Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα σινεμά του Δημήτρη Φύσσα

Posted by sarant στο 12 Νοεμβρίου, 2013


Παρά την κρίση, σε ένα μήνα και κάτι έχουμε Χριστούγεννα, και κάθε χρόνο τέτοιον καιρό το ιστολόγιο αρχίζει να μπαίνει στο κλίμα το εορταστικό με τον δικό του τρόπο, δηλαδή με παρουσιάσεις βιβλίων και επομένως το ποσοστό των βιβλιοπαρουσιαστικών άρθρων θα αυξηθεί τούτη την περίοδο (ήδη παρουσιάσαμε την προηγούμενη εβδομάδα το «Μίλα μου για γλώσσα» του Φ. Παναγιωτίδη). Οφείλω να σας προειδοποιήσω ότι θα εκμεταλλευτώ την ευκαιρία για να παρουσιάσω και δυο-τρία δικά μου βιβλία που μόλις εκδόθηκαν ή είναι έτοιμα για έκδοση, διότι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου ξέρετε ποιες είναι οι συνέπειες. Επίσης, με την ευκαιρία να αναγγείλω ότι δυο παλιότερα βιβλία μου, που ήταν εξαντλημένα, ανατυπώθηκαν και ήδη βρίσκονται σε πολλά βιβλιοπωλεία. Πρόκειται για τη Γλώσσα μετ’ εμποδίων, βιβλίο του 2007 (προ ιστολογίου δηλαδή), που πολλοί μού το ζητούσαν, και για το νεότερο, αλλά επίσης εξαντλημένο, Λέξεις που χάνονται. Ανατυπώθηκαν και τα δυο, σε ψηφιακή τώρα εκτύπωση, που δίνει τη δυνατότητα για μικρότερο τιράζ. Με ενοχλούσε που τα βιβλία είχαν εξαντληθεί, πίεζα τον εκδότη να τα ανατυπώσει, ελπίζω να μη μείνουν τώρα απούλητα και το μετανιώσει ο άνθρωπος.

Αλλά αυτά είναι απλώς μια αναγγελία, το θέμα του σημερινού άρθρου δεν αφορά δικά μου βιβλία αλλά το βιβλίο ενός άλλου, ένα βιβλίο αλλιώτικο απ’ τ’ άλλα. Καταρχάς, όχι ακριβώς βιβλίο, αλλά ηλεβιβλίο, ελληνιστί e-book, αλλά και πάλι όχι ακριβώς ηλεβιβλίο, διότι δεν κυκλοφορεί (απ’ όσο ξέρω) σε μορφή epub ή σε κάποιον άλλον ηλεβιβλιακό μορφότυπο που εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες των συσκευών ηλανάγνωσης, Κιντλ και συναφών, αλλά σε απλό pdf. Και, δεύτερη πρωτοτυπία, δεν πουλιέται αλλά διατίθεται δωρεάν, σε μια γενναιόδωρη χειρονομία του συγγραφέα του, του  παλιού φίλου Δημήτρη Φύσσα.

Πρόκειται για το βιβλίο «Τα σινεμά της Αθήνας 1896-2013. Ιστορίες του αστικού τοπίου», που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Ο συγγραφέας του έχει γράψει και διηγήματα, ποιήματα και μυθιστορήματα, όμως έχει και τη φλέβα του ερευνητή και το σαράκι του συλλέκτη μικροτεκμηρίων και την πετριά του αθηναιογράφου. Ένα από τα πρώτα βιβλία του, ας πούμε, ήταν το «Η γενιά του Πολυτεχνείου. Ένα βιογραφικό λεξικό» (1993), σε ένα άλλο είχε παρουσιάσει προγράμματα από αθηναϊκά τσοντοσινεμά, ενώ διατηρεί μια πολύ καλή αθηναιογραφική στήλη (τυχαίο άρθρο) στην Άθενς Βόις. Μια και έχουμε περπατήσει παλιά στους ίδιους δρόμους, τώρα που σε πολλά δεν συμφωνούμε προτιμώ να συζητάω μαζί του αυτά στα οποία συμφωνούμε, και είναι ακόμα αρκετά.

Ο Φύσσας βάλθηκε λοιπόν να φτιάξει ένα λεξικό των κινηματογράφων της Αθήνας -όχι μόνο των κινηματογράφων που λειτουργούν σήμερα ή που ήταν ανοιχτοί μέχρι πρόσφατα και ακόμα σώζονται, έστω και κλειστοί, αλλά όλων των κινηματογράφων που λειτούργησαν ποτέ στα όρια του Δήμου Αθηναίων, ξεκινώντας από το 1896, δηλαδή θα βρείτε να περιγράφονται και κινηματογράφοι που έχουν πάψει να υπάρχουν εδώ και πολλές δεκαετίες, που έχουν γκρεμιστεί και στη θέση τους βρίσκονται συνήθως πολυκατοικίες. Ο Φύσσας εντόπισε την ύπαρξή τους από παλιές εφημερίδες και ειδικά περιοδικά (ήδη από τη δεκαετία του 1920 κυκλοφορούν στη χώρα μας πολυσέλιδα μηνιαία περιοδικά αφιερωμένα στη νέα τέχνη), πήγε επιτόπου και αναζήτησε στην παλιά διεύθυνση τα ίχνη των σινεμά, μίλησε με περιοίκους, ιδίως γέρους σε καφενεία, που θυμούνταν την εποχή που το σινεμά ακόμα λειτουργούσε. Όρεξη να’χεις να κάνεις τέτοια δουλειά, που δεν τελειώνει ποτέ και ποτέ δεν πληρώνεται -αλλά εμπεριέχει την ανταμοιβή της.

Θα παραθέσω τον πρόλογο του συγγραφέα, που έχει τον παλαιικό τίτλο «Τοις εντευξομένοις», γιατί τα λέει καλύτερα:

Ένα τέτοιο βιβλίο, κανονικά, δεν τελειώνει ποτέ.

Σινεμά κλείνουν /ανοίγουν / καίγονται /ανακαινίζονται /μετονομάζονται /παίζουν ταινίες /κατεδαφίζονται /αλλάζουν χρήσεις /φιλοξενούν εκδηλώσεις / καταρρέουν. Ακόμα και για τα παλιά σινεμά, τα ανύπαρκτα σήμερα, οι συμπληρώσεις και οι διορθώσεις μπορούν να μη σταματάνε ποτέ.

Επειδή όμως κάποτε τελειώνει η ανθρώπινη ζωή, αποφάσισα, αυθαίρετα, να το τελειώσω εγώ το Σεπτέμβρη του 2013. Το έγραψα σα Λεξικό και όχι σα Χρονολόγιο ή Οδηγό κατά περιοχή, ώστε να θυμίζει τις οικείες στήλες των εντύπων.

Η έρευνα και το γράψιμό του μου πήραν σχεδόν δέκα χρόνια, χωρίς να πάρω μία από πουθενά, ούτε από ιδιωτικό (θα ΄θελα, αλλά είναι ελαφρώς δύσκολο, αφού ούτε ζήτησα, ούτε με ξέρει κανείς), ούτε από δημόσιο (θ΄ αρνιόμουνα έτσι κι αλλιώς διαρρήδην) πρόσωπο, ούτε φυσικό, ούτε νομικό. «Εργάζομαι μόνος μου, χωρίς βοηθούς. Οι μεταγενέστεροι θα συμπληρώσουν το έργο μου, με περισσότερες δυνατότητες και ευκολίες», που ΄γραφε κι ο Γιώργος Βαλέτας.1 Το βιβλίο δεν υπακούει άρα σε καμιά άλλη σκοπιμότητα, παρά στο στραβό μου το κεφάλι, κι αυτό ακριβώς το κεφάλι είναι που με ώθησε να ψάξω στα σημεία όπου τέμνονται η λόξα για την πόλη με τη λόξα για τον κινηματογράφο. Η αλλιώς: υπό μία έννοια «Το ψωμί της εξορίας με τρέφει. Κουρούνες χτυπούν τα τζάμια της κάμαρας μου», αν καταλαβαίνετε τι εννοώ (Κώστας Καρυωτάκης).

Το 2012, έχοντας τελειώσει σχεδόν την έρευνα και γνωρίζοντας πόσο ακριβή θα ήταν η έκδοση αυτού του βιβλίου, απευθύνθηκα σε έναν εκδότη με ενδιαφέρον για το σινεμά, σχετικούς δημόσιους / ημιδημόσιοι φορείς και ορισμένα ιδιωτικά ιδρύματα: ζητούσα απλά να βγάλουν το βιβλίο χωρίς κανένα κέρδος για μένα. Απάντησαν μόνο τα ιδιωτικά ιδρύματα, λέγοντάς μου είτε πως υποστηρίζουν μόνο νομικά πρόσωπα, είτε ότι η έρευνα αυτή ήταν εξω από τα ενδιαφέροντά τους. Οι δημόσιοι / ημιδημόσιοι φορείς και ο εκδότης δεν απάντησαν διόλου.

Το ίντερνετ ήταν πια ο αναγκαστικός δρόμος: δημόσια και δωρεάν ανάγνωση για κάθε ενδιαφερόμενο.Το αποτέλεσμα το διαβάζετε ήδη. Ελπίζω να το βρείτε χρήσιμο. Για συνεισφορές και, ιδίως, διορθώσεις παρακαλώ στο μέιλ μου.

Υ. Γ. Έχω στα χέρια μου κι έναν εικαστικό κινηματογραφικό θησαυρό, σε ηλεκτρονική και, ιδίως, σε φυσική μορφή: μια μεγάλη συλλογή από προγράμματα / εισιτήρια / φωτογραφίες / έγγραφα / αρχεία / χαρτονάκια «ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑΝ» / σκίτσα / χειρόγραφα /συνεντεύξεις / διαφημίσεις σ΄ εφημερίδες κλπ κλπ. Δεν ξέρω ακόμα τι θα τα κάνω.

Όπως λέει ο Φύσσας, το βιβλίο του, που μπορείτε να το κατεβάσετε από διάφορα σημεία στο Διαδίκτυο, όπως εδώ, είναι οργανωμένο σαν λεξικό, δηλαδή ξεκινάει από το Α και τελειώνει στο Ω και παραθέτει τα σινεμά με αλφαβητική σειρά, φυσικά ξεκινώντας από την Ααβόρα, έναν κινηματογράφο που βρίσκεται σε λειτουργία (βρίσκεται τέρμα Ιπποκράτους) και τελειώνοντας στο (Σινέ) Ψυρρή, που επίσης λειτουργεί και μάλιστα είναι από τους λίγους κινηματογράφους που άνοιξαν πρόσφατα, το 1997 (Περιέργως δεν έχει υπάρξει ή μάλλον δεν έχει καταγραφεί σινεμά από Ω, ας πούμε Ωγυγία ή Ωραιοκάτι).

Σε κάθε λήμμα ο Φύσσας παραθέτει τα στοιχεία του κινηματογράφου και, αν δεν λειτουργεί πια, όσα ίχνη του μπόρεσε να βρει. Παραθέτω το λήμμα που αφορά έναν τέτοιο κινηματογράφο, από τους πρώτους αλφαβητικά, που λεγόταν «Αγάπη»:

Αγάπη Υπαίθριος λαϊκός συνοικιακός κινηματογράφος, πάντα Β΄ προβολής, ο παλιότερος από τους δύο της Λαμπρινής (ή, όπως το έγραφαν οι εφημερίδες του ΄60, «Τέρμα Άνω Πατήσια»), που έπαιξε 17 καλοκαίρια (1960-1976). Ήταν Αμυκλών 1 και Γεωργούλα, σε επαφή με το ξερό και ανοιχτό γήπεδο ποδοσφαίρου του ΠΑΟ Πατησίων. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο υπάρχουν: το σινεμά έχει γίνει πολυκατοικία με το σούπερ μάρκετ «Προμηθευτική», το οποίο καλύπτει εν μέρει το χώρο του σινεμά., το γήπεδο είναι η σημερινή Πλατεία της Λαμπρινής (ή του Αγίου Ανδρέα ή Εργατών Πολεμιστών 12-13). Σώθηκε όμως, αυξήθηκε και μακροημερεύει ο έμπροσθεν τού σινεμά ωραίος ευκάλυπτος επί της οδού Αμυκλών. Η περιοχή διατηρεί ημιεξοχικά στοιχεία ακόμα και τώρα (δέντρα, μαγαζιά για διασκέδαση, κάποιες λίγες μονοκατοικίες, πλατεία). Στην «Αγάπη» έχω δει, παιδάκι προσχολικής ηλικίας, με τους γονείς μου φυσικά, την παλιότερη ταινία που μπορώ να θυμηθώ: έναν κάποιον «Ανίβα» με τον Βίκτορ Ματσιούρ.

Λέει ο Γιώργος Κατσούλης: «Η καμπίνα προβολής ήτανε από τη μεριά της Γεωργούλα και η οθόνη στο βάθος, παράλληλα με το δρόμο. Δηλαδή οι θεατές είχανε την πλάτη στο δρόμο. Το οικόπεδο ήτανε αρκετά μεγάλο, με πολλά δέντρα. Υπήρχε κι ένα άσπρο παράσπιτο, άγνωστης προέλευσης και χρήσης, αριστερά όπως κοιτούσαμε την οθόνη. Η ‘Αγάπη’ δεν είχε εξώστη. Ο κόσμος ερχότανε κατά οικογένειες: αντρόγυνα, παιδιά, σκυλιά, γατιά, γιαγιάδες, παπούδες. Αυτό γινότανε ιδίως στα ινδικά, οπότε και κλαίγανε όλοι μαζί. Κλάμα, πολύ κλάμα, μαύρο δάκρυ από τη συγκίνηση και ειδικά από τα παθήματα των κοριτσιών στην Ινδία». Και η Ελένη Ιγγλίζογλου: «Το εισιτήριο έκανε μόνο 5 δρχ. και ταξιθέτρια ήταν η κυρία Παναγιώτα. Κάπου στη δεκαετία του ΄60 είχαν οργανωθεί καλλιστεία που τα κέρδισε μια όμορφη κοπέλα, ξανθιά και γαλανομάτα, η Ειρήνη, που μένει στην οδό Ορφανίδου και που τη βλέπω ακόμα πού και πού. Δε θυμάμαι όμως αν βγήκε ‘Μις Πατήσια’, ‘Μις Λαμπρινή’ ή άλλη μις».

Όπως βλέπετε, για να γράψει δυο παραγράφους, ο συγγραφέας έκανε μια τουλάχιστον επιτόπια επίσκεψη και πήρε δυο συνεντεύξεις από κατοίκους της περιοχής -υποθέτω πως θα είχε και όχι λίγες άγονες κρούσεις. Βλέπετε και πάλι πόση δουλειά κρύβεται πίσω από το βιβλίο αυτό. Το λήμμα θα μπορούσε να τελειώνει εδώ, αλλά ο Φύσσας έκρινε σκόπιμο να προσθέσει στο τέλος κάθε λήμματος και μια εκτενή ενότητα με «ενδεικτικές ταινίες» που έπαιζε κάθε χρόνο ο κινηματογράφος, ως εξής:

Ενδεικτικές ταινίες: «Κεραυνός στον ήλιο», «Σταχτοπούτα», «Το ξύλο βγήκε απ΄ τον παράδεισο», «Ένα νερό κυρά Βαγγελιώ» εγχρ. «Σαμψών και Δαλιδά» έγχρ. (1960), «Ο Θύμιος τάχει 400», «Σκλάβα του Γκιούλισταν», «Οικογένεια Παπαδοπούλου», «Διαβόλου κάλτσα», «Μανταλένα» (1961), «Η καφετζού», «Στέγνωσαν τα δάκρυά μου», «Δουλειές του ποδαριού», «Ο αρχισιδηρουργός» (1962), «Βασίλισσα του διαστήματος», «Καταραμένη γενιά», «Σε μεγάλωσα με δάκρυα παιδί μου», «Ο Δήμος απ΄ τα Τρίκαλα», «Αγρίμι», «Ηδονή μέχρι θανάτου», «Οι άσσοι της τράκας» (1963), «Αγάπησα και πόνεσα» ελληνικό δράμα, «Το γέλιο βγήκε απ΄ τον παράδεισο» + «Ορκίζομαι στο σπαθί μου», «Γη ποτισμένη με δάκρυα», «Η οργή των γιγάντων» + «Αλήτης με καρδιά» (1964), «Είμαι μια δυστυχισμένη» Μάρθα Βούρτση, «Τα παιδιά της αμαρτίας», «Το ραντεβού της Κυριακής» ελλην. αισθ. Παπαμιχαήλ, «Θα σε κάνω βασίλισσα», «Έξω φτώχεια και καλή καρδιά» (1965), «Ο μεγάλος όρκος» ελλην. δράμα , «Ηρακλής ο ελευθερωτής των σκλάβων», «Ο μεγάλος όρκος» ελλην. δράμα, «Δεσποινίς διευθυντής», «Αυγουστιάτικο φεγγάρι», «Του χωρισμού ο πόνος», «Ο βασιλεύς των τροπικών» (1966), «Οι αετοί του Τέξας», «Η μοίρα γράφει την ιστορία», «Λαφίνα», «Οι άθλιοι» έγχρ. κοινων. (1967), «Δάκρυα οργής», «Η βασίλισσα του απηγορευμένου νησιού», «Ο λοχίας Ράυκερ», «Ο άγγελος του σκότους», «Ο χαζομπαμπάς» (1968), «Ρώμος και Ρωμύλος», «Ένα σταφύλι στον ήλιο», «Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκράντ», «Στην κοιλάδα των βασιλέων», «Η κυρά μας η μαμή, «Η πριγκίπισσα των 5 δαχτύλων» (1969), «Ο Δράκουλας βγήκε απ΄ τον τάφο του», «Το φθινόπωρο μιας καρδιάς», «Το παιδί της μαμάς», «Τύφλα νάχη ο Μάρλον Μπράντο» (1970), «Η ωραία του κουρέα», «Το μεγάλο κόλπο των τριών σωματοφυλάκων», «Ζορρό, ο αόρατος εκδικητής» (1971), «Στη ζούγκλα των χαμένων τεράτων», «Ο Πατούχας», «Το τραγούδι της ζωής μας», «Εκδικητές της αρένας» (1972), «Η εκδίκηση του Σπάρτακου», «Ο αετός της ζούγκλας», «Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ», «Δυο λικό αμέσου δράσεως», «Η ωραία του τσίρκου» (1973), «Η λησταρχίνα», «Ο Λώρενς της Αραβίας», «Τρελλοί Ολυμπιονίκαι», «Ροβινσών Κρούσος», «Τα φώτα της πόλης» (1974), «Η επιστροφή του Φαντομά», «Ο θαυμαστός κόσμος των ζώων», «Το χρυσάφι», «Μπουζάνκα αλά Ελληνικά», «Το μεγάλο αφεντικό» (1975), «Ο τρομοκράτης», «Ο πιο δυνατός άνθρωπος του κόσμου», «Στην κοιλάδα του χρυσού», «Ψηλά τα χέρια Χίτλερ» και «Οι τρελοί νοσοκόμοι» (1976).

Προφανώς, η επιλογή αυτή του συγγραφέα αυξάνει πολύ τον όγκο του βιβλίου (ίσως και κατά 30%), και σε μια έντυπη έκδοση ίσως να συντομευόταν η ενότητα αυτή (ή και να έμενε εντελώς έξω) -αλλά τα ηλεδάση του Καναδά είναι απέραντα, σε αντίθεση με της πραγματικής ζωής. Να σημειώσουμε ότι στα λήμματα που αναφέρονται σε παλαιούς ιστορικούς κινηματογράφους (προπολεμικούς, ας πούμε), ο Φύσσας παραθέτει αγγελίες και άλλες δημοσιεύσεις από εφημερίδες της εποχής -είπαμε, έχει κάνει πολλή και καλή δουλειά.

Πολύ ενδιαφέρον έχει βέβαια και ο τρόπος που διάλεξε ο συγγραφέας για να διαδώσει το βιβλίο του, χωρίς να διεκδικήσει κάποια αμοιβή: διατηρεί πάντως τα δικαιώματα του έργου. Σε άλλους καιρούς, σε άλλες κοινωνίες, ίσως μια τέτοια δουλειά να εκδιδόταν σε άλμπουμ μεγάλου σχήματος, με πλούσιο εικονογραφικό υλικό. Προς το παρόν, βυθιστείτε στα σινεμά του Δημήτρη Φύσσα!

85 Σχόλια προς “Τα σινεμά του Δημήτρη Φύσσα”

  1. Χίλια μπράβο λοιπόν στον Δημήτρη Φύσσα. Έριξα μια ματιά στην όντως εμβληματική Αλκυονίδα και είδα όντως όλα τα έργα που έβλεπα ’88-’91 εκεί. Πάμε και στο Στούντιο… τέλεια. Δεν βρίσκω τη «Ζαΐρα» στο Γαλάτσι –αλλά μάλλον θεωρήθηκε εκτός γεωγραφικών ορίων.

  2. Ο Δημήτρης Φύσσας είναι λογοτέχνης, ποιητής και δάσκαλος στα φιλολογικά. Η μορφή των κειμένων του είναι άψογη και το περιεχόμενό τους βαθύ και πολυσήμαντο.
    Ως δημοσιογράφος, συχνά παρουσιάζει την ιδιαίτερη γνώμη του για διάφορα θέματα της επικαιρότητας. Το πρόβλημα που έχουν όσοι αντιδρούν, είναι ότι ο ΔΦ έχει απόψεις τεκμηριωμένες και στιβαρές γνώσεις για εσωτερικές υποθέσεις κομμάτων!
    Η ικανότητά του, να τεκμηριώνει όσα λέει, φαίνεται καθαρά και στο βιβλίο για τα σινεμά, που δημιουργήθηκε με πολύ κόπο και μεράκι. Είναι ένα έργο που δεν κοστίζει, αλλά αξίζει!

  3. Νέο Kid Στο Block said

    Συγχαρητήρια Δ.Φύσσα!
    Oυάου! Bίκτωρ Ματσιούρ! Aτσαλάκωτος και αγέροχα ευθυτενής,μαλλί «κάμελ» και φρύδι γραμμένο, είτε πάλευε στην αρένα με τα λιοντάρια, είτε του θώπευε τη μακριά κόμμη η σαγινευτική Δαλιδά… 🙂

  4. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Χθὲς ἄνοιξα τὴν ἐφημερίδα νὰ δῶ τὶ ἔπαιζαν ἡ γύρω κινηματογράφοι τῆς Καλλιθέας. Διαπίστωσα ὅτι ἔκλεισε καὶ τὸ Ἐτουὰλ καὶ ἡ Καλυψώ. Σνίφ

  5. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Συγχαρητήρια στον κ. Φύσσα.

  6. cronopiusa said

    ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΕΚΚΑΣ «ΣΑΝ ΠΑΛΙΟ ΣΙΝΕΜΑ»

    Υπέροχο!
    Ευχαριστούμε κύριε Σαραντάκο,
    Συγχαρητήρια κύριε Φύσσα.

  7. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Τζάμπα ἔψαχνα τὸ Καλλιθέα καὶ τὸ Ἀναστάλια. Ἔχει μόνο τοῦ Δήμου Ἀθηναίων. Ὡραῖο πάντως

  8. cronopiusa said

    Μια απολαυστική ηλεκπομπή στην Άθενς Βόις

  9. Maria And. said

    «ηλεδάση του Καναδά» ???

    συγχαρητήρια στον κο Φύσσα.
    ευχαριστούμε που το μεταδίδετε!!

  10. Maria And, το χαρτί γίνεται από ξυλοπολτό. Για να βγει λοιπόν ένα μεγάλο βιβλίο με μεγάλο τιράζ, χρειάζεται να κοπούν κάμποσα δέντρα. Για το ηλεκτρονικά βιβλία, δεν χρειάζεται!

  11. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Συγχαρητήρια στον κο Φύσσα κι από μένα.

    Για τους -Αθηναίους- σινεφίλ και μιας και το ανέφερε και ο Δύτης στο #1 αναγγέλλω ότι η θρυλική Αλκυονίδα των καλτ νιάτων μας ξανανοίγει κάνοντας εγκαίνια το Δεκέμβρη που μας έρχεται!
    (κι εδώ)
    Επιτέλους ταινίες off Hollywood, γιατί πήξαμε στο μούλτιπλεξ! 🙂

  12. 11 Τι λες!! 🙂 Το δεύτερο λινκ, έχει και παραπομπή στο βιβλίο του Φύσσα («διαβάζουμε σε αδημοσίευτα αρχεία του Δημήτρη Φύσσα»).

    Με το καλό και να ξαναρχίσουν τα θερινά να δείχνουν παλιά νουάρ, Τρυφώ και Χίτσκοκ όπως παλιά 😉

  13. spiral architect said

    … και Κλοντ Σαμπρόλ! 😉

  14. Νέο Kid Στο Block said

    Yπάρχει (under construction,εντάξει…) και το σινέ «Γιουτόπια» στο Στέλιογκραντ, που θα παίζει μόνο έργα κατόπιν Δυτικής παραγγελιάς! (ο Ταρκόφσκι αποκλείεται ,δια νόμου! Eίπαμε ,δημοκρατία, αλλά με ..μέτρο.) 😆

  15. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    10: Με πρόλαβες 🙂

  16. 10, 15β,
    Έχει ενδιαφέρον το θέμα, και δεν είναι εντελώς προφανές!

  17. spiral architect said

    @16: Σχεδόν πάντα σε τέτοιες βολικές τεχνολογικά περιπτώσεις ξεχνάμε ή βάζουμε κάτω απ’ το χαλί τα προφανή. 😉

  18. Νέο Kid Στο Block said

    17. 16. Για τα «προφανή» και σπάνια μεταλεύματα, διαβάστε στο λινκ του σπάιραλ για το Πρασοδήμιο 🙂 (πάλε «γκρίζα» Νικάκ, ιέτς;…)
    Κουίζ: Πόσες πισίνες ολυμπιακών προδιαγραφών (ας πούμε χοντρικά: 50 X 25 X 3 μ.γεμίζει ο χρυσός που έχει βγάλει ο άνθρωπος (από εξαπανάκαθεν δηλαδής);

  19. Maria And. said

    Θα μου πείτε για τα “ηλεδάση του Καναδά” ???

  20. Νέο Kid Στο Block said

  21. spiral architect said

    @19:
    Wood Product Manufacturing and Pulp & Paper in Canada
    Σε γενικές γραμμές στον Καναδά (αλλά και σε βορειοευρωπαϊκές χώρες – Ρωσία κ.α.) υπάρχουν φυτείες ταχέως αναπτυσσόμενων δασών για παραγωγή ξυλείας, χαρτοπολτού κλπ προϊόντων συναφών με το ξύλο. Τα δέντρα των φυτειών αυτών όταν τα κόψουν, επαναφυτεύουν νεαρά δέντρα κ.ο.κ.
    Ε, όσο τα δέντρα των φυτειών ζουν και δεν υπάρχει ζήτηση, αυτά μαζεύουν ρύπους και δίνουν οξυγόνο. 😉
    Με τη χρήση ηλεβιβλίων δεν κόβονται δέντρα στα δάση-φυτείες για να γίνει χαρτί για βιβλία και γι’ αυτό «τα ηλεδάση του Καναδά είναι απέραντα» γιατί απλά τα τελευταία είναι εικονικά.
    Ελπίζω να γίναμε κατανοητοί. 🙄

  22. Από το βιβλίο μάθαμε και την προέλευση της φρασης «καμπούρη γραμματα» από τον μηχανικό προβολής του Σίνε Νιούς ή του Αθηναικόν.
    Αλήθεια η φραση «τεζα ο καμπουρης» από που να βγαίνει; Μήπως από καποια τανία ;

  23. Νέο Kid Στο Block said

    Παναγιώτη,
    http://en.wikipedia.org/wiki/The_Hunchback_of_Notre_Dame_(1923_film)
    γιατί σε αυτό:
    http://en.wikipedia.org/wiki/The_Hunchback_of_Notre_Dame_(1939_film)
    o καμπούρης στο τέλος ζει! (αμερικανιά «αισιοδοξία» έναντι του πεσιμισμού εκείνου του Βίκτορα) 🙂

  24. sarant said

    19-21: Επιπλέον, εγώ χρησιμοποιώ κατά κόρον το ηλε- 🙂

  25. Gpoint said

    Κάτοικος από το 54 του τετραγώνου με τα δυο σινεμά την Νανίτα και το Κολοσσαίον μπορεί να ήμουνα μικρός αλλά κάποια πράγματα τα θυμάμαι και δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα που περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Φύσσας;.
    κατ’ αρχάς η στάση του λεωφορείου ήταν στην Φαέθοντος δεξιά πριν την Βελβενδού και λεγόταν «γεφυράκι» από το γεφυράκι που φαινότανε μέχρι την δεκαετία του 60. Οταν το λεωφορείο ανέβαινε στην Νέα Κυψέλη σταματούσε απέναντι από το Κολοσσαίο, Σήμερα ανεβαίνει την Φιλοτίμου και.στην κάθοδο σταματά μπροστά στον Σκλαβενίτη. Εκεί που κτίστηκ το Κολοσσαίο ήταν εργοστάσιο υποδημάτων(;) κάποιου Κεφαλά. Επιθυμία του ιδιοκτήτη του οικοπέδου ήταν να μην κτισθεί πολυ-χάλι-κατοικία και ευτυχώς γιατί ακόμα βρίσκει ο ήλιος τα πρωϊνά του χειμώνα το διόροφο πατρικό μου. Επειδή υπήρχε το σινεμά Νανίτα δεν μπορούσε να λειτουργήσει σαν θερινός και έγινε με ανοιγόμενη στέγη (στα διαλείματα το καλοκαίρι) περιμένοντας πότε θα κτισθεί η Νανίτα- τα θερινά τότε δουλεύανε το ίδιο και περισσότερο από τα χειμερινά.
    Η Νανίτα ξεκίνησε με είσοδο από την Βελβενδού γρήγορα όμως η είσοδος έγινε πολυκατοικία και ναι μεν άνοιξε μια είσοδος από την Αίγλης που ήταν έξοδος στην αλλαγή παράστασης αλλά έχασε την αρχοντιά που είχε σαν σινεμά. Αντίθετα με τα γραφόμενα στο βιβλίο έφερνε μέτρια έργα στις αρχές, μόνο στα τελευταία της χρόνια στράφηκε στα ποιοτικά έργα του χειμώνα αλλά ο κόσμος το καλοκαίρι είχε άλλα κριτήρια για να πάει σινεμά
    Να διευκρινήσω πως στα θερινά σινεμά υπήρχε διαφορετική αξιολόγηση ταινιών από τα χειμερινά όπου ΄παιζε ρόλο η α΄προβολή κ.λ.π. Το να γράφει κάποιος ποιές ταινίες παίχτηκαν είναι αμφίβολο στοιχείο για την ποιότητα διότι άλλο ήταν να παίξεις μια πιτυχία του προηγύμενου χειμώνα κι άλλο μια επιτυχία της προηγούμενης δεκετίας.

  26. Maria And. said

    ευχαριστώ πολύ!

  27. Πάνος με πεζά said

    @4 : Νομίζω ότι η Καλλιθέα είναι πλέον μόλις με έναν (πολυ) κινηματογράφο, την «Αλεξάνδρα-Ετουάλ»… Τροπικάλ, Μαργαρίτα, Φλερύ, Καλλιθέα κλπ., ακόμα και το ιστορικό «Καλυψώ» που είχε γίνει Δημοτικός Κινηματογράφος, πήγαν κοντά στον καλό θεούλη των σινεμάδων… Περισσότερα : https://www.facebook.com/KallitheaEPoleMou/posts/331616340295084

    – To «Kαμπούρη γράμματα» το άκουσα ως «Χασάπη γράμματα».

    Θεωρώ ιδανική τη μετεξέλιξη των αιθουσών σε θέατρα, που έχει συμβεί πολλάκις, και με εντυπωσιακά αποτελέσματα (Ιλίσια, Ζίνα, Βρετάνια, Αλκυονίς, Χώρα, Λαμπέτη, Κνωσσός, Πανελλήνιον, Παλλάς, Κάππα, Περοκέ, Ριάλτο…), και χειρότερη τη μετατροπή τους σε σούπερ-μάρκετ και λοιπά πολυκαταστήματα…

  28. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    22. Ἐγὼ τὸ ἤξερα «χασάπη γράμματα»

  29. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    27. καὶ νὰ μὴ λησμονοῦμε καὶ τη Νεράιδα, Ἀφαία καθὼς καὶ τὰ θερινὰ Ἄλβα, Παρέλ, Παλλάδιο, Μυρτώ, Διονυσία Σνίφ

  30. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    27-28. Νομίζω ὅτι τὸ χασάπη γράμματα βγῆκε ὡς ἑξῆς. Θὰ θυμᾶστε τὶς παλιὲς κόπιες ποὺ τὶς βλέπαμε πετσοκομμένες στὰ ἀφιερώματα τῶν θερινῶν. Ὁ χασάπης ἦταν αὐτὸς ποὺ εἶχε κόψει τὴ σκηνή. Γράμματα φώναζε ὁ κόσμος ὅταν δὲν ἔβγαιναν ὑπότιτλοι. Ὁ συνδυασμὸς τῶν δύο ἔφερε τὸ «χασάπη γράμματα»

  31. Gpoint said

    # 28

    Σαφώς το χασάπη γράμματα είναι πιο γνωστό από το αντίστοιχο του καμπούρη. Στις παλιές μηχανές προβολής φωνάζανε στον μηχανικό και για καρβουνάκι όταν έπεφτε η φωτεινότητα ή σταμάταγε εντελώς η προβολή ή όταν κοβότανε η κόπια.
    Και ποιός δεν θυμάται τους καμικάζι που μεταφέρανε τις κόπιες από το ένα σινεμά στο άλλο με την διαφορετική ώρα έναρξης

  32. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>δεν έχει καταγραφεί σινεμά από Ω
    Ωρίων ας πούμε; Ενώ εκεί ε; 🙂
    σινέ Ωρίων

  33. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    31.Λόγω «κοντογειτονιάς» μήπως ξέρετε, στην Προμηθέως, κοντά στην Πλ Κολιάτσου, ποιο σινεμά ήταν; (Τώρα είναι Σχολή Χορού).

  34. Το αντίστοιχο «Γράμματα, χασάπη!» στα παλιά τσοντάδικα έφτανε τα όρια της βαρβαρικής ευρηματικότητας: «Π**στη, μηχανικέ, την κατάρα μου νάχεις! Μ**νί να πιάνεις και π**τσα να γίνεται!»

  35. atheofobos said

    Ο Φύσσας έχει κάνει μια φοβερή και εξαιρετική ερευνητική δουλειά σε αυτό το βιβλίο, το οποίο είχα παρουσιάσει πριν κανένα μήνα στο ποστ μου Η ΜΑΓΕΥΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2013/10/blog-post_16.html
    Σε αυτό αναφέρω και την μοναδική αντίστοιχη, αλλά συντομότερη σε σελίδες έρευνα (240σελ) για τους κινηματογρεάφους της Αθήνας,που έχει κυκλοφορήσει σε βιβλίο ο χειρουργός Χαρίλαος Πατέρας το 2006. Ο Πατέρας μαζί τα υπόλοιπα βιβλίου του για του; κινηματογράφους του Πειραιά, τα θέατρα,την επιθεώρηση,την οπερέττα, και τους Ολυμπιακούς αγώνες 1906 έχει καλύψει όλα τα θέματα που σχετίζονται με το θέαμα για πάνω από τα 100 τελευταία χρόνια στην Αθήνα.

  36. sarant said

    28-30: Κι εγώ έτσι το ξέρω.

    35: Δεν το είχα δει το ποστ σου!

  37. Πάνος με πεζά said

    @ 31 : Οι εταιρίες παραγωγής βγάζαν λίγες «ορίτζιναλ» κόπιες από κάθε ταινία, για λόγους κόστους του φιλμ. Επιπλέον, αυτές οι κόπιες κόβονταν στα δύο, πρώτο μισό και δεύτερο μισό. Βάζοντας μια σειρά κινηματογράφων σε διαφορά φάσης, και με μεταφορά με μηχανάκι του τμήματος που μόλις είχε προβληθεί, σε άλλη αίθουσα που μόλις είχε τελειώσει το προηγούμενο, κ.ο.κ., οι εταιρίες πετύχαιναν να προβάλλεται η ταινία στις διπλάσιες αίθουσες από τις κόπιες που είχαν τυπώσει.

  38. Πάνος με πεζά said

    Εξ’ ου και το γνωστό πρόβλημα Φυσικής, από το «Κοτόπουλο από το Μινσκ» :
    Ο μηχανικός προβολής μιας αίθουσας κινηματογράφου, για να γυρίσει μια ταινία από το τέλος μέχρι την αρχή, χρειάζεται χρόνο t.
    Πόσο χρόνο χρειάζεται για να τη γυρίσει από τη μέση μέχρι την αρχή;

  39. Προμηθέως ήταν το θερινό «ΑΜΙΚΟ» ενώ Κολιάτσου/Κέας το ΑλφαΒ

  40. @23 Λες να είναι ΄τοσο παλιά η έκφραση; (Από το 1923) Κι εγώ από κάποια κινηματογραφική μεταφορά της Παναγιάς των Παρισίων φανταζόμουν αλλά όπως λες στις χολιγουντιανες παραγωγές ο καμπούρης ζει.
    Φανταζόμουν ότι προέρχεται από ταινία των δεκαετιών 1950~1960 τότε που ο κινηματογράφος ήταν από τις λίγες προσιτές διασκεδάσεις και υπήρχαν αρκετοί που είδαν την ταινία ώστε να έχει νόημα η διάδοση της έκφρασης.

  41. spiral architect said

    :mrgreen:

  42. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    39: Γεια σου Φάνη!

  43. Ήρα Ήρα Γηραιός said

    @31 & 37 : τα παιδιά με τα μηχανάκια που πηγαινοφέρνανε τις ταινίες είχαν και το παρατσούκλι «σύγχρονος» (βλέπε και την ομότιτλη ταινία μικρού μήκους του Ανδρέα Ιούδα (…) Μαριανού. Μεγάλο μπράβο στον κο Φύσσα και για το ηλεβιβλίο και για τον τρόπο σκέψης και δράσης΄!

  44. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    39. Ευχαριστώ.Έλεγα για πιο πάνω,στο 19, όπου έτυχε να μπω και από τη διαμόρφωση μού έμοιαζε για πρώην σινεμά (χειμερινό).

  45. Γς said

    Κοντεύει τα ενενήντα ο φίλος μου ο Δημήτρης Βερναδάκης.
    Βρεθήκαμε προχτές στην τράπεζα. Τεράστια ουρά και τον ξεψάχνισα κανονικά. Μηχανικός Κινηματογράφου. Γράφεις άνετα βιβλίο, κι εδώ σεντόνια με τις αναμνήσεις του, τις γνώσεις του.

    Κάθε μέρα στη καμπίνα του κι όταν κάποτε σταμάτησε δεν ήξερε που να πάει. Τον τρόμαξε η νύχτα και πήγε … κινηματογράφο!
    Ηταν αδύνατο όμως να δει το έργο καθισμένος στην αίθουσα. Ετσι παρεκάλεσε να τον αφήσουν να πάει στη καμπίνα και να δει το έργο όρθιος απ τη τρύπα προβολής, όπως έκανε μια ζωή.

  46. (39) Αλφα σκέτο (όχι ΑλφαΒ) ήτανε στην Κέας — έβλεπα την οθόνη του από το μπαλκόνι μου μικρός. Και από το πίσω μπαλκόνι μου έβλεπα την αυλή του «Αμαλία», που είχε είσοδο στην Ιω. Δροσοπούλου, δυστυχώς όμως όχι και την οθόνη του… Είναι απίστευτο πόσοι κινηματογράφοι υπήρχαν τότε στην Αθήνα, πριν έρθει η τηλεόραση! Μόνο σε ακτίνα ενός τετάρτου με τα πόδια από το σπίτι μου, Άλφα, Αμαλία, ΑΒ, Ηλέκτρα, Αντζελα, Πιγκάλ, Σελέκτ, Αρμονία, Καμέλια, Ράδιο Σίτυ, Λίντο, Κνωσός, Αχιλλέας, Φιλίπ, Αττική, Άττικα, Ατενέ, Μοντ, Αμίκο, Όσκαρ, Λιλά — κι όλο και κάποιο θα ξεχνάω! Και λίγο πιο πέρα, Αελλώ, Ατθίς, Ελληνίς, Τριανόν… Να’ναι καλά ο Φύσσας, με ξανάνιωσε!

  47. Γς said

    Δεν κατεβαίνω συχνά στο κέντρο και δεν είχα δει τους καμένους κινηματογράφους της νιότης μας.. Ηταν στην παρουσίαση των Οπωροφόρων Λέξεων του Νικοκύρη στον Ιανό που τους είδα απέναντι.
    Καμιά δεκαριά μέτρα κοντά και καμιά πενηνταριά και βάλε χρόνια μακριά. Απόλλων και Αττικόν

  48. Δημήτρης Φύσσας said

    Λόγω δουλειάς, μπήκα μόλις και είδα το κείμενο και τα σχόλια. Ευχαριστώ το Νίκο για το τιμιτικότατο κείμενο και όλον τον κόσμο για τα καλά λόγια.

    Όπως γράφω και στο βιβλίο, δέχομαι με χαρά όλων των ειδών τις διορθώσεις, συμπληρώσεις κλπ, ώστε τον ερχόμενο Οκτώβρη να τις ενσωματώσω σε νέα έκδοση.

    Τώρα, θα ήθελα να συζητήσω λίγο ό,τι που γράφει ο Gpoint στο # 53, γιατί αυτό το «καμία σχέση» μ΄ενοχλεί ως ερευνητή. Γράφει:

    «Κάτοικος από το 54 του τετραγώνου με τα δυο σινεμά την Νανίτα και το Κολοσσαίον μπορεί να ήμουνα μικρός αλλά κάποια πράγματα τα θυμάμαι και δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα που περιγράφει στο βιβλίο του ο κ. Φύσσας;.
    κατ’ αρχάς η στάση του λεωφορείου ήταν στην Φαέθοντος δεξιά πριν την Βελβενδού και λεγόταν “γεφυράκι” από το γεφυράκι που φαινότανε μέχρι την δεκαετία του 60. Οταν το λεωφορείο ανέβαινε στην Νέα Κυψέλη σταματούσε απέναντι από το Κολοσσαίο, Σήμερα ανεβαίνει την Φιλοτίμου και.στην κάθοδο σταματά μπροστά στον Σκλαβενίτη. Εκεί που κτίστηκ το Κολοσσαίο ήταν εργοστάσιο υποδημάτων(;) κάποιου Κεφαλά. Επιθυμία του ιδιοκτήτη του οικοπέδου ήταν να μην κτισθεί πολυ-χάλι-κατοικία και ευτυχώς γιατί ακόμα βρίσκει ο ήλιος τα πρωϊνά του χειμώνα το διόροφο πατρικό μου. Επειδή υπήρχε το σινεμά Νανίτα δεν μπορούσε να λειτουργήσει σαν θερινός και έγινε με ανοιγόμενη στέγη (στα διαλείματα το καλοκαίρι) περιμένοντας πότε θα κτισθεί η Νανίτα- τα θερινά τότε δουλεύανε το ίδιο και περισσότερο από τα χειμερινά.
    Η Νανίτα ξεκίνησε με είσοδο από την Βελβενδού γρήγορα όμως η είσοδος έγινε πολυκατοικία και ναι μεν άνοιξε μια είσοδος από την Αίγλης που ήταν έξοδος στην αλλαγή παράστασης αλλά έχασε την αρχοντιά που είχε σαν σινεμά. Αντίθετα με τα γραφόμενα στο βιβλίο έφερνε μέτρια έργα στις αρχές, μόνο στα τελευταία της χρόνια στράφηκε στα ποιοτικά έργα του χειμώνα αλλά ο κόσμος το καλοκαίρι είχε άλλα κριτήρια για να πάει σινεμά
    Να διευκρινήσω πως στα θερινά σινεμά υπήρχε διαφορετική αξιολόγηση ταινιών από τα χειμερινά όπου ΄παιζε ρόλο η α΄προβολή κ.λ.π. Το να γράφει κάποιος ποιές ταινίες παίχτηκαν είναι αμφίβολο στοιχείο για την ποιότητα διότι άλλο ήταν να παίξεις μια πιτυχία του προηγύμενου χειμώνα κι άλλο μια επιτυχία της προηγούμενης δεκετίας».

    Εγώ στο βιβλίο μου γράφω για το «Κολοσσαίον»:

    «Κολοσσαίον Σινεμά της Πλατείας Κυψέλης (έτσι στις εφημερίδες), εξαρχής χειμερινό – θερινό (ανοιγοκλειόμενη οροφή), που λειτούργησε από το 1963 μέχρι το 1993, με μειωμένη λειτουργία τού θερινού στο ξεκίνημα και στα τελευταία του. Ήταν Βελβενδού (και όχι Βελβενδούς) 25, ένα επιβλητικό κτίριο, στο ίδιο τετράγωνο με τη «Νανίτα» (δες λέξη), με τηλέφωνο 8641650. Διέθετε 1.006 καθίσματα (μέσα κι ο εξώστης, με χαμηλότερο πάντα εισιτήριο). Αρχικά κατατασσόταν στην Α΄-Β΄ προβολή, μα εξεμέτρησε τον βίον ως Α΄ προβολής. Ανάλογη ήταν και η ποιοτική πορεία του: από λαϊκό σε σινεφίλ. Ο ιδιοκτήτης λεγόταν Ισαακίδης (δες και «Θησεύς») και φιλοξένησε, μεταξύ άλλων, την επίσημη τελετή για το ξεκίνημα του «Συνεταιρισμού Αιθουσαρχών Ελλάδος».

    Από μια στιγμή και πέρα, οι ταινίες του σπάνια έπεφταν από ένα ορισμένο καλλιτεχνικό επίπεδο, στα στερνά του μάλιστα αγωνίστηκε να επιβιώσει ως σινε Τέχνης. Αποτυχαίνοντας, μεταπλάστηκε σε σούπερ μάρκετ «Ατλάντικ» χωρίς να έχει χτιστεί από πάνω του πολυκατοικία, ονομάτισε όμως τη σχετική στάση λεωφορείων. Στις αρχές του 2011, πήρε το χώρο ο Σκλαβενίτης και, με πρωτοβουλία του ίδιου του Γεράσιμου Σκλαβενίτη, αποκαλύφτηκε ξανά η μεγάλη επιγραφή «Colosseo». Έγραψα σχετικά στην «Athens Voice».

    Εδώ είχα δει, μεταξύ άλλων, «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος», κάμποσους Φασμπίντερ, το «Φουλ μέταλ τζάκετ», το «Ο ΄νθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς» κλπ. Αν θυμάμαι καλά, είχε τυπική διάταξη. Χρόνια μετά, να τι θυμάται ο φίλος μου ο Φώτης Γεωργελές: «Κολοσσαίο, με τη μαγεία της οροφής να ανοίγει σιγά σιγά το καλοκαίρι και να βλέπεις ξαφνικά πάνω σου τον ουρανό». Κι ο Μάνος: «Εισπρακτικός σταθμός στα χρονικά του, η αποκλειστική προβολή της ταινίας ‘Η αυτοκρατορία των αισθήσεων’ (με άδεια προβολής μόνο σε ένα κινηματογράφο εκτός κέντρου)».

    Δεν μπορώ να καταλάβω πώς και γιατί αυτά που λέει ο Gpoint δείχνουν ότι το κείμενο της δικής μου έρευνας «δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα». Προσθέτει πράγματα ο Gpoint, σύμφωνοι, αλλά πού έχει λάθος το λήμμα «Κολοσσαίον»; Πέρα από το ότι ήξερα ο ίδιος το σινεμά, μήπως δεν υπάρχει στάση με τ΄ όνομα αυτό; Μήπως δεν έχει τεκμηρίωση ό,τι γράφω; (απαλείφω τις υποσημειώσεις τεκμηρίωσης, αλλά όποιος θέλει τις βλέπει στο ίντερνετ. Επίσης, δε βάζω τις ταινίες). Ευχαρίστως θα περιμένω απάντηση.

    Όσον αφορά τη «Νανίτα», στο βιβλίο μου γράφω:

    «Νανίτα Υπαίθριος κινηματογράφος που εντασσόταν κατά καιρούς σε όλες τις κατηγορίες, σταθεροποιήθηκε όμως στη μεσαία (Α΄- Β΄ προβολής). Ήταν Κυψέλη (έτσι στις εφημερίδες), πολύ κοντά στην ομώνυμη πλατεία της συνοικίας (επισήμως Κανάρη). Ειδικότερα, σχημάτιζε ένα Γ μεταξύ των οδών Αίγλης και Βελβενδού, χωρίς να καλύπτει και τη γωνία γωνία, όπου παρεμβαλλόταν άλλο κτίσμα. Η «Νανίτα» ξεκίνησε ως αξιόλογος κινηματογράφος, που απευθυνόταν και σε κοινό με απαιτήσεις, οπότε έβαζε και αξιόλογες ταινίες. Τηλ.878025, 8628963, 871921. Λειτούργησε από το 1959 μέχρι το 1976.
    Ο αρχικός επιχειρηματίας, ο Αντώνης Παπαδάτος (δες «Πίκολο»), λέει: «Άνοιξα το σινεμά το καλαίρι του ΄59 και το κράτησα δυο χρόνια. Η είσοδος αρχικά ήταν από Αίγλης 47, αργότερα από την κεντρικότερη οδό Βελβενδού. Ήμουνα ναύτης στο Ναύσταθμο, κι όμως κατάφερνα και κράταγα το σινεμά. Το έχασα από τον ιδιοκτήτη του ‘Κολοσαίου’, με διάφορες νομικές ενέργειες, επειδή τα δύο σινεμά ήταν πολύ κοντά».
    Να κι ένα απόσπασμα από πρόγραμμα του σινεμά επί Παπαδάτου:

    ‘Βελβενδού 17, Πλατεία Κυψέλης. Πολυτελής κοσμικός κινηματογράφος… Η ΝΑΝΙΤΑ είναι ο μοναδικός κινηματογράφος των Αθηνών που διαθέτει τα μοναδικά μηχανήματα ZEISS IKON ERNEMANN Νο 10/1959 καλλίτερα των οποίων δεν υπάρχουν… Αι βραδυναί παραστάσεις της ‘ΝΑΝΙΤΑΣ’ κάθε Δευτέραν, Τετάρτην και Παρασκευήν καθιερώθησαν πλέον ως το μοναδικόν SOIRE DE GALA της περιοχής Κυψέλης’.

    Λίγο μετά την αλλαγή ιδιοκτησίας, η ποιότητα των προβαλλόμενων ταινιών χαμήλωσε φανερά. Το σινεμά τελείωσε τις μέρες του ανυπόληπτο. Τώρα στον ίδιο χώρο, πολυκατοικία χωρίς ενδιαφέρον.
    ‘Την άνοιξη του ‘78, τέλος σεζόν, είμαστε στο ‘Κολοσσαίον’ που παίζει τρεις ταινίες την ημέρα, καλλιτεχνικές. Μόλις ανοίγει η σκεπή λόγω ζέστης, ακούμε την εκδήλωση των αναρχικών από την εγκαταλειμμένη ‘Νανίτα’, που ήταν στο ίδιο τετράγωνο, προς την κατηφόρα της πλατείας: μεγάφωνα, φασαρίες, μουσική, ομιλίες κλπ. Δεν τις ευχαριστηθήκαμε τις ταινίες’. (Τάκης Μπαστέας)»

    Ούτε και σ΄ αυτή την περίπτωση μπορώ να καταλάβω πώς και γιατί αυτά που λέει ο Gpoint δείχνουν ότι το κείμενο της δικής μου έρευνας «δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα». Προσθέτει πράγματα ο Gpoint, σύμφωνοι, έχει άλλες εκτιμήσεις, επίσης σύμφωνοι, αλλά πού έχει λάθος το λήμμα «Νανίτα»; Δεν τα λέει καλά ο ιδιοκτήτης της; Δεν τα λέει καλά η άλλη πηγή μου; (Κι εδώ απαλείφω τις υποσημειώσεις τεκμηρίωσης, αλλά όποιος θέλει τις βλέπει στο ίντερνετ. Επίσης, δε βάζω τις ταινίες). Ευχαρίστως θα περιμένω κι εδώ απάντηση.

    Ο καθένας μπορεί να συγκρίνει τα τρία κείμενα και ν΄αποκτήσει άποψη συγκρίνοντας. Επαναλαμβάνω: διόλου δε θέλω ν΄ αντιδικήσω. Με χαρά να διορθώσω λάθη και παραλείψεις, αρκεί να υπάρχουνε και να τα καταλάβω.

    Φιλικά προς όλον τον κόσμο

    Δημήτρης Φύσσας

  49. Δημήτρης Φύσσας said

    Τιμητικότατο, όχι τιμιτικότατο. Με συμπαθάτε για την ανορθογραφία.

  50. Earion said

    Ο Δημήτρης Φύσσας έχει γράψει και βιβλία μυθοπλασίας. Έχω διαβάσει δύο από αυτά. Το πρώτο, με τον τίτλο Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος, βασίζεται πάνω σ’ ένα εξαιρετικό εύρημα. Είναι μια εναλλακτική ιστορία του τι θα είχε συμβεί στην Ελλάδα αν στον εμφύλιο νικούσε ο Δημοκρατικός Στρατός. Ενώ με ενθουσιάσε το εύρημα και η αρχή του βιβλίου, δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε η ολοκλήρωση και το τελείωμά του. Δεν εννοώ ότι με ενόχλησε ιδεολογικά, εννοώ ότι δεν με ικανοποίησε ως αφήγηση, ως λογοτέχνημα. Αντίθετα, το επόμενο, με τίτλο Στρατιώτης του Χριστού, η δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, βιβλίο ομολογουμένως δύσκολο στο διάβασμα, είναι αξιοθαύμαστο ως επίτευγμα. Το κείμενό του είναι η αποτύπωση σε γραπτό του διαρκούς παραληρήματος ενός μανιακού. Ο Φύσσας έχει πετύχει να μπει στο μυαλό του παρανοϊκού και να παρακολουθήσει τους σπασμούς του. Έχει πιάσει το σφυγμό του. Τολμώ να πω ότι μόνο όποιος έχει αληθινά βιώματα από το πώς λειτουργεί το μυαλό ενός παρανοϊκού (στην προκείμενη περίπτωση ενός θρησκευομενου) μπορεί να τα καταγράψει με την πιστότητα του Φύσσα. (Μιλώς, όπως υποψιάζεστε, εξ ιδίας πείρας).

  51. Gpoint said

    Κατ’ αρχήν το σχόλιό μου έχει αρίθμηση #25 και όχι #53

    Φυσικά τα περισσότερα λάθη είναι στην περίπτωση της Νανίτας και ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ πως είπε αυτά τα πράγματα ο πρώτος ιδιοκτήτης του σινεμά αφού αυτό όπως γράφω ξεκίνησε με είσοδο από την Βελβενδούς και συνέχισε σαν μακρυνάρι από Αίγλης.
    Το πως είναι δυνατόν να το ξεκίνησε το 59 και να το έχασε ΔΥΟ χρόνια αργότερα από το Κολοσσαίο που -όπως γράφεις- ξεκίνησε το 63 αγγίζει θέματα μεταφυσικής και παραψυχολογίας οπότε δεν το σχολιάζω.
    Η πολυκατοικία στην γωνία υπήρχε από το 54-5 .
    Το αν ο πρώτος ιδιοκτήτης δεν τα θυμάται καλά ή αν εσύ τα μετέφερες λάθος δεν έχει σημασία, εγώ τα γραφόμενα σχολιάζω. Μια που ήταν σπάνια περίπτωση τα δυο σινεμά στο ίδιο τετράγωνο νομίζω αν ρώταγες κάποιον παλιό κάτοικο θα είχες αποφύγει σφάλματα και ετεροχρονισμούς.
    Νανίτα ήταν το χαϊδευτικό του ονόματος της ιδιοκτήτριας ενός από τα οικόπεδα που χρησιμοποιούσε ο κινηματογράφος
    Για τις ποιότητες των ταινιών δεν θα επιμείνω μια που δεν είμαι σινεφίλ και η άποψή μου ίσως είναι διαφορετική από των πολλών, θα πω μόνο ένα πράγμα :
    την ταινία ‘Η αυτοκρατορία των αισθήσεων’ η πλειονότητα την έβλεπε σαν πορνό και όχι σαν ταινία ποιότητας εκείνη την εποχή που δεν υπήρχαν οι σημερινές ευκολίες. Μάλιστα έχασα την θέση μου στην πυλωτή αρκετές φορές από τους πολλούς θεατές που δεν έβρισκαν που να παρκάρουν όσους μήνες παιζόταν η ταινία, Τον άλλο καιρό δυστυχώς το σινεμά βάραγε μύγες όπως συνέβαινε συνήθως με τα μη κεντρικά σινεμά που ποντάριζαν στην ποιότητα και όχι την εμπορικότητα

  52. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    46: Πού τα θυμάσαι, βρε θηρίο!

    48: Δημήτρη, νάσαι καλά και θα σου στείλω εν καιρώ τυχόν συμπληρωσοδιορθώσεις.

  53. Νέο Kid Στο Block said

    @Πάνος με πεζά. Δεν έχω υπόψι μου τα κοτόπουλα από το Κίεβο, αλλά λέω να ασχοληθώ με το ενδιαφέρον πρόβλημα. Aν καταλαβαίνω καλά το ερώτημα , θεωρούμε ότι το φιλμ είναι «μπομπίνα» δηλαδή με καλή προσέγγιση κύλινδρος. Υποθέτω ακόμη πως το «γύρισμα» γίνεται με σταθερή ταχύτητα /τροφοδότηση έστω ds/dt (όπου s ευθύγραμμο τμήμα ταινίας).
    Αν η ταινία (λογική υπόθεση κι αυτή) είναι «ομοιόμορφα κατανεμημένη» ανά μονάδα επιφάνειας (δηλαδή την παράπλευρη επιφάνεια του «κυλίνδρου») η διατομή της ταινίας (κυκλικός δίσκος) θα ορίζει για ίσα εμβαδά ίση «ποσότητα» άρα και χρόνο ταινίας. Αν όλη η ταινία ας πούμε είναι πr^2 , o κύκλος που αντιστοιχεί στο μισό χρόνο είναι πr^2 /2 ,άρα η ακτίνα του είναι r/ρίζα2 (αφού π*(r/sqrt2)^2=πr^2/2). Το ζήτημα είναι τώρα τι γίνεται με το ρυθμό μείωσης της ακτίνας r(t) συναρτήσει του χρόνου. Προφανώς δεν είναι σταθερός . Καταρχάς ,σίγουρα εξαρτάται από το πάχος του φιλμ, έστω θ. Παχύτερο φιλμ σημαίνει ταχύτερος ρυθμός απομείωσης (συρρίκνωσης) του ρολού (αρα και της ακτίνας) αφού κάθε γύρισμα αφαιρεί περισσότερο εμβαδό διατομής, απότι για μικρό πάχος. Αλλά ας βάλω καμιά εξίσωση κάτω εκτός από τα διαισθητικά.
    Για κάθε μέτρο(μοναδιαίο μήκος) ταινίας που ξετυλίγεται η μείωση της διατομής, έστω Α είναι ευθέως ανάλογη του πάχους θ. dA/dt = -θ ds/dt (1)
    A(t)=πr(t)^2 (εκφράζoυμε τη διατομή Α και την ακτίνα r σαν συναρτήσεις του χρόνου t)
    Διαφορίζοντας τα δύο μέλη έχουμε: dA/dt= 2πr(t )dr/dt

    [Βάση του chain rule (δεν θυμάμαι πώς λέγεται ρωμέικα) αφού η πr^2(t) είναι συνάρτηση συνάρτησης)
    Αν δηλαδή γενικά :h(x) = f( g(x) ) τότε h'(x) = f'( g(x) ) g'(x) ]
    Άρα, dr/dt = (1/2π)(1/r(t))*(dΑ/dt)
    Θέτωντας από την (1) έχουμε: -θ*ds/dt *(1/2π)*(1/r(t)) = dr/dt (2)
    H (2) δικαιώνει τη διαίσθηση, αφού δείχνει ότι ο ρυθμός μείωσης της ακτίνας της μπομπίνας είναι όντως ανάλογος του πάχους θ και ανάλογος της ταχύτητας τροφοδοσίας (σπουδαίο πόρισμα αυτό!) και αντιστρόφως ανάλογος της ακτίνας. Άρα για μια ακτίνα r’= ρίζα2 φορές μικρότερη από r θα έχουμε έναν μέσο ρυθμό μείωσης ρίζα2 φορές μεγαλύτερο, άρα ο χρόνος «από μέση ως αρχή» θα είναι ρίζα2 φορές μικρότερος του χρόνου για το πρώτο μισό. x/sqrt2+x=1 δίνει x=2-ριζα2=περίπου 0,5858 ,άρα χρόνος δεύτερου μισου = 0,4142 t (ή 1-ρίζα2)t

    YΓ. Χμμ..μάλλον πήγα Αθήνα-Θες/νίκη μέσω Καϊρου, αλλά πήγα! (ελπίζω…)

  54. Γς said

    47:
    Να και μερικά άλλα Σινεμά της νιότης μας.
    Ροζικλέρ (όταν χάνεται μια μπομπίνα)

    Αθήναιο (όταν εμφανίζεται ο παγοκόφτης)

    Ολυμπία (όταν ανιχνεύεται ο χώρος σε λάθος χρόνο)

    Ιρις (όταν αναζητείται παιδίσκη)

    Και πάλι Ροζικλερ (όταν εφάπτεται ο πιτσιρικάς)

  55. Νέο Kid Στο Block said

    εχχχμμ.. (ρίζα2 -1)t στο τέλος του 53.

  56. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Κύριε Φύσσα, εξαιρετική δουλειά και μεγάλη η γενναιοδωρία σας να την ηλεκδόσετε. ΄
    Έκανα χάρη στο έργο σας, θαυμάσιες αναδρομές και διαδρομές ήδη .Θυμήθηκα ανθρώπους και στιγμές.Σινεματζήδες π αγαπούσαν πραγματικά την αίθουσά τους κι ήσαν γλυκείς με τον κόσμο, όπως ο Ηλίας ο Λυμπερόπουλος κι άρχοντες όπως ο κύριος Ισαακίδης (δεν μπορώ να τον πω με σκέτο τ όνομά του κι ας έχει πεθάνει χρόνια, γιατί τον θυμάμαι ως έναν ψιλόλιγνο ηλικιωμένο ευγενή, χαμηλόφωνο άνθρωπο,σαν φιγούρα από ταινία του Τατί).Προβολατζήδες, όπως ο Θοδωρής Θεοδωράκος, το γελαστό στοιχειό του Παλλάς με τις δυο ‘ομορφες κόρες (ή κόρη κι ανηψιά;) ως πριν την τελευταία ανακαίνιση, που παίζανε κρυφτό με το μικρό μου γιο σ όλες τις μυστήριες γωνιές του αγέρωχου χώρου.
    Ευχαριστούμε.

    53.:Πες πως σου φευγε η μπομπίνα στον κατήφορο,(όση κλίση θες βάλε), πόσα μέτρα,πόση ώρα, τι ταχύτητα (και επιτάχυνση) μεσολάβησαν ώσπου να ξετυλιχτεί μπίτι ; (Ρητορικό ερώτημα,λόγω τιμής! 🙂 ) Μπόμπα θέμα η μπομπίνα

  57. Γς said

    Τι ευχάριστη έκπληξη ήταν αυτή, αγαπητέ;
    Εχω μείνει έκπληκτος. Αφήστε το pdf να υπάρχει εκεί που είναι για να το συζητήσουμε.
    Τι όμορφο θα ήταν να πέσουν ιδέες και σχόλια για αυτό το θέμα.

    Το αρχίσατε και θα το προχωρήσετε. Ας προσέχατε.
    Θαρρώ πως έχει πολύ φαΐ. Μόνο που πρέπει να βιαστείτε στη συλλογή των ενσταντανέ μιας εποχής και των μαρτυριών προσώπων που χάνονται.

    Εβλεπα πριν καιρό τον φίλο μου και συμμαθητή μου Πωλ Σκλάβο σε μια εκδήλωση κι αναρωτήθηκα: Γεράσαμε τόσο πολύ ρε Πωλ;
    Εζησα σχεδόν όλη την εποποιία των «Ορφέων» του Κυρ Λευτέρη Σκλάβου. Τι εποχές; Μόνο που θα άξιζε να τις δούμε μέσα στο ιστορικό τους περιτύλιγμα.
    Π.χ. Ο Ορφέας της Δάφνης, ο Αμύντας του Υμηττού (και δεν μιλάω για το Σινεμά, αλλά για το ελληνικό μπάσκετ που ξεκίνησε απ εκεί), αλλά ακόμα και η τρέλα των λαϊκών προβολών λίγο πιο πέρα, στο Ηρώο δίπλα στο εργοστάσιο του Μαλτσινιώτη…
    Αξίζει αυτό το νήμα να παραμείνει ζωντανό.

  58. Μελαγχόλησα με τα χαμένα σινεμά που γράφει το σχ. 27, ας βάλω το καθιερωμένο:

  59. Δημήτρης Φύσσας said

    #51 Εξακολουθεί να μη θεμελιώνεται το υπερβολικό που πρωτογράψατε, πως ό,τι γράφω για τα δυο σινεμά «δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα». Πάντως, με το δεύτερο σχόλιό σας κατάλαβα δυο συγκεκριμένα πιθανά λάθη μου για τη «Νανίτα» και μόνο: ένα για την είσοδό της κι ένα χρονικό. Μπορεί να υπάρχει lapsus memoriae του ιδιοκτήτη, διόλου ασυνήθιστο στην καταγραφή προσωπικών μαρτυριών. Και δυστυχώς δεν είχα ο ίδιος γνώση εκείνου του σινεμά, όπως είχα του «Κολοσσαίου». Λοιπόν σας ευχαριστώ, το σημειώνω και θ΄ αναφέρω με χαρά τη συνεισφορά σας στην updated έκδοση του Οκτώβρη του ΄14, εφόσον είμαι καλά και την κάνω.

    Δημήτρης Φύσσας

  60. Δημήτρης Φύσσας said

    Ευχαριστώ και για όσα νεότερα γράφτηκαν, και (ξανα)ευχαριστώ το γενναιόδωρο ιδιοκτήτη. Προτρέπω και πάλι: αν έχετε διάθεση, παρακαλώ διορθώστε, συμπληρώστε, συνεισφέρετε με όποιον τρόπο νομίζετε, είτε εδώ, είτε στο μέιλ μου (είναι στο βιβλίο).

  61. Gpoint said

    # 59

    Την καλή μου διάθεση την έδειξα δίνοντας σας μερικές μάλλον δυσεύρετες πληροφορίες, Οσον αφορά το «καμιά σχέση με την πραγματικότητα» θέλω να πιστεύω πως είναι κατάλοιπο της επαγγελματικής μου διαστροφής σαν καθηγητής μαθηματικών και όχι άνοδος του επιπέδου του σακχάρου στο αίμα.

  62. Δημήτρης Φύσσας said

    # 50
    Απορώ (και ταυτόχρονα χαίρομαι) πού βρήκατε το «Στρατιώτη του Χριστού». Το μυθιστόρημα αυτό πήγε άπατο.

    Σας ευχαριστώ που διαβάσατε τα βιβλία μου και μπηκατε στον κόπο να τα θυμίσετε.

    ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ – ΟΛΕΣ ΠΟΥ τυχόν θα γράψουν για τα «Σινεμά» μου: θα ξαναμπώ αργά βράδυ, προέχει το μεροκάματο.

  63. Νέο Kid Στο Block said

    56. EΦΗ , «Ρητορικό ερώτημα, λόγω τιμής 🙂 » Δηλαδή, ξέρεις την απάντηση !! 🙂
    Η έφη-έφη η κρητιτσιά έπιακε καραμπίνα
    παίζει του Σπήλμπεργκ μπαλωθιά ,φατσεί του την μπομπίνα!
    (μίξη μαντινάδας και κυπρ. τσιατιστού. 🙂 )

  64. Νέο Kid Στο Block said

    Στο 63. φατσιεί=σπάει 🙂

  65. spyroszer said

    Πολλά συγχαρητήρια κ Φύσσα για το βιβλίο σας. Πολύ ευχάριστο και αυτό με την Αλκυονίδα.
    Είχα περιέργεια ποιο ήταν αυτό το σινεμά που υπήρχε το 1896 και πράγματι είδα ότι ήταν το «Κινηματοφωτόγραφον» που έκανε την πρώτη προβολή στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1896, με ενδιαφέρουσες πληροφορίες που υπάρχουν στο βιβλίο.
    Εδώ είναι και ένα άρθρο στο Σκριπ του 1905 (λογικά θα το γνωρίζει ο κ. Φύσσας), στο οποίο ο αρθρογράφος διαμαρτύρεται για την πολλή … ησυχία στην Πλατεία Συντάγματος λόγω του κινηματογράφου. Λέει ότι υπήρχαν τότε δύο κινηματογράφοι στην πλ. Συντάγματος, ένας μεγάλος στην οικία Σιμόπουλου και ένας μικρός που άνοιξε τότε στο κιόσκι, ένας στο Ζάππειο, στο Θέατρο, στην Π. Αγορά, στη Δεξαμενή.
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=123&pageid=-1&id=10226&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=AAiASSASRASVASPASUASJAScASXASLASZASJASeASXASaAAi&CropPDF=0

  66. Πάνος με πεζά said

    @53 : Την ακριβή λύση δεν την ξέρω, αναλύεται στο βιβλίο αλλά δε θυμάμαι και πού το έχω, αυτή τη στιγμή.

    Θα την προσεγγίσω ποιοτικά, απ’ όσα θυμάμαι, και μάλλον είναι αυτό που λες κι εσύ :κατ’ αρχάς «φαίνεται» ότι σίγουρα δεν είναι ο μισός χρόνος εκείνος που χρειάζεται για τη μισή ταινία. Αυτό είναι προφανές, μια που σε κάθε στροφή της μηχανής, τη μια φορά τυλίγει ξεκινώντας από σε κύκλο μηδενικής ακτίνας, και τη δεύτερη από σε κύκλο «κάποιας ακτίνας».
    Άρα εύκολα καταλαβαίνουμε πόσες περισσότερες περιστροφές θα έχουν χρειαστεί για να φτάσουμε από το μηδέν στη μέση της ταινίας, παρά από κει και πέρα.
    Η θεώρησή σου με το εμβαδό του κυκλικού δίσκου είναι σωστή : εξισώνοντας τα δύο εμβαδά μπορούμε να βρούμε ποιά είναι η ακτίνα που αντιστοιχεί στη «μέση» της ταινίας.
    Μόλις βρούμε την ακτίνα αυτή, από ένα θεωρούμενο πάχος t, αλλά κοινό φυσικά στα δύο τμήματα, πράγματι μπορούμε να βρούμε έναν «θεωρητικό» αριθμό περιστροφών για το πρώτο και το δεύτερο τμήμα. Οπότε μετά, θεωρώντας ότι η μηχανή τυλίγει με σταθερό αριθμό περιστροφών ανά μονάδα χρόνου, ο λόγος των αριθμών περιστροφής θα είναι και λόγος χρόνων τυλίγματος. Π.χ αν η R(1/2) είναι το 0.75 της R, για πάχος t έστω R/100, είναι 0,75R/(R/100) = 75 στροφές, και αντίστοιχα στο δεύτερο μισό αντιστοιχούν 0,25R/(R/100) = 25 στροφές, άρα το δεύερο μισό χρειάζεται το 1/3 του χρόνου του πρώτου μισού και κατ’ απόλυτο ποσοστό το 1/4 των 100 στροφών που χρειάζεται όλη η ταινία.

    (επαναλαμβάνω, η λύση είναι ενδεικτική – εσύ έχεις βρει μια τιμή χρόνου «κοντά» στο μισό, ξαναδές το με όλα αυτά κι αν είναι σωστό, συγχαρητήρια βεβαίως !).

  67. emma said

    Εφυγε και ο Στυλιανός Αλεξίου. Καλό του ταξίδι.

  68. sarant said

    67: Πράγματι, καλό του ταξίδι.

    65: Πολύ ενδιαφέρον, Σπύρο.

  69. Πάνος με πεζά said

    Συμπληρώνοντας, αν (r1) η ακτίνα της μισής ταινίας,π(r1)^2=(1/2)πr^2 άρα r1=0.707r, άρα ο χρόνος για να φτάσω από το μηδέν μέχρι τη μέση είναι το 0,707 του χρόνου για να την τυλίξω όλη !

  70. physicist said

    #53, #66, #69. — Δεν θα μπορέσετε να συμφωνήσετε επειδή κάνετε διαφορετικές παραδοχές. Ο Κιντ ξεκινάει από σταθερό ρυθμό τροφοδοσίας ενώ ο Πάνος μιλάει για σταθερό ρυθμό περιστροφών. Αυτά τα δύο είναι ασυμβίβαστα. Εξηγούμαι:

    Έστω R(t) η στιγμιαία ακτίνα της μπομπίνας και έστω dφ/dt η γωνιακή ταχύτητα της περιστροφής της. Τότε, ο ρυθμός αλλαγής του μήκους τόξου πάνω στη μπομπίνα, ο οποίος βέβαια ταυτίζεται με τον ρυθμό τροφοδοσίας, είναι ds/dt = R(t)*dφ/dt. Εφόσον η ακτίνα R(t) εξαρτάται από το χρόνο, δεν μπορεί να είναι και το ds/dt και το dφ/dt σταθερά. Άρα, χρειάζεται να ξέρουμε κάτω από ποιες συνθήκες γίνεται το τύλιγμα της ταινίας προτού λύσουμε το πρόβλημα.

    Επιπλέον, Πάνο, αν θέλουμε να είμαστε κάπως ακριβέστεροι, η αρχική ακτίνα της μπομπίνας δεν είναι μηδέν, επομένως η εξάρτηση του μήκους από το χρόνο δεν είναι δύναμη και η απάντηση δεν είναι τόσο απλή, δηλ. εξαρτάται ακριβώς από την τιμή R0 της ακτίνας που έχει το καρούλι χωρίς καθόλου τυλιγμένη ταινία πάνω του.

  71. Πάνος με πεζά said

    Ναι,σύμφωνοι. Απλοποιητικά όμως μπορούμε να δεχτούμε αρχική ακτίνα μηδέν, και φυσικά είναι απόλυτα λογική η σταθερή ταχύτητα περιστροφής του μοτέρ (μην ξεχνάμε ότι και στο κασετόφωνο έχουμε ένα γρανάζι σταθερής ταχύτητας, για να ακούγεται σωστά η ταινία, κι ένα που «συμπαρασύρεται», και γυρίζει με διαφορετική ταχύτητα από το άλλο, βάσει της ταινίας που έχει τυλιγμένη πάνω του).
    Για μια μικρή αρχική ακτίνα, το αποτέλεσμα θα είναι περίπου ίδιο, ενώ για «αρκετά μεγάλη» (όπως το»ψαχνό» από τις μπομπίνες), το αποτέλεσμα φυσικά διαφοροποιείται, και οριακά πλησιάζει προς το t/2.

  72. gryphon said

    54
    Θυμηθηκα Γς που με ειχες ρωτησει για τον κινηματογραφο Ολυμπια (που για καποιον λογο ολοι τον αποκαλουσαν «τα Ολύμπια» ).
    Σιγουρα μιλαμε για τον ιδιο ; Στην Πλ.Δεληολανη και που μετα εγινε Χοντος σεντερ που παραμενει μεχρι σημερα. .Γιατι εγω σαν παιδι του δημοτικου που τον προλαβα στα τελη της δεκαετιας 70 αρχες 80 Ψυχω και τετοια δεν θυμαμαι να επαιζε αλλα μονο τσοντες.
    Μετα απο παμπολες πανομοιοτυπες στοιχομυθιες με τους εκαστοτε ταμιες τυπου «ειστε 17 χρονων εσεις;. «και βεβαια ημαστε» «Ταυτοτητες».
    «την ξεχασα σπιτι» «Δεν μαπαινετε». Μας βαρεθηκαν καποια στιγμη και μας αφηναν που και που να μπαινουμε.
    Ετσι ανακαλυψα εκτος των αλλων οτι οι ταινιες του Γκουσγκουνη αλλα και οι ελληνικες τσοντες γενικοτερα δεν ηταν τοσο καλες τσοντες οσο ηταν κωμωδιες λογω του ντουμπλαρισματος των φωνων του ανεκφραστου των ηθοποιων και των απιθανων διαλογων.

  73. physicist said

    #71. — Πάνο ναι, αλλά πολύ απλοποιητικά. Έκατσα και το κοίταξα στην ακριβή του λύση και προκύπτει μια ωραιότατη μη-γραμμική διαφορική εξίσωση, μπουκιά και συχώριο. 🙂

  74. Γς said

    72 @ Gryphon
    Οχι, το»Ολύμπια» ήταν κυριλέ σινεμά τη δεκαετία του 60. Όπως και όλα της περιοχής. Ακόμη και το Θρυλικό ΜονΣινέ πιο πάνω που του έχει μείνει σαν την Βαστίλη μόνο η μικρή πλατειίτσα (Δεν το πρόλαβες).
    Εκεί είδα και την πρώτη ταινία της ζωής μου.

    Εκείνη την εποχή (60ς) δεν υπήρχαν τσόντες. Ποτέ μου δεν είδα τσόντα στο σινεμά. Ισως γιατί έφτασαν όταν είχα «μεγαλώσει». Θυμάμαι μόνο πολύ αργότερα τις ουρές που έκαναν στο Κόρονετ στη Φρύνης όταν έπαιζε το «Βαθύ Λαρύγγι».
    Λυπάμαι που το λέω, αλλά ένας κινηματογράφος «υποβιβαζόταν» όταν άρχιζε να παίζει Ελληνικές ταινίες. Ελληνικές ταινίες της σειράς. Αυτές που σήμερα βλέπουμε και ξαναβλέπουμε !

  75. Νέο Kid Στο Block said

    Και η (2) του 53. ωραιότατη πρώτης τάξης μη-γραμμική διαφορική εξίσωση είναι.
    Αν βάλουμε ας πούμε τιμές στα θ=0,0005μ.(μισό χιλιοστό) και ds/dt= 1 (m/sec) έχουμε:
    (2) –> -0.0005*1*(1/2π)*(1/r(t)) = dr/dt
    ή : σε separable μορφή: -0,000785398/r(t)=dr(t)/dt
    ή: Oλοκλήρωμα (dr(t)/dt)*r(t)dt= Oλοκλήρωμα (-0,000785398)dt
    ή: 0,5r(t)^2 =-0,000785398 +K (ή C, auf deutsch)
    ……
    r(t)=(-0,0015708 t + C)^1/2

  76. physicist said

    #75. — Τι ωραίο να ξεκινάς από μιαν απλούστατη ερώτηση και να βγάζεις λαγό, ε;

  77. Πάνος με πεζά said

    Νομίζω, με τα πολλά ότι το εξαντλήσαμε και μάλιστα εντελώς επιστημονικά ! Αν θυμάμαι καλά (όχι για να υπερασπιστώ τα δικά μου), στο «Κοτόπουλο από το Μινσκ» η λύση είναι το 0,707t που έγραψα παραπάνω. Έτσι κι αλλιώς το βιβλίο λειτουργεί επιστημονικά αλλά μέχρις ενός σημείου. Ο τίτλος του έχει προκύψει από έναν άλλο γρίφο, που αφορά ένα καλώδιο που απλώνεται σε όλη τη διάμετρο της γης, περνώντας κι από ένα κοτέτσι του Μινσκ.(θα επανέλθω άλλη φορά).

  78. Νέο Kid Στο Block said

    76. 🙂 😉
    (έβαλα μερικές initial conditions ,ανάλογα με το καρούλι που είπες κ.λ.π, και βγήκαν ωραίες σταθερές C και ωραία ρεσουλτάτε! αλλά σταματάω εδω , γιατί το θέμα είναι Cinema και βλέπω να παίζεται το έργο «Ο Σαραντάκος ήταν λεβεντιά, αλλά θα σάς πάρει και θα σάς σηκώσει!» 🙂 )

  79. physicist said

    #77, #78. — Μωρέ δεν το εξαντλήσαμε αλλά καλά λέει ο Κιντ, θα μας πάρει κανας διάολος έτσι που το τραβάμε καμιά φορά. 😉 Άντε, κομμένο για τώρα και περισσότερα λουκουμάκια στο μέλλον!

  80. Νέο Kid Στο Block said

    Πάνο (77). Ας μην ανησυχούμε. Το ιστολόγιο (την ανάγκη φιλοτιμία ποιούμενο 🙂 )είναι science friendly!
    Πάντως, το 0,707 είναι 1/ρίζα2 😉

  81. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Καλησπέρα μπομπιναδόροι!
    63. 🙂 Nαι,αμέ!
    όπως θα έλεγε ο καραγκιόζης:

    Όσες κεντιές και βελονιές έχει ένα φουστάνι,*
    μπομπίνα στον κατήφορο
    τόσες στροφές θα πιάνει !

    *(ένα καντάρι σίδερο,τόσες βελόνες κάνει)

  82. Νέο Kid Στο Block said

    Άντε ,για να αποζημιώσω Νίκο και Δ.Φύσσα, θα σας πω μια ωραία αληθινή ιστορία ,που στοιχηματίζω το 1/ρίζα2 της περιουσίας μου, πως δεν την ξέρετε. 🙂
    Συνδέει Σινεμά και…επιστήμη.
    Θα έχετε δει την ταινία αυτή, σχετικά πρόσφατη, με το παιδί -θαύμα των Μαθηματικών, που σκουπίζει στο Πανεπιστήμιο και μια μέρα βλέπει ένα πρόβλημα στον πίνακα και το λύνει, ενώ είναι ένα άλυτο πρόβλημα , το βλέπει ο Καθηγητής (μενταλίστας Φιλντς!) και κουφαίνεται ,κ.λ.π. Ματ Ντέιμον, εκείνος ο κρυόκωλος ο Ρόμπιν Γουίλιαμς σαν ψυχιατράκιας κ.λ.π
    Η φάση με το πρόβλημα είναι εμπνευσμένη από αληθινή ιστορία! Το πρόβλημα της ταινίας είναι (όπως γίνεται συνήθως στις ταινίες..) βέβαια αλλαγμένο και μάλιστα δεν είναι καθόλου ..επιπέδου ,αλλά μάλλον αστείο. Η σχεδίαση όλων των πιθανών δέντρων τάξης p=8 (ή 9 δεν θυμάμαι σίγουρα). Αν ένα δέντρο έχει p κορυφές, έχει πάντα p-1 ακμές, και μπορούν να σχεδιαστούν p^(p-2) διαφορετικά δέντρα (τύπος του Cayley, και η αντίστοιχη ακολουθία ανά p είναι: 1,1,1,2,3,6,11,23,47,106,235,….)
    Για p=8 δηλαδή υπάρχουν 23 διαφορετικά δέντρα και σιγά το κατόρθωμα που τα σχεδίασε ο Ματ Ντέιμον Γκαλουά να ούμε. Tετριμμενότατο θέμα της Θεωρίας Γράφων.

    Η ιδέα όμως της ταινίας είναι κακέκτυπη (όπως εξήγησα γιατί) αντιγραφή ενός αληθινού γεγονότος.
    Ο μεγάλος μαθηματικός Τζωρτζ Μπέρναρντ Ντάντσιχ (ο οποίος ονομάστηκε από τον τρελοΙρλανδό συγγραφέα και ο πατέρας του ήταν Βαλτικογερμαναράς (εξού και το επίθετο «Ντάντσιχ» ) πήγε κάποτε, φοιτητής ακόμη , καθυστερημένος στο μάθημα Πιθανοτήτων του Jerzy Neyman στο Μπέρκλεϋ.
    Ο Νέυμαν είχε γράψει 2 προβλήματα στον πίνακα, κι ο Ντάντσιχ ,νομίζοντας ότι είναι homework, τα αντέγραψε και σε λίγες μέρες πήγε τη λύση τους. Όπως αποδείχτηκε όμως, δεν ήταν homework, αλλά δύο δύσκολα και άλυτα (ως τότε) θέματα προχωρημένης Στατιστικής! Μάλιστα, μετά από κάποιο διάστημα που ο Ντάντσιχ έψαχνε θέμα για το διδακτορικό του , είχε κάπως «στερέψει» από ιδέες ,ο ίδιος ο Νέυμαν του πρότεινε να πάρει τις δύο «ασκήσεις» να τις βάλει σε ένα ωραίο «περιτύλιγμα» και να τις παρουσιάσει.
    «Μια χαρά και με το παραπάνω, διδακτορική εργασία, θα είναι!»
    (προφανώς, ο Νέυμαν-σε αντίθεση με πλείστους όσους «Καθηγητές» of the bottom σήμερα, που θα είχαν σπεύσει να οικειοποιηθούν τη δουλειά και το μυαλό του Ντάντσιχ- δεν είχε βγάλει…πέηπερ δικό του)

    H ταινία είναι «Good Will Hunting» (1997)
    http://www.imdb.com/title/tt0119217/

  83. sarant said

    Μη φοβάσαι, δεν κυνηγάμε φυσικούς και συναφείς και οι σχετικές εκτροπές έχουν γούστο.

  84. physicist said

    #83. — Χαίρομαι που δεν μας κυνηγάτε γιατί εκείνο το πιάστονε και άλλαξέ του τον αδόξαστο, μα την αλήθεια με τρόμαξε. 🙂

  85. Δημήτρης Φύσσας said

    # 61 Προσυπογράφω. Ο αυτοσαρκασμός είναι η ηγεμονική έκφραση του χιούμορ.

    # 65 Ευχαριστώ

    # Όντως τα συνδέει πολύ ωραία. Τη θυμάμαι την ταινία, νομίζω την είχα δει στην «Αθηνά» της Πατησίων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: