοση εντάλματος σύλληψης και καταζητείται ο 29χρονος ελληνοκύπριος οδηγός για υποθέσεις αμελών κι απερίσκεπτων πράξεων, μαχαιροφορίας προς διέγερση τρόμου, πρόκλησης κακόβουλης ζημιάς κι επικίνδυνης οδήγησης».  Βρίσκω πολύ γλαφυρή την περιγραφή των αδικημάτων του οδηγού και μου θυμίζει, έστω και αμυδρά, τις διάφορες «Διαταγές της Δημητσάνας» (που κυκλοφορούν και στο Διαδίκτυο).

* Ο δήμαρχος Άνδρου δήλωσε στο χτεσινοβραδινό δελτίο του Σκάι: “τέτοια φαινόμενα [=το να μην κόβουν αποδείξεις οι εστιάτορες κλπ] τα καταδικάζουμε απερίφραστα και ασκαρδαμυκτί”! Αν και με έναν καλό δικηγόρο θα μπορούσε να αθωωθεί, με το επιχείρημα ότι αφού ασκαρδαμυκτί σημαίνει «ατενώς, χωρίς ν’ ανοιγοκλείνει το μάτι», τότε «καταδικάζω ασκαρδαμυκτί» σημαίνει «χωρίς να παίξει το μάτι μου», άρα αποφασιστικά.

* Σε ανάλογα μεζεδάκια που είχα δημοσιέψει πριν από πέντε μήνες, είχα γράψει και το εξής για έναν μύθο σχετικά με «ναρκωμένα παιδιά» που τάχα χρησιμοποιούν οι ζητιάνες στη χώρα μας: Η αποκαρδιωτική ιστορία της εβδομάδας: Κυκλοφόρησε στο ελληνόφωνο φέισμπουκ ένα κείμενο σύμφωνα με το οποίο τα μωρά που κρατάνε στην αγκαλιά τους οι ζητιάνες είναι ναρκωμένα για να μην κλαίνε και τις ενοχλούν κατά την άσκηση του επαγγέλματος (αν και σε μικρές δόσεις το παιδικό κλάμα μάλλον βοηθάει, λέω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό). Το κείμενο το δημοσιεύει το lifo.gr (χωρίς το disclaimer που προτάσσεται τώρα), με αποτέλεσμα το νοήμον κοινό, που δεν προσέχει π.χ. την αναφορά σε βότκα, να σκεφτεί ότι το ρεπορτάζ έχει γίνει στην Ελλάδα. Πρόκειται όμως για άρθρο Ουκρανού δημοσιογράφου, ένας Θεός ξέρει πόσο αξιόπιστου, που δημοσιεύτηκε το 2007 και αφορά το Κίεβο. (Ίσως να χρησίμεψε σαν ενδιάμεσο μεταξύ ουκρανικού και ελληνικού άρθρου αυτό το μηχανομεταφρασμένο στα αγγλικά άρθρο). Ταυτόχρονα, το άρθρο, πάντοτε χωρίς αναφορά χρόνου και τόπου, δημοσιεύεται σε διάφορους ιστότοπους, και τελικά μπαίνει και σε δελτία ειδήσεων (έστω και επαρχιακών σταθμών), για να ενημερωθούν όλοι, τάχα ότι είναι είδηση! Φυσικά η Lifo και οι άλλοι ιστότοποι και τα κανάλια δεν δημοσιεύουν την αντίθετη άποψη, ότι “δεν υπάρχουν τσιγγάνοι κροίσοι που να πλουτίζουν από το εμπόριο παιδιών”, κι ας τη δημοσιεύει η έγκυρη Faz, διότι, πώς να το κάνουμε, δεν πουλάει. (Και μετά λέμε γιατί παίρνει 10% η Χρυσή Αυγή).

Δυστυχώς, υπάρχει και συνέχεια. Το βασισμένο στον μύθο ρεπορτάζ στον σταθμό Κρήτη TV μεταδόθηκε τον Μάρτιο. Πεντέμισι μήνες μετά (με ρεφλέξ που θυμίζουν Ραν Ταν Πλαν ή Άβερελ Ντάλτον), ο βουλευτής της ΝΔ Μαν. Κεφαλογιάννης… φέρνει το θέμα στη Βουλή και το ρεπορτάζ επαναλαμβάνεται, και πλέον τα ναρκωμένα παιδιά θεωρούνται κάτι δεδομένο, ιδίως αφού υπάρχει και επιστολή τουρίστριας που τάχα το επιβεβαιώνει.

* Το ιστολόγιο ασχολείται πολύ με τα επαγγελματικά θηλυκά, αποδοκιμάζει τους περιττούς επίκοινους τύπους (η βουλευτής), ιδίως όταν αντικαθιστούν δόκιμους έμφυλους τύπους (η *γενικός διευθυντής αντί του δοκιμότατου «η γενική διευθύντρια») και πολλές φορές προτείνει λύσεις που ξενίζουν κάποιους, αλλά ομολογώ πως η κ. Μάρνυ Παπαματθαίου του ηλεΒήματος μού έβαλε τα γυαλιά, διότι εγώ, αν είχα να γράψω το θηλυκό του «ο αναπληρωτής πρύτανης» θα προβληματιζόμουν ανάμεσα στο «η αναπληρώτρια πρύτανης» και «η αναπληρώτρια πρυτάνισσα», ενώ η κ. Παπαματθαίου πρότεινε το… ρηξικέλευθο «η αναπληρωτή πρύτανη» (προκειμένου για την κ. Τόνια Μοροπούλου του ΕΜΠ, που με είχε φοιτητή της σε ένα κάπως μακρινό παρελθόν). Αν και μάλλον κάτι άλλο ήθελε να γράψει.

* Προχτεσινό κύριο άρθρο της Καθημερινής: «Τέλος ανομίας«.  Η αυθόρμητη αντίδραση των περισσότερων αναγνωστών: Ωχ, τους κερατάδες, κι άλλο τέλος σκαρφίστηκαν να μας βάλουνε!

* Από το in.gr, ειδησάριο που αφηγείται τα βάσανα τουριστών στη Βενετία, που πλήρωσαν έναν υπέρογκο λογαριασμό «εκεί όπου συνήθιζε να πίνει κάθε πρωί τον καφέ του ο μεγάλος γερμανός συνθέτης, Ρίτσαρντ Βάγκνερ». Ναι, αλλά όταν ο Βάγκνερ ήταν στη Γερμανία λεγόταν Ρίχαρντ, όχι Ρίτσαρντ. Ρίτσαρντ ονομάστηκε μόνο από τότε που μετανάστευσε στην Αμερική και πήρε αμερικάνικο διαβατήριο, αλλά τότε ονομαζόταν «Ρίτσαρντ Γουάγκνερ».

[Για να μην το δούμε δημοσιευμένο αλλού, η τελευταία πρόταση είναι ειρωνική -ο Βάγκνερ δεν μετανάστευσε κτλ. στην Αμερική]

* Τα επίθετα σε -ύς βασανίζουν πολλούς, ιδίως στη λόγια γενική πληθυντικού του θηλυκού (συνηθισμένο λάθος το *παχέων αγελάδων) και στον πληθυντικό του ουδέτερου, όπως τις προάλλες, όπου το Σκάι.γκρ έγραψε ότι:

Πρέπει να σημειωθεί πως ειδικά για τους 2 Νομούς της χώρας που διαθέτουν ευρύ νησιωτικά συμπλέγματα, λήφθηκε μέριμνα ώστε να παραμείνουν σε λειτουργία 5 ΔΟΥ στις Κυκλάδες και 2 ΔΟΥ στα Δωδεκάνησα, σε αντίθεση με την πλειονότητα των Νομών της χώρας, όπου πλέον λειτουργεί μόνο 1 ΔΟΥ.

Αλλά και τι να πει, «ευρέα» που είναι το γραμματικά σωστό; Όχι βέβαια, να πει «εκτεταμένα», «εκτενή», κι αν δεν τούρχεται καμιά φαεινή ιδέα να πει «μεγάλα», βρε αδερφέ!

Όσο για την ουσία της είδησης, απορώ. Δηλαδή ο Υδραίος ή ο Μήλιος φορολογούμενος που θα κληθεί να προσκομίσει στη ΔΟΥ τα δικαιολογητικά του, όπως καλούνται χιλιάδες και χιλιάδες, θα μπορεί να κάνει τη δουλειά του στο ΓΕΦ που αντικαθιστά τη ΔΟΥ;

* Και τα σημερινά μεζεδάκια κλείνουν με μια τριπλέτα από μαργαριτάρια του κ. Στέφανου Κασιμάτη, ενός από τους βασικούς τροφοδότες του ιστολογίου, ο οποίος επανήλθε δριμύτερος από την καλοκαιρινή του άδεια και κατάφερε, καταρχάς, να μεταφέρει κοτζάμ Πορτο Κάγιο, λιμάνι της Μάνης, καταμεσίς στο πέλαγο, μια και έγραψε ότι: «Το καλοκαίρι του 1570, λοιπόν, ο στόλος των Ενετών κατέλαβε ένα τουρκικό φρούριο στη Μάνη, στο Πόρτο Κάγιο λίγο νοτιότερα από το ακρωτήριο Ταίναρο». Λίγο νοτιότερα από το Ταίναρο όμως υπάρχει το απέραντο γαλάζιο, διότι το Ταίναρο είναι το νοτιότερο άκρο όχι απλώς της ηπειρωτικής Ελλάδας, αλλά και της βαλκανικής χερσονήσου, και ολόκληρης της ηπειρωτικής Ευρώπης άλλωστε. Εντάξει, απλή παραδρομή είναι, αγγλικό βιβλίο διάβαζε ο κ. Κασιμάτης, έχουν κι οι Άγγλοι την κακή συνήθεια το δικό τους northern να αρχίζει από το ίδιο γράμμα με το δικό μας «νότιος», μπερδεύτηκε ο άνθρωπος, δεν θα τον κρεμάσουμε κιόλας (αν βέβαια το είχε κάνει ο Τσίπρας αυτό το λάθος, θα είχε γράψει τρία άρθρα ο κ. Κασιμάτης).

* Ούτε είναι σοβαρό το δεύτερο λαθάκι της κασιμάτειας τριπλέτας, που το διέπραξε όταν έγραψε τις προάλλες ότι «αυτός ο πελάτης έχει καταβάλλει μεγαλύτερο τίμημα για τον ΟΠΑΠ από την τιμή της αγοράς». Βέβαια, και οι μαθητές του γυμνασίου ξέρουν ότι δεν υπάρχει τύπος «*έχει καταβάλλει», το δίλημμα για ένα ή δύο λάμδα δεν αφορά ποτέ τον παρακείμενο, εκεί χρησιμοποιείται πάντα ο συντελεσμένος τύπος (παρόμοια και στα σύνθετα του άγω, ποτέ δεν λέμε «*έχει παράγει», αλλά ή «έχει παραγάγει» ή, με τον αναλογικό τύπο, «έχει παράξει»). Μπορεί να το ξέρουν και τα παιδιά, αλλά τα πανάκριβα μονμπλάν της δημοσιογραφίας μας αισθάνονται ανασφάλεια με το ένα λάμδα, βάλε κι ένα δεύτερο σου λέει, το πολύ ποτέ δεν έβλαψε.

* Αλλά κι αυτό παρωνυχίδα είναι, ενώ το τρίτο της τριπλέτας είναι μια ωραιότατη κασιματιά, ή τέλος πάντων ένα είδος κασιματιάς. (Κασιματιά λέμε τη χονδροειδή διαστρέβλωση της αλήθειας, ιδίως όταν παίρνει τη μορφή ιστορικού ανεκδότου ή αποφθέγματος -για την ιστορία του όρου δείτε εδώ). Γράφει λοιπόν ο κ. Κασιμάτης, στο τέλος του άρθρου του:

Περί εμπνεύσεων
Η έμπνευση δεν είναι παρά αέρια που παράγονται στα έντερα, αλλά αντί να αποβληθούν διά της γνωστής οδού καταλήγουν στον εγκέφαλο. Δεν είναι δικό μου αυτό. Το είπε ο Εμμανουήλ Καντ.

Όχι αγαπητέ. Δεν το είπε αυτό ο Εμμανουήλ Καντ. Όπως διεξοδικά ερεύνησε ο φίλος Νίκος Λίγγρης στη Λεξιλογία, ο Καντ δεν έδωσε γενικό ορισμό της έμπνευσης’ αναφέρθηκε ειδικά στις εμπνεύσεις μιας πολύ συγκεκριμένης κατηγορίας ανθρώπων, ορισμένων υποχόνδριων.

Στο πρωτότυπο (Träume eines Geistersehers, erläutert durch Träume der Metaphysik – Κεφ. 5, κάτω-κάτω στη σελίδα):
Der scharfsichtige Hudibras hätte uns allein das Räthsel auflösen können, denn nach seiner Meinung: wenn ein hypochondrischer Wind in den Eingeweiden tobt, so kommt es darauf an, welche Richtung er nimmt, geht er abwärts, so wird ein F–, steigt er aber aufwärts, so ist es eine Erscheinung oder eine heilige Eingebung.

Και σε αγγλική μετάφραση, με εισαγωγή:

This involves a vulgar joke made by Kant. Having at length demolished the pretensions of the mystic and visionary Emanuel Swedenborg, and with him the metaphysicians…, Kant applies to the whole lot of them the judgment of «sharpsighted» Hudibras. They are, he concludes, the sort of hypochondriacs for whom, when they have wind in their intestine, everything depends on the direction it takes: “If it goes downward,” Kant writes, “it becomes a f__. If it goes up, it becomes a vision or holy inspiration.”

Ο Καντ λοιπόν δεν είπε ότι η έμπνευση γενικώς είναι, αέρια που παράγονται στα έντερα κτλ., μίλησε για την έμπνευση ορισμένων υποχόνδριων. Ίσως όμως ο κ. Κ. να κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια, που λέει και το κλισέ….

Υστερόγραφο: Δυστυχώς δεν τελειώσαμε, διότι και το χτεσινό άρθρο του κ. Κασιμάτη περιείχε μια ακόμα βαριά κασιματιά. Γράφοντας για τα συνθήματα στους τοίχους μετά τη μεταπολίτευση, και στη συνέχεια στη δεκαετία του 1980, μας πετάει κατάμουτρα το εξής:

Στα μέσα της δεκαετίας [του 1980] πλέον, κανείς δεν θα σε ενοχλούσε αν έγραφες με ένα σπρέι στον τοίχο ότι «το Πολυτεχνείο ζη». Παρεκτός για να διορθώσει, ενδεχομένως, την ορθογραφία του συνθήματος, καθώς εν τω μεταξύ είχε γίνει και η γλωσσική μεταρρύθμιση με την καθιέρωση της δημοτικής και -για κάποιον απροσδιόριστο πλην δημοκρατικό λόγο- το τρίτο ενικό πρόσωπο ενεστώτος του ρήματος «ζω», δηλαδή «ζη» με περισπωμένη και υπογεγραμμένη, είχε πια αντικατασταθεί από το τρίτο πρόσωπο του ρήματος «ζέω», είχε γίνει δηλαδή «ζει».

Δεν ήξερα ότι έγινε και γλωσσαμύντορας ο κ. Κασιμάτης, αλλά τουλάχιστον να μη λέει ανακρίβειες, διότι βέβαια η δημοτική καθιερώθηκε πολύ νωρίτερα, το 1976, το δε ρήμα «ζέω» και στην καθαρεύουσα και στη δημοτική, είχε τρίτο πρόσωπο «ζέει». Ζει ήταν στα αρχαία και μόνο. (Λέτε ο κ. Κασιμάτης και το ‘πλέει’ να το λέει ‘πλει’;)

Advertisements

132 Σχόλια to “Ασόβαρα μεζεδάκια”

  1. Νέο Kid Στο Block said

    Αυτά δεν είναι μεζεδάκια! Αυτό είναι ολάκερος τρίπατος μπουφές στο Φορ Σήζονς προς διέγερση τρόμου (και κοιλόπονου..) 🙂

  2. Servitoros said

    με ρεφλέξ που θυμίζουν Άβερελ Ντάλτον
    —-
    Μάλλον εννοείτε τον Ρανταπλάν, που τον πατούσαν στο πρώτο καρέ και γάβγιζε στο έκτο.

  3. Νέο Kid Στο Block said

    Ποιος να το φανταζόταν (όχι εγώ τουλάχιστον..) ότι το γνωστό αηδιαστικό αίνιγμα «Τι είναι το ρέψιμο; =μια κλανιά που πήρε το ασανσέρ!, είναι Καντιανής προελεύσεως!! Μεγάλοι φιλόσοφοι …σου λέει ,μετά…»Σε τί μπορώ να ελπίζω;» 🙂

  4. Dimitris said

    Για τις «κασιματιές» πάντως, έχω να πω ότι, δεν θα αφήσουμε την αλήθεια , βρε αδερφέ, να μας χαλάσει μια ωραία ιστορία ή μια ωραία ατάκα.

  5. ππαν said

    Τι αποκρουστικό το κείμενο του Π. Μακρή!

  6. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Εγώ συμφωνώ μαζί του σε ένα σημείο, εκεί που λέει για την καλησπέρα ενώ έξω είναι ντάλα μεσημέρι.

    2: Δίκιο έχεις, πρόσθεσα και τον ΡΤΠλαν, αν και θυμάμαι και τον Άβερελ να αργεί να καταλάβει.

    1: Ε, αφού ξαναγύρισε δριμύτερος ο Κασιμάτης…

  7. ππαν said

    Ε, πού θα συμφωνούσες; Στο τελικά νι του Κολοκοτρώνη -η οξυγόνωση του εγκεφάλου πάνω απ΄όλα- ή στο ότι τον αναφέρει ως πηγή πασίγνωστης παροιμίας για να μην τον πουν λαϊκό; Πάντως το καλησπέρα με τον ήλιο νταλα δεν προέρχεται από έλλειψη οικουμενικής παιδείας, θαρρώ 🙂

  8. ios said

    Άσχετο με τα μεζεδάκια αλλά ειλικρινά δεν ήξερα πού αλλού να μάθω περισσότερα. Πριν λίγες μέρες βρήκα ένα βιβλίο με τίτλο «Forever Ulysses». Ο μεταφραστής του μου ήταν γνωστός (Patrick Leigh Fermor) αλλά το συγγραφέα (C.P.Rodocanachi) δεν τον είχα ξανασυναντήσει . Όσο και να ψάχνω δε βρίσκω καμμιά πληροφορία. Μήπως γνωρίζει κανείς κάτι γι’ αυτόν;

  9. sarant said

    8: Μήπως είναι ανάποδα τα ονόματά του και πρόκειται για τον Πλωτίνο Κ. Ροδοκανάκη;
    http://www.24grammata.com/?p=16824

    Μήπως είναι κανας γιος του Πλάτωνα Ροδοκανάκη, λογοτέχνη που πέθανε νέος το 1920;

  10. NM said

    ΕΝΑ: Ενσταση κύριε πρόεδρε! Τι το κακό βρίσκετε στην ανακοίνωση της κυπριακής αστυνομίας ; Μπορεί να μην συνηθίζονται στα μέρη μας εκφράσεις όπως: «μαχαιροφορία» ή «αμελείς και απερίσκεπτες πράξεις» αλλά το κείμενο είναι σαφές, λιγόλογο και χωρίς περικοκλάδες. Κυρίως όμως δείχνει ότι εκεί είναι τουλάχιστον πιο προσεκτικοί στον δημόσιο λόγο τους.
    Σε αντίθεση με το εν Ελλάδι Μπασκιναρέϊκο, που την περασμένη βδομάδα ανακοίνωσε τη σύλληψη «13 ημεδαπών που έγραψαν συνθήματα σε π ρ ο τ ο μ ή α γ ά λ μ α τ ο ς, και ότι στην κατοχή τους βρέθηκαν μ ε τ α λ λ ι κ ά σ π ρ έ ι». Και το χειρότερο είναι ότιαν γκουγκλίσει κανείς αυτές τις εκφράσεις θα τις βρει να συμπεριλαμβάνονται σε πολλά άρθρα δημοσιογράφων (στην περιγραφή των γεγονότων, όχι σαν δημοσίευση της ανακοίνωσης)
    ΔΥΟ: Μάλλον κάνει και ένα λάθος ετεροχρονισμού ο επιφανής «μαργαριτολόγος» Σ.Κ. Το «ζη» όχι μόνο θα ξένιζε, αλλά θα ήταν ακατάληπτο στα μέσα του ’80. Μάλλον θυμάται τη δολοφονία Λαμπράκη 20τόσα χρόνια νωρίτερα. Τότε ήταν αποδεκτό ακόμα στο μάτι το «ΖΗ» αν και νομίζω ότι το χρησιμοποιούσαν περισσότερο για ευκολία. (Με χρήση πινέλου -σπρέϊ δεν υπήρχαν ακόμα- και με το Η να σχηματίζεται απο δυο κάθετες γραμμές στην οριζόντια κάτω γραμμή του Ζ)

  11. Gpoint said

    Νομίζω πάντως πως για αντίθετο του σοβαρός (τουλάχιστον στις αθλητικές κουβέντες) χρησιμοποιείται το πισόβαρος που έχει και κάποια σχέση με το κέντρο βάρους του σώματος…

    Μεζεδάκι εκ του τόπου διαμονής μου, αγγειοπλάστης περί πολλά τυρβάζων, ερωτηθείς τι έχει σπουδάσει απήντησε : ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος εσωτερικών χώρων !

  12. Σαφώς με η γράφονταν οι τύποι «ζης, ζη» μέχρι τις ορθογραφικές μεταρρυθμίσεις της Μεταπολίτευσης. Εναρμονίστηκαν με τα άλλα ρήματα μαζί με την κατάργηση της ορθογραφικής διάκρισης της υποτακτικής και την εξομάλυνση της γραφής των παραθετικών (εδώ και σχεδόν σαράντα χρόνια δηλαδή, άλλο αν σε μερικούς μοιάζει σαν να ήταν χτες…).

  13. Νέο Kid Στο Block said

    10. Υπάρχει δόκιμη ελληνική λέξη «μαχαιροφορία»; Επίσης, ο τρόμος διεγείρεται ή προκαλείται;
    Τέλος πάντων, δεν είναι πιο ανθρωπινό να πουν «τους απείλησε μ’ένα μαχαίρι»; 🙂
    (…η κυπριακή μπασκιναρία δεν έχει σε τίποτε να ζηλέψει την ελλαδική όσον αφορά σολοικισμούς και ελληνικούρες, πίστεψέ με!) 🙂

  14. LandS said

    Μάλλον πολιτικά ήταν τα κίνητρα του Μακρή και μη τον παραξηγείτε.

    Όχι μόνο χαρακτηρίζει τη λέξη ασόβαρος «ξεκαρδιστικό βαρβαρισμό» αλλά λέει ότι είναι «το χείριστο παράδειγμα της αφ’ υψηλού απαιδευσίας» που το χρησιμοποιούσε ο κακός Σημίτης και τώρα ο Παπαδημούλης (άρα είναι και αυτός κακός) . Που βοσκούσε ο κ. Μακρής την εποχή που κυβερνούσε το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ δεν ξέρω. Ο Παπαδημούλης όμως ξέρουμε ότι βοσκούσε σε τελείως διαφορετικά λιβάδια.
    Παρακάτω τα βάζει με τον Κωνσταντόπουλο (και αυτός κόντρα Σημίτης) που τροφοδότησε τις (κακές) συνδικαλιστικές ηγεσίες (άρα κλπ) με το «αδόκιμο πληθυντικό ‘συμπεριφορές’ «.
    «Αφήστε πια εκείνο τον αδόκιμο πληθυντικό «συμπεριφορές», που αν δεν απατώμαι ακούστηκε με στόμφο πρώτα από τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, για να πάρει διαστάσεις επιδημικές, από τις αφ’ υψηλού συνδικαλιστικές ηγεσίες»

    Γιατί το «συμπεριφορές» είναι αδόκιμο και το «συνδικαλιστικές ηγεσίες» δόκιμο;
    Λέμε μήπως «πολιτικές ηγεσίες», «στρατιωτικές ηγεσίες» ;

    Πιστεύω ότι τις πολιτικές του αντιπάθειες εκφράζει, και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει.
    Και εμείς, βεβαίως, κάθε δικαίωμα να κρίνουμε. Προσωπικά τον λέω ασόβαρο.

  15. gmich said

    Ρωτάω τώρα ( τρόπος του λέγειν ) τον Π. Μακρή να μου πει γιατί είναι αδόκιμο το συμπεριφορές και γιατί το αλαλούμ και το μπάχαλο είναι χυδαία και κακόηχα; Και με την ευκαιρία θα τον ρωτήσω και άλλα: Τα κόστη είναι δόκιμο ή αδόκιμο; το χρονοβόρα είναι δόκιμο και το κοστοβόρα είναι αδόκιμο; Αν το το αλληλούια και ο μπακαλιάρος είναι και αυτά χυδαία ; Περιμένω από τον Π Μακρή να γράψει ένα λεξικό με τις κακόηχες και χυδαίες λέξεις . (Μη ξεχάσει να συμπεριλάβει τους τζαμπατζήδες, τους κοπανατζήδες, τους νταβατζήδες που λέει κατά κόρον ο Σαμαράς .Την τελευταία την είπε ο Καραμανλής )

  16. Στρατος Βασδεκης said

    Το «ασοβαρος» αναγνωριζεται επισης και στο Λεξισκοπιο της Neurolingo: http://www.neurolingo.gr/online_tools/lexiscope.htm?term=%CE%B1%CF%83%CE%BF%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%82

  17. MelidonisM said

    Μήλϊος, ή Μηλιός;

  18. LandS said

    Το recklessness το έχει (εντάξει, reckless είναι) κάποιος που κάνει αμελείς και απερίσκεπτες πράξεις. Και μέχρι σήμερα δεν ήξερα ότι είναι ποινικός όρος (Είναι, γουγλίστε το)
    Το incite είναι μεν συνώνυμο του provoke αλλά «Incite, rouse, provoke, inflame are verbs meaning to goad or inspire an individual or a group to take some action». Οπότενες πιο εύκολα το λες διεγείρω αντί προκαλώ.
    Για το μαχαιροφορία δεν μπορώ να βρω δικαιολογία να διευκολύνω τους Κύπριους μπάτσους, που το χρησιμοποιούν σχεδόν σε όλα τα δελτία τύπου (το γούγλισα) . Εγώ έχω μαχαιροφοβία.

  19. Γς said

    12:

    >σε μερικούς μοιάζει σαν να ήταν χτες

    Στους περισσότερους πάντως (υποθέτω ότι η ηλικιακή πυραμίδα δεν έχει αναστραφεί εντελώς) μοιάζει σαν να μην υπήρξε ποτέ.
    ——

    Για δέστε και το «Ασκαρδαμυκτί» εις την εφηρμοσμένην Μαλαγανικήν.

  20. stratosbg said

    Reblogged this on ahairlessape.

  21. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    14: Ε, ναι!

    Θα λείψω ως το βράδυ, να τσακωθείτε δεν νομίζω -αλλά αν κανένα σχόλιο πιαστεί στο δόκανο της σπαμοπαγίδας θα ξεροσταλιάσει εκεί… λυπάμαι!

  22. Γς said

    Εφυτγε;

    Τότε να σας πω για μια εφαρμογή του Ασκαρδαμυκτί (#19).

    Γουστάρετε;

  23. Γς said

    Εφυγε;

    Το «Εφυτγε» είναι άγνωστος χρόνος που κάποτε θα ανακαλυφθεί.

  24. Μας κλέψανε λίγα λεπτά της μοίρας οι Ισπανοί, για να φάνε την πρωτιά του Ματαπά.

  25. Εθνικόφρων said

    Αξιότιμοι σύντροφοι,
    Συγκινούμαι μέχρι δακρύων (λόγω γήρατος, πιστεύω…) κάθε φορά που βλέπω το πάθος του κ. Σαραντάκου με τας λέξεις και είμαι έτοιμος να του συγχωρήσω την μπολσεβίκικην ιδεολογίαν του. Κλασικόν παράδειγμα η σημερινή του ανάρτησις, ήτις πρέπει να του εστοίχισεν αρκετάς ώρας εργασίας, μόνον και μόνον διά να ξεστραβωθώμεν ημείς οι αναγνώσται του.

    Επιθυμών να φανώ και εγώ χρήσιμος, δίδω μερικάς διευθύνσεις, μήπως ευρεθή καμμία αγαθή ψυχή εδώ και εκεί εις την απεραντοσύνην του Σύμπαντος και τας εύρη ωφελίμους.

    1. Εδώ, δύνασθε να καταβιβάσητε ΔΩΡΕΑΝ το πλήρες ΑΝΤΙΛΕΞΙΚΟΝ του Βοσταντζόγλου, το οποίον μνημονεύει ο κ. Σαραντάκος εις την ανάρτησίν του.

    2. Εδώ, το Ονομαστικόν Λεξικόν του Βοσταντζόγλου.

    3. Τέλος, ενημερώνω όσους το αγνοούν, ότι «ανέβηκε» εις το Scribd και το περίφημον (διά την γενεάν μου, διότι δεν είχομε χρήματα διά να το αγοράσωμεν) Λεξικόν της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης του Ι. Σταματάκου, ό δύνασθε δωρεάν να καταβιβάσητε ΔΩΡΕΑΝ εδώ:

    Περαίνω με το εξής σχόλιον: Οι αφελείς Ρωμηοί οίτινες αναβίβασαν εις το Scribd τα 3 ως άνω χρησιμώτατα βιβλία, δεν το έπραξαν με την αμερικανικήν μέθοδον και ούτω δεν υπάρχει η δυνατότης ερεύνης (search, find κλπ.) διά να εύρωμεν μίαν λέξιν. Φαντασθήτε, σύντροφοι, πόσον χρήσιμον θα ήτο π.χ. το Λεξικόν του Σταματάκου, αν ηδυνάμεθα να εύρωμε μίαν λέξιν ή τμήμα της λέξεως, πόσας φοράς υπάρχει, πού υπάρχει κλπ.

    Και εις άλλα με υγείαν
    ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΝ Έλλην και ουχί Ρωμηός μπολσεβίκος
    Μέγας Δωρητής του παρόντος Ιστολογίου (Βιβλιοθήκη Loeb κλπ.)

  26. Γς said

    Αυτά τα λίγα λεπτά της μοίρας (τρία χιλιοστά και κάτι της μοίρας) είναι καμιά 30 χιλιόμετρα.

  27. Γς said

    Ρε εθνικόφρονα τι μπήκες στη μέση;

    Το #26 ήταβ για #24

  28. aerosol said

    Το άρθρο του Μακρή:
    Αρχαιοπρεπείς τίτλοι, παλαιότροπα εθνεγερτικά κλισέ («κατά Θεόδωρον Κολοκοτρώνην», λες και χωρίς το τελικό ν μικραίνει ο Γέρος του Μωριά), τα γενικόλογα απαξιωτικά («ψευδοδιανοουμενίστικα (κουλτουριάρικα) γκρουπούσκουλα») που υπονοούν πως ο ίδιος διαθέτει τα κλειδιά της «αληθούς» διανόησης και η συνηθισμένη έλλειψη στοιχείων που χαρακτηρίζει τις σχετικές πένες. Καθωσπρεπίστικη εμπάθεια…

    Για το αλαλούμ (προερχόμενο από το ουλαλούμ του Πόε) περισσότερα έχει γράψει το Σεντέφι.. Ο Μακρής άραγε το θεώρησε τούρκικο και σηκώθηκαν από ιερή αγανάκτηση οι τρίχες του ή δεν του αρέσει ο ήχος και είπε να ταχτοποιήσει κατά τα γούστα του τη γλώσσα μας;

  29. μὲ τέτοια μεζεδάκια ποιός θὰ φάῃ τὸ κυρίως πιάτο;

    (τὸ 29 ἂς σβησθῇ)

  30. Γς said

    Κορνήλιος με ολίγον Ασυνόμο Σαΐνη!

  31. #30 ὑπάρχει ἕνα ἄλλο 29 πέρα ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μπορεῖτε νὰ δῆτε οἱ κοινοὶ θνητοί.

  32. vioannis said

    (Λέτε ο κ. Κασιμάτης και το ‘πλέει’ να το λέει ‘πλει’;)

    -Τι πλας
    -Πλιά, πλω
    -Δε πλας πλιά. πλο πλας
    -Ναι, αλλά πλο π’λαλάει

  33. προφανῶς ἡ ἀσκαρδαμυκτὶ καταδίκη ἀποσπάστηκε κἄπως ἔτσι: http://www.youtube.com/watch?v=6uEJRmoIDVc

  34. Γς said

    32:
    πλας πλως πλαπλάει.

    -Κυρία, κυρία!
    Ο αυτός αυτώνει το αυτό του.

    (=Ο Γουσού παίζει με το κοντύλι του).
    Ο πρώτος μου ρουφιάανος. Μηπιαγωγείο

  35. 8. Μάλλον αναφέρεται στον Πλωτίνο Ροδοκανάκη: http://www.biblionet.gr/book/102742/%CE%A1%CF%8C%CE%BC%CE%B2%CE%BF%CF%82,_%CE%A4%CE%AD%CE%BF%CF%82/%CE%A0%CE%BB%CF%89%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%A1%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

  36. spiral arcitect said

    Στρωτή και κατανοητή γλώσσα βρεεεε!
    (τι ανέγνωσα o δυστυχής σήμερον, όπως θα ήλεγεν και είς εθνικόφρων) 😮

  37. Eθνικόφρων, σ΄ευχαριστούμε για τις χρησιμότατες παραπομπές σου, αλλά το αστείο με την καραβανίστικη καθαρεύουσα παρατράβηξε. Spreek Uw moedertaal, που λένε και στα μέρη μου (οι Φλαμανδοί στις Βρυξέλλες), τουτέστι μίλα μπαμπά σου γλώσσα!

  38. Γς, το χιλιοστό της μοίρας είναι μόλις 111 μέτρα. Στο Drang nach Süden 🙂 οι Ισπανοί μας πέρασαν κατά 18 λεπτά της μοίρας, που βεβαίως είναι 33 χιλιόμετρα!

  39. Ο Μακρής μοιάζει να πιστεύει πως αυτός έπλασε τη λέξη «ανελλήνιστοι». Κάποιος να τον παραπέμψει τουλάχιστον στον Καβάφη!

  40. Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ.

  41. ἂν ὁ Ἐθνικόφρων σταματήσῃ τὰ καραβανίστικα θὰ τὰ ξεκινήσω ἐγὼ εἰς ἐνδειξιν διαμαρτυρίας καὶ θὰ εἶναι καὶ πολυτονικά!

    ἡ λέξι «ἀνελλήνιστος» εἶναι πολὺ ἀρχαιοτέρα τοῦ Καβάφη πάντως! ὑποθέτω ὅτι ὁ Ἄγγελος ἐπικαλεῖται τὴν πιὸ διάσημη καὶ ὄχι τὴν πιὸ ἀρχαία ἐμφάνισι τῆς λέξεως.

  42. «…στη Γερμανία λεγόταν Ρίχαρντ…»

    «Ρίχιαρτ» είναι ακόμα πιο κοντά στην γερμανική προφορά.

  43. ΙΝ said

    37: Ηλίθια και άνευ σημασίας διόρθωση, απλώς μου χτύπησε στο μάτι : spreek Uwe moedertaal είναι, θέλει ένα e στο τέλος το Uw, θυληκό είναι το taal, νομίζω.

  44. Γς said

    38 @ Αγγελος

    Τι είπα; Τρία; 123 χιλιοστά περίπου της μοίρας βλέπω την διαφορά στο χάρτη. Αυτά τα 30 χλμ περίπου. Δηλαδή κάπου 240 μέτρα το χιλιοστό το βγάζω εγώ. Θα τα βρούμε όμως ! Κάνε καμίαάλλη προσφορά 😉

    Βέβαια αν βάλουμε και τα νησιά έχουμε τη Γαύδο. Αλλά μας τρώει η Κύπρος είναι πιο κάτω 10 χιλιοστά περίπου. 😦
    Δεύτερη λοιπόν στην Μεσόγειο, μετά την Κύπρο.

    Οσο για την Ευρώπη πιάνονται οι Κανάριοι νήσοι της Ισπανίας ή η Μαδέϊρα της Πορτογαλίας στον Ισημερινό;
    Αλλά κι Γαλλία με την Ρεϊνιόν και τα άλλα της Γαλλικής Πολυνησίας (Κάποτε να δεις που ο Γς θα στέλνει από Ταϊτή)

    Για το ΗΒ δεν το συζητώ. Είναι τα Φόκλαντ!

  45. Γς said

    37:
    >μίλα μπαμπά σου γλώσσα

    Κι είχα ένα κρητικάτσι στον πίνακα και είχε κολλήσει σε μια άσκηση.
    -Απ το Πυθαγόρειο! Το ξέρεις; Τι λέει;
    -Το τετράγωνο της υποτεινούσης ισούται κλπ κλπ.
    -Τι πάει να πει; Πες το με απλά λόγια. Όπως θα το έλεγες στη μάνα σου.
    -Στη μάνα μου; Γιατί ανακατεύεται κύριε τη μάνα μου;
    Κι ανοίγει την πόρτα για να πάει στον γυμνασιάρχη να διαμαρτυρηθεί 😉

  46. LandS said

    Που είσαι Νεοκίδιε να μας πεις ότι μία μοίρα γεωγραφικού πλάτους είναι γύρω στα 60 ν. μίλια= 111,12 χλμ (παίζει λίγο από τον Ισημερινό στους Πόλους), ενώ μια μοίρα γεωγρ. μήκους είναι σε χλμ όσο η προηγούμενη επί το συνημίτονο του γ. μήκους

  47. 24,
    Δεδομένου ότι η Ταρίφα είναι δυτικά του Γιβραλτάρ, άρα εκτός Μεσογείου (;), να πούμε ότι το Ταίναρο είναι το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ευρώπης στην Μεσόγειο, για να μας μείνει η πρωτιά; 🙂

  48. Γς said

    46:
    Α, μην το κάνουμε θέμα τώρα.
    Μιά μοίρα πάνω σε έναν μεσημβρινό είναι 40 εκατομ μέτρα/ε60=111 χιλιόμετρα περίπου, όπως είπε ο Αγγελος

  49. Γς said

    /ε60=/360

  50. 47 Μας μένει κι άμα πούμε ότι εμείς δεν ενώσαμε νησί με ηπειρωτική χώρα.

  51. Γς, δεν έχω άποψη 🙂 για το γεωγραφικό πλάτος της Ταρίφας, του Ταινάρου ή οποιουδήποτε άλλου τόπου, και ό,τι δω στο χάρτη, αν δεν είναι εξώφθαλμα λάθος, το πιστεύω. Αλλά ότι ο κύκλος έχει 360 μοίρες είναι θέμα ορισμού, και ότι το μήκος του μεσημβρινού της γης είναι 40.000 χιλιόμετρα ήταν επίσης θέμα ορισμού — έτσι όρισε το μέτρο η επαναστατική Γαλλία όταν έπιασε να εξορθολογίσει τα μέτρα και σταθμά — μέχρι που κατόπιν ακριβέστερων μετρήσεων άλλαξε η βάση του ορισμού. Οπότε η μοίρα είναι περίπου 40.000/360 = 111 χιλιόμετρα και το λεπτό 111/60 = 1,85 χμ (ένα ναυτικό μίλι), και δεν σηκώνουν παζάρια παρά μόνο στα δεκαδικά, ό,τι κι αν λεν οι κλίμακες των χαρτών.

  52. Γς said

    51 @ Αγγελος

    Αυτό είπα κι εγώ, συμφωνώντας μαζί σου:

    >Μιά μοίρα πάνω σε έναν μεσημβρινό είναι 40 εκατομ μέτρα/360=111 χιλιόμετρα περίπου,

    50 @ Stazybο Hοrn

    Μα αυτό το νησάκι στο κάτω άκρο της Ισπανίας είναι μόλις 500 μέτρα (στα 30 περίπου χιλιόμετρα που είναι η διαφορά μας)

  53. Γς said

    Κι ευτυχώς που δεν είμαστε τόσο χαμηλά.

    Σκέψου λέει να ήμασταν τόσο κοντά στην Αφρική.
    Δεν θα έκαναν οι Αραβες όλον αυτόν τον κύκλο.

    Η Ανδαλουσία θα ήταν εδώ. Στη Σπάρτη ή στην Καλαμάτα.

    Κι ο Γουσού περιτμημένος ;(

  54. π2 said

    Κασιματιά είναι και πως ο Μελισσανίδης έδωσε για τον ΟΠΑΠ περισσότερο από την τιμή της αγοράς, αλλά είπαμε, σεβόμαστε τους σοβαρούς και αμέμπτου ηθικής επιχειρηματίες τη δύσκολη αυτήν ώρα κλπ.

  55. spiral architect said

    … και ο Κασιμάτης βράζει.
    (αμάν, το μάτι μου σήμερα) 😮

  56. Γς said

    Από τη φίλη μας Αγάπη Νταϊφά στο ΦΒ:

    Κυρίες και κύριοι η ώρα είναι περίπου 2 και 34 ακριβώς (παρουσιαστής ειδήσεων του Star).

    Οι Πορτογάλοι φίλαθλοι έσπασαν καθίσματα που μετριούνται στα δάκτυλα ενός χεριού. Καμιά πενηνταριά… (αθλητικός ρεπόρτερ NET).

    Ωραία λοιπόν, το αγαπημένο σου νούμερο είναι το πράσινο (παρουσιάστρια εκπομπής λάϊφστάιλ).

    Είμαι ανιψιός ενός προπονητή ο οποίος τυχαίνει να είναι θείος μου (δήλωση αθλητή σε ρεπόρτερ).

    Έχουμε μαζί μας το Σπύρο Γιαννάκη, 16 ετών, μαθητή του 8ου Λυκείου και Αθλητή του Πύρρου. Λοιπόν Σπύρο πες μας, πώς σε λένε, πόσο χρονών είσαι, σε ποιο σχολείο πηγαίνεις και σε ποια ομάδα παίζεις (αθλητικός ρεπόρτερ Αρτα TV).

    Η πρωτοπόρος Αναγέννηση Αρτας είναι τρίτη (αθλητικός ρεπόρτερ Αρτα TV).

    Σήμερα θα φτιάξουμε μία παραδοσιακή ελληνική συνταγή με λουκάνικα Γερμανίας (Βέφα Αλεξιάδου).

    Και πώς λένε τη μάνα σου περίπου; (Ελένη Μενεγάκη).

    Πάρτε μας τηλέφωνο για να κερδίσετε μια έγχρωμη κουζίνα (Ελένη Μενεγάκη).

    Δεν μπορώ να πω ότι φταίει αλλά σίγουρα φταίει πολύ (απάντηση ποδοσφαιριστή σε ερώτηση ρεπόρτερ για το αν φταίει ο προπονητής τους για την ήττα τους)

    Δε θυμάμαι όλα τα κλάμπ που πήγα (Απάντηση του Σακίλ Ο Νηλ για το αν κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στην Ελλάδα επισκέφτηκε τον Παρθενώνα).

  57. Andreas said

    To «ασόβαρος» δεν ξέρω από πότε είναι, αλλά είναι πολύ διαδεδομένo. Λέγεται συνήθως στα πλαίσια χαλαρής συζήτησης αλλά πλέον τη θεωρώ «λόγια» λέξη. Κι αυτό γιατί εκφράζει θαυμάσια τον άνθρωπο που όχι απλώς δεν είναι σοβαρός, αλλά δεν μπορεί να έχει και αξιώσεις σοβαρότητας και αξιοπιστίας. Σε αντιδιαστολή με το ζευγάρι «σοβαρός – αστείος», υπάρχει το «σοβαρός – ασόβαρος». To «ασόβαρος» δηλαδή δεν είναι χαρακτηριστικό, αλλά τρόπος ζωής 🙂

  58. Μανόλης Παπαδουράκης said

    Για το ζήτημα του πλουτισμού από τη συγκεκριμένη μορφή επαιτείας, την παιδική, είχα συναντήσει προχθές αυτό το φιλμάκι που είναι έρευνα του BBC http://www.youtube.com/watch?v=YNOlt4fG7Pg&list=WL1F09C8EC1B9820B8. Δυστυχώς δε γνωρίζω γερμανικά για να ξέρω τι λέει η FAZ, όμως από την εκπομπή προκύπτουν στοιχεία για κάποιους που ζουν πλούσια από την εκμετάλλευση παιδιών, οπότε θα πρέπει να κρατηθούν κάποιες αμφιβολίες, εφόσον από την FAZ διατυπώνεται κάτι αντίθετο.

  59. amerikaniki methodos said

    http://elafosdorkas.blogspot.gr/2013/01/blog-post_4949.html

  60. sarant said

    Kαλησπέρα, γύριζα, ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Δεν ξέρω τελικά τι έγινε με το νοτιότερο άκρο, αλλά μάλλον μας περάσανε οι ταρίφες, έτσι

    28: Αεροζόλ, το Ουλαλούμ δεν έχει καμιά σχέση με το Αλαλούμ. Το Αλαλούμ είναι τουρκικό, της θεατρικής αργκό.

  61. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ακρωτήριο Ταίναρο.
    Ξυδάκης-Γκόνης-Αρβανιτάκη

  62. Gpoint said

    # 55
    Ελεος με τα παραμύθια περί Μελισσανίδη
    Συμμετέχει με 10 % στην εταιρία του Τσέχου που πήρε το 33% του ΟΠΑΠ, δηλαδή έχει το 3,3 % και όχι με απ’ ευθείας ανάθεση σαν άνθρωπος που αναλαμβάνει μια δουλειά και αμείβεται με ποσοστά.
    Η συνήθης αμοιβή προστασίας στα κέντρα διασκέδασης είναι συνήθως ποσοστό 5%

  63. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Αλλά η νοτιότερη πόλη;

    http://www.ierapetra.net/gr/

  64. ios said

    9: Όχι, είναι σίγουρα C.P.Rodocanachi. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1938 πρώτα στην Αγγλία με τον τίτλο «No innocent abroad» κάνοντας προφανώς λογοπαίγνιο με τον παραπλήσιο τίτλο βιβλίου του Μαρκ Τουέιν (Innocent Abroad) και μετά στην Αμερική όπου ίσως η ομοιότητα των τίτλων οδήγησε τους εκδότες στο «Forever Ulysses». Δες και το σύνδεσμο στο google books:
    http://books.google.com/books?id=u_ZgZUtdFzkC&q=inauthor:%22C.+P.+Rodocanachi%22&dq=inauthor:%22C.+P.+Rodocanachi%22&hl=en&sa=X&ei=MgYZUrvRIIjQ8QT44YDABg&ved=0CC8Q6AEwAA
    Ψάχνοντας στο World Cat βρήκα ότι το βιβλίο αυτό έχει μεταφραστεί ήδη από το 1939 στα τσέχικα (Odysseus naseho vecu), στα φιλανδικά (Se salaperainen rahamies) και στα σουηδικά («En galen prast dopte honom»), το 1949 στα γαλλικά και στα ισπανικά (Ulysse, fils d’ Ulysse), το 1953 στα δανικά (Hinsides de ti bud) και το 1963 στα γερμανικά (Odysseus, Sohn d. Odysseus).
    Το 1940 εκδόθηκε στα γερμανικά ένα μυθιστόρημα με τον τίτλο «Das trojanische Pferd auf Wanderschaft» όπου ως συγγραφέας αναγράφεται ο «Konstantinos P. Rhodokanakes».
    Από τον C.P. Rodocanachi κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1948 στα αγγλικά και στα γαλλικά βιβλίο με τίτλο «For and against the greek child» και «Contre et pour l’ enfant grec» και το 1949 πάλι στην Αθήνα στα αγγλικά το «A great work of civic readaptation in Greece» που κυκλοφόρησε στο Παρίσι το ίδιο έτος με τον τίτλο «Un belle oeuvre de readaption civique en Grece».
    Το 1951 εκδόθηκε στη Βοστόνη το «Athens and the Greek miracle» και τέλος το 1955 στο Παρίσι το «Le vrai visage de Jesus».
    Μια απλή αναζήτηση στο google βάζοντας σε εισαγωγικά το «κ.π.ροδοκανάκης» φέρνει πρώτο σαν αποτέλεσμα το αρχείο του Εθνικού Θεάτρου όπου βλέπουμε ένα δημοσίευμα στην Καθημερινή στις 12 Μαΐου 1932 με (θετική) κριτική της παράστασης «Οιδίπους Τύραννος» που την υπογράφει ο Κ.Π.Ροδοκανάκης.
    Πέρα από αυτά δε βρήκα τίποτα. Για κανένα από αυτά τα βιβλία δεν υπάρχει ελληνικό πρωτότυπο ούτε περισσότερες πληροφορίες για το συγγραφέα τους. Απλά μου φαίνεται περίεργο να έχει κυκλοφορήσει κανείς τόσα βιβλία σε τόσες γλώσσες και να είναι παντελώς άγνωστος. Καμμιά ιδέα;

  65. sarant said

    65: Πολύ πιθανό να είναι γιος (αν είχε) ή ανιψιός του Πλάτωνα Ροδοκανάκη -δυστυχώς δεν έχω πρόχειρη καμιά παλιά εγκυκλοπαίδεια να δω περισσότερα.

  66. Γς said

    64:
    >Αλλά η νοτιότερη πόλη;

    Η Λεμεσός και όχι η Ιεράπετρα.

  67. Mindkaiser said

    @68

    Chapeau στον θεούλη που αποφάσισε να δέσει βιντεοκλίπ Δάκη με φρέσκο του Τζιοβάνι της Μόντενα. 😀

  68. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    67. Πλάκες της Μεσογείου 🙂

  69. Μιχαλιός said

    Λη Φέρμορ και Κων. Ροδοκανάκης:
    http://books.google.gr/books?id=Fb3I309jFbYC&pg=PA1930&lpg=PA1930&dq=%22Leigh+Fermor%22+Tanti+Rodocanachi+%22in+French%22&source=bl&ots=fJy41o6K2Z&sig=aYZ5ikQnZ4-8mw50t65ubVWEL_w&hl=el&sa=X&ei=_WsaUs1Iise0BumCgJAI&sqi=2&ved=0CC4Q6AEwAA#v=onepage&q=%22Leigh%20Fermor%22%20Tanti%20Rodocanachi%20%22in%20French%22&f=false

  70. sarant said

    Πού είναι ο Ροδοκανάκης;

  71. ππαν said

    «Φρέσκο» τα λέμε τώρα; Ειδοποιείστε ρε σεις. Όπως με την πάστα που σημαίνει πλέον μακαρόνια…

  72. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    73. πάστα με τρούφα 🙂

  73. leonicos said

    @25 Εθνικόφρων: Προσωπικά σ’ ευχαριστώ θερμά

    Για το ‘η βουλευτής’ είπαμε είναι βαρβαρισμός. Η Α΄ κλίση δεν έχει θηλυκά σε –ης. Τέρμα!

    Το ασόβαρος δεν είναι ούτε νεολογισμός, ούτε βαρβαρισμός. Νεολογισμός δε θα ήταν έτσι κι αλλιώς διότι δεν καλύπτει νέα ανάγκη• μη σοβαροί άνθρωποι υπήρχαν ανέκαθεν. Νεολογισμός είναι η χρήση κάποιου όρου με νέα σημασία, π.χ. οικογένεια που αντικατέστησε το ‘φαμίλια’ ή ο σχηματισμός όρων για νέες ανάγκες από υπάρχοντα στοιχεία της γλώσσας, π.χ. οδοντίατρος, γαστρεντερολόγος, μηχανικός, χολοκυστεκτομή. Νεολογισμοί μπορεί να είναι και αρχαιότατες λέξεις, όπως πορνοβοσκός (Μίμοι του Ηρώνδα).

    Η χρήση μιας λέξης από τον Ρένο Αποστολίδη δεν σημαίνει ότι ‘μπήκε’ στην ελληνική γλώσσα. Ο άνθρωπος ήταν ιδιόγλωσσος.

    Πάντως, το ασόβαρος δεν είναι πολύ στρωτό ούτε με τους κανόνες. Σταθερός / ασταθής, καθαρός / ακάθαρτος, αλλά το ‘ασοβαρής’ θα έπαιρνε ένα τεράστιο σικ! Δε λέμε επίσης αστίβαρος / αστιβαρός, αρωμαλαίος κοκ. Τέλος τις λέξεις δεν τις επιβάλλει η λογική αλλά η χρήση. Έτσι το άχρωμος / άχρους δεν είναι συνώνυμο του αχρωμάτιστος κοκ

  74. Μιχαλιός said

    72: Δεν καταλαβαίνω, δε σου βγαίνει το κείμενο; Σελίδα 1930, λέει.

  75. sarant said

    Δεν μου ανοίγει το βιβλίο, βλέπω απλώς τη σελίδα του Google books.

  76. Μιχαλιός said

    77: Άλλο πάλι τούτο. Τέλος πάντων, λέει ότι ο Ρ. γεννήθηκε στην Αίγυπτο, σπούδασε στην Αγγλία, παντρεύτηκε με Ρουμάνα, ζούσε τότε στην Ελλάδα, ήταν πρώην διπλωμάτης, έφτιαξε κι έχασε «πολλές περιουσίες», κι ότι το βιβλίο του (βασισμένο στη ζωή του σερ Μπέιζιλ Ζαχάρωφ) το είχε γράψει στα Γαλλικά, με τον τίτλο που αναφέρεται στο 65 (http://www.priceminister.com/mfp/114388/ulysse-fils-d-ulysse-rodocanachi-c-p#pid=159332749). Όταν τον συνάντησε ο Φέρμορ στην Αθήνα του έδωσε, λέει, το χειρόγραφο να το μεταφράσει, εκχωρώντας του «το ένα τρίτο των δικαιωμάτων του».

  77. Σε μένα ανοίγει. Μ’ άρεσε και το υποκοριστικό: Constantine (‘Tanti’) Rodocanachi.

  78. Επίχαρμος said

    Ου παντός πλειν εις Ταίναρον (στον Σ.Κ.)

  79. Πέπε said

    «Στα νέα ελληνικά, η διπλή άρνηση δεν είναι απλώς θεμιτή, είναι και ο φυσιολογικός τρόπος σύνταξης.»

    Όλως τουναντίον.

    Το «δεν είδα κανέναν» είναι βέβαια ο φυσιολογικός και μόνος τρόπος να πεις ότι δεν είδες κανέναν, αλλά δεν είναι διπλή άρνηση, είναι ΜΟΝΗ.

    Οι λέξεις «κανείς», «ποτέ», «πουθενά», «τίποτε» κλπ. δεν εμπεριέχουν άρνηση. Μερικές μάλιστα, όπως το «ποτέ», συνεχίζουν αδιάκοπα τη ζωή τους από την αρχαιότητα, όπου διακρίνονταν σαφώς από την αντίστοιχη σειρά λέξεων με άρνηση, ουδέποτε/μηδέποτε και όλα τα αντίστοιχα, ουδείς, ουδαμώς, ουδαμού κλπ..
    Το ουδέποτε, που αν και αρχαίο είναι γνωστό και στα νέα ελληνικά, δεν είναι συνώνυμο του ποτέ. Ούτε το ουδείς συνώνυμο του κανείς. Απορώ πώς τα θεωρούμε έτσι, ενώ όλη την ώρα λέμε «ήρθε κανείς;» / «αν έρθει κανείς…» κλπ.. Αναγκάζεται κανείς να καταφύγει στα αγγλικά, όπου οι δύο σειρές παράλληλων αρνητικών και μη αρνητικών λέξεων υπάρχουν όπως στα αρχαία (ever / never, anyone / no-one), για να μπορέσει να πει ότι «κανείς» σημαίνει πάντοτε anyone και ποτέ no-one.

    Άρνηση στα νέα ελληνικά υπάρχει μόνο στο δεν και το μην. Καμιά φορά έχουμε και ελλειπτικές προτάσεις, π.χ. «Ποιος ήταν; -Κανείς». Το «κανείς» εδώ εμπεριέχει άρνηση, όχι όμως ως λέξη αλλά ως ολόκληρη πρόταση, της οποίας το ρήμα είναι το εννοούμενο «δεν ήταν». Αφού παραλείπεται το ήταν, φυσικά παραλείπεται και το δεν. Σε καμία άλλη περίπτωση δεν μπορούμε να έχουμε αρνητική πρόταση χωρίς δεν ή μην.

    Βασικά στα νέα ελληνικά δεν υπάρχει καν η δυνατότητα διπλής άρνησης, ούτε καν ως λάθους. Στα αγγλικά υπάρχει το «I didn’t see no-one». Τυπικά λάθος, αλλά σε λαϊκό λόγο λέγεται. Στα ελληνικά δε γίνεται, είναι μη δυνατόν.

  80. sarant said

    81: Ο Τζάρτζανος (Νεοελλ. σύνταξις της κοινής δημοτικής) διαφωνεί μ’ αυτά που λες.

    «Οι αόριστες αντωνυμίες κανείς και τίποτε χρησιμοποιούνται άλλοτε με θετική σημασία (κανείς = ένας οποιοσδήποτε, κάποιος -αρχαίο τις’ τίποτε = κάτι, οτιδήποτε, κάτι τι – αρχαίο τι) και άλλοτε με αρνητική σημασία (κανείς = ούτε ένας – αρχαίο ουδείς/μηδείς’ τίποτε = αρχαίο ουδέν ή μηδέν)».

  81. Νέο Kid Στο Block said

    82. Εξού και το «τι να πει κανείς;» (για το χαμένο μας κανίς) και το καφενειακό «κανένας καλός για πρέφα;» (πόκερ,σκάκι,δηλωτή,..)
    Το μπριτζ εξαιρείται! Συντάσεται μόνο με γιουρούντιο, ως ευγενείας σημαντικό. 🙂

  82. ios said

    78: Ούτε εμένα ανοίγει η προεπισκόπηση αλλά σ’ ευχαριστώ για τις πληροφορίες. Ήταν βέβαιο ότι κάποιος από εδώ μέσα κάτι θα ήξερε ή θα μπορούσε να βρει!

  83. ios said

    Για τους γλωσσικούς μύθους, κύριε οικοδεσπότη, είδα αυτό το βιβλίο:
    Wilton, David. Word Myths: Debunking linguistic urban legends. New York: Oxford University Press, 2004.
    Το ξεφύλλισα και νομίζω ότι θα σε ενδιαφέρει.

  84. sarant said

    85: Το έχω, σ’ ευχαριστώ.

  85. 84: έτσι; http://books.google.gr/books?id=Fb3I309jFbYC&pg=PA1930&img=1&zoom=3&sig=ACfU3U0J0JKtiQlX31rXS5Dz-Xjl9lbA6Q

  86. sarant said

    87: Ούτε έτσι (image not available, λέει)

  87. Ναι, ένα θέμα με τις μη ελληνικές IP το έχει. Οπότε, έτσι:

  88. sarant said

    A γεια σου, το υποψιαζόμουν πως αυτή ήταν η αιτία!

  89. Πέπε said

    82: Ε, ας κάνει κι ο Τζάρτζανος κανένα λάθος. Δεν ξέρω τι παραδείγματα παραθέτει, αλλά αυτή η διατύπωση επιτρέπει να θεωρήσουμε ότι μπορούμε να πούμε «Κανείς ήρθε», «ποτέ μου έχω πάει στο εξωτερικό». Εγώ ποτέ έχω ακούσει κανέναν να μιλάει έτσι.

    Να δεχτώ ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου το «κανείς» δε σημαίνει ακριβώς «ένας οποιοσδήποτε» ή «κάποιος». Οκέι, σημαίνει κάτι που καμία άλλη λέξη δεν το αποδίδει ακριβώς. Όχι όμως «ουδείς».

    Θυμήθηκα τώρα και τον γνωστό στίχο «και κανείς κανενός»: σημαίνει «και κανείς [δεν είναι] κανενός», δηλαδή «και κανείς δεν ανήκει σε κανέναν», = περίπου «κανείς δεν ανήκει σε κάποιον οποινδήποτε», άρα τελικά «κανείς δεν έχει ιδιοκτήτη» (χονδρικά). Όχι βέβαια «ουδείς ουδενός», δηλαδή «κανείς δεν υπάρχει που να μην ανήκει σε κανέναν», που θα ήταν ακριβώς το αντίθετο, θα σήμαινε ότι όλοι έχουν ιδιοκτήτη. Ο καθένας θα καταλάβαινε αυθόρμητα αυτό που εδώ χρειάζεται τόσο μαθηματικό για να εξηγηθεί.

  90. #75 in fine: ὑπάρχει ὅμως τὸ προηγούμενο τοῦ «ἀνάλμυρος» ποὺ κατὰ τὸν Γαληνὸ χρησιμοποιήσε ὁ Διοσκουρίδης.

  91. sarant said

    91: Στα αρχαία και στην καθαρεύουσα δεν υπάρχει διπλή άρνηση και δεν μπορείς να πεις «ουδείς δεν ήρθε», Στη νέα ελληνική υπάρχει διπλή άρνηση και δεν μπορείς να πεις «Κανείς ήλθε» -μόνο κάτι δημοσιόγραφοι το γράφουν αυτό, πολύ τελευταία.

    Ο Τζάρτζανος δίνει για την αρνητική σημασία τα παραδείγματα που θα περίμενες. Κανείς δεν τον είδε. Κανείς δε σε γνωρίζει εδώ. Ποιος είναι μέσα; Κανείς. Μην πεις τίποτε στον Πέτρο. Δεν έχω τίποτε. Τι συμβαίνει; Τίποτε.

  92. Στις αρνητικές φράσεις τα «κανείς», «ποτέ» κλπ. έχουν σαφώς (ως σύνολο, μαζί με το απαραίτητο «δεν/μην») αρνητική έννοια. Το ίδιο και όταν χρησιμοποιούνται μόνα τους, χωρίς ρήμα.
    Στις ερωτηματικές φράσεις («σ’ το ‘χει πει ποτέ κανείς;»), συμπεριλαμβανομένων των πλάγιων ερωτήσεων («Αναρωτιέμαι αν κανείς υποστήριξε ποτέ στα σοβαρά ότι…»), έχουν σαφώς θετική έννοια. Γι΄αυτό και μπορεί να συνοδεύονται από το μόριο «δεν», με αλλαγή της αναμενόμενης απάντησης («καλά, κανείς δεν ήρθε;»)
    Στις καταφατικές κύριες προτάσεις δεν χρησιμοποιούνται μόνα τους (*»κανείς ήρθε», ενώ βεβαίως «ουδείς προσήλθε»).
    Πρόβλημα δημιουργείται στις δευτερεύουσες προτάσεις, ιδίως τις βουλητικές: «είπαμε να πάμε πουθενά, να φάμε τίποτα», που σημαίνουν ακριβώς το αντίθετο του «είπαμε να μην πάμε πουθενά, να μη φάμε τίποτα». Πολλοί βρίσκουν παράλογες αυτές τις πατροπαράδοτες συντάξεις
    και προτιμούν να λένε «είπαμε να πάμε κάπου να φάμε κάτι». Δεν πιστεύω όμως ότι υπάρχει (ακόμα) κανείς που να λέει «είπαμε να πάμε κάπου να φάμε κάποιο σουβλάκι»!
    Είχα έναν καθηγητή (φιλόλογο μάλιστα) στο Γυμνάσιο, που έλεγε «ποιος είπε κάτι;» (=ποιος μίλησε;). Από τότε με ξένιζε αυτό, αν και βέβαια δεν θα έλεγα ούτε *»ποιος είπε τίποτα;»

  93. Πέπε said

    @93, 94:

    Αμέσως μετά τη συζήτηση που προηγήθηκε, στο βιβλίο που διαβάζω τα βράδυα αυτό τον καιρό, πέτυχα μια περίπτωση όπου το «τίποτε» χρησιμοποιείται ακριβώς ως «nothing»:
    Κάποιος παίζει στο πιάνο μια μουσική που ακούγεται αρκετά περίεργη. Στην πραγματικότητα αυτοσχεδιάζει. Ένας φίλος τον ρωτάει τι είναι αυτό που παίζει. Ο πιανίστας τού απαντάει «τίποτε». Ο άλλος απορεί: «Πώς μπορεί να είναι τίποτε, αφού το παίζεις;» Αυτός ο άλλος είναι ένας μουσικά αφελής, που μάλλον δεν κατανοεί καν την έννοια του αυτοσχεδιασμού, οπότε βρίσκεται σε πλήρη απορία. Γίνεται ολόκληρη συζήτηση μεταξύ αυτών των δύο και άλλων παρευρισκομένων -μια ομήγυρις που γενικά αρέσκεται να φιλοσοφεί-, και κάποιος καταλήγει ότι «όλα αυτά που είναι κάτι, κάποια στιγμή ήσαν τίποτε» (δηλαδή όλες οι υπάρχουσες μουσικές συνθέσεις ξεκίνησαν από μια ιδέα που πριν τη σκεφτεί ο συνθέτης δεν υπήρχε).
    Εδώ όντως το τίποτε χρησιμοποιείται ως αρνητικό. Οι προτάσεις που το περιλαμβάνουν είναι αρνητικές χωρίς να έχουν δεν ή μην, και χωρίς να διαταράσσεται το νόημα.
    Όμως:
    α) Το κείμενο είναι μεταφρασμένο, όχι εξαρχής ελληνικό. Δεν ξέρω αν ένας Έλληνας, ελληνιστί σκεπτόμενος συγγραφέας θα το διατύπωνε έτσι.
    β) Πρόκειται για εξεζητημένο λόγο. Σ’ όλο το βιβλίο και ιδιαίτερα στους διαλόγους αυτών των προσώπων ο λόγος είναι σκοπίμως (και δηλωμένα από τον αφηγητή) εξεζητημένος.

    Καθώς τη στιγμή εκείνης της ανάγνωσης είχα τη συζήτηση φρέσκια στο μυαλό μου, άρχισα να σκέφτομαι κι άλλες περιπτώσεις όπου τα «κανείς», «τίποτε» κλπ. χρησιμοποιούνται με αρκετή άρνηση ώστε η πρόταση να μη χρειάζεται άλλο αρνητικό δείκτη. Έχουμε:
    -Ο «Κανένας» (ο Οδυσσέας, ή «ο πεισματάρης κύριος Κανείς» από το πράσινο Ανθολόγιο, όσοι θυμάστε)
    -Η Χώρα του Ποτέ-ποτέ (Πήτερ Παν)
    -Το Τίποτα (χωρίς συγκεκριμένη αναφορά – είναι κάτι που μπορεί κανείς να το πει, π.χ. «είσαι ένα τίποτα» – άλλωστε έχουμε και τη λέξη «τιποτένιος»)
    -λίγο τίποτα με μπόλικο καθόλου

    Οπότε ναι, είναι δυνατόν να εκληφθούν και ως αρνητικές αυτές οι λέξεις. Μόνο όμως σε ακραίες, περιθωριακές περιοχές της γλώσσας. Πέραν του ότι οι περιπτώσεις του Οδυσσέα και του Πήτερ Παν είναι μεταφρασμένες, ας δούμε όλες τις υπόλοιπες που είναι γνήσια νεοελληνικές: εδώ το «τίποτε», «κανείς», «καθόλου» χρησιμοποιούνται οιονεί εκτός κειμένου, ουσιαστικοποιημένα ή πάντως όχι εντός του κανονικού τους συντακτικού πλαισίου. Κατά τη γνώμη μου δείχνουν την αμηχανία του ομιλητή / συγγραφέα που, ενώ έχει στο μυαλό του έννοιες όπως «ουδείς, ουδαμού, ουδέποτε», μόλις πάει να τις εκφράσει συνειδητοποιεί ότι δε διαθέτει την κατάλληλη λέξη και αναγκάζεται να εφεύρει όπως όπως μια λύση. (Ας θυμηθούμε ότι σε φιλοσοφικά κείμενα, που μπορεί να είναι απολύτως νεοελληνικά αλλά οι συγγραφείς τους είναι τόσο προσεκτικοί ώστε ποτέ δε θα κατέφευγαν σε μπαλωματικές «όπως-όπως» λύσεις, το ουσιαστικοποιημένο «καθόλου» δε σημαίνει κάτι το αρνητικό αλλά αντιθέτως το «καθ’ όλου», το καθολικό, ολοκληρωτικό, συμπαντικό.)

    Τα παραδείγματα του Τζαρτζάνου ασφαλώς και είναι άκυρα. Πρόκειται για προτάσεις όπου η άρνηση δηλώνεται με το δεν / μην, και που αν δε δηλωθεί έτσι δε θα υπήρχε καν.

    Όσο για τα παραδείγματα του #94, το ότι μερικοί θεωρούν παράλογο το «πάμε πουθενά να φάμε τίποτε;» το θεωρώ εξυπνακίστικο. Υπάρχει και ένα γνωστό παρεμφερές αστείο – γλωσσοπαίγνιο που δεν έχει σχέση μ’ αυτές τις λέξεις: «Και δεν πάμε; -Και δεν πήγαμε…». Που δείχνει ότι μερικές φορές έχουμε την τάση να εξετάζουμε τη γλώσσα σαν να ήταν παράθεση μονοσήμαντων λέξεων. Αυτή ακριβώς η τάση -εμφανώς λανθασμένη- εκδηλώνεται και όταν κάποιος δήθεν τσινάει με το «πάμε πουθενά». Ενώ αν, αντίθετα, εξετάσουμε τη γλώσσα ως το μέσον που μας επιτρέπει να πούμε αυτό που θέλουμε να πούμε, αντιλαμβανόμαστε αμέσως ότι η φράση «πάμε πουθενά να φάμε τίποτε» δεν είναι απολύτως ταυτόσημη με το «πάμε κάπου να φάμε κάτι». Όσο αόριστη κι αν είναι η δεύτερη, είναι κάπως πιο συγκεκριμένη, κάπως πιο περιοριστική από την πρώτη. Αν θέλουμε να εκφραστούμε εντελώς αόριστα (π.χ. να δηλώσουμε στην παρέα ότι είμαστε ανοιχτοί σε κάθε μα κάθε πρόταση για μέρος και φαγητό), θα πούμε την πρώτη (πουθενά – τίποτε). Τη δεύτερη την κρατάμε για άλλες χρήσεις.

  94. sarant said

    Πέπε, προσωπικά σηκώνω τα χέρια ψηλά, έχουμε τόσο διαφορετική αίσθηση της γλώσσας που δεν νομίζω ότι μπορούμε να συζητήσουμε. Προσωπικά πάντως, τη διάκριση της τελευταίας παραγράφου (ότι το «πάμε κάπου» είναι πιο συγκεκριμένο από το «πάμε πουθενά») τη θεωρώ τεχνητή ή μάλλον ανύπαρκτη.

  95. Πέπε said

    Καλώς. Αυτό σημαίνει ότι εξαντλήσαμε η συζήτηση, είπαμε τα πάντα όσα είχε ο καθένας να πει, και δεν αφήσαμε παρανοήσεις, μόνο διαφωνίες.

    A la prochaine.

  96. Νίκο, κι εγώ τη νιώθω ως ένα βαθμό τη διαφορά που επισημαίνει ο Πέπε. «Ζητήσαμε να μιλήσουμε σε κάποιον ανώτερο» μπορεί να σημαίνει «μάθαμε ποιος είναι ο διευθυντής και ζητήσαμε να του μιλήσουμε», ενώ «ζητήσαμε να μιλήσουμε σε κανέναν ανώτερο» σημαίνει «ζητήσαμε να μιλήσουμε με έναν οποιονδήποτε ανώτερο». Γι’αυτό είναι κωμικό το «είπαμε να πάμε να φάμε κάποιο σουβλάκι» — κανείς δεν ξεκινάει για το σουβλατζήδικο με σκοπό να φάει το τρίτο σουβλάκι από δεξιά!

  97. sarant said

    98: Αν βγάλεις το «ανώτερος»;

  98. Νέο Kid Στο Block said

    Άγγελε, όταν όμως ρωτάμε «Υπάρχει κάποιος υπεύθυνος εδώ; (γμ το κέρατό μου γμ!)» δεν ψάχνουμε έναν συγκεκριμένο υπεύθυνο αλλά τον οποιοδήποτε που μπορεί να μας εξυπηρετήσει.
    Τέλος πάντων, ντιστιλάρουμε το φανερό κωνοπείο μου φαίνεται…

  99. Μάλλον, ΝεοKid. (Οι Ολλανδοί λένε «γ… μυρμήγκια».) Ούτε εγώ βλέπω καμιά διαφορά ανάμεσα στο «τρώμε τίποτα;» και στο «τρώμε κάτι;» Εξακολουθώ όμως να πιστεύω πως μόνο «Τι λέτε, τρώμε κανένα σουβλάκι;» μπορούμε να πούμε, και ποτέ των ποτών 🙂 *»Τι λέτε, τρώμε κάποιο σουβλάκι;» (ενώ μπορούμε να πούμε «θα πάρεις κάποιο αναψυκτικό;», ίσως υπονοώντας «από αυτά που έχει ο κατάλογος»).
    «Ναίσκε! Τέτοιες ψιλόψιλες χρωματιές έχει στη γραμματική της η μαλλιαρή!» λέει κάπου (με άλλη αφορμή) ο Ψυχάρης — χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει πως πρέπει ν’αναζητούμε πάση θυσία τη διαφορίτσα (Vive la différence!»).

  100. Nestanaios said

    Δυστυχώς δεν είναι σχηματισμένη σύμφωνα με τους κανόνες της ελληνικής γλώσσας η λέξη ασόβαρος. Έχουμε δύο στερητικά και επιτατικά μόρια και αυτό λέγεται πλεονασμός. Είναι τα μόρια Α και Σ.

    Αγνοούμε την ετυμολογία της λέξεος και σχηματίζουμε βαρβαρισμούς.

    Όλα ξεκινούν από την συλλαβή ΒΑΡ. Προσθέτουμε το επιτατικόν μόριον Ο της νοήσεος, φροντίδας, ευθύνης και έχουμε ΟΒΑΡ. προσθέτουμε το επιτατικόν και στερητικόν μόριον Σ και έχουμε ΣΟΒΑΡ. Προσθέτουμε και μία κατάληξη και έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

    Για να προσθέσουμε το Α κατ’αρχάς της λέξεος «σοβαρός» θα πρέπει να αφαιρέσουμε τουλάχιστον το Σ ἄν μη και το Ο.

  101. Νέο Kid Στο Block said

    101. Ναι ,σίγουρα ρε συ Άγγελε! Το «τρώμε κάποιο σουβλάκι;» δεν! λέγεται, εκτός ίσως κάτω από ειδικές συνθήκες . Π.χ μπαίνεις στο σουβλατζίδικο του φίλου σου και λες : «Υπάρχει κάποιο σουβλάκι που θα ήθελε να κάνει μπάνιο στα στομαχικά μου υγρά;» 🙂 Ξέρω και γώ…όλα αυτά νομίζω ότι είναι θέμα περιστάσεων ,συμφραζομένων , και έξης περισσότερο ,παρά κανόνων συγκεκριμένων. Άλλωστε και τους κανόνες , ο χρόνος και η συνήθεια δεν τους σμιλεύει ;

  102. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    το σοβαρός σχετίζεται με το ίσο βάρος;
    ανισόβαρος τότε 🙂

  103. Νέο Kid Στο Block said

    Πάντως, αν μού πει κανείς «Κανείς έφυγε!» που λέει ο Σαραντάκος ,δεν νομίζω να μπορέσω να αντισταθώ στο να πω: «Ένα τετράποδο λιγότερο, δε βαριέσαι;» 🙂

  104. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    105. Έφυγε κανίς 🙂

  105. Γς said

    103:

    Και μια πολύ like σουβλασερί στο εκπτωτικό χωριό στα Σπάτα

  106. Πέπε said

    Για το ασόβαρος:

    Έχω συνηθίσει κι εγώ από αρκετά παλιά να λένε ότι δεν είναι σωστή λέξη, ή ίσως ότι δεν υπάρχει αυτή η λέξη. Ίσως όντως να μην υπήρχε μέχρι που πρωτοϋπήρξε. Ωστόσο ακολουθεί το ίδιο πρότυπο όπως δεκάδες άλλες δοκιμότατες λέξεις, όπως:
    δόκιμος – αδόκιμος
    όσιος – ανόσιος
    ιερός – ανίερος
    πιθανός – απίθανος
    δυνατός – αδύνατος
    βέβαιος – αβέβαιος
    χώρια όλα τα ρηματικά εις -τός και τα αντίθετά τους, α*’**τος

  107. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    108
    >>ρηματικά εις -τός…
    -αγέλαστος (το αγάνωτος δεν είναι από -τος)
    -αγέμιστος;

  108. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Πάντως αυτό που λέμε για καλαμπούρι
    -σοβαρά το λες;
    -όχι, ασόβαρα!
    είναι ασόβαρο γραμματικά, φαντάζομαι

  109. Γς said

    Σχετικά με το ασόβαρος.

    Μια χρειστικής σημασίας, που λένε, πληροφορία:
    Τσακώθηκα με μια άρρωστη κυρούλα εδώ γι κάποιο λόγο . Και μου πετάει:
    -Ειστε σοβαρός;
    -Οχι είμαι γελοίος. Απάντησα.

    Δεν μου πήγαινε να της πω «ασόβαρος».
    Κάτι πιο κοντινό από το «γελοίος» στο «ασόβαρος»;

    Αλλος δεν εκπληρεί τις συζυγικές του υποχρεώσεις, ο Γς την πληρώνει….

  110. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    .>>Κάτι πιο κοντινό από το “γελοίος” στο “ασόβαρος”;
    -γελαδερός 🙂

  111. 107,
    Και Souvlaking.

  112. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    107,113
    Σουβλακίες

  113. spyroszer said

    81 επ. Ίσως πιο σωστά να λέγαμε πολλαπλή άρνηση και ειδικότερα αρνητική συμφωνία.
    Σε μια σοβαρή εργασία στο διαδίκτυο βρήκα αυτήν την κατηγοριοποίηση: Πολλαπλή Άρνηση (multiple negation): α) διπλή άρνηση (double negation) δύο αρνητικά στοιχεία ακυρώνουν το ένα το άλλο με αποτέλεσμα να καταλήγουμε σε κατάφαση, β) αποδυνάμωση άρνησης (weaking negation) ένα αρνητικό στοιχείο αποδυναμώνει το άλλο αρνητικό στοιχείο και το αποτέλεσμα είναι κάπου ανάμεσα στο θετικό και στο αρνητικό, γ) εμφατική άρνηση (emphatic negation) το ένα αρνητικό στοιχείο ενδυναμώνει το άλλο και το αποτέλεσμα είναι πιο αποδυναμωμένο απ’ ότι θα ήταν με τη παρουσία ενός μόνο αρνητικού στοιχείου, δ) αρνητική συμφωνία (negative concord ND) η συνεμφάνιση δύο αρνητικών στοιχείων (negative elements) στην ίδια πρόταση με αποτέλεσμα μία άρνηση, που σύμφωνα με τη βιβλιογραφία είναι η περίπτωση των νέων ελληνικών («κανείς δεν ήρθε»), και μάλιστα έχουμε αυστηρή αρνητική συμφωνία (strict negative concord), δηλ. οι αρνητικές λέξεις (negative words, n-words) δεν εμφανίζονται ποτέ μόνες τους αλλά πάντα προηγούνται ή έπονται ενός αρνητικού δείκτη (negative marker). Έτσι στα ελληνικά η φράση «*κανείς ήρθε» θεωρείται αντιγραμματική. Υπάρχουν και γλώσσες με όχι αυστηρή αρνητική συμφωνία, δηλαδή μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να εμφανισθεί σε μία πρόταση η αρνητική λέξη μόνη της, χωρίς τον αρνητικό δείκτη, όταν είναι σε θέση υποκειμένου, όπως στα πορτογαλικά που είναι αποδεκτή π.χ. η φράση «Ninguem (*nao) veio» = «Κανείς (*δεν) ήρθε». Αυτά για τη πολυπλοκότητα αυτών των φαινομένων.
    *αρνητικός προτασιακός δείκτης (negative marker) στα ελληνικά το δεν και το μη.
    *αρνητικές λέξεις (n-words) λέγονται αναμφισβήτητα στη γλωσσολογία το κανένας, τίποτα κλπ όταν βρίσκονται σε αρνητικές προτάσεις. Έχουν γραφτεί πολλά για τη φύση των αρνητικών αυτών λέξεων, αν δηλ. είναι εγγενώς αρνητικές ή όχι, με πολλές θεωρίες και ερμηνείες.
    -Αρνητικός ποσοδείκτης (negative qualifier), όπως το ουδείς, το nobody κλπ, «οι οποίοι δεσμεύουν μια συγκεκριμένη μεταβλητή μέσα στη φράση ή το συστατικό που αρνούνται» (ό,τι και αν σημαίνει αυτό).

  114. spyroszer said

    Έχει κάποιο ενδιαφέρον ότι σε όλες σχεδόν τις γλώσσες έχει παρατηρηθεί μια κανονικότητα στην εξέλιξη της έκφρασης της άρνησης, σύμφωνα με τον κύκλο του Jespersen.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Jespersen%27s_cycle
    Η ελληνική εκδοχή αυτού του κύκλου έχει περίπου ως εξής: Αρχικά υπήρχε η απλή, μη εμφατική άρνηση ου(κ), η οποία ενδυναμώθηκε και έγινε ου δε εις, ου δε μια, ου δεν. Το ουδέν αρχικά είχε εμφατική ερμηνεία, αλλά εν συνεχεία απ’ την ελληνιστική εποχή έγινε ένας απλός αρνητικός δείκτης, χρησιμοποιούμενος για κάποιο διάστημα παράλληλα με το ου, και τελικά επικράτησε του ου, το οποίο ήταν ήδη αποδυναμωμένο και συνέχιζε να αποδυναμώνεται πιο πολύ, λόγω της αλλαγής του τονισμού. Στη συνέχεια το ουδέν ακολουθώντας τη φωνολογική διαδικασία της αφαίρεσης μετατρέπεται σε δεν. Οι δύο δείκτες χρησιμοποιούνται παράλληλα για κάποιο διάστημα με διαφορετική συχνότητα (ενώ δεν λείπουν και οι αρχαϊσμοί με το ου), μέχρι την τελική επικράτηση του δεν που ισχύει μέχρι σήμερα. Απ’ τον 11ο αιώνα και έπειτα με την αλλαγή των αρνητικών δεικτών (ου>ουδέν>δεν) η απλή αόριστη λέξη τι ενδυναμώνεται σε αρνητικά περιβάλλοντα από το ποτέ στο ουδέτερο, ενώ στο αρσενικό και στο θηλυκό η έμφαση δηλώνεται με τα και αν ένας και αν μία αντίστοιχα (κανένας, καμία). Μέχρι τον 11 αιώνα δεν είχαμε αρνητική συμφωνία στα ελληνικά. Το ουδείς (ουδεμία ουδέν) λειτουργούσε ως αρνητικός ποσοδείκτης και εμφανίζονταν χωρίς αρνητικό δείκτη. Από εκείνη την εποχή έχουμε αυστηρή αρνητική συμφωνία με τον σχηματισμό των παραπάνω αρνητικών λέξεων, καθώς οι αρνητικές λέξεις είτε βρίσκονται σε προρρηματικές είτε σε μεταρρηματικές θέσεις απαιτούσαν την παρουσία του αρνητικού δείκτη κάτι που ισχύει και μέχρι σήμερα. Σε διαφορετική περίπτωση ερμηνεύονταν και ερμηνεύονται ως αόριστες.

  115. Nestanaios said

    Εγώ στην συλλαβή ΚΑΝ δεν βλέπω άρνηση. Άλλα πράγματα βλέπω. Ο καν ένας και η καν μία δεν είναι αρνητικά και πολύ κακώς οι «ειδικοί» έχουν επιτρέψει στον λαό να τα χρησιμοποιεί με τον τρόπο που τα χρησιμοποιεί.

  116. Γς said

    Στον Real FM 97,8 τώρα, στην εκπομπή του Γιώργου Γεωργίου, ένας ακροατής καταγγέλλει την NOVA ότι δεν ξέρει ελληνικά.
    Ακουσε σε μια επανάληψη αγώνα ότι ο Κατσουράνης “ συγκλίνει προς το κέντρο του γηπέδου“.
    -Είναι δυνατόν ρε Γιώργο ένας παίκτης να συγκλίνει μόνος του;
    -Τον Σαραντάκο να ρωτήσεις! Θα μπορούσε να του είχε απαντήσει. Αλλά του είπε:
    -Πάμε παρακάτω!

  117. sarant said

    Γιατί να μη μπορεί να συγκλίνει μόνοςτου;

  118. Γς said

    119:
    Μόλις τώρα πήρα τον Γεωργίου ζωντανά στον αέρα:

    -Γεια σου Γιώργο! Σε ρωτάνε τώρα και για ελληνικούρες.
    Αναφέρομαι στον φίλο που σε ρώταγε αν είναι σωστό να πούμε ότι ένας παίκτης συγκλίνει, μόνος του.
    -Ναί.
    -Ρώτησα τον Σαραντάκο που έχει το Ιστολόγιο που ασχολείται με τις λέξεις και μου είπε ότι είναι σωστό. Μπορεί κάποιος να συγκλίνει μόνος του.
    -Α, ωραία. Τίποτε άλλο;
    -Οχι Γιώργο. γεια
    -Γειά σου φίλε μου.

  119. Πέπε said

    @115, 116: [Με την επιφύλαξη ότι διάβασα μόνο τα δύο σχόλια και όχι όλη τη ββγραφία όπου στηρίζονται]:

    Το ότι τα κανείς κλπ. θεωρούνται αρνητικά, δε βλέπω να υποστηρίζεται κάπως. Απλώς να γίνεται αξιωματικά δεκτό. Ωστόσο, από το τέλος του δεύτερου σχολίου μοιάζει να προκύπτει ότι σε ορισμένα περιβάλλοντα είναι αρνητικά, και σ’ αυτή την περίπτωση συνοδεύονται υποχρεωτικά από επιπλέον αρνητικό δείκτη, ενώ στα υπόλοιπα περιβάλλοντα είναι αόριστα*.
    Εμένα μου φαίνεται να στηρίζεται σ’ ένα λογικό άλμα αυτό. Αν πάρουμε ως δεδομένο (ως οφείλουμε) ότι δεν ξέρουμε αν και πότε είναι αρνητικά, και ότι αυτό ίσα-ίσα ψάχνουμε να βρούμε, τότε έχουμε περιπτώσεις:
    α) προτάσεων με αρνητική σημασία, όπου έχουμε υποχρεωτικά και τον επιπλέον αρνητικό δείκτη
    β) προτάσεων χωρίς αρνητική σημασία, όπου σαφώς δεν είναι αρνητικά.
    Άρα, δεν έχουμε καμία περίπτωση όπου η άρνηση να εκφράζεται με αυτές τις λέξεις! Επιπλέον δε, στις αμφισβητούμενες περιπτώσεις (δηλ. στις αρνητικές προτάσεις) αυτές δε σημαίνουν τίποτε διαφορετικό απ’ ό,τι όταν είναι αναμφισβήτητα αόριστες. Π.χ. «Πρέπει να σκέφτεται κανείς…» / «Δεν πρέπει να σκέφτεται κανείς…»: το «κανείς» σημαίνει ακριβώς το ίδιο και στις δύο.
    Ε, τι σόι αρνητικές είναι λοιπόν; Αν η αρνητική τους έννοια δεν προκύπτει ούτε από τη χρήση (πλην ειδικών περιπτώσεων όπως «το Τίποτα» που λέγαμε παραπάνω) ούτε από τη συντακτική ανάλυση, τότε πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί να το συζητάμε έστω και ως πιθανότητα.

    _____________
    *Αν θέλουμε βέβαια να ακριβολογούμε, αόριστα είναι και τα αρνητικά. Κάπου το ‘χαμε ξανασυζητήσει αυτό και είχαμε βρει ότι το «αόριστα» δεν είναι σωστή αντιδιαστολή προς το «αρνητικά», αλλά ας το δεχτούμε προσωρινά για την οικονομία της συζήτησης, ξέροντας ότι εννοούμε «μη αρνητικά».

  120. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    120. Είναι θεός ο αρχηγός! 🙂

  121. spyroszer said

    Η σύνταξη «κανείς/τίποτα κλπ. … δεν» δεν είναι απλή άρνηση, περιγράφεται στη γλωσσολογία ως φαινόμενο αρνητικής συμφωνίας (negative concord), δηλ. συνεμφάνιση δύο αρνητικών στοιχείων σε μια πρόταση. Γκούγκλισε negative concord greek και θα βρεις αρκετά πράγματα.
    Οι λέξεις αυτές, «κανένας, τίποτα κλπ.» περιγράφονται γενικά ως n-words. Εννοείται ότι μόνες τους αυτές οι λέξεις δεν δημιουργούν άρνηση, χρειάζονται τον αρνητικό δείκτη «δεν». Έχουν ρόλο όμως στη διαμόρφωση της αρνητικής πρότασης, γι’ αυτό και το φαινόμενο περιγράφεται ως αρνητική συμφωνία. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για τη φύση των λέξεων αυτών, που εμένα μου είναι λίγο δυσνόητες. Εμπειρικά πάντως για μένα το «κανένας δεν» ισοδυναμεί με το «ουδείς», επομένως για μένα έχει σαφέστατα αρνητική χροιά η λέξη αυτή στις αρνητικές προτάσεις, ενώ σε άλλες, μη αρνητικές, έχει άλλη σημασία.
    Τέλος πάντων σου βάζω ένα λίκνο από μια ωραία και πολύ ενδιαφέρουσα εργασία για την ελληνική εκδοχή του κύκλου του Jespersen, όπου και το απόσπασμα:
    «At stage II, the plain indefinite τι is strengthened in negative contexts with «ποτέ» ‘ever’ in the neuter. In the masculine and feminine, its emphatic counterpart is «και αν ένας» «και αν μία» ‘even one’. Viz. «δεν … τι» ‘not anything, nothing’ → «ουδέν … τί-ποτε» ‘‘nothing at all’ «δεν .. τις/τινάς» ‘not anybody, nobody → «και αν ένας» “nobody at all’. The resulting «τίποτε» and «κανένας» are then in turn weakened to plain negative indefinites, in fact, to negative polarity items. This development was completed in the medieval period.»
    http://citeseerx.ist.psu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.164.9573&rep=rep1&type=pdf

  122. Πάνος με πεζά said

    To «μαχαιροφορία» μπορεί να είναι μεν «κυπριακό», αλλά εμείς που έχουμε την έτσι κι αλλιώς φτιαχτή λέξη «μαχαιροβγάλτης», δε θα μπορούσαμε να το λέγαμε «μαχαιροβγάλσιμο»; Χε χε…

    Πάντως παρατηρώ ότι τα εις -φορία συνήθως εμπεριέχουν «καλή» έννοια : σταυροφορία, πικετοφορία, καρποφορία, ανθοφορία, άντε και η ψηφοφορία (!!!) ενώ στο κακό «οπλοφορώ», αν και έχει τη ρίζα, η κατηγορία είναι «οπλοκατοχή» και όχι «οπλοφορία» !

    Την κουβέντα περί «συγκλίνω» στον Γεωργίου, την άκουσα κι εγώ. Αν δε δώσεις σημείο αναφοράς (συγκλίνει προς το κέντρο, συγκλίνει προς τον άξονα -εννοείται το μεγάλο άξονα συμμετρίας του γηπέδου) προφανώς και δεν έχει νόημα ! Χωρίς σημείο αναφοράς πρέπει να είναι αυτονόητο αυτό που θέλουμε να πούμε, π.χ. σύγκλιση μπροστινών τροχών αυτοκινήτου : η προέκταση της διεύθυνσης κίνησης κάθε τροχού ενώνεται με την απέναντι σε σημείο μπροστά από το όχημα, κι αυτό γίνεται για λόγους αυτόματης επαναφοράς του τιμονιού στην ευθεία θέση μετά από στροφή, ευσταθειας του αυτοκινήτου κλπ.
    Άλλο αυτονόητο είναι η «συγκλίνουσα» δέσμη : και ο πλέον αδαής καταλαβαίνει ότι κάθε συστατικό της δέσμης αυτής προεκετεινόμενο περνάει από το ίδιο σημείο του χώρου. Επίσης «αποκλίνουσα» συμπεριφορά : διαφοροποιείται από την «ορθή». Σε πολλά τεχνικά κείμενα γράφουμε όμως «απόκλιση από την κατακόρυφο», για να προσδιορίσουμε σαφώς το συγκριτικό αντικείμενο.

    Και μια που πιάσαμε τον Γεωργίου, μην ξεχνάτε το σχεδόν καθιερωμένο «‘άμπαλος» ! Όπως επίσης υπάρχουν τέτοιου τύπου σωστά επίθετα, που όμως δεν έχουν το «θετικό τους» : άμουσος.

    Τώρα για το «δύο αρνήσεις=μία κατάφαση», κάποτε άκουσα σε θεατρικό έργο το περιφρονητικό «Ούτε ζώο είσαι» ! Και ήταν δύσκολο να προσθέσω αυθόρμητα το «δεν», προσπαθούσα για ώρα να καταλάβω τί είπε !

  123. Πάνος με πεζά said

    Συμπλήρωμα : προφανώς υπάρχει άδεια «οπλοφορίας», αλλά και πάλι για να στην δίνουν θεωρείται ότι για καλό σκοπό τη ζητάς ! Γι αυτό άλλωστε λένε και «συνελήφθη για «παράνομη οπλοφορία», σαν να λέμε οπλοφορία για κακό σκοπό.

  124. sarant said

    124: Μα, αν κατάλαβα καλά, ο Γεωργίου επέκρινε το «συγκλίνει προς το κέντρο»

  125. Πάνος με πεζά said

    Όχι, επέκρινε το σκέτο «συγκλίνει». Μάλιστα ο ακροατής του είπε «αν σου πώ ότι η άποψή μου συγκλίνει, δε θα με ρωτήσεις αμέσως με τί, ρε φίλε;». Και συμφώνησε.

  126. sarant said

    Αν επέκρινε το σκέτο ‘συγκλίνει’ δεν έχει άδικο, θαρρώ (εκτός αν από τα συμφραζόμενα που έχουν προηγηθεί υπονοείται κάτι).

  127. Πάνος με πεζά said

    Το «Α, ωραία» (το συγκεκριμένο δεύτερο τηλεφώνημα δεν το άκουσα λόγω κακής λήψης εκεί που ήμουνα), μάλλον δε σημαίνει συμφωνία του Γεωργίου. Ξέροντάς τον, είχε την έννοια «α, ωραίο θέμα βρήκαμε ! Ρε ήμαρτον, πείτε τίποτα για μπάλα !»

  128. nestanaios said

    Οι «γλωσσολογία» μου θύμισε τους ποσειδωνιάτες. «…βγαλμένα μέσα από τα ελληνικά.

    Υπάρχει και ρήμα κανένω της πέμπτης των βαρυτόνων συζυγίας.
    υπάρχουν επίσης και τρία ρήματα στην έκτη συζυγία των βαρυτόνων. Τιποτέω, τιποτὰω, τιποτὸω και συγκλίνουν κατόπιν του πάθους της συναλοιφής στο «τιποτῶ» της πρὼτης, δευτὲρας και τρίτης των περισπωμένων.
    Δεν έχει σημασία τι εννοοὺν διότι η σύνθεση πάντοτε προηγείται της σημασίας.

    Θα ετυμολογήσω το πρώτο. Κανένω εκ των καν + εν + ρηματική κατάληξη ω.
    Καν = Τα υλικά αγαθά που πορεύονται, υπάρχουν, ρέουν στον χώρο του ανθρώπου.
    Κ = χώρος ψιλός. ο άνθρωπος.
    A = υλικά αγαθά. Εδώ το α είναι ψιλό λόγω του κ. Ψιλά ψιλών ηγούνται.
    Ν = το φυσικό φαινόμενο της πορείας,, εισόδου…..
    Εν = η πρόθεση και είναι προφανές ότι τίποτα δεν είναι πιο πλούσιο από τον τίποτα. .

  129. Earion said

    Επειδή σήμερα έπεσα πάνω στον C. P. Rodocanachi και στα ευρήματα του Γούγλη βγαίνει πάνω πάνω τούτο το νήμα, βάζω εδώ τα στοιχεία του προσώπου αυτού για να υπάρχουν.

    Πρόκειται για τον Κωνσταντίνο Ροδοκανάκη του Παντιά : Constantine Pandia «Tanty» (Pandia) Rodocanachi. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου (6 Δεκεμβρίου 1877) και πέθανε στην Αθήνα (17 Απριλίου 1957). Ήταν γιος του Παντιά Ροδοκανάκη (1829-1910), γιου του Μικέ, και απέκτησε ο ίδιος γιο που πέθανε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο τάφος του βρίσκεται στο Α΄ Νεκροταφείο, στον οικογενειακό τάφο Τομπάζη. Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφία του εδώ.

  130. sarant said

    Μπράβο Εαρίωνα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: