Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το επάγγελμα της μητρός μου (Μποστ)

Posted by sarant στο 29 Σεπτεμβρίου, 2013


Παρόλο που η επικαιρότητα τρέχει, με τη σύλληψη του ηγετικού πυρήνα του νεοναζιστικού κόμματος και τις εξελίξεις που δρομολογούνται, σήμερα είναι Κυριακή, μέρα που βάζουμε συνήθως λογοτεχνικά ή φιλολογικά θέματα, μέρα ανάπαυλας τέλος πάντων -κι αύριο μέρα είναι για τα της επικαιρότητας, άσε που ίσως να έχουμε διαμορφώσει και κάπως σαφέστερη εικόνα.

epaggemitrosΚυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες, σε επανέκδοση, από τις εκδόσεις Ερμής, το βιβλίο του Μποστ «Πεζά κείμενα 1960-1965» που ήταν εξαντλημένο εδώ και καιρό. Περιλαμβάνει 47 ευθυμογραφικά κείμενα του Μποστ που αρχικά είχαν δημοσιευτεί στα περιοδικά Εικόνες, Εκλογή και Δρόμοι της Ειρήνης. Έχει γίνει κάποια επιλογή, δηλαδή δεν περιλαμβάνονται όλα τα πεζά κείμενα που δημοσίευσε ο Μποστ στα περιοδικά αυτά, ούτε τα χρονογραφήματα που έγραφε στην Αυγή το 1963-66. Η έκταση των κειμένων κυμαίνεται από 3-4 σελίδες έως 34 σελίδες (το «Ο Δον Κιχώτης στην Ελλάδα», που είχε δημοσιευτεί σε πολλές συνέχειες στους Δρόμους της Ειρήνης), πάντως τα περισσότερα κείμενα είναι σχετικά σύντομα -και όλα ή σχεδόν όλα είναι πολύ αστεία, με το χαρακτηριστικό μποστικό παράλογο χιούμορ, και δεν φαίνεται να έχουν γεράσει σχεδόν καθόλου μέσα στον μισόν αιώνα που έχει περάσει από τότε που γράφτηκαν.

Η ιδιαιτερότητα των πεζών κειμένων του Μποστ, τουλάχιστον εκείνης της περιόδου, είναι πως… δεν είναι ανορθόγραφα, σε αντίθεση με τις γελοιογραφίες του. Είναι απολύτως σύμφωνα με την ορθογραφία της εποχής -εδώ εκσυγχρόνισα την ορθογραφία, αν και οι διαφορές ήταν ελάχιστες, κυρίως η υποτακτική.

Διάλεξα το πρώτο κείμενο του βιβλίου, που έχει τίτλο «Το επάγγελμα της μητρός μου», που ίσως θυμίζει το διήγημα του Βιζυηνού «Το αμάρτημα της μητρός μου». Το κείμενο αυτό έχει ιστορία. Όπως έχει γραφτεί, η Ελένη Βλάχου, εκδότρια της Καθημερινής αλλά και των περιοδικών Εικόνες  και Εκλογή μόλις το διάβασε διέκοψε τη συνεργασία με τον Μποστ, θεωρώντας ότι έχει ξεπεράσει τα όρια της ευπρέπειας. Η κυρία Βλάχου έχασε το χιούμορ της, ήταν η απάντηση του Μποστ -ή τουλάχιστον έτσι έχει γραφτεί.

Ευχαριστώ πολύ τον Κώστα και τη Μαριλένα, που μοιράστηκαν την πληκτρολόγηση του κειμένου!

ΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ

Όταν η μητέρα μου, την ώρα που τρώγαμε, ανάγγειλε στον πατέρα μου ότι θα γίνει πόρνη, εκείνος, που ήταν παλαιών αρχών, θέλησε με κάθε τρόπο να την αποτρέψει. Δεν το εύρισκε σωστό ν’ ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα.

― Γιατί ειδικώς θέλεις ν’ ακολουθήσεις αυτό το επάγγελμα και να γίνεις πόρνη; την ρώτησε με καλωσύνη, σκουπίζοντας το στόμα του με την πετσέτα.

― Για να κερδίσω χρήματα και να είμαι αυτάρκης. Δεν θέλω συνεχώς να σου ζητώ χρήματα, είπε, βάζοντας λίγη σούπα στα πιάτα μας.

Ο πατέρας μου έμεινε για λίγο σκεπτικός. Μετά της είπε:

― Οι προθέσεις σου, βεβαίως, είναι αγαθές και η επιθυμία σου να συμβάλεις με το κατά δύναμιν, με συγκινεί αφαντάστως. Αλλά είσαι τόσον βεβαία ότι με τον κλάδον τον οποίον θα ακολουθήσης, θα κερδίσης αρκετά;

Η μητέρα μου ετίναξεν υπερήφανα το κεφάλι προς τα πίσω όπως το συνήθιζεν και απήντησε.

― Ναι, το πιστεύω. Είμαι υπερβεβαία ότι θα κερδίσω.

Ένα αδιόρατο χαμόγελο φάνηκε στην άκρη των χειλιών του. Ήξερα ότι ήταν ρεαλιστής και δεν επείθετο εύκολα.

― Τότε, ημπορείς να μου αναφέρεις μερικά ονόματα γυναικών αι οποίαι να επλούτισαν με αυτό το επάγγελμα; Και εάν μου αναφέρεις και κατορθώσεις να με πείσεις, τότε εγώ ο ίδιος, υπόσχομαι να σε βοηθήσω και να σου δώσω τα αρχικά κεφάλαια, ώστα να θέσεις τας βάσεις μιας αποδοτικής εργασίας.

Την ώρα που ο μπαμπάς μασούσε, η μαμά του ανέφερε μερικά ονόματα γνωστών της κυριών.

― Ορίστε, συμπλήρωσε. Αυτές πώς κερδίζουν χρήματα;

Ο πατέρας μου την κοίταξε μειδιώντας συγκαταβατικά. Έπειτα έβγαλε τα γυαλιά του, τα ύγρανε κι άρχισε να τα καθαρίζει με αργές κινήσεις.

― Μα, αγαπητή μου, γιατί ομιλείς σαν παιδί; Αυτές έχουν γνωριμίες που τις καλλιεργούν εδώ και 20 χρόνια. Δεν νομίζω ότι θα έχεις τας επιτυχίας αυτών. Αυταί επεδόθησαν από μικράς ηλικίας, κατέχουν το επάγγελμα καλώς κι έχουν αποκτήσει πείραν και ειδικότητα. Δεν ημπορείς εσύ εις την ηλικίαν των 45 ετών να κάνεις καριέραν. Πολύ φοβούμαι, ότι δεν σταθμίζεις καλώς τα πράγματα και οι κόποι σου θα αποβούν επί ματαίω…

― Τουλάχιστον, θα έχω την ικανοποίησιν ότι δοκίμασα.

― Δεν αντιλέγω. Αλλά νομίζω ότι σκέπτεσαι ολίγον επιπολαίως. Πιστεύω ότι δεν είναι κλίσις, αυτή καθ’ εαυτήν, αλλά να… πώς να το πούμε… το θεωρώ δι’ εν περαστικόν καπρίτσιο.

― Πόσον λίγο με ξέρεις… είπεν η μητέρα μου αρκετά πειραγμένη.

― Αλλ’ ακριβώς, επειδή σε γνωρίζω καλώς, δι’ αυτό επιμένω, συνέχισεν ο πατέρας μου. Έχω την εντύπωσιν, ότι μετά δύο-τρεις μήνας θα σου λείψει ο ενθουσιασμός. Θα σου λείψει η απαραίτητος πίστις δια να συνεχίσεις.

― Σου ορκίζομαι εις τα παιδιά μας, είπε με σταθερή φωνή η μητέρα μου χαϊδεύοντάς μας με το στοργικό της βλέμμα. Σου υπόσχομαι ότι θα υπηρετήσω πιστά το επάγγελμα που διάλεξα. Θέλω κάποια μέρα να είσαι υπερήφανος για μένα.

Ο πατέρας μου τότε δεν έφερε αντίρρησιν και τέλος εκάμφθη.

― Έστω, είπεν. Τότε δεν έχω παρά να σου ευχηθώ καλήν πρόοδον και ευόδωσιν εργασιών.

Η αλήθεια είναι, ότι ο πατέρας μου βοήθησε σημαντικά την μητέρα μου στα πρώτα της βήματα. Αυτός διάλεξε την επίπλωση, αυτός φρόντισε για τον ρουχισμό, αυτός ενδιαφέρθηκε για δωμάτιο. Το διαμέρισμα δεν ήταν πολύ μεγάλο, αλλά είχε το προσόν να βρίσκεται κοντά στο σπίτι μας. Συνέπεσε μάλιστα ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος, μαζί με τον πατέρα μου να ήσαν και συμμαθηταί. Όταν ο πατέρας μου του εξήγησε για ποιο σκοπό το θέλει, προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει κι αυτός μ’ όλες του τις δυνάμεις.

― Θα με υποχρεώσεις, του είπε, αν τη συστήσεις και σε διαφόρους φίλους σου και γνωστούς για να ‘χει δουλειά στα πρώτα της βήματα. Ενδιαφέρομαι προσωπικώς.

― Αστειεύεσαι; του είπε ο συμμαθητής του. Αυτό εξυπακούεται.

Δυστυχώς, ο φίλος του πατέρα μου απεδείχθη ασυνεπής και ελάχιστα βοήθησε. Ήταν από τους ανθρώπους που υπόσχονται κάτι, αλλά ουδέποτε το εκτελούν.

Το πλήγμα για την μητέρα μου ήταν βαρύ. Στον άνθρωπο αυτόν είχε βασίσει όλες της τις ελπίδες. Αλλ’ όταν είδε ότι αυτός συνεχώς επρόβαλλε κάποια δικαιολογία, κατάλαβε πως δεν είχε την πρόθεση να βοηθήσει κι έτσι ο πατέρας μου αναγκάστηκε να επιστρέψει το δεύτερο κρεβάτι στον έμπορο. Με την ιδέα ότι η μητέρα μου θα είχε φόρτο δουλειάς -σύμφωνα με τις επαγγελίες και τις υποσχέσεις του συμμαθητού του- είχε παραγγείλει δύο κρεβάτια, ώστε σε περίπτωση κοσμοσυρροής η επιχείρησις να μη φανεί ανοργάνωτος. Ο ανταγωνισμός με τις άλλες κυρίες επρομηνύετο σκληρός, κι ένα καινούργιο κατάστημα δεν έπρεπε να εμφανίζεται με ελλείψεις. Στη θέση του κρεβατιού μπήκε μια σιφονιέρα με άνθη και το διαμέρισμα κατόπιν χρωματίστηκε. Η διακόσμηση του δωματίου στοίχισε αρκετά. Ο μπογιατζής πήρε 50 δραχμές το τετραγωνικό μέτρο. Υπήρχαν κι άλλοι με 40, κι ένας πρότεινε να το βάψει με 35, αλλ’ ο πατέρας μου διάλεξε τον ακριβότερο. «Η ακριβή δουλειά είναι και καλή», συνήθιζε πάντα να μας λέει. Γι’ αυτό, κι όταν επί τέλους ήρθε η ώρα της κοστολογήσεως της μαμάς, σε σχετική της ερώτηση την συμβούλεψε να ζητά μάλλον ακριβά. «Ακριβή επίσκεψις, άρα θα είναι καλή» να σκέπτεται ο επισκέπτης.

Ακριβή, αλλά σε ποιο ύψος ακριβώς; Ιδού το ερώτημα. Έπρεπε να εξακριβωθούν οι τιμές των άλλων κυριών. Πόσο έπαιρναν αυτές άραγε; Δεν κρίθηκε σκόπιμο να ρωτήσει η μητέρα μου. Η θέσις της ήταν λεπτή. Ίσως να υποψιάζοντο. Πιθανόν να της έδιναν και ψευδείς αριθμούς. Αι γυναίκες σπανιώς λέγουν την αλήθειαν, εδίδασκε ο Πασκάλ που εθεωρείτο σοφός. Έτσι αποφασίστηκε να εξακριβώσει τις αυθεντικές τους τιμές ο πατέρας μου, εμφανιζόμενος σ’ αυτές ως πελάτης. Ξυπνούσε το πρωΐ και, μεθοδικός όπως ήταν, εξαφανιζόταν για συλλογή πληροφοριών. Είχεν αποφασισθεί ότι στο διάστημα αυτό, η μητέρα μου θα εργαζόταν άνευ τιμολογίου ως «πειρατική». Και τι δεν έκανε ο πατέρας μου για να μην αποκαλυφθεί η ταυτότης του. Μηχανεύτηκε τα πάντα. Και γυαλιά σκούρα φορούσε, και μουστάκι άφησε και ξένη προφορά χρησιμοποιούσε. Με δυο λόγια γινόταν αγνώριστος μαζεύοντας τιμές. Στο διάστημα που εκείνος έλειπε, η μητέρα μου άρχισε σιγά-σιγά να εργάζεται και να δημιουργεί πελατεία.

Μια μέρα ένας κύριος, ώς 50 ετών, χτύπησε το διαμέρισμά της κι αφού η μητέρα μου τον περιποιήθηκε αφάνταστα, στο τέλος αυτός έβγαλε κάτι χαρτιά και της είπε.

― Ιδού ποιες είναι οι διάφορες τιμές.

Ήταν ο πατέρας μου. Τόσο επιτυχημένη ήταν η μεταμφίεσίς του. Και αφού της ανέφερε τις διάφορες τιμές, συμφώνησαν να ζητεί 300 δραχμές.

Ακριβώς τις μέρες εκείνες  αρρώστησε βαριά η αδελφή μου. Ο πατέρας μου βρέθηκε σε αδιέξοδο. Είχε δώσει τα μαλλιοκέφαλά του για να νοικιάσει και να στολίσει το διαμέρισμα, είχε παρατήσει τις δουλειές του για να συγκεντρώσει τιμές και ξαφνικά βρέθηκε σε δύσκολη θέση και χωρίς χρήματα. Έτρεξε τότε στη μητέρα μου που άρχιζε να στρώνει εκείνο το μήνα και να γίνεται γνωστή, για να τον βοηθήσει.

― Πρέπει να σώσουμε το παιδί. Πρέπει να κουνηθούμε.

Η μητέρα μου άρχισε να κινείται. Αλλά ήταν περίοδος κατοχής και ασταθείας του νομίσματος και όσον η μητέρα μου εκινείτο οριζοντίως, τόσον κι οι τιμές ανήρχοντο καθέτως. Απεφάσισε τότε να κινείται ορθή, μήπως πέσουν οι τιμές, αλλ’ η ορθία στάσις την κούραζε γι’ αυτό και συνέχισε ξαπλωτή. Το διαμέρισμα εσείετο εκ θεμελίων.

― Κουνήσου, κουνήσου, ήταν η επωδός του πατέρα μου. Μας χρειάζονται φάρμακα…

Ήρθαν μέρες που η μαμά δεν σηκωνόταν λεπτό από το κρεβάτι. Στο τέλος άφηνε και την πόρτα ανοιχτή, για να μην κάνει τον κόπο να σηκώνεται και ν’ ανοίγει.

Μια μέρα ο πατέρας μου με το θάρρος που είχε, βλέποντας την πόρτα ανοιχτή μπήκε χωρίς να χτυπήσει. Η μητέρα μου εκείνην την ώρα είχε δουλειά.

― Θέλω να σου μιλήσω για κάτι πολύ σοβαρό… της είπε.

― Σ’ ακούω.

― Δεν μ’ αρέσει να κουνιέσαι όταν μιλάω.

― Με το να κουνιέμαι, δεν έπεται ότι δεν σ’ ακούω… Λέγε.

― Ρε, πατριώτη, δεν πας όξω; είπε ο επισκέπτης. Αφού βλέπεις ότι έχουμε δουλειά.

― Δεν μιλάω σε σάς, κύριε. Εσείς κάνετε την δουλειά σας, κι εγώ την δική μου…

― Μην δίνετε σημασία, κύριέ μου. Συνεχίστε, είπε η μητέρα μου.

Και ο πελάτης φανερά εκνευρισμένος, συνέχισε κοιτάζοντας άγρια τον πατέρα μου.

Κάποτε τελείωσε ο κύριος κι αφού έτρεξε ο πατέρας μου και χάλασε χιλιάρικο γιατί ο ξένος δεν είχε ψιλά, είπε στη μητέρα μου.

― Θα σου αναγγείλω κάτι δυσάρεστο. Η κατάσταση της μικρής χειροτέρεψε. Συνεχώς φωνάζει, «μανούλα, μανούλα».

Η μητέρα μου ακούγοντας το φριχτό νέο, έπεσε πτώμα εις το κρεβάτι. Μετά, καταλαβαίνοντας ότι η θέση της είναι αφύσικη και για ν’ αποδείξει τη λύπη της, παρέμεινε όρθια και όλοι τότε κατάλαβαν ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει. Μερικοί που ήσαν στο διάδρομο άρχισαν κι όλας να φεύγουν. Για να φύγουν όλοι, αναγκάστηκε ο πατέρας μου να βγει στην πόρτα και να πει απ’ το άνοιγμα:

― Η κυρία είναι στο πόδι κι όπως καταλαβαίνετε, πολύ ασθενής. Παρακαλώ, κύριοι, πηγαίνετε.

― Περαστικά, ευχήθηκαν μερικοί, ταραγμένοι. Σας παρακαλούμε μόνον, άμα πέσει στο κρεβάτι να μας ειδοποιήσετε.

― Ασφαλώς. Διότι όπως καταλαβαίνετε, δουλειά στο πόδι δεν γίνεται.

Φεύγοντας οι επισκέπτες φιλοσοφούσαν χαμηλόφωνα.

― Γιά κοίταξε τί είναι ο άνθρωπος. Εκεί που πριν 5 λεπτά ήταν στο κρεβάτι, ξαφνικά βρέθηκε ορθή.

― Και προσέξατε πόσο ντούρα στεκότανε; Φαίνεται είναι πολύ άσχημα…

Το βράδυ η μητέρα μου είχε υψηλό πυρετό. Το νέο, την είχε συντρίψει. Ο γιατρός που ήρθε την εξήτασε ορθή και της συνέστησε πλήρη ακινησία. Είπε να της σβήσουν και το φως να μην την κουράζει.

Ο πατέρας μου έμεινε τρεις νύχτες κοντά της. Της μίλαγε ξαπλωτός απ’ το κρεβάτι της κι εκείνη ήταν όρθια στη μέση του δωματίου. Κάπου-κάπου σηκωνόταν κι ακουμπούσε το χέρι του στο μέτωπό της για να δει αν καίει, και κατόπιν κουκουλωνόταν στο κρεβάτι. Η μητέρα μου είχε ανήσυχο ύπνο και κάθε πέντε λεπτά ο πατέρας μου αναγκαζόταν να σηκώνεται και να τακτοποιεί τις κουβέρτες που πέφτανε στο πάτωμα.

Το πρωί, άνοιγε τα παράθυρα, αέριζε το δωμάτιο κι έριχνε απάνω της καθαρά σεντόνια. Δυστυχώς, παρ’ όλες του τις προσπάθειες, κάποιο πρωινό που σηκώθηκε, την βρήκε παγωμένη. Το ίδιο απόγευμα την αντίκρισα για τελευταία φορά ορθή με κλειστά τα μάτια. Και σ’ αυτή τη θέση την θάψαμε. Σήμερα το να ταφεί ένας άνθρωπος σ’ αυτή τη στάση δεν ενοχλεί κανέναν. Εκείνην όμως την εποχή που δεν υπήρχε χώρος ούτε στο πρώτο νεκροταφείο, ούτε στο δεύτερο, η πράξις αυτή ισοδυναμούσε με επανάσταση. Χιλιάδες φέρετρα παρουσία τόσων ανθρώπων εθάπτοντο επί έτη οριζοντίως. Ουδείς όμως εσκέφθη ότι πιάνουν πολύτιμο χώρο. Έπρεπε να παρευρεθεί στην κηδεία ο πατέρας μου, που φημιζόταν για την παρατηρητικότητά του, για να το παρατηρήσει κάποιος. Τώρα βέβαια που το έθιμο της όρθιας ταφής επεκράτησε και ξαπλώνεται συνεχώς, κανείς πια δεν σκέφτεται να θάψει προσφιλή του πρόσωπα πλαγίως. Πόσοι όμως από μάς που πάμε στα νεκροταφεία, γνωρίζουμε ότι η ιδέα αυτή της καθέτου ταφής ήταν σκέψις ενός απλού ανθρώπου που τυχαίως παρευρέθη εις την κηδεία της συζύγου του; Τολμώ να ειπώ, ουδείς.

Μια και φτάσατε εδώ, να εξομολογηθώ ένα χοντρό λάθος μου. Όταν αποφάσισα να ανεβάσω το «Επάγγελμα της μητρός μου» (και να το δώσω για πληκτρολόγηση) δεν έλεγξα στο γκουγκλ -και κατόπιν εορτής που κοίταξα, είδα ότι το κείμενο είχε ήδη ανέβει στο snhell.gr. Μόνο μου ελαφρυντικό, ότι τη σελίδα Μποστ στο snhell την είχα καταγράψει παλιότερα, και είχε μόνο τρία κομμάτια, τα άλλα τα πρόσθεσαν μετά. Αλλά βέβαια έπρεπε να το κοιτάξω, αντί να βάλω τους δυο φίλους να πληκτρολογούν τζάμπα, να διαλέξω ένα άλλο από τα κείμενα του βιβλίου. Την άλλη φορά θα είμαι πιο προσεχτικός, υπόσχομαι.

41 Σχόλια προς “Το επάγγελμα της μητρός μου (Μποστ)”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    >Ο Δον Κιχώτης στην Ελλάδα

    Ασχετο, αλλά ας πω ότι μας θύμισε σήμερα η φίλη μας η Αγάπη Νταϊφά στο ΦΒ ότι σαν σήμερα γεννήθηκε ο Θερβάντεςκαι στη συζήτηση ου έγινε εκεί με ρώτησε πού έχασε το χέρι του.
    Της απάντησα σε τίποτα εκλογές.
    Σε ποιες όμως;

  2. Γς said

    Δεν το διάβασα όλο το κείμενο. Δεν …
    Ναι ακόμα και σήμερα είναι λίγο κακόγουστο.
    Πόσο μάλλον τότε με τα ήθη της εποχής εκείνης.
    Νομίζω ότι σωστά αντέδρασε η Βλάχου. Η Κυρία Βλάχου, όπως την αποκαλούσαν.

  3. leonicos said

    O Γς το πρώτο σχόλιο λόγω ειδικού θέματος.

    Χθες τυχαία ήμουν στη Ναύπακτο και είδα το άγαλμα του Θερβάντες στο φρούριο του λιμανιού. Στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου τραυματίστηκε στο στήθος και στο αριστερό χέρι. Δεν του κόπηκε όμως, αλλά παρέλυσε.

  4. leonicos said

    Το κείμενο του Μποστ δεν είναι κακόγουστο. Είναι ανατριχιαστικά βλακώδες. προϊόν προφανώς ‘κακής στιγμής’, που σπάνια βρίσκουμε στον Μποστ, και η επιλογή του για αναπαραγωγή προσωπικά μου δημιουργεί απορίες. Ποιανού χρειαζόταν.

    Το θεωρώ προϊόν κακής στιγμής όχι γιατί αναφέρεται στην πορνεία με το συγκεκριμένο τρόπο, αλλ’ επειδή αστοχεί να μας μεταφέρει αυτό που πιθανώς ήταν η βασική ιδέα: Να εμφανίσει έναν καθ’ όλα καθημερινό άνθρωπο, για τον οποίο η πορνεία είναι υποκριτικά ή γνησίως απεχθής, να χειρίζεται ψυχρά ένα τέτοιο θέμα, και μάλιστα εις επίκοο των παιδιών τους. Ευρηματικότατη μάλιστα και η ατάκα ‘μας χάιδεψε με το βλέμμα’. Το κείμενο αρχίζει να ξεφεύγει με το ‘μάζεμα των τιμών’ και τα χάνει εντελώς με την ‘ασθένεια στα όρθια’, που δεν έχει καμιά σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Το ‘ήταν τόσο πουτάνα που δούλευε ξαπλωμένη αλλά πέθανε όρθια’ (με την ατάκα ‘ήξταν ντούρα, άρα πολύ άρρωστη’) δεν έχει σχέση με την αρχική ιδέα.

    Φυσικά θα με ειρωνευτούν κάποιοι, αν μου απαντήσει κανείς, ότι κάνω ‘μπήκα στο μυαλό του πεθαμένου’, αλλά όλοι θα ξέρετε ότι είναι αυτό που λέω,

  5. Νέο Kid Στο Block said

    «Οι γυναίκες σπανίως λέγουν την αλήθεια..»
    Είναι βέβαιο ότι έχει γράψει κάτι τέτοιο ο σοφός Πασκάλ; (υποθέτω πως μιλάει για τον Μπλαιζ)
    Δεν θέλω να αμφισβητήσω τον Μποστ, αλλά δεν μου φαίνεται και τόσο Πασκαλική ρήση (πολύ «σίγουρη» και ..ντετερμινιστική για Πασκάλ). Έψαξα σε κάποιες πηγές που έχω και δεν βρήκα κάτι σχετικό. Περίμενα ίσως να υπάρχει κάτι στο «Discours sur les passions de l’amour»
    http://www.bmlisieux.com/curiosa/passions.htm
    αλλά ,ούτε κι εκεί υπάρχει κάτι σχετικό.

  6. Γς said

    3 @ Λεώ

    Γνωστά.
    Το εξαντλήσαμε το θέμα

  7. Γς said

    5:
    >Οι γυναίκες σπανίως λέγουν την αλήθεια..

    Στο παρελθόν προσπάθησα να σας μεταλαμπαδεύσω την εμπειρία μου γύρω από αυτό το θέμα.
    Και συγκεκριμένα το τεστ-Γς. Τεστ αληθείας.
    Αλάνθαστο. Αλλά δεν δείξατε ενδιαφέρον.
    Ισως στο μέλλον. Μην το πάρω και μαζί μου…

  8. spiral architect said

    Καλημέρα κι από εδώ. 🙂
    @4: Λεώνικε, ένας καθ’ όλα καθημερινός άνθρωπος που όμως η καθημερινότητά του διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Άλλες συνθήκες, άλλες συνήθειες, όπως και πολλά τότε ο κόσμος τα’ χε τούμπανο, αλλά κι αυτοί έκαναν παρόμοια.
    Γκροτέσκο κείμενο.

  9. Εμένα μ’ αρέσει. Μικρός που το είχα διαβάσει, πάντως, ούτε μένα μ’ άρεσε 😉
    Πριν από τα «Απαντα πεζά» κυκλοφορούσε σε τομίδιο μαζί με τη «Φαύστα» και δυο-τρία ακόμα (ένα ταξίδι στην Επίδαυρο για τον «Ηρακλή μαινόμενο», ένα ταξιδιωτικό στο Άμστερνταμ και την καταπληκτική κρουαζιέρα στο Αιγαίο, με τα «ψάρυα» και το «τυγάνυ» των ιθαγενών (που είναι «ακριβώς όπως τα δικά μας «ψάρια» και το «τηγάνι»»).

  10. Α, ο Ηρακλής και το Αιγαίον (αφτό το άγνοστον) υπάρχουν και εδώ: http://www.snhell.gr/anthology/writer.asp?id=30

  11. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Μπορεί απλώς να πέταξε ένα όνομα στην τύχη

  12. Yannis said

    Χαριτωμένο κείμενο. Εχει επηρεαστεί από την παταφυσική; Τί λένε οι φιλόλογοι;
    Και πρέπει να το δούμε ενταγμένο στην εποχή του. Υπήρχε κάποιο γεγονός που μπορεί να θεωρηθεί αφορμή;

    5, 11. Νομίζω ότι, αν δεν το είπε ο Πασκάλ, το είπε ο Κάντ 🙂
    Μάλλον, ειρωνεύεται την (κατά)χρήση των 2 αυτών φιλοσόφων από συντηρητικούς και ιεροκήρυκες. Μια υπόθεση κάνω…

  13. Γς said

    Ρε παιδιά,
    Θα μιλήσουμε τελικά σοβαρά για πουτάνες;

  14. Gpoint said

    Το κείμενο επαληθεύει το ρητό του Ντον Κορλεόνε πως κάθε άνθρωπος είναι πλασμένος για μια δουλειά (και η ενασχόλησή του με άλλες μόνο αφαιρεί, δεν προσθέτει, συμπληρώνει ο Τζι )

  15. Gpoint said

    # 13

    Γουσου, είχες πάει ποτέ σου Αγ. Μελετίου και Ιεροσολύμων (ή μηπως ήτανε Μοσχονησίων) στην Μαιρούλα με την διπλή ταρίφα που σε έμπαζε μόνο μετά από φέις-κοντρόλ ;

    Είχες ποτέ σου μούσι ;

  16. Γς said

    Σε ποιον Ντον Κορλεόνε αναφέρεσαι;
    Στον Μαρλον Μπράντο;

  17. Γς said

    15 @ Τζι

    Ρε συ, δεν πήγαινα ποτέ σε πουτάνες;
    Η’ σχεδόν ποτέ.
    Μόνο για επαγγελματικούς λόγους.
    😉

  18. Αντί για χοντράδα χωρίς σκέψη, νομίζω πως ο Μποστ (σε αυτό του το κείμενο) θυμίζει τη «Μεταμόρφωση» του Κάφκα.

  19. Γς said

    Σιγά καλέ,
    Καμία σχέση

  20. Εθνικόφρων said

    Αξιότιμοι σύντροφοι,

    αν ο ρέκτης κ. Σαραντάκος εχρησιμοποίει το Scribd και την αναζήτησιν των Εβραίων της Google, θα ανεκάλυπτε ότι το διήγημα του Μπόστ υπάρχει εδώ, εις την σελίδα 107 και εξής

    εις έξοχα ελληνικά και ουχί εις την συριζέϊκην αντιγραφήν (εξαφάνισις τριτοκλίτων, απλοποίησις ορθογραφίας π.χ. κρεβ(β)άτι κλπ.) που έκαμαν οι εθελονταί πληκτρολόγοι. Η αντιγραφή του κειμένου έχει και πλείστα άλλα λάθη, ά δεν εντοπίζω διά να μή με χαρακτηρίσητε κακόψυχον γέροντα. Σημειωτέον, ότι με εν απλούν copy – paste του κειμένου του Scribd θα ηδύνατο ο αγαπητός κ. Σαραντάκος να αναβιβάση το πλήρες και αυθεντικόν διήγημα του Μπόστ και ουχί αυτό το κακέκτυπον, το οποίον θα αναπαραχθή από δεκάδες άλλα φιλολογικά blogs και θα αλλοιώση το δημιούργημα του μακαριστού μπολσεβίκου εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

    Άλλον είναι, όμως, σήμερον το θέμα μου. Ορθώς η συντριπτική πλειοψηφία των αναγνωστών αυτού του Ιστολογίου είναι επιφυλακτική με τας συλλήψεις των εθνικοπαραφρόνων της Χρυσής Αυγής. Ωμίλησα χθές με Εβραίον φίλον μου εις ΗΠΑ, διακεκριμένον δικηγόρον της Νέας Υόρκης και μοί διαβεβαίωνεν ότι αι κατηγορίαι (δυστυχώς διά το Ρωμέηκον) δεν στέκονται εις κανέν δικαστήριον της πεπολιτισμένης Δύσεως και θα καταπέσουν ως χάρτινος πύργος. Με αποτέλεσμα η Χρυσή Αυγή να αγγίξη το 30% και το Ρωμέηκον να γίνη πραγματική Κόλασις διά τα επόμενα έτη. Ήδη βλέπετε τον λαουτζίκον να βγαίνη μαζικώς εις τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και να υποστηρίζη με φανατισμον τους εθνικοπαράφρονας.

    Απορώ με τον μασώνον της Κερκύρας Νικόλαον Δένδιαν (ακούω ότι είναι και δικηγόρος των Ρότσθιλντ ο άχρηστος!) πώς διέπραξε τοιούτου μεγέθους γκάφαν. Πολλοί ήδη λέγουν, ότι Σαμαράς, Βενιζέλος και Δένδιας «έστησαν» την όλην ιστορίαν, διότι τα προβλήματα του Ρωμέηκου είναι άλυτα, βλέπουν τον Τσίπραν να έρχεται με φόραν και επιθυμούν να του έχουν απέναντι μίαν Χρυσήν Αυγήν αξιωματικήν αντιπολίτευσιν διά να τα κάμη σκατά μίαν ώραν αρχύτερα… Χθές Σαββάτον εις το Δελτίον του «Σκάϊ» ο κορυφαίος συνταγματολόγος Αλιβιζάτος Νικόλαος (τον οποίον υπολήπτεσθε τα μάλα σείς οι μπολσεβίκοι) εξέφρασε την απορίαν του διατί ο Δένδιας έβγαλε τους συλληφθέντας εθνικοπαράφρονας από την εμπροσθίαν είσοδον της ΓΑΔΑ, ενώ ακόμη και τον κλέπτην Τσοχατζόπουλον τον έβγαλαν από την πλαϊνήν της οδού Μηλέων. Προφανώς, διά να κάμουν «σόου» και να ανεβάση κι άλλον τα ποσοστά της η εγκληματική οργάνωσις…

    Σταματώ διά σήμερον, με μίαν πληροφορίαν: Η 25έτις Ουρανία Μιχαλολιάκου υπήρξε μαθήτρια του υπουργού Υγείας Αδώνιδος Γεωργιάδου εις την «Ελληνικήν Αγωγήν» της οδού Στουρνάρη τα σωτήρια έτη 2000 – 2001. Λέγεται μάλιστα ότι το κοράσιον εμαγνητοφώνει τα μαθήματα και ο «φύρερ» πατήρ της έχει εις το αρχείον του πολλά «κηρύγματα» του Αδώνιδος κατά του Χριστιανισμού που κατέστρεψε την Ελλάδα και υπέρ της Πατρώας Θρησκείας, τα οποία κρατεί ως «άσσον» εις το μανίκι του΄… Παρά τα όσα λέγονται, η Ουρανία δεν είναι καθυστερημένη: Απλώς, λόγω σωματοτύπου (κονδή και χονδρή) και λόγω διασήμων γονέων, δεν ηδύνατο να κάμη παρέαν με νέους της ηλικίας της, με αποτέλεσμα να είναι ολίγον απόκοσμη και – όπως λέγουσι – ακόμη παρθένος. Θα αντελήφθητε ότι ομιλεί ωσάν την Ελένην Λουκά, την γνωστήν «διά Χριστόν σαλήν» με την οποίαν άλλωστε και ομοιάζουν εις την φάτσαν…

    Διά σήμερον, σάς προτείνω να καταβιβάσητε

    το κλασικόν σύγγραμμα του Stanley Payne διά την Ιστορίαν του Φασισμού, του οποίου λάτρης έχει επανειλημμένως δηλώσει και ο ίδιος ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος, καίτοι ο Αμερικανός Payne είναι αριστερός και υπήρξε επί έτη μέλος του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος

    http://en.wikipedia.org/wiki/Stanley_Payne

    Και εις άλλα με υγείαν

    ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΝ Έλλην και ουχί Ρωμηός καρπαζοεισπράκτωρ
    Μέγας Ευεργέτης του παρόντος Ιστολογίου (Loeb κλπ.)

    ΥΓ: Δεν θα δυνηθώ να απαντήσω εις τυχόν ερωτήσεις μπολσεβίκων αναγνωστών, δεδομένου ότι μέχρι το απόγευμα της Τετάρτης θα ευρίσκωμαι εις τοποθεσίαν στερουμένην διαδικτύου.

  21. spiral architect said

    … ναι, αλλά όλο και κάπου βρίσκεις κάποιο ελεύθερο ασύρματο δίκτυο, πονηρούλη.
    (τον πιάσαμε και τον παπά, ε; λάβε τα μέτρα σου και συ!)

  22. Γς said

    >με αποτέλεσμα να είναι ολίγον απόκοσμη και – όπως λέγουσι – ακόμη παρθένος

    Κάποιος πρέπει να επιληφθεί.
    Κανείς εθελοντής;

  23. spiral architect said

    … μη χάσεις εσύ! 😆

  24. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    20: Ο εκσυγχρονισμός της ορθογραφίας έγινε από μένα, ευχαριστούμε για το λινκ -μόνο προς αξιολόγηση, βέβαια.

  25. Gpoint said

    # 16-17

    Δον Κορλεόνε του Mario Puzzo

    Κάπως έτσι και με τη Μαιρούλα. Παίζαμε και προ-πό μαζί και πιάσαμε κι ένα δωδεκάρι ! Κανένας απ’ όσους ήξερα δεν πήγε ποτέ σε άλλη μετά την Μαιρούλα, οι δε συμβουλές της, σοφές!

  26. ANGELIKI said

    ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΥΛΟΓΗΣΩ …ΤΗΝ ΑΘΥΡΟΣΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΣΤ, ΑΛΛΑ ΑΝ ΤΟ ΠΡΟΣΕΞΕΤΕ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΚΥΡΙΟΙ, ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ!
    ΑΡΚΕΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΑ ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΒΑΖΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ…
    ΠΟΥ ΤΩΡΑ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ, ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΚΡΙΣΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ …ΣΩΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ…
    ΑΛΛΑ ΙΣΩΣ ΜΕ ΠΕΙΤΕ … ΑΡΙΣΤΕΡΗ… ΣΚΑΣΙΛΑ ΜΟΥ

  27. Γς said

    Με το παρδόν βεβαίως, αλλά με την ίδια χιουμοριστική διάθεση για τη σωτηρία της οικογενείας εν καιρώ κρίσεως.

  28. Γς said

    Ευτυχώς που υπάρχει κι ο Μεγάλος Αδελφός, ος τα πανθ’ ορά
    😉

  29. Beauty is in the eye of the beholder.
    Και δεδομένου ότι «άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα του κούκου», προσωπικά – εντελώς – βρίσκω το κείμενο σουρεαλιστικά φρέσκο και ευρηματικό. Όλη η ιστορία θα ήταν πολύ πιο εύπεπτη αν η ηρωίδα είχε άλλο από το αρχαιότερο επάγγελμα, αν ήταν αντί για πόρνη, τορναδόρισσα, ας πούμε. Η αντιπαράθεση φαιδρότητας και αγωνίας στο κείμενο δημιουργεί ενδιαφέρουσα – για μένα – ένταση, και στην λύση του δράματος ο συγγραφέας ξεφεύγει με την τρίπλα οριζοντίως-καθέτως, συμπληρώνοντας το μη συμβατικό σταυρόλεξο.

    Ίσως, μάλιστα, (λέω τώρα…) το σοκ για τον αναγνώστη να ήταν μεγαλύτερο αν το επάγγελμα της ηρωίδας έμενε κρυφό μέχρι λίγο πριν το τέλος (ας πούμε πως στην αρχή το ψιθύρισε στο αυτί του άντρα της, για να μην ακούσουν τα παιδιά). Μπορεί και όχι…

    Λογικό, βέβαια, και να μην αρέσει ένα παρακινδυνευμένο κείμενο, δεδομένης της υποκειμενικότητας στην κρίση κάθε έργου τέχνης, και απόλυτα σεβαστή η αντίθετη άποψη καθώς και η απόφαση της κ. Βλάχου να το απορρίψει. (Κατά την γνωστή παροιμία «Άλλα τα μάτια του βατράχου, κι άλλα της κυρίας Βλάχου».)

    Μια παρατήρηση για τον εκσυγχρονισμό του κειμένου: Για τόσο πρόσφατα κείμενα θα προτιμούσα το πρωτότυπο σε ορθογραφία, σύνταξη, κλπ. – δεν θα είχα πρόβλημα να το παρακολουθήσω, όπως, νομίζω, και η πλειοψηφία των αναγνωστών. Το δίλημμα είναι ίσως παρόμοιο με εκείνο της μετατροπής παλιών ασπρόμαυρων ταινιών σε έγχρωμες: Απογοητεύει μάλλον τους παλιούς, αλλά μπορεί και να προσελκύει νέους που διαφορετικά θα αδιαφορούσαν.

  30. Γς said

    29:

    >“Άλλα τα μάτια του βατράχου, κι άλλα της κυρίας Βλάχου”

    Κυρία την λές κι εσύ. Ολη κυρία την έλεγαν.

  31. Γς said

    Όλοι

  32. sarant said

    29: Οι μόνες διαφορές στην ορθογραφία ήταν οι υποτακτικές (να γίνης κτλ.) και μερικές δάνειες που τώρα απλογράφονται (καρριέρα). Ένας επιπλέον λόγος υπέρ της ενοποίησης είναι η δημιουργία σωμάτων κειμένων, το γκούγκλισμα κτλ. Βέβαια, αν είχαμε μπόστειο ορθογραφία τότε θα την κρατούσαμε.

  33. Κοίτα να δεις, το λινκ του Εθνικόφρονος είναι αυτό που έλεγα στο #9!

  34. sarant said

    Ναι, ξέρει τι προσφέρει ο Εθνικόφρονας 🙂

  35. Το θυμάμαι πολύ αμυδρά αυτό που θα πω, και ζητώ συγγνώμη για τυχόν ανακρίβειες, αλλά είπα να το πω για την περίπτωση που κάποιος/α μπορέσει να θυμηθεί καλύτερα.
    Το σημείο τριβής αυτού του διηγήματος είναι το «θάψιμο στα όρθια» και πρόκειται, όχι ακριβώς για αθώα διαμάχη ή κοντρίτσα, αλλά περισσότερο για «κλείσιμο του ματιού», για παιχνίδισμα μεταξύ του Μποστ και του Τσιφόρου, καθώς κι ο ΝΤ έχει γράψει μια ιστορία, αν θυμάμαι καλά με έναν συμβολαιογράφο ή κάτι τέτοιο, που του έρχεται η ιδέα να θάβονται οι νεκροί όρθια, και στέλνει έναν υπάλληλό του για να κατοχυρώσει την ιδέα (ίσως) και στο τέλος κάτι δεν πάει καλά και ακυρώνεται όλο το σκηνικό.

    Το είπα, θυμάμαι ελάχιστα πράγματα, αλλά κάπου εκεί υπάρχει μια ρίζα, μια αιτία για την γραφή του διηγήματος.

  36. Δημήτρης Μ. said

    20.

    κονδή και χονδρή

    Τον έσκισες τον μακαριστό εβραιομπολσεβίκο Μποστ, Εθνικόφρονα!

  37. sarant said

    36: 🙂

    35: Δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο του Τσιφόρου.

  38. Γς said

    35 @ Βασιλική Μετατρούλου

    >που του έρχεται η ιδέα να θάβονται οι νεκροί όρθια

    >που του έρχεται η ιδέα να θάβονται οι νεκροί όρθια

    Και προσπαθώντας να θυμηθώ αν ο Τσιφόρος έχει γράψει κάτι τέτοιο για πεθαμένους και όρθιες κάσσες ο (γκουγκλένιος) νους μου πήγε στα Δεντρα που Πεθαίνουν Ορθια του Αλεξάντρο Κασσόνα

  39. @35:
    Δεν ήξερα αν είναι του Τσιφόρου, αλλά κι εμένα κάτι μου θυμίζει…

  40. athinaika said

    Πολύ καλό κείμενο, μεταξύ Ντε Σίκα και Κενό θα έλεγα. Το είχα διαβάσει και παλιά, το χάρηκα περισσότερο τώρα. Πολλά επιμέρους ωραία στοιχεία, όχι μόνο οι δυο βασικές ιδέες.

  41. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Πολυ προχωρημενο το θεμα και το κειμενο (σουρεαλιστικο αμρο χιουμορ) για την συντηρητικοτατη εποχη που γραφτηκε. Σαν ονειρο ενθυμουμαι τα εγκληματα «τιμης» (δηλ. ιδοκτησιας των γυναικων συνηθως) που διαπρατονταν τις δεκαετιες 50, 60 και 70 ( ακομη και του 80 στην επαρχια).

    ΥΓ » Στην Ελλάδα στις δεκαετίες του ’50 και ’60 είχαμε αρκετά περιστατικά και «βεντέτες» μεταξύ οικογενειών, αν και τα ποσοστά τα τελευταία χρόνια είναι λιγότερα. Θα θυμίσουμε ενδεικτικά τρεις δολοφονίες: το 1960 η Σταυρούλα Γκουβούση – έπνιξε σε στέρνα τη νύφη της, γιατί είχε ανέντιμο ερωτικό παρελθόν και ο υιός της (ως συνεργός) καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν. Το 1996 ο Απόστολος Κοσμάς «πριόνισε» το γιο του, γιατί ήταν ψυχικά άρρωστος, ενώ το 1997 ο συνθέτης Άκης Πάνου δολοφονεί τον Σωτήρη Γιαλαμά, γιατί ήταν αντίθετος στη σχέση που είχε με την κόρη του.

    Τα εγκλήματα τιμής έχουν, κατά την προσωπική μας εκτίμηση, τον ίδιο κοινό παρανομαστή: ανεξέλεγκτη παθογένεια, έλλειψη μόρφωσης, πνευματική, ψυχική και συναισθηματική ένδεια και άκρατο σκοταδισμό. Η τιμωρία τους είναι η έσχατη λύση – η πρόληψη τους θα ήταν η ιδανικότερη… »

    http://koinoniodikeio.blogspot.gr/2013/10/772013.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: