Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πάμε για μπάνιο στο Παλομάρες (Μποστ, 1966)

Posted by sarant στο 6 Σεπτεμβρίου, 2013


 

Όσο δεν έχουν ανοίξει τα σχολεία, είναι ακόμα καλοκαίρι. Και όπως κάθε καλοκαιρινή Παρασκευή, έτσι και σήμερα δημοσιεύω ένα ακόμα σκίτσο του Μποστ, κι επειδή το καθιέρωσα να βάζουμε ένα σκίτσο απο κάθε χρονιά, σήμερα θα δούμε ένα σκίτσο του 1966 (την περασμένη Παρασκευή είχαμε σκίτσο του 1965). Το 1966 ο Μποστ συνεργαζόταν με την εφημ. Αυγή, με κυριακάτικο σκίτσο (κάποτε και τις καθημερινές) και καθημερινό χρονογράφημα, αλλά προς τα μέσα της χρονιάς είδε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν κι έτσι μετά το καλοκαίρι σταμάτησε τη συνεργασία για να αφιερωθεί στο μαγαζί του, το κατάστημα δώρων Λαϊκαί Εικόναι στην οδόν Ομήρου. 

Tο σκίτσο που θα δούμε σήμερα αναφέρεται σε ένα γεγονός που είχε συνταράξει τη διεθνή κοινή γνώμη. Στις 17 Ιανουαρίου 1966, ένα αμερικανικό βομβαρδιστικό Β52 που έφερε τέσσερις βόμβες υδρογόνου συγκρούστηκε με αεροπλάνο ανεφοδιασμού ενώ επιχειρούσε εν πτήσει ανεφοδιασμό πάνω από την Ανδαλουσία, στη νότια Ισπανία. Οι τρεις βόμβες έπεσαν στην ξηρά, κοντά στο μικρό ψαροχώρι Παλομάρες, μολύνοντας με ραδιενέργεια μια έκταση 2 τετρ. χιλιομέτρων (απομακρύνθηκαν 6.000 βαρέλια με μολυσμένο χώμα), ενώ η τέταρτη βυθίστηκε στη θάλασσα.

 Η έκρηξη προκάλεσε εντονότατες διαμαρτυρίες της ισπανικής κυβέρνησης (παρά το ότι η δικτατορία του Φράνκο ήταν πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ) και λίγο αργότερα απαγορεύτηκαν οι πτήσεις νατοϊκών αεροπλάνων με πυρηνικά πάνω από την Ισπανία. Αντιπυρηνικές διαδηλώσεις έγιναν σε όλο τον κόσμο, ενώ έντονη ήταν η ανησυχία για ενδεχόμενο εξάπλωσης της ραδιενέργειας. Στην Ελλάδα η Αριστερά ανέδειξε το γεγονός τονίζοντας την ανάγκη να απομακρυνθούν τα πυρηνικά από τη χώρα, ενώ το πάθημα της υπερδύναμης σχολιάστηκε με χαιρεκακία –μάλιστα έγινε και τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους Φ. Λάδη.

 

bost a66-03-20

Ο Μποστ, που χαιρόταν πολύ με το χουνέρι που είχε πάθει η υπερδύναμη, αφιέρωσε τρία ή τέσσερα σκίτσα στο θέμα, το οποίο δεν έφευγε από την επικαιρότητα επειδή η τέταρτη βόμβα παρέμενε βυθισμένη παρά την πυρετώδη αναζήτηση. Οι αρχικές εκτιμήσεις των Αμερικανών ήταν ότι η χαμένη βόμβα βρίσκεται σε σχετικά μικρό βάθος, αλλά τελικά αυτή εντοπίστηκε στα 900 μέτρα. Το σημερινό σκίτσο δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 20 Μαρτίου 1966, δυο και πλέον μήνες από το ατύχημα.

Το μπάνιο του πρεσβευτή δεν είναι καθόλου εύρημα του Μποστ· πραγματικά, για να καθησυχάσει τους φόβους των κατοίκων της περιοχής, ο αμερικανός πρεσβευτής Άντζερ Μπιντλ Ντιουκ είχε πράγματι κολυμπήσει στην πλαζ του Παλομάρες, στις 8 Μαρτίου, αψηφώντας τον θεωρητικό κίνδυνο από τη ραδιενέργεια και τα κρύα νερά του Μάρτη, και μάλιστα όχι μόνος του αλλά μαζί με τον Ισπανό υπουργό Τουρισμού Μανουέλ Φράγκα Ιριμπάρνε.

Ο Μποστ φαντάζεται τον πρεσβευτή να θέλει να κολυμπήσει στη νέα περιοχή της βόμβας και μάλιστα οικογενειακώς, και την οργισμένη αντίδραση της κυρίας πρεσβευτού που φοβάται μήπως κρυολογήσουν τα παιδιά. Οι αναφορές σε Κύθηρα και Αμοργό είναι επειδή εκεί είχαν εξοριστεί λίγες μέρες νωρίτερα τέσσερις αριστεροί πολίτες (να το θυμηθούν αυτό όσοι λένε για την προδικτατορική «δημοκρατία»: το 1966 ακόμα εξόριζαν κόσμο)  –όσο για τη Λέσβο, εικάζω πως μπήκε για να ριμάρει ο Πρέσβης.

Η βόμβα πράγματι βρέθηκε στις 2 Απριλίου και ανασύρθηκε λίγες μέρες αργότερα, στις 7 του μηνός, οπότε αυτή είναι η τελευταία γελοιογραφία του Μποστ σχετικά με το Παλομάρες. Οι μελετητές της μποστικής γραμματικής θα παρατηρήσουν ότι το ρήμα «κρυολογώ» έχει γίνει μεταβατικό (κρυολογούντες συνεχώς την κόρη και τον γιο μας) και θα απολαύσουν τις γενικές των τελευταίων στίχων.

Παρεμπιπτόντως, το μπάνιο των αξιωματούχων δεν φαίνεται να έβλαψε την υγεία τους: ο αμερικανός πρέσβης έφτασε σε ηλικία 80 χρονών, ενώ ο Ισπανός υπουργός, «φιλελεύθερο» στέλεχος του δικτατορικού καθεστώτος του Φράνκο και ικανότατος στους ελιγμούς, συνέχισε ως πρωτοκλασάτο στέλεχος του Λαϊκού Κόμματος και πέθανε μόλις πέρυσι, λίγους μήνες πριν κλείσει τα 90 του χρόνια.

Σαν υστερόγραφο, να αναφερθώ στο ελληνικό τραγούδι για το Παλομάρες, που ανήκει στο δίσκο «Γράμματα απ’ τη Γερμανία» και το ακούμε εδώ σε ηχογράφηση του 1975 θαρρώ από τη νεότατη τότε Άννα Βίσση:

Οι στίχοι του Φώντα Λάδη είναι ελαφρώς σουρεαλιστικοί και δεν γίνονται εύκολα κατανοητοί σήμερα, αφού ξεκινάει μιλώντας για τη φούρκα που είχαν οι στρατηγοί του ΝΑΤΟ («ένα δάσος κλάρες» -κλάρες είναι οι ανώτατοι αξιωματικοί) αφενός με το φιάσκο του Παλομάρες και αφετέρου με τον Ντε Γκολ που τότε είχε αποχωρήσει από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, αλλά ύστερα ερμηνεύει κυριολεκτικά τις κλάρες και μιλάει για λιόδεντρα.

Στην παρέα μου, τα Γράμματα από τη Γερμανία τα τραγουδούσαμε πολύ και το συγκεκριμένο τραγούδι το είχαν παραλλάξει λίγο έτσι ώστε στο ρεφρέν (τον αχάριστο, τον κλέφτη, τον χωριάτη, τον αλήτη) να πέφτει μπηχτή για έναν της παρέας. Το 1978 είχαμε ανέβει στη Θεσσαλονίκη και ένα βράδυ στην Πανεπιστημιούπολη το είχαμε ρίξει στο τραγούδι, είχαμε και μπουζούκι, οπότε μαζεύτηκε κόσμος που σεγοντάριζε. Όταν παίξαμε το «Ένα δάσος κλάρες», μας πλησιάζει ένας «μεγάλος» (μπορεί να ήταν και εικοσπεντάρης) και μας ρωτάει:

Δικό σας είναι αυτό;
Όχι, του Θεοδωράκη, απαντάμε.
Και τα λόγια τα βάλατε εσείς;

Άντε να του εξηγήσεις…

 

63 Σχόλια to “Πάμε για μπάνιο στο Παλομάρες (Μποστ, 1966)”

  1. Νέο Kid Στο Block said

    Η ανέλκυση της βόμβας από το βυθό έχει δραματοποιηθεί στην γνωστή ταινία «Μen of Honour» . Τη βρήκε ο αφροαμερικανός δύτης Τσαρλς Μπρασίρς και κατά την ανέλκυση του κόπηκε το πόδι από σπασμένο συρματόσχοινο.
    Ωραία ταινία-αμερικανιά! Ρομπερτ ντε Νίρο, Κούβα λίμπρε (εε ..γκουντιν τζούνιορ)ρατσισμός κ.λ.π.

  2. Νέο Kid Στο Block said

    1. Kαρλ Μπρασίρ, σόρυ
    http://en.wikipedia.org/wiki/Carl_Brashear

  3. A.N.Παπαβασιελείου said

    «Όσο δεν έχουν ανοίξει τα σχολεία, είναι ακόμα καλοκαίρι. «.

    Εξαιρετικά παρήγορο φίλε Νικόλαε.

    Αντώνης Χρονικιώτης

  4. spiral architect said

    Πάντως η φάτσα του Αmerican Ambassantor of Palomares :mrgreen: φέρνει στη φάτσα του Φράνκο.

    .

  5. spiral architect said

    … καλημέρα. 🙂

  6. Έγραψα και το εννοώ , οτι αυτή πρέπει να είναι , μια Ιστοσελίδα Επικοινωνίας , χωρίς Πολιτικά Υπονοούμενα , μια , Ελληνικά-Ενωτική .
    Ενωμένοι οι Έλληνες Μεγαλουργούν .
    Παθιασμένοι Πολιτικά , πάντοτε οδηγήθηκαν στον Όλεθρο και τη Καταστροφή .
    Τέλοσπάντων , νομίζω οτι μπορούμε και πρέπει ν’αλλάξουμε , Λιμάνι πλεύσης

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1-2: Δεν την ήξερα την ιστορία! Σευχαριστώ!

    6: Κύριε Αποστόλου, η σελίδα αυτή έχει το μειονέκτημα να πολιτικολογεί. Μια και όλες οι άλλες σελίδες είναι «ελληνικοενωτικές», ας μείνει τούτη διχαστική, έτσι, για λόγους βιοποικιλότητας.

  8. Γς said

    3:
    >>“Όσο δεν έχουν ανοίξει τα σχολεία, είναι ακόμα καλοκαίρι. “.
    >Εξαιρετικά παρήγορο φίλε Νικόλαε.

    Και κάτι πιτσιρικάδες στο ΗΒ δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια. Το έκαψαν το σχολείο!

  9. Theban said

    2. Ο βαθμός που έχει ο χαρακτήρας του Ντε Νιρο, όπως αναφέρεται στην παραπομπή, είναι αριστούργημα!

  10. spiral architect said

    @7β: Αυτό:

    κάτι πρέπει να σου θυμίζει.

  11. Γς said

    6:
    >μπορούμε και πρέπει ν’αλλάξουμε , Λιμάνι πλεύσης

    «Αλλαγή πλεύσης» για αλλού (για κάποιο λιμάνι π,χ.)

  12. atheofobos said

    Σχετικά με την εξορία των 4, ένας των οποίων ήταν ο Ανδρέας Λεντάκης, ο επονομαζόμενος ως «Βούδας» πρωθυπουργός της αποστασίας Στεφανόπουλος δεν την θεωρεί ως εξορία αλλά ως ορισμός συγκεκριμένου τόπου κατοικίας προς ευχερεστέραν παρακολούθησιν των!
    Είχαν έρθει στην Ελλάδα στερούμενοι της ελληνικής ιθαγένειας.
    Σχετικά εδώ:
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=64&dc=11&db=3&da=1966

  13. sarant said

    12: Ναι, ακριβώς, ήταν ομογενείς -ο Λεντάκης από την Αιθιοπία.

  14. Stardark said

    Καλημέρα. Σχετική και η ταινία του Κακογιάννη ΟΤΑΝ ΤΑ ΨΑΡΙΑ ΒΓΗΚΑΝ ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ (THE DAY FISH CAME OUT)

  15. Γς said

    12:
    >Είχαν έρθει στην Ελλάδα στερούμενοι της ελληνικής ιθαγένειας.

    Ο Λεντάκης σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο κανονικά. Η ελληνική ιθαγένεια του αφαιρέθηκε από την Χούντα των Συνταγματαρχών όταν τον συνέλαβαν, τον φυλάκισαν (4 χρόνια) και τον βασάνισαν.

  16. spiral architect said

    Επειδή είναι αποκαλόκαιρο, οι Παλομάρες μας πέφτουν κομματάκι μακρυά για μπάνιο, πάμε κάπου αλλού:

    άσμα το οποίο κάνει ταίρι σε μερικά σχόλια τελευταίων αναρτήσεων. 😉
    (ρε, τι τραβάμε …)

  17. Γς said

    Ρε συ, με πρόλαβες!

  18. Γς said

    16:
    >οι Παλομάρες μας πέφτουν κομματάκι μακρυά για μπάνιο

    Οι Σευχέλες πάντως είναι δυο φορές + βάλε μακρύτερα

  19. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα
    εδώ το μπάνιο στο Παλομάρες Fraga en Palomares

    και εδώ για το «ατύχημα» στο Παλομάρες

    Palomares – El accidente. Parte 1

  20. spiral architect said

    @18: Ναι, αλλά οι Σεϋχέλες είναι ο ιδανικός τόπος εξορίας. Κάποιοι το έμαθαν καλά. 🙂
    (εναλλακτικά πάμε και κάπου πιο κοντά)

  21. IN said

    12,13, 15. Μπράβο για την ανακοίνωση Στεφανόπουλου που βρήκατε. Για να ξεκαθαρίσει το θέμα, από αυτή προκύπτουν τα εξής: Ο Στεφανόπουλος κρύβεται πίσω από την (τυπική) δικαιολογία ότι δεν εφαρμόστηκαν οι διατάξεις περί εκτοπίσεως των κομμουνιστών (που, όπως λέει, είχαν θεσπιστεί με το λεγόμενο «ιδιώνυμο» του Βενιζέλου και ίσχυαν ακόμη τότε) αλλά οι διατάξεις για τους αλλοδαπούς, οι οποίες επέτρεπαν, όταν ένας αλλοδαπός βρίσκεται χωρίς άδεια στην Ελλάδα, να απελαύνεται ή να του ορίζεται συγκεκριμέος τόπος διαμονής, από τον οποίο δεν μπορεί να απομακρυνθεί. Πώς βρέθηκαν, όμως, οι τέσσερις να είναι αλλοδαποί; Οι δύο πρώτοι (μεταξύ των οποίων και ο Λεντάκης) αναφέρονται ως «ακαθορίστου ιθαγενείας», δηλαδή δεν ξέρουμε αν έχουν ή όχι την Ελληνική ιθαγένεια. Για τον Λεντάκη αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι γεννήθηκε στην Αιθιοπία, για τον δεύτερο δεν δίνεται καν τόπος γέννησης. Να διευκρινίσω εδώ ότι δεν ήταν άγνωστο το φαινόμενο Ελλήνων, ή τέλος πάντων ατόμων που θα τα θεωρούσαμε Έλληνες, που δεν είχαν τυπικά την Ελληνική ιθαγένεια διότι οι γονείς τους είχαν μεταναστεύσει απευθείας στο εξωτερικό από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και άρα δεν απέκτησαν ποτέ την Ελληνική ιθαγένεια (ή υπηκοότητα, νομικά πρόκειται για ταυτόσημους όρους). Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν αυτή πολλών Ελλήνων της Αιγύπτου, για τους οποίους μάλιστα υπήρξε και ειδική νομοθετική ρύθμιση, για μαζική πολιτογράφηση, στις αρχές της δεκαετίας του 60, όταν τους έδιωξε ο Νάσερ. Για να πω την κακία μου (που θα σκάσω αν δεν την πω), τότε βέβαια το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν είχε δει το όνειρο που είδε πρόσφατα και στη διάρκεια του οποίου του αποκαλύφθηκαν μυστικές διατάξεις του Συντάγματος (που εμείς οι κοινοί θνητοί δεν τις ξέρουμε ούτε μπορούμε να τις διαβάσουμε), οι οποίες δεν επιτρέπουν τέτοιες μαζικές πολιτογραφήσεις, και έτσι κανέναν δεν ενόχλησε αυτή η μαζική πολιτογράφηση. Άλλα τέλος πάντων, φεύγω από το θέμα. Για τους άλλους δύο (μη) εκτοπισθέντες, προκύπτει από την ανακοίνωση του Στεφανόπουλου ότι είχαν την Ελληνική ιθαγένεια αλλά τους αφαιρέθηκε, προφανώς στην διάρκεια του Εμφυλίου όπου πράγματι αφαιρούνταν (με βάση το ΛΖ΄ 4-9/12/1947 Ψήφισμα, δηλαδή συνταγματικής ισχύος διάταξη, της Βουλής του 1946) από τους «αντεθικώς δρώντας εις το εξωτερικόν», δηλαδή με άλλα λόγια από τους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού, η ιθαγένεια. Μέτρο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, κατάπτυστο, διότι αν νομίζεις ότι ο άλλος εγκλημάτισε τιμώρησέ τον (όπως και βέβαια έκανε το επίσημο κράτος χωρίς ιδιαίτερο έλεος στην περίοδο του εμφυλίου, ένα σωρό εκτελέσεις έγιναν), αυτό το να προσποιείσαι ότι έπαψε να είναι πολίτης επειδή είχε λάθος φρονήματα ή, έστω, «εγκληματική» δράση, δεν το καταλαβαίνω. Αυτές οι αφαιρέσεις ιθαγένειας έχουν αφήσει τραύματα μέχρι και σήμερα διότι, αν δεν κάνω λάθος, ουδέποτε έγινε μια συνολική ρύθμιση του θέματος (με αυτόματη ή ημι-αυτόματη -με απλή αίτηση) απόδοση της ιθαγένειας σε όσους τη στερήθηκαν με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχει μία περίφημη απόφαση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, τα Χριστούγεννα του 1982, αν δεν απατώμαι, που επέτρεψε τον επαναπατρισμό όλων των πολιτικών προσφύγων είτε είχαν είτε όχι την Ελληνική ιθαγένεια, αλλά εξαίρεσε όσους δεν ήταν «‘Ελληνες το γένος» με άλλα λόγια όσους Σλαβόφωνους είχαν καταφύγει στην ΠΓΔΜ. Αυτή την μικροψυχία δεν είχε ποτέ το θάρρος να τη διορθώσει κανείς, εξ ου και μας προκύπτουν κατά καιρούς διάφοροι από ΠΓΔΜ, παλιοί υπέργηροι αντάρτες ή απόγονοί τους, που θέλουν να πάνε στα χωριά τους και δεν τους αφήνουν, και γράφουν τα δικά μας «έγκυρα» ΜΜΕ για επισκέψεις των αλυτρωτιστών που, και καλά, θα μας πάρουν τη Μακεδονία.

  22. tera said

    Ααχετο με το θεμα αλλα εχω μια απορια: ειναι σωστο να λεμε «περιμενω αγωνιωδως» η καλλιτερα θα ηταν «περιμενω με αγωνια » η «εναγωνιως» τι ειναι σωστο και τι λαθος?

  23. atheofobos said

    15 Γς
    Μιλάμε για το 1966 και στην σελίδα 8 της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ μπορείς να διαβάσεις την σχετική ανακοίνωση ότι στερείται της ελληνικής ιθαγένειας. Άλλωστε αυτό είναι και το πρόσχημα για την εκτόπιση του.
    Μάλλον χλωμό το βλέπω να του χορηγήθηκε η ιθαγένεια το διάστημα μέχρι την δικτατορία και μετά αυτή πάλι να του την αφαίρεσε.

  24. Εθνικόφρων said

    Αξιότιμοι σύντροφοι,

    Επιστρέψας από πενθημέρους διακοπάς εις τοποθεσίαν στερουμένην Διαδικτύου, έπεσα με τα μούτρα εις την ανάγνωσιν των εσχάτων αναρτήσεων του κ. Σαραντάκου. Ομολογώ ότι μοί έχει γίνει έξις η ανάγνωσις του παρόντος Ιστολογίου, προφανώς διότι επιθυμώ να γνωρίζω πώς σκέπτονται οι νεώτεροι μπολσεβίκοι…

    Ευρίσκω το σημερινόν σκίτσον του Μπόστ αρκετά διδακτικόν, διότι αποδεικνύει το εξής: Σείς οι Ρωμηοί μπολσεβίκοι ενεργούσατε ανέκαθεν με δύο μέτρα και δύο σταθμά: Εξεσηκώνατε επί εβδομάδας τον κόσμον διά μίαν αμερικανικήν βομβίτσαν που έπεσεν εις την Μεσόγειον και ετηρούσατε στάσιν παλαιάς Αρσακειάδος (= η σιωπή μου προς απάντησίν σου) ότε οι πάτρωνές σας οι Σοβιετικοί έκαμναν απείρως μεγαλύτερα εγκλήματα. Θα σας είπω μόνον έν, που είχε κάμει πάταγον εις την εποχήν μου, αλλά αγνοείτε σείς οι νεώτεροι μπολσεβίκοι, διότι εφρόντισε να το «εξαφανίση» η Αριστερά Προπαγάνδα, ήτις είναι ισαξία της Χριστιανικής:

    Τω 1961-62, ότε η κρίσις εις την Κούβαν ήτο εις το «φόρτε» της και τα πρωτοσέλιδα του Παγκοσμίου Τύπου ωμίλουν καθημερινώς διά την απόβασιν εις τον «Κόλπον των Χοίρων», ο τότε Ηγέτης της Σοβιετίας, Νικήτα Κρουτσώφ ηπείλησε δημοσίως ότι ΘΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΗ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΙΝ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ και θα την ισοπεδώση, αν δεν κάμη πίσω ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζών Κέννεντυ! Η απειλή του Κρουτσώφ ότι θα βομβαρδίση το Σύμβολον του Δυτικού Πολιτισμού διά να φοβηθούν αι ΗΠΑ έγινε επί ημέρας παγκόσμιον πρωτοσέλιδον εις όλας τας εφημερίδας πλήν… της «Αυγής», ήτις δεν έγραψε λέξιν!.. Αυτή ήτο πάντοτε η στάσις των μπολσεβίκων (και τών διδασκάλων των χριστιανών): Άκρως μεροληπτική! Προκαλώ τον κ. Σαραντάκον να εύρη έν (έστω έν!) σκίτσον του λατρευτού του Μπόστ δι’ αυτήν την απειλήν κατά της Ακροπόλεως του Ρώσσου χωριάτου Νικήτα Κρουτσώφ!..

    Σταματώ εδώ διά να μη λέτε ότι σας κουράζω με τας γεροντικάς μου εμμονάς. Διά σήμερον, σας συνιστώ να καταβιβάσητε το ανεκτιμήτου αξίας (και εξηφανισμένον!) βιβλίον «Ο Γκαίτε και οι Έλληνες». Με έν απλούν ξεφύλλισμα θα αντιληφθήτε, σύντροφοι, ότι ο Μέγας Γκαίτε ήτο πολύ πιο Ελληνομανής από ημάς τους Έλληνας Εθνικόφρονας

    http://www.scribd.com/doc/96586003/Goethe-and-Greeks

    Επίσης, σας προσφέρω το εκπληκτικόν βιβλίον «Η Κλασική Παράδοσις: Ελληνικαί και Ρωμαϊκαί επιρροαί εις την Δυτικήν Λογοτεχνίαν»

    http://www.scribd.com/doc/55589041/The-Classical-Tradition-Greek-and-Roman-Influences-on-Western-Literature

    Πρόκειται περί του πρωτοτύπου αγγλικού κειμένου, ό έχει μεταφραστεί εις την ελληνικήν από το ΜΙΕΤ και κοστίζει 32 ευρώ με την έκπτωσιν

    http://www.cup.gr/%CE%97-%CE%9A%CE%9B%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%9A%CE%97-%CE%A0%CE%91%CE%A1%CE%91%CE%94%CE%9F%CE%A3%CE%97_p-271140.aspx?LangId=1

    Τέλος, δικαιολογών τον τίτλον – που μού έχει απονείμει (έστω και σιωπηρώς, διά να μη κακοκαρδίση τους λοιπούς ζηλιάρηδες μπολσεβίκους) ο εκλεκτός οικοδεσπότης μας κ. Σαραντάκος – του Μεγάλου Ευεργέτου του παρόντος Ιστολογίου, σας προσφέρω σήμερον εν μοναδικόν (και παντελώς εξηφανισμένον) βιβλίον που βάζω στοίχημα ΟΛΗΝ μου την περιουσίαν ότι δεν το έχουσι εις την βιβλιοθήκην των ούτε πέντε (5) ζώντες Ελληνο-Ρωμηοί: Πρόκειται διά την «Συλλογήν Παροιμιών 1860-63», έν ανεκτιμήτου αξίας σύγγραμμα που συγκεντρώνει χιλιάδας νεοελληνικάς παροιμίας και από κάτω παρεμβάλλει την αντίστοιχον αρχαιοελληνικήν.

    Έν απλούν ξεφύλλισμα του βιβλίου θα πείση και τον πλέον ανθέλληνα Μπολσεβίκον πόσον ομοιάζομεν με τους αρχαίους προγόνους μας εις τον τρόπον της σκέψεως, όστις αποτυπώνεται εις τας παροιμίας εκάστου λαού.

    Είμαι βέβαιος, πως και μόνον δι’ αυτό το βιβλίον θα με ευγνωμονούν ισοβίως αρκετοί (τίμιοι) μπολσεβίκοι αναγνώσται του παρόντος ιστολογίου και ιδίως ο λάτρης των Ελληνικών Λέξεων, εντιμώτατος οικοδεσπότης μας, κ. Νικόλαος Σαραντάκος…

    Και εις άλλα με υγείαν
    ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΝ Έλλην και ουχί Ρωμηός καρπαζοεισπράκτωρ
    Μέγας Ευεργέτης του παρόντος Ιστολογίου (Βιβλιοθήκη Loeb κλπ.)

  25. spiral architect said

    … καθώς και Μέγας και Διαχρονικός Τροφοδότης του κουβά. 😀

  26. sarant said

    24: Τον Αραβαντινό (τη συλλογή παροιμιών που λέτε) τον έχω στο πρωτότυπο, αν και όχι στην πρώτη έκδοση αλλά σε φωτοστατική (ή όπως τη λένε) ανατύπωση.

    19: Μωρέ μπράβο, πού το βρήκες!

    21: Πολύ καλά τα λέτε για τους σλαβόφωνους.

  27. Ωραία ανάρτηση !

    Με το ζόρι κρατιέμαι να μην αρίσω τις προσωπικές μου εμπειρίες με Αννούλα και Φώντα, ούτε ο…ξέχασα τ’ όνομά του να’μουνα !

    Αν όσο τα σχολεία είναι κλειστά έχουμ’ ακόμα καλοκαίρι, όταν ανοίγουνε έχουμε βαρυχειμωνιά !

    Εθνικόφρονα, η πιο σοφή παροιμία είναι ιταλική και λέει πως : κουάντο ιλ κούλο ντελλα ντόνα τραμπάλα, σε νον ε πουτάνα, ιλ προβέρμπιο σμπάλια !!

  28. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @24,

    συμφωνώ ότι είναι εκπληκτικό βιβλίο «Η Κλασική Παράδοση» του Gilbert Highet, του οποίου, σημειωτέον, υπάρχει ελληνική μετάφραση από τη Τζένη Μαστοράκη, σε (πιο) ωραία και στρωτά νεοελληνικά!

  29. spiral architect said

    @27: Για κάνε το τάλαρα το τελευταίο. 🙄

  30. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    …α! όσο για την Άννα Βίσση, είτε ήταν νεότατη το 1975 είτε όχι, είναι πάντα αξιοθαύμαστη! Νομίζω, μάλιστα, όσο περνούν τα χρόνια, ότι είναι το δεύτερο σε σπουδαιότητα πρόσωπο, μετά τον Εθνάρχη Μακάριο, που πρόσφερε η Μεγαλόνησος στο δυτικό πολιτισμό, δια μέσου των αιώνων.

  31. Berliner said

    To 22 θα μας το απαντήσει κανείς;Κατά σύμπτωση έχω την ίδια απορία.

  32. sarant said

    22-31: Νομίζω ότι είναι καλύτερο το «με αγωνία» ή «εναγωνίως». Αλλά και το «αγωνιωδώς» δεν θα το έλεγα λάθος.

  33. # 29
    Σόρρυ, έλειπα

    «οταν τα οπίσθια μιας κυρίας λικνίζονται, αν δεν είναι πόρνη, η παροιμία σφάλλει !!

    Δηλαδή αμφισβητεί την υπόστασή της σε αντίθεση με την μονολιθική αυθεντία των ελληνικών «Σπεύδε βραδέως» ή το «γοργόν και χάριν έχει» που η μια κοντράρει την άλλη.
    Απ’ το ρόδο βγαίνει αγκάθι αλλά το μήλο πέφτει κάτω απ τη μηλιά, στο δρόμο που χάραξαν οι ΑΗΠ με τα ήξεις, αφήξεις τους

  34. spiral architect said

    @33: Καλό! 😀

  35. Νέο Kid Στο Block said

    Παλομάρες(Palomares)= περιστερώνες

  36. Νέο Kid Στο Block said

    El principio del palomar (H Αρχή του Περιστερώνα (Schubfachprinzip) του Dirichlet)

    El principio del palavomar (H Αρχή του Τρολεώνα του Tsandirichlet (βλέπε γειτονικάς αναρτήσεις)

    ΥΓ. Αγγλιστί: Pigeonhole principal και Pig-hole principal αντιστοίχως.

  37. Σμερδαλέος said

    @24 ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΝ Έλλην και ουχί Ρωμηός
    —–

    Γιατί ο κάθε Vonko o Σερβοαρβανιτοβουλγαρόβλαχος γράφει τη λέξη Ρωμιός λάθος;

    http://en.wikipedia.org/wiki/Vonko

    Το μόνο από τα «ι» που έχει και ημιφωνική (j~y) αξία είναι το γιώτα. (παιδιά, καινούριος)

    παλαιός >> paleòs >> paljòs = παλιός

    Ρωμαῖος >> Romèos >> Romjòs ~ Romɲòs = Ρωμιός

    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B9%CF%8C%CF%82&dq=

  38. Γς said

    Vonko κι ο Γεώργιος Σουρής με τον «Ρωμηό» του;

  39. Σμερδαλέος said

    Μα «Vonko» θα πει κάποιος που δεν μπορεί να αποδόσει γραπτά αυτό λέει.

    Αυτοί που γράφουν Ρωμηός το κάνουν για να το προφέρουν «καθαρό» Rom-i-òs, αλλά αυτό είναι αφύσικο για ελληνόφωνο.

    Το Σλαβικό Strumica στο στόμα Ρωμιών έγινε Στρώμνιτσα.

    Η συνήθεια δεν είναι καινούρια. Από την πρωτο-ελληνική γλώσσα όταν μετά από «μ» έπεται ημιφωνικό j~y τότε έχουμε επένθεση εν΄ςο «ν».

    τεμ-jω = τέμνω

    Εάν εσύ έχεις έναν που αντί για τέμνω σου λέει τέμω/τέμηω τον θεωρείς φυσικό ομιλητή της γλώσσας;

  40. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    7β.
    – Συντάσσεσαι τη βιοποικιλότητα; -Συνεταξάμην! 🙂

  41. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Να πω κάτι γιατί έτσι το λένε και στο χωργιό μου; καινούργιος μπρε! -Όι καιν ούριος (σαν τον άνεμο) 🙂
    40. τη βιοποικιλότητι !

  42. Γς said

    39:
    Σύμφωνοι, Αλλά για τον Σουρή σε ρώτησα.
    Αν μου απαντούσες κάποιος ότι ο Γ. Σουρής ακολουθεί την (ορθή) ιστορική ορθογραφία θα συμφωνούσες;
    Ευχαριστώ

  43. Γς said

    Αν μου απαντούσε κάποιος [κλπ]

  44. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    35
    Los bellos palomares de Tinos
    http://tectonicablog.com/?p=62505
    http://tectonicablog.com/?p=293

  45. Γς said

    Περιστερώνες.

    Το δικό μου αλητοπερίστερο ακόμη εδώ είναι

  46. Σμερδαλέος said

    @ Γς

    Σόρρυ, που άργησα, τώρα ξαναμπήκα στη σελίδα. Τον Σουρή που λες δεν τον γνωρίζω, χωρίς να αμφιβάλω ότι για αν τον παραθέτεις θα είναι μια σεβαστή μορφή.

    Από εκεί και μετά εάν θεωρείς την προφορά Romɲòs «ευτελή», τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις το λόγιο ανάλογό του Romèos το οποίο έχεις το δικαίωμα να γράψεις είτε σαν Ρωμαίος είτε σαν Ρωμέος είτε σαν Ρομέος είτε σαν Ρομαίος γιατί όλα τα γραφήματα αποδίδουν ορθά τα φωνήματά σου.
    Aπλά, εάν χρησιμοποιήσεις το Ρωμαίος αποδεικνύεις ότι γνωρίζεις και ορθογραφία.

    Από εκεί και μετά, θυμάμαι διάβαζα κάπου ότι ένα από τα πιο συχνά λάθη που κάνουν αυτοί που έμαθαν να μιλάνε ελληνικά χωρίς να είναι η μητρική τους γλώσσα είναι ακριβώς η αδυναμία τους να τρέψουν σε ημιφωνικό j το άτονο γιώτα μετά από ένηχο γράμμα (λ,ρ,ν,μ,σ,β,γ,δ).

    Όταν ακούς κόσμο να λέει παιδ-ι-ά τρισυλλαβικώς, χ-ι-όνι και καινούρ-ι-ος τετρασυλλαβικώς … αμέσως λές «κα΄τι δεν πάει καλά με δαύτον».

    Μια φορά, ο Ιταλός Fazio Degli Umberti

    http://it.wikipedia.org/wiki/Fazio_degli_Uberti

    όταν έγραψε το «Dittamondo» («ταξίδι ανά τον κόσμο») στα 1342 … όταν φέρνει τον ήρωά του στην Ελλάδα και δείχνει την ελληνικογνωσία του μεταφράζει το ιταλικο «sono Greco» σαν «ime Romèos», που σημαίνει ότι είχε υπόψιν του την λόγια προφορά Ρωμαίος.

    https://www.google.com/search?q=sono+greco+ime+romeos&btnG=Cerca+nei+libri&tbm=bks&tbo=1&hl=it

    Εάν υπήρχε στιγμή που οι ελληνόφωνοι έλεγαν Rom-i-òs τρισυλλαβικώς (και όχι Romèos) τότε μόνον κατά την γνώμη μου η γραφή «Ρωμηός» δικαιολογείται. Αλλιώς ή θα γράψεις Ρωμαίος [Romèos] ή θα γράψεις Ρωμιός [Romɲòs].

    Δεν ξέρω εάν απάντησα σε αυτά που με ρώτησες.

  47. Γς said

    46:
    >Τον Σουρή που λες δεν τον γνωρίζω.

    Πλάκα με κάνεις!
    Αλά και γι αυτόν (και τον Ρωμηό του) έχει φροντίσει ο Νικοκύρης.

    Πολύ ενδιαφέρουσα η ανάλυση. Ευχαριστώ.

  48. Σμερδαλέος said

    Άλλο παράδειγμα σχετικό με τη συζήτησή μας:

    Ή θα γράψεις νέος (εάν το προφέρεις «λόγια» σαν [nèos]) ή θα γράψεις νιός (εάν θέλεις να αποδώσεις γραπτά την προφορά [ ɲòs]).

    Αλλά το νηός δεν κολλάει.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Palatal_nasal

  49. sarant said

    46: Για τον Φατσιο έχουμε γράψει:
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/07/13/geiasou-2/

    Όσο για το Ρωμηός, που πράγματι γραφόταν (και) έτσι την εποχή του Σουρή, εδώ και πολλά χρόνια έχει ξεκαθαρίσει γιατί καλώς γράφεται Ρωμιός (ό,τι έγραψε ο Σμερδαλέος). Για τον ίδιο λόγο γράφουμε και «βαθιά» (και όχι βαθειά)

  50. Σμερδαλέος said

    @ 49 Sarant.

    Και αυτόν τον έχεις φακελωμένο ρε θηρίο ;

  51. Σμερδαλέε, δεν νομίζω πως η πεπαλαιωμένη γραφή «Ρωμηός» έχει να κάνει με την όποια προφορά. Απλά, κάποτε πίστευαν ότι όταν το αρχαίο αι έγινε (ι), είτε πλήρες φωνήεν είτε ημίφωνο, έπρεπε να γράφεται με η (συχνά και με υπογεγραμμένη!) για να θυμίζει την ετυμολογία του. Έτσι έγραφαν «ᾑ γυναῖκες», «παληός», «Ρωμηός» κλπ. Έκτοτε τα απλοποιήσαμε αυτά και γράφουμε άλλο από ι μόνον όταν όντως υπήρχε από την αρχαιότητα η, υ, ει, οι.
    Και δεν είναι ακριβές ότι «Το μόνο από τα «ι» που έχει και ημιφωνική (j~y) αξία είναι το γιώτα (παιδιά, καινούριος)». Στις λέξεις «γυαλί», «δυάρι», «οξυά», «άδειος», «αλήθεια», «ποιος», «έννοια» (=φροντίδα), τα υ/ει/οι σαφώς δεν είναι φωνήεντα. Είναι όμως αλήθεια ότι το η δεν χρησιμοποιείται ως ημίφωνο, απλώς γιατί και στα αρχαία σπάνια εμφανίζεται πριν από άλλο φωνήεν (η Ηώς είναι το μόνο παράδειγμα που μου ‘ρχεται αυτή τη στιγμή), καθότι συνήθως βραχύνεται.
    Τέλος, ο «καινούργιος» πρέπει να γράφεται με γ, γιατί προέρχεται από το «καινουργής».

  52. Σμερδαλέος said

    @49 Sarant: «Ώστε πριν από 666 χρόνια, οι άνθρωποι που ζούσαν σ’ αυτό τον τόπο χρησιμοποιούσαν φράσεις πολύ όμοιες με τις σημερινές!»

    Εγώ Νίκο κουφάθηκα με το «χούι» να λέμε «τράφο» αντί για «τάφρο». Ο Λέων ο Σοφός λέει 5-6 φορές «τράφος» και 1 μόνο «τάφρος» και η μορφή «τράφος» έχει βρεθεί σε αρχαία επιγραφή της Αμοργού.

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Dtra%2Ffos

    Το άλλο αστείο είναι το «κουμάσι» για κοτέτσι. Ο Ησύχιος τον 5ο αιώνα γράφει:

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Dkouma%3Dsi

    κουμᾶσι: το τῶν ὁρνίθων οἴκημα

    Αυτό και το μακεδονικό λήμμα πέχαρι = ελάφι (> χονδρός, δρύφακτος) είναι νομίζω τα παλαιότερα παραδείγματα που μπόρεσα να βρω με ουδέτερο σε -ιον να μειώνεται σε -ι (λ.χ. σάγμα > σαγμάριον > σαμάρι).

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Dpe%2Fxari
    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Dbe%2Frkios
    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Dperkno%2Fs

    http://en.wikipedia.org/wiki/Perch

    «the Perciformes, from the Greek perke meaning spotted, and the Latin forma meaning shape.»

    Και για την απώλεια του ρ κοντά σε άλλο ρ:

    Τελευταία γραμμή εδώ:

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Dxondro%2Fs2

    και εδώ:

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Ddru%2Ffaktos

    Εσύ το έχει ψάξει;

  53. Σμερδαλέος said

    @ Άγγελο 51:

    Στις λέξεις “γυαλί”, “δυάρι”, “οξυά”, “άδειος”, “αλήθεια”, “ποιος”, “έννοια” (=φροντίδα), τα υ/ει/οι σαφώς δεν είναι φωνήεντα.

    Άγγελε τα παραπάνω, όμως γράφονται όμως έτσι γιατί είναι οι ορθογραφικά ορθές μορφές τους, όπως λ.χ. γίνεται και με το μυαλό (μυελός).

    Η ένστασή μου στο Ρωμηός είναι ότι προέρχεται από μια μορφή της οποίας ο ορθός τύπος είναι Ρωμαίος, άρα όταν το προφέρουμε «Ρωμιός» καινοτομούμε ηχητικά και, επομένως, δεν έχουμε καμία πίεση να μην ακολουθήσουμε την πιο απλή μορφή.

    Αντίστοιχο μπέρδεμα υπάρχει στο ρωμέικα/ρωμαίικα. Εγώ προσωπικά προτιμώ τον πρώτο τύπο ,γιατί ο «κανονικός» τύπος θα ήταν ρωμαϊκά και επομένως, αφού και εδώ καινοτομούμε ηχητικά, επιλέγουμε την απλούστερη μορφή.

  54. Σμερδαλέος said

    @52 πέχαρι = ελάφι (> χονδρός, δρύφακτος)
    —-

    Φτουυυυ !!! Πάλι έβαλα τα σύμβολα μικρό μεγάλο.

    έλεγα πέχαρι ~ περκάριον ~ λακων. βέρκιος (*perk’ = «πιτσιλωτός» περκνός, πρακνός, πέρκα) με ρωτική αντομοιώση ρ..ρ ~ 0..ρ όπως τα χρονδρός, δρύφρακτος ~ χονδρός, δρύφακτος.

  55. sarant said

    52-53: Δεν το έχω ψάξει αυτό που με ρωτάς, αλλά το κουμάσι του Ησύχιου δεν ξέρω αν το θεωρούν αυθεντικό -κάπου έχω διαβάσει ότι στον Ησ. έχουν γίνει και πολύ μεταγενέστερες προσθήκες. Επίσης, το TLG έχει «κουμάσιον».

    Με τα -έικα/αίικα υπάρχει κι άλλος ένας λόγος υπέρ του -έικα, ότι κάποια τέτοια τοπωνύμια δεν προέρχονται από -αίος αλλά από -έας, οπότε το -αι- δεν έχει θέση. Κι επειδή δεν μπορούμε να γράφουμε τα μεν έτσι και τα δε αλλιώς, όλα -έικα.

  56. (53) «Άγγελε τα παραπάνω, όμως γράφονται όμως έτσι γιατί είναι οι ορθογραφικά ορθές μορφές τους, όπως λ.χ. γίνεται και με το μυαλό (μυελός).»
    Μα ακριβώς αυτό έλεγα!
    Και επειδή φαίνεσαι να έχεις πρόβλημα με τα < και >, μάθε ότι για να τα εμφανίζονται στα σχόλιά σου πρέπει να γράφεις στη θέση τους &lt; και &gt; την ώρα που πληκτρολογείς το σχόλιο. Γράφεις δηλαδή π.χ. «χτένα &lt; κτείς» και εμφανίζεται «χτένα < κτείς».

  57. Silent Bob said

    Άλλο ένα πρόσωπο που έγινε διάσημο από αυτήν την ιστορία ήταν ένας ντόπιος ψαράς με το όνομα Φραθίνσκο Σιμό. Είδε την χαμένη βόμβα να πέφτει με αλεξίπτωτο μετά την σύγκρουση και να βυθίζεται σε απόσταση 20 μέτρων από εκεί που ψάρευε. Για 81 μέρες συμμετείχε στις έρευνες των Αμερικάνων αφού τα μηχανήματά τους δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τη βόμβα παρόλο που τους είχε υποδείξει το σωστό σημείο από την αρχή. Με την ανέυρεση της βόμβας προβλήθηκε ως παράδειγμα της ισπανικής ευφυίας. Παρασημοφορήθηκε και από τους Ισπανούς και από τους Αμερικάνους και έμεινε γνωστός ως ο «Πάκο της βόμβας» (Paco el de la bomba).
    Εδώ βίντεο από την παρασημοφόρησή του:
    http://vimeo.com/61265931

  58. sarant said

    57: Πολύ ωραία ιστορία, θα πήρε και κανένα καλό ρεγάλο ο Πάκο, γιατί πλούσιος δεν θα ήταν.

  59. Silent Bob said

    58: Από ό,τι διαβάζω εδώ http://elpais.com/diario/2003/09/08/agenda/1062972010_850215.html , συνήθιζε να παραπονιέται γιατί δεν πήρε ποτέ το ρεγάλο που του είχαν τάξει οι Αμερικάνοι. Επίσης λέει ότι κατά τη διάρκεια των ερευνών του έδιναν 8000 πεσέτες ημερησίως, κάτι περισσότερο από όσα έβγαζε συνήθως ψαρεύοντας.

  60. Γς said

    58, 59:
    Κι ο Πάκο που περίμενε κάνα πάκο δολάρια …
    😦

  61. gbaloglou said

    Τέσσερις στο Παλομάρες
    και δύο στις Καρολινάρες

  62. sarant said

    Ένα-ένα μας τα λένε 🙂

  63. […] Περισσότερα στο Πάμε για μπάνιο στο Παλομάρες (Μποστ, 1966) […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: