Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μια έμμετρη ικανοποίηση

Posted by sarant στο 10 Νοεμβρίου, 2013


Το σημερινό μας άρθρο, φιλολογικό όπως συνήθως τις Κυριακές, θα είναι σύντομο, διότι την τελευταία στιγμή διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να γράψω το θέμα που είχα αρχικά στο μυαλό μου -έλειπαν πηγές, που λέμε. Οπότε, γράφω κάτι πρόχειρο -αλλά έχουν και τα πρόχειρα τη χάρη τους.

Για τον Γεώργιο Σουρή έχουμε γράψει κάμποσες φορές -το έργο του μού είναι πολύ οικείο επειδή ο παππούς μου τον αγαπούσε πολύ και έχω κατά κάποιο τρόπο γαλουχηθεί με τους στίχους του. Βέβαια, κάποια άρθρα του ιστολογίου έχουν στόχο να δείξουν ότι το ένα ή το άλλο στιχούργημα ΔΕΝ είναι του Σουρή, σε αντίθεση με όσα διαδίδονται στο Διαδίκτυο.

Ο Σουρής, όπως θα ξέρετε, εξέδιδε από το 1883 έως το 1918 την έμμετρη εφημερίδα «Ο Ρωμηός» . Κι όταν λέμε έμμετρη, εννοούμε έμμετρη σε όλα, από τον τίτλο (Ο Ρωμηός εφημερίς – που την γράφει ο Σουρής) έως την ημερομηνία, τον αριθμό του φύλλου ή τις μικρές αγγελίες και τις διαφημίσεις. Λίγο περισσότερα γι’ αυτή την εφημερίδα είχα γράψει σε ένα παλιό άρθρο του ιστολογίου και σε ένα άλλο ειδικότερα για τις ημερολογιακές ρίμες του Σουρή.

Ο Ρωμηός κυκλοφόρησε επί 35 χρόνια, αλλά διέκοπτε κάθε καλοκαίρι την κυκλοφορία του για μερικές εβδομάδες, ενώ στην ιστορία του υπήρξαν και δυο μεγαλύτερες διακοπές, πολύμηνες αυτές: η πρώτη, πολύ γνωστή, στην αρχή της έκδοσής του, όταν ο Σουρής διέκοψε την έκδοση για να μελετήσει για τις πτυχιακές εξετάσεις της Φιλοσοφικής -και ευτυχώς «απερρίφθη μετά πολλών επαίνων», και η δεύτερη, μάλλον άγνωστη, λίγο πριν από το τέλος της, όταν ο Ρωμηός έπεσε θύμα της ακροδεξιάς επιστρατικής τρομοκρατίας μετά τα Νοεμβριανά του 1916.

Στο πρώτο φύλλο μετά την πρώτη πολύμηνη διακοπή, στις 23 Ιουνίου 1884, στο τέλος της 4ης (και τελευταίας) σελίδας υπήρχε η εξής έμμετρη ειδοποίηση:

romaddress

Το αντιγράφω εκσυγχρονίζοντας λιγάκι την ορθογραφία:

Του Ρωμηού μας το γραφείο
μέσα στο τυπογραφείο
του Σταυριανού κατέβη
κι από τούδε συνορεύει
με τις βρόμες των Χαυτείων
μ’ ένα κάποιο Φαρμακείον,
καφενέ των «Ευ φρονούντων»
νύκτα μέρα συζητούντων,
με μπακάληδες καμπόσους
πατσατζήδες άλλους τόσους,
μ’ ουρητήρια, σαντούρια
και μια μάνδρα με γαϊδούρια.

Η τοποθεσία είναι η πλατεία Ομονοίας, ενώ αν ψάξει κανείς σε αθηναιογραφικά συγγράμματα μάλλον θα μπορέσει να προσδιορίσει και ακριβέστερα πού βρίσκονταν τα γραφεία του Ρωμηού -το καφενείο των Ευ φρονούντων πρέπει να είναι καταγραμμένο.

Η ίδια ειδοποίηση εμφανιζόταν στο εξής (και μέχρι την επόμενη αλλαγή διεύθυνσης) σε κάθε φύλλο, στην ίδια πάντοτε θέση στο κάτω μέρος της τελευταίας σελίδας του Ρωμηού. Όμως, καθώς ο Ρωμηός ήταν τότε δημοφιλέστατος και η Αθήνα πολύ μικρή, ύστερα από μερικές εβδομάδες το στιχούργημα το πληροφορήθηκε και ο ιδιοκτήτης της μάντρας του τελευταίου στίχου -και πήγε στα γραφεία του γείτονά του να διαμαρτυρηθεί. Βλέπετε, στη μάντρα του είχε άλογα, όχι γαϊδούρια, και ζήτησε επανόρθωση.

Φαίνεται μάλιστα πως ο γείτονας με τη μάντρα ήταν και κάπως εύσωμος, τουλάχιστον αν κρίνουμε από την εξής έμμετρη ειδοποίηση που δημοσιεύτηκε στον Ρωμηό λίγο αργότερα, στην τέταρτη επίσης σελίδα και πάνω από την επίμαχη αναφορά της διεύθυνσης:

Και μία ειδοποίησις
είδος ικανοποίησις

Ήλθεν εις το γραφείον μας ένας γεμάτος άνδρας
ο γείτονας και κύριος της αντικρύ μας μάνδρας
και είπε πως εγράψαμε στο φύλλο εσφαλμένως
πως μέσα εις την μάνδρα του γαϊδάρων βόσκει γένος,
ενώ σ’ αυτήν δεν βρίσκεται ούτε μισό γαϊδούρι
και είναι μόνο άλογα καλά σαν του Μπουντούρη.
Εις την διαβεβαίωσιν αυτήν δεν αμφιβάλλω
και άλογα ο κύριος θα έχει δίχως άλλο,
γιατί ώς τούτη τη στιγμή σάς λέμε στην τιμή μας
ότι γαϊδάρου γκάρισμα δεν άκουσε τ’ αυτί μας.
Και όποιος πιάνει τον Ρωμηό εις το εξής στο χέρι
και φθάνει στων συνόρων μας τα παρά πόδας μέρη
δεν πρέπει στου διαβάσματος να λησμονεί τη φούρια
πως συνορεύει μ’ άλογα και όχι με γαϊδούρια.

Τι ήταν τα άλογα του Μπουντούρη δεν θυμάμαι ή δεν το ήξερα ποτέ. Δεν ξέρω επίσης αν ο φουσκωτός γείτονας ικανοποιήθηκε από την επανόρθωση -πάντως, ο Σουρής δεν άλλαξε το αρχικό στιχούργημα και συνέχισε να το δημοσιεύει σε κάθε τεύχος, φυσικά μέχρι την επόμενη μετακόμιση των γραφείων του Ρωμηού, όπου πάλι υπήρχε μάντρα στη γειτονιά αλλά αυτή τη φορά ο Ρωμηός συνόρευε «με Χημείο, με μια μάνδρα, με μεγάλη οικοδομή / με μια χήρα δίχως άνδρα που’ταν άλλοτε μαμή». Η χήρα δεν διαμαρτυρήθηκε, απ’ όσο ξέρω.

 

22 Σχόλια to “Μια έμμετρη ικανοποίηση”

  1. Αρκεσινεύς said

    Ουκ εν τω πολλώ το ευ.
    Δόσις ολίγη τε φίλη τε.

    Πολύ ωραίο.

    Καλημέρα σας.

  2. sarant said

    Kαλημέρα Αρκεσινέα, σ’ ευχαριστώ!

  3. Gpoint said

    Μου έφιαξες τη μέρα,ευχαριστώ !!
    Ηξερα μόνο την τελευταία διεύθυνση, μου είχε εντυπωθεί από τα μικράτα μου η φράση και μια χήρα δίχως άνδρα που ήταν άλλοτε μαμμή…

    Ζηλεύοντας θα ήθελα και γω να στιχουργήσω
    κάτι ελάχιστα να πω, να μη μακρυγορήσω
    αλλά από πείρα ξέροντας πως γράφοντας με φούρια
    γίνεται ανακάτεμα αλόγων με γαίδουρια
    αφήνω κ΄τω το στυλό και πιάνω το τιμόνι
    και πάω στην αγάπη μου που περιμένει μόνη.

  4. Νέο Kid Στο Block said

    Iλαρόν! Απλώς ιλαρόν! (θα έλεγα, αν ήμουν Βρετανός του Γκοσινί) 🙂
    Πολύ καλή η «επανόρθωση» του Σουρή! (πώς και δε σκέφτηκε να.. διασταυρώσει τα είδη και να βγάλει μουλάρια; 🙂 μάλλον ήταν πολύ γεμάτος ο γεμάτος…)
    Ο Μπουντούρης όμως ποιος ήταν; Κάποιος διάδημος ιπποφορβεύς της εποχής;

  5. Νέο Kid Στο Block said

    Aν ο γεμάτος λεγόταν Ιάκωβος, θα λέγαμε ότι ήταν ένας jackass?

  6. Νέο Kid Στο Block said

    Ωχ! Παρντόν Νίκο! Tώρα μόλις πρόσεξα (μου τοχει επισημάνει κι η Ππαν αυτό το επιλεκτικό διάβασμα…να το κοιτάξω!) ότι μοιράζεσαι στο κείμενο την απορία μου για τον Μπουντούρη. 🙂

  7. ππαν said

    Kαλά στα έλεγε η κοπέλα!

  8. spiral architect said

    Ο σαρκασμός σε λίγες αράδες. 🙂

  9. Τι εννοεί λέγοντας Χημείο, όμως;

  10. Εθνικόφρων said

    Αξιότιμοι σύντροφοι,

    Περιέργως, οι έχοντες ασχοληθή με τον Γεώργιον Σουρήν (του κ. Σαραντάκου συμπεριλαμβανομένου) μάς αποκρύπτουν ότι ο εκδότης του «Ρωμηού» σιχαινόταν την βρωμεράν Ορθοδοξίαν και έρρεπε προς το Δωδεκάθεον, ως είχεν εκμυστηρευθή εις τον Ιωάννην Πολέμην και άλλους λογίους της εποχής του. Μικρά απόδειξις τούτου είναι το θαυμάσιον ποίημά του «Ένας παππάς, αν αγαπάς», που πρωτοεδημοσιεύθη εις το «Ρωμηού Ημερολόγιον 1886» και δύνασθε να καταβιβάσητε εδώ (σελίς 11)

    http://anemi.lib.uoc.gr/search/?dtab=m&search_type=simple&search_help=&display_mode=overview&wf_step=init&show_hidden=0&number=10&keep_number=&cclterm1=%CE%A3%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AE%CF%82&cclterm2=&cclterm3=&cclterm4=&cclterm5=&cclterm6=&cclterm7=&cclterm8=&cclfield1=term&cclfield2=&cclfield3=&cclfield4=&cclfield5=&cclfield6=&cclfield7=&cclfield8=&cclop1=&cclop2=&cclop3=&cclop4=&cclop5=&cclop6=&cclop7=&isp=&display_help=0&offset=11&search_coll%5Bmetadata%5D=1&&stored_cclquery=&skin=&rss=0&store_query=1&show_form=&lang=el&export_method=none&ioffset=1&display_mode=detail&ioffset=1&offset=11&number=1&keep_number=10&old_offset=11&search_help=detail

    Μεταφέρω το θαυμάσιον αυτό ποίημα του Σουρή:

    «ΈΝΑΣ ΠΑΠΠΑΣ, ΑΝ ΑΓΑΠΑΣ

    – Ευλογημένη μου τι τρέχει;… στάσου!
    κι είναι αμέτρητα τα κρίματά σου.
    ΄στάσου, καλότυχη, να σε ζυγώσω,
    Με την ευχούλα μου θα σε γλυτώσω.

    – Παππά συχώρα με και θιός ‘σχωρέσε,
    και σε μετάνοια μεγάλη πέσε,
    ξεχνάς πως έπεσες σε μέγα κρίμα;
    σκέψου πως έχουμε θεό και μνήμα.

    – Ευλογημένη μου γύρισε πίσω,
    κι είναι στο χέρι μου να σ’ αφορίσω.
    θα πάς στην κόλασι, θα πάς στον Άδη,
    να ζεματίζεσαι πρωΐ και βράδυ.

    – Κάλλιο ’στην κόλασι, παππά, να βράσω,
    παρά στο πλάϊ μου να νοιώθω ράσο.
    κάλλιο στα κάρβουνα τα αναμμένα,
    παρά στα χέρια σου τα φλογισμένα»!..

    ΕΡΩΤΩ τους μπολσεβίκους αναγνώστας του παρόντος Ιστολογίου: Θα ηδύνατο σήμερον, εν έτει σωτηρίω 2013, κάποιος ποιητής ή στιχοπλόκος να εδημοσίευε παρόμοιον στιχούργημα, χωρίς να επιπέση επάνω του ολόκληρον το Ρωμέηκον Διαδίκτυον να τον κατασπαράξη; Όχι, βεβαίως!.. Συμπεραίνομε, λοιπόν, ότι το 1886 οι Ρωμηοί ήσαν πολύ πιο ανεκτικοί εις την σάτιραν της βρωμεράς Ορθοδοξίας από ό,τι σήμερον. Το θέμα είναι τεράστιον, διά το πώς κατάφερε η ανθελληνική Ορθόδοξος Εκκλησία να ευρίσκεται σήμερον εις το απυρόβλητον των δημοσιογραφούντων και δημοσιολαλούντων, αλλά σταματώ εδώ με μίαν μόνον επισήμανσιν: Ως προκύπτει από το θαυμάσιον ποίημα του Σουρή, οι Ρωμηοί παπάδες ήσαν εξίσου ελεεινοί και τον 19ον αιώνα: Εφόβιζον τον κοσμάκην με την Κόλασιν και τα Καζάνια της, ιδίως τα νεαρά κοράσια, προκειμένου να τα θωπεύσουν, να τα διαμηρίσουν ή να τα βινεύσουν…

    Διά σήμερον σας προσφέρω τας «Νεφέλας» του Αριστοφάνους εις αριστοτεχνικήν μετάφρασιν Γεωργίου Σουρή

    Επίσης, επειδή σήμερον 10 Νοεμβρίου είναι η επέτειος του θανάτου του Μουσταφά Κεμάλ (+ 1938), του ανθρώπου που ξεπάτωσε τους Ρωμηούς από την Μικράν Ασίαν το 1922 και ο βρωμερός Βενιζέλος τον προέτεινε μετά 8 έτη διά το Νόμπελ της Ειρήνης (εις τοιούτον μαζοχισμόν έχουν οδηγήσει τους Ρωμηούς αι αποβλακωτικαί διδασκαλίαι του χριστιανικού Ευαγγελίου), σάς προτείνω διά καταβίβασιν δύο θαυμάσια Λευκώματα διά τον Κεμάλ:

    http://www.slideshare.net/madlord/mustafa-kemal-atatrk-3072178

    http://www.slideshare.net/comeniuspaderewski/mustafa-kemal-ataturk-presentation-turkey

    Ο τρόπος καταβιβάσεως από το SlideShare είναι απλούς: Δημιουργείτε δωρεάν λογαριασμόν με εν απλούν email και εν ψευδώνυμον και πατάτε Save. Εις την περίπτωσιν που αγνοείτε τι εστί SlideShare, σάς διαβεβαιώ ότι πρόκειται δι’ εν ιστότοπον με πραγματικούς θησαυρούς.

    Επίσης, σάς προσφέρω δύο αποκαλυπτικά συγγράμματα διά το αν ο Ιδρυτής της Συγχρόνου Τουρκίας ήτο ντονμές (= εξισλαμισμένος Εβραίος). Το πρώτον έχει τίτλον «Ο Σαλονικιός ντονμές Μουσταφά Κεμάλ»

    και το δεύτερον επιχειρεί να ανακαλύψη πόθεν προκύπτει ότι ο Κεμάλ ήτο Εβραίος, διότι αι σχετικαί φήμαι οργιάζουν…

    Περαίνων, επιτρέψατέ μοι να σάς προσφέρω έν ανεκτιμήτου αξίας Λεύκωμα με σπανίας φωτογραφίας της Ελλάδος προ 110 ετών. Πρόκειται διά τας φωτογραφίας που ετράβηξε ο κορυφαίος Ελβετός φωτογράφος Φρέντ Μπουσουά τω 1903, ταξιδεύων ανά το Ρωμέηκον

    http://www.slideshare.net/jimhellas/amazing-photos-from-greece-by-fred-boissonnas-5717916?from_search=68

    Και εις άλλα με υγείαν
    ΕΘΝΙΚΟΦΡΩΝ Έλλην και ουχί Ρωμηός καρπαζοεισπράκτωρ
    Μέγας Ευεργέτης του παρόντος Ιστολογίου (Βιβλιοθήκη Loeb, Λεξικόν Liddell-Scott κλπ.)

    ΥΓ: Θα απουσιάσω μέχρι την προσεχή Πέμπτην εις το στερούμενον Διαδικτύου ερημητήριόν μου και θα με ξεφορτωθήτε δι’ εκατόν (100) περίπου ώρας…

  11. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    9: Μπορεί να ήταν κάποιο εργαστήριο.

  12. alexisphoto said

    @10
    Μπουασονά είναι ο φωτογράφος και ήταν γαλλοελβετός.
    Το Φρεντ είναι μάλλον μόδα της εποχής.
    Μέχρι και πριν από λίγα χρόνια όλα τα κείμενα τον αναφέρανε Φρεντερικ.
    http://fr.wikipedia.org/wiki/Fr%C3%A9d%C3%A9ric_Boissonnas
    Ευχαριστώ

  13. Μαρία said

    Μπουντούρης. Γουγλίστε: αρχείο οικογένειας Μπουντούρη (Βουδούρη)
    Νομίζω οτι πρόκειται για το Βασίλειο Νικολάου Βουδούρη στη σ. 18 του αρχείου μεγαλοκτηματία, ιδιοκτήτη μεταλλείων στην Εύβοια (Μαντούδι κι αλλού), βουλευτή κλπ κλπ. Στο αρχείο φαίνεται οτι στο κτήμα του στο Μαντούδι εξέτρεφε ίππους και ημιόνους, ωστόσο νομίζω οτι ο Σουρής τον διάλεξε για να ριμάρει με το γαϊδούρι.

  14. Καλημέρα απο Νεα Υόρκη και καλή εβδομάδα .
    Σκέτη απόλαυση και τα Ιστορικά/Λογοτεχνικά του Νοικοκύρη και των Σχολιαστών .
    Αλλά , ο . . . Εθνικόφρων είναι . . Αχτύπητος και το εννοώ .

    Δεν έχει σημασία αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί του .
    . . . Ουδέν κακόν αμιγές καλού
    Απο την άλλη υπάρχουν περιπτώσεις που , «Ουδέν καλόν αμιγές κακού»

    Νοικοκύρη , . . Τι λες επ´αυτού ;

  15. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Νὰ μὴν ξεχνᾶμε ἐπίσης ὅτι ὁ Σουρῆς, ὅπως ὅλοι οἱ μεγάλοι ἐπέδειξε τὸ ἐξαίσιο χιοῦμορ του ἤδη ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν 9 ἐτῶν.

    http://anekdota.dyndns.org/2011/0508.html

  16. Earion said

    Σπύρο (#14) εγώ, μολονότι δεδηλωμένος θαυμαστής του Εθνικόφρονα, δεν μπορώ να κρύψω ένα μικρό αίσθημα απογοήτευσης που με χαλάει ορισμένες φορές, όταν η μεγαλεπήβολη ματιά του παρασύρεται από ευσεβείς πόθους. Για παράδειγμα τις προάλλες το ολίσθημα με την Υπατία. Ή τώρα με τον Σουρή, που τον θέλει σώνει και καλά θιασώτη του δωδεκάθεου, ενώ είναι πασίγνωστο ότι άλλο τον απασχολούσε: ήταν παθιασμένος με τον πνευματισμό, όπως αρκετοί άνθρωποι των γραμμάτων και της διανόησης των ημερών του (με τραπεζάκι, χτυπήματα κ.τ.τ.). Θα περίμενα μεγαλύτερη προσοχή από αυτόν. Πάντως η αλήθεια είναι ότι μας αποζημιώνει πολύ τακτικά με τα πιπεράτα που βρίσκει (ή εφευρίσκει), όπως εδώ τα στιχάκια με τον λάγνο παπά και την αθώα ευλογημένη. Αλήθεια, θα τον ρωτούσα, πώς και δεν προχώρησε σε κάτι πιο περιγραφικό, γιατί αρκέστηκε στα μισόλογα του Σουρή; Εμείς το κοινό του, συνηθισμένο από τις ερεθιστικές ανταποκρίσεις του από την αμερικανική γενετήσια πραγματικότητα, είμαστε πάντοτε ευεπίφοροι σε κυριολεκτικές περιγραφές των κάτω απ’ τη μέση τεκταινομένων.

  17. Στην τελευταία πρόταση, παρά την έλλειψη πηγών, ο Νικοκύρης επιβεβαιώνει το πηγαίο χιούμορ του!

  18. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    13: Μπράβο, αυτός θα είναι!

    15: Το έχω διαβάσει αυτό, αλλά για την Όλγα και σε μεγάλη ηλικία (του Σουρή)

    14: Τα ρητά έχουν συνήθως μια δόση αλήθειας.

  19. Makis said

    Κύριε Σαραντάκο και παρέα ώρα σας καλή.
    Μήπως είναι επίκαιρο να μας θυμίσετε το σκίτσο του Μποστ με τον Καραμανλή τον πρώτο μέσα σε αυτοκίνητο που καλεί την κοπελίτσα (δημοκρατία;) να την πάει βόλτα.
    Καρ.: Είμαι σέβων τας κοπέλεις θα σε πάω όπου θέλεις
    Δημ.: Δεν μοιάζεις δια σωφέρ καλό και άνθροπον τιμίων και θα με διακορεύσεις ασφαλώς βιαζοντάς με εις αφάντσαστον σημείων…
    (Απο μνήμης, από την Ικαρία, για την ορθογραφία έχω την ευθύνη…)

  20. sarant said

    19: Καλά τα θυμάστε αγαπητέ, ιδού και το παλιό μας άρθρο:
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/03/04/liopesi/

  21. Γιάννης Καζάκος said

    Νίκο, Θα δημοσιεύσεις τα μηνολόγια Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου;

  22. Ἀπὸ τὸν «Ριζοσπάστη» ἐδῶ :
    http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/storyPlain.do?id=2186890
    «Ο Μήτσος Παπαρήγας πήρε ενεργό μέρος στα «επιστρατικά» του Βόλου, ένα κίνημα που εξέφραζε το αντιπολεμικό φρόνημα των φαντάρων. Στο ναυτικό, όπου υπηρετούσε, σκόρπαγε κρυφά αντιπολεμικές προκηρύξεις. Αυτό ήταν το βάφτισμά του στη μαζική πάλη.»
    Σᾶς τὸ ἔχω ξαναγράψει ἐδῶ :
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/08/28/oktwbriana/
    ὅτι ὁ Σεραφεὶμ Μάξιμος, μαρξιστὴς συγγραφέας, θεωρεῖ τοὺς ἐπιστράτους τὸ πρῶτο μαζικὸ κίνημα στὴν νεωτέρα Ἑλλάδα. Τότε φάνηκε νὰ συμφωνεῖτε.
    Πῶς, λοιπόν, ἐπανέρχεσθε στὴν «ἀκροδεξιὰ ἐπιστρατικὴ τρομοκρατία» ; Ἀπεκαλύφθη πουθενὰ ὅτι ὁ πενθερὸς τῆς Ἀλέκας καὶ μάρτυρας τοῦ ΚΚΕ ἦταν, τελικῶς, ἀκροδεξιός ; Ἢ προσχωρήσατε στὴν θεωρία τῶν δύο ἄκρων ;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: