Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Περασμένης ή περιορισμένης διατηρησιμότητας

Posted by sarant στο 28 Αυγούστου, 2013


Μερικοί επαγγελματίες δεν θα έχουν παράπονο από τους καιρούς που ζούμε: οι γελοιογράφοι ασφαλώς, διότι βρίσκουν άφθονο υλικό, το ίδιο και οι ευθυμογράφοι, αλλά, περιέργως, και οι λεξικογράφοι, διότι έχουν βρει δουλειά, καθώς η κυβερνητική προπαγάνδα γεννάει πάρα πολλές καινούργιες λέξεις στην προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης, και σε ακόμα περισσότερες δίνει νέες σημασίες (κι έτσι π.χ. η κινητικότητα, από μια γενικά ανώδυνη έως επιθυμητή ιδιότητα μετατράπηκε σε μπαμπούλα που κλείνει σπίτια).

Ο τελευταίος νεολογισμός που ακούστηκε στα μέσα ενημέρωσης είναι ο όρος «Περασμένη διατηρησιμότητα» ή πληρέστερα «τρόφιμα περασμένης διατηρησιμότητας». Έχω αμφιβολίες ότι ο όρος μεταφέρθηκε σωστά, αλλά έτσι γράφτηκε σε όλα σχεδόν τα μέσα ενημέρωσης. Για παράδειγμα, στο ρεπορτάζ του skai.gr διαβάζουμε ότι «Από 1ης Σεπτεμβρίου επιτρέπονται οι πωλήσεις προϊόντων «περασμένης διατηρησιμότητας», κάτω από συγκεκριμένους όρους, όπως προβλέπεται από τους «Κανόνες Διακίνησης και Εμπορίας Προϊόντων και Παροχής Υπηρεσιών» (ΔΙ.Ε.Π.Π.Υ.) που αποτελούν μετεξέλιξη του Αγορανομικού Κώδικα».

Τι είναι όμως τα προϊόντα «περασμένης διατηρησιμότητας»; Για να το πούμε με απλά λόγια, δεν φαίνεται να διαφέρουν από αυτά που λέμε «ληγμένα» -ή, έστω, είναι αυτά που έχουν λήξει εδώ και λίγο καιρό, και συγκεκριμένα, όπως λέει η ανακοίνωση του Εμπορικού Επιμελητηρίου, για τα προϊόντα που η ελάχιστη διατηρησιμότητά τους δηλώνεται με αναφορά ημέρας και μήνα η περίοδος διάθεσης θα είναι μια βδομάδα, ενώ αν δηλώνεται με αναφορά μήνα και έτους (όπως κάτι πίτσες που έχω στην κατάψυξη) η περίοδος διάθεσης θα είναι ένας μήνας. Αν, ας πούμε, λέει Σεπτ. 2013 θα μπορούν να πουληθούν και τον Οκτώβριο.

Για τα προϊόντα αυτά, ο αείμνηστος Πολυμενέας, ο τσιγκούνης μπακάλης στο «Καφέ της Χαράς», έχει ήδη εφεύρει τον όρο «φρεσκοληγμένα», και απορώ γιατί οι αρμόδιοι δεν δανείστηκαν αυτό τον σαφέστατο όρο αντί για το μακρινάρι που μας σερβίρανε -ίσως επειδή όσο πιο ασαφής είναι μια διατύπωση τόσο πιο ανώδυνα περνάει. Τα προϊόντα αυτά θα διατίθενται, λέει η ανακοίνωση του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, χωριστά από τα άλλα, και θα έχουν πινακίδα που θα γράφει, με κεφαλαία, «ΤΡΟΦΙΜΑ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗΣ ΔΙΑΤΗΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ»,

Υποτίθεται ότι αυτή η διάθεση των φρεσκοληγμένων σε χαμηλότερες τιμές γίνεται και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και πιθανώς να γίνεται -δεν το έχω δει, αλλά δεν το αμφισβητώ. Αυτό που έχω δει, και στην Ελλάδα και έξω, είναι κάτι διαφορετικό: να διατίθενται σε μειωμένες τιμές τα προϊόντα που πλησιάζει η ημερομηνία λήξης τους, που λήγουν σε 2-3 μέρες δηλαδή. Τα προϊόντα αυτά, για να μην ξεχάσουμε ότι εδώ λεξιλογούμε, η πιάτσα τα αποκαλεί με έναν υπέροχο όρο: κοντολήξιμα. Ο όρος έχει σχηματιστεί εντελώς αφύσικα, αλλά τα ποντίκια τα πιάνει μια χαρά και είναι σαφές τι σημαίνει. (Όλα όσα θέλατε να μάθετε για τα κοντολήξιμα προϊόντα αλλά ντρεπόσασταν να ρωτήσετε, στο πληρέστατο σημείωμα του Σάκη Σεραφείμ στη Λεξιλογία).

Αλλά και ο όρος «ληγμένος» είναι σχετικά πρόσφατη προσθήκη στα λεξικά μας. Το λεξικό Μπαμπινιώτη στην πρώτη του έκδοση λημματογραφεί χωριστά τον όρο «ληγμένος» αλλά στο «λήγω» δεν αναφέρει την αντίστοιχη σημασία για τα τρόφιμα· στην τρίτη όμως έκδοση στο λήμμα «ληγμένος» έχει δεύτερη σημασία «τα ληγμένα» (= φάρμακα ή άλλες ουσίες των οποίων έχει παρέλθει η ημερομηνία λήξεως) και αποθησαυρίζει και τη διαδεδομένη έκφραση «παίρνει ληγμένα» για κάποιον που συμπεριφέρεται παράλογα κτλ., ενώ υπάρχει και η ανάλογη σημασία στο λήμμα «λήγω».

Το «ληγμένος» είναι βέβαια μετοχή παθητικού παρακειμένου ενός ρήματος όπως το «λήγω» που είναι αμετάβατο, αλλά αυτό δεν είναι περίεργο, υπάρχουν πάμπολλες τέτοιες περιπτώσεις. Κάποιοι ωστόσο θα διαφωνούσαν ότι το «λήγω» είναι αμετάβατο και θα μου θύμιζαν την κραυγή «λήξ’ το», ικεσία ή διαταγή προς το διαιτητή,  που ακούγεται στα γήπεδα και στους καναπέδες όταν η ομάδα μας προηγείται με ένα γκολ (ή γενικά όταν το σκορ μάς ευνοεί) και πλησιάζει η λήξη του αγώνα -μερικοί μάλιστα, πιο εστέτ, μπορεί να προτιμούσαν να μου υπενθυμίσουν το ομηρικό Ιδομενεύς δ’ ου λήγε μένος μέγα, (δεν σταμάτησε τη μεγάλη του ορμή, Ν424) που δείχνει ότι το λήγω είχε μεταβατικές χρήσεις από παλιά. Οπότε, ας το πούμε «συνήθως αμετάβατο».

Όσο για την «περασμένη διατηρησιμότητα», όπως είπα και πιο πάνω νομίζω ότι ο όρος αυτός έχει μεταφερθεί λάθος, ότι προέκυψε από σπασμένο τηλέφωνο. Αν προσέξετε την ανακοίνωση του αρμόδιου Υφυπουργού, κάνει λόγο για «προϊόντα περιορισμένης διατηρησιμότητας», όχι «περασμένης». Έτσι ναι, βγάζει νόημα: ο σωστός επίσημος όρος προφανώς είναι προϊόντα «περιορισμένης διατηρησιμότητας» -αν και το «φρεσκοληγμένα» εξακολουθεί να είναι σαφέστερο και οικονομικότερο κατά οχτώ συλλαβές.

Στο ιστολόγιο λεξιλογούμε, αλλά δεν λεξιλογούμε μόνο. Και αφού λεξιλογήσαμε για τα κοντολήξιμα και τα φρεσκοληγμένα και την περιορισμένη τους διατηρησιμότητα, ας πούμε και δυο λόγια επί της ουσίας. Είπαν κάποιοι ότι η διάθεση φρεσκοληγμένων τροφίμων είναι μέτρο που βοηθάει τους οικονομικά ασθενέστερους συμπολίτες μας, διότι τους δίνει τη δυνατότητα να προμηθευτούν ασφαλή τρόφιμα σε μειωμένη τιμή [αν και κανείς δεν μας είπε -ή τουλάχιστον εγώ δεν είδα- πόσο μειωμένη θα είναι]. Ότι αλλιώς τα τρόφιμα αυτά θα καταλήγανε στις χωματερές. πράγμα που είναι σπατάλη ειδικά σε εποχές κρίσης.

Και βέβαια, ούτε διατροφική ούτε άλλη ισότητα υπάρχει στην κοινωνία που ζούμε. Στα περισσότερα τρόφιμα υπάρχουν διαβαθμίσεις ποιότητας και το «καλό» κοστίζει αρκετά ακριβότερα. Άλλα προϊόντα και άλλα μαγαζιά υπάρχουν στην Κηφισιά και άλλα στο Πέραμα. Κι όμως, ενώ καταλαβαίνω τα επιχειρήματα αυτά, δεν μπορώ να συμφωνήσω με το νέο αυτό μέτρο.

Καταρχάς, έχω να παρατηρήσω ότι αν επιτραπεί η διάθεση φρεσκοληγμένων τροφίμων, αυτό δεν θα γίνει από καημό για το σιτηρέσιο των οικονομικά ασθενέστερων, αλλά θα αποτελέσει μια πηγή σημαντικού κέρδους για τα μεγάλα σουπερμάρκετ, αφού θα πουλούν με κέρδος προϊόντα που ως τώρα πέταγαν με κόστος. Με διπλό κέρδος μάλιστα, διότι, κακά τα ψέματα, το μεγάλο σουπερμάρκετ έχει ήδη προεξοφλήσει, στην τελική τιμή του προϊόντος, ότι ένα ποσοστό θα μείνει απούλητο και θα πεταχτεί. Ή και με τριπλό κέρδος, διότι ως τώρα τα σουπερμάρκετ, από το φόβο να μην τους μείνουν ληγμένα προϊόντα, έκαναν προσφορές και έδιναν με μεγάλη έκπτωση όσα πλησίαζαν να λήξουν, τα «κοντολήξιμα». Τώρα οι εκπτώσεις αυτές θα καταργηθούν ή θα περιοριστούν, κι ένας καταναλωτής που ψώνιζε από τα κοντολήξιμα μπορεί και να βρεθεί χαμένος στο τέλος.

Αλλά αυτά είναι… μπακάλικοι υπολογισμοί, κι αν κάπου πέφτω έξω παρακαλώ να μου το πείτε.

Ο δεύτερος λόγος που δεν μ’ αρέσει το νέο μέτρο είναι ότι (μου φαίνεται πως) ταπεινώνει τον  οικονομικά ασθενέστερο. Διότι αυτή η ρημάδα η ημερομηνία λήξης κάτι σημαίνει, δεν είναι συμβολική. Το τρόφιμο που αγοράζεται ληγμένο είναι εξορισμού υποδεέστερο, άρα θεσμοποιούμε το γεγονός ότι υπάρχουν καταναλωτές δύο ταχυτήτων. (Και δεν είναι απάντηση εδώ αυτό που διάβασα κάπου, ότι οι περισσότεροι τρώμε ληγμένα προϊόντα από το ψυγείο μας -αυτό ισχύει, αλλά δεν έχει καμιά σχέση με τη συζήτησή μας, είναι επιλογή μας). Επίσης, όσο περισσότερες βαθμίδες και σκαλοπατάκια μπαίνουν και μας χωρίζουν, τόσο πιο απάνθρωπη μου φαίνεται πως γίνεται η κοινωνία μας. Η πρόταση μού θύμισε κάποια μυθιστορήματα του 19ου αιώνα, ίσως του Ντίκενς, όπου, ας πούμε. όποιος δεν είχε αρκετά χρήματα για ένα πιάτο φαΐ, μπορούσε, με ένα μικρότερο αντίτιμο, να βουτήξει το ξεροκόματό του στη σάλτσα του μαγέρικου -και όποιος δεν είχε ούτε τόσα μπορούσε, για ακόμα λιγότερα, να το αφήσει να αχνιστεί στον ζεστό αχνό που ανέδιδε το καζάνι. Παρομοίως, όποιοι δεν είχαν να πληρώσουν ένα κρεβάτι στα λαϊκά υπνωτήρια, μπορούσαν, με λιγότερα λεφτά, να (προσπαθήσουν να) κοιμηθούν όρθιοι, ακουμπισμένοι σ’ ένα τεντωμένο σκοινί που διέσχιζε την αίθουσα (το πρωί ο πορτιέρης το έλυνε από τη μιαν άκρη και γκρέμιζε κάτω όσους κοιμούνταν ακόμα).

Εγώ αυτά είχα να πω για τα τρόφιμα περιορισμένης διατηρησιμότητας -περιμένω τη γνώμη σας και είμαι πρόθυμος να ακούσω επιχειρήματα αντίθετα με όσα έγραψα. Όσο για τη διατηρησμότητα της σημερινής κατάστασης, αυτή θα ήθελα πολύ να αποδειχτεί περιορισμένη.

116 Σχόλια προς “Περασμένης ή περιορισμένης διατηρησιμότητας”

  1. Νέο Kid Στο Block said

    Άκου «περασμένης διατηρησιμότητα»… σιγά να μην είναι και πεπερασμένη (σε αντιδιαστολή με τα «άπειρης/μη πεπερασμένης διατηρησιμότητας» 🙂 Γλώσσα λανθάνουσα όμως… ίσως το «λόγιο» παρελθούσης διατηρησιμότητας να είναι το πιο «σωστό»;
    Η διατηρησιμότητα όμως σαν έννοια δεν μπορεί να έχει επιθετικό προσδιορισμό που να σημαίνει «λήξη ισχύος». Είναι αντίφαση. Σαν να λέμε υπεύθυνη ανευθυνότητα ή τίμιο κοράκι (στο ποδόσφαιρο). Κι αυτό τα λέει όλα επί της ουσίας,για μένα.

  2. Γς said

    Καλημέρα
    Πάντα στην επικαιρότητα.
    Μην προφτάσει κανείς να κάνει καμιά πατάτα.
    Την άλλη μέρα θα την βρει εδώ.
    Στο μανάβικο «Η φρεσκαδούρα»

  3. Wallace said

    Έχω ακούσει από φίλο ότι στα supermarkets της Ινδίας, τα ράφια είναι γεμάτα ληγμένα προϊόντα, προερχόμενα ίσως από τις αγορές του «πολιτισμένου» κόσμου.
    Θυμάμαι επίσης πριν από χρόνια, κάτι ληγμένα γάλατα σκόνη που η Nestle προώθησε στη «μαύρη» ήπειρο.

    Καιρός λοιπόν να αντιληφθούμε την πραγματική κοινωνικοοικονομική μας θέση στον κόσμο.
    Ίσως έτσι νιώσουμε και λίγη αλληλεγγύη για τους πληθυσμούς που αμείβονται με 1 δολάριο τη μέρα.

  4. Γς said

    >οι περισσότεροι τρώμε ληγμένα προϊόντα από το ψυγείο μας

    -Και καλά μωρή τόσα χρόνια μες το ψυγείο δεν το είχες δει;
    Μόλις είχα προσπαθήσει με ένα χυμό να σβήσω την καούρα μιας πιπεριάς.
    Χυμός με γεύση “χαρτίλας”. Είχε λήξει το 2000 και είχαμε 2004.

    Καλά σ αυτό το σπίτι είχα πάθει και χειρότερα.

  5. Φανατικός said

    Εάν είναι να πηγαίνουμε σουπερμαρκετ και να αγοράζουμε ληγμένα προιόντα γιατί δεν έχουμε λεφτά να πάρουμε το πιο φτηνό -αλλά μη ληγμένο- προιόν, τότε καλύτερα να ξεχαρβαλώσουμε αυτό το σύστημα από τη ρίζα. Αλλά με τέτοιο κοινωνικό μιθριδατισμό, σε λίγο θα μας δίνουν και σάπιο κρέας και θα λέμε και ευχαριστώ. Πολύ εύστοχα τα παραδείγματα που δανείστηκες από μυθιστορήματα του 19ου αίωνα. Κοντεύουμε να τον φτάσουμε -τον 19ο αίωνα εννοώ-. Ακούγοντας τέτοιες ειδήσεις, καταλαβαίνω ότι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύ και μάλλον μας προετοιμάζουν για πολύ άγρια γυμνάσια.
    Και εάν αυτό γίνεται και στην Ε.Ε. τι σημαίνει δηλαδή; Ότι είναι γαμάτο και πρέπει να το φέρουμε και εδώ; Και δεν κατάλαβα, αυτές οι τζιριτζαντζουλιές που κάνουν με την εκκλησία και μοιράζουν τζάμπα τρόφιμα (μιας και είναι ανθρωπισταί) γιατί δεν το προχωράνε ένα βήμα παραπάνω και τα ληγμένα τους να τα δίνουν τζάμπα; Στην τελική, ο άνθρωπος που ψάχνει στα σκουπιδία μπορεί να πάει να ψάξει και στους πάγκους τους. Και οι δημοσιογραφίσκοι ως τι το παρουσιάζουν; Ως μια νέα τομή στις καταναλωτικές συνήθειες των Ελλήνων;
    Τσαντίστηκα τώρα, και ενώ ο Νίκος Σ. μπορεί να διατηρεί την αστική του ευπρέπεια στα άρθρα του, εμένα μου βγαίνει η λούμπεν απρέπεια.

  6. Γς said

    3:
    >κάτι ληγμένα γάλατα σκόνη που η Nestle προώθησε στη “μαύρη” ήπειρο.

    Σάπια Κοτόπουλα και Εκκλησιαστική «Αλληλεγγύη»

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

  8. Anasto said

    Καλέ τι «λήξ’ το»; Σιγά μην λένε και «άσπρη πέτρα ξέξασπρη». «Λήχτο» λέει όλος ο κόσμος εκτός αν είναι οπαδοί του Αστέρα, από τα μέρη μου δηλαδή, που λένε «λjήχτο». 😛

    Καλημέρα

  9. Φανατικός said

    Παιδιά ηρεμία. Είναι διαφορετικό μια πολυεθνική να στέλνει ληγμένα γάλατα στο τρίτο κόσμο και διαφορετικό μια κυβέρνηση χώρας να θεσμοποιεί την κατανάλωση ληγμένων. Δηλαδή μέχρι να τελειώσει αυτός ο εφιάλτης που ζούμε -αν τελειώσει ποτέ- τι θα έχει γίνει; Θα έχουν θεσμοποιήσει γκουρμέ γεύματα στις χωματερές;

  10. Κωνσταντίνος said

    Καλημέρα! Έχω ακούσει σαν διήγηση μεγαλύτερων ότι στην περίοδο του μεσοπολέμου υπήρχε ανάλογη πρακτική,οι φτωχοί αγόραζαν ληγμένα από μπακάλικα που τα ονόμαζαν «μπαγιάτικα». Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό ισχύει ή πόσο διαδεδομένο ήταν.

  11. Καλά να πάθω για να βάζω σιχαμένα βιντεάκια, πήγα να βάλω γάλα στον καφέ μου και έπεσε σε κομματάκια αντί για την υγρή συνήθη μορφή που περίμενα (από σούπερ μάρκετ το είχα πάρει, ναι –εντάξει, πριν από δυο βδομάδες)

  12. mazestix said

    Ο χρόνος είναι σχετική έννοια.
    Και αυτό δείχνει να το αναγνωρίζει η ελληνική κυβέρνηση.
    Και το εφαρμόζει στα καταναλωτικά προϊόντα.
    Το μέτρο το πρωτοσκέφτηκε η γιαγιά μου που πάσχει ακόμα απ’ το κατοχικό σύνδρομο και φυλάει μισά και ψιλοστυμμένα λεμόνια στο ψυγείο…

    Λοιπόν, «Πολυμενέα» έχουμε (Χατζηδάκη), «Τρελαντώνη» έχουμε (Σμαραγδή, που λέει και στιχάκια), «Πώποτα» έχουμε (Σαμαρά), «Φατσέα» έχουμε (Άδωνι)… μας λείπει μόνο η «πρωτευουσιάνα» για να συμπληρωθεί το καστ!

  13. μήτσκος said

    Θα πρότεινα η πώληση των φρεσκοληγμένων να μη γίνεται από τα ίδια τα σουπερμάρκετ, αλλά από κοινωνικά παντοπωλεία ή σε πάγκους στις λαϊκές. Με άλλα λόγια, το σουπερμάρκετ αντι να τα πετάει να τα δίνει τζάμπα στο κοινωνικό παντοπωλείο, το οποίο θα μπορεί έτσι να χρηματοδοτεί τη λειτουργία του και να δίνει και δουλειά σε κάποιους πωλητές.
    Θα με ρωτήσετε, γιατί να τα δίνει το σουπερμάρκετ τζάμπα; Για διαφήμιση. «Το σουπερμάρκετ Αλφαβητόπουλος είναι χορηγός του κοινωνικού παντοπωλείου Ελεούσας», κοκ.

    Ότι είναι υποτιμητικό για αυτούς που θα τα αγοράζουν, εντάξει, είναι, αλλά με το να μείνουν νηστικοί δε θα νιώσουν καλύτερα.

    Να τα πουλάει το ίδιο το σουπερμάρκετ μου φαίνεται κακή ιδέα. Ας τα δίνουν τζάμπα τότε, και πάλι θα γλυτώνουν τα έξοδα αποκομιδής.

  14. Gpoint said

    Το κακό είναι πως έχουμε στο κεφάλι μας ένα συνονθύλευμα απέραντης κυβερνησιμότητας

  15. Γς said

    12:
    >Καλά να πάθω για να βάζω σιχαμένα βιντεάκια,

    Έστι δίκης οφθαλμός, ός πάντα τα ιστολόγια ορά.

  16. 16 Χαχά, ακριβώς!

  17. Dimitrios Raptakis said

    I. Εφόσον μιλάμε για προϊόντα ακριβόχρονης κατανάλωσης, για τη διάθεσή τους μετά το πέρας της προθεσμίας κατανάλωσης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ο όρος «εκπρόθεσμα», όσο κι αν ακούγεται κάπως νομικίστικος και ρέπει προς τον ευφημισμό…

    II. Εκτός από το «λήχτο» ακούγεται συχνότερα, θαρρώ, το «σφύρα το!», μετά των γαλλικών προσφωνήσεων, ορισμένων, προς τον διαιτητή.

    III. Τα ντικενσιανά σου παραδείγματα μού θύμισαν το «ολίγη σκέτη από γ(κ)ιουβέτσι» που ο σύγχρονος πιθηκισμός μας το βάπτισε mezzo menu.

    Επί της ουσίας, η υπαρκτή ούτως ή άλλως ταξικότητα γίνεται περισσότερο εμφανής.

  18. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    9: Σωστά 🙂

    10: Και εκπομπές στην τηλεόραση, με γκουρμέ ληγμενοσυνταγές;

    14: Ναι, θα μπορούσε να γίνει έτσι.

  19. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Για το νιουζσπίκ της εποχής μας το γεμάτο αντιφάσεις, κουκουλώματα και οξύμωρα σχήματα (έχει δίκιο ο κιντ στο #1) διαβάστε το παρακάτω:
    Νέα Ομιλία

    Κατά το παρελθόν ακούστηκαν:

    – Δίκαιη δίκη (πλεονασμός)
    – Επενδυτής (ποιος; ο τζογαδόρος;)
    – Επιχειρηματίας (ακόμα και ο μικρέμπορας, ή ο αλουμινάς)
    – Κατάστημα εστίασης (γενικολογία)
    – Σκληρό ΑΣΕΠ (απροσδιοριστία με σεξουαλικό υπονοούμενο)
    – Δημόσια Τηλεόραση (η τσεβδή και κουτσή ΔουΤού)
    – Ιδιωτικός τομέας (θεϊκό)
    – Δημόσιος υπάλληλος (η ενσάρκωση του Σατανά σε χώρα της ΝΑ Ευρώπης)

    Και βεβαίως η πρόσφατη αρχαιοπληξία στην ονοματοδοσία διαφόρων σχεδίων ετοιμότητας και δράσης (που ίσχυε ανέκαθεν, π.χ. Σχέδιο Ξενοκράτης) αλλά τώρα έχει καταντήσει πληγή. (βλέπε: Ξένιος Ζευς, Δημοκίδης κλπ)

  20. Theban said

    Ο όρος «περιορισμένης διαθεσιμότητας» μαλλον αναφέρεται σε εμπορεύματα που μέχρι τώρα λέγαμε «με ημερομηνία λήξης» πχ τρόφιμα, σε αντιδιαστολή με τα εμπορεύματα που δεν έχουν ημερομηνία λήξης πχ έπιπλα.
    Ετσι μάλλον μας προέκυψε και το «περασμένης διαθεσιμότητας» αντί για το «ληγμένα».

    ΥΓ πουθενά αλλού δεν αναρωτιέμαι τόσο πολύ αν πρέπει να βάλω εισαγωγικά. 🙂

  21. Πέπε said

    Α. Νομίζω ότι υπάρχει ήδη μια λέξη που σημαίνει αυτό που προσπαθούν να αποδώσουν η περίφραση «περασμένης διατηρησιμότητας» και το «φρεσκοληγμένα». Την ακούω και τη λέω καθημερινά, και εδωμέσα τη διάβασα και από τον ιστολόγο και από τους σχολιαστές:

    «Ληγμένα».

    (Όταν γράφει «Σεπτέμβριος 1987» και είναι 2013 δεν το λες ληγμένο, βάζεις κάτι παραπάνω. Ληγμένο λέμε συνήθως εκείνο που παρά λίγο θα μπορούσε και να μην είναι ληγμένο.)

    Β. Ο Μπαμπινιώτης, τουλάχιστον στην πρώτη έκδοση, που έχω, δεν αναφέρει τη φρ. «παίρνει ληγμένα». Στις μεταγενέστερες, εξηγεί άραγε ότι σημαίνει «παίρνει ληγμένα ναρκωτικά»;

    Αλλά και στο ρήμα «λήγω», δε δίνει τη σημασία που μας απασχολεί εδώ (περ. = «παύω να είμαι κατάλληλος προς ασφαλή βρώση»), ενώ την αναφέρει στο λ. «ληγμένος» (που υπάρχει, Νίκο -μη μου πεις ότι κακώς νόμιζα τόσα χρόνια ότι έχω την πρώτη έκδοση!! ). Κυρίως όμως την έννοια αυτή τη βρίσκουμε σε σχόλιο στο λ. «ημερομηνία», όπου παραπεμπόμαστε από το λ. «λήξη».
    Βασικά νομίζω ότι η φράση «πότε λήγει το γάλα;» ανήκει στην προφορική, άτυπη γλώσσα. Και κατ’ επέκταση και το «ληγμένο», ακόμη και η «ημερομηνία λήξης». Οι προειδοποιήσεις που γράφουν τα προϊόντα, που ασφαλώς θα είναι διατυπωμένες σύμφωνα με κάποιο νόμο και όχι κατά το δοκούν, δε νομίζω να έχουν ποτέ τις λέξεις «λήξη», «λήγει», «ληγμένο» (διορθώστε με). Συνήθως λένε «ανάλωση κατά προτίμηση πριν από» (και συχνά το αριστουργηματικό «ανάλωση κατά προτίμηση πριν από βλέπε τον πάτο της συσκευασίας»).
    Συνεπώς νομίζω ότι η «ημερομηνία λήξης» δεν αποτελεί επίσημο όρο.

  22. sarant said

    22: Για τον Μπαμπινιώτη θα σου απαντήσω το βραδάκι που θα τον δω, για την πρώτη έκδοση μάλλον έχεις δίκιο -την έκφρ. την έχει στην τρίτη έκδοση αλλά δεν νομίζω να λέει για ναρκωτικά. Επιφυλάσσομαι.

  23. Dimitrios Raptakis said

    22. Για τη λύση μίας σύμβασης διαρκείας, ας πούμε μιας μίσθωσης κατοικίας, λόγω παρέλευσης του συμφωνημένου χρόνου, ο Αστικός Κώδικας χρησιμοποιεί πάντως τον όρο λήξη.

  24. Ενα άρθρο γραμμένο ακριβώς 100 χρόνια πριν:

    Φτηνό Κρέας για το Λαό!!!
    http://aristeri-diexodos.blogspot.gr/2013/08/blog-post_4214.html

  25. spiral architect said

    Όταν ήμουν παιδί, το μόνο τυποποιημένο προϊόν που είχε ημερομηνία λήξης ήταν το γάλα του μισού λίτρου σε πλαστικό μπουκάλι με αλουμινένιο καπάκι της ΕΒΓΑ(ς). Τα μακαρόνια, οι κονσέρβες, τα αναψυκτικά, τα παγωτά, τα (όποια) όσπρια κυκλοφορούσαν συσκευασμένα δεν είχαν ημερομηνία λήξης. Εγκειταν στον εμπιστοσύνη που είχαν οι νοικοκυρές στον μπακάλη τους, καθώς και η εμπειρία που είχαν οι πρώτες για την αποφυγή αγοράς πολυκαιρισμένων προϊόντων.

    Κυρ Παντελής: Τι γίνανε οι φακές; Τις πούλησες;
    Ζήκος: Δεν τις πούλησα, φύγανε μοναχές τους! Διότι σκάσανε οι φακές, βγήκαν τα μαμούνια, πήρε κάθε μαμούνι στην πλάτη από μια φακή και δρόμο τον ανήφορο …

  26. Γς said

    26:
    Και οι φακές σου:

  27. Νέο Kid Στο Block said

    Tαιριάζει νομίζω εδώ και το «A modest proposal» του Τιτανοτεράστιου Γκάλιβερ.
    (Not to be read by the faint hearted among us!..Προειδοποιώ!)
    http://art-bin.com/art/omodest.html#hit

  28. Μύγα said

    Η χρήση ληγμένου σπέρματος δημιουργεί πολιτικούς κυβερνόντων κομμάτων και κάτι άλλους στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας.

  29. munich said

    από όλες τις χώρες που έχω ψωνίσει στο σούπερμαρκετ μόνο πρόσφατα στην Τσεχία στο Τesco παρατήρησα ένα ράφι με φρεσκοληγμένα προϊόντα ακόμα και ψυγείου (κρέας, γιούρτια κτλ.) Μου φάνηκε σιχαμερό και δεν είδα κανόνα να ψωνίζει. Δεν ορκίζομαι πάντως ότι δεν υπάρχουν κι αλλού

  30. spiral architect said

    @13: […]μας λείπει μόνο η “πρωτευουσιάνα” για να συμπληρωθεί το καστ! […]

    Εχουμε κι απ’ αυτή! 😛
    (και μη διανοηθεί κανείς, να της πάρει το ρόλο και να το δώσει σε άλλη, γιατί θα το πει στο θείο της)

  31. Alexis said

    # 22: Οι προειδοποιήσεις που γράφουν τα προϊόντα, που ασφαλώς θα είναι διατυπωμένες σύμφωνα με κάποιο νόμο και όχι κατά το δοκούν, δε νομίζω να έχουν ποτέ τις λέξεις “λήξη”, “λήγει”, “ληγμένο”
    Σαφώς και τις έχουν κάποια, τουλάχιστον, από αυτά. Δες εδώ για παράδειγμα, όπου εκτός από ημερομηνία έχει και …ώρα λήξης! 🙂

    Πάντως ο όρος «περιορισμένη διατηρησιμότητα» δε μου λέει απολύτως τίποτα όταν αναφερόμαστε στα ληγμένα. Περιορισμένη διατηρησημότητα έχουν όλα τα προϊοντα για τα οποία ο χρόνος συντήρησης είναι περιορισμένος (από λίγες μέρες μέχρι και χρόνια κάποιες φορές). Υπ’ αυτή την έννοια όλα τα τρόφιμα είναι περιορισμένης διατηρησιμότητας (εκτός ίσως από το ελαιόλαδο και το μέλι!). Το «περασμένης διατηρησιμότητας» είναι σίγουρα πιο κοντά σ’ αυτό που αποκαλούμε «ληγμένο» αν και πιο σωστό θα ήταν το «περασμένης ημερομηνίας λήξης». Κι αφού οι λέξεις «λήξη» «ληγμένο» είναι ταμπού για τους ιθύνοντες, τότε «περασμένης ημερομηνίας» απλά.

  32. Triant said

    Το ελαιόλαδο έχει ημερομηνία λήξης και δεν χρειάζεται να γράφεται πουθενά, την καταλαβαίνεις και μόνος σου (όταν έχει παρέλθει).

    Έχω την εντύπωση ότι η ΗΛ σε πολλά προϊόντα είναι αυστηρή και κάποιες φορές αυθαίρετη. Στον στρατό κυκλοφορούσε η φήμη ότι όταν μιά παρτίδα κονσερβών πλησίαζε στη λήξη της ανοίγανε δειγματοληπτικά ένα ποσοστό από αυτές και εάν τις βρίσκανε εντάξει ανανεώνανε την ΗΛ (με αυτοκόλλητο) γιά ένα-δυό χρόνια ακόμα. Μου φαίνεται πολύ πιθανόν και λογικό.

    Δεν έχουνε ακόμη χρησιμοποιήσει όλο το δυναμικό του νιουσπίκ. Θα μπορούσαν να τα λένε σιτεμένα, πολυσιτεμένα κ.ο.κ.

  33. Πέπε said

    Απεριόριστη διατηρησιμότητα (αν οι πηγές μου δεν είναι αστήριχτες φήμες) έχει το στάρι, που βρήκαν σπόρια στις Πυραμίδες και τα σπείραν και βγήκαν, και το κρέας μαμούθ, που βρήκαν ολόκληρα στους πάγους, τα άδειασαν για να τα βαλσαμώσουν, και έδωσαν το κρέας στα σκυλιά…
    Επίσης, φυσικά, το φαί του στρατού.

  34. sarant said

    32: Ναι, αλλά δεν μπορεί να είναι «περασμένη» η διατηρησιμότητά του. Λέει περιορισμένη για να πει ότι είναι μικρή.

  35. physicist said

    Να αναφέρω απλώς τη μεγάλη μου έκπληξη όταν (στη δεκαετία του 80 θάπρεπε να ήταν) είδα για πρώτη φορά χαρτιά υγείας με ημερομηνία λήξης. Τότε είχε για πολλά χρόνια το μονοπώλιο η Σόφτεξ, και οι «ρολλοί υγείας» ήταν συσκευασμένοι σε χάρτινο περιτύλιγμα, ένας-ένας αλλά σε πλαστικό τα ζεύγη. Στα ογδόντα πρέπει να πρωτοεμφανίστηκε και η Χαρτοποιία Θράκης, νομίζω το χαρτί τους το λέγανε Diana ή κάπως έτσι (επίσημη διαμαρτυρία του οίκου Ουίνδσορ για την ασεβέστατη ονομασία δεν θυμάμαι να είχε γίνει 🙂 ).

    Σε κάθε περίπτωση, βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι για αρκετό χρονικό διάστημα τα χαρτιά υγείας έφεραν ημερομηνία λήξης ενώ οι χαρτοπετσέτες όχι. Δεν ξέρω πώς είναι σήμερα.

  36. Triant said

    Πιθανόν -> πιθανό.
    Χρησιμοποιήσει -> αξιοποιήσει.

    Προς Νικ, : δεν γίνεται να υπάρχει η δυνατότητα edit για μικρό χρονικό διάστημα (1-5 λεπτά); Θα βοηθούσε πολύ.

  37. LandS said

    33. Τα αυγά να δεις (και να μυρίσεις)

  38. sarant said

    33: Ναι, γινόταν αυτό στο στρατό -και πάνω από μία φορά.

  39. Σας στέλνω ένα κείμενο που έγραψε ο Λένιν…για ένα θέμα παραπλήσιο….Αν και μιλά για «σχετικώς κατάλληλο» κρέας, η όλη λογική δε μοιάζει και πολύ διαφορετική από αυτό που συμβαίνει σήμερα… http://aristeri-diexodos.blogspot.gr/2013/08/blog-post_4214.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+AristeriDiexodos+%28Aristeri+Diexodos%29

  40. Δεν θα επικαλεσθώ την ιατρική μου ιδιότητα, αλλά κάποιου είδους κοινή λογική. Λοιπόν, οι περισσότερες «ημερομηνίες λήξης» (σε τρόφιμα, φάρμακα κτλ) είναι συμβατικές και δεν έχουν καμία σχέση με καταλληλότητα για κατανάλωση (προσοχή: μιλάω για προϊόντα συσκευασμένα, κονσερβαρισμένα, αεροστεγή κτλ). Για λόγους νομικής κατοχύρωσης και ασφάλειας από τυχόν μηνύσεις και άλλα παρόμοια (αλλά και για να ανεβαίνει η κατανάλωση), οι εταιρείες βάζουν μια καταληκτική ημερομηνία, πέρα από την οποία δεν αναλαμβάνουν ευθύνη για τυχόν συνέπειες (που συνήθως δεν υπάρχουν, αν τηρούνται άλλοι κανόνες). Δεν μιλάω βέβαια για νωπό γάλα, αρτοσκευάσματα, φαγητά χύμα και άλλα συναφή, για να μη παρεξηγηθώ. Συνεπώς, καθένας κάνει τις επιλογές του, χωρίς πολύ φόβο.

    Πάντως με την ευκαιρία θυμήθηκα και τον «κροκόδειλο», το κρέας βαθείας κατάξυψης προ 20ετίας, που κόβαμε με τον μπαλτά στο στρατό… Τι γεύση!

  41. Γς said

    33:
    33
    >Το ελαιόλαδο έχει ημερομηνία λήξης και δεν χρειάζεται να γράφεται πουθενά, την καταλαβαίνεις και μόνος σου (όταν έχει παρέλθει).

    Πως είπατε;
    Εδώ δεν παίρνουμε χαμπάρι, αν είναι εξαιρετικά παρθένο, διακορευμένο, σπορέλαιο, παραφινέλαιο θα καταλάβουμε αν έληξε η παρθενιά του;

  42. Triant said

    @42
    Ταγκι(ά)ζει. Τα άλλα πράγματι είναι δύσκολο έως αδύνατον να τα ξεχωρίσεις αν η νοθεία είναι επαγγελματική. Όπως λέγανε και στην οικογένειά μου η νοθεία (ως πρακτική) είναι τόσο παληά όσο και το λάδι.

  43. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    ‘Κοντολήξιμα’ ή πλησιολήξιμα; Και πότε..πληξιολήξιμα;
    ‘Οι απλές πολυτέλειες της ζωής. Όπως τροφή και νερό’, πού εδήλου η Oxfam.

  44. Triant said

    @41
    Γκο(ν)τζίλα το λέγαμε εμείς. Και το κόβαμε με το πριόνι.

  45. Εγώ δεν έβλεπα το Καφέ της Χαράς, αλλά αυτό το «φρεσκοληγμένα» μου θύμησε μιαν άλλη λέξη που ακούω στις διαφημίσεις, και με ενοχλεί πολύ: το «φρεσκοκατεψυγμένα». Και με ενοχλεί γιατί κατά τη γνώμη μου περνάει υποσυνείδητο μαρκετινίστικο μήνυμα.
    Υποτίθεται ότι σημαίνει «πρόσφατα καταψυγμένα», (τα οποία, αφού χρησιμοποιείται σε διαφήμιση, υποννοείται ότι είναι πιο καλά από τα καταψυγμένα εδώ και καιρό. Αλλά επ’ αυτού δεν έχω άποψη). Κατά τη γνώμη μου όμως, η επιλογή του φρέσκο-, αν και είναι πολύ συνηθισμένη γενικά για αυτή την έννοια (φρεσκοβαμμένος, φρεσκοπαντρεμένοι, κλπ.), εδώ δεν είναι τυχαία, παίζει με το δίπολο «φρέσκο / κατεψυγμένο». Υποσυνείδητα δηλαδή ο καταναλωτής μπορεί να σκεφτεί ότι «ε, δεν είναι και φρέσκο-φρέσκο, αλλά είναι σαν φρέσκο, μισοφρέσκο, εφεδάκι που δεν θα είχαμε με το «πρόσφατα καταψυγμένα».
    Γιατί δεν έχουμε και «φρεσκοπαστεριωμένο» γάλα (μία λέξη, όχι «φρέσκο παστεριωμένο» όπου έχουμε παράθεση εννοιών), που του έχουμε προς το παρόν σκοτώσει τα μικρόβια, και δεν έχουν προλάβει εν τω μεταξύ να έρθουν άλλα;

  46. spiral architect said

    @41: Προφανώς και είναι συμβατικές οι «ημερομηνίες λήξης» σε κάποιου είδους προϊόντα και δεν θα πάθουμε τίποτα αν πχ.βράσουμε μακαρόνια που τα είχαμε πριν στο σκοτεινό μας ντουλάπι και η συμβατική αναγραφόμενη ημερομηνία λήξης έχει παρέλθει.
    Το ζήτημα που ανακύπτει απ’ τη νομοθέτηση της κατανάλωσης των προϊόντων περασμένης ή περιορισμένης διατηρησιμότητας, είναι ότι αυτά τα προϊόντα ενώ πριν θα αποσύρονταν με την όποια προεξοφλημένη χασούρα (λέμε τώρα!) με τη νομοθέτηση θα ξαναβγούν στα (ξεχωριστά) ράφια, θα πάρουν την ανηφόρα συμπαρασύροντας και τα εντος ημερομηνίας λήξης.

    Κουίζ:
    1. Γιατί ενώ όλοι σκούζουν ότι πέφτουν οι πωλήσεις στα σούπερ μάρκετ τα τελευταία όλο και ανοίγουν νέα καταστήματα;
    (βοήθεια του κοινού: Αναρωτηθείτε πόσοι υπάλληλοι σάς εξυπηρετούσαν στον πάγκο των τυριών στο SM της γειτονιάς σας πριν 3-4 χρόνια και πόσοι τώρα. Συσχετίστε το επίσης με τον μη αποδιδόμενο ΦΠΑ λόγω των τιμολογίων εξόδων για την υλοποίηση μελέτης, κατασκευής και προμήθειας εξοπλισμού των νέων καταστημάτων και ψάξτε επίσης στις αγγελίες αν τα υπ’ όψιν νέα καταστήματα προσλαμβάνουν νέους υπαλλήλους) 😉

  47. Triant said

    Υπάρχουν διαφορετικές ΗΛ:
    Ανάλωση έως
    Ανάλωση κατά προτίμηση έως

    Πολύ πιθανόν να έχει διαφορά το φρεσκοκατεψυγμένο. Η χαμηλή θερμοκρασία (ιδίως των ψυγείων) απλώς επιβραδύνει τις μεταβολές που οδηγούν στην ακαταλληλότητα, δεν τις σταματάει. Υποθέτω ότι είναι η διαφορά μεταξύ του σημερινού αυγού και αυτού της μιάς εβδομάδας. Μπορεί πάλι να έχω άδικο…

  48. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    47: Όλο στο πονηρό πάει εσένα το μυαλό σου!

    41-45: Κι εμείς γκοτζίλα το λέγαμε.

  49. Δημήτρης Μ. said

    Λέτε να εφαρμόσουν το μέτρο και στην κυβέρνηση και να κατσικωθούν ακόμη έναν χρόνο, ως κυβέρνηση περιορισμένης θητείας με εκπτώσεις στη συλλογή φόρων;

  50. NM said

    Ειμαι περίεργος να δω ποιός κερατάς θα τολμήσει να βάλει πρώτος στο σούπερ μάρκετ του προθήκη με ληγμένα. Και πώς θα τα πλασάρει.
    Επίσης είμαι περίεργος να δω ποιός δικαστής θα τολμήσει να καταδικάσει αυτόν που θα πάρει από δίπλα μια μπουκάλα χλωρίνη και θα την αδειάσει πάνω στο ράφι με τα ληγμένα

  51. Ποντικαρέος said

    @46 «φρεσκοκατεψυγμένα»:
    Έχω την εντύπωση ότι φρεσκοκατεψυγμένα είναι αυτά που καταψύχονται αμέσως μόλις παραχθούν (πχ τα ψάρια πάνω στο πλοίο που τα ψάρεψε, τα ζώα αμέσως μόλις σφαχτούν κ.ο.κ.) σε αντιδιαστολή με αυτά που αρχικά προορίζονταν να καταναλωθούν νωπά αλλά κάποια στιγμή καταψύχθηκαν.

    Χωρίς να είμαι ειδικός στην τεχνολογία τροφίμων θεωρώ ότι τα πρώτα έχουν λιγότερες πιθανότητες να χαλάσουν σε σχέση με τα δεύτερα (θεωρώντας προφανώς ίδιες συνθήκες αποθήκευσης μετά την κατάψυξη).

    Αν ισχύουν τα παραπάνω τα «φρεσκοκατεψυγμένα» προσδιορίζουν κάτι περισσότερο από τα «καταψυγμένα».

  52. sarant said

    50: 😉

    51; Ενδιαφέρουσες ιδέες….

  53. Ποντικαρέος said

    @51
    Δθυστυχώς δικαστής σίγουρα θα βρεθεί να δικάσει αυτόν που θα ρίξει τη χλωρίνη (και όχι απλώς να τον δικάσει αλλά να τον καταδικάσει σε πολλά χρόνια). Μην ξεχνάτε τους Άθλιους. Πρόθυμοι να «εξυπηρετήσουν» τα αφεντικά πάντα θα υπάρχουν (και δυστυχώς τις πολλές φορές χωρίς να έχουν όφελος οι ίδιοι) …

  54. Silvechild said

    Κι από τη μύγα ξύγκι.

    34, εγώ άκουσα ότι το μαμούθ το έφαγαν οι ίδιοι: http://matadornetwork.com/bnt/the-explorers-club-travels-most-secret-society-revealed/, όπως το κρασί σε πολύ καλά κλεισμένο βαρέλι, που βρέθηκε σε αρχαίο ναυάγιο (μέσα στη θάλασσα) και το ήπιαν και μέθυσαν απ’ την πρώτη γουλιά.

  55. Αγοράζοντας λυγμένα κερδίζεις ευκλαιώς στον λήγοντα!
    Μετ’ ολίγον, τρως και λιγώνεσαι απερίσπαστος, διότι, ως γνωστόν, η (προπαρα)λήγουσα ποτέ δεν περισπάται…

  56. Προσγολίτης said

    Με λίγη –ή πολλή;– επιείκεια, ένα σχετικάσχετο:
    «Απ’ έξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα»

  57. Κασσάνδρα said

    Αν πω» Αιδώς Αργείοι΄΄,θα ακουστεί πολύ μελό;

  58. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Είμαστε που είμαστε ψεκασμένοι, και βγάζουμε και ανεχόμαστε τέτοιες κυβερνήσεις, θα φάμε και τα ληγμένα και θα γίνουν ολα ίσια, μέχρι και τον γιό του Τέρυ Χρυσού θα κάνουμε πρωθυπουργό.

    47- Η εφαρμογή της κινητικότητας στον ιδιωτικό τομέα, που εκπροσωπεί και ο ΓΕοργιάδης.

  59. Κι εγώ αυτό (52) πίστευα πως θα πει «φρεσκοκατεψυγμένα» — π.χ. ψάρια που αμέσως μόλις ανασύρθηκαν ρίχτηκαν στην κατάψυξη. Αυτά είναι όντως «πιο φρέσκα κι από τα φρέσκα»!

  60. Ντεφορφέ τους βρίσκω σε σχέση με τις ευελφάλειες. Χάθηκε ένα «περίσιμα τρόφιμα», μια περισιμότητα;

  61. 48, 52, 60:

    Πολύ πιθανή και λογική η εξήγηση του 52. Το νόημα του σχολίου ήταν στην «πονηρή» κατά την γνώμη μου χρήση του «φρέσκο-» σε περιγραφή κατεψυγμένου προϊόντος. Έχετε δει π.χ. τόνους που ψαρεύονται στη Βόρειο Θάλασσα και καταψύχονται για προφανείς λόγους αμέσως, να περιγράφονται ως «φρεσκοκατεψυγμένοι»; Μόνο σε διαφημίσεις έχω δει την λέξη 😉

    Αλλιώς: Γιατί δεν λέει η διαφήμιση «Από την θάλασσα στο ψυγείο σας» ή κάποιο άλλο ανάλογο διαφημιστικό κλισέ; Για να αναφερθεί το «φρέσκο-«.

  62. Gpoint said

    # 60

    Αν δεν καθαρίσεις πρώτα κοιλιά και σπάραχνα δεν θα σου φανεί τόσο φρέσκο στην απόψυξη. Βοηθάει επίσης το ράντισμα με θαλασσινο νερό πριν την κατάψυξη

  63. Ποντικαρέος said

    @62
    Έχετε δίκιο για την πονηρή χρήση αλλά με είχε μπλέξει η αντιδιατολή με το “πρόσφατα καταψυγμένα” που κάνατε στο πρώτο σχόλιο. Το «φρεσκοκαταψυγμένο» μπορεί να καταψύχθηκε πριν από μερικούς μήνες άρα δεν είναι πρόσφατα.

    Βέβαια μια διαφήμιση έλεγε (ή μάλλον έδειχνε “Από την θάλασσα στο ψυγείο σας” και πρσωπικά πιστεύω ότι για τα ψάρια ισχύει ότι τα (φρεσκο)κατεψυγμένα είναι πιο φρέσκα από αυτά που έρχονται με βοιδάμαξα από τη Λουτέτια (εγώ κύριοι δεν πουλάω ό,τι κι ό,τι).

  64. 64 α: Σωστά, εγώ το είχα στο μυαλό μου «Πόσος καιρός πέρασε από την κατάψυξη, πολύς (κατεψυγμένα) ή λίγος (φρεσκοκατεψυγμένα)»; Δεν έπρεπε να το αναφέρω καθόλου, μπέρδεψε το κυρίως σχόλιο.

    64 β: 😀

  65. 65: Βασικά αυτό http://www.indiandacoit.com/media/01/01/92626864.jpg

  66. Ποντικαρέος said

    Ακριβώς 😉

  67. NM said

    Σε ένα διεθνές, νεολαιϊστικό, διαδικτυακό φόρουμ που συμμετέχουν τα παιδιά μου, βάλαμε το εξής ερώτημα:
    «From September 1st, a new law will apply in Greece allowing supermarkets to sell food their expiration date. The only obligation for supermarkets is to expose the products in special display cases in which there is a vague clarification. I ask:
    1. In your country is it legal to sale food AFTER the expiration date ? (US pls write your State also)
    2. If YES. Is there an obligation for retailers to notify the consumers? And how is this done ? »
    Οι καμία 30αριά απαντήσεις που πήραμε μεχρι στιγμής είναι όλες αρνητικές. Οι μισές είναι από ευρωπαϊκές χώρες και οι υπόλοιπες απ’ τον υπόλοιπο κόσμο (Βραζιλία, ΗΠΑ, Καναδάς, Ιαπωνία, Μαλαισία, Τουρκία, και άλλες)
    Οι Ευρωπαίοι μάλιστα νομίζουν ότι αυτή η διάταξη παραβιάζει το ευρωπαϊκό δίκαιο για τα δικαιώματα των καταναλωτών.
    Επιμένουν ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει μόνο με τα προϊόντα που κ ο ν τ ε ύ ο υ ν να λήξουν και όχι τα ήδη ληγμένα.

  68. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    20
    ‘Επιχειρηματίας’ κερά, μου έδωσε την κάρτα της. Ήταν, έγραφε, CEO, της μονομελούς εταιρείας συνοικεσίων της….

  69. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    68: Ενδιαφέρον το πείραμά σου ΝΜ, μέχρι τώρα δεν είδα καμία διαβεβαίωση ότι αυτό γίνεται σε κάποια συγκεκριμένη χώρα, μόνο ασαφώς ότι «γίνεται παντού στο εξωτερικό».

    64 και τα άλλα: καλά που το θυμηθήκατε!

  70. kris said

    Εγώ τώρα γιατί έχω μια διαίσθηση ότι αυτή η νέα κατηγορία προϊόντων -τα φρεσκοληγμένα – θα οδηγήσει σε άνοδο των τιμών των μη ληγμένων προϊόντων;

  71. Πέπε said

    @60:

    Ή τουλάχιστον, πιο κατεψυγμένα κι από τα φρέσκα.

  72. Gpoint said

    Μεγάλη μέρα η αυριανή,,αρκετοί κι <a href="http://gerimitiis.blogspot.gr/2013/08/14.html&quot;?εγώ βγαίνουμε από την ,,,κατάψυξη !

  73. Gpoint said

    # 72

    Θα χρειασθει να πατήσετε το «αρχική σελίδα»

  74. munich said

    @70
    Όπως σας είπα σίγουρα το είδα στην Τσεχία και με νωπά (ετοιμαστείτε…)

  75. sarant said

    73: Καλοφάγωτα, Τζι!

    22: Πέπε, άλλαξα το άρθρο εκεί που λέω για τα λεξικά, δες το.

  76. Γς said

    73 @ Τζι

    Καλοφάγωτα, Τζι!

    Ελα τώρα στην ουρά για το Εφάπαξ
    😦

  77. Makis said

    Νεοσύλλεκτος στην Τρίπολη μας εμβολίαζαν με ληγμένα εμβόλια.
    Όταν ανυπότακτος, ανεπίλεκτος ιατρός φαντάρος παρατηρεί την ημερομηνία και ενημερώνει αρμοδίως.
    Ενημερώνεται αρμοδίως ότι: »..κατόπιν διαταγής του γενικού αρχιάτρου παρατείνεται η ισχύς των εμβολίων επί τρίμηνον…»

  78. Προσγολίτης said

    Δεύτερο, σήμερα, σχετικάσχετο:
    Δεν είπαμε τίποτα και για τις υποψήφιες (για το ράφι) νύφες, που κρύβανε (και κρύβουν) κάτι χρονάκια.

    Καλό σας ξημέρωμα!

  79. Γς said

    78:
    ζγκατάψυξ

  80. Raskolnick said

    Εγώ που δεν λεξικολογώ, έμπλεξα και τον Άγιο στις δικές μου σκέψεις για το θέμα. Το υπέροχο ιστολογιό σας μου φάνηκε χρήσιμο για πολλοστή φορά…http://my-pillow-book.blogspot.gr/2013/08/saint-fanourios.html

  81. sarant said

    78: Ναι, έτσι γινόταν 🙂

    81: Νάσαι καλά, αγαπητέ!

  82. […] Του Νίκου Σαραντάκου […]

  83. Κόκκινος Πλανήτης said

    @ 26 Spiral Architect:
    «Όταν ήμουν παιδί, το μόνο τυποποιημένο προϊόν που είχε ημερομηνία λήξης ήταν το γάλα του μισού λίτρου σε πλαστικό μπουκάλι με αλουμινένιο καπάκι της ΕΒΓΑ(ς).»
    Σωστό, το μπουκάλι γάλα αυτό όμως ήταν μισή οκά, δηλαδή 640 γραμ.

  84. NM said

    Δεν φταίω εγώ. Απλά την αλληλογραφία μου πάω να κοιτάξω και όλο σε κάτι τέτοια πέφτω στο γιαχού.
    gr.news.yahoo.com/συνέδριο-για-την-δημόσια-ιστορία-στην-ελλάδα-201516280.html
    Φιλέορτοι προσέλθετε λοιπόν.

  85. Γς said

    84:
    Η θειά μου είχε ένα γυάλινο μπουκάλι της ΕΒΓΑ.
    Εγραφε Εθνική Βιομηχανία Γάλακτος Αθηνών.

    Μετά ο Μεταξας απαγόρευσε από όλους τους άλλους τη χρήση του Εθνικός, -η,-ο.
    Ετσι η ΕΒΓΑ έγινε Ελληνική Βιομηχανία Γάλακτος Αθηνών.

  86. Gpoint said

    # 76, 77
    Ευχαριστώ για τις ευχές !

    # 77β

    Ούτε που μου περνάει από το μυαλό και να σου εξηγήσω γιατί :

    Το μισό εφ’ άπαξ μου το φάγανε νομότυπα οι δικασστικοί, το άλλο μισό (ούτε ο εθνικόφρων νάμουνα) θα μου το φάνε οι πολιτικοί. Μην κοιτάς που με το τελευταίο μεγάλο πακέττο τους ΥΠΟΧΡΕΩΣΑΝ οι Ευρωπαίοι να ξεπληρώσουν τους δικαιούχους μέχρι τον Μάη του 12, αυτοί ήταν οι τυχεροί γιατί οι δικοί μας πολιτικοί ΟΛΩΝ των κομμάτων όταν με τις πληρωμές των εφάπαξ το δημόσιο χρέος έπεσε στα 390 από 400 φρόντισαν να το ξαναπάνε 400 με τα γνωστά τους κόλπα και μην ελπίζεις οι Ευρωπαίοι να ξαναδείξουν ίδια ευαισσθησία με το καινούργιο πακέτο αφού δεν την δείχνουν οι γηγενείς. Αφού το συζητάνε για 5-7 000 με κάνα τριχίλιαρο θα ταΐσουν τον κοσμάκη και θα κάνουν και τους ήρωες που νοιάζονται γι αυτόν.

  87. Γς said

    84, 86:

    Δεν θα ξεχάσω σε κυριλέ ξενοδοχείο της Αθήνας, μια ηρωϊκή στιγμή στην ανάπτυξη του Ελληνικού Τουρισμού:
    Το (μπιπ)δάχτυλο του σερβιτόρου ή «η διακόρευση της φιάλης με τον μεταλλικό υμένα»

  88. spiral architect said

    @84: Γύρω στο ’70 το γάλα ήταν με την οκά; Ακόμα; 🙄
    Μάλλον θα είχαν κάνει αναγωγή των οθωμανικών μονάδων στο μετρικό σύστημα. 😉

    Παιδικές αναμνήσεις:
    Στη γωνιά του δρόμου μια ΕΒΓΑ που πούλαγε γάλα, γιαούρτια και παγωτά σε ψυγεία με μαύρα λαστιχένια καπάκια, και σε μια γωνιά μεταλλικά κουτιά με γυάλινο επάνω μέρος και μέσα μπισκότα γεμιστά με κρέμα γεύση βανίλλια σοκολάτα φράουλα και μπανάνα και κουραμπιέδες Μπούσιου αν θυμάμαι τυλιγμένους σε ημιδιαφανές χαρτί.

  89. Gpoint said

    # 89

    Καλημέρα

    Φίλε επειδή είμαι αυτών των ετών παιδί μπορώ να σου γράψω αλλά τόσα κακά που έχουμε ξεχάσει από εκείνες τις εποχές που οι γονείς μας τις βλέπανε σαν κόλαση σε σχέση με τις δικές τους συνήθειες και τα δικά τους χαμένα νιάτα. Κάπως έτσι είναι και για μας τώρα πια.
    Οχι βέβαια πως με χαλάει να τα θυμάμαι αλλά το θέμα είναι να έχουμε την κατάλληλη κουλτούρα για να απολαμβ΄νουμε την κάθε εποχή μετα καλά της και τα κακά της.
    Το μόνο κακό που εφερε το τέλος της εποχής του δρόμου και της γειτονιάς είναι η έλλειψη δημιουργών ζυμωμένων στην ζωή και όχι στις σπουδές.

  90. spiral architect said

    Χμμ, εγώ μεγάλωσα με τη μόνιμη ατάκα της μητέρας: «Εσείς δεν ζήσατε κατοχή». Όταν τώρα της το θυμίζω λέγοντας της ότι ζούμε και μεις τη δική μας κατοχή, απλά κουνάει επιδοκιμαστικά το κεφάλι. 😐
    Θεωρώ ότι η γενιά μου ζυμώθηκε με τη ζωή, αλλά στο μείγμα μάλλον έπεσε πολλή μαγιά και το ζυμάρι παραφούσκωσε.

  91. Gpoint said

    # 91

    Τα ίδια έλεγε και η δικιά μου που μάλιστα «έδρασε» αυτή την περίοδο. Θυμόταν όμως την μπομπότα απόκαλαμποκάλευρο και μαύρη ταφίδα (πόσο πιο νόστιμη είναι από την γλυκειά ξανθή σε τελική ανάλυση !) και μας έφιαχνε κάθε τόσο αντί για αλλα γλυκά

  92. sarant said

    91-92: Η δική μου δεν το λέει, περιέργως, παρόλο που έζησε τότε.

  93. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    – Το διατροφικό σκάνδαλο στην ευρώπη με το κρέας αλόγου στα λαζάνια,τίγκα στα συντηρητικά κλπ το θυμηθήκαμε;
    http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=1&artid=168908
    -Στα χρόνια της Ε.Ε και ιδίως στα μνημονιακά μας χρόνια μια ακόμη λέξη σε -ότητα, η αιρεσιμότητα ήρθε στον αφρό με μαύρα κι άραχλα συνακόλουθα.

  94. Γς said

    91:
    >“Εσείς δεν ζήσατε κατοχή”

    Εγώ έζησα. Αλλά μόνο για 4-5 μήνες. Την θυμάμαι όμως από τον απόηχο της.

  95. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    95. Να θυμηθούμε μετέπειτα και το «μπαγιατικο» χθεσινό ψωμί που αγοράζαμε από το φούρνο, για τους κεφτέδες, θαρρώ στη μισή τιμή του επιούσιου,
    Όταν δεν είχαν εισβάλει τα μύρια «αρτοσκευάσματα» με τις προψυγμένες ζύμες , η φρυγανιά και η γαλέτα τριμμένη και τόσα ‘αλλα παραπροϊόντα γύρω από το ψωμί.

  96. Κι εγώ θυμάται το γάλα να πουλιέται σε μπουκάλια των 640 γραμμαρίων (=μισής οκάς), πολύ μετά το 1960 που επιβλήθηκε οριστικά το μέτρο και το κιλό. Νομίζω ότι η πώληση των υγρών σε λίτρα καθιερώθηκε μόλις με την προοπτική της προσχώρησης της Ελλάδας στην ΕΟΚ, και πολλοί ρωτούν ακόμα «μα πόσα κιλά/γραμμάρια είναι ένα λίτρο;» — Το σχολιάζει και ο Εντμόν Αμπού, όχι στο «Βασιλέα των Ορέων» παρά σε ένα άλλο του βιβλίο για την «Ελλάδα του Όθωνος», όπου παρατηρεί ότι οι Έλληνες αγοράζουν και τα υγρά με το ζύγι, γιατί φοβούνται μην τους κλέψει αλλιώς ο μπακάλης.

  97. Κόκκινος Πλανήτης said

    Καλημέρα,
    Εως το ’87-’88 το γάλα και τα οινοπνευματώδη ήταν με την οκά, για κάποιο λόγο το οθωμανικό σύστημα είχε παραμείνει για τα υγρά. Ύστερα ήρθε η ομογενοποίησή του, οπότε χάθηκε η ωραιότατη πέτσα που είχε πάνω – πάνω (πολλοί βέβαια την σιχαίνονταν, γούστα είναι αυτά), και το χάρτινο κουτί που ήταν βέβαια λίτρου.
    Στα πλαστικά αυτά μπουκάλια η ημερομηνία λήξης ήταν πάνω στο αλουμινένιο καπάκι.

    Άλλα συχνά «μπαγιάτικα» ήταν, όπως σωστά θύμισε η ΕΦΗ, το ψωμί και βέβαια τα φωτογραφικά φίλμς, από τα πρώτα νομίζω μη φαγώσιμα που είχαν ημερομηνία λήξης. Σε πολλά φωτογραφεία υπήρχε μια θέση κοντά στο ταμείο όπου είχαν τα ληγμένα ή κοντολήξιμα, με καλή έκπτωση και βέβαια ήταν μια χαρά φίλμς.
    Στα έγχρωμα και ειδικά τα θετικά (σλάιντς), μετά από 3-4 χρόνια από την ημερομηνία λήξης, όντως τα χρώματα άλλαζαν περίεργα, για αυτό και αυτά είχαν την συντομότερη ημερομηνία λήξης. Στα ασπρόμαυρα ποτέ δεν είδα διαφορά. Βέβαια στα μικρά φωτογραφεία τα κοντολήξιμα τα κατανάλωναν οι ίδιοι οι φωτογράφοι, δεν τα προσέφεραν με έκπτωση!
    Τα φίλμς λοιπόν διατηρούνταν στο ψυγείο και ακόμα και στην κατάψυξη.
    Εχω τραβήξει ληγμένα εγώ…

  98. sarant said

    97-98: E λοιπόν, δεν το θυμόμουν αυτό για το γάλα!

  99. spiral architect said

    @98: Αυτό που περιγράφεις με τα φιλμ (κοντοληγμένα ή ληγμένα) ισχύει. Το μισό μου ψυγείο κάποτε ήταν γεμάτο με φιλμ -κυρίως Α/Μ- που ποτέ δεν κοιτούσα την ημερομηνία λήξης, άσε που από ένα σημείο και μετά αγόραζα χύμα φιλμ 400άρι ILFORD και γέμιζα τα κουτάκια.
    Τι να πει η ημερομηνία λήξης, όταν πουσάριζα το 400άρι σε 800 για να τραβάω σε χαμηλό φωτισμό;
    Μετά ήλθε η ψηφιακή εποχή χωρίς ημερομηνία λήξης. 😦
    (κάτσε να αλλάξουν τα πρωτόκολλα raw και jpeg και εκεί θα δεις τα πανηγύρια …)

    Σχετικό: Flickr: The expired film Pool
    (θα βρεις κι άλλα)

  100. Κόκκινος Πλανήτης said

    @100: Τελικά πολλοί τραβάμε ληγμένα. Λίγο προς Lomography φέρνει το συγκεκριμένο λίκνο.
    Θα την πάθουμε όπως οι κινηματογραφιστές, θα μετατρέπουμε συνεχώς: Αντέγραψε το Super8 σε VHS (ή και BETA 😦 ), κάνε τα όλα DVD και τελικά στον σκληρό δίσκο.
    Από την άλλη, τα ψηφιακά έχουν πολλά καλά και χρήσιμα, πχ 6400 asa (iso για τους νέους) για πλάκα. Έχω μια κούτα στο πατάρι με γεμιστήρα για 30μετρο, καρουλάκια που ξανάνοιγαν, σπιράλ και τανκ, λαβίδες, λεκάνες και όλα τα μάτζαλα… Τα νοσταλγώ αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι μου λείπουν.

  101. spiral architect said

    @101: Το ύφος της Lomography είναι διάχυτο παντου.
    (το δε Instagramέδωσε το τελειωτικό χτύπημα)
    Απ’ την άλλη, ξέρεις πόσοι φίλοι μου φωτογράφοι είναι κολλημένοι με το φιλμ; Βέβαια ακολουθούν μια μικτή διαδικασία: Φιλμ –> εμφάνιση σε μαγαζί –> film scanner στο σπίτι –> επεξεργασία στο PS ή Gimp –> εκτύπωση στον Laser στο σπίτι (ή σε μαγαζιά για τις μεγάλες εκτυπώσεις)

  102. sarant said

    Είναι αυτό που λέμε ότι η τεχνολογία απλοποιεί τη ζωή 😉

  103. Gpoint said

    # 93

    Δεν υπέφεραν όλη το ίδιο στην κατοχή και τον εμφύλιο που για πολλούς ήταν σαν συνέχεια της κατοχής. Π.χ. τ ης μάνας μου το σπίτι το έρριξαν οι Ελασίτες για να κάνουν οδόφραγμα και τρέχανε μέσα στις σφαίρες να βρούνε γνωστούς να τους φιλοξενίσουν. Η του πατέρα μου που έμενε στην Αθήνα έπεσαν εντελώς τα μαλλιά του από την πείνα , μετά ξανάβγαλε κάμποσα !

  104. Κόκκινος Πλανήτης said

    @103 Ναι, ευτυχώς! Η τεχνολογία απλοποιεί και την κατανάλωση, βέβαια.
    @102 ο αλγόριθμος αυτός έχει εξαιρετικά αποτελέσματα, και με 35άρι και με 120 φίλμ. Το κακό είναι ότι κοιτάς την πλάτη της μηχανής περιμένοντας να δεις την εικόνα! και έτσι έχεις μερικά msecs όπου η βλακεία σου σε κοιτά κατάματα. Και μετά μερικά ακόμα όταν θυμηθείς ότι αυτές θέλουνε και όπλισμα!
    Όσο για Lomography και Instagram, παλιά αυτές τις φωτογραφίες αν δεν τις πέταγες αμέσως, σίγουρα τις έκρυβες καλά να μην τις δει κανείς, τωρα τις δείχνουν σε όλο τον κόσμο περήφανοι. Οι καιροί αλλάζουν

  105. NM said

    Σπριράλ (#100) πήγαινες κι εσύ σε εκείνο το πατάρι επι της Πανεπιστημίου για ν’ αγοράσεις ILFORD 400 ASA με το καρούλι; Συγκινήθηκα.

  106. Triant said

    Άλλος με Pan F;

  107. spiral architect said

    @103: O καλός ο φωτογράφος κολλάει το μάτι στο βιζέρ. Κανόνας!
    @106: Μπορεί και να’χουμε συναντηθεί εκεί.
    @107: Το πενηντάρι δεν το είχα χρησιμοποιήσει. Τo πιο γρήγορo (400) κάργα!

  108. spiral architect said

    .. η πρώτη απάντηση για το 105. 😳

  109. 98: Κι άλλος με φιλμάκια ληγμένα εδώ! Σ’ένα σημείο έφτασα να τα κάνω συλλογή και να πηγαίνω σε φωτογραφεία να ζητάω μόνο τέτοια. Οι περισσότεροι τα δίναν σε τιμή χαριστική. Μάλιστα σε ένα μαγαζί στα Γιάννενα που έκλεινε λόγω σύνταξης ο μπάρμπας μου χάρισε μια διακοσαριά σλάιντ ληγμένα από το ’95 και καμιά τριανταριά διάφορα άλλα! Να’ναι καλά ο άνθρωπος, μου τα’δωσε λέει για να τον θυμάμαι και να πίνω μια μπύρα στην υγειά του που και που. Τα α/μ κανένα πρόβλημα, αν περάσουν μια δεκαετία δώσε ένα στοπ παραπάνω και τραβάν. Τα παλιά σλάιντς εμφάνισέ τα σε χημικά αρνητικών να κάνεις και λίγη τέχνη! 🙂

    Μια χαρά τα ληγμένα φιλμάκια. Για τα τρόφιμα πάντως έχω πολλές αμφιβολίες…

  110. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    τί εστί βερίκοκο και τί ληγμένα
    http://www.efsyn.gr/?p=99438

  111. Makis said

    Το ξυνόγαλα πότε λήγει;
    Όταν ο ποντικός φάει ληγμένο ποντικοφάρμακο πεθαίνει πιο γρήγορα ή παχαίνει;

  112. Makis said

    Υπάρχει και η ιστορία που άκουσα από τον Ορέστη Μακρή:
    ΟΜ: Πήγα στη Χαλκίδα στον ψαρομανάβη και του ζητάω ψάρια φρέσκα.
    Ψ: Ορίστε κύριε Ορέστη ζωντανά!
    ΟΜ: Ρε άσε τα ζωντανά και πες μου είναι φρέσκα;
    Ψ: Μα αφού σας λέω ζωντανά!
    ΟΜ: Ζωντανή είναι και η γυναίκα μου τη θέλεις;
    (Οι κυρές μπορούν να διηγηθούν την ιστορία με το άλλο φύλο)

  113. spiral architect said

    @113: 😀 😀

  114. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Βρε τι μου θυμίσατε με τα ληγμένα φίλμς, εγώ τα έπαιρνα (δωρεάν) απο το ατελιέ των εκδόσεων Μακρή που δούλευα αρχές του 80, εκεί έμαθα να κάνω και εμφανίσεις απο έναν πολύ ωραίο τύπο τον Γιώργο, που είχε έρθει απο την Ρουμανία.

    113 – Απίστευτος ο Ορέστης Μακρής, λύθηκα στα γέλια.

  115. RaspK said

    Δεν έχω διαβάσει τα σχόλια, οπότε μη με σφάξετε αν επαναλαμβάνω κεκτημένες γνώσεις.

    Η λεγόμενη ημερομηνία λήξης δεν είναι απόλυτη, όπως ξέρετε. Στην πραγματικότητα, οι βιομηχανίες τροφίμων επενδύουν ακριβώς στη λογική ότι αυτές οι ημερομηνίες είναι πολύ πιθανόν (με μεγάλο βαθμό βεβαιότητας, παναπεί) ότι δύνανται να παρέλθουν χωρίς να έχει επέλθει η αλλοίωση του τροφίμου. Σε απλά ελληνικά, ότι, ακόμα και με τις προβλεπόμενες αποκλίσεις από το ιδανικό κατά τη μεταφορά των προϊόντων στις αγορές, η πλειονότητα των κομματιών κάθε παρτίδας θα μείνει αναλοίωτη μέχρι την όποια ημερομηνία καθορίζεται.

    Εντούτοις, υπάρχει κι άλλη μία διαφοροποίηση: κάποιες ημερομηνίες δεν αφορούν την καταστροφική αλλοίωση της ποιότητας του τροφίμου ή της καταλληλότητάς του προς βρώσι, αλλά τη μη βλαβερή οργανοληπτική του αλλοίωση (δηλαδή, την αλλοίωση των διακριτών στις αισθήσεις μας χαρακτηριστικών του). Συχνά αναφέρονται πολλά τέτοια τρόφιμα κάνοντας χρήση του όρου: «Best before/Ανάλωση κατά προτίμηση πριν από:» ή ό,τι ανάλογο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μπύρα, που δε χαλάει, μα ξεθυμαίνει…

    Υ.Γ.: Εφόσον δεν αυξηθεί η υγρασία του και παραμείνει συσκευασμένο, το μέλι είναι ουσιαστικά απρόσβλητο στις αλλοιώσεις στην πάροδο του χρόνου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: