Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ποιητές προβλέπουν πότε θα πεθάνουν

Posted by sarant στο 6 Οκτωβρίου, 2013


Πριν από κανα μήνα, ήμουν σε μια γιορτή με κάμποσους φίλους, όπου ήταν κι ένας πιτσιρικάς κάπου δώδεκα χρονών, που δεν είχε παρέα και βαριόταν, και είχε στο κινητό του μια εφαρμογή που «πρόβλεπε» πότε θα πεθάνεις, με βάση τις απαντήσεις σου σε διάφορες ερωτήσεις (αν καπνίζεις, πόσες ώρες κοιμάσαι, τέτοια). Οπότε ο μικρός άρχισε να ρωτάει τους δικούς του και να ανακοινώνει την ετυμηγορία. Εμένα δεν με ρώτησε, δεν είχε θάρρητα μαζί μου, αλλά από τις άλλες απαντήσεις που άκουσα το πρόγραμμα ήταν αρκετά χουβαρντάδικο, τους πιο πολλούς τους πρόβλεψε αιωνόβιους, αν δεν κάπνιζαν.

Αυτό εμένα μού θύμισε μιαν ανάλογη ιστορία με προβλέψεις θανάτων, που έγινε πριν από 101 χρόνια, και σκέφτηκα να το ανεβάσω στο ιστολόγιο, όμως δεν είχα τότε το βιβλίο πρόχειρο. Τώρα το βρήκα.

krasi1To 1912, στο χωριό Κράσι του νομού Ηρακλείου, μια παρέα νέοι μαζεύτηκαν για να περάσουν το καλοκαίρι. Τους βλέπετε αριστερά, και δεν έχω την απαίτηση να τους αναγνωρίσετε, παρόλο που σαν ονόματα οι πιο πολλοί είναι πασίγνωστοι. Λοιπόν, από αριστερά προς τα δεξιά: Γαλάτεια Καζαντζάκη, Έλλη Αλεξίου, Μάρκος Αυγέρης, Κώστας Βάρναλης, Νίκος Καζαντζάκης, και ο λιγότερο γνωστός Χαρ. Στεφανίδης. Τη φωτογραφία την έβγαλε ο Λευτέρης Αλεξίου, ο αδελφός της Έλλης και της Γαλάτειας, που ήταν κι αυτός στην παρέα.

Βάρναλης, Αυγέρης και Καζαντζάκης κόντευαν τα τριάντα, και είχαν αρχίσει να αποκτούν ένα όνομα στα γράμματα. Όλοι είχαν φέρει μαζί τους τα χαρτιά τους, κάτι γράφανε ή κάτι μεταφράζανε. Το Κράσι είναι ημιορεινό χωριό, κι οι διακοπές τους ήταν διακοπές δημιουργικής εργασίας, τουλάχιστον για τον Καζαντζάκη, που τηρούσε με θρησκευτική ευλάβεια το πρόγραμμά του: ξυπνούσε στις 6 το πρωί, και έγραφε ή διάβαζε ώς το μεσημέρι, κι ύστερα από τη σιέστα πάλι ως το δειλινό, που έβγαιναν όλοι για περίπατο και μετά για βραδινό φαγητό. Κοιμούνταν μαζί με τη Γαλάτεια (είχαν παντρευτεί τον περασμένο χρόνο) σ’ ένα παταράκι, ονταδάκι το λέει η Αλεξίου στο Για να γίνει μεγάλος, Στα αριστερά της φωτογραφίας, βλέπουμε τη σκάλα που ανέβαινε στο ονταδάκι.

Οι άλλοι δεν είχαν την προσήλωση του Καζαντζάκη, ξυπνούσαν πολύ αργότερα και με το πάσο τους. Στο σπίτι υπήρχε και μια τράπουλα, αυτή της φωτογραφίας ίσως, και μια μέρα, μετά το μεσημεριανό, στρώθηκαν στο πόκερ Αυγέρης, Βάρναλης, Λευτέρης και Γαλάτεια, ως το βράδυ. Την άλλη μέρα, το ίδιο. Ο Καζαντζάκης δεν άλλαζε ούτε κεραία το πρόγραμμά του, δουλειά. Την τρίτη μέρα, κατεβαίνοντας από το ονταδάκι μετά τη σιέστα ο Καζαντζάκης τους είδε να συνεχίζουν το χαρτί και ξέσπασε:

— Μα επιτέλους, δεν ντρέπεστε, άνθρωποι με τόσα προσόντα; Δεν ντρέπεστε να το ρίχνετε στα χαρτιά; Ντροπή σας! Κι αν δεν θέλετε να γράφετε ποιήματα, φτιάξτε τουλάχιστον επιγράμματα!

Και άρπαξε την τράπουλα και την έκανε κομμάτια κι ύστερα καταγανακτισμένος βγήκε έξω και πήρε ν’ ανεβαίνει το βουνό. Οι άλλοι έμειναν αποσβολωμένοι, αλλά τελικά αντί να οργιστούν ακολούθησαν τη συμβουλή του Καζαντζάκη και πράγματι, το έριξαν στα σατιρικά επιγράμματα, κι όταν επέστρεψε ο Καζαντζάκης από το βουνό συνέχισαν όλοι μαζί να σκαρώνουν κι άλλα. Μερικά τα διασώζει η Έλλη Αλεξίου στο βιβλίο που είπαμε, απ’ όπου ξεσηκώνω ένα για τον Βάρναλη:

Ο Πήγασος στα σκέλια σου κατάντησε γαϊδούρι
εσύ τον πας στα Ηλύσια κι αυτός σε πάει στ’ αχούρι.

Πρόκειται για υπαινιγμό για το ποίημα «Θυσία» του Βάρναλη, που λέει «κι άμε να φέρεις απ’ τ’ αχούρι / το διχρονίτικο γαϊδούρι / το βαρβάτο».

Μια βραδιά, εκεί που παίζοντας κουβεντιάζαν για τον θάνατο, τους ήρθε να δηλώσουν ποια χρονιά πρόκειται να πεθάνουν -και μάλιστα έγραψαν τις προβλέψεις τους σε μια από τις πρώτες σελίδες ενός βιβλίου, του γαλλικού λεξικού Petit Larive et Fleury. Όπως παρατηρεί η Αλεξίου, επειδή έτυχε να το γράψουν σε λεξικό, σώθηκε, γιατί τα λεξικά είναι τα πιο μακρόβια βιβλία σε ένα σπίτι. «Τα άλλα δανείζονται, κλέβονται, χάνονται».

Να η σελίδα με τις προβλέψεις, ένα ενδιαφέρον ντοκουμέντο που, όπως είδα, δεν έχει ανεβεί στο Διαδίκτυο (αν και έχει αναδημοσιευτεί σε εφημερίδες).

krasi2

Πάνω και αριστερά, η πρόβλεψη του Μάρκου Αυγέρη, που υπογράφει με τα πραγματικά του αρχικά (Γ.Π., λεγόταν Γιώργος Παπαδόπουλος). Γράφει: «Τα πράγματα με σπρώχνουν να πεθάνω ως το 1917». Είχε χάσει τη μητέρα του από φυματίωση και φοβόταν πως θα πάει από την ίδια αρρώστια -που τον καιρό εκείνο έκανε θραύση. (Για την ιστορία, πέθανε το 1973. στα 89 του χρόνια).

Στο κέντρο, η πρόβλεψη του Καζαντζάκη, που την υπογράφει με το γνωστό του Ν σαν αετός με ανοιγμένα φτερά: «Λέω να πεθάνω στα 1966, Αύγουστο μήνα». Έπεσε έξω εννιά χρόνια, πέθανε το 1957 (γεννημένος το 1883). Πάντως, ήταν αυτός  που έκανε την πιο σωστή πρόβλεψη.

Από κάτω, ο Λευτέρης Αλεξίου (1890-1964) έκανε την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη «Εγώ θα πεθάνω στα 1914, Ιούλιο μήνα» -κι έπεσε 50 χρόνια έξω.

Και ακόμα πιο κάτω ο Βάρναλης, που υπογράφει Κ.Ι.Β. (Γιάννης ο πατέρας του) δεν προσδιορίζει χρονολογία θανάτου: «Πάντως να ζήσω ως τα 1930 -αλλά θα πεθάνω αργότερα». Πέθανε τον Δεκέμβρη του 1974, στα ενενήντα του, έναν χρόνο μετά τον συνομήλικό του τον Αυγέρη.

Οι κοπέλες της παρέας μάλλον δεν έκαναν πρόβλεψη.

Στο βιβλίο με τις αναμνήσεις της, η Έλλη Αλεξίου παρομοιάζει τη διαμονή τους στο Κράσι με τα Maison de Création, τα Σπίτια συγγραφέων, τους ξενώνες δηλαδή που υπήρχαν τότε στις σοσιαλιστικές χώρες, όπου πήγαιναν οι συγγραφείς να απομονωθούν και να γράψουν. Ένας τέτοιος ξενώνας υπάρχει σήμερα στο Κράσι, όπως διαβάζω, μάλλον όχι τυχαία. Άλλος ένας, πιο γνωστός, βρίσκεται στην Πάρο.

Υστερόγραφο: Πολύ συχνό είναι βέβαια να περιγράφουν ποιητές τον θάνατο ή την κηδεία τους σε ποιήματά τους. Έχουμε στο ιστολόγιο γράψει για τα σχετικά ποιήματα του Ουράνη και του Ανρί Σπις, αλλά και την αντίστοιχη περιγραφή του Λαπαθιώτη, όπως και τη Δικαίωσι του Καρυωτάκη

80 Σχόλια to “Ποιητές προβλέπουν πότε θα πεθάνουν”

  1. Άρτεμη said

    Υπάρχουν και διαδικτυκοί υπολογισμοί… π.χ. εδω http://www.findyourfate.com/deathmeter/deathmtr.html
    εγώ, λέει, θα πεθάνω στα 78…

  2. περαστικός said

    Καλημέρα,
    κάποιοι το περιγράφουν και στα ποιήματα τους όπως ο Ουράνης στο «Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι»

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    Περαστικέ, αυτό ήθελα να το γράψω και το ξέχασα, έχουμε γράψει για το ποίημα του Ουράνη
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/10/21/ouranisspiess/
    αλλά και για τις αντίστοιχες περιγραφές του Λαπαθιώτη
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/01/08/lapa8jan2011/
    ή και τη Δικαίωση του Καρυωτάκη…

  4. Gpoint said

    #1

    Και μένα στα 78 με καίει, λες να κόλλησε ;

    Εγκό γκια μέν γκξέρει «κακό σκυλί ψόφο ντεν έκει»

  5. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Καλημέρα. Πήγα στο σάιτ του #1. Στις 18 Ιουλίου 2063 θα σας αποχαιρετήσω για πάντα, στην τρυφερή ηλικία των 86… Όχι κι άσχημα! 🙂

  6. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Καλημέρα σε όλους.
    Το θέμα του θανάτου, πάντα βραχυκύκλωνε το μυαλό των ανθρώπων, όντας λογικό όν (λέμε τώρα) δεν μπορεί να δώσει λογική εξήγηση στο μετά θάνατον, μόνο εικασίες μπορεί να κάνει. Ειδικά οι δυτικές κοινωνίες, έχουν θεοποιήσει την ζωή, και δαιμονοποιήση τον θάνατο, με αποτέλεσμα αυτόν τον παραλογισμό που ζούμε.
    Οι περισσότεροι άνθρωποι, θέλουν να μάθουν το μέλον, αλλα πόσο θα μας άρεσε αν γνωρίζαμε την ημέρα του θανάτου μας, ποιά θα ήταν η συμπεριφορά των ανθρώπων άραγε;

  7. Γς said

    1, 4 @ Αρτεμη & Τζι

    Δλδ μόνο 5 χρόνια θα σας έχουμε παρεΐτσα εδώ;

  8. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Εγώ αντίθετα με σας τους περίεργους, πριν τρία χρόνια επισκέφτηκα τον ξενώνα στο Κράσι Πεδιάδας Ηρακλείου, απ’ όπου έχω και φωτογραφίες.
    (φιλολογικό τον λένε οι ντόπιοι)

    Για να κοροϊδέψει η παρέα το θάνατο, ίσως θα’πρεπε να τα γράψουν στον épilogue …

  9. Τουλάχιστον τις τελευταίες δεκαετίες βλέπει συχνά κανείς (χιουμοριστικές) προβλέψεις θανάτου στα βιογραφικά που γράφουν οι ίδιοι οι συγγραφείς στο μανίκι των βιβλίων τους (του στυλ «γεννήθηκε το 19… και θα πεθάνει το …»). Πρόχειρα θυμάμαι ένα τέτοιο του Πάνου Κουτρουμπούση, που είναι σχετικά παλιό, αλλά νομίζω έχει γίνει σχεδόν κοινότοπο τελευταία.

  10. ππαν said

    Και ο Πάνος Θεοδωρίδης το έχει κάνει.

  11. 10 μπράβο, κι εγώ αυτό θυμόμουν αλλά βαριόμουν να ψάξω!

  12. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    8: Ώστε έχεις πάει, ε;

    9: Μανίκι το λένε το αυτί του βιβλίου;

  13. Γς said

    Αν ήταν ποιητής…
    ο Μητσοτάκης

  14. Αυτί, αυτί -ή αφτί για να ευχαριστήσουμε και τον άλλονα από προχτές 😉

  15. Πηνελόπη Καμπάκη Βουγιουκλή said

    Τι να πω… Μένω έκθαμβη! Είστε … χρυσαυρός, που έλεγε κι η κόρη μου!

  16. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα!
    Πάντα βρίσκει κανείς ενδιαφέροντα θέματα στην ιστοσελίδα του Νικοκύρη!
    Διάβασα πρόσφατα ένα βιβλίο με παρεμφερές θέμα: »Φανταστικοί θάνατοι» του Μισέλ Σνεντέρ http://www.kastaniotis.com/book/960-03-4060-9

  17. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Έκανα κι εγώ το τέστ του 1 σχολίου, και έβγαλε 86, πολύ λιγότερα απο τα 131 που θα φτάσω (και θα πάω απο ατύχημα).

    15 – Τι μου θύμισες τώρα, και η μεγάλη μου κόρη Ελεωνόρα, (21 πλέον) χρυσαυρό έλεγε.

  18. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    15-17: Πολύ καλό το χρυσαυρός, αλλά τώρα με το άλλο αποτρόπαιο που αρχίζει από χρυσαβ….. κάπως τρομάζει 🙂

  19. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    18 – Όπως λέει κι ο λαός, οτι είναι μαύρο και έχει χρυσό, δεν είναι χρυσαυρός, (η κάπως έτσι).

    Αν και δεν είναι αυτού του νήματος, με έχει ενοχλήσει πολύ που δεν έχει ασχοληθεί κανείς σοβαρά με τον υπερκοριό, πιστεύω οτι είναι πιο σοβαρό θέμα απο την Χ.Α και την σύλληψη των στελεχών της, και το καταπίνουμε αμάσητο.

  20. Εθνικόφρων said

    Αξιότιμοι σύντροφοι,

    Αυτό που μού κάμνει εντύπωσιν από την σημερινήν «πικάντικην» ανάρτησιν του κ. Σαραντάκου είναι η ενέργεια του 29χρονου Νίκου Καζαντζάκη να σκίση την τράπουλαν με την οποίαν εχαρτόπαιζον οι λοιποί λογοτέχναι. Είναι πράξις ενός ηθικιστού, που εις όλην την παιδικήν του ηλικίαν (όπως μανθάνομεν από την αυτοβιογραφικήν του «Αναφοράν στον Γκρέκο») εδιάβαζε Βίους Χριστιανών Αγίων και είχεν αποβλακωθή πλήρως. Ιδού πού οδηγείται και ο πλέον ευφυής άνθρωπος, όταν παίρνη εις τα σοβαρά τας μαζοχιστικάς παρλαπίπας της απεράντου Χριστιανικής Γραμματείας.

    Διά σήμερον σας προσφέρω το αγγλικόν πρωτότυπον του βιβλίου που διανέμει σήμερον Κυριακήν η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία». Πρόκειται διά το (έκδοσις 2008) σύγγραμμα του Paul Hainsworth «Η Ακροδεξιά»

    Επίσης, εν εκπληκτικόν βιβλίον του «Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών» διά τα απίστευτα και εντελώς άγνωστα αίσχη του Βυζαντινού κλήρου κατά την διάρκειαν των σκοτεινών αιώνων του Βυζαντίου υπό τον τίτλον «Ο Βυζαντινός κλήρος και η κοινωνία των σκοτεινών αιώνων»

    Τέλος, το εκπληκτικόν (και εξηφανισμένον από τας προθήκας των βιβλιοπωλείων, διά τον φόβον υμών των Μπολσεβίκων) βιβλίον του μακαριστού Αθηναίου ευπατρίδου Πολυβίου Μαρσάν διά την δολοφονίαν της κορυφαίας Ελληνίδος ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη από τους κομμουνιστάς της ΟΠΛΑ κατά την διάρκειαν των Δεκεμβριανών του 1944 (εκτελεστής ο διαβόητος Μακαρώνας, «Ιούδας» ο μακαριστός ηθοποιός Δημήτρης Μυράτ)

    Όπως θα ίδητε, η Ελένη Παπαδάκη εδολοφονήθη από τους ιδεολογικούς προγόνους υμών των Μπολσεβίκων, επειδή είχε «γκόμενον» τον Κατοχικόν πρωθυπουργόν Ιωάννην Ράλλην, όστις έστελνε την πρωθυπουργικήν λιμουζίναν εις το Εθνικόν Θέατρον της οδού Αγίου Κωνσταντίνου διά να την παραλάβη μετά το τέλος των παραστάσεων! Και αυτός ήτο λόγος να δολοφονηθή η κορυφαία ηθοποιός, χωρίς καμμίαν δίκην! Ιδού πόσον ομοιάζει ο «ηθικισμός» των Μπολσεβίκων δολοφόνων της Παπαδάκη με τον ηθικισμόν του Χριστιανού Νίκου Καζαντζάκη που έσκισε την τράπουλαν των λοιπών λογοτεχνών διά να μη χαρτοπαίζουν!..

    Και η ειρωνεία της ιστορίας: Ως αποδεικνύει ο Πολύβιος Μαρσάν, την εποχήν που οι μπολσεβίκοι εκατηγόρουν την Ελένην Παπαδάκην ότι «την επήδα» ο κατοχικός Πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης, εκείνη είχε εραστήν τον διακεκριμένον Εβραίον μουσικόν της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, Σάμ Μπράντενμπουργκ, τον οποίον οι «κότες» εκτελεστές της ΟΠΛΑ δεν τον επείραξαν καθόλου!..

    Ιδού μία σύντομος περίληψις της ζωής της Ελένης Παπαδάκη διά τους βιαστικούς που δεν έχουν χρόνον να αναγνώσουν το κλασικόν βιβλίον του Πολυβίου Μαρσάν

    http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7_%CE%95%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B7

    Και εις άλλα με υγείαν

    ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΝ Έλλην και ουχί Ρωμηός καρπαζοεισπράκτωρ
    Μέγας Ευεργέτης του παρόντος Ιστολογίου (Βιβλιοθήκη Loeb κλπ.)

  21. cronopiusa said

    Με το ταξί καλπάζοντας (Γιάννης Βαρβέρης, 1955-2011)

    Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα » ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΝ ΑΥΓΗ »

    Κι ἐγώ, ποὺ τόσο ἐπόθησα μιὰ μέρα νὰ ταφῶ
    σὲ κάποια θάλασσα βαθιὰ στὶς μακρινὲς Ἰνδίες,
    θά’χω ἕνα θάνατο κοινὸ καὶ θλιβερὸ πολὺ
    καὶ μιὰ κηδεία σὰν τῶν πολλῶν ἀνθρώπων τὶς κηδεῖες.

    Καλή σας μέρα

  22. Σκαροπούλι said

    Λοιπόν, δεν μπορώ τώρα να θυμηθώ πού ακριβώς, αλλά διάβαζα ότι ο Χρηστομάνος προέβλεψε επιτυχώς τον θάνατό του. (Ή μήπως πρέπει να πω ότι τον προανήγγειλε;)

    Τον ρώτησε, λέει, το 1911 κάποιος δημοσιογράφος τι σκόπευε να κάνει τη χρονιά εκείνη, κι αυτός απάντησε: «Θα πεθάνω». Όπως και έγινε.

    Επίσης, μια εποχή ήτανε μεγάλο σουξέ στην Κρήτη ένα τραγούδι του που λέει: «Θε μου, κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω, και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω». :S

  23. spiral architect said

    @22: Λες αυτό:

  24. Theo said

    @1:
    Με «καίει» στα 86, αν και δεν μου φαίνεται πως θα ζήσω τόσο πολύ.

    Και μια ερώτηση:
    Ξέρει κανείς από πού βγήκε η έκφραση «κάνει παπάδες»;

  25. marulaki said

    Υπάρχει και αντίστοιχη προτομή των Αλεξίου (και των τριών) στο Κράσι.

  26. marulaki said

    δε βγήκε το λινκ

  27. Κωνσταντίνος Καβάφης (29 Απριλίου 1863 – 29 Απριλίου 1933).
    Τι πιο ποιητικό από την ημέρα γέννησης και θανάτου του Καβάφη!
    Γιατί να μην έχουν όλοι οι ποιητές την «τύχη» του Καβάφη,
    δηλαδή η ημέρα γέννησής και η ημέρα θανάτου να είναι οι ίδιες;

  28. Δημήτρης Μ. said

    άρπαξε την τράπουλα και την έκανε κομμάτια κι ύστερα καταγανακτισμένος βγήκε έξω και πήρε ν’ ανεβαίνει το βουνό

    Όταν, όμως, ο Σαμαράς μίλησε για τον Μεγάλο Ανηφορίζοντα, του την πέφταμε…

  29. physicist said

    Επίσης, μια εποχή ήτανε μεγάλο σουξέ στην Κρήτη ένα τραγούδι του που λέει: «Θε μου, κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω, και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω».

    Είχα διαβάσει κάπου ένα επιχείρημα κατά της θανατικής ποινής: ακυρώνει το ανθρώπινο δικαίωμα ότι κανείς μας δεν ξέρει πότε θα πεθάνει. Μου φαίνεται το πιο ισχυρό απ’ όλα τα επιχειρήματα ενταντίον της.

  30. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    19: Ο υπερκοριός είναι όντως θέμα σοβαρό, και τώρα θα μάθουμε να τον αγαπάμε.

    26: Ευχαριστώ για τη φωτογραφία, δεν το ήξερα.

    22: Πολύ σωστά, και ο Χρηστομάνος.

  31. sarant said

    29: Και κάποιοι που παινεύονται ότι ξέρουν τα πάντα και ότι βλέπουν μακριά κτλ. λένε «Μόνο το πότε θα πεθάνω δεν ξέρω».

  32. physicist said

    #31. — Έχουν τουλάχιστον αυτή τη σοφία μέσα στην παράνοια της ψευδαίσθησης της παντογνωσίας τους.

  33. Gpoint said

    #7

    Φέρε τον έλεγχό σου γρήγορα να σου βάλω μονάδα στην αριθμητική. μπουμπούνα !

    # 18

    Σωστόοοος, το λένε και χγυσαβγό οι έχοντες ψιλοπρόβλημα με το ρο

    # 24

    Μάλλον απότα χαρτιά, είναι γερό χαρτί οι ρηγάδες (παπάδες)

  34. Σκαροπούλι said

    Απαπα!
    Τώρα είδα το θανατηφόρο λάθος στο 22: «ένα τραγούδι του που λέει».
    Προφανώς το «του» περισσεύει και το τραγούδι δεν είναι του Χρηστομάνου (!!!)

    Πήγα να γράψω ποιανού είναι το τραγούδι, δεν θυμόμουνα, και ξέμεινε το «του» μετέωρο και παραπλανητικό 😦

    @23: Ναι, αυτό είναι. Μπικάκης τελικά.

  35. Μου θυμίζεις ωραία πράγματα. Είναι σχεδόν τριάντα χρόνια που το διάβασα εκείνο το βιβλιαράκι, αλλά την πρόταση να γράψουν επιγράμματα αντί να παίζουν χαρτιά, όπως και τον εκνευρισμό του Καζαντζάκη με τα χαρτιά, τα θυμάμαι ακόμα. Όπως κι ένα άλλο ψευτοεπιγραμματάκι που το χρησιμοποιούσα με φίλους στα φοιτητικά μας χρόνια (με παραλλαγές, αναλόγως μέρας, ώρας και προορισμού):
    Arrivons,
    Gare Lyon,
    Mercredi,
    Vers midi,
    νομίζω ήταν. :))

  36. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τι να πουν και οι φουκαριάρες που ονομάζονται …Χρυσαυγή! Πόσες ωραίες λέξεις βρομίστηκαν γιατί κακόπεσαν…

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το 36 σχόλιο στο 18 του Νικοκύρη.

  38. Οι μέρες μου είναι μετρημένες:
    9361 και κάτι ώρες, για την ακρίβεια (λέει το τεστ του #1).

  39. Yannis said

    38 και προγενέστερα.

    Εγώ ψάχνω τους φίλους που έχασα. Σύμφωνα με το τεστ, είναι όλοι τους ζωντανοί!

    27. Υπήρξε και η αλλαγή του ημερολογίου ενδιάμεσα.
    Και το συναφές με το θέμα ποίημα:
    http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=105&cat=1

  40. Άρτεμη said

    7 Δέν ξέρω για τους άλλους, εμένα θα με έχετε μόνο 19 μήνες.

  41. Your Armageddon’s day is Aug 2 2056. Θα με υποστείτε για πολύ ακόμα παναπεί.

  42. physicist said

    Έκανα το τεστ δύο φορές δίνοντας ακριβώς τις ίδιες απαντήσεις με μία διαφορά: την πρώτη φορά απάντησα ότι βουρτσίζω τα δόντια μου/κάνω σχοινάκι στα δόντια τρεις φορές τη μέρα. Τη δεύτερη, απάντησα ότι το κάνω σπάνια. Αυτό μου κόστισε ακριβώς έναν χρόνο ζωής (από 83 σε 82 χρόνια).

    Από την άλλη μεριά: 10 λεπτά της ώρας τη μέρα βούρτσιμα επί 365 μέρες επί 83 χρόνια, μας κάνει 210 μέρες. Ήγουν, τον έναν χρόνο επιπλέον που κερδίζεις με το βούρτσισμα, τον ξοδεύεις σχεδόν ολόκληρο βουρτσίζοντας. Ωρε δεν πάει στο διάολο δεν πάει …

  43. sarant said

    Ένας ξυπνούσε κάθε πρωί στις 6 και μέχρι τις 8 έκανε τζόγκινγκ. Οι φίλοι του τον δούλευαν, οπότε αυτός τους λέει: Μαλάκες, θα ζήσω πέντε χρόνια παραπάνω. «Ναι, αλλά θα τα περάσεις τρέχοντας»

  44. Theo said

    @33: Ευχαριστώ. Αλλά γιατί «κάνει παπάδες»; «Βγάζει/ρίχνει παπάδες», δεν θα ‘ταν πιο φυσιολογικό;

  45. Δημήτρης Μ. said

    33, 44. Επίσης και «παίζει παπάδες» (στην κιθάρα, ή σε άλλο μουσικό όργανο. Ίσως αναλογικά από το «ρίχνει παπάδες» (= βρέχει πάρα πολύ).

  46. Γς said

    40:
    Ελα! Τι είπες τώρα;

  47. Antoine said

    Ο Δημήτρης Ρικάκης- ενώ ήταν εν ζωή- στο «αυτί» των βιβλίων του τελείωνε το βιογραφικό του ως εξής «Τέλος, εγκατέλειψε τον συμβατικόν πολιτισμόν και απομακρυνθείς εις την ύπαιθρον, επεδόθη εις την, δια του γραπτού Λόγου, απολογητικήν του κλίσιν εν ηρεμία και μονώσει, εν μελήματι καταγγελίας του εν γένει βλακώδους κατεστημένου της ιδιαζόντως απεχθούς εποχής του παρόντος. Απέθανεν τέλος εν γαλήνη ουδέν εκπληρώσας, ως «χρησιμάχρηστος» νοσταλγός του «Κοινού Νοός».

  48. gmich said

    Ευτυχώς που ήταν ποιητές και όχι μέντιουμ. Θα είχαν χάσει το κύρος.

  49. munich said

    @42
    Έκανα κι εγώ το τεστ δυό φορές, την πρώτη απάντησα στην τελευταία ερώτηση «νόρμαλ» και τη δεύτερη «σαντίστικ» και μου αφαίρεσε ένα χρόνο!!! να μην καπνίζουμε, να μην πίνουμε, να μην «πίνουμε» δε φτάνει, πρέπει να είμαστε και φυσιολογικοί αν θέλουμε να ζήσουμε κάτατι παραπάνω

  50. physicist said

    #49. — Επομένως, το να είσαι σαδιστής έχει το ίδιο κόστος με το να μη φροντίζεις τη στοματική σου υγειινή.

    Makes sense.

  51. 50 😀

  52. sarant said

    50: Όχι, αφαιρεί έναν χρόνο σε οποιονδήποτε παίζει με τις παραμέτρους του προγράμματος. Για παραδειγματισμό.

  53. Αλέξανδρος Διαμαντίδης said

    Η ιστορία μου θύμισε το πρώτο διήγημα του συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Robert A. Heinlein «Life-Line» (δημοσιεύτηκε το 1939). Μπορεί να το βρείτε ενδιαφέρον:

    http://www.baenebooks.com/chapters/0743471598/0743471598___2.htm

  54. Yannis said

    50, 52 και προγενέστερα.

    Μα γιατί το πρόγραμμα δεν έχει χρονολογίες πριν το 1940; Αναρωτήθηκε κανείς;

    Επαιξα με ημερομηνία γέννησης 1944 και ανθυγιεινές συνήθειες/περιβάλλον.
    Αποτέλεσμα: -4178 μέρες και κάτι ψιλά (30/4/2002).
    Μάλλον, θα έχουν ξεχωριστούς πελάτες 🙂

  55. Yannis said

    «Κοιμούνταν … σ’ ένα παταράκι, ονταδάκι το λέει η Αλεξίου … Στα αριστερά της φωτογραφίας, βλέπουμε τη σκάλα που ανέβαινε στο ονταδάκι.»

    Από τότε «ανηφορίζων»…
    Και το βλέμμα του στη φωτογραφία. Κι αυτό «ανηφορρίζον».

  56. sarant said

    53: Γεια σου Αλέξανδρε, ευχαριστούμε!

    55: 🙂

  57. Βαγγελης said

    Καλημέρα! Θυμηθηκα τούτο το σχετικό ποίημα, έστω κι αν αναφέρεται όχι στον χρόνο αλλά στον τρόπο θανάτου των ποιητών οι οποίοι, εξαιρέσει ενός, είναι ξένοι:

    Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ
    (Σημειώσεις)

    1
    Αν και οι πλέον ιδιότροποι των ανθρώπων,
    οι ποιητές πεθαίνουν με τον ίδιο τρόπο.

    Εξαιρώντας την αυτοκτονία
    που δηλώνει μεγαλομανία,

    λίγοι απ’ όσους έφυγαν νέοι
    είχαν ως αιτία θανάτου τα κλέη

    (λ.χ. ο Πούσκιν, που είχε αποκάμει
    καβαλώντας το καλάμι).

    2
    Στον Βιγιόν δεν άρεσε η δόξα
    (όμως πήγε από άλλη λόξα).

    Αλλά και ο Πέρσυ Μπυς
    Σέλλεϋ πέθανε αλαμπής.

    3
    «Ω Θάνατε», είπε ο Ντάντε
    κουμπώνοντας τις τιράντες,

    «για να ‘ρχεσαι μόνο εσύ,
    πηγαίνω στην Κόλαση».

    4
    Ο Θάνατος βρήκε τον Μίλτον
    πανέτοιμο ν’ ανάβει ένα σπίρτο.

    Στο κρύο ταξίδι το ύπατο
    θα πήγαινε με την πίπα του.

    5
    (Αδύνατον να εικάσω
    από τι πήγε ο Τάσσο).

    6
    Ο μισεμός του Γιάννη Κητς
    ήταν αποτέλεσμα κακής

    σχέσης με τον εαυτό του,
    που έληξε με τη συντριβή του πρώτου.

    7
    Αν δεν ήταν εκλεκτός της μοίρας,
    ο Λαφόργκ θα γνώριζε το γήρας.

    8
    Η αιτόα θανάτου του Πάσκολι:
    οι γιατροί ήταν πολυάσχολοι.

    9
    Για τον Ράινερ Μαρία Ρίλκε:
    Υποθέτω ότι τον είλκυε

    – και τον τράβηξε έως κάτω –
    η λατρεία του θανάτου.

    10
    Χάρη στον Θάνατο ο Βαλερύ
    έκανε ποίηση πιο καθαρή.

    11
    Ε’ιπε ο Χάρος: «Την Αχμάτοβα
    πάθαινα όταν την πασπάτευα».

    12.
    …μα όταν ο Καβάφης κατάλαβε
    το τέλος του, κι αυτός μετάλαβε.

    13
    Του Μοντάλε, που πήγε από ίωση,
    με συγκλόνισε η σημείωση:

    «Ω, να τέλειωνα σαν τον Μπάυρον,
    πειρατής θησαυρών άυλων!»

    Η Συμπόρσκα, ποιητικώς σε κώμα,
    ζει ακόμα.

    ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ

  58. sarant said

    Δεν το ήξερα, ευχαριστώ!

  59. Theo said

    @42, 49, 50, 52, 54:

    Έπαιξα αρκετές φορές με το τεστ.
    Στην πρώτη προσπάθεια έκανα λάθος και τσέκαρα ότι οι παππούδες μου πέθαναν μετά τα 80. Το διόρθωσα με το σωστό που είναι μετά τα 70 (ο μέσος όρος), και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: Θάνατος στα 86 μου, μετά από 10194 μέρες.
    Μετά τσέκαρα όλα τα αρνητικά (βάζοντας κι ότι ζω στην Αφρική), κι είδα πως αν ήταν έτσι, θα είχα πεθάνει πριν από 7 χρόνια και 32 μέρες. Άλλαξα το «Αφρική» με «Ευρώπη», κι είδα πως θα είχα πεθάνει πριν από 32 μέρες.
    Άρα το να ζούμε στην Ευρώπη αντί της Αφρικής, προσθέτει 7 χρόνια στο προσδόκιμο επιβίωσής μας, κατά το εν λόγω site πάντα.

  60. spiral architect said

    @57: Πολύ καλό! 🙂

  61. physicist said

    #59. — Άρα το να ζούμε στην Ευρώπη αντί της Αφρικής, προσθέτει 7 χρόνια στο προσδόκιμο επιβίωσής μας, κατά το εν λόγω site πάντα.

    Αν μη τι άλλο, αυτό έχει μια λογική βάση … αλλά ότι σαδισμός κόβει χρόνια στον σαδιστή, δεν το καταλαβαίνω. Σε όσους τον συναναστρέφονται, ίσως.

  62. Περαστικέ
    είναι κι η Πολυδούρη με το: «Θὰ πεθάνω μίαν αὐγούλα μελαγχολικὴ τοῦ Ἀπρίλη,..»
    που ομοιοκαταληκτεί με το «πένθιμο του φθινοπώρου δείλι».

  63. sarant said

    62: Και πέτυχε και την πρόβλεψη…

  64. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    Πιο, τραγικά, ακριβής ο Μαρτουρίν Ρενιέ , Marthurin Regnier 1573-1613
    J’ ay vecus sans nul pansement,
    me laisant aller doucement,
    a la bonne loi naturelle.
    Et si m’ etonne forte pourquoi
    la mort osa songer a moi
    qui ne sogeai jamais a elle.

  65. Ηλεφούφουτος said

    Ντάξει, υπάρχουν και αυτοί που προβλέπουν ότι δε θα πεθάνουν ποτέ, τουλάχιστον όχι ολότελα:

    ¡No moriré del todo, amiga mía!
    De mi ondulante espíritu disperso
    algo en la urna diáfana del verso
    piadosa guardará la poesía.

    ¡No moriré del todo! Cuando herido
    caiga a los golpes del dolor humano,
    ligera tú, del campo entenebrido
    levantarás al moribundo hermano.

    Tal vez entonces por la boca inerme
    que muda aspira la infinita calma,
    oigas la voz de todo lo que duerme
    ¡con los ojos abiertos de mi alma!

    Hondos recuerdos de fugaces días,
    ternezas tristes que suspiran solas;
    pálidas, enfermizas alegrías
    sollozando al compás de las violas…

    Todo lo que medroso oculta el hombre
    se escapará, vibrante, del poeta,
    en áureo ritmo de oración secreta
    que invoque en cada cláusula tu nombre.

    Y acaso adviertas que de modo extraño
    suenan mis versos en tu oído atento,
    y en el cristal, que con mi soplo empaño,
    mires aparecer mi pensamiento.

    Al ver entonces lo que yo soñaba,
    dirás de mi errabunda poesía:
    era triste, vulgar lo que cantaba…
    ¡mas, qué canción tan bella la que oía!

    Y porque alzo en tu recuerdo notas
    del coro universal, vívido y almo;
    y porque brillan lágrimas ignotas
    en el amargo cáliz de mi salmo;

    porque existe la Santa Poesía
    y en ella irradias tú, mientras disperso
    átomo de mi ser esconda el verso
    ¡no moriré del todo, amiga mía!

    (Μανουέλ Γουτιέρες Νάχερα)

  66. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Να σημειώσω για το τέστ, οτι το έκαναν και η γυναίκα μου με τις κόρες μου, αποτέλεσμα; εγώ 86,η γυναίκα μου στα 90, η μεγάλη μου κόρη 92. και η μικρή 93, δηλαδή η γυναίκα μου χαλαρα μου ρίχνει 4 χρόνια, κι ας είμαι πολύ πιο γυμνασμένος απ΄αυτήν.
    Συμπέρασμα, τα θυληκά μας έχουν πιάσει πολύ κορόϊδα, με την παραμύθα του ισχυρού φύλου, δηλαδη αν είμαστε το ανίσχυρο, απο πότε θα βλέπαμε τα ραδίκια ανάποδα;.

  67. Γς said

    Εμένα λέει ότι θα με έχετε εδώ μέχρι το 2925. Μέχρι τα 82 μου δλδ.
    25 χρόνια πάρα πάνω από ότι υπολόγιζα πιτσιρικάς, με τα μέτρα της εποχής εκείνης.

  68. Γς said

    Ουπς.

    >2925

    Ποιος είμαι ο Μαθουσάλας-Γς;

    θα με έχετε εδώ μέχρι το 2025!

  69. Γς said

    Κι απάνω στην ώρα, αυτή την στιγμή ο Κώστας απ το Παρίσι μου στέλνει στο ΦΒ

  70. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    67- Μια και είσαι γενετιστής, μήπως είμαστε εφεύρημα των θηλυκών; Έβλεπα χθές ενα ντοκυμαντέρ στο diskovery, και ουσιαστικά τα θηλυκά είναι παντοδύναμα σε σχέση με τα αρσενικά, είτε στα έντομα, είτε στα ψάρια, είτε στα θηλαστικά. Ειδικά στα αλογάκια της παναγίας (ωραία άλογα έχει η παρθένα) ούε το πήδημα δεν προλαβαίνει να ευχαριστηθεί το αρσενικό, τον τρώει την ώρα της πράξης.

  71. physicist said

    Άξιοι και πανάξιοι, Πήτερ Χιγκς και Φρανσουά Ενγκλέρ! Η Ιστορία έκανε το χρέος της.

    (Δεν ήξερα πού να το βάλω αλλά επιβάλλεται να ειπωθεί).

  72. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Με το καλό να δοθεί και στον φυσικό του ιστολογίου (ένας είναι ο φυσικός εδώ μέσα) νά χουμε να λέμε οτι συζητάμε με εναν νομπελίστα.

  73. physicist said

    #72. — Έλα ρε Λάμπρο, σοβαρέψου ρε καρντάση. 🙂

  74. Γς said

    70:
    Δεν σε είχα δει.

    >Ειδικά στα αλογάκια της παναγίας (ωραία άλογα έχει η παρθένα) ούε το πήδημα δεν προλαβαίνει να ευχαριστηθεί το αρσενικό, τον τρώει την ώρα της πράξης.

    Οπως στον άνθρωπο:
    >τον τρώει [ 😉 ]την ώρα της πράξης.

  75. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    73 – Γιατι; δεν θέλω ηττοπάθεια, καλό το γνώθι σ΄αυτόν, αλλα χωρίς αυτοπεποίθηση δεν πάς ούτε 10 μέτρα στο ταξίδι της ζωής.

    74 – χαχαχα πολύ καλό, λοιπόν όταν θέλεις έχεις πολύ καλό χιούμορ, με εκπλήσεις ευχάριστα.

  76. […] https://sarantakos.wordpress.com/2013/10/06/krasi/#more-9738 […]

  77. takis said

  78. […] Υστερόγραφο: Πολύ συχνό είναι βέβαια να περιγράφουν ποιητές τον θάνατο ή την κηδεία τους σε ποιήματά τους. Έχουμε στο ιστολόγιο γράψει για τα σχετικά ποιήματα του Ουράνη και του Ανρί Σπις, αλλά και την αντίστοιχη περιγραφή του Λαπαθιώτη, όπως και τη Δικαίωσι του Καρυωτάκη…/πηγη […]

  79. Αντρια said

    Egw Eimai 16 xrono dn kapnizw oute Tipote koimame sinexia pote tha pethanw

  80. Emphyrio said

    Και ο Γιαννης Χρηστου επισης, οπως ο Καβαφης, την ιδια ημερα – ηταν μεν δυστυχημα, αλλα ηταν μια ασχημη συμπτωση. Και χασαμε τοση σπουδαια μουσικη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: