Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Ο παππούς ο Μιχάλης

Posted by sarant στο 24 Σεπτεμβρίου, 2013


mimis_jpeg_χχsmallΑπό σήμερα αρχίζω να δημοσιεύω αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, «Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης» (1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Το σημερινό πρώτο κεφάλαιο ασχολείται με τους προγόνους, και ειδικότερα με τον παππού του ποιητή (δηλαδή τον παππού του παππού μου).

Ο ποιητής γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου του 1903 στη Γέρμα, ένα μικρό  χωριό της κεντρικής αποσκιαδερής Μάνης. Ήταν το τέταρτο παιδί του Δημήτρη και της Ισαβέλλας, που συνολικά στα δώδεκα πρώτα χρόνια του γάμου τους απόχτησαν οχτώ παιδιά, ένα κορίτσι και εφτά αγόρια.

Οι γονείς του ποιητή κατάγονταν από δυο αντιμαχόμενες εχθρικές πατριές, από τους Βασιλιάνους ο πατέρας και από τους Γιωργακιάνους η μητέρα. Τα συγγενολόγια αυτών των πατριών απλώνονται σε καμιά δεκαριά χωριά της Κεντρικής Μάνης, από το Οίτυλο και την Κελεφά ως τον Αη Βασίλη και τη Μαραθέα.

Η οικογενειακή μυθολογία ανάγει την αρχή των πατριών στην ύστερη Φραγκοκρατία, όταν δυο αδέλφια, ο Βασίλης κι ο Γιωργάκης, γιοι κάποιου βυζαντινού άρχοντα που λεγόταν Μιχαήλ (όλες οι επιφανείς μανιάτικες οικογένειες κατάγονται από κάποιον βυζαντινό άρχοντα…), καταφύγαν στη Μάνη για να γλιτώσουν από τους δολοφόνους του πατέρα τους. Εγκαταστάθηκαν στο Οίτυλο κι ήταν σ’ όλην τη ζωή τους αγαπημένοι. Το ίδιο και τα παιδιά τους.  Τα εγγόνια τους όμως χωρίστηκαν από οικονομικές αιτίες και από τότε ανάμεσα στους απογόνους του Βασίλη, τους Βασιλιάνους και του Γιωργάκη, τους Γιωργακιάνους γεννήθηκε μίσος βαθύ, που με τη σειρά του  γέννησε αιματηρούς γδικιωμούς και πολύνεκρες συγκρούσεις. (Οι Μανιάτες δεν μεταχειρίζονται τον όρο ‘βεντέτα’ για την εθιμική αντεκδίκηση, αλλά το ‘γδικιωμός’).

Σε μια φάση της αιωνόβιας αυτής έχθρας, οι Γιωργιακιάνοι είχαν καταφέρει να σκοτώσουν όλους τους αρσενικούς Βασιλιάνους, αλλά μια έγκυος Βασιλόνυφη, που κατέφυγε για προστασία στο επίσης ισχυρό γένος των Κυβελιάνων, γέννησε αρσενικό παιδί, που με τα χρόνια αναγέννησε τη γενιά.

Το τελευταίο επεισόδιο στη σειρά των αδιάκοπων σκοτωμών σημειώθηκε στα 1875 ανάμεσα Γέρμας και Κελεφάς, όταν οι Γιωργακιάνοι σκότωσαν κάποιο φαμέγιο, Μετζήτη ονόματι, ακουμπισμένο στους Βασιλιάνους, που φυσικά ζήτησαν γδικιωμό. Στη μάχη αυτή σκοτώθηκαν δύο εξέχοντες Βασιλιάνοι και τρεις εξ ίσου σημαίνοντες Γιωργακιάνοι. Ο Μιχάλης, ο παππούς του ποιητή, καταδικάστηκε σε έξι χρόνια φυλακή για τη συμμετοχή του στους σκοτωμούς, αλλά στα τρία χρόνια πήρε χάρη από τον βασιλιά Γεώργιο.

Ο παππούς ο Μιχάλης ήταν από κάθε άποψη επιβλητικός άνθρωπος. Ψηλός, σωματώδης, ομορφάντρας, οξύθυμος και εριστικός, ασυγκράτητος και πληθωρικός αλλά ταυτόχρονα καλόκαρδος και πονετικός, έγινε ένας από τους αρχηγούς των Βασιλιάνων κι όχι μόνο στο χωριό του. Το κύρος του ενίσχυε το γεγονός ότι κοντά στ’ άλλα προσόντα του τα χέρια του πιάναν και το μυαλό του έκοβε και επί πλέον ήξερε γράμματα.

Γεννήθηκε στα 1848 και έφηβος ακόμα έχασε τον πατέρα του τον Σαράντο, που πέθανε το 1860, σε ηλικία 42 χρονών. Από τα εφηβικά του χρόνια δεν καθόταν ήσυχος και παρά το νεαρό της ηλικίας του πήρε μέρος στη μεγάλη εξέγερση του 1862 κατά του Όθωνα, που κατέληξε στην έξωσή του. Άλλωστε κι ο πατέρας του ο Σαράντος δεν πήγαινε παρακάτω. Είχε πρωτοστατήσει κι αυτός στην πρώτη εξέγερση κατά της Αντιβασιλείας, τότε που οι Μανιάτες αιχμαλώτισαν ολόκληρο λόχο Βαυαρών, που προσπάθησαν κατόπιν να τους πουλήσουν σκλάβους στους πειρατές της Τρίπολης. Όπως διηγόταν στον γιο του, οι Βαυαροί φορούσαν λαμπρές χρυσοποίκιλτες στολές κι οι Μανιάτες ζητούσαν «ένα σφάντζικο για το Βαυαρό γυμνό και δύο για το Βαυαρό ντυμένο».

Μετά το μακελιό του 1875, ο Μιχάλης έβγαλε την ποινή του στις φυλακές της Πύλου, δηλαδή στο  μεσαιωνικό φρούριο του Ναυαρίνου, όπου μάλιστα έμαθε γράμματα σ’ ένα συμπατριώτη του φυλακισμένο επίσης για την ίδιαν υπόθεση. Η πρώτη  φράση που έγραψε ο μαθητής του χωρίς τη βοήθεια του δασκάλου του ήταν:

-Και τώρα Μιχάλη σ’ έχω χεσμένο!

Στα δύσκολα χρόνια της φυλάκισης, η γυναίκα του η Τασία αναδείχτηκε η πραγματική κολώνα του σπιτιού. Φρόντιζε τα δυο παιδιά της, το Δημήτρη που ήταν νήπιο και τη Μηλιά, την πεθερά της, το χτήμα και τα ζωντανά και κάθε μήνα ζωνόταν δυο πιστόλες, έπαιρνε μαζί της ψωμί, όσπρια, τραχανά, αλλαξιές με ασπρόρρουχα και τραβούσε δυο μέρες δρόμο στον φυλακισμένον άντρα της.

Βγαίνοντας από τη φυλακή ο Μιχάλης αποφάσισε να σταματήσει τον γδικιωμό με τους Γιωργακιάνους, πράγμα που δεν ήταν εύκολο γιατί οι Βασιλιάνοι, οι δικοί του δηλαδή, είχαν βάλει σκοπό να σκοτώσουν τον κάλλιο των Γιωργαακιάνων,  τον Δημητράκη τον Οικονομίδη, που υπηρετούσε στο Γύθειο αλλά κάθε Σαββάτο βράδυ ερχόταν στο χωριό του, στο Κρυονέρι, στήνοντάς του χωσία στη Φράγκα. Ο Μιχάλης όμως έστειλε με έμπιστό του άνθρωπο μήνυμα στον Οικονομίδη να μη γυρίσει απ’ τον συνηθισμένο δρόμο, αλλά να περάσει από τη Γέρμα, στο σπίτι του. Ο Οικονομίδης, άνθρωπος μυαλωμένος και πράος, ακολούθησε τη συμβουλή και οι δυο επιφανείς εκπρόσωποι των αντίπαλων γενών αποφάσισαν, για να σταματήσει ο γδικιωμός, να παντρέψουν εν καιρώ τα παιδιά τους, όπως έγινε αρκετά χρόνια αργότερα.

Ο Μιχάλης είχε έναν μοναχογιό, τον Δημήτρη, που γεννήθηκε το 1875, λίγο πριν φυλακιστεί ο πατέρας του, ενώ ο Δημήτρης ο Οικονομίδης είχε δυο κόρες, τη Σοφία και την Ισαβέλλα, πέντε και τριών ετών όταν κλείστηκε η συμφωνία, η οποία, παρά τις εκατέρωθεν αντιδράσεις, τηρήθηκε. Ο Δημήτρης κι η Ισαβέλλα αρραβωνιάστηκαν στα 1890, αλλά λόγω του νεαρού της ηλικίας τους, (ο γαμπρός ήταν τότε 15 και η νύφη 12 χρονώ), ο γάμος έγινε τέσσερα χρόνια αργότερα.

Ο γάμος έγινε τυπικά με προξενιό, όπως άλλωστε όλοι σχεδόν οι γάμοι εκείνον τον καιρό, ο Δημήτρης όμως έτσι κι αλλιώς καλόβλεπε την Ισαβέλλα. Ο γάμος τους  πήγε πολύ καλά, γιατί οι δυο σύζυγοι αγαπήθηκαν  μεταξύ τους και σ’ όλη τη διάρκεια της κοινής ζωής τους, που κράτησε 54 χρόνια, είχαν ο ένας για τον άλλον αλληλοσεβασμό και στοργή. Από το γάμο τους γεννήθηκαν οχτώ παιδιά, ένα κορίτσι η Τασία (1899) και εφτά αγόρια, ο Κώστας (1900), ο Μιχάλης (1901), ο Νίκος, (ο ποιητής 1903), ο Ηλίας (1905), ο Γιώργος (1907), ο Θόδωρος (1909) κι ο Γιάννης (1911).

Στο μεταξύ ο Μιχάλης είχε γίνει μέλος της γεροντικής του  χωριού, ενώ πολλές φορές είχε οριστεί «ξεβγαρτής». Ο θεσμός του ξεβγαρτή, καθαρά μανιάτικος, γεννήθηκε από την ανάγκη να συνεχίζεται η οικονομική και κοινωνική ζωή ενός τόπου όταν ανάμεσα σε δυο οικογένειες ξεσπούσε πόλεμος. Τότε η γεροντική του χωριού όριζε ένα  μέλος μιας τρίτης, ουδέτερης, οικογένειας, άνθρωπο με κύρος και επιβολή, να συνοδεύει κάποιον από τους αντιμαχόμενους όταν περνούσε αναγκαστικά από τις περιοχές που έλεγχαν οι αντίπαλοι. Ο ξεβγαρτής, πάντοτε ένοπλος και κρατώντας ένα μεγάλο και χαρακτηριστικού σχήματος ραβδί, ήταν ο εγγυητής της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας του  συνοδευομένου όσο βρισκόταν δίπλα του, είχε δε το δικαίωμα να πυροβολήσει και να σκοτώσει όποιον θα επιχειρούσε να θίξει τον προστατευόμενο του. Αναφέρονται περιπτώσεις που ο ξεβγαρτής είχε τέτοιο κύρος και επιβολή, ώστε αρκούσε να δώσει το ραβδί του να το κρατά ο συνοδευόμενος, ενώ ο ίδιος έμενε σπίτι του για να είναι ο προστατευόμενος του άτρωτος.

Όταν ο Μιχάλης πάντρεψε και την κόρη του τη Μηλιά με το Δημήτρη τον Καπερνάρο από τον Βαχό, αποφάσισε, παρά τη μεγάλη για τα μέτρα της εποχής ηλικία του (είχε πια περάσει τα σαράντα) να μεταναστεύσει στην Αμερική, παρασυρμένος από το μεγάλο μεταναστευτικό κύμα που σάρωσε την Ελλάδα στα τέλη του προπερασμένου αιώνα.

Μη έχοντας καθαρό ποινικό μητρώο έφυγε λαθρομετανάστης στην Κούβα, από όπου με καΐκι πέρασε στη Φλόριντα. Τους πρώτους μήνες δούλεψε σα  σκυλί στο στρώσιμο σιδηροδρομικών γραμμών στις Μεσοδυτικές Πολιτείες,  αρρώστησε όμως και με χίλια βάσανα και με τη βοήθεια άλλων ελλήνων μεταναστών βρέθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου έκανε τον πλανόδιο πωλητή αράπικων φιστικιών, που τα λέγανε πινότσι. Όλοι αυτοί οι μικροπωλητές, μετανάστες χωρίς νόμιμα χαρτιά οι πιο πολλοί, ήταν στο έλεος των πάντων, αρχίζοντας από τους αστυφύλακες και τελειώνοντας στους μάγκες της γειτονιάς.

Η αμερικάνικη περιπέτεια του Μιχάλη κράτησε έναν περίπου χρόνο και τέλειωσε με μια συμπλοκή με κάποιους αλήτες που λεηλάτησαν το καρότσι του και με τους αστυνομικούς που προσέτρεξαν σε βοήθεια τους. Το γεγονός ότι ο Μιχάλης πήρε μαζί του στην Αμερική και το πιστόλι του, τον έσωσε από βέβαιο θάνατο ή φυλάκιση. Τραυμάτισε σοβαρά τον αστυνομικό που πήγε να τον συλλάβει και κατέφυγε σ’ ένα μανιάτη ξενοδόχο του λιμανιού, ο οποίος τον βόηθησε να μπαρκάρει σε κάποιο ελληνικό καράβι και να γυρίσει στην Ελλάδα.

Ο Μιχάλης γυρίζοντας στον τόπο του συνόψισε τις εντυπώσεις του από την Αμερική με τη φράση:

-Εκεί οι άνθρωποι δουλεύουν σαν είλωτες και ζουν σα σκυλιά.

Πέθανε σε βαθιά γεράματα (*) το 1922, την ώρα που μαζί με τα μικρότερα εγγόνια του το Θόδωρο και το Γιάννη κόπριζε τις ελιές. Φόρτωνε στο μουλάρι την κοπριά από το γαλάρι τους στον Πουληγά και τα παιδιά με το ζώο πήγαιναν και τη σκόρπιζαν στα δέντρα. Όσο να πάνε και να ρθούνε ο γέρος ξάπλωνε σε μια μπατανία και τον έπαιρνε για λίγο. Κοιμισμένον τον βρήκε ο χάρος.

(*) Βαθιά γεράματα με τα μέτρα της εποχής -ήταν 74 χρονών.

61 Σχόλια προς “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Ο παππούς ο Μιχάλης”

  1. Για φαντάσου να ήταν κάποιος από τους βυζαντινούς προγόνους, από εκείνη την ομάδα των Ποντίων (από τους οποίους προέρχεται και η «φάρα» των Στεφανοπουλαίων) που εγκαταστάθηκαν στο Οίτυλο μετά την κατάληψη της Τραπεζούντας από τους Οθωμανούς!!!

    Έτσι εξηγείται η φιλική προς ο ποντιακό κίνημα, στάση του κ. Σαραντάκου 🙂

    Μ-π

  2. LandS said

    Και συ ρε τρισέγγονε, που «μαθαίνεις» στο κόσμο λέξεις, δεν φοβάσαι μη και γυρίσει κανείς και σου πει «και τώρα Νικόλα, σε έχω χεσμένο».

    Νάσαι καλά, και να μας παρουσιάζεις τέτοια αριστουργήματα.

  3. Νέο Kid Στο Block said

    Καλημέρα!
    Πολύ ενδιαφέρουσες οι μανιάτικες λέξεις-ορολογίες, ειδικά για κάποιον αχάππαρο σαν ελόγου μου.
    Μόνο τη χωσιά ήξερα (από το Διγενή Ακρίτα).
    Ο γδικιωμός Νίκο, υποθέτω εκ του διωγμός;

  4. tamistas said

    Καλημέρα. Ο φημισμένος, πια, ποιητής Άχθος Αρούρης…

  5. Earion said

    Εμένα μου έκανε εντύπωση ο φαμέγιος Μετζήτης, ο ακουμπισμένος στους Βασιλιάνους, κάπου μεταξύ Γέρμας και Κελεφά.
    Μετζήτης, μάλλον οθωμανικό. Ε, Δύτη; Απομεινάρι της Τουρκοκρατίας;
    Έχω συναντήσει και Μεράκο, εκ του Ομεράκος, στα Μπαρδουνοχώρια.

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Γδικιωμός από το γδικιέμαι = εκδικούμαι.

  7. Νέο Kid Στο Block said

    6. O.κ γδικιέμαι,ναι!
    Μου άρεσε πολλά και το:»ένα σφάντζικο για το Βαυαρό γυμνό και δύο για το Βαυαρό ντυμένο»
    Στο ιέτα «Σφάντζικο»; 🙂

    (πόσα σφάντζικα να πιάνει σήμερα αυτό το θρυλικό πράσινο ταγεράκι (αλά Μάο τσε τουνγκ!) της κανκιόφολας Αγγέλας;
    Να ρε γμτ ωραία μπίζνα! Προσλαμβάνεις έναν καλό ξεκαλουπτσή (για να μπορέσει να το ξεκολλήσει από πάνω της) και μετά το μοσχοπουλάς στου Σόθμπις!!

  8. Νέο Kid Στο Block said

    7. Κάνω υπόθεση (πάλι λάθος θάναι,αλλά δε βαριέ;) για το σφάντζικο. Βαυαρικό Τσβάντσιχ κάτι. Εικοσάρι;

  9. sarant said

    7-8: Σωστή είναι η υπόθεση, το σφάντζικο ήταν αυστριακό νόμισμα των 20 (τσβάντσιχ) σελινιών, που κυκλοφορούσε πολύ στην Ελλάδα τον 19ο αιώνα, το έχει επανειλημμένα ο Παπαδιαμάντης και στα διηγήματά του και στην αλληλογραφία του.

  10. elene3ma said

    Για λίγο ένιωσα ότι διάβαζα κομμάτια μια δικής μου οικογενειακής ιστορίας!! Άγονη ορεινή Κρήτη, τέλη του 19ου αρχές 20ου αιώνα με ανθρώπους να παλεύουν με τη γη, τους καιρούς και τους ανθρώπους. Το δικό μας κομμάτι στην Αμερική δεν είχε αντίστοιχο αίσιο τέλος ωστόσο. Ο δικός μου προπάππος ( έχουμε εντοπίσει την άφιξή του στο περίφημο Elis Island με λεπτομερή περιγραφή της μορφής του και των αποσκευών του και αναφορά του προσώπου που τον κάλεσε και ο οποίος, σύμφωνα με τα έγγραφα, του είχε εξασφαλίσει απασχόληση) χάθηκε. Το πιθανότερο είναι να σκοτώθηκε σε κάποιο εργατικό ατύχημα σε ορυχείο στο Οχάϊο. Η αναζήτησή μας σε αρχεία κοιμητηρίων της Αμερικής δεν απέφερε αποτελέσματα… Οι αφηγήσεις όμως συγχοριανών του συγκλίνουν σε αυτη την εκδοχή. Ο παππούς μου μεγάλωσε ορφανός από πατέρα με την αιτιολόγηση: «Τον έφαγε η Αμέρικα!».

  11. Γς said

    >Εγκαταστάθηκαν στο Οίτυλο κι ήταν σ’ όλην τη ζωή τους αγαπημένοι

    Το Οίτυλο της μάνας μου και της γιαγιάς μου, των παππούδων μου, που μεγάλωσαν μέσα στη μονή τους, τη Μονή Δεκούλου (Επανάσταση του Ορλώφ).

    Που νομίζουν ότι είναι και απόγονοι των Μεδίκων.

    Να το ψάξουμε Νικοκύρη. Μήπως εκκρεμεί καμιά βεντέτα, γδικιωμός, μεταξύ μας…

  12. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    -Εκεί οι άνθρωποι δουλεύουν σαν είλωτες και ζουν σα σκυλιά.

    Και όχι μόνον, αλλά ακόμα δεν έχει αλλάξει τίποτα. 😦
    (παρεμπιπτόντως διαβάζω τη «Σιδερένια φτέρνα» του Τζακ Λόντον)

  13. agapanthos said

    Η Φράγκα (η τοποθεσία που οργανώθηκε η αποτυχημένη χωσία) είναι το χωριό της μάνας μου. Και είναι ιδανική τοποθεσία για ενέδρα, όπως διαπίστωσαν και οι Γερμανοί το 1943.

  14. sarant said

    13: Mικρός ο κόσμος 😉

    11: Α, έτσι εξηγείται 😉 (πλάκα κάνω)

    10: Τον έφαγε η Αμερική… !

  15. 5 Ε ναι, κάποιου Μετζίτ απόγονος θα ήτανε. Ή μάλλον, κάποιου Αμπντουλμετζίτ (Μετζίτ, «ένδοξος», είναι όνομα του Θεού –αμπντουλμετζίτ ο δούλος του)

  16. Gpoint said

    # 12

    Λάθος !

    Στην Αμερική σήμερα οι άνθρωποι δουλεύουν σαν σκυλιά και ζουν σαν είλωτες !

    Ωραίο το κείμενο του παπού

  17. XHMIKOΣ said

    Καλημέρα. πάντα ενδιαφέρουσα η γραφή του Δ.Σαραντάκου.
    Δεν ξέρω αν υπάρχει σχέση με το σοι των Κυβελιάνων αλλα η γιαγιά μου λεγόταν Κυβέλου όπως και το χωριό της Κυβέλεια αλλά βρίσκεται στη Μεσσηνιακή Μάνη κοντά στη Στούπα

  18. tofistiki said

    Μπορεί να είμαι προκατειλημμένη, αλλά αυτό το βιβλίο του μπαμπά το βρίσκω εξαιρετικό, ίσως πρέπει να επανεκδοθεί.

  19. Γς said

    17:
    Γνωστό όνομα στη Μάνη με ιστορία.
    Θυμάμαι τρεις Κυβέλους.
    Τους έχω στη μνήμη μου σαν τους Ντάλτονς.
    😉

  20. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα, σιδερένιος κύριε Σαραντάκο

    αν και ο έρωτας είναι κάτι το μύχιο
    για άλλη μια φορά καταφέρατε να ερωτευτούμε τον “ξεβγαρτή”
    να ταυτιστούμε με το Μιχάλη
    «όπου μάλιστα έμαθε γράμματα σ’ ένα συμπατριώτη του φυλακισμένο επίσης για την ίδιαν υπόθεση. Η πρώτη φράση που έγραψε ο μαθητής του χωρίς τη βοήθεια του δασκάλου του ήταν:
    -Και τώρα Μιχάλη σ’ έχω χεσμένο!»
    να χαμογελάσουμε μαζί του

    είναι ότι το καλύτερο για ν’ αρχίζεις τη μέρα κουγλάροντας ένα μανιάτικο μοιρολόι …σήκωσες επανάσταση να φύγουσι οι Βαυαροί κι ο Όθωνας ο Βαυαρός έστειλε στο νησί στρατό, έγινε μάχη φοβερή αλλά πολλοί οι Βαυαροί…
    ν’ ανακαλύπτεις το θαυμάσιο αφιέρωμα του ΕΝ ΧΟΡΩ: « Μάνη- Γιάννινα: Το 8ο Σύνταγμα περνά….»

    να ξεφεύγεις από την άθλια επικαιρότητα

    α προπό, δοθείσης της ευκαιρίας, νομίζω ότι τόσο το βίντεο από την ομολογία πρώην «φαντάρου’ Σουτσστάφφελ ,από τον Alpha όπου ανακατεύονται μισθοφόροι, αστυνομικοί και σωματότυπα ΧΑαβγίτη , διαπλοκή με τους προστάτες του πολίτη, ΟΙΚ και ΛΟΚ

    «ασφαλίτες έδωσαν τις καταθέσεις των μαρτύρων της δολοφονίας στα ΧΑαβγά»

    όσο και η φωτογραφία του Πρώτου Θαίματος κυκλοφόρησαν για να «συμμορφώσουν» και να εκφοβίσουν.

    Π.Φύσσας: Με μισούνε…με μισούνε ρε!

    Ευχαριστούμε

  21. cronopiusa said

    Στουρμαμπτάιλουνγκ όχι Σουτσστάφφελ Τάγματα Εφόδου Νίκαιας, γνωστής και ως Κοκκινιάς

    Στέλιος Καρδάρας-Γενίτσαρης

  22. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  23. nirevess said

    Ωραιότατο. Η κολώνα με όμικρον, κολόνα, παρακαλώ.

  24. Εθνικόφρων said

    Αξιότιμοι σύντροφοι,

    Ο Μέγας Βολταίρος (όν μισούσι θανασίμως απαξάπαντες οι χριστιανορωμηοί) ότε το 1728 ευρέθη εις Αγγλίαν και απεφάσισε να μάθη εγγλέζικα, ήρχισεν από τας αισχράς λέξεις και φράσεις, διότι αυταί πρωτίστως τον ενδιέφερον. Έκτοτε, η «μέθοδος Βολταίρου» (ήν εκοινοποίησεν ο Μέγας Ανήρ εις τας επιστολάς του) έγινε δημοφιλεστάτη εις την εκμάθησιν Ξένων Γλωσσών εις όλον τον Δυτικόν Κόσμον…

    Συνεπώς, ο νεαρός φυλακόβιος του Ναυαρίνου εις όν αναφέρεται ο μακαριστός πατήρ του κ. Σαραντάκου, μανθάνων αρχικώς να γράφη την φράσιν «και τώρα Μιχάλη σ’ έχω χεσμένον», άλλο δεν έκαμε παρά να εφαρμόζη την αθάνατον μέθοδον του ελληνολάτρου Βολταίρου, ήτις πηγάζει εκ της Λογικής του Αριστοτέλους: Μανθάνομεν ευκολώτερον ό,τι μας ενδιαφέρει.

    Ιδού διατί εις τα σχολεία μας επί 100 έτη δεν δύνανται να μάθωσι Αρχαία Ελληνικά τα Ρωμηόπουλα: Διότι οι μπολσεβίκοι διδάσκαλοι, τους διδάσκουν Λυσίαν (ήτοι δικόγραφα) και Θουκυδίδην (ήτοι Υψηλήν Πολιτικήν), αντί να τους κεντρίσουν το ενδιαφέρον με την «ψωλήν» του Αριστοφάνους, με το παρατσούκλι του Αθηναίου Ρήτορος Δημοσθένους που ήτο «βάταλος» (νεοελληνιστί= πουστάρα), με το ότι εις τα αρχαία ελληνικά το «γαμώ» δεν είναι κακή λέξις, αλλά το βινέω-ώ είναι και λοιπά πολλά, το πεδίον είναι απέραντον.

    Σταματώ εδώ, διά να μη με χαρακτηρίσουσι κάποιοι χριστιανο-συριζαίοι αναγνώσται… «πορνόγερον». Απλώς, επισημαίνω ότι εις το βρωμερόν Ρωμέηκον έπρεπε να περάσουν 178 έτη από το 1821, διά να τολμήση κάποιος να συλλέξη μερικάς από τας θαυμασίας αρχαιοελληνικάς «αισχράς» λέξεις εις έναν τόμον, διά να ξεστραβωθώμεν και ημείς οι κοινοί θνητοί. Πρόκειται διά τον μπολσεβίκον σκηνοθέτην Ροβήρον Μανθούλην, το θαυμάσιον βιβλίον του οποίου δύνασθε να καταβιβάσητε δωρεάν εδώ

    Όσον διά τα περί Αμερικής που αναφέρει ο Μιχάλης, ο ήρως του πατρός Σαραντάκου (ότι ζώσι ωσάν σκύλοι και εργάζονται ωσάν είλωτες), και τα οποία εχαροποίησαν τόσους μπολσεβίκους αναγνώστας του παρόντος Ιστολογίου, έχω να είπω τα εξής: Η βρωμερά Ορθοδοξία, εκτός των άλλων κακών που προεξένησεν εις τους Ρωμηούς, τους έκαμε και τεμπελχανάδες, με αποτέλεσμα να βλέπωσι τον άλλον να εργάζεται και να τον εκλαμβάνουν ωσάν είλωτα. Ιδείτε το θαύμα του Προτεσταντισμού εις την Γερμανίαν, ίδετε τι λαμπρός τύπος ανθρώπου είναι αυτή η κυρία Αγκέλα Μέρκελ, συγκρίνατε με το χάλι της Ορθοδοξίας εις Ελλάδα, που μας έκαμε όλους λαμόγια, συγκρίνατε τους ιδικούς μας απατεώνες πολιτικάντηδες και ίσως αρχίσητε να αντιλαμβάνεστε την καταστροφήν που έκαμε η βρωμερά Ορθοδοξία εις την ωραιοτέραν χώραν του κόσμου, ήτις (περιέργως δι’ εμέ…) εξακολουθεί να ονομάζεται Ελλάς…

    Μίαν ακόμη παρατήρησιν διά το κείμενον του πατρός Σαραντάκου: Είδατε, σύντροφοι, τι τραβούσαν οι λαθρομετανάσται εις την Αμερικήν; Τα ίδια και χειρότερα τραβούν και σήμερον εις ΗΠΑ και Ισραήλ, διότι έτσι πρέπει να συμπεριφέρωνται εις τους εισβολείς τα ευνομούμενα Κράτη και όχι με την μαζοχιστικήν «Αγάπην Χριστού» με την οποίαν συμπεριφερόμεθα ημείς οι χρεοκοπημένοι Ρωμηοί, ταΐζοντες καθημερινώς άνω του ενός εκατομμυρίου λαθρο-εισβολέων, παρέχοντές τους πλήρην ιατρικήν περίθαλψιν, δωρεάν εκπαίδευσιν των τέκνων των εις τα σχολεία μας κλπ.

    Διά σήμερον, σάς προτείνω να καταβιβάσητε το εξαίρετον βιβλίον του Ελληνο-Αμερικανού καθηγητού Σπύρου Βρυώνη, διά το πώς η βρωμερά Ορθόδοξος Εκκλησία επέτρεψε να εκμουσουλμανισθή η ελληνικωτάτη Μικρά Ασία

    Το βιβλίον είναι εις το πρωτότυπον αγγλικόν κείμενον, αλλά υπάρχει μία θαυμασία ελληνική μετάφρασις από τας εκδόσεις της Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ), την οποίαν συνιστώ ανεπιφυλάκτως εις τους μη γνωρίζοντας την αγγλικήν και διαθέτοντες 28 ευρώπουλα, δεδομένου ότι δεν έχει «ανέβει» εις το Scribd έως σήμερον…

    Τέλος, σας προτείνω το αριστουργηματικόν βιβλίον του Mario Livio διά την Χρυσήν Τομήν, το απαύγασμα αυτό του Ελληνικού Πολιτισμού, διά το οποίον ουδέποτε μάς είπον λέξιν εις τα σχολεία οι ανθέλληνες μπολσεβίκοι και χριστιανο-ρωμηοί διδάσκαλοί μας…

    http://www.scribd.com/doc/157258303/Mario-Livio-The-Golden-Ratio

    Και εις άλλα με υγείαν

    ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΝ Έλλην και ουχί Ρωμηός καρπαζοεισπράκτωρ
    Μέγας Ευεργέτης του παρόντος Ιστολογίου (Βιβλιοθήκη Loeb κλπ.)

  25. cronopiusa said

    Killah P – Ο Πειραιάς στην πλάτη μου

    ΕΝΑΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΕΣΒΗΣΕ ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΝΙΤΣΑΡΗΣ.

    Νίκος Καροῦζος Νεολιθικὴ νυχτωδία στὴν Κρονστάνδη

  26. Dimitrios Raptakis said

    Νίκο, πολύ ωραία η σημερινή ανάρτηση.

    Για έναν ξεβγαρτή με παρομοιώδες κύρος, είχα ακούσει κι από την προγιαγιά μου το ακόλουθο δίστιχο:

    του μπάρμπα μου του Μπουγιουκλή/
    εξέβγαινε και το ραβδί.

    Μάλλον η αναφορά γίνεται στην οικογένεια των Βουγιουκλάκηδων από τη μικρή Μόσχα της Μέσα Μάνης, τη Λάγια.

  27. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    26: Ωραίο το δίστιχο, αναφέρεται ακριβώς στην περίπτωση που ο ξεβγαρτής είχε τόσο μεγάλο κύρος ώστε έδινε απλώς το ραβδί του στον «ξεβγαζόμενο» και δεν ήταν ανάγκη να πηγαίνει ο ίδιος!

  28. Ηλεφούφουτος said

    Καλώς τον αναρρωμένο Νικοκύρη!

    Εντυπωσιακές οι αφηγήσεις. Και αναρωτιόμουνα όταν είδα ότι πρόκειται για άλλο βιβλίο του Δημ. Σαραντάκου αν θα είναι εφάμιλλο του αυτοβιογραφικού. Οι πρώτες μάλιστα γραμμές που μου έδωσαν να καταλάβω ότι με πάει στη Μάνη δεν με προδιέθεσαν ευνοϊκά αλλά η συνέχεια μού ‘δωσε και κατάλαβα.

    Το «χωσία» απηχεί προφανώς το ασυνίζητο της Μάνης, ε (όπως λέμε «ακαταλόγιστο»);

    Εντυπωσιακό για τη διαχρονικότητά του αυτό το «Εκεί οι άνθρωποι δουλεύουν σαν είλωτες και ζουν σα σκυλιά» (και μόνο ότι προκάλεσε την αντίδραση του καινούργιου διασκεδαστή του ιστολογίου τα λέει όλα – καλά δεν έχει ακούσει τίποτα για αδολεσχίες και σχολές των ΑΗΠ και το τι τους έσουρναν οι Ρωμαίοι για την «τεμπελιά» τους;) αλλά όντως το είπε το «δουλεύουν σαν είλωτες»; Κάπως αναχρονισμός μού κάνει στο στόμα ενός λαϊκού ανθρώπου εκείνης της εποχής που έστω ηξερε γραφή κι ανάγνωση.

    Αγαπητέ Δύτη, το Μετζίτ ήταν και όνομα απλών ανθρώπων; Μόνο ως σουλτανικό το ήξερα, είχε χαραχτεί στη μνήμη μου από μια αφήγηση ναυμαχίας (της Έλλης;) κατά τους Βαλκανικούς, που είχα διαβάσει μικρός, και συμμετείχαν στον τουρκικό στόλο τα πλοία Μετζιτιέ και Μεσουδιέ, βαφτισμένα έτσι προς τιμήν σουλτάνων ή άλλων υψηλών προσωπάτων της Οθωμανιάς.
    Λογικότερο δεν θα ήταν όμως ο Μετζίτης του σαραντακέικου να έλκει το όνομά του από κάποιο τοπωνύμιο;

  29. dtel said

    Μας καθήλωσε και σήμερα η οικογενειακή σας γραφίδα !

  30. spiral architect said

    @24: Πάντως μάστορα την τρολιά την έκανες επιστήμη.
    Ρισπέκτ!

  31. 28 Ηλεφού, έχω την αίσθηση ότι Αμπντουλμετζίτ (Αμπντουλχαλίλ, Αμπντουραχμάν, Αμπντουλχαμίτ…) ήταν ονόματα-παραλλαγές του απλού Αμπντουλλάχ, «δούλος του θεού», που τα χρησιμοποιούσαν κυρίως άνθρωποι κύρους, καδήδες και τέτοια.

  32. ππαν said

    Αμπντουλμετζίτ δεν ήταν το παρανόμι του Καλλίνικου Καλλινίκου στις Ακυβέρνητες πολιτείες;

  33. Ππαν, βρήκες εμένα και τον Ηλεφού και είπες να ξανακάνουμε ένα Τσίρκα-πάρτι όπως πέρσυ το καλοκαίρι ε; 😉

  34. ππαν said

    🙂

  35. agapanthos said

    28. Η γιαγιά μου η Μανιάτισσα που ήξερε κάπως ανάγνωση και οριακά γραφή τη χρησιμοποιούσε τη φράση με τους είλωτες, νομίζω ότι είναι αρκετά διαδεδομένη κάτω.

    Και νομίζω ότι το ακαταλόγιστο των Μανιατών είναι γνωστότερο από το ασυνήζιτό τους 🙂

  36. sarant said

    28: Με πρόλαβε ο Αγάπανθος. Kαι, ναι, χωσία ασυνίζητη.

    32: Δεν τόχω πρόχειρο, αλλά Καλλίνικος Παπακαλλινίκου δεν ήταν;

  37. ππαν said

    36: Έχεις δίκιο, ούτε εγώ το έχω πρόχειρο.

  38. Ηλεφούφουτος said

    Καλή ιδέα το Τσίρκα-πάρτι.

    Εγώ θα έβαζα τον παστουρμά και το μπαξεβανάτο.

  39. ππαν said

    Εγώ το ακορντεόν -ουκ επ΄άρτω κλπ- και το μουσαμαδένιο κρεβατι να καθίσουμε

  40. Το περίμενα πώς και πώς εδώ και καιρό. Εξαιρετικό. Ευχαριστούμε.

  41. Mindkaiser said

    Νικοκύρη, εξαιρετικό το σημερινό. 🙂

  42. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Έτσι μπράβο να ρθούμε στα ίσα μας.
    Ωραία και ελληνικότατα τα ιστορούμενα με τη γνωστή μας πια, σίγουρη και καθαρή γραφή για ανθρώπους που πατούν γερά τη γη, γρικούν το ζάλο τους μα και τ αλλουνού, μ ΄ολα τα πάθη και τα παθήματα των γενεών στους τροχάλους του Μανιάτικου σύμπαντος.
    Τί καλά.’Εχουμε να περιμένουμε τις συνέχειες.Νέα σεζόν γαρ.Ευχαριστούμε.
    28 >>Καλώς τον αναρρωμένο Νικοκύρη!
    – έρρωσθε 🙂

    -Μετζίτ και μετζίτι
    http://www.slang.gr/lemma/show/metziti_18868

    -Η χωσία είναι η ( άτιμη) χωσά στην Κρήτη.
    -Τον ξεβγαρτή,χωρίς την εξήγηση δε θα καταλάβαινα καθόλου το νόημα γιατί η έκφραση «τον εξέβγαλε», κάτω, σημαίνει τον εξαφάνισε, τον εσκότωσε και ξεβγαρμός,ο θάνατος.
    Αγάπες ήκαμα κι εγώ
    τρακόσες στον καιρό μου
    μα τούτηνια η γ υστερνή
    θα ν είν ο ξεβγαρμός μου.
    (παλιά Μεσσαρίτικη μαντινάδα)

  43. Yannis said

    Εξαιρετική ιστορία, έξοχη αφήγηση και πλούσια πηγή γνώσεων για όποιον δεν έχει οικογενειακές αναμνήσεις έξω από την πόλη.

    [Το βιβλίο εμφανίζεται διαθέσιμο στην ιστοσελίδα κάποιου ηλεκτρονικού βιβλιοπωλείου (Αδούλωτη Μάνη).]

  44. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >> Γεννήθηκε στα 1848 και έφηβος ακόμα έχασε τον πατέρα του τον Σαράντο,(ο παππούς του ποιητή)
    -από εδώ προφανώς προήλθε το επώνυμο Σαραντάκος

  45. Γς said

    >Ο Μιχάλης είχε έναν μοναχογιό, τον Δημήτρη, που γεννήθηκε το 1875

    που όπως διαβάζω εδώ :

    Ο Δημήτριος Μ. Σαραντάκος (1876) από τη Γέρμα, [φοίτησε] στο ελληνικό σχολείο Αρεόπολης και το Γυμνάσιο Γυθείου, την περίοδο 1889-1891.

  46. spiral architect said

    @28: Per;i toy akatal;ogistoyQ

    Ο διάολος είχε τρία κοπέλια.
    Το ένα τ’ άφησε στη Κεφαλλονιά.
    Το δεύτερο τ’ άφησε στη Μάνη
    Το τρίτο τ’ άφησε στην Κρήτη
    Κι έπειτα είπε: – Ωραία είν’ επαέ, ας κάτσω κι εγώ!

  47. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    45: Βρε Γς, πολύ θα ήθελα να το δω αυτό αλλά το λινκ δεν ανοίγει. Νόμιζα ότι απλώς είχε ξεχαστεί το http:// στην αρχή, αλλά το πρόβλημα είναι ευρύτερο.

  48. spiral architect said

    @47: Αυτός είναι ο λίκνος:
    http://gak.lak.sch.gr/images/Pub_27_Sxoleia-Manhs.doc
    με αρχική σελίδα αυτή: ΓΑΚ Λακωνίας – Αρχική σελίδα

  49. sarant said

    48: Α γεια σου, βρήκα εκεί τόσους γνωστούς 🙂

  50. Νέο Kid Στο Block said

    49. Ερώτηση του κοινού: Θα έχει σήμερα άρθρο; (για να κανονίσω το βαρυφορτωμένο σκέντζουλ…καταλαβαίνεις! 🙂 )

  51. sarant said

    Θα έχει κουίζ. Υπομονή, σε τρία τέταρτα περίπου

  52. Νέο Kid Στο Block said

    51. Γουστάρωωω! Κουίζ,γιεεαα!! (αρκεί να μην είναι πολύ εξειδικευμένο ..) 🙂

  53. Γς said

    48:
    Ευχαριστώ Σπίραλ

    49:
    Βρήκα και τις βαθμολογίες. Να τις ρίξω;

    51:
    Τρία τέταρτα; Αρα ξύπνησα εγκαίρως

  54. sarant said

    49: Ρίχτες!

  55. 43: στο συγκεκριμένο βιβλιοπωλείο/εκδοτικό οίκο έχει γίνει αναμφίβολα αρκετή προσπάθεια σχετικά με τη βιβλιογραφία της περιοχής, μα από την άλλη – δυστυχώς- τα πράγματα είναι πολύ πολύ… «μαύρα».

  56. sarant said

    43-55: Ακριβώς, μαύρα 🙂 αλλά πολλή δουλειά.
    Πάντως, το βιβλίο του πατέρα μου είναι εξαντλημένο. Δεν αποκλείω να έχουν καναδυό αντίτυπα, αλλά θα με παραξένευε.

  57. Yannis said

    55, 56: Προφανέστατα μαύρα και με παραξένεψε ότι παραθέτουν και περιγραφή του βιβλίου.

  58. leonicos said

    Εξαιρετικό
    Και πολύ ωραία σχόλια. Και τρολιές ποιότητος

  59. Dimitrios Raptakis said

    5: Υπάρχουν κι άλλα ξενικά μανιάτικα επώνυμα με οθωμανική ρίζα, και μάλιστα όχι μόνο στα Μπαρδουνοχώρια αλλά και στη Μέσα Μάνη: Μπραϊμης, Χασανάκος, Ρουμπέας κλπ. Ο Κουγέας στο βιβλίο του για τον Νικήτα Νηφάκη δίνει κάποια εξήγηση γι’αυτά, αλλά δεν τη θυμάμαι.

    17: Κυβέλεια νομίζω λέγεται η γενέτειρα των Κυβελαίων, ο συνοικισμός Γαρμπελιά της Μηλιάς.

    Για το….μαύρο και το ακαταλόγιστο των Μανιατών, μου αρκεί η παρήγορη σκέψη ότι Βρεττάκος και Ρίτσος ήταν συμμαθητές στο Γυμνάσιο Γυθείου (δεν ήταν, βέβαια, στην ίδια τάξη αφού ο δεύτερος ήταν τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος από τον πρώτο!).

  60. Γς said

    59:
    Και μιας που αναφέρθηκαν τα Μπαρδουνοχώρια λέει εδώ ότι υπήρχε στη Μαλτσίνα, τη σημερινή Μέλισσα, ένας Σαραντάκος Π. Ιωάννης γενν. 1815, κτηματίας.

    Συνωνυμία ίσως, αλλά μέσα από το Οίτυλο υπάρχει ένας άλλος Σαραντάκος , ο Σαραντάκος Γ. που είχε εκλεγεί στις εκλογές, της 30ης Απριλίου 1944 ως ένας από τους 202 Εθνοσυμβούλους του Εθνικού Συμβουλίου, δηλαδή τη Βουλή της Κυβέρνησης του Βουνού.

    Ε, αυτός σίγουρα θα έφαγε τη θέση του μπάρμπα μου, που ήταν στο ίδιο χωριό και στην ίδια … συμμορία. Φιλαράκια και συντρόφια. Ρε μικρός που είναι ο κόσμος.

  61. SPIRO said

    I do enjoy , immensely , not only the text , but the comments as well . I do write in English simply because I address you from my office in , NYC (fluctuating between Athens and New York) .
    The , ‘Nationalist’s’ (Ethnicophron) comments , regardless if someone agrees with him or not are very interesting . However , I refuse to be characterized as …’ROMIOS . I consider myself , ‘HELLENE’ and some other time I would elaborate as to what it means to be a Hellene .

    For starters , when in your shoulders you carry few thousand years of History and everything that it entails : The lenses of the Spiritual DNA , as Isocrates would had it defined , supersedes and surpasses any material DNA ,thus connecting the different Epochs and Ages , and the ‘Homo Graecus’ to become the ‘Homo Hellenic Universalis’ .

    I also disagree with his assessment of the Christian Orthodoxy . Christianity at its Womb was , HELLENIZED , and as the great philosopher , Santayana , has said , a Jewish Religion with Hellenism as Catalyst and , in Christ , did become , Christianity .

    The Mystagogy that characterizes Orthodoxy is very unique and anyone that is familiar with Panagiotis kanellopoulos writings , especially the 2 Volumes , ‘Born in 1402’ , understands , implicitly and explicitly the manifested difference between the Cathedrals of Europe and the emanating Spirituality of Orthodox Churches that Greece is dotted with from one end to the other ,

    The Greek Easter is an unparalleled Experience with the Ecclesiastic language , the Psalms and Gospels in the Uniqueness of the 2000 years language that , Regardless of what Greece has been through it stands against Time and … modern progressives that have everything succumbed to … Political Ideology .

    Neophytes everywhere and in everything do suffer with the decease of , Rightness . Orthodoxy , in the first few centuries , A.D. was not an exception , but through the centuries we did get the Fusion of Hellenism and Orthodoxy . We never departed from our Heritage . Zeus had 81 adjectives , Nepheligeretis , Lafystios and so on to be metamorphosed in to adjectives for Madonna ., the Chrysospiliotissa , Gregorousa , etc . The Heroes and demigods were transformed in to Saints . Thus , the Transition from Hellenism to Orthodoxy was … Linear .

    This also being the fundamental difference with Judaism .

    Christ , was not crucified because of His claim being the Messiah , many before had done so , but of His claim , being the Son of God . Unacceptable to Judaism , because of TWO States , one that of God and the other , the Humans . Nothing between , so it was a Great Blasphemy the claim … something in between . In the Hellenic World , you had a dense array of … betweens .

    When Luther departed from Papacy , he needed back-up and support , so he did turn to the Greek Patriarch in Constantinople seeking unification with Orthodoxy and the Patriarch (Isidor?) did agree , but he passed away within the year and the New Patriarch , withdrew the acceptance .

    I do not belittle the Protestants and their fundamental and Down to Earth , Outlook , with some Neoplatonic considerations that indeed allowed them to flourish as it can be demonstrated with the , ‘Protestant’ North America ‘WORK ETHIC’ vis a vis Catholic South America , that , everything else being equal , renders its center of Gravity in to Confessing GUILT .

    Sorry that I was carried away , but it should be realized that Christianity and Orthodoxy in particular is not , just crosses , but a twofold Consideration , one addressing the Inner Lifting of the Spirit , the Mystagogy , and the other the Philosophical with Religious Propositions accepted as Logical by , Wittgenstein , in the Post – Tractatus .

    P.S.: ETHNICOPHRONA , I do appreciate your input , but let’s not be carried away . Get some water to your wine – kane ton oenon , krasi .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: