Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Περιπέτειες, βίος και διαθήκη Χρήστου Θεοδωρακόπουλου

Posted by sarant στο 8 Σεπτεμβρίου, 2013


Ο κοινός λόγος, δηλαδή οι μη λογοτεχνικές αυτοβιογραφικές αφηγήσεις, έχει την αξία της αυθεντικής μαρτυρίας, ιδίως όταν ο αφηγητής έχει πάρει μέρος σε κρίσιμες στιγμές που σημάδεψαν την ιστορία. Στις περιπτώσεις αυτές, ιδίως αν ο αφηγητής έχει ταλέντο, πλησιάζει τη συγκίνηση του λογοτεχνικού έργου, όπως ξέρουν όσοι έχουν διαβάσει τη συλλογή κειμένων «Κοινός λόγος» της Έλλης Παπαδημητρίου, που κατά σύμπτωση παρουσιάστηκε σε θεατρική διασκευή πριν από λίγες μέρες στο Ηρώδειο.

Συγκεντρωμένες μαρτυρίες μπορείτε να βρείτε στον ιστότοπο του Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού, μια συλλογή με μεγάλη ποικιλία, από ανώνυμους και επώνυμους (Βάρναλης, Εγγονόπουλος κτλ.), από παλιότερους και νεότερους καιρούς, πόλεμο και ειρήνη. (Βέβαια, οι μαρτυρίες και τα απομνημονεύματα γνωστών λογοτεχνών μάλλον σε ξεχωριστό είδος ανήκουν). Λογαριάζω επίσης να παρουσιάσω τους επόμενους μήνες τα βιβλία της Γεωργίας Σκοπούλη «Αυτές που γίναν ένα με τη γη» και «Στ’ απόσκια της ιστορίας», που έχει συγκεντρωμένες αφηγήσεις σε πρώτο πρόσωπο, όπου 68 γυναίκες (στο πρώτο βιβλίο) και ισάριθμοι άντρες (στο δεύτερο) αφηγούνται μέσα σε λίγες σελίδες τη ζωή τους.

Σήμερα θα δούμε ένα απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του Χρήστου Θεοδωρακόπουλου, ο οποίος γεννήθηκε το 1888 σ’ ένα χωριό των Καλαβρύτων, μετανάστευσε 18 χρονών στην Αμερική, στη μεγάλη μετανάστευση των αρχών του 20ού αιώνα, τότε που άδειασε η Πελοπόννησος, αλλά επέστρεψε για να πολεμήσει εθελοντής το 1912 και τελικά έμεινε στην Ελλάδα αφού μπλέχτηκε στις πολεμικές περιπέτειες που ακολούθησαν. Διάλεξα να παρουσιάσω αποσπάσματα από την περίοδο που ο αφηγητής έζησε στην Αμερική, μια και μου φάνηκαν πιο άγνωστα για τον σημερινό αναγνώστη σε σύγκριση με τις αναμνήσεις από τους πολέμους. Υπάρχει και γλωσσικό ενδιαφέρον, για τον τρόπο που αποδίδει ο αφηγητής διάφορα δυσκολοπρόφερτα (για τον Έλληνα) τοπωνύμια, με πιο χαρακτηριστικό το Καστεργκάρι, που είναι το περίφημο και από άλλους Καστιγκάρι, όπου κρατούσαν τους νεοφερμένους μετανάστες, και που είναι απόδοση του Castle Garden.

Ο Χρήστος Θεοδωρακόπουλος διάλεξε να χρησιμοποιήσει την καθαρεύουσα των μορφωμένων της εποχής του για την αφήγησή του, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εκφραστεί με άνεση και φυσικότητα, αλλά το κείμενό του έχει την αμεσότητα της μαρτυρίας. Αν το μικρό δείγμα που θα διαβάσετε σας δελεάσει, μπορείτε να βρείτε ολόκληρο το βιβλίο. Βλέπετε, τις αναμνήσεις του ο αφηγητής τις κατέγραψε σε ένα τετραδιάκι που το βρήκε ο δισέγγονός του, ο Μπάμπης Καββαδίας, το καθαρόγραψε, το σχολίασε υποδειγματικά (για τεχνικούς λόγους τα σχόλια δεν έχουν μεταφερθεί εδώ) και το ανέβασε στο Διαδίκτυο, απ’ όπου το προσφερει δωρεάν σε ποικίλους μορφότυπους για να το κατεβάσετε.

Παραθέτω τα αποσπάσματα που διάλεξα (σε αγκύλες είναι σχόλια ή συμπληρώσεις του Μπάμπη Καββαδία):

Τέλος μετά [από ταξίδι] 5 ημερών εφθάσαμε εις τον λιμένα της Νέας Υόρκης, όπου υπήρχον πλήθος πλοίων ηγγηροβολημένα, όπου υπάρχει και ο Κολόμβος, άγαλμα χρυσούν, ο οποίος ανεκάλυψε την Αμερικήν. [Μάλλον εννοεί το Άγαλμα της Ελευθερίας;]

Από εκεί δε επεράσαμε από την επιτροπήν, από το λεγόμενον «καστεργκάρι», όπου εις όλα τα κάθε έκαστα εξετάζουν και τοις γράφουν με κιμωλία εις τας πλάτες αν θα τον βγάλουν έξω ή θα τον γυρίσουν οπίσω.

Μου έκαμαν και εμέ κάτι γραμμές. Δεν ήξευρα αν με είχαν δια εμπρός ή δια οπίσω. Συνεννοούμαι με έναν άλλον και ο ένας έσβησε του ενός και εγώ έσβησα αυτού για ασφαλέστερον. [Οι γραμμές ήταν σύμβολα για τις ιατρικές εξετάσεις που έπρεπε να κάνουν]

[…]

Τέλος κάποιος φίλος μου με έβαλε να εργάζομαι εις ένα βαμβακόμυλο με 1 δολάριον την ημέραν. Επήγαινα μισή ώρα με το τραμ εις το κατάστημα έξω από την πόλιν, όπου ήρχοντο τα αμερικανόπαιδα και με ερωτούσαν τι φυλή είμαι και πότε ήλθα και το όνομά μου και άλλα πολλά, αλλά εγώ μην γνωρίζων την αγγλικήν [δεν τους απαντούσα], άρχισαν τέλος πάντων να με περιπαίζουν κάθε εκάστην. Τέλος ηναγκάσθην και εκτύπησα κανά δυο ένα ξύλο, όπου έκαμαν παράπονα του Μπόση και με έδιωξεν από την εργασίαν.

Πιάνω και εγώ το τραμ να υπάγω πάλιν εις το σπίτι που έμενα μόνος μου, αλλά δεν εκατάλαβα το μέρος όπου έπρεπε να εβγώ, και κατόπιν εννόησα ότι επέρασα από εκεί, και πηδώ από το τραμ, όπου έπεσα κάτω και εκτύπησα το κεφάλι μου γερά.

Τότε ήρχισα να κλαίω «ω δυστυχία τι τύχη με περιμένει εις τον ξένον κόσμον». Τη στιγμή δε ταύτην με πλησιάζει χωροφύλαξ και με ερωτούσε Αγγλιστί τι έπαθα που είδε το κεφάλι μου όλο αίματα, και πάλιν δεν ήξευρα πώς να συνεννοηθώ.

Εκατάλαβα δε ότι μου έλεγε δια σύστασιν και είχα σύστασιν μαζί μου και του την έδωσα, όπου με επήρε και με επήγε πρώτον εις ένα φαρμακείον και μου έπλυναν την πληγήν και κατόπιν με επήγε εις το σπίτι.

Κατά τον Μάρτιον το 1907 απεφάσισα να υπάγω εις Σιδηροδρομικήν γραμμήν με άλλους πατριώτας, όπου μας στέλνουν έξω εις την Όμαχα, Νεμπράσκα, 3 ημερόνυχτα με το τρένο. Ηργάσθην όλον το καλοκαίρι με 1,50 την ημέραν, όπου έκαμα ολίγα χρήματα.

Αλλά πλησίον εκεί ήτο ένα σπίτι Ρώσοι την καταγωγήν και είχε δύο κορασίδες, όπου επήγαινα κάθε ημέραν και έπαιρνα γάλα και αυγά, όπου δεν ήργησα δε να τα φκιάσω με την μικρότερην. Επήρα ένα βιβλίον δήθεν δια να με μαθαίνει αγγλικά και έτσι τα εψήσαμε, όπου τα επέρασα ωραία.

Μετά λοιπόν κατά Νοέμβριον του 1907 μας επήρε ο χειμώνας, όπου εις την Αμερικήν τον χειμώνα είναι πάρα πολύ ανυπόφορτον το ψύχος.

Εμαζεύθημεν ως τρεις χιλιάδες Έλληνες εις την Όμαχα να ιδούμε τι θα απογίνει, διότι έγινε και απεργία αυτήν την εποχήν και δεν υπήρχαν εργασίες.

Αλλά οι Έλληνες ήρχισαν μέσα εις την πόλιν και έκαμναν πάν είδος ατιμία. Ένας Μασουρίδης εκ Μεσσηνίας επρόσβαλε το παιδί του Αστυνόμου όπου ένας άλλος Έλλην τον επρόδωσε εις τον Αστυνόμον όπου εφύλαξε ο Αστυνόμος και του δίδει δύο μπιστολιές και τον έριψε χάμω. Αλλά μόλις επλησίασε να ιδεί αυτόν όν εφονεύθη, του δίδη και ο Μασουρίδης μια μπιστολιά του Αστυνόμου, κάτω και αυτός νεκρός, όπου μας εμίσησαν όλους εκεί.

Τέλος, την άλλην ημέραν εμαζεύθηκαν όλη η Πολιτεία, περίπου 100 χιλιάδες πολίται, όπου ήρχισε η διαδήλωσις: εκδιωγμός, ξυλοκόπημα και λεηλασία. Όπου μας ήρχισαν σαν τα γίδια και μας επρογκάγανε όπου και ανεκάλυπταν έλληνας, όπου εφεύγαμε σαν τουφεκισμένοι λαγοί εις τα βουνά.

[…]

Εκεί δε επήγαμε 6 εις μίαν εργασίαν κατά τον Μάιον μήνα όπου την είχαν απεργήσει 6 άλλοι από αυτό το χωργιό όπου επήγαμε και την επήραμε εμείς και εργαζόμεθα εφθηνότερα.

Τότε αυτοί μας εμίσησαν και έρχονται ένα βράδυ και μας βάζουν με ταις πέτραις εις ένα σπιτάκι όπου εμέναμε. Τότε και ημείς απελπίσθημεν. Είχαμε οι δύο μπιστόλια τους βάζουμε στο τουφεκίδι και τους κλείσαμε μέσα στο σταθμό, όπου αμέσως αυτοί ετελεφώνησαν απάνω εις το χωργιό ψέματα ότι πρόκειται να τους φονεύσομε.

Δεν περνάν 5 λεπτά της ώρας, έφθασαν οι συγγενείς και οι φίλοι των με ξύλα και με τουφέκια να μας ξεκάμουν, και θα μας εξολόθρευαν εάν δεν ετύχαινε να μας υπερασπισθή ένας παντοπώλης του χωριού καθ’ ότι τον εγνωρίσαμε.

Αλλά κατά νόμον μας ερεύνησαν και εις όποιον εύρισκον μπιστόλια και μαχαίρια θελα μας δικάσουν. Όπου ήλθε ένας χονδρός πολυσήμαντος χωροφύλαξ και με έπιασε και εμένα και τον άλλον, [όπου τον] είχον πιάσει πρώτα, όπου εγώ δεν τον είχα ιδή.

Με παίρνει λοιπόν τραβόντα από τον γιακά, η ώρα 12 την νύχτα, και με εβάδιζε επάνω. Υπέθεσα και εγώ ότι εις την φυλακήν θα με πάει, αλλά τι φυλακή ήτο 10 λεπτά έξω από το χωργιό; Δεν είπα τίποτε όταν με εβάδιζε εις το χωργιό, αλλά μόλις με επέρασε από το χωργιό εις ένα δάσος εις το σκότος, τα έχασα. Υπέθεσα ότι με πάει να με φονεύσει εις το δάσος.

Την γλώσσαν δεν ήξευρα να συνεννοηθώ καλά, αφού εκ προτέρον του είπα μερικά να με αφήσει διότι εμείς δεν εφταίγαμε, αλλά τίποτα άλλο [παρά] βρισιές μου έλεγε.

Τότε απελπίσθην. Λέγω «ήτο η τύχη μου να με φάνε τα ξένα χώματα». Αναγκάσθην να προκαταβάλω όλα τα εγκλήματα τα, μήπως μου εχάριζε την ζωήν. Όπου εν τω μεταξύ ηθέλησα να βρίσω αυτούς όπου μας εκτύπησαν στο σπίτι, αλλά τη βρισιά δεν ημπόρεσα να την ειπώ να εννοηθή δια αυτούς, αλλά επήγαινε δια αυτόν όπου με εβάσταζε. Τότε βγάζει ένα κλοπι και μου δίδει μία δύο μες στα σαγόνια, όπου εσπίθησαν τα μάτια μου και έπεσα χάμω.

Τέλος με έσουρε πάλιν τραβόντα. Έξαφνα πάρα πέρα βλέπω ένα σπίτι. Εννόησα ότι ήτο φυλακή. Με έκλεισε μέσα λέγοντας «γκο χέτ γκα τέμ γκρέκ» και έφυγε.

Τότε ο δυστυχής έκλαψα πικρώς. Τα είχα με την τύχην μου όπου με εγκατέλειψεν:

«Αχ τύχη μου ακατάστατη, τύχη κατηραμένη / εις όλον τον κόσμο ευτυχή σε εμένα πικραμένη / Αχ πουλάκι μου πού πας ψηλά / χαμήλωσε λιγάκι να σου δώσω μια πικρή γραφή / να δώστε στους δικούς μου / που είμαι φυλακή»

Έμεινα εις την φυλακήν 4 ημέρας έως ότου οι σύντροφοί μου ειδοποίησαν ένα διερμηνέα, όπου ήλθε και έγινε δικαστήριον και με εδίκασαν 100 δολάρια όπου και με απόλυσαν.

Απ’ εκεί δε έρχομαι εις το Κάνσας Σίτυ, Μιζούρι, και έπιασα εργασίαν εις ένα σφαγείον με ένα 2,00 δολάρια την ημέραν. Ηργάσθην έως τον χινόπωρον του 1908. Κατόπιν εσχόλασαν αι εργασίες ένεκα του χειμώνος και έμεινα άνεργος όλον τον χειμώνα έως τον Μάρτιον του 1909.

Εξόδευσα πολλά χρήματα εκεί μέσα. Επί τέλους απεφάσισα και δίδω 120 δολάρια και παίρνω καροτσίνι και επωλούσα διάφορα φρούτα και γλυκά εις τους δρόμους.

Εκεί δε εις ένα κατάστημα καθ’ εκάστην όταν επερνούσα ήτο μια τηλεφωνήτρια, όπου έπαιρνε καθ’ ημέρα φρούτα και γλυκίσματα, αλλά ήτο τόσον εύγλωτος και πεταχτή όπου δεν άργησε να μας κολλήσουν ερωτοχτυπήματα.

Αλλά από τότε αι εργασίες μου ήρχισαν να μπατέρνουν, διότι αγαπούσα και τας διασκεδάσεις.

Τέλος, μίαν ημέραν ηθέλησε να μου κάμη τραπέζι εις το σπίτι της όπου είχε πολλά φαγητά, μαζί δε και βατράχους φρικασέ. Εγώ δε δεν αντελήφθην αυτό το φαγητόν και το έφαγα, διότι μου εφάνη πολύ νόστιμον και την ερώτησα τι φαγητό ήτο. Τότε μου είπε ότι είναι βάτραχοι. «Αχ», είπα «και μη χειρότερα! Τι έχει να διέλθει το κεφάλι».

Τέλος, αι εργασίες μου εμπάταραν και ηναγκάσθην και το επούλησα [το καροτσίνι] και έφυγα παντελώς απ’ εκεί και επήγα εις το Λύνγγον Νεμπράσκα με 25 πατριώτες Καλαβρυτινούς και 30 Μεσσήνιοι να εργασθούμε εις την γραμμήν με 1,60 την ημέραν.

Όπου μας λέγη ο Μπόσης ότι όλοι ομού θα εκλέξουμε έναν να ομιλεί την αγγλικήν καλά ως διερμηνέα. Τότε οι Καλαβρυτινοί εκλέξαμε ιδικόν μας, και οι Μεσσήνιοι ήθελαν ιδικόν τους.

Προήλθε σύγχησις και εβρισθήκαμε, όπου αρχίσαμε πρώτον τας γροθιές κατόπιν με  ξύλα, με πέτρες, όπου εμαχόμεθα περίπου από μισή ώραν, όπου ετραυματίσθηκαν πολλοί εκατέρωθεν. Τέλος ενικήσαμεν τους Μεσσηνίους και έφυγαν και  εμείναμε εμείς και εργασθήκαμε όλον το καλοκαίρι έως τον Δεκέμβριον του 1909. Έγινε σχεδόν μάχη, σαν Τούρκοι με Έλληνες στο Σαραντάπορο! Αφού εβγήκαν άλλοι πολίται και  εθαύμασαν τα γεγονότα, ενώ μας έλεγαν να μας δώσουν 1.000 δολάρια να ξαναπαίξουμε άλλην μια φορά αυτήν την μάχην!

Από εκεί κατόπιν εσχόλασε η εργασία και πότε εύρισκα εργασία μια εβδομάδα, πότε ένα μήνα, πότε εκαθόμουν. Ήλθε το άλλο καλοκαίρι του 1910.

[…]

Εν τω μεταξύ δε αυτήν την εποχήν η Ελλάς έκαμε Συμμαχίαν με την Σερβίαν και Βουλγαρίαν και εκήρυξε τον Πόλεμον κατά της Τουρκίας, όπου εγίνοντο καθ’ εκάστην συλλαλητήρια και δια τηλεγραφημάτων εκαλούσαν τους Έλληνας προς απελευθέρωσιν της Πατρίδος.

Τότε δε και εγώ εσυνεκινήθην διότι έτρεφα και μίσος κατά των Τούρκων διότι είχα μελετήσει ιστορίας, όπου αμέσως απεφάσισα να έλθω κάτω, όπου και πολλούς άλλους επαρακίνησα.

Όπου κατά 15 Οκτωμβρίου 1912 άφησα πλέον την γην της Αμερικής και αναχώρησα δια μέσον Παρισίων, έμεινα δε 4 ημέρας εις την Μασσαλίαν και απ’ εκεί απεβιβάσθην εις τας Πάτρας και εις την Αγαπητήν μου Πατρίδα.

Τότε δε έμεινα 10 ημέρας και είδον τους συγγενείς και φίλους, αλλά τόσον άσχημος μου εφάνη ο κόσμος εις την Ελλάδα, διότι εις την Αμερικήν έχουν πολύ ανωτέραν ανάπτυξιν.

Τότε δε επαρουσιάσθην εις την Στρατολογίαν και μας απέστειλαν εις την Θεσσαλονίκην.

Αλλά πριν φθάσομε εις Θεσσαλονίκην επαρεδώθη η Θεσσαλονίκη και δεν έλαβον μέρος εις την μάχην ταύτην, αλλά εμείναμε φρουρά εις την Πόλιν. Αδιήγητος είναι ο ενθουσιασμός του λαού μετά την πτώσιν της πόλεως.

Advertisements

61 Σχόλια to “Περιπέτειες, βίος και διαθήκη Χρήστου Θεοδωρακόπουλου”

  1. nirevess said

    Πολύ ωραίο, μπράβο!

  2. Γς said

    Καλημέρα
    Πολύ ωραίο.
    Κι ο Γς θυμήθηκε και τον Γς-παπού που πήγε και δεν του άρεσε και γύρισε πίσω στη Μάνη.

  3. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Νικοκύρη, διόρθωσε το: […] Λογαριάζω επίσης να παρουσιάσω τους επόμενους μήνες τα βιβλία της Φωτεινής Σκοπούλη Γεωργίας Σκοπούλη “Αυτές που γίναν ένα με τη γη” και “Στ’ απόσκια της ιστορίας”, […]

  4. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Θα πούμε και για έναν δικό μου προ-προπάππο κάποτε.

    3: Σευχαριστώ, αβλεψία!

  5. Yannis said

    Καλημέρα.

    Πολύ ενδιαφέρον κείμενο!
    Απίθανα τα παθήματα όταν δεν ξέρεις τη γλώσσα. Ο δικαστής τί τον ήθελε το διερμηνέα, μορφωμένος άνθρωπος; Αφού η αγγλική έχει το 60% των λέξεων της από τα ελληνικά 🙂

    Μια παρατήρηση: Είναι κάπως απίθανο να είδε το Αγαλμα της Ελευθερίας σε χρυσαφί χρώμα («χρυσούν»), επειδή, σύμφωνα με τη Wikipedia, το 1906 είχε ολοκληρωτικά χάσει το αρχικό χάλκινο (χρυσαφί) χρώμα του από την επιφανειακή οξείδωση.

    Ερώτηση: Το «Λύνγγον Νεμπράσκα» είναι το Lincoln, Nebraska?

  6. Δημήτρης Μ. said

    Εξαιρετικό κείμενο. Αποδεικνύει το φιλήσυχον και ανώτερον των Ελλήνων μεταναστών, σε αντίθεση με τους βρωμοπακιστανούς και τους (δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ) Αλβανέ, Αλβανέ.

  7. sarant said

    5: Ναι, το Λίνκολν.

    Μου έκανε εντύπωση αυτό ακριβώς, η πρόδηλη αδυναμία συνεννόησης.

  8. Ας σημειώσουμε, για όποιον δεν το ξέρει, ότι το ως το 1933 το δολάριο ήταν το 1/5 της χρυσής λίρας — μεροκάματο δηλαδή ενός δολαρίου δεν ήταν διόλου αμελητέο. Δικαίως πήγαιναν στην Αμερική για να καζαντήσουν…

  9. Κουγιαγια said

    Α, πολύ ωραίο κέιμενο.
    Ευτυχώς δεν είναι τρολομαγνήτης το σημερινό άρθρο και ελπίζω να διαβάσουμε ήρεμα τα κυριακάτικα σχόλια. Να κάνω και μια πρόβλεψη για τον αριθμό τους: δεν θα ξεπεράσουν τα 120.

  10. Alexis Alexiou said

    καλημέρα και από εμένα.
    μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά από τα σπίτια τους,
    ξένοι σε ένα τόπο διόλου φιλικό, χωρίς γνώση της γλώσσας,
    χωρίς καθαρό σώβρακο που λέει ο λόγος και αυτό που τους έννοιαζε ήταν
    αν ο διερμηνέας θα ήταν Μεσσήνιος ή Καλαβρτυτινός!!!
    Τα αποτελέσματα τα διαβάσαμε…
    Καλημέρα και καλή Κυριακή

  11. rx8_drifter said

    Αλλά πλησίον εκεί ήτο ένα σπίτι Ρώσοι την καταγωγήν και είχε δύο κορασίδες, όπου επήγαινα κάθε ημέραν και έπαιρνα γάλα και αυγά, όπου δεν ήργησα δε να τα φκιάσω με την μικρότερην. Επήρα ένα βιβλίον δήθεν δια να με μαθαίνει αγγλικά και έτσι τα εψήσαμε, όπου τα επέρασα ωραία.

    Απο το 1900 τα φτιάχναν, κι εγώ νόμιζα ότι είναι τελευταίας εσοδίας αυτή η έκφραση!

    Τρομερό κείμενο, συγχαρητήρια για το ξετρύπωμα

  12. sarant said

    11: Σωστή επισήμανση!

  13. Yannis said

    # 7 @ Sarant

    Ευχαριστώ για τη διευκρίνηση.

    «Μου έκανε εντύπωση αυτό ακριβώς, η πρόδηλη αδυναμία συνεννόησης.»

    Μάλλον ήταν θέμα συνήθειας και διαπαιδαγώγησης των (εκεί) ντόπιων.
    Σήμερα, μου κάνει εντύπωση πώς οι περισσότεροι (μορφωμένοι, τουλάχιστον) προσπαθούν να μιλήσουν αργά και καθαρά, όταν διακρίνουν ξενική προφορά στη φωνή σου. Το κάνουν και μερικοί Ελληνες όταν μιλούν με μετανάστες.

    Αλλά, πάλι, όταν 2 άνθρωποι δε μιλάνε ο ένας τη γλώσσα του άλλου χρησιμοποιούν κάποιες κινήσεις (κεφαλιού, χεριών) ή στοχειώδεις ήχους. Αλήθεια, εκφράζονται με διαφορετικές κινήσεις ή ήχους αν μιλούν διαφορετικές γλώσσες; Εχει γραφεί κάτι γι’ αυτό;

  14. sarant said

    13 Τέλος: Ναι, υπάρχουν διαφορές, με πιο χαρακτηριστική την κίνηση του κεφαλιού για να πούμε ‘ναι’ ή όχι.

  15. Γς said

    Σχετικά με το άγαλμα του Κολόμβου.
    Δεν εννοεί βέβαια εκείνο στο Columbus Circle.
    Πάντως καί άλλα αγάλματα του Κολόμβου σχετίζονται με την Νέα Υόρκη.
    Οπως εδώ το 1892 που λέει για τα αποκαλυπτήρια ενός στους 15 δρόμους (όπως θα έλεγε κι ένας Ελληνας της ΝΥ τη 15th Street).
    Στην ίδια εφημερίδα έπεσα πάνω σ αυτήν την γελοιογραφία.
    Ποιος ξέρει κάτι για την παροιμία της λεζάντας:
    «When greek meets greek»

  16. Γς said

    11:

    Ο φτιάξας του φτιάξαντος εδώ:

  17. Gpoint said

    # 13

    Εκεί που ο Ελληνας απορεί βγάζει έναν ήχο εεεε ; ενώ ο Αλβανός λέει αααα ;, έτσι ξεχώριζα στους ελληνόφωνους μαθητές μου την καταγωγή τους

  18. sarant said

    15: Η παροιμία λέγεται όταν πονηρός «βρει τον μάστορά του» από άλλον, πονηρότερον.

  19. Yannis said

    14. Ναι, αυτό το έχει ζήσει ο καθένας μας που βρέθηκε στο εξωτερικό.
    (Ασε που το «ναι» μας ηχεί σαν «όχι» σε πολλές άλλες γλώσσες.)

    Αλλες ίσως;;; Ιδιαίτερα για εκείνα τα χρόνια που ο κινηματογράφος και η τηλεόραση δεν είχαν κάνει γνωστές αυτές τις κινήσεις/ήχους από χώρα σε χώρα.

    Ευχαριστώ και πάλι.

    15. Βρήκα μια εξήγηση
    http://english.al/proverb/when-greek-meets-greek-then-comes-the-tug-of-war/

    Δεν ξέρω αν είναι αξιόπιστη πηγή.

  20. NM said

    (#10): Φαίνεται καθαρά ότι δεν γνωρίζετε τι εστί Μεσσήνιος, φίλτατε !
    Ρωτήσατε και ημάς τους Καλαβρυτινούς !!
    (H.C)

  21. Πηνελόπη Καμπάκη Βουγιουκλή said

    Kαλό είναι να το διαβάσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι συμπατριώτες μας για να δουν πώς μοιάζει ο βίος των Ελλήνων εκείνο τον καιρό με αυτό των μεταναστών σήμερα, πώς τους θεωρούσαν εγκληματίες – κάποιοι ήταν- πώς τους φερόταν με απαξίωση… κτλ. Έρμα ξένα..

  22. cronopiusa said

    Η ανεργία κάνει τους Έλληνες μετανάστες βαποράκια – Έκρηξη συλλήψεων νεαρών στο εξωτερικό

  23. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  24. aerosol said

    Ορίστε η σελίδα της wikipedia με τα γεγονότα του 1909 στο Λίνκολν της Νεμπράσκα. Βέβαια το πλήθος δεν ήταν 100.000 (ακόμα και τώρα το Λίνκολν είναι πόλη στο μέγεθος της Πάτρας περίπου).

  25. skol said

    Εκείνα τα χρόνια, ‘907, ‘908, ήταν και ο Αντρέας Κορδοπάτης στην Αμερική. Ενάμισι δολάριο και αυτός μεροκάματο στη Μπιούτη Μοντάνα (Butte, Montana)

    Το «τι έχει να διέλθει το κεφάλι» είναι καθαρευουσιάνικη μετάφραση κάποιας παροιμιακής φράσης; Μήπως από το «τι έχει να τραβήξει και αυτό το κεφάλι»;

  26. Λες κι είναι βγαλμένο απ’ το διδακτορικό του οπουτζή. Πού έχει χαθεί αυτή η ψυχή;

  27. alexisphoto said

    @20
    Η αλήθεια είνια ότι δεν ξέρω!!!!
    Η άλλη αλήθεια είναι είναι ότι η παρατήρησή μου δεν εστιαζεται στη γεωγραφική περιοχή αλλά
    σε μια νοοτροπία που συναντάται παντού στην Ελλάδα (και όχι μόνο)…
    Στη συγκεκριμένη περίπτωση δε, εντύπωση μου κάνει πως ενώ δεν είχαν στον ήλιο μοίρα,
    επιβάρυναν την θέση τους με τέτοιες συμπεριφορές.
    Πάντως δεν είχα πρόθεση να θίξω κανέναν.
    Ευχαριστώ

  28. Εθνικόφρων said

    Αξιότιμοι σύντροφοι,

    Παμπόνηρος ο οικοδεσπότης μας κ. Σαραντάκος: Αντί να αναρτήση τα αποσπάσματα της αυτοβιογραφίας του Χρήστου Θεοδωρακοπούλου που θα εστενοχώρουν τους Μπολσεβίκους αναγνώστας του, μάς ανήρτησε τα αποσπάσματα που θα συγκινήσουν τας ευαισθήτους ψυχάς των Συριζαίων (βλέπε σχόλια Νο 6, 21 και 22), προκειμένου να κάμουν την σύγκρισιν μεταξύ των τότε μεταναστών Ελλήνων εις ΗΠΑ και των νύν κατσαπλιάδων εισβολέων Λαθρομεταναστών εν Ελλάδι.

    Εισέρχομαι ευθέως εις το «ψητόν»: Γράφει ο μακαριστός Χρήστος Θεοδωρακόπουλος εις την αυτοβιογραφίαν του (εξ ής αντλεί ο κ. Σαραντάκος), ήν δύνασθε να καταβιβάσητε εδώ:

    https://docs.google.com/file/d/0B2eidf6zHxGYUXhacE9BY3VNbDA/edit

    1. (Σελ. 67-70) «Μάρτιος 1947. Ο Βασιλεύς Γεώργιος ο Β΄ απέθανε εκ συγκοπής. Ανέλαβε ο Παύλος. Μεγάλη αναρχία εις την Ελλάδα, οι δε Κουμμουνισταί αντί να υποκύψουν, τόσο δυναμώνουν εις όλα τα μέρη και κάνουν όργιο εις τους αντίθετους».

    2. «Αύγουστος 1947. Η κατάστασις όλο χειρότερον πηγαίνει. Οι Κουμμουνισταί τους οργανώνει η Ρωσία εις το έδαφος της Σερβίας και έρχο-νται κάμνουν όργια στους Εθνικούς. Γέφυρες κρημνίζουν, τρέ-να ανατινάζουν, αυτοκίνητα και οτιδήποτε ημπορούν να αρ-πάξουν, αλλά οι λαϊκοί οργανώθηκαν πολύ και τους κτυπάν».

    3. « Απρίλιος 1948. Η Αμερική δεν υποκύπτει. Λέγει ότι όλα τα έθνη θα κατα-στραφούν, αυτοί θα είναι οι τελευταίοι. Στέλνει χρήματα με το τσουβάλι και πολεμοφόδια και τροφίματα εις την Ελλάδα και Τουρκία δια να υποκύψουν οι Κουμμουνισταί, αλλά τίποτε. Αι σφαγαί εξακολουθούν και από τα δύο Κόμματα. Εις όλην την Ελλάδα υπολογίζονται να χάνουνε [την ζωήν] άνω των 100 ανθρώπων παρ’ ημέραν. Επιστράτευσιν κάνουν και από τα δύο μέρη. Έδωσε ο Θεός οργή, θα χαθούμε».

    4. «Μάρτιος 1950. Οι Κουμμουνισταί εκαθάρισαν πλέον από την Ελλάδα. Άλλοι εφονεύθηκαν και άλλοι είναι ακόμη στας φυλακάς, αλλά έχουν την ελπίδα των να ξανασηκώσουν επανάστασιν».

    Αυτός ήτο ο μακαριστός Χρήστος Θεοδωρακόπουλος, σύντροφοι: Εθνικόφρων του κερατά, μέγας αντικομμουνιστής κλπ. Αλλά έτσι όπως μας τον επαρουσίασεν ο κ. Σαραντάκος, οι αφελείς Μπολσεβίκοι αναγνώσται ενόμισαν (και εγώ μεταξύ αυτών, αρχικώς) ότι ο Θ. ήτο κοινωνικός επαναστάτης, πρόγονος των σημερινών Συριζαίων!..

    Δεν λέγω άλλα, διά να μη με αποβάλη από το παρόν Ιστολόγιον ο ρέκτης κ. Σαραντάκος. Διά σήμερον συνιστώ να καταβιβάσητε το θαυμάσιον βιβλίον του Χρήστου Λάζου «Έλληνες στην Ανακάλυψη της Αμερικής»

    το εξαιρετικόν «Έλληνες στην Διασπορά από τον 15ον μέχρι τον 21ον Αιώνα»

    και το αγαπημένον βιβλίον του αγραμμάτου Αρχηγού σας, Αλεξίου Τσίπρα «Το Δόγμα του Σόκ» (εκδ. «Λιβάνη») συγγραφέν υπό της αγαπημένης των απανταχού Συριζαίων, Εβραίας (από τον Καναδά) συγγραφέως Ναόμι Κλάϊν, ήτις επεσκέφθη προσφάτως την Ελλάδα, συνήντησε τον Τσίπραν και ο αρχηγός του Σύριζα την εμπέρδεψε με την νέγραν μοδέλαν Ναόμι Κάμπελ!.. Τόσον τερατωδώς μορφωμένος είναι ο αυριανός Πρωθυπουργός του Ρωμέηκου…

    Και εις άλλα με υγείαν

    ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΝ Έλλην και ουχί Ρωμηός καρπαζοεισπράκτωρ
    Μέγας Ευεργέτης του παρόντος Ιστολογίου (Βιβλιοθήκη Loeb κλπ.)

  29. Φαίνεται ότι το έχει σύστημα ο 28 να ανακατευθύνει σε λίκνους στο Scribd που δεν μπορείς να κατεβάσεις τα πεντέφια, ιδού ο ιερός λίκνος για τους Έλληνες Στη Διασπορά.

    http://www.24grammata.com/?p=6558

  30. Γς said

    28 @ Εθνικόφρονα

    Μακαριστός ο Χρήστος Θεοδωρακόπουλος ;
    Κληρικός ήταν;

    Θέλω το δωράκι μου πάλι. Οπως με το «Ασκαρδαμυκτί»

  31. NM said

    #27: Το #20 ήταν πλάκα.

  32. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    24: Μπράβο!

    25: Το «να διέλθει» είναι σίγουρα μετάφραση του «να περάσει», αλλά την έκφραση και πάλι δεν την ξέρω,

  33. munich said

    @29
    όπως με ενημέρωσε κι εμένα φίλτατος συσχολιαστής εδώ, για να κατεβάσεις δωρεάν από το σκριμπντ.κομ πρέπει πρώτα να δημιουργήσεις λογαριασμό και να ανεβάσεις κάτι δικό σου ο,τιδήποτε. μετά πράγματι μπορείς να κατεβάσεις ό,τι θες αρκεί ο χρήστης που το ανέβασε να μην έχει θέσει περιορισμούς

  34. Εθνικόφρων said

    Αξιότιμε κ. Γς,

    το «μακαριστός» λέγεται εξίσου διά λαϊκούς + κληρικούς από την εποχήν του Ηροδότου, ασχέτως αν οι μισέλληνες παπαδοκαλόγεροι της Ορθοδοξίας προσπαθούν να σφετερισθούν την λέξιν διά τον εαυτόν των. Βεβαίως, δικαιολογείσθε διά την άγνοιάν σας,διότι την χρήσιν τού «μακαριστός» και διά τούς λαϊκούς, ηγνόει και ο ρέκτης κ. Σαραντάκος, ως αποδεικνύεται εκ σχολίου του εις προ ημερών ενθάδε ανάρτησιν.

    Σάς παραπέμπω εις το Ετυμολογικόν Λεξικόν του Μπαμπινιώτου, σελίς 808: «μακαριστός= «αυτός που θεωρείται ευτυχισμένος, αξιοζήλευτος». Ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ., παράβαλε Ηροδότου Ιστορίαι 7.18.11-13: «επιστάμενος ταύτα γνώμην είχον ατρεμίζοντά σε μακαριστόν είναι προς πάντα ανθρώπων».

    Θέσατε εις το search του TLG το λήμμα «μακαριστ*» και θα ιδήτε πόσα αποσπάσματα αρχαίων συγγραφέων θα σάς ανταποδώση

    http://perseus.uchicago.edu/perseus-cgi/search3torth?dbname=GreekFeb2011&word=%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84*&OUTPUT=conc&ORTHMODE=ORG&CONJUNCT=PHRASE&DISTANCE=3&author=&title=&POLESPAN=5&THMPRTLIMIT=1&KWSS=1&KWSSPRLIM=500&trsortorder=author%2C+title&editor=&pubdate=&language=&shrtcite=&filename=&genre=&sortorder=author%2C+title&dgdivhead=&dgdivtype=&dgsubdivwho=&dgsubdivn=&dgsubdivtag=&dgsubdivtype=

    Με την ευκαιρίαν, αγαπητέ κ. Γς, σάς προσφέρω έν ανεκτιμήτου αξίας βιβλίον (Βοστώνη, 2004) το οποίον αναγιγνώσκω αυτόν τον καιρόν και έχω πέσει από τα σύννεφα, αντιλαμβανόμενος πόθεν προέκυψεν η «παρθενία» της Εβραίας πόρνης Μαριάμ (έτσι την αποκαλεί το σοφόν Ταλμούδ) και όλη αυτή η «Μαριολατρεία» που θριαμβεύει (ιδίως) το θέρος απανταχού της Ελλάδος.

    Εάν διαβάζετε αγγλικά, κάμετε μίαν προσπάθειαν να το ξεφυλλίσετε και θα εκπλαγήτε.

    Επίσης, προσφέρω διά τους συναδέλφους μηχανικούς κλπ. αναγνώστας που λατρεύουν τα Μαθηματικά, μίαν εκπληκτικήν εγκυκλοπαιδείαν των Μαθηματικών

    http://zh.scribd.com/doc/56482981/Encyclopedia-of-Mathematics-Science-Encyclopedia

    εκδόσεως 2005 που θα σάς κάμη να μελαγχολήσητε, διαπιστώνοντες πώς διδάσκονται τα Μαθηματικά εις τον Αγγλοσαξωνικόν Κόσμον και πώς εδώ εις το καθυστερημένον Ρωμέηκον…

    Και εις άλλα με υγείαν

    ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΝ Έλλην και ουχί Ρωμηός καρπαζοεισπράκτωρ
    Μέγας Ευεργέτης του παρόντος Ιστολογίου (Βιβλιοθήκη Loeb κλπ.)

  35. Alexis said

    Κι ενώ η …ιστορύπανση συνεχίζεται από εθνικόφρονες και ουχί καρπαζοεισπράκτορες, εγώ θα περιοριστώ σε γλωσσικής φύσεως μόνο επισημάνσεις:
    σχ, 11: Η έκφραση «τα φτιάξανε» είναι όντως πολύ παλιά και βαθιά ριζωμένη στη λαϊκή γλώσσα. Μην ξεχνάς ότι σε πολλές ντοπιολαλιές υπάρχει η έκφραση «τα σάξανε» όταν αναφέρονται σε ζευγάρι που λογοδόθηκε ενώ οι αρραβώνες λέγονται και «σάσματα».

  36. Κατά διαβολική σύμπτωση, ο κ. Χρήστος Θεοδωρακόπουλος είναι σχεδόν σίγουρο πως είχε γνωρίσει τον παππού μου (Mihail Kapsocalyvas, in case you were wondering) που έφτασε στην Αμερική το 1905, ήταν κοντοχωριανός (από Ελαιώνα Αχαΐας), είχε δουλέψει στην Όμαχα (Νεμπράσκα) την ίδια εποχή, και γύρισε στην Ελλάδα το 1912 για τους Βαλκανικούς πολέμους επίσης.

    Νομίζω, με αρκετήν εμπιστοσύνη, πως βρήκα τα χαρτιά του κ. Θεοδωρακόπουλου στα αρχεία του Έλις Άιλαντ εδώ!

    Χρειάζεται λίγη φαντασία για να τα ψάξεις αυτά τα αρχεία, αλλά, εν πάση περιπτώσει, στο χειρόγραφο PDF έχουμε, στην τέταρτη σειρά

    Στήλη NAME IN FULL: Christos Theodoropoulos (μάλλον έγινε έκπτωση στο -ακ-)
    Στήλη Age: 19
    Στήλη Last Residence: Vilivina (έχει μεταγραφεί Vitorina εδώ)

    και πολλά άλλα ενδιαφέροντα (π.χ., μαθαίνουμε στις τελευταίες στήλες πως ο κ. Θεοδωρ(ακ)όπουλος δεν ήταν polygamist ή anarchist! 🙂 )

    Οι ημερομηνίες ταιριάζουν σχεδόν απόλυτα, και διαφορές 13 περίπου ημερών μπορεί να οφείλονται στην διαφορά Γρηγοριανού/Ιουλιανού ημερολογίου.

  37. Ω, λάθος το λινκ για την Vitorina, το σωστό εδώ.

  38. sarant said

    36: Μιχάλη, το είχα σκεφτεί να ψάξω, αλλά περίμενα κάποιον άλλον -συγχαρητήρια!

  39. …και ακόμα πιο λάθος, γιατί βλέπω πως ο συγγραφέας έχει βρει το σωστό αρχείο στο Έλις Άιλαντ. Προσπάθησα πάντως!

  40. Συνέχεια στο 39,
    Α, κάτσε, για τον Σωτήρη λέει – καλά το πέτυχα, επομένως!

  41. Σελίδα 88 του βιβλίου.

  42. Γς said

    36.
    >Mihail Kapsocalyvas

    Kαψοκαλύβας: Αυτός ο οποίος, ενώ έχει στρώσει μία κατάσταση όμορφη και περιποιημένη, τα παρατάει όλα και φεύγει. Στην Αμερική λ.χ., το 1905.

    Οχι σαν το παρόν ιστολόγιο, που είχε την ατυχία να γυρίσει πίσω ο Γς-παπούς (#2)
    😦

  43. cronopiusa said

    Το χρονικό ενός κρατικού εγκλήματος

  44. sarant said

    36-42: Ήταν παρατσούκλι το συγκεκριμένο Καψοκαλύβας;

  45. Όχι, ήταν κανονικό επώνυμο, αλλά για κάποιο λόγο άλλαξε. Οι κακές γλώσσες λένε για κάποια νομικά μπλεξίματα, αλλά ποτέ δεν έβγαλα άκρη (λες να χρώσταγε κάνα χαράτσι; 🙂 ).
    Το επώνυμο υπάρχει ακόμα στην περιοχή, και έχω ακόμα μακρυνά ξαδέρφια και ανήψια από το ευγενές σόι των Καψοκαλυβαίων! 🙂

  46. 42,
    Κάπως έτσι! 🙂

  47. Ανδρέας Καλογερόπουλος said

    Αυτό με το Λύγγον της Νεμπράσκα μου θύμισε τον πατέρα μου (πρώην μετανάστη στη Αδελαϊδα της Αυστραλίας όπως έχω ξαναπεί παλιότερα) που έλεγε για ένα ξαδερφό του που είχε μία φάρμα στη Μποραγάστα. Αυτό το Μποραγάστα μου φαινόταν εξωτικό και μου έκανε για τοπωνύμιο των Αβοριγίνων. Κάποια στιγμή λοιπόν μου εξήγησε ότι πρόκειται για το Port Augusta, πόλη περου 100-200 χλμ βόρεια τηςΑδελαϊδας.

    Η πιο αστεία πάντως (και προφανώς εσκεμμένη) αλλαγή τοπωνυμίου είναι του Glenelg. Το Glenelg είναι ένα παραλιακό προάστιο της Αδελαϊδας (κάτι σαν το δικό μας Παλιό Φάληρο) που οι Έλληνες το έλεγαν Κλανέρι! Οι αθεόφοβοι το έκαναν να μοιάζει σαν γραφικό χωριό που οι κάτοικοί του έχουν …περίεργες συνήθειες.

  48. Ανδρέας Καλογερόπουλος said

    όπου «περου» βλ. «περίπου»

  49. gryphon said

    Πολυ ωραιο αρθρο και πολυ ωραια η αφηγηση του Χρηστου Θεοδωρακοπουλου.Και η ιδιομορφη γλωσσα ειναι διασκεδαστικη.
    Μου αρεσε το «αδιηγητος» που χρησιμοποιει για να περιγραψει τον ενθουσιασμο του κοσμου για την απελευθερωση της Θεσσαλονικης.
    Αλλιως ηταν οι ανθρωποι τοτε αλλιως σημερα.Γι’αυτο και ειναι ακυρο το λινκ της cronopiusa για την ανεργια που σπρωχνει τους ελληνες νεους να γινουν λεει βαπορακια.Γιάυτα τα ατομα που το κανουν αυτο δεν φταιει η ανεργια γιατι και δουλειες να υπηρχαν θα επελεγαν τον (φαινομενικα) ευκολο τροπο για να βγαλουν γρηγορα λεφτα οπως παραδεχεται εξαλλου και ο συντακτης.
    Ενω ο Θεοδωρακοπουλος και αλλοι σαν κι αυτον δεν ειχαν προβλημα να δουλεψουν και σε ορυχεια και σε σφαγεια και στους σιδηροδρομους και να πουλανε στον δρομο και οτιδηποτε.Ουτε να γυριζοτν απο πολη σε πολη η πολιτεια και να γνωριζουν κοριτσια και να διασκεδαζουν οταν μποτουσαν.Δεν καθοντουσαν.
    Αλλα και οι αμερικανοι ηταν διαφορετικοι.Εκεινο το σημειο που περιγραφει τον καυγα καλαβρυτινων και μεσσηνιων που πλακωνονταν και μαζευτηκαν οι αμερικανοι κατοικοι ενθουσιασμενοι απο το θεαμα και τους προσφεραν λεφτα για να ξαναπλακωθουν.τα λεει ολα.
    Ετσι ηταν καποτε αυτοι που εφτιαξαν και εκαναν μεγαλη αυτη τήν χωρα.Οχι σαν σημερα που εχουν γιανει η γινονται σιγα σιγα και οι τελευταιοι προοδευτικοι και με πολιτικα ορθες αποψεις.Ευνουχισμενοι δηλαδη.
    Οσο γι’αυτα που λεει ο Εθνικοφρων οτι στην συνεχεια της αφηγησης του που δεν υπαρχει στο αρθρο και φαινεται οοπως λεει οτι ο Θεοδωρακοπουλος ηταν αντικομμουνιστης εθνικοφρων κλπ και οχι συριζαιος της εποχης πρεπι να πω οτι συμφωνω αλλα η αναφορα του ηταν περιττη.Ηταν φανερο αυτο και μονο απο την αφηγηση που υπαρχει στο νημα.
    Αφου οτι μολις εμαθε τα νεα οτι γινονται συλλαλητηρια και καλουν τους νεους για εθνοαπελευθερωτικο αγωνα λεει εσυνεκινηθην και τα παρατησε ολα περασε τον ωκεανο και γυρισε πισω.
    Αν ηταν σαν κατι σημερινους διθνιστες συριζαιος η και αστος κωλοπαιδο του μπαμπα του (κατι σαν τον Βαρβιτσιωτη π.χ) και εδω να ηταν θα εφευγε για την Αμερικη κολυμπωντας .

  50. physicist said

    #49. — Ετσι ηταν καποτε αυτοι που εφτιαξαν και εκαναν μεγαλη αυτη τήν χωρα.Οχι σαν σημερα που εχουν γιανει η γινονται σιγα σιγα και οι τελευταιοι προοδευτικοι και με πολιτικα ορθες αποψεις.Ευνουχισμενοι δηλαδη.

    Α, ναι. Η κατάργηση του racial segregation, ο σεβασμός των φυλετικών ιδιαιτεροτήτων, η προσήλωση στην ισότητα των φύλων (όλα με ορισμένες αναπόφευκτες υπερβολές καμια φορά), όλα αυτά που κάνουν την Αμερική ελκυστική για τα καλύτερα μυαλά του πλανήτη και τροφοδοτούν τη ζωτικότητα αυτής της χώρας είναι ευνουχισμός. Το πλήθος των επιστημόνων και των πνευματικών ανθρώπων που έφυγε από τη ναζιστική Γερμανία και εκτόξευσε την Αμερική στην κορυφή της έρευνας παγκόσμια, το έκανε επειδή φαντασίωνε να συμμετέχει σε καυγάδες Βαυαρών εναντίον Βεστφαλών με τους Αμερικάνους να χτυπάνε παλαμάκια γύρω-γύρω.

    Τι άλλο θα διαβάσουμε ακόμα …

  51. Φυσικέ, τι ψάχνεις τώρα…

  52. physicist said

    Τίποτα, Δύτη, απλώς πύκνωσε η ομίχλη κι έβαλα μια φωνή να δω αν μ’ ακούει κανείς. 🙂

  53. rx8_drifter said

    σελ 139:
    Το Σικάγον θα αποστείλει περί τας 10.000 Ελλή-νων, Μακεδόνων και Βουλγάρων εις τον πόλεμον. 3.000 ήδη εξεκίνησαν.

    Ποιοί είναι αυτοί οι Μακεδόνες? 😀

  54. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Την ίδια εποχή: (αντιγράφω από http://antigeitonies2.pblogs.gr/tags/tikas-gr.html )
    >>Στο Ντένβερ ζούσαν 240 Ελληνες. Ο ‘Boss’ της περιοχής Λεωνίδας Σκλήρης απο τη Σπάρτη εύρισκε δουλειά στους Έλληνες με ημερομίσθιο 1,75 δολ., όταν οι άλλοι εργάτες έπαιρναν 2,5 δολ

  55. ππαν said

    53: Οι κάτοικοι τηνς οθωμανικής Μακεδονίας. Είμαστε στα 1912

  56. Κουγιαγια said

    51, 52
    Στο «μεζεδάκια λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία» πηγαίνετε για δείτε τι θα πεί ομίχλη…

  57. Γς said

    56 @ Κουγιαγια

    >Στο “μεζεδάκια λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία” πηγαίνετε για δείτε τι θα πεί ομίχλη…

    Ο Γς επιστρέφων από το νήμα “μεζεδάκια λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία”

  58. Κουγιαγια said

    57 Γς
    Γυρεύοντας πήγαινες όμως. Δεν καθόσουν ήσυχος να κατακάτσει ο κουρναιχτός πούχε σηκωθεί, έκανες και σύ αντάρα.
    Και ενώ το «μεζεδάκια λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία» δεν είχε τίποτε που να το χαρακτηρίζει σαν τρολομαγνήτη, ξαφνικά κοντεύει τα 400 σχόλια…

  59. Κουγιαγια said

    58
    Διόρθωση: το «μεζεδάκια λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία» εχει λίγα σχόλια. Τα 400 σχόλια κοντεύει να φτάσει το «Η μαθηματική δομή της ελληνικής γλώσσας» το οποίο είναι τυπικός τρολομαγνήτης.

  60. Πολύ ωραία η αφήγηση, ευχαριστούμε. Βέβαια μιλάμε για μια εποχή που η βιομηχανική παραγωγή στις ΗΠΑ ήταν τεράστια και γι’αυτό οι μετανάστες έβρισκαν δουλειές (της κακιάς ώρας αλλά και πάλι καλύτερες από αυτές που τους περίμεναν στις πατρίδες τους). Για την ακρίβεια όσο η παραγωγή αυξανόταν τόσο το κράτος έκανε «εισαγωγή» φθηνού εργατικού δυναμικού, Αφρικανών σκλάβων αρχικά και έπειτα Ασιατών και Ευρωπαίων. Τώρα όσον αφορά τους Αμερικανούς της εποχής, το να πληρώνεις φτωχοδιάβολους ώστε να δέρνονται μεταξύ τους κι εσύ να απολαμβάνεις ως θεατής βρίσκεται αρκετά χαμηλά στην κλίμακα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (τουλάχιστον για εμένα).

    Λέει επίσης πολλά για την θέση των μεταναστών και η πρώτη φράση από τον σύνδεσμο του Αεροζόλ (#24): «A Greek immigrant was arrested for loitering after being accused of having sex with a white woman.»

    Λίγα πράγματα αλλάζουν στον κόσμο κι ας πέρασε ένας αιώνας.

  61. leonicos said

    Ω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: