Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Είναι λάθος ή δεν είναι; Ιδού η απορία…

Posted by sarant στο 26 Νοέμβριος, 2013


ιορδαν0004604_195Ο τίτλος του σημερινού άρθρου δεν είναι δικός μου -δανείστηκα αυτή την παράφραση του σεξπιρικού διλήμματος από τον τίτλο ενός βιβλίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα και που θα σας παρουσιάσω σήμερα. Το είχα πει πριν από μερικές μέρες, καθώς πλησιάζουν οι γιορτές έχω σκοπό να πυκνώσω τις παρουσιάσεις βιβλίων από το ιστολόγιο, μάλιστα φέτος για πρώτη φορά σκέφτομαι να βάλω κι ένα άρθρο με προτάσεις για καινούργια βιβλία, κάτι που συνήθως το κάναμε το καλοκαίρι.

Το σημερινό βιβλίο, λοιπόν, έχει τον τίτλο «Είναι λάθος ή δεν είναι; Ιδού η απορία…» και κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Συγγραφέας του η φίλη Άννα Ιορδανίδου, καθηγήτρια Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών και συγγραφέας πολλών καλών βιβλίων για τη γλώσσα, ένα από τα οποία είχαμε παρουσιάσει παλιότερα στο ιστολόγιο.

Ιδού η απορία, είναι ο υπότιτλος, και μερικές από τις συχνότερες απορίες εμφανίζονται κιόλας στα συννεφάκια του εξωφύλλου: Πώς να κλίνεται άραγε; Με αρχικό κεφαλαίο ή με πεζό; Γράφεται με μία ή με δύο λέξεις; Συντάσσεται με γενική ή με αιτιατική; Θέλει τόνο ή δε θέλει; Με ο ή με ω; Ερωτήματα σαν κι αυτά βρίσκει μπροστά του καθημερινά όποιος ασχολείται επαγγελματικά με τον γραπτό λόγο, και ιδίως οι επιμελητές και διορθωτές κειμένων -αλλά όχι μόνο αυτοί.

Κατά σύμπτωση, το σημερινό βιβλίο, γραμμένο τέσσερα χρόνια μετά, αποτελεί επαυξημένη και βελτιωμένη έκδοση του προηγούμενου που είχα παρουσιάσει. Πολύ επαυξημένη και πολύ βελτιωμένη όμως. Το βασικό νέο στοιχείο είναι ότι στην αρχή του βιβλίου υπάρχει μια εκτενής ενότητα (κάπου 85 σελίδες) με κείμενα: εκτενή αποσπάσματα από λογοτεχνικά έργα (π.χ. από τις «Τελετές ενηλικίωσης» του Κ. Ακρίβου και το Ιμαρέτ του Γ. Καλπούζου) αλλά και από δοκίμια, καθώς και άρθρα ειδησεογραφικών ιστοτόπων. Τα αυθεντικά αυτά κείμενα δίνουν στη συγγραφέα το υλικό για να επισημάνει, σε υποσημειώσεις, τι θα έπρεπε να προσέξει ένας διορθωτής ή επιμελητής κειμένων -όχι μόνο τα λάθη που έχουν τα κείμενα, αλλά και πολλά σωστά, εφόσον μπορεί να προβληματίσουν. Συνολικά, στις 85 περίπου σελίδες κειμένων υπάρχουν 258 υποσημειώσεις, μερικές εκτενείς.

Στη συνέχεια, ακολουθεί το κυρίως σώμα του βιβλίου, οι γλωσσικές απορίες που παρουσιάζονται σε ζευγάρια, σαν διλήμματα (π.χ. κοινότοπος ή κοινότυπος; ) , αλλά, σε αντίθεση με το προηγούμενο βιβλίο, τώρα οι «απορίες» είναι οργανωμένες σε ενότητες, όχι όλες μαζί ανάκατα, πράγμα που διευκολύνει τον αναγνώστη να κάνει συσχετίσεις και αντιδιαστολές. Ως επίμετρο δίνονται οι γραμματικοί κανόνες που διέπουν τα θέματα που συζητήθηκαν, πράγμα που διορθώνει μια έλλειψη του προηγούμενου βιβλίου, που την είχα επισημάνει κι εγώ στο παλιότερο άρθρο μου. Τέλος, υπάρχουν τα, απαραίτητα σε ένα τέτοιο έργο, ευρετήρια.

Όπως είπα, κάθε ζευγάρι λέξεων ή φράσεων θέτει ένα ερώτημα, το δε ερώτημα αφορά είτε μία λέξη/φράση που γράφεται ή συντάσσεται με δύο τρόπους (π.χ. αλιτήριος ή αλητήριος;) είτε δύο λέξεις που οι σημασίες τους συγχέονται (ακαμάτης ή ακάματος;) Στην πρώτη περίπτωση, η προτιμητέα εκδοχή αναφέρεται πρώτη στη σειρά, ενώ στη δεύτερη η σειρά παράθεσης είναι η αλφαβητική. (Φυσικά στη δεύτερη περίπτωση δεν μπαίνει ζήτημα σωστού ή λάθους· μόνο ο σγουρομάλλης του ανεκδότου ρωτούσε αν το σωστό είναι Ιράν ή Ιράκ).

Φως φανάρι πως το βιβλίο είναι καρπός των σεμιναρίων διόρθωσης και επιμέλειας κειμένου που παρέδιδε η συγγραφέας -και σίγουρα θα φανεί πολύ χρήσιμο ακριβώς σε αυτά τα επαγγέλματα, που θέλουν έναν μπούσουλα για να ακολουθούν, αφού ένας εκδοτικός οίκος ή ένα έντυπο συνήθως έχει μια ενιαία ορθογραφική και γραμματικοσυντακτική πολιτική, τουλάχιστον για τα ανυπόγραφα άρθρα του ή τις περιπτώσεις που ο συντάκτης δεν επιμένει σε προσωπική ορθογραφία ή σύνταξη. Βέβαια, σε κάποιες περιπτώσεις, η Ιορδανίδου δέχεται και τις δύο γραφές, και τους δύο τύπους γενικότερα, όπως ας πούμε στα «αιώνια διλήμματα» αυγό ή αβγό και αυτί ή αφτί, όπου δικαιολογεί και τις δύο γραφές (αλλά όχι στην τρίτη μεγάλη αιτία εθνικού διχασμού, τον ορθοπ*δικό, εκεί προτιμά τον τ. ορθοπεδικός), ή στον αναδιπλασιασμό του ρο μετά την αύξηση (έρεε ή έρρεε;).

Γενικά, η Ιορδανίδου αποφεύγει να χαρακτηρίσει «λάθος» τους αποκλίνοντες τύπους (ο τίτλος του βιβλίου μάλλον θα διαμορφώθηκε από τον εκδότη!), αλλά δεν χαρίζει κάστανα, εφαρμόζει μια μάλλον αυστηρή τυποποίηση, όπως καλώς ή κακώς οφείλουν να κάνουν οι επιμελητές κειμένων. Συχνά εξηγεί για ποιο λόγο δημιουργήθηκε ο αποκλίνων τύπος, αλλά δεν τον δικαιολογεί. Ωστόσο, δεν είναι μπαμπινιωτικά άκαμπτη ούτε κάνει παραχωρήσεις στην καθαρεύουσα. Σε αρκετές περιπτώσεις αναγνωρίζει τα δικαιώματα της χρήσης κι έτσι δεν καταδικάζει τύπους που ο Μπαμπινιώτης θεωρεί λαθεμένους. Τρανό παράδειγμα, που το ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο, στο τέλος, και γι’ αυτό δεν θα το επαναλάβω, η διάκριση ανάμεσα σε «άμεσα» και «αμέσως», όπου η Ιορδανίδου αναγνωρίζει και χρονική σημασία στο «άμεσα’, αντίθετα με τον Μπαμπινιώτη. Ένα άλλο παράδειγμα, το δίλημμα ανάμεσα στο «όλους όσοι» και στο «όλους όσους», όπου η συγγρ. γράφει, πολύ λογικά:

όλους όσοι ή όλους όσους; Η συγκεκριμένη διατύπωση αντιστοιχεί στη διατύπωση «όλους εκείνους οι οποίοι…», άρα η σύνταξη είναι όλους όσοι. Λόγω όμως του φαινομένου της «έλξης», είναι πολύ συνηθισμένη η σύνταξη όλους όσους, όπου το δεύτερο στοιχείο «έλκεται» από την πτώση του πρώτου. Μίλησα σε όλους όσοι/όσους  ενδιαφέρονται.

Παρόμοια, η Ιορδανίδου δέχεται και το «μετά» και το «μετά από», ενώ επίσης και το «πριν» και το «πριν από» -ενώ κατά τα λαθολόγια είναι υποχρεωτικό το «πριν από» και αποφεύγεται το «μετά από».

Κάποιες φορές, ακολουθεί διπλωματική τακτική. Για παράδειγμα, δικαιολογεί και το «ο πάτερ Γεώργιος» (ως προτακτικό, άλλωστε έτσι το θεωρεί και η γραμματική), αλλά και το «ο πατήρ Γεώργιος» (αν το χρησιμοποιούμε ως αυτόνομη λέξη, λέει).

Για να πάρετε μια γεύση από το βιβλίο, σταχυολογώ πεντέξι λήμματα:

* παρακαλώ να ή παρακαλώ όπως;
Η χρήση του «όπως» είναι πλέον περιττή και απαρχαιωμένη. Άρα: Παρακαλώ να κάνετε δεκτή την αίτησή μου.

* επισείει ή επισύρει;
Όταν επισείει κάποιος κάτι, το χρησιμοποιεί απειλητικά (σαν να το κουνάει, να το «σείει» μπροστά σε κάποιον άλλο). Τον κίνδυνο κοινωνικής ύφεσης επισείει ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας. Όταν κάτι επισύρει κάτι άλλο, το «σύρει», το φέρνει ως αποτέλεσμα: Η αφισορύπανση επισύρει την ποινή της αυτόφωρης διαδικασίας.

* ανδριάντας ή αδριάντας;
Η λέξη προέρχεται από την αρχαία ανδριάς (στην ίδια οικογένεια λέξεων και ο άνδρας, από το ανήρ, ανδρός). Ο ανδριάντας του Μιαούλη στην Ερμούπολη.

* να περισυλλέξουν ή να περισυνελέξουν;
Ο σχηματισμός είναι περισυλλέξουν. Ο αποκλίνων τύπος οφείλεται σε επίδραση του αορίστου οριστικής περισυνέλεξαν.

* Άδωνης ή Άδωνις;
Σύμφωνα με την αρχαιοελληνική κλίση: ο Άδωνις, του Αδώνιδος. Σύμφωνα με τη νεοελληνική κλίση: ο Άδωνης, του Άδωνη. [Διπλωματική τοποθέτηση, είπαμε!]

* σ’ το είπα ή στο είπα;
Πρόκειται για τη φράση σου το είπα, άρα σ’ το είπα. Δεν πρόκειται για την πρόθεση σε, π.χ. στο σπίτι. Παρόμοια: σ’ το υπόσχομαι.

Πολύ ψωμί έχουν και μερικές υποσημειώσεις, στην πρώτη ενότητα του βιβλίου, τα σχολιασμένα κείμενα. Για παράδειγμα, αν απορείτε γιατί γράφουμε Σαββατοκύριακο, αλλά σαββατόβραδο (κεφαλαίο στη μια λέξη, πεζό στην άλλη), η απάντηση είναι: Σαββατοκύριακο με κεφαλαίο γιατί και οι δύο λέξεις που περιέχονται στη σύνθετη γράφονται με κεφαλαίο. Όταν η μια από τις δύο γράφεται με πεζό, τότε ελέγχουμε ποια είναι η βασική σημασία, π.χ. σαββατόβραδο (βασική σημασία «βράδυ») αλλά Κουτσοφλέβαρος (βασική σημασία «Φλεβάρης»).

Όπως είχα πει και κρίνοντας το προηγούμενο βιβλίο, δεν καλύπτονται όλες οι γλωσσικές απορίες και αμφιλεγόμενες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει το συνηθισμένο λάθος «εξέλειπε» ως αόριστος (το σωστό είναι ή εξέλιπε στα αρχαία ή εξέλειψε στη νεοελληνική), που είχε επισημάνει τις προάλλες ο Ν. Λίγγρης στη Λεξιλογία (το θέμα σηκώνει άρθρο). Επίσης, έχω μερικές διαφωνίες με τη συγγραφέα, ιδίως στο θέμα των στερεότυπων εκφράσεων. Ειδικότερα, έχω διαφωνία ως προς το αν στη σημερινή χρήση των φράσεων αυτών πρέπει να διατηρείται απαρέγκλιτα η αρχική μορφή τους, που σε ορισμένες περιπτώσεις φαίνεται αταίριαστη σήμερα (πού την κεφαλήν κλίνη αντί του ομαλότερου και σχεδόν εξίσου αρχαίου «κλίναι», περί πολλά τυρβάζη αντί του ομαλότερου σήμερα «τυρβάζεις»). Τα θέματα αυτά όμως αξίζουν χωριστό άρθρο. Και με πλήγωσε που είδα να ενστερνίζεται τον τύπο «στου Γουδή», εφόσον «το όνομα της συνοικίας της Αθήνας ‘Γουδί’ διορθώθηκε σε ‘Γουδή’ λόγω αναγωγής στο όνομα ‘Γουδής’ (μελών οικογένειας των Σπετσών που συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση)». Όμως, προσέξτε την ουδέτερη διατύπωση: εφόσον επίσημα υιοθετήθηκε ο τύπος Γουδή, η συγγραφέας τον δέχεται χωρίς να τον αξιολογεί, dura lex sed lex.

Οι διαφωνίες όμως, που είναι εντελώς φυσικό να υπάρχουν σε ένα βιβλίο που εξετάζει εκατοντάδες αμφιλεγόμενες περιπτώσεις, δεν είναι πολλές και κυρίως δεν αφαιρούν κάτι από την αξία του βιβλίου. Ένα ακόμα χρήσιμο γλωσσικό βιβλίο -κι αν έχετε φίλους γραφιάδες, διορθωτές, επιμελητές, γενικά επαγγελματίες του λόγου, δεν θα ήταν κακή ιδέα για δώρο.

Advertisements

109 Σχόλια to “Είναι λάθος ή δεν είναι; Ιδού η απορία…”

  1. Ευχαριστούμε πολύ, δεν το είχα πάρει είδηση αυτό το βιβλίο!

  2. Νεοκίδιοσ ο μεγαλΑπρεπής (fka: Νέο Kid) said

    «Είναι λάθος ή δεν είναι; » ή «Είναι λάθος ή όχι;» That is the question!
    «όλους όσοι ή όλους όσους; Η συγκεκριμένη διατύπωση αντιστοιχεί στη διατύπωση “όλους εκείνους οι οποίοι…”, άρα η σύνταξη είναι όλους όσοι. » Hμισωστό (ή ημιλάθος;) Αν μιλώ σε όλους όσους ΘΕΩΡΩ φίλους μου και όχι σε όλους όσοι ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ φίλοι μου , το «όλους όσους» είναι σωστό και το «όλους όσοι» λάθος.

  3. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Ενδιαφέρον βιβλίο φαίνεται.

    […] μόνο ο σγουρομάλλης του ανεκδότου ρωτούσε αν το σωστό είναι Ιράν ή Ιράκ […]

    Για ρίξε μας και το ανέκδοτο με το σγουρομάλλη! 😉

  4. Καλημέρα Νικοκύρη
    Επειδή επαναλαμβάνεται συνεχώς το ,»Φέτος», … τ’αρσενικό της «Φέτας» αντί του «Εφέτος» .

    Εχει κάποιος/α τη σωστή γραφή και ετυμολογία της λέξεως?

  5. Είναι συνηθισμένο πια να στιγματίζεται σαν grammar troll όποιος επισημαίνει, με ευγενικό τρόπο, τα λάθη ενός κειμένου.
    Θα ήθελα όλοι να μπορούμε να καταλαβαίνουμε ότι η ζωντανή γλώσσα μπορεί να αλλάζει τους παλιούς τρόπους έκφρασης.
    Κάθε αλλαγή όμως μπορεί να είναι αιτία πολέμου.

  6. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    3: Ε, να μη λέμε όλο για ξανθιές!

    4: Το «φέτος» είναι ήδη μεσαιωνικός παράλληλος τύπος του «εφέτος», και οι δυο είναι εξίσου σωστοί.
    Το «εφέτος» ήρθε από το «επ’ έτος», όπου κακώς το πι έγινε φι, παρόλο που το έτος δεν είχε δασεία (έτσι κι αλλιώς βέβαια η δασεία προ πολλού δεν ακουγόταν), κατ’ αναλογία με φράσεις όπως «εφ’ ημέραν».

  7. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Καλημέρα, Νίκο!
    Ενδιαφέρον φαίνεται. Και, ξεκινώντας καρκινικώς, από το τέλος, θα πρόσθετα «δεν θα ήταν κακή ιδέα για δώρο – με την προϋπόθεση να (και όχι: «όπως»!) το διαβάσουν.

  8. spiral architect said

    @6β: Α, τόσο εύκολο! 🙂

  9. spiral architect said

    Έχει κεφάλαιο για τους πλεονασμούς; Επί παραδείγματι χτες είχε το στούρνο στην (οθντκ) Ανατροπή με τίτλο «Ο Γιάννης Στουρνάρας στον Γιάννη Πρετεντέρη«. Θα μπορούσε κάλλιστα να γραφτεί σαν τίτλος εκπομπής ο «Ανατροπή με τον Γιάννη Πρετεντέρη-Στουρνάρα». 😛

  10. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες ! Το βιβλίο φαίνεται ενδιαφέρον. Και με την άδειά σας, διαφωνώ και με τις…διαφωνίες σας. Για να μη φτάσουμε να λέμε «πού την κεφαλήν χώσαι» (όπως έχει ακουστεί), και για να θυμόμαστε και την κακομοίρα τη Μαρθούλα από το Ευαγγέλιο, καλόν είναι να μη θεωρήσουμε την οποιαδήποτε «απλοποίηση» ως εξέλιξη της γλώσσας. Αλλιώς, με γνώμονα μόνο το αταίριαστο, μάλλον θα φτάσουμε σε ορολογία Δέσποινας Στυλιανοπούλου («Νεοφύτου Βάμβακος»).
    Αν έχει ένα ενδιαφέρον η γλώσσα, είναι το να αναζητάς τις ρίζες της. Αν την απλοποιήσεις, τι νόημα έχει πια;

  11. sarant said

    10: Το «πού την κεφαλήν κλίναι» είναι ο τύπος που χρησιμοποιείται στη γλώσσα εδώ και 18 αιώνες, από τους πατέρες της εκκλησίας και μετά. Αν νομίζεις οτι ο Χρυσόστομος είχε ορολογία Δέσποινας Στυλιανοπούλου, πάσο -αλλά πρέπει να γράψω το ρημάδι το άρθρο.

  12. Πάνος με πεζά said

    Τα πάντα είναι θέμα «πρωτότυπου» ή «γενόσημου». Οι εκκλησιαστικοί πατέρες χειρίστηκαν την ελληνική γλώσσα με το δικό τους τρόπο, αλλά ωστόσο είχαν σίγουρα έναν καλό «μηχανισμό διάσωσης», μέσω των εκκλησιαστικών κειμένων. Αυτό δε σημαίνει ότι αν θέλουμε βρούμε τη ρίζα, θα σταματήσουμε στους 18 αιώνες ! 🙂

  13. IN said

    Φυσικά, είναι αδύνατον σε ένα τέτοιο βιβλίο να μην λειτουργήσει ο νόμος του μπούμεραγκ: Πας να διορθώσεις ένα λάθος, και κάνεις εσύ άλλο. Στο παράδειγμα με το επισείει/επισύρει που παραθέτετε, η καλή συγγραφέας καλά τα λέει, εξ όσων μπορώ να κρίνω ως μη ειδικός, για την διαφορά αυτών των δύο ρημάτων, αλλά το παράδειγμα που δίνει για το ρήμα επισύρει («επισύρει την ποινή της αυτόφωρης διαδικασίας») είναι αρλούμπα περιοπής (εκεί είμαι ειδικός) γιατί η αυτόφωρη διαδικασία δεν είναι ποινή αλλά διαδικασία. Θα έπρεπε να πει «επισύρει παραπομπή με την αυτόφωρη διαδικασία» ή, ακόμη καλύτερα «επισύρει παραπομπή με την διαδικασία των επ’ αυτοφόρω καταλαμβανομένων εγκλημάτων» γιατί ούτε η διαδικασία είναι «αυτόφωρη».

  14. IN said

    13: Και φυσικά, ίνα πληρωθή το ρηθέν, έκανα κι εγώ το ορθογραφικό λάθος μου, γράφοντας «επ’ αυτοφόρω» αντί «επ’ αυτοφώρω».

  15. sarant said

    13-14: Αν πάτε στο προηγούμενο άρθρο θα δείτε που λέω ότι οι παραδειγματικές φράσεις που συνοδεύουν τα λήμματα δεν είναι πάντοτε καλοδιαλεγμένες. Τώρα απέφυγα ή ξέχασα να το σχολιάσω, φυσικά τα λέτε πολύ καλά, είναι λάθος το «ποινή αυτόφωτης διαδικασίας».

    Αλλά είναι πολύ περίεργο αυτό που λέτε στο 14, διότι το λάθος με το ο/ω δεν το κάνατε στο «αυτόφωρος», μια χαρά το γράψατε, αλλά στο «περιοπής»!

    12: Ο Χρυσόστομος, ο Βασίλειος και γενικά οι πρώτοι πατέρες νομίζω ότι έγραφαν άριστα ελληνικά.

  16. Πάνος με πεζά said

    Αυτόφωτης; 🙂 Άλλος δάσκαλος που δίδασκε !

  17. Νεοκίδιοσ ο μεγαλΑπρεπής (fka: Νέο Kid) said

    Είναι φυσικό οι πρώτοι πατέρες να έγραφαν άριστα ελληνικά, είχαν γράψει περισσότερα βιβλία απ’όσα έχουμε διαβάσει όλοι εμείς μαζί αφού!

  18. IN said

    15: Ναι, φυσικά, περιωπής αντί «περιοπής». Τελικά είναι απίστευτο πόσα ορθογραφικά λάθη κάνουμε(ω) όταν δεν έχουμε ορθογράφο να μας τα κοκκινίζει. Έγραψα όμως «επ’ αυτοφόρω» ενώ το σωστό είναι «επ’ αυτοφώρω» ή έτσι τουλάχιστον μου λέει ο μεγαλύτερος spellchecker out there δηλαδή το google.

  19. Γς said

    8:
    Εκεί εσύ θέλεις ανέκδοτο με ΙΡΑΝ, ΙΡΑΚ και σγουρομάλλη.
    Χωρίς σγουρομάλλη;

  20. 13. BULLSEYE

    Εύστοχη η παρατήρηση και διόρθωση .
    Αναμφίβολα, η ελληνίδα γλώσσα είναι …’απύθμενη’ , λέξεις ,
    εκφράσεις και νοήματα ενω συνεχώς ‘Γεννοβολά’ .

    Στην Αμερική , οσάκις προκύπτει η ανάγκη για την απόδοση μιας
    έννοιας ή νέας ονομασίας σε μια επέκταση δραστηριοτήτων :

    «The Greeks have a word for it»

  21. sarant said

    18: Eίδα το αυτόφωρος και δεν είδα το επ’αυτοφόρω 😉

  22. Γς said

    21:
    >Eίδα το αυτόφωρος και δεν είδα το επ’αυτοφόρω

    Καβγάδες στο Βύρωνα των φίφτιζ.
    Η κυρα Κατίνα έχει καλέσει το τζιπάκι του ΙΘ Αστυνομικού Τμήματος.

    -Να τον συλλάβετε!
    -Μα δεν μπορούμε κυρία μου. Δεν είναι αυτόφωρο.
    -Τότε φυγέτε! Να καλέσω το αυτόφωρο!

  23. # 4, 6

    Επειδή το φέτος προσδιορίζει την διάρκεια ενός έτους είναι λογικότερη η διαδρομή

    επί εν έτος>> εφ’ εν έτος>> εφέτος για λόγους ευφωνίας

  24. Alexis said

    Ομολογώ ότι μέχρι σήμερα πίστευα ότι σωστό είναι το «αδριάντας» 😳

    Αγαπητέ ΙΝ (#13) η διαδικασία μπορεί να μην είναι αυτόφωρη αλλά η φράση «αυτόφωρη διαδικασία» είναι καθιερωμένη, νομίζω…
    Αν πούμε «επισύρει την αυτόφωρη διαδικασία» νομίζω ότι όλοι καταλαβαινόμαστε.

  25. Πηνελόπη Καμπάκη Βουγιουκλή said

    Κι εσείς το κάνατε το λαθάκι σας κ. Σαραντάκο ‘αυτόφωτης διαδικασίας’ λέτε αντί ΄αυτόφωρης’, εκεί που απαντάτε στον ΙΝ, ο οποίος τελικά κάνει λάθος το ‘αυτόφωρη’ λίγο παρακάτω… Απαπα! τι κακό ειναι αυτό; Σαν να την έχουμε στημένη ο ένας στον άλλο, να βρούμε και να διακαιολογήσουμε (ντεμεκ!!!) τα λάθη αλλήλων… σαν κάτι μαθητες με το φρύδι σηκωμένο, μια υποψία γελακίου, το χέρι (αλλά και το πόδι) στην ημιανάπαυση έτοιμο να ηκωθεί και να κατατροπώσει τον συμμαθητή που έκανε το μοιραίο λάθος..

  26. munich said

    το «αΝδριάντας» πρώτη φορά το ακούω! το λέμε και για γυναίκες; (ειλικρνής απορία και ουχί ειρωνεία)

    αυτό το «σ’ το είπα» αντί για «στο είπα» ή και «στοπα! δε στόπα;» ισχύει; μου φαίνεται σχολαστικισμός. καθώς το διάβαζα το «σ’ το είπα» ασυνείδητα έσυρα από μέσα μου το «σ'»

  27. sarant said

    26α: Καλή ερώτηση,είναι όπως το χειμερινό θέρετρο. Νομίζω ότι πρέπει να λέγεται και για γυναίκες, αλλά βέβαια οι γυναίκες το πολύ προτομή να αξιώνονται, στην πράξη.

  28. IN said

    24: Ε, κοιτάξτε, καταλαβαινόμαστε ούτως ή άλλως, εδώ ψάχνουμε να βρούμε το σωστό. «Αυτόφωρη διαδικασία», με την δικιά μου προσωπική πείρα, δεν θα το έλεγα καθιερωμένο, καθιερωμένο στην γλώσσα της νομικής πιάτσας είναι «αυτόφωρο» («Έχω ένα αυτόφωρο», «τώρα θα κάνουν τα αυτόφωρα» κλπ.) που, παρεμπιπτόντως, τυχαίνει να είναι ολόσωστο, γιατί αυτόφωρο είναι το έγκλημα, όχι η διαδικασία.

    Συμφωνώ όμως ότι μιλάμε για ψιλολόγια, πιο χοντρό λάθος ήταν το «ποινή της αυτόφωρης διαδικασίας».

  29. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    * παρακαλώ να ή παρακαλώ όπως;
    Η χρήση του “όπως” είναι πλέον περιττή και απαρχαιωμένη. Άρα: Παρακαλώ να κάνετε δεκτή την αίτησή μου.

    Ἀπὸ ποὺ ἔβγαλε τὸ συμπέρασμα ὅτι εἶναι ἀπαρχαιωμένη; Ὁ τύπος «ὅπως» εἶναι καθιερωμένος. Ὅλοι ὅταν συντάσσουν αἰτήσεις ἢ ἀπευθύνουν κάποια παράκληση γράφουν «ὅπως» κι ὄχι «νὰ» καὶ τὸ γράφουν ἔτσι γιὰ λόγους εὐγενείας. Ἡ σύνταξη μὲ τὸ «νὰ» υποννοεῖ διαταγή ἐνῶ τὸ «ὅπως» παράκληση. Συγγνώμη. Αὐτὰ λέει τὸ βιβλίο; Τὸ παράδειγμα ποὺ διάλεξες γιὰ πρῶτο δυστυχῶς τὸ διαφημίζει ἀρνητικά.

  30. Ο νόμος του μπούμεραγκ είναι, θά ‘λεγε κανείς, σε απόλυτη και φυσιολογική συμφωνία με την ηθελημένη εισαγωγή κάποιας μικρής ατέλειας σε ένα κατά τα άλλα περίτεχνο δημιούργημα (χαλί, πίνακα ζωγραφικής,…) ως ένδειξη ταπεινοφροσύνης του δημιουργού – κάτι ιδιαίτερα διαδεδομένο στις κουλτούρες τις Ανατολής.

  31. sarant said

    29: Στα δικά μου τα αυτιά, το «όπως» είναι και απαρχαιωμένο και συχνά οδηγεί σε άβολες διατυπώσεις.

  32. Πάνος με πεζά said

    Παρακαλώ για την αποδοχή της αίτησής μου, και τελειώνουμε. Το «όπως», όσο «formal» και να ακούγεται, είναι ένας παρωχημένος τύπος, όπως παρωχημένες θα μας ακούγονταν και άλλες σχετικές εκφράσεις («Δέον όπως δια της παρούσης οι κάτωθι …»)

  33. Πέπε said

    29, 31: Κατ’ αρχήν, πώς απαρχαιωμένο; Λεγόταν στα αρχαία; Το «όπως» αυτό, όπως και το «ίνα», είναι τελικός σύνδεσμος και σημαίνει «για να». Το «να» εισάγει βουλητικές προτάσεις, οι οποίες δεν υπήρχαν στ’ αρχαία (η αντίστοιχη σχέση εκφραζόταν με απαρέμφατο), επομένως το «να» από μόνο του ως λέξη δεν έχει αντίστοιχο στ’ αρχαία.

    Ακόμη και στην καθαρεύουσα, τη σωστή, για να πεις αυτό που σήμερα το λέμε «θέλω να… / αποφάσισα να…/ ζητώ να…» δύο επιλογές έχεις: ή θα το πεις ακριβώς έτσι, με το «να», που ίσως κάποτε φάνταζε μαλλιαρό σε κάποιους πολύ αυστηρούς, ή όπως στ’ αρχαία, με απαρέμφατο, που είναι ακραίος αρχαϊσμός. Μόνο μια μηχανιστική λογική θα έλεγε «το «να» προέρχεται από το «ίνα» και άρα αν θέλω να αρχαΐζω θα πρέπει να λέω «ίνα» αντί «να»», και αφού το «ινα» είναι συνώνυμο του «όπως» θα κατέληγε στη χρήση του «όπως» αντί του «να», παραβλέποντας όμως ότι και τα δύο σημαίνουν «για να» και όχι «να»! Εκτός βέβαια αν σε κάποια μεταγενέστερη περίοδο χρησιμοποιήθηκε όντως το «όπως» για βουλητικές προτάσεις – αυτό δεν το ξέρω.

    Μόνο λοιπόν σ’ αυτή την τελευταία περίπτωση μπορούμε να μιλάμε για γνήσια απαρχαιωμένο τύπο. Αλλιώς είναι απλώς ένα λάθος. Ακόμη και ως λάθος όμως, που έστω κάποια στιγμή επικράτησε και έγινε σωστό, και πάλι όμως απαρχαιωμένο είναι.

    Και αν όμως ποτέ υπήρξε ζωντανό αυτό το «όπως», πιστεύω κατηγορηματικά ότι σήμερα δεν είναι. Οποιοσδήποτε νέος άνθρωπος, αν δεν είναι εξοικειωμένος με την αναλυτική σκέψη σχετικά με τη γλώσσα και απλώς ξέρει να μιλάει και να καταλαβαίνει ελληνικά, θα σας βεβαιώσει ότι δεν τον καταλαβαίνει. Τις φράσεις τις καταλαβαίνει, γιατί τις έχει ακούσει τόσο πολλές φορές (π.χ. σε ανακοινώσεις καραβιών) ώστε τον βοηθάει το συμφραζόμενο και σταδιακά κατακτά τη σημασία του «παρακαλείσθε όπως» ως στερεότυπης έκφρασης, τον σύνδεσμο όμως από μόνο του δεν τον καταλαβαίνει. Άλλωστε αν ήταν ζωντανός τύπος δε θα χρησιμοποιόταν και με άλλα ρήματα; Γιατί δε λέμε «θέλω όπως», «ζήτησα όπως»; (Απάντηση: γιατί δε λεγόταν ποτέ.)

    Όσο για το επιχείρημα της ευγένειας, δεν ευσταθεί. Το «παρακαλείσθε να» ούτε αγενές είναι ούτε επιτακτικό. Αν κάποιο μετριασμό (περιττό βέβαια αλλά έστω) επιφέρει η χρήση του «όπως», είναι ίσα ίσα επειδή δε γίνεται κατανοητό.

  34. Πέπε said

    [Το 33 το έγραφα πολλή ώρα, έκανα διορθώσεις, αλλαγές, κοπιπαστώματα, και τελικά το άφησα γεμάτο αβλεψίες… Στην παράγραφο «Μόνο λοιπόν…» αφαιρέστε νοερά μερικά «όμως» κι ελπίζω να βγάλει νόημα.]

  35. Αρχιμήδης Αναγνώστου said

    31. Ατυχές το παράδειγμα. Η έκφραση συνήθως γράφεται, δεν εκφωνείται. Οπότε τ’αφτιά σας δεν πρόκειται να ενοχληθούν (συγγνώμη για το μονοτονικό, είμαι σε ξένο υπολογιστή)

  36. Μαρία said

    Το «παρακαλείσθε όπως…» είναι η καθαρευσουσιάνικη μετάφραση του vous êtes priés de…
    Σχετικό σημείωμα έχει γράψει κι ο Κριαράς για το (ζητούν) «όπως υποβληθεί».

  37. 23,24,25,26 .
    Απο τη στιγμή που η ‘Εξέλιξη’ …εξομοιώθηκε με το ,»Ολα τα σφάζω , ολα τα μαχαιρώνω» και ο , Αδαμάντιος Κοραής, …στο πυρ το εξώτερον και η Γραμματική και το Συντακτικό και οι εν γένει κανόνες είναι …παροπλισμένοι χάριν μιας πολιτικής νοοτροπίας, καλώς ορίσατε στο νεο …Σύμπαν .

    Υποτίθεται, κακώς βέβαια , ως αντιπροσώπευση της Δημοτικής . Άλλο πράγμα όμως ο εμπλουτισμός της γλώσσας και άλλο το,’διαλέγετε και παίρνετε’.

    Οι Πατέρες της εκκλησίας είχαν μαθητεύσει για χρόνια στην Αθήνα και ήσαν γνώστες και της ελληνίδας γλώσσας και της φιλοσοφίας.
    Υπήρχε συνέχεια στη πορεία της γλώσσας .

    Ο μέγας δάσκαλος Λιβάνιος, στο κρεββάτι του θανάτου ,οδύρεται για τα μεγάλα πνεύματα που χάνει η Φιλοσοφία χάριν του …Χριστιανισμού .
    Αυτό όμως είναι άλλου παπά …Ευαγγέλιο .

    Δεν σημαίνει , προς Θεού, την υιοθέτηση της …Αρχαίζουσας , απλώς δεν μπορούμε όμως , όπως μας βολεύει , να δεχόμαστε τα πάντα ως δήθεν …Εξέλιξη .

    Βρίσκω πολλές παρατηρήσεις σχολιαστών σωστές , εκεί που εγώ διαφωνώ είναι …η υιοθέτηση κάτι που είναι στραβό, ως ορθό επειδή
    …επαναλαμβάνεται .

  38. sarant said

    35: Η έκφραση πολύ συχνά εκφωνείται, π.χ. στα πλοία που πάνε Αίγινα (Παρακαλούνται οι κ. επιβάτες όπως…..) Αλλά και στο μάτι μου εξίσου άγαρμπα στέκει.

  39. smerdaleos said

    * Άδωνης ή Άδωνις;
    Σύμφωνα με την αρχαιοελληνική κλίση: ο Άδωνις, του Αδώνιδος. Σύμφωνα με τη νεοελληνική κλίση: ο Άδωνης, του Άδωνη. [Διπλωματική τοποθέτηση, είπαμε!]

    Καλά εγώ μπουμπούκο τον λέω, αλλά πιστεύω ότι και η γενική Αδώνιος/Αδώνεως μπορεί να χρησιμοποιηθεί μιας και εν τέλει το όνομα είναι σημιτικό δάνειο στην ελληνική και δεν ανάγεται γλωσσολογικά σε μόρφημα -ιδ-. Όπως λέμε η πόλις, της πόλεως (μη αττικο-αιωνικές) της πόλιος, αλλά η Άρτεμις, της Αρτέμιδος.

    Λ.χ. τα νομίσματα του σημιτικής καταγωγής σπαρτιάτη βασιλιά Νάβι (nabi = προφήτης) έχουν την γενική Νάβιος:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Nabis
    http://en.wikipedia.org/wiki/Philopoimen#The_rise_of_Nabis_of_Sparta

    «Following Machanidas’ death, Nabis, a Syrian sold into slavery, rose to power in Sparta and became the new regent for Pelops»

    http://en.wikipedia.org/wiki/Prophets_of_Islam#Etymology

    Και η πλειοψηφία των Θρακικών ονομάτων σε -ις έχει επίσης την γενική -ιος (λ.χ. του Κετριπόριος).

  40. Κι εμένα μου φαίνεται τελείως αχώνευτο στην κοινή νεοελληνική το «όπως» στη θέση του «να». Βολεύει βέβαια κάποιες φορές, γιατί αντίθετα με το «να» δεν είναι ανάγκη να ακολουθείται αμέσως από το ρήμα, αλλά καλό είναι να εξοβελιστεί οριστικά και αμετάκλητα ακόμα και από το ξύλινο ύφος των αιτήσεων…

  41. Μα το ζήτημα, Σμερδαλέε, είναι τι να κάνουμε στην κοινή νεοελληνική, με τους σημερινούς Αδών*δες. Δεν μπορούμε να πούμε «του Αδώνιος», όπως δεν μπορούμε να πούμε «του Θαλέω» — είναι τύποι τελείως ξένοι στα δικά μας ελληνικά. Αντιθέτως, όλοι π.χ. οι Πατησιώτες ξέρουν την οδό «Αδώνιδος Κύρου»!

  42. 30 Πρβλ. Ορχάν Παμούκ, «Το όνομά μου είναι κόκκινο»

  43. sarant said

    41: Aκριβώς, αν και δεν ήξερα την οδό (του πρεσβυτέρου Αδώνιδος Κ. υποθέτω)

  44. spyroszer said

    33… Εκτός βέβαια αν σε κάποια μεταγενέστερη περίοδο χρησιμοποιήθηκε όντως το “όπως” για βουλητικές προτάσεις – αυτό δεν το ξέρω.

    – Ναι, όπως λέει ο Κριαράς:
    όπως ….4) α) (Σε βουλητικές προτάσεις) να: (Έκθ. χρον. 2725, 297)· β) (με επόμ. το μόρ. να): αναμείναν όπως να έλθει ο λαός (Χρον. Μορ. P 3632).
    http://www.greek-language.gr/greekLang/medieval_greek/kriaras/search.html?lq=%CE%BF%CF%80%CF%89%CF%82+&dq=

  45. Αρχιμήδης Αναγνώστου said

    38. Γι’ αυτό ακριβώς είναι λανθασμένη η στάση της συγγραφέως. Προτάσσει το προσωπικό της γλωσσικό κριτήριο αγνοώντας τη γλωσσική πραγματικότητα κι εκμεταλλευόμενη την άγνοια πολλών νεώτερων στη λεπτή διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο «να» και το «όπως». Και δεν μπαίνει καν στον κόπο να την εξηγήσει. Δε θα’πρεπε; Όμως ο εκφωνητής του πλοίου που πάει στην Αίγινα προφανώς τη γνωρίζει. Κι εγώ αν ήμουν στη θέση του θα ντρεπόμουν να πω «να» γιατί ξέρω ότι μπορεί να έλθει ο πλοίαρχος και να μου πει «πώς μιλάς έτσι στους επιβάτες;». Και θα έχει δίκιο.

  46. Μαρία said

    44
    Όχι 🙂
    Αν προσέξεις, ποτέ μόνο του το όπως αλλά όπως να.

  47. sarant said

    46: Ακριβώς.

  48. spyroszer said

    46. Α, νόμιζα η περίπτωση 4α) είναι με σκέτο το όπως, και η 4β) είναι με το όπως να.

    Πάντως το καταπληκτικό «παρακαλώ όπως να …» εγώ το έχω δει γραμμένο σε αρκετές αιτήσεις. Και εδώ σε ένα έντυπο του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
    http://www.econ.uth.gr/grammateia/eggrafa_foithtwn/aithsh_meteggrafhs.pdf

  49. smerdaleos said

    @41, Άγγελο:

    Καλά το νεοελληνικό Άδωνης> του Άδωνη μια χαρά είναι και δεν τίθεται θέμα. Το ανέφερα επειδή ο μπουμπούκος παραπονιέται όταν τον λένε Άδωνη με «η», επομένως αν κάποιος θέλει να του κάνει το χατίρι και να τον πει «Άδωνι», αλλά βαριέται να γράφει Αδώνιδος, μπορεί να χρησιμοποιήσει τις μορφές Αδώνιος/Αδώνεως για να θυμίζει και στον μπουμπούκο τις σημιτικές καταβολές του ονόματός του.

    Όσο για το Θαλής που ανέφερες (που μια χαρά είναι η νεοελληνική γενική του Θαλή) εδώ ακόμα και οι αρχαίοι μπερδευόταν.

    Το όνομα Θαλής, «κανονικά» είναι αθέματη ονομαστική του θέματος Θαλητ-, και η «ορθότερη» γενική είναι του Θάλητος, όπως ο Μάγνης – Μάγνητος και ο Λάχης του Λάχητος.

    Βέβαια ήδη στην αρχαιότητα βρίσκουμε εναλλακτικές γενικές Θαλέω, Θαλοῦ:

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3D*qalh%3Ds

    Που σημαίνει ότι ορισμένοι το εκλάμβαναν ως πρωτόκλιτο.

    Στα λατινικά μια φορά υιοθετήθηκε το αρχικό θέμα Θαλητ- Thales, Thaletis, Thaletem κλπ γι΄αυτό και στα Ιταλικά σήμερα το όνομα του φιλοσόφου είναι Talete:

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0059%3Aentry%3DThales
    http://it.wikipedia.org/wiki/Talete

  50. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>Τέλος, υπάρχουν τα, απαραίτητα σε ένα τέτοιο έργο, ευρετήρια.
    Τί λεπτοφυούς απόχρωσης η χρήση του δεύτερου κατά σειρά κόμματος πριν το άρθρο!
    -Στον Κουτσοφλέβαρο,το κύριο ζήτημα είναι ο Φλεβάρης; (Να πουν οι μισθωτοί 🙂 )

    Σήμερα είπα(απροσποίητα)τη διοικήτρια κι έπεσαν απάνω μου όλοι.Ο με πολλές σπουδές Θεατρολο-Πολιτικο-Διοικητικού περιεχομένου ,μαχητικότερος είπε:ακόμη κι αν είναι σωστό γραμματικά, είναι αδόκιμο.
    – Αδοκίμαστο ναι, όχι αδόκιμο! λέω(και προχώρησε ως εμφύλια η κουβέντα : βουλεύτρια, συνεργάτρια κ.ο.κ)

    Σε στρατολογία,καλού κακού, μη γράψετε «παρακαλώ να μου (του) δώσετε αναβολή…
    πείτε καλύτερα μια περίφραση(της μεγαλοπρέπειας!) αν δε θέλετε το ‘οπως,
    π.χ. παρακαλώ να κάνετε δεκτή την αίτηση αναβολής στράτευσης…:)

  51. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    48 >>“παρακαλώ όπως να …”
    θυμίζει το «έτσι ,ούτως ώστε»
    Η φόρμα της αίτησης του Παν/μίου Θεσσαλίας έχει κάμποσα ξόμπλια, ακόμη και για μη ειδικούς: αριστερά λέει για μεταγραφή, δεξιά: μετεγγραφή, λογαριασμοί κοινής ωφελείας,μετ/φή(!)λόγω υγείας

  52. 42,
    Δεν το έχω διαβάσει, αλλά μου άνοιξες την όρεξη και πιστεύω πως θα με ενδιαφέρει.

  53. Α, είναι πολύ ωραίο! (κτγμ βέβαια)

  54. sarant said

    Ευχαριστώ πολυ για τα νεότερα!

    50: Άμα τσινάνε στις διοικήτριες, φαντάσου τι θα γίνει με τις βουλεύτριες και τις δικάστριες….

  55. Πάνος με πεζά said

    «Παρακαλούνται οι επιβάτες να προσέχουν τα προσωπικά τους ανικείμενα», «να στέκεστε μακριά από την κόκκινη γραμμή», «να στέκεστε στο δεξιό μέρος της σκάλας» και αλλα τέτοια εκφωνούνται στο «καταναγκαστικό» Μετρό.

    Θα το φανταζόσασταν αλλιώς; Και σημειώνω ότι τοι Μετρό είναι εκτενώς «ψαγμένος» γλωσσικά χώρος, αν διαβάσετε τα ακυρωτικά μηχανήματα που αναφέρουν «Παρακαλώ εισαΓΑγετε εισιτήριο» -ευτυχώς όχι «εισάξετε»!

    Δυστυχώς βέβαια -όπως κάθε θαύμα- ήταν πιο απρόσεκτοι οι υπεύθυνοι στα αυτόματα εκδοτικά μηχανήματα εισιτηρίων, αφού εκεί αναγράφεται «Εισάγετε χρήματα». (και μη μου πει κανείς ότι πρόκειται για επαναληπτική διαδικασία, αφού τοποθετώντας από δίευρο και άνω καθαρίζεις και αναμένεις τα ρέστα…

  56. leonicos said

    Κατ’ αρχήν ν’ αυτοδιορθωθώ. Είχα υποστηρίξει κάποτε μετά μανίας το ‘σε όλους όσους’ και αναγνωρίζω ότι είχα λάθος.
    Επέμενα μετά ξεροκεφαλιάς στο κτήριο αντί του κτιρίου, τώρα δέχομαι και τα δυο, αλλά γράφω κτήριο.
    Θεωρούσα ένδειξη γλωσσικού συντηρηρισμού, αλλά τον αποδεχόμουν, το αυτί και το αυγό, και πείστηκα από τον Μπαμπινιώτη ότι είχα λάθος. Τούτ’ αυτό και για το κλοτσάω έναντι του κλωτσάω και της βρόμας έναντι της βρόμας. Θεωρώ όμως υπερβολικό σχολαστικισμό το τσηρότο και το αγώρι. Το πρώτο δεν βλέπω να το χρησιμοποιώ, το δεύτερο… λίγο αλλά θα το γράψω ‘αγόρι’.
    @6 εφέτος και μεθαύριο. Δεν είναι λάθος το φ και το θ• κρύβεται κάπου μια δασεία, ως εξής: μεθ’ ἃ αὔριον και ἐφ’ ὃ ἔτος.
    Γιατί ρε παιδιά; Τι έχει το ‘οὐκ ἔχω ποῦ τὴν κεφαλὴν κλῖναι’; Από πού κι ώς πού τη ‘χειρίστηκαν όπως νόμιζαν;’ Αυτή τη γλώσσα ξέρανε κι αυτή γράφανε. Αόριστος είναι!
    @13 Διάβασε μέχρι το ‘ποινή’. Κατά τα άλλα έχεις βεβαίως δίκιο.
    @Έφη, ό,τι και να σου πουν, θηλυκά σε –ης η α΄ κλίση δεν έχει. Εκτός αν κάνουμε την παραχώρηση και πούμε ότι ‘ειδικά για επαγγελματικούς προσδιορισμούς και τα συναφή πρέπει να το δεχτούμε κατά παρέκλιση’.

  57. sarant said

    Καλώς τον Λεώνικο που επανήλθε!

  58. Emphyrio said

    Παρακαλω ΝΑ εξετασετε την αιτηση μου. Το θεωρω περισσοτερο ελληνικο και περισσοτερο κοντα στην καθημερινη ομιλια.

  59. gmich said

    Πάντα είχα την απορία πως οι αρχαίοι Έλληνες μάθαιναν τη γλώσσα . Είχαν συντακτικό (μήπως του Τζάρτζανου 😉 ή Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας που είχα εγώ στο Γυμνάσιο; Τα οποία παρόλο που τα είχα δεν έμαθα σχεδόν τίποτε από αρχαία .(… Από τότε που διαβάζω Σαραντάκο διαπίστωσα πως μάλλον ούτε τα νέα ελληνικά τα έμαθα σωστά).. Όταν ο καθηγητής μας είπε πχ ότι με γενική συντάσσονται τα ρήματα μνήμης ή λήθης σημαντικά, ρώτησα με αφέλεια: Τα λιγότερο σημαντικά με τι συντάσσονται; Τόσο στούρνος δηλαδή. ,

  60. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    55.>>από δίευρο και άνω καθαρίζεις και αναμένεις τα ρέστα…

    εκτός αν πεταχτεί το γυφτάκι αστραπηδόν και πατήσει ακύρωση,βουτήξει το εικοσάρικο σου και γίνει καπνός.
    Αυτό συνέβη σ έναν δικό μου τ απόγεμα στην Ομόνοια.
    Μιας και συμπτωματικά πήρα πάσα,το γράφω προς ενημέρωση.Οι φτωχοδιάβολοι σε νέες,απίστευτες αλεπουδιές.

  61. Πάνος με πεζά said

    @60 : Για κοίτα κάτι κόλπα που βγαίνουν ! Εγώ είχα μείνει στον ταξιτζή που κράταγε από αριστερά το μικρό χαρτονόμισμα : «Μα δεκάρικο μου δώσατε, όχι εικοσάρικο-πενηντάρκο» !

  62. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Έπεσε το πρώτο (;) χιόνι.Βγήκαν στα ορεινά των Ιωαννίνων τα αποχιονιστικά μηχανήματα, γράφουν αρκετοί.Αποχιονισμός, βρίσκω στο γιουτιούμπι. Καλό ακούγεται.Ο εκχιονισμός,παρελθόν.Αλλά εκεί κάτω, τις σπάνιες φορές που χρειαζόμασταν τη λέξη, λέγαμε » πάρε την παλάμη (το φτυάρι) να ξεχιονίσεις το δρομαλάκι τς αυλής».

  63. sarant said

    60: Βρε τι μαθαίνει κανείς!

    62: Το «απο-» είναι χωροκατακτητικό, όλα τα εκτοπίζει.

  64. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Άλλο όμως αποχιόνισε το μηχάνημα κι άλλο αποχιόνισε (ο ουρανός) .

  65. 11 – Νικοκύρη, το «πού την κεφαλήν κλίναι» (ακριβέστερα «κλίνη», ως υποτακτική με υπογεγραμμένη) είναι τρεις αιώνες αρχαιότερο των πατερικών κειμένων, μια και παρατίθεται στα Ευαγγέλια (Ματθαίου και Λουκά) ως λόγος του ίδιου του Χριστού.

  66. sarant said

    65: Δεν λέω όχι. Το ευαγγέλιο λέει «κλίνη» (με υπογεγρ.) αλλά ήδη οι πατέρες το είχαν μετατρέψει σε άκλιτο. Που είναι και πιο σωστό, γιατί αν πεις «δεν έχει πού την κεφαλήν κλίνη» πρέπει επίσης να πεις «δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίνουν» και «δεν έχω πού την κεφαλήν κλίνω». Το λες;

  67. Αν σε πληγώνει κάτι, ας είναι η προέλευση και η ιστορικότητα του Γουδιού έναντι του Γουδή. Ακόμη δεν έχω καταλαβάει από τις συζητήσεις εδώ ποιο τελικά ήταν καθιερωμένο προγενέστερα. Αυτό, ωστόσο, που σωστά διορθώνει η συγγραφέας είναι ότι εφόσον διαλέξουμε τον Γουδή, θα συντάσσουμε στη γενική «(σ)του Γουδή», όπως «στου Παπάγου». Αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε ονομαστική, τότε ας κάνουμε αρσενικό το προάστιο, ο Γουδής, όπως ο Άλιμος· ερμαφρόδιτο (ουδετεροαρσενικό), πάντως, «το Γουδή», με τίποτα.

  68. sarant said

    Και όμως, και η συγγραφέας δεν αμφισβητεί το «το Γουδή», απλώς δεν αντέχει να το πει ευθέως, νομίζω 🙂

  69. NM said

    Φέτος όχι εφετος.
    «Εφέτος» καλείται από το φιλοθεάμον ακροατήριο ο νεαρός – άπειρος, άτεγκτος και λίγο τσιτωμένος λιμοκοντόρος δικαστής στο Εφετείο. Η θηλυκού γενους «Εφέτος» ονομάζεται Εφέτρα (που σε θέλει φέτες)
    Στους έμπειρους δικαστές (και λιγότερο αυστηρους) το αρσενικό παραμένει αναλλοίωτο (εφέτης) και το θηλυκό αντίστοιχό του είναι η «εφέτισσα».
    Τα παραπάνω είναι φετινή παραγωγή.

  70. Καλησπέρα και από μένα, πρόσφατα δημιούργησα τον λογαριασμό μου στο WordPress και είμαι καινούρια και στη παρέα σας. Είμαι 20, επομένως δεν έχουν περάσει χρόνια από τότε που ήμουν στο σχολείο. Προς μεγάλην μου απογοήτευση σας βεβαιώνω πως τα μαθήματα των αρχαίων ελληνικών, που πραγματοποιούνται σήμερα στα ελληνικά σχολεία, έχουν χάσει τον σκοπό τους, δηλαδή τη προσπάθεια κατανόησης της νεοελληνικής γλώσσας με βάση τις αρχαίες ρίζες της. Είμαστε πολλοί εμείς της ηλικίας μου, και όχι μόνο, που δεν ξέρουμε να εκφραστούμε σωστά γραπτώς και προφορικώς.

    Από τα παραδείγματα που δώσατε για το βιβλίο δεν έχω σχηματίσει θετική άποψη. Θα προτιμούσα ένα βιβλίο που θα εξηγούσε για ποιους λόγους ένας τύπος χρησιμοποιείτε έτσι και όχι αλλιώς, ποια είναι η ρίζα της λέξης και γιατί μετατράπηκε στη σημερινή της μορφή κλπ. Δεν μπορώ να δεχτώ ως δικαιολόγηση το ότι μία λέξη είναι «περιττή και απαρχαιωμένη «. Θεωρώ πως η γλώσσα πρέπει να κρίνεται αντικειμενικά και αιτιολογημένα. Επειδή,όμως, είμαι υπέρ της προσωπικής ορθογραφίας και σύνταξης, γι΄αυτήν την περίπτωση μπορώ να ακούσω υποκειμενική κρίση, ασχέτως αν διαφωνήσω.

    Έχουμε δεχθεί τη ζωντάνια της γλώσσας και πως αυτή συνεχώς αλλάζει. Αλλά αν δεν λαμβάνουμε υπόψιν τις ρίζες της γλώσσας και την ετυμολογία των λέξεων αυτή η αλλαγή μόνο κακόγουστη μπορεί να αποδειχθεί. Δεν θέλω να υποστηρίξω τη συντηρητικότητα, καλοδεχούμενοι να είναι και οι τύποι που έχουν δημιουργηθεί λόγω επανάληψης,συνήθειας,επικράτησης αρκεί να μην ασχημίζουν τη γλώσσα. Για μένα μία σωστή γλώσσα είναι μία όμορφη γλώσσα, και μία όμορφη γλώσσα είναι αυτή που ακούγεται εύηχα και κάθεται καλά στο μάτι όταν διαβάζεται.

  71. sarant said

    69: 🙂

    70: Καλησπέρα και καλωσόρισες!

  72. Μαρία said

    68
    Μήπως το εννοεί στην αιτιατική όπως π.χ. στον Παπάγο;

  73. Γς said

    69:
    Εφέτης…

  74. # 73

    Βρε Γουσού, μπας και βαριακούς ;

  75. spiral architect said

    @70: Καλά όλα αυτά που γράφεις, αλλά το «είμαι υπέρ της προσωπικής ορθογραφίας και σύνταξης» δεν κατάλαβα. 🙄

  76. 68 ή 67 εννοούσες, Μαρία (72); Αν η συνοικία / προάστιο είναι ο Παπάγος, τότε στον Παπάγο· αρσενικό, σαν τον Χολαργό, όχι πάντως το Παπάγο, του Παπάγου, ουδέτερο. Υπάρχει και το πάμε στου Γιώργου, στου Αντώνη, κ.ο.κ., αλλά εκεί παραλείπουμε κάποιο ουσιαστικό…

  77. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Να ξαναμπει ο λίκνος για το Γουδί πληζ εδώ.Ας αμυνθούμε των ψαγμένων σας! Αλλιώς πες πες θα μείνει κι ο Γουδής κι ο Παπάγος και τα Φιλαδέλφεια. Μ αρέσει που το Ίλιον έχει το ν ου του 🙂 Σαν το Ναύπλιον για τους εξ αγχιστείας πατριώτες μου από τα μέρη εκεί

  78. sarant said

    77: Ορίστε:
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/12/27/goudi/

  79. 59. …μνήμης και λήθης ‘δηλωτικά΄, … σημαντικά

    69. Αδυνατώ χωρίς …πυξίδα να καταλάβω το νόημα .

    70 . Ο Πικασό σε συνέντευξη :

    Μου πήρε μια ολόκληρη ζωη να μάθω να ζωγραφίζω όπως
    τα παιδιά .
    Ο νέος της παρέας βλέπει …κατάματα την πραγματικότητα
    την αδυναμία, αποκοπή απο τις ρίζες της γλώσσας μας χάριν
    μιας υποτιθέμενης …Εξέλιξης, αλλά επι της ουσίας …πολιτικής
    νοοτροπίας .
    Ετσι ο, Παπαδιαμάντης της, Μεταπολίτευσης …κατέστη
    σύγχρονος του …Δημοσθένη και …μετάφραση στη ‘?’

    Η αισθητική της γλώσσας επιτρέπει, ανάλογα με την έκφραση
    το καταληκτικό …’ης’ ή ‘εως’, ‘κατανόησης ή κατανοήσεως’ ,
    Του …Φλεβάρη είναι ‘εύηχον’, του …Αυγούστη,ακόμα και για
    πλέον … προοδευτικούς, αμύντορες της …σημερινής
    κατάστασης είναι… ‘άστα να πάνε’ .

    Ο Νικοκύρης απο το δικό του …μετερίζι είναι,ευρυμαθής, και
    και τα οσα γράφει, παραδεκτά .
    Αυτό ισχύει και για τους περισσότερους των σχολιαστών.
    Αλλωστε, αυτός είναι ο λόγος παρακολούθησης και
    συμμετοχής στο Ιστολόγιο .

  80. sarant said

    Κανείς ποτέ δεν είπε «του Αυγούστη», πάντως.

  81. Το ‘χω ξαναπεί, αλλά θα το ξαναπώ: το Ίλιον είναι γελοίος αρχοντοχωριατισμός. Δεν εποικίστηκε από Τρώες πρόσφυγες το μέρος, από τα (Άνω) Λιόσια ήρθαν οι πρώτοι κάτοικοί του! Δε μένει παρά να υιοθετήσει ο Δήμος ως έμβλημα το δεύτερο στίχο της Αινειάδας, λίγο παραλλαγμένο: Atticam fato profugus, Rubiconisque venit litora… (Η οδός που ακολουθεί το ρου του ρέματος της Φλέβας λέγεται Ρουβίκωνος!)

  82. Πάνος με πεζά said

    Δε φταίει ο Δήμος, ας όψεται το κατάστημα της οδού Σταδίου που το καθιέρωσε («Άκρον-Ίλιον-Κρυστάλ»,που κάποτε νομίζω ήταν και χωριστά μαγαζιά…) 🙂

  83. Γς said

    81:

    Λιόσα Ιλιον κλπ.

    Ο σεισμός της Πάρνηθας του 1999. Είναι η δαπανηρότερη φυσική καταστροφή που έχει συμβεί ποτέ στην Ελλάδα και ο φονικότερος σεισμός των τελευταίων 50 ετών. 143 νεκροί.

    Πρώτες ώρες κι η Αθήνα ψάχνεται και προσπαθεί να εντοπίσει τις πληγές της.
    Με αγωνία βλέπουμε ότι η αρχική μας εντύπωση ότι η Αθήνα άντεξε ήταν υπεραισιόδοξη.
    Στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο συνδέσεις με λαβωμένες περιοχές.
    Στο μικρόφωνο ο Δήμαρχος.

    -Κύριε Δήμαρχε πέστε μας ποια είναι η κατάσταση στα Λιόσα.
    -Ποια Λιόσα;
    -…
    Το Ιλιον θέλετε να πείτε!
    -Οκ, το Ιλιον. Τι έγινε εκεί; Πέστε μας σας παρακαλώ.
    -Όχι δεν μπορείτε κύριε να αγνοείτε την επίσημη ονομασία του δήμου μας.
    -Εντάξει, μην το κάνουμε θέμα τώρα, τέτοιες ώρες!
    -Όχι να το κάνουμε!

    Μα τι μακάκας δήμαρχος ήταν αυτός

  84. Παύλος said

    Λέμε στον Παπάγο, στον Χολαργό, στην Κυψέλη αλλά δεν έχω ακούσει να λέμε ποτέ στον Γκύζη. Περίεργο δεν είναι;

  85. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    79.Spiro Apostolou
    >>Αδυνατώ χωρίς …πυξίδα να καταλάβω το νόημα

    Στη γλώσσα του συναφιού των παροικούντων τα δικαστήρια λέγεται για δικαστές (και δικάστριες) νέους,άπειρους,πολύ αυστηρούς :ο εφέτος και η εφέτρα (αντί εφέτης και εφέτισσα-εφέτρια).

    -Ο Αύγουστος είναι ο μόνος σε -ος. Όλοι οι υπόλοιποι μήνες λήγουν σε -ιος που μετατράπηκε από χρόνια(άγνωστο γιατί)στην καθομιλουμένη σε -ης.
    Δε θ άρεσε σε κανένα φαίνεται το -ούστης :). Ως όνομα πάλι, (Αυγουστής και Αυγούστα) τους κάθισε όμορφα και μας το παρέδωσαν.
    Συμπαθάτε με οι ειδικοί για την απλοϊκή προσέγγιση,αν υπάρχουν από πίσω τίποτε κανόνες ¨)

  86. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    85.ωχ, πρέπει να είναι σινάφι,σιναφιού από το ισνάφι κι όχι από συνάφεια.ή και τα δυο 🙂

  87. Πάνος με πεζά said

    @84 : Πολλά είναι, ούτε «στο Μακρυγιάννη» λέμε, ούτε «στο Τζελέπη» ούτε «στο Ζωγράφο» ούτε «στο Χαροκόπο» ούτε «στον Ψυρρή». Κι εφόσον δε συναντιόμαστε απευθείας με το φερώνυμο πρόσωπο, είναι πάντα καλύτερο το «στου», όπως και «στου Γουδή».

    Και υπάρχει και ο επαμφοτερίζων Ρέντης, που παίζει κι έτσι κι αλλιώς, γιατί τον Αη-Γιάννη πάντα παίζει και να τον δεις μπροστά σου με κάνα θάμα… 🙂

  88. sarant said

    86: Σινάφι, τούρκικο, αλλά πολύς κόσμος το γράφει με υ

  89. Πέπε said

    77 «Τα» Φιλαδέλφεια έχουν μείνει. Τα πρωτοάκουσα πολύ πρόσφατα (παρόλο που σ’ όλη μου τη ζωή όλο και κάπου θα τύχαινε να αναφερθεί το μέρος). Την πρώτη φορά με σόκαρε ως καραμπινάτη άγνοια των στοιχειωδών. Τελικά όχι μόνο το ‘χω συνηθίσει, μπορώ να πω ότι το βρίσκω και χαριτωμένο. Με το που λείψει μια πληροφορία, έστω και η ελάχιστη, που για άλλον μπορεί να είναι εντελώς δεδομένη, η γλώσσα τρέχει και κάνει του κεφαλιού της.

  90. @75 : εννοώ τον χαρακτήρα γραφής του συγγραφέα, μπορεί να χρησιμοποιήσει δική του ορθογραφία,σύνταξη,στίξη.

    @79 : Μου αρέσει να μιλάω καθαρά και κατανοητά. Δεν θα παίξω με τις λέξεις. Οι λέξεις πρέπει να μην μπερδεύουν τον αναγνώστη αλλά να τον διαφωτίσουν.

  91. spiral architect said

    @90α: Εννοώντας ένα ακανόνιστο στυλ γραφής ενός συγγραφέα – λογοτέχνη (π.χ. τις ατελείωτες ολοσέλιδες προτάσεις στα έργα του Ζ. Σαραμάγκου) ναι, συμφωνώ μαζί σου. Σε άλλες περιπτώσεις όμως π.χ. πολιτικές αναλύσεις, άρθρα εφημερίδων και ιστοσελίδων, η ασυνταξία, η κακή μετάφραση, τα ακαταλαβίστικα, ή τα μεζεδάκια και η κατάχρηση κλισέ εκφράσεων, (μας) ενοχλούν. 😉

  92. Φυσικά και εννοώ τον δημιουργό συγγραφέα, που φτιάχνει δικό του έργο. Στα άλλα που ανέφερες η γραφή πρέπει να είναι διαφορετική, κατανοητή, εφόσον σκοπό έχει να ενημερώσει και όχι να παραπληροφορησει.

  93. Καλημέρα
    89. 90. 91. 92.
    Έχουμε και λέμε : Με το πες-πες, όπως λέει και ενα τραγούδι,
    «…και λίγο-λίγο θα με συνηθίσεις…»

    Αλλά το ζητούμενο δεν είναι η συνήθεια , αν ήταν έτσι τα πάντα θα ήσαν …ισοπεδομένα .

    Συγγραφείς και …συγγραφείς ,’αυτόφωτοι και εταιρόφωτοι’, θυμίζει το ,’κι η Μυλωνού τον άντρα της με τους πραμματευτάδες’.

    Παπαδιαμάντης, ο… ευαγγελιστής της ελληνίδας γλώσσας απέχει
    παρασάγγες απο το συρφετό, ‘κακή τη μοίρα’, …σύγχρονων συγγραφέων:
    «βαρκούλες αρμενίζουσες, … που χάνονται στον …ωκεανό του χρόνου μ’ολη τους τη πραμμάτεια’.

    (αναφέρομαι στον μέγα σκιαθίτη για το γλωσσικό του ιδίωμα . Τη λογοτεχνία μας κοσμεί ενα Σύμπαν αυτόφωτων αστέρων που όλοι μας γνωρίζουμε)

  94. marulaki said

    Αφού πιάσαμε πάλι τα αρσενικοθήλυκα, πείτε μου μια γνώμη: Στις μεγάλες διεθνείς εταιρίες, αλλά και στα γραφεία (πχ δικηγορικά), όταν ένας άντρας παίρνει προαγωγή γίνεται ‘Partner’, στα ελληνικά ‘Εταίρος’ (ή Συνέταιρος). Μία γυναίκα τι γίνεται; Γιατί το ‘Εταίρα’ δεν ακούγεται και πολύ χαριτωμένο. Μένουμε με το αγγλικό, και το κάνουμε γαργάρα;

    This is a man’s world.

  95. sarant said

    94: Πολύ καλή ερώτηση. Πρόσεξε ότι και στο αρσενικό να το αφήσεις (η εταίρος), πάντα θα υπάρχει η εταίρα στο βάθος, Έτσι κι αλλιώς, οι γυναίκες είναι πολύ λίγες σε αυτα τα ανώτατα κλιμάκια. Αν επρόκειτο να γενικευτεί το φαινόμενο, θα πρότεινα να βρεθεί ένας άλλος όρος ή να κρατηθεί το αγγλικό και για τα δύο φύλα.

  96. marulaki said

    Μερσί πουρ λα ρεσπόνς. Ε, δεν είναι και τόσο λίγες… Ειδικά στα δικηγορικά γραφεία, είναι πολλές, αφού υπάρχουν πλέον και γραφεία αμιγώς θηλυκού γένους. Αλλά και μία να υπάρχει, δε χρειάζεται τίτλο; Δεν είναι αριθμητικό το θέμα.
    Γενικά με τους επαγγελματικούς τίτλους τύπου junior associate, manager, senior manager, και λοιπά μανατζερίστικα, το αγγλικό παίζει πάρα πολύ. Οι τίτλοι είναι πιο πολλοί από ότι σε πλήρωμα πλοίου, παραμένουν αμετάφραστοι, οπότε αποφεύγουμε να ψάχνουμε και τα θηλυκά στο τέλος-τέλος. (Οι απορίες γεννώνται πάντως.)

  97. Είναι αστείο να συγκρίνουμε συγγραφείς τόσο διαφορετικών εποχών. Υπάρχουν παράγοντες που δεν κάνουν καθόλου δίκαιο το παιχνίδι. Δεν έχει σημασία όμως. Στις μέρες μας, ευτυχώς, καθε «βαρκούλα» έχει την ευκαιρία της συγγραφής, πράμα θετικό. Τώρα, το τι βουλιάζει και γιατί μπορούμε να το παρομοιάσουμε και με το τι γινόταν γνωστό και άξιο λόγου στις εποχές του Παπαδιαμάντη και παλαιότερα. Μεγαλύτερος ανταγωνισμός, η απάντηση. Συν ότι τώρα αυτοί που θεωρούνται φτασμένοι δεν συμβαίνει να είναι σπουδασμένοι στο ελάχιστο τη λογοτεχνία,πράμα που επίσης στις εποχές που αναφέρεστε δεν συνέβαινε. Μας έφαγαν τα logistics και τα statistics. Επομένως η τέχνη του λόγου δεν ενδιαφέρει όπως παλιότερα. Λογικό και να φθίνει αλλά και να μην αναγνωρίζεται όπως θα έπρεπε.

  98. spiral architect said

    Το βάζω εδώ, μιας και είναι ανάρτηση για (επαν)έκδοση βιβλίου:

    Μεταξύ πολλών άλλων καταργείται ο περιορισμός να μην γίνεται έκπτωση μεγαλύτερη του 10% στα καινούρια βιβλία.

  99. sarant said

    98: Πάει δηλαδή η ενιαία τιμή του βιβλίου, παρόλο που οι μικροί του κλάδου θεωρούν ότι τους προστατεύει. Θα χαρούν πολύ και οι κοντόφθαλμοι ταλιμπάν του καταναλωτισμού, βέβαια.

  100. spiral architect said

    @99: Αναρωτιέμαι, όταν φτάσουμε το όριο της ακολουθίας της απασχόλησης, ποιοι κοντόφθαλμοι ταλιμπάν και με τι χρήμα θα καταναλώνουν … 🙄 👿

  101. 97.
    Οι μεγάλοι συγγραφείς σ’όλες τις εποχές ανα την οικουμένη έχουν διαχρονικότητα, τουτέστιν, βεληνεκές και εμβέλεια στο χωροχρονικό Άπειρο .

    Η γλώσσα και ο χειρισμός της, είναι το μέσο , το εργαλείο που σκέψη και στοχασμός του συγγραφέως (κείμενο) συνομιλεί με τον αναγνώστη (αμφιμονοσήμαντη επικοινωνία) .

    Εδω έγκειται η διαφορά για τα καθ’ημάς , ως παράδειγμα, ενός Παπαδιαμάντη απο συγγραφείς του …συρμού για τους … όποιους λόγους .

    …Εποχιακά είναι τα… καρπούζια
    …Αλλά κι’αυτά …επανεμφανίζονται

  102. […] Είναι λάθος ή δεν είναι; Ιδού η απορία… Ο ελεύθερος επαγγελματίας μεταφραστής και το κατ’ […]

  103. […] γραμματική; Για πληροφορίες σχετικά με το βιβλίο: sarantakos.wordpress.com […]

  104. Κουνελόγατος said

    Πριν λίγο καιρό στη δουλειά, μου έκαναν έντονες συστάσεις για το να, στο αίτημα να μου εγκρίνουν άδεια, διότι λέει θεωρείται κάτι σαν εντολή προς τους ανώτερους… Τα πάντα εδώ συντάσσονται με όπως…

  105. sarant said

    !!!!

  106. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @104.Τὴν ἑπόμενη φορὰ μπορεῖς ν-φτοῦ κακά! ν-δὲν πάει τὸ ὅπως, ν-τέλος πάντων νὰ τοὺς γράψεις:

    «Παρακαλῶ τὴν ἐκλαμπρότητά Σας -ποὺ ὁ Θεὸς νὰ μοῦ κόβει μέρες καὶ νὰ σᾶς δίνει χρόνια- ὅπωςεὐαρεστούμενοι μοὶ χορηγήσητε ἄδειαν …ἡμερῶν, προκειμένου…. »

    Εὐπειθέστατος
    ὁ ταπεινὸς δοῦλός σας

    Κονικλογαλέος*

    * ἤ Κονικλοαρσενικολγαλὴ 🙂

  107. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    φτοῦ Κονικλοαρσενικολγαλὴ=> Κονικλοαρσενικογαλὴ

  108. Κουνελόγατος said

    Αυτό τους αξίζει Δημήτρη κι ακόμη παραπάνω. Κάνω υπομονή όμως για τα ζωντανά μου… :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:

  109. Κουνελόγατος said

    Τώρα που το ξαναβλέπω, υπάρχει ένα μοί, που κάποιον μοί εεεεεεεεεεεεε μου θυμίζει… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: