Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αναπληροφόρηση στις Οπωροφόρες λέξεις

Posted by sarant στο 6 Δεκεμβρίου, 2013


Σήμερα ο Νικοκύρης του ιστολογίου γιορτάζει και δέχεται βεβαίως επισκέψεις στο διαδικτυακό κονάκι του, και αφού είναι η ατμόσφαιρα εορταστική και ευφρόσυνη είχα αρχικά σκεφτεί να δημοσιεύσω ένα άρθρο για δώρα, εννοώ για βιβλία-δώρα, διότι ο καθένας στο είδος του. Όμως τελικά προτίμησα το άρθρο το σχετικό με τα δώρα να το αναβάλω για την επόμενη εβδομάδα, ενμέρει και για τεχνικούς λόγους, και σήμερα, αφού γιορτάζω που γιορτάζω, να ευλογήσω λίγο (λίγο ακόμα;) τα γένια μου και να αφιερώσω το άρθρο σε ένα φετινό βιβλίο μου, τις Οπωροφόρες λέξεις και στην αναπληροφόρηση σχετικά μ΄ αυτό.

Για να αρχίσουμε από την αρχή, δηλαδή από τον τίτλο του σημερινού άρθρου, με τον όρο “αναπληροφόρηση” εννοώ αυτό που λέμε ελληνικά feedback, αλλά με τη μεταφορική του σημασία, όχι την κυριολεκτική (οπότε λέγεται ανατροφοδότηση) ή την οιονεί κυριολεκτική (οπότε λέγεται ανάδραση) στις θετικές επιστήμες. Εδώ μιλάμε για το φίντμπακ με τη σημασία “γνώμες, παρατηρήσεις, σχόλια”, αλλά επειδή οι λέξεις αυτές είναι πολύ γενικές νομίζω ότι δεν ταιριάζουν και προσωπικά προτιμώ την αναπληροφόρηση, έστω κι αν η λέξη δεν νομίζω να έχει λεξικογραφηθεί. (Το θέμα έχει φυσικά συζητηθεί στη Λεξιλογία).

Θα παρουσιάσω λοιπόν την αναπληροφόρηση που έχω πάρει από έναν εκλεκτό φίλο του ιστολογίου, ο οποίος έκανε τον κόπο να διαβάσει το βιβλίο με χαρτί και μολύβι και να μου γράψει όσα συνειρμικά του έρχονταν στο νου καθώς διάβαζε τα επιμέρους κεφάλαια. Αφενός με τιμά που αφιέρωσε τόση προσοχή στο βιβλίο μου, αφετέρου βρίσκω ότι έχουν αξία τα σχόλιά του και γι’ αυτό τα παραθέτω πιο κάτω. Ο ίδιος φίλος είχε ήδη σχολιάσει με παρόμοιο τρόπο ένα προηγούμενο βιβλίο μου, τις Λέξεις που χάνονται, και τα σχόλιά του τα είχα δημοσιεύσει εδώ.

Πριν όμως παρουσιάσω τα σχόλια του φίλου για τις Οπωροφόρες λέξεις, να διορθώσω μιαν αδικία που έκανα. Εννοώ την εκδήλωση παρουσίασης των Οπωροφόρων λέξεων στον Ιανό, που έγινε στις 30 Οκτωβρίου φέτος. Έφτιαξα λοιπόν μια σελίδα αφιερωμένη στην εκδήλωση εκείνη, αλλά επειδή τις αμέσως επόμενες μέρες είχα απίστευτα πολλά πράγματα να κάνω δεν βρήκα καιρό να συμπληρώσω τη σελίδα, παρόλο που το υλικό το είχα. Τελικά χτες αξιώθηκα να προσθέσω το υλικό στη σελίδα της εκδήλωσης, όπου μπορείτε να διαβάσετε την ομιλία του συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου, την ομιλία του Δημοσθένη Κερασίδη, που ήταν και ο επιμελητής του βιβλίου, και όσα είπα εγώ. Επίσης έχω ανεβάσει φωτογραφίες από την εκδήλωση, που τράβηξαν φίλοι -προς το παρόν τις ανέβασα στην Picasa, δεν ξέρω αν υπάρχει πιο βολική υπηρεσία.

Προχωράω τώρα σε αποσπάσματα από το γράμμα του φίλου Άρη, με αναπληροφόρηση στις Οπωροφόρες λέξεις -σε μια-δυο περιπτώσεις έχω βάλει και δικό μου σχόλιο μέσα σε αγκύλες.

Κατ’ αρχήν, μολονότι έχουν περάσει 55 ολόκληρα χρόνια από τότε, θυμάμαι σαν τώρα την ραδιοφωνική εκπομπή στο πάλαί ποτε Ενόπλων (για ποιον λόγο οι ένοπλες δυνάμεις στην χώρα μας είχαν δικό τους ραδιοφωνικό σταθμό ποτέ μου δεν κατάλαβα), προφανώς φθινοπωρινή, στην οποία η χαρακτηριστική φωνή του Στέφανου Ληναίου, νεαρού ηθοποιού τότε, σε ραδιοφωνικό χρονογράφημα της εποχής μάς πληροφορούσε ότι «το φθινόπωρο φθίνουν αι οπώραι και γι’ αυτό ονομάσθηκε έτσι».  Το θυμήθηκα διαβάζοντας την σχετική παρατήρησή σου, στην σελίδα 9.

Ας πάρουμε τώρα τα φρούτα με την σειρά εμφανίσεως στο βιβλίο¨.

Μήλο. (α) Ακόμη και σάπιο είναι χρήσιμο: ονοματίζει ένα χρώμα το «σάπιο μήλο». (β) Ο δαιμόνιος Ευγένιος Τριβιζάς, στην «Φρουτοπία» του λογοπαίζει ονομάζοντας έναν ήρωα «Ο Αιμίλιος το μήλο». (γ) Ο Ναζίμ Χικμέτ κλείνει το πασίγνωστο ποίημα «»Αν η μισή μου καρδιά» μεταφρασμένο από τον Γιάννη Ρίτσο και μελοποιημένο από τον Θάνο Μικρούτσικο  με τις λέξεις «…ένα κόκκινο μήλο, την καρδιά μου».

http://www.youtube.com/watch?v=D4Wz0pc1ZVQ

(δ) Το μήλο αναφέρει και ο Ηλίας Πετρόπουλος στο ομώνυμο ποίημά του, που μελοποίησε ο Νότης Μαυρουδής.

http://www.youtube.com/watch?v=AajOh2qamiA

Κυδώνι: Πριν από μισό αιώνα, για να καταδείξει κάποιος πόσο δύσκολο  ήταν ένα εγχείρημα χρησιμοποιούσε την φράση «για να το κάνεις αυτό πρέπει να έχεις (μετά συγχωρήσεως) κώλο από κυδώνι».  Δεν ξέρει γιατί.

Σύκο. (α) Όταν ήμουν παιδί, σαν «αντινανουρίσμα» για να με ξυπνήσουν ευχάριστα, η μεν γιαγιά μου έλεγε μια φράση που συνηθιζόταν στην πατρίδα της, την Μενεμένη «καλκ, αγάμ, σαμπάχ ολντού, μπακλαβά τσαμούρ ολντού» (σήκω αγά μου, ξημέρωσε, ο μπακλαβάς θα λασπώσει» ενώ η Κουλουριώτισσα μητέρα μου μού τραγουδούσε χαρούμενα «σήκω, σήκω, σήκω σήκω, να σου δώσω ένα σύκο». 

(β) Ο Διονύσης Σαββόπουλος στους αριστοφανικούς Αχαρνής υποδηλώνει την ανδρική ανατομική λεπτομέρεια στον στίχο »με δυο μεγάλα σύκα».

Κεράσι: (α) Με ξύλο της κερασιάς έφτιαχναν εκτός από μπαστούνια και έπιπλα (β) Στην δεκαετία του ’50, συνηθισμένο στολίδι στα κοριτσίστικα και γυναικεία ψάθινα καπέλα που φορούσαν το καλοκαίρι ήταν ένα ζευγάρι κατακόκκινα κεράσια με πράσινο φυλλαράκι, ψεύτικα βεβαίως. (γ) Στην Παναγία του Σουμελά, στο Βέρμιο, στο περίβολο του ναού, στην αριστερή πλευρά υπάρχουν δύο μεγάλες πετροκερασιές. Κόβεις και τρως. (δ) ο μεγάλος μπελάς να φτιάξεις γλυκό βύσσινο είναι να αφαιρέσεις το κουκούτσι χωρίς να στραπατσάρεις την σάρκα. Παλιά η δουλειά γινόταν με μια φουρκέτα για τα μαλλιά, σήμερα με την ειδική πένσα που πουλάνε στα μαγαζιά.

 Φραγκοσυκιά: (α) Το πρόθεμα φραγκομου θύμισε τους φραγκοράφτες, που πρόλαβα στην δεκαετία του ’50 με το μεγάλο φραγκοραφτάδικο ψαλίδι τους για να κόβουν το ύφασμα πάνω στον πάγκο. (β) Αν κόψεις ένα φύλο-«ρακέτα» και χώσεις το μισό στο χώμα, θα φυτρώσει ένα νέο φυτό. (γ) Διόλου τυχαία βρίσκουμε φραγκοσυκιές δίπλα σε φράχτες που ενισχύουν το  «οχυρωματικό» έργο τους.

 Φράουλα: Εκτός από το λεμόνι, η κλασική γεύση γρανίτας. Προσοχή: Κάποιοι  πουλάνε γιαλαντζί γρανίτα φράουλα μέσα σε ένα γυάλινο διαφανές σκεύος  με αναδευτήρα. Πρόκειται για παγωμένο ζαχαρόνερο βαμμένο ροζ, καμιά σχέση με φράουλα. Την γνήσια στο Αιάκειο.

 Κούμαρα: Μέχρι και την δεκαετία του ’50, το φθινόπωρο εμφανίζονταν στις γειτονιές πλανόδιοι πωλητές με ένα πανέρι γεμάτο κούμαρα. Τα πουλούσαν σε χωνάκια που έφτιαχναν στη στιγμή από κομμάτια εφημερίδας. Πελάτες ήταν η πιτσιρικαρία, ανάμεσά τους κι εγώ.  

 Βερίκοκο: (α) Δύο είναι οι δημοφιλέστερες ποικιλίες, Διαμαντοπούλου (μικροί και ευώδεις καρποί) και Μπεμπέκου (μεγάλοι και τραγανοί). (β) Είχα γείτονα με το επίθετο Καίσης ενώ Βερίκοκος είναι γνωστός έμπορος πλακών οικοδομής, στην Εθνική οδό.  (γ) Στην φτώχεια της δεκαετίας του ’50 τα περισσότερα παιχνίδια ήσαν αυτοσχέδια φτιαγμένα με την πλούσια φαντασία μας. Τρίβαμε το πλάι του κουκουτσιού σε μια πέτρα, υγραίνοντας την κάθε τόσο με λίγο σάλιο, ώσπου να γίνει τρύπα σε μέγεθος ρυζιού. Αφαιρούσαμε με μια πρόκα την ψίχα του κι έτσι φτιάχναμε σφυρικτράκι. (δ) Μεγαλύτερος στην ηλικία ξάδελφος μού διηγείτο ότι στη κατοχή η γιαγιά μας καθώς τον κουβαλούσε νήπιο στην πλάτη, έσκυψε και μάζεψε από το δρόμο ένα κουκούτσι από βερίκοκο. ‘Οταν έφτασαν σπίτι, το τσάκισε με μια πέτρα και του το έδωσε να το φάει.

 Κορόμηλα: Στην ορεινή Κορινθία, μια γλυκιά και μυρωδάτη παραλλαγή σε κίτρινο χρώμα, τα ονομάζουν βαρδάκια. Στην Κορινθία συναντάται και το επίθετο Βαρδάκας. [Νομίζω όμως ότι το επώνυμο Βαρδάκας είναι από το μπαρδάκι, που σημαίνει λαγήνι, σταμνί. Τα κορόμηλα, πάλι, έχω ακούσει να τα λένε βαρδάσια].

 Ροδάκινα: (α) Τα λεμονάτα τα βρίσκεις συχνά στην αγορά.  (β) Γίνονται υπέροχη κομπόστα, το κλασικό πεσκέσι σε ασθενή στο νοσοκομείο.

 Πεπόνι:  (α) Από την χλεμπόνα και ο χλεμπονιάρης, ο κιτρινιάρης. (β) παροιμιακά, υπάρχει και το «αυτός  κρατάει και το μαχαίρι και το πεπόνι», παναπεί έχει όλα τα ατού και κάνει κουμάντο.  (γ) Στην δεκαετία του ’50 οι μανάβηδες φώναζαν «καρπούζια με την μάχαιρα, πεπόνια με την βούλα». Στην πρώτη περίπτωση, έσχιζαν με το μαχαίρι  το καρπούζι μέχρι την μέση και το ζουλούσαν έτσι ώστε να δεις πως μέσα είναι κόκκινο, χωρίς να δοκιμάσεις. Στην δεύτερη, με τρεις μικρές μαχαιριές αφαιρούσαν ένα τμήμα του πεπονιού και σου το έδιναν να το δοκιμάσεις για να πειστείς πως είναι γλυκό. Τεχνικές μάρκετινγκ μιας εποχής…(δ) Όταν ξεραθούν οι σπόροι το πεπονιού γίνονταν πασατέμπος (ε) Το melon είναι και ο τύπος καπέλου που φορούσαν οι Χοντρός-Λιγνός. (στ) το άνοστο πεπόνι λέγεται περιφρονητικά κολοκύθι, εξ ού και η απάντηση ερωτώμενου αν του αρέσει το πεπόνι που τρώει «για τηγάνισμα καλό είναι».

 Καρπούζι: Η φλούδα του γίνεται και γλυκό του κουταλιού.

 Λεμόνι: (α) Γυναικείο όνομα,  Λεμονιά. (β) Το παραδοσιακό Ποντιακό τραγούδι «Η Λεμόνα»   

http://www.youtube.com/watch?v=KrtO32QB_SY

και οι στίχοι του.

Πορτοκάλι: (α) Παραδοσιακό γλυκό του κουταλιού γίνεται είτε η φλούδα του είτε η φλούδα με σάρκα μαζί. Τριμμένη η φλούδα αρωματίζει πολλά γλυκά. (β) Τα προδικτατορικά νεράντζια-πολεμοφόδια έφεραν και μισοβυθισμένα στη σάρκα ξυραφάκια για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. (γ) Ποικιλίες πορτοκαλιών που δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμη είναι τα ντόλτσα (ή ντόρτσα)  με γλυκιά γεύση και τα σαγκουίνια, αμφότερα με λατινογενή ονομασία. Θυμάμαι χαρακτηριστική σκηνή σε μηχανουργείο του Πειραιά, το 1955, ο παραγιός έλεγε στον εργοδηγό τρώγοντας ένα πορτοκάλι: «τα Κρητικά τα πορτοκάλια, μάστορη, είναι του αιμάτου» εντυπωσιασμένος από το κόκκινο χρώμα του.

 Μανταρίνι: Όταν έγραφα εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, εκτός από το στυλό μου είχα πάντα μαζί μου ένα πακετάκι καραμέλες Μαντρινό Παυλίδου (δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμη) που μασουλούσα ακατάπαυστα. Πολλά χρόνια αργότερα διάβασα κάπου ότι η κατανάλωση ζάχαρης σε ώρα πνευματικής εργασίας βοηθάει τον εγκέφαλο να δουλέψει καλλίτερα.    

Σταφύλι: (α) Έχουμε τον μυθικό Στάφυλο όπως και την παραλία Στάφυλος στην Σκόπελο, αλλά και τους ιατρικούς όρους  σταφυλή (στο λαιμό μας) και τον σταφυλόκοκκο.  (β) περιέργως, τρυγώ τα ώριμα σταφύλια της κληματαριάς μου στους Αγίους της Αίγινας λίγο πριν τον δεκαπενταύγουστο (με το νέο ημερολόγιο φυσικά).  

 Σταφίδα: (α) Παλαιότερα υπήρχε και ο Αυτόνομος Σταφιδικός Οργανισμός (ΑΣΟ) (οι περισσότεροι την μάθαμε από τα σταυρόλεξα), που μεριμνούσε για το προϊόν.  (β) Σήμερα, στις πλαγιές της ορεινής Κορινθίας, βλέπεις τον Σεπτέμβρη τα διπλωμένα μεγάλα νάιλον έτοιμα να σκεπάσουν την σταφίδα που ξεραίνεται στον ήλιο, αν πιάσει βροχή. (γ) Η θρεψίνη, (πολτός σταφίδας) ήταν διάσημη στην δεκαετία του ’50 λόγω της θρεπτικότητάς της, πολύτιμης εκείνα τα χρόνια, και περίφημη παιδική λιχουδιά, που την αλείφαμε στο ψωμί. Μετά, εκτοπίστηκε από τα ποικιλώνυμα βιομηχανικά προϊόντα.  Πριν από χρόνια βρήκα κάπου και αγόρασα ένα κουτί θρεψίνη για να δοκιμάσει ο μικρός τότε γιος μου. Ούτε που της έδωσε καμιά σημασία. Τελικά, την έφαγα όλη μόνος μου…

Μπανάνα: (α) Σήμερα πουλιέται με το κιλό αλλά στην δεκαετία του ’50, ήταν σπάνιο είδος και πουλιόταν με το κομμάτι, όπως τα μήλα στο Λονδίνο. (β) Επί δικτατορίας, πουλιόταν παράνομα από φορτηγάκια στα πάρκινγκ της εθνικής οδού. (γ) Αστεία γίνονται και με τα προϊόντα-μαϊμού. «Το ταΐζεις μπανάνες;» πειράζει κάποιος τον φίλο του που μοστράρει το νεοαποκτηθέν γιαλαντζί  Ρόλεξ.

 Μούρα: (α) «Ο Μοριάς… πήρε το όνομά του από την Μορέα» και το καλαματιανό μαντήλι έγινε διάσημο εξ αιτίας της σηροτροφίας που αναπτύχθηκε στην περιοχή.  (β) Η μουριά είναι φημισμένη για την παχιά σκιά της. Οι μισές ταβέρνες στην Ελλάδα έχουν το προσωνύμιο «Η μουριά» ή «Οι μουριές» εξ αιτίας των δένδρων αυτών που φύτευαν τότε στην αυλή για να σκιάζουν τα «τραπεζάκια έξω» τους θερινούς μήνες.  

 Καρύδια: Για πολλά χρόνια τα καρύδια ήσαν και προσφιλές παιδικό παιχνίδι, που παιζόταν όπως οι γκαζές.

 Κάστανα: (α) Κλασική η αναφορά του κάστανου στον ανδρικό  προστάτη που έχει την μορφή του. (β) Για το ψήσιμο των κάστανων στο τζάκι υπάρχει τώρα και η ειδική σχάρα , η καστανιέρα (πώς αλλιώς να την πω;) (γ) Προφανώς οι καστανιέτες έχουν άλλη ετυμολογία.
[Και όμως όχι, οι καστανιέτες προέρχονται από το ισπανικό castaneta (με περισπωμένη, tilde, στο n), που ανάγεται στο κάστανο, ίσως επειδή αυτά τα χειροκρόταλα μοιάζουν με κάστανα]

(δ) Υπάρχει και η καστάνια (μηχανολογικός όρος):

(ε) και η καστανιά,  το σκεύος μεταφοράς φαγητού, που αντικατέστησε το τάπερ. Η παλιά ήταν από αλουμίνιο και το καπάκι της έφερε λάστιχο, για στεγανοποίηση, και κλείδωνε με τρία «μανταλάκια». Η εργατιά κάθε πρωί με αυτό μετέφερε το φαγητό στο τόπο εργασίας.

 Φουντούκι: (α) «Λεφτοκάρε» ποντιακά (β) Και η Μερέντα Παυλίδη έχει ως πρώτη ύλη το φουντούκι.  

 Αμύγδαλο: Από την Βενετική mandola ίσως και το μαντολίνο που έχει σχήμα αμυγδάλου (ο Μπαμπινιώτης διαφωνεί).

 Αιγινίτικο φιστίκι: (α) Στα περίφημα νεανικά πάρτι της δεκαετίας του ’50 και του ’60 το χύμα βερμούτ συνοδευόταν από φιστίκια, όχι όμως τα ακριβά Αιγινίτικα αλλά τα φτηνά αράπικα. Τα αιγινίτικα πωλούνταν στα περίπτερα σε μασούρια από σελοφάν (απλησίαστα αλλά νοστιμότατα τα άτιμα…). (β) Καθότι λάτρης των γλυκών αλλά τεμπέλης στην ζαχαροπλαστική, έμαθα μια απλούστατη, πολίτικη συνταγή για μπακλαβά με αιγινίτικο φιστίκι, που  ανάρτησα στο ιστολόγιό μου:
Φοίνικες: Παλαιότερα, στις εθνικές εορτές, οι είσοδοι των σχολείων, δημοτικών και γυμνασίων, στολίζονταν εκατέρωθεν με δυο φύλλα φοίνικα, που στερεώνονταν όρθια. 

Τζίτζιφα: Δυστυχώς απουσιάζουν από  ως άνω λεκτικό οπωρώνα. Και πώς να μην απουσιάζουν αφού σήμερα δεν τα ξέρει κανείς. Κάποτε όμως δεν ήταν έτσι.  Πολλές αυλές είχαν την τζιτζιφιά τους, όπως η δική μας. Κάθε άνοιξη απολάμβανα το λεπτό άρωμα από τα ανθάκια τους. Ύστερα έβλεπα τον πράσινο σκληρό καρπό, σαν ελιά, με τσιτωμένη φλούδα, που ωριμάζοντας κιτρίνιζε, μαλάκωνε και η λεπτή φλούδα ζάρωνε. Τότε τον έτρωγα, φτύνοντας μακριά το μακρόστενο κουκούτσι. Σήμερα διασώζεται μόνο ως τοπωνύμιο, Τζιτζιφιές, στο Νέο Φάληρο, αν και πολύ αμφιβάλλω αν είναι γνωστό στους νεότερους.   

94 Σχόλια to “Αναπληροφόρηση στις Οπωροφόρες λέξεις”

  1. Θρασύμαχος said

    Αφού επεκτείνεσθε και σε ξηρούς καρπούς, προσθέστε το θρυλικό «σ’ όλο τον κόσμο είναι ίδια, μα στην Ελλάδα σπάει καρύδια».

    Χρόνια πολλά και πάλι!

  2. π2 said

    Χρόνια πολλά, καλά και φρουτώδη Νίκο.

  3. Παύλος said

    Χρόνια πολλά Νικοκύρη!

  4. Νικολέτα Ζ. said

    Σας εύχομαι χρόνια πολλά, με υγεία, δύναμη, επιτυχίες σε κάθε επίπεδο και να μας χαρίζετε πάντα τόσο αξιόλογα και «χυμώδη «(πλούσια ενν. )βιβλία.

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

  6. είχα αρχικά σκεφτεί να δημοσιεύσω ένα άρθρο για δώρα, εννοώ για βιβλία-δώρα, διότι ο καθένας στο είδος του. Όμως τελικά προτίμησα το άρθρο το σχετικό με τα δώρα να το αναβάλω για την επόμενη εβδομάδα, […] και σήμερα […] να αφιερώσω το άρθρο σε ένα φετινό βιβλίο μου

    Σα να λέμε, «είπα να γράψω για δώρα μέρες που έρχονται, αλλά θα γράψω για το καλύτερο δώρο που μπορείτε να χαρίσετε, το καινούριο βιβλίο μου» :mrgreen: Άντε, χρόνια πολλά κι από δω! (Και σε όσους/ες άλλους/ες γιορτάζουν βέβαια!)

  7. sarant said

    4: Νικολέτα, χρόνια πολλά και σε σένα! 🙂

    6: Αλλά το καινούργιο βιβλίο μου δεν είναι αυτό!

  8. π2 said

    Υπέροχο κομμάτι η Λεμόνα. Να σημειώσω και την (μπεντροβάτη υποθέτω, δεν μπορώ να φανταστώ πώς στέκει γλωσσικά) άποψη ότι ο τίτλος σημαίνει «Ηλιομάνα».

  9. sarant said

    Μια παράκληση, ας δει κάποιος τα λινκ που έδωσα προς τις φωτογραφίες της εκδήλωσης,
    https://picasaweb.google.com/111977320626700805356/Ianos30102013PhotosByDimitriNavridis
    και
    https://picasaweb.google.com/111977320626700805356/Ianos30102013PhotosByEGerardis

    Σε εμένα δουλεύουν, αλλά αυρό μπορεί να είναι παραπλανητικό -εσείς μπορείτε να τα ανοίξετε; Αν όχι, ξέρει κανείς γιατί;

  10. tasos said

    Δεν θυμάμαι αν αναφέρεται στο βιβλίο, δεν το έχω πρόχειρο τώρα, αλλά και η συκιά έχει βαρύ ίσκιο. «Βαρύς ο ίσκιος της συκιάς και τον εβάρεσε ταμπλάς(εγκεφαλικό) «, λέμε στη Ρούμελη

  11. Βασίλης Ορφανός said

    Χρόνια Πολλά!
    Για τα βαρδάκια: Στα τουρκ. bardak eriği είναι ποικιλία κορόμηλου.
    http://www.tdk.gov.tr/index.php?option=com_bts&view=bts&kategori1=veritbn&kelimesec=34795

  12. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Χρόνια Πολλά στους/στις εορτάζοντες/-ουσες (πλην στον παραγωγό, πρωτίστως)!

  13. Κόκκινος Πλανήτης said

    Χρόνια πολλά και καλά Νικοκύρη και σε όλους και όλες που γιορτάζουν.
    Τα λινκς δεν ανοίγουν όμως: Internal Server error 500.

  14. Κατ’ αρχήν χρόνια πολλά στον Νικοκύρη και στους άλλοτς Νίκους και Νικολέτες του ιστολογίου.
    Για μένα (και τους Σεφερικούς) γιορτάζουν κι οι γάτες σήμερα.
    Πολύ ενδιαφέροντα τα σχόλια του Αρη (σπάνιο πράγμα με τέτοιο όνομα για ένα ΠΑΟΚgή αλλά τέτοιες μέρες είπα ν’ αγιάσω… )
    Στο αιγηνίτικο φιστίκι να προσθέσω και τον τζόγο που γινότανε με μονά-ζυγά στην Φ. Νέγρη τις δεκαετίες 60-70 μεταξύ πωλητή και πελάτη. Οπως έλεγε ο (μακρυμάνικος) πωλητής στον αιωνίως χαμένο πελάτη του «για ένα μόνο έχασες» και του χάριζε το διπλοπληρωμένο προϊόν.

  15. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    @14,

    καλές Οι Γάτες του Άη Νικόλα για τους σεφερικούς, όμως η γάτα του ποιητή ήταν η Σεχραζάτ Σεφέρη.

  16. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    8: Μια ακόμα περίπτωση που κάποιος αρνείται να δεχτεί το προφανές και κατασκευάζει απιθανότητες (όπως και στα πράσινα άλογα)

    13: Χμμ… τι να κάνω, θα το κοιτάξω.

    10: Μάλλον δεν αναφέρεται αυτό, παράλειψη 🙂

    11: Καλά λες, από το σχήμα τους. Έχει κι ο Πτωχοπρόδρομος το ανάλογο: τα λέγουν λαγηνάτα.

  17. 7 Ωχ, σωστά!
    Ούτε σε μένα ανοίγουν οι φωτογραφίες.

  18. Αλάστωρ said

    Χρόνια Πολλά κε Σαραντάκο! Σας εύχομαι να έχετε πάντα αυτό το πάθος για ό,τι κάνετε.

  19. Δημήτρης Μ. said

    Νικοκύρη, με φρούτα θα τη βγάλουμε; Μεζέ και κρασί δεν έχει; Έστω, λίγο ουισκάκι για τα ξηροκάρπια…

    Χρόνια πολλά! Να ζήσεις και να χαίρεσαι ό,τι αγαπάς.

  20. π2 said

    16β: Κι ο στίχος «Και τη ήλ’ η μάνα εκούξεν» βλέπω πως δεν παραδίδεται από όλους, όπως ομολογεί ο ίδιος ο Ευσταθιάδης, πράγμα που μπορεί να σημαίνει ότι προστέθηκε ακριβώς για να ενισχυθεί η παρετυμολογία.

    Πάντως βλέπω πως η (ενισχυμένη ακόμη και πέραν του Ευσταθιάδη) προχριστιανική θεωρία έχει περάσει ως βέβαιη (βλ. την εισαγωγή εδώ).

    Αλλά η Πόντια σύζυγος με πληροφορεί πως οι συμπατριώτες της φημίζονται για τους πορτοκαλισμούς τους.

  21. Παύλος said

    @9:
    Εδώ βγάζει «Δεν βρέθηκε αυτή η σελίδα.» (ΙΕ, FF, Chrome).

  22. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά αγαπητέ νοικοκύρη !
    Μια αγαπημένη παροιμία του πατέρα μου : «Και το σάπιο φρούτο έχει τον αγοραστή του…»

    Μερικοί ακόμα τεχνικοί όρου σχετικοί με τον κατάλογό σου :

    – Στο καρύδι υπάρχει επίσης μηχανολογικός όρος, το κλειδί «καρυδάκι».
    – «Αμύγδαλο» λέγεται η δημιουργία «πατούρας» στην άκρη μαρμάρου σε μορφή περίπου «ξαπλωτού S». Θυμηθείτε πλάκες πάνω σε μπουφέδες και σκρίνια. Συναφής όρος και το «μισοτσίμπουκο», που δεν είναι μια μισοτελειωμένη γυναικεία δουλειά, αλλά απλώς η διαμόρφωση πατούρας σε μορφή τεταρτοκύκλιου, πάλι σε μάρμαρο.
    – «Μπανάνα» το τσαντάκι μέσης και το φαλτσαριστό σουτ καμπύλης τροχιάς.

    Το «μήλο του Αδάμ», ταυτόσημο με το «καρύδι», είναι φυσικά η προεξοχή του λαιμού.

    Και φυσικά οι γνωστές φρουτώδεις εκφράσεις :

    -«Σαν ώριμο σύκο (ή γενικότερα φρούτο, αλλά το σύκο υπερτερεί έχοντας το «σχήμα της βαρύτητας»)» «πέφτει» όποιος πείθεται για κάτι.
    -«Το κουκούτσι αμύγδαλο» πληρώνει όποιος τον εξαπατούν σε σχέση με αυτό που του πουλάνε.
    -«Αλμυρό φυστίκι χωρίς αλάτι(!!!)» ή «τι εστί βερίκοκο» ισοδυναμεί με το «θα σου εξηγήσω τ’ όνειρο»…
    – «Τα κάστανα από τη φωτιά» βγάζει φυσικά ο θαρραλέος.
    – «Περσινά ξινά σταφύλια» οι αναμασημένες ήδη γνωστές πληροφορίες.
    – «Έχει κι αλλού πορτοκαλιές» λέει ο σίγουρος για εναλλακτικές λύσεις.
    – «Δάκρυ κορόμηλο» είναι το έντονο και γοερό κλάμα.
    – «Βαρύ πεπόνι» ο στριφνός και οξύθυμος άνθρωπός.

  23. spyroszer said

    Νικοκύρη χρόνια πολλά και ευτυχισμένα !!

  24. Ανώνυμος said

  25. Χρόνια πολλά Νίκο!

  26. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια και τις ευχές!

    Με τις φωτογραφίες που δεν ανοίγουν, κάτι φταίει με το Πικάσα, θα το μελετήσω.

  27. Χρόνια πολλά, Νίκο, με υγεία και πάντα παραγωγικά!
    Στα σχόλια που σου έστειλα, λησμόνησα τον θρυλικό «Ματσεντάλες», τον φιστικά, για όσους τον θυμούνται. Αν τον γκουγκλάρεις βρίσκεις πληροφορίες γι΄ αυτόν και μαθαίνεις τις προωθημένες μεθόδους που χρησιμοποιούσε για να πουλήσει την πραμάτεια του. Φιγούρες μιας εποχής ή τι σκαρφίζεται ο άνθρωπος για να βγάλει το ψωμί του…

  28. sarant said

    24: Το σχόλιό σας είχε κάτι τετραγωνάκια τα οποία στην πορεία εξαερώθηκαν, αν θέλετε το επαναλαμβάνετε.

  29. Πάνος με πεζά said

    @27 : Ο «Ματσεντάλες» αποτέλεσε την πρώτη διασκευή στα ελληνικά του «Σπίντι Γκονζάλες», από το Θέμη Ανδρεάδη, το 1980. Ο Γιάννης Μηλιώκας με το «Κακοσάλεσι» ήταν δεύτερος, το 1986.

  30. cronopiusa said

    Χρόνια πολλά και καλά κύριε Σαραντάκο, όπως και σε όλες και όλους που γιορτάζουν

  31. Y. Georgiadou said

    #9
    Χρονια πολλα και φρουκτιφερα!
    Και εδω (= Ζουρλανδια) δεν δουλευει. Λεει: Het verzoek kan niet worden verwerkt

  32. sarant said

    29: Μπράβο Πάνο!

    30: Σ’ ευχαριστώ, και βέβαια χρόνια πολλά σε όλους τους συνεορτάζοντες!

  33. sarant said

    13-17-21-31: Υποψιάζομαι ότι για να το δει κανείς πρέπει να είναι συνδεδεμένος στη Google.

  34. voulagx said

    Χρονια Πολλα, Νικοκυρη! Χαλκεντερος!

  35. Dominique said

    Χρόνια πολλά κι ευλογημένα, με υγεία, ομορφιά και αγάπη!!!!! Ευχαριστώ, για τις »Οπωροφόρες λέξεις», από τα πιο
    »εύγευστα κεράσματα»!!!!!!!

  36. Αρκεσινεύς said

    Μόλις τελειώσει το φούρνισμα, ο φούρναρης με το αρπάδι κάνει έναν σταυρό τρεις φορές επάνω από τα ψωμιά και λέει:
    Σαν τα ρόδα, σαν τα μήλα,
    σαν τ’ Αϊ-Γιαννιού τα κάλλη
    κλπ.

  37. Alexis said

    Χρόνια πολλά κι από μένα Νίκο.

    Στα λεξιλογικά των φρούτων να προσθέσω και τη γνωστή ρήση περί άσπρων και μαύρων μούρων, που αποδίδεται στον Χάρρυ Κλυνν.

  38. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Νικοκύρη χρόνια πολλά, πολύχρονος με υγεία!

  39. Κι από μένα χρόνια πολλά και πάντα χαλκέντερος!
    Εγώ είμαι συνδεδεμένος στο Google, αλλά τις φωτογραφίες δεν τις βρίσκει.

  40. Αγαπητέ Νίκο ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και καλά…!!!!Με υγεία κι αγάπη στην οικογένειά σου και να σε χαίρονται όλοι γερό και δυνατό..!!
    Γιορτάζουν βέβαια κι ο πρώτος μου μεγάλος εξάχρονος εγγονός Νικόλας, πούναι μακρυά μου και θα τον δω Πρωτοχρονιά που θάμαι κοντά τους και η ανηψούλα μου..να τους χαίρομαι…!!
    Πάντα με καταπληκτικά κι εμπνεύσιμα άρθρα επί παντός επιστητού αγαπητότατε Νικοκύρη μας.!!!!!

  41. Αρκεσινεύς said

    Το παιδί άμα γεννιέται
    σαν το πωρικό λογιέται.

    Από πολύστιχο ποίημα για τις ηλικίες του ανθρώπου.

  42. Χρόνια πολλά και καλά Νίκο! Πάντα υγιής και ευτυχισμένος, και να σε χαίρονται όσοι σ’αγαπούν! 🙂
    Και εμείς μέσα από τα υπέροχα γραπτά σου, είτε ηλεκτρονικά είτε παραδοσιακά! 🙂

  43. Aς προσθέσω και μερικές γνωστές λίγο ως πολύ λαϊκές ωποροκηπευτικές μας εκφράσεις…
    »Μάγουλο βερύκοκκο», για τα κοκκινωπά χωρικά μάγουλα.
    »Χείλια κεράσια», για τα κόκκινα χειλάκια χωρίς κραγιόν.
    Εμείς εδώ το λέμε :»εσύ έχεις το καρπούζι, εσύ και το μαχαίρι», για υπόθεση που πρέπει να τη λύσει μόνος του κάποιος.
    »Μού ‘κανες τη καρδιά ρόϊδο», για μεγάλη στενοχώρια που μας δίνει κάποιος.
    »Άνοιξε η καρδιά μου σαν γαρούφαλλο», για τη μεγάλη χαρά που νιώθουμε.
    »Ψηλη΄και λυγερόκορμη σαν ιτιά»και »Ιτιά κλαίουσα»,για τη μεγάλη θλίψη της χήρας κλπ.
    »Η ζωη είναι ένα αγγούρι, άλλος το τρώει και δροσίζεται, κι άλλος το τρώει και ζορίζεται», τελευταίας μόδας λαϊκή ρήση-παροιμία.

  44. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Οἱ Τζιτζιφιὲς ἀνήκουν στὸ Δῆμο Καλλιθέας Νικοκύρη…

  45. spiral architect said

    Χρόνια πολλά κι από εδώ Νίκο κλπ Νικολήδες, Νικολέτες και Νινέτες.
    Οι λίκνοι των φωτογραφιών δεν ανοίγουν, γιατί μάλλον χρειάζεται αλλαγή ρυθμίσεων του picasaweb από τον χρήστη.
    (τικ στο «Δημόσιο άλμπουμ», ή κάτι τέτοιο)

  46. Ηλεφούφουτος said

    Χρόνια πολλά στο Νικοκύρη, στο νικοκυρέικο και σε όλους τους εορτάζοντες και εορτάζουσες!

  47. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για όλα τα νεότερα σχόλια και ευχές, χρόνια πολλά και στους δικούς σας συνεορτάζοντες, καθώς και στους Νίκους και τους κρυπτονίκους του ιστολογίου!

    44: Δίκιο έχεις, αλλά ο φίλος που το έγραψε ίσως δεν το εννοεί διοικητικά.

  48. dtel said

    Χρόνια σας Πολλά κι από εδώ κ. Σαραντάκο!
    Πάντα υγιής, ευτυχισμένος και δημιουργικός…

  49. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    44. Ἤμουν λίγο βιαστικὸς πρὶν καὶ ξέχασα τὰ χρόνια πολλά

  50. Πολυχρονεμένος και πάντα έτυμος και εύφορος!

  51. atheofobos said

    Χρόνια πολλά και με υγεία!
    Εμένα το πρώτο λινκ ανοίγει και τις είδα, το δευτερο όμως όχι, λέει ότι δεν βρίσκονται.

  52. sarant said

    Ρε παιδιά, ας τσεκάρει κάποιος αν τώρα ανοίγουν οι φωτογραφίες!

    https://picasaweb.google.com/111977320626700805356/Ianos30102013PhotosByEGerardis?authuser=0&authkey=Gv1sRgCO296uD7jb6jmgE&feat=directlink

    https://picasaweb.google.com/111977320626700805356/Ianos30102013PhotosByDimitriNavridis?authuser=0&feat=directlink

  53. Αρκεσινεύς said

    ούτε και τώρα.

  54. Τσούρης Βασίλειος said

    Χρόνια πολλά με υγεία και όρεξη για δημιουργία!

  55. spiral architect said

    @52: Ναι, και δεν είμαι συνδεδεμένος στο google.

  56. spiral architect said

    … εννοώ ότι, τις βλέπω!

  57. Αρκεσινεύς said

    > Ποικιλίες πορτοκαλιών που δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμη είναι τα ντόλτσα (ή ντόρτσα) με γλυκιά γεύση και τα σαγκουίνια,

    Και τα δυο υπάρχουν. Τα πρώτα στην Αμοργό τα λέμε ντόλσε, τα δεύτερα τα βρίσκεις στη Λαϊκή, όχι τώρα, πολύ αργότερα.

  58. sarant said

    55: Πάλι καλά! Αν δεν είναι κόπος, για δες αν σου ανοίγουν και τα λινκ της Πικάσα που είναι στο κυρίως άρθρο.

  59. Αρκεσινεύς said

    Τις είδα, αφού συνδέθηκα με google+ . Κάπου βρίσκομαι κι εγώ.

  60. Ανδρέας «Κουπονιώτης» said

    Νίκο χρόνια σου πολλά! Χρόνια πολλά και σε όλους και όλες που γιορτάζουν…
    Σε μένα ανοίγουν όλα τα λινκ και του άρθρου και των σχολίων. Σε μια φωτογραφία μάλιστα αναγνώρισα τη πλάτη μου… 🙂

  61. Ανδρέας «Κουπονιώτης» said

    Με την ευκαιρία οι Αιγυπτιώτες αποφεύγουν το Νίκος, προτιμούν το Νικόλας. Εκείνο το «κος» είναι παρεξηγήσιμο, αραβικά είναι το αιδοίο. Ετσι δεν θα βρεις και εύκολα κάποιον Κώστα, αλλά Κωνσταντίνο ή Ντίνο.:):)

  62. sarant said

    61: Nαι, μας το είχε πει ο οδηγός όταν είχαμε επισκεφτεί τη Συρία!

  63. gmallos said

    Χρόνια καλά και πολλά. Να χαίρεσαι και να απολαμβάνεις ό,τι επιθυμείς.

    Τα λίνκια δουλεύουνε όλα, κι απ’ την αρχή δούλευαν (δηλ. όχι ακριβώς, φόρτωσα τη σελίδα όταν είχε μπει και το σχόλιο 42, το δοκίμασα καθώς διάβαζα κάποια στιγμή και δεν ξέρω πότε ήταν αυτή η στιγμή. Ξαναφόρτωσα να διαβάσω τα υπόλοιπα, είδα πως έγιναν παρεμβάσεις, ξαναδοκίμασα, πάλι ανοίγανε).

  64. gryphon said

    Xρόνια πολλά με υγεια κα ιοτι αλλο επιθυμεις.

  65. alexisphoto said

    Χρόνια πολλά και καλά.
    Ευχές και στους υπόλοιπους Νίκους της παρέας.
    Καλή σταδιοδρομία και στη νεαρή φοιτήτρια (από τα χθεσινά).

  66. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Xρόνια πολλά, γλυκά ευωδιαστά και ζουμερά, σαν τα φρούτα απο τις οπωροφόρες λέξεις.

  67. Αρκεσινεύς said

    O γάμος είναι άκοπον αγκούρι λέει ροδιακή, αν δεν κάνω λάθος, παροιμία. Ή ισόβια συμβίωση ή διαζύγιο, Μ.Ο. δε νοείται.

  68. Αρκεσινεύς said

    αγγούρι

  69. Triant said

    Χρόνια πολλά και χαρούμενα Νικοκύρη!

  70. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια και τις ευχές, με συγκινείτε!

  71. Αρκεσινεύς said

    Υπάρχει η εξής δοξασία: όσοι τρώνε πρωτόφαντα οπωρικά πατούν πάνω σε σίδερο και λένε γερόν μ’ εύρε γερόν και να μ’ αφήσει. Δεν έχω διαβάσει την εξήγηση. Πρόχειρα λέω: επειδή ίσως είναι ξινά.

  72. gmich said

    Χρόνια πολλά και πάντα ευτυχισμένα!

  73. μετὰ ἀπὸ ἕνα δεκάωρο ὁδικὸ ταξίδι προλαβαίνω κι ἐγὼ ἐμπροθέσμως νὰ στείλω τὰ χρόνια μου πολλὰ στὸν Νικοδεσπότη ἔστω καὶ σὲ πεζὸ λόγο! γερός, δυνατὸς καὶ ὀπωρόφόρος!

  74. Άντε και υπουργός, νικοκύρη! Βλέπω ουρές να περιμένουν για αυτόγραφα… 🙂

  75. Αγροτικής Ανάπτυξης, ξέχασα να γράψω

  76. Κορνήλιε, σε πεζό λόγο δεν μετράει 😉

  77. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    73: Και εκπροθέσμως καλά θα ήταν, δεν πειράζει!

    75: Κακίες 🙂

  78. Παλαιών Πατρών Ιωάννης said

    Χρόνια πολλά και από μένα!

  79. Κασσάνδρα said

    Χρονια Πολλά Νικοκύρη.
    Καλοτάξιδες οι οπωροφόρες λέξεις σου.

  80. Dino's said

    Χρονια πολλά φιλε
    May your wishes all come true…

  81. Akate said

    Χρόνια πολλά με υγεία! Ευχαριστούμε για τον πολυβιταμινούχο
    (multivitamin) χυμό που μας προσφέρετε σε καθημερινή βάση.
    Πραγματικά πνευματική ενέργεια, τόνωση και ευεξία.

  82. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    ξ αναπληροφόρηση και να ξαναπούμε ευχές φρουτώδεις:Μήλο μου και μανταρίνι,1928,Μαρίκα Παπαγκίκα

  83. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για όλα τα νεότερα!

  84. Makis said

    Χρόνια σας πολλά κύριε Σαρνατάκο. Ό,τι επιθυμείτε να το πάθετε.
    Ικαριώτικο καΐσι και το κουκούτσι αμύγδαλο. Είναι μια ποικιλία βερίκοκα με γλυκό κουκούτσι. Η οποία δυστυχώς θα εξαφανιστεί. (παίζαμε πολλά παιχνίδια με τα καισοκούκουτσα διότι τα τρώγαμε, σουμάδες κλπ.
    Τζίτζιφα υπάρχουν δύο ειδών
    το Ziziphus Ziziphus της οικογενείας των ραμνιδών, κινέζικος χουρμάς.
    και η Elaeagnus angustifolia Τζιτζιφιά, Μοσχοιτιά ελία της βοημίας.

  85. Πέπε said

    Νίκο, χρόνια πολλά και δημιουργικά.

    Το «αντινανούρισμα» (εντός της ανάρτησης, στο σχόλιο για το σύκο) λέγεται ταχτάρισμα.

    Ποικιλίες σύκων στην Κάλυμνο:
    Βάρδα ‘πού το μαρίσυκο και ‘πού το λαηνάτο,
    μόνο φάε γλυκόσυκο και στο δροσιό ‘ποκάτω.
    (Οι δύο πρώτες είναι, λέει, πολυτελείς και ακριβότερες, το γλυκόσυκο πιο ταπεινό αλλά γλυκότερο.)

    >Αμύγδαλο: Από την Βενετική mandola ίσως και το μαντολίνο που έχει σχήμα αμυγδάλου (ο Μπαμπινιώτης διαφωνεί).

    Πάντως η διαφορά μεταξύ μαντόλας και μάντολας είναι ακριβώς η ίδια όπως μεταξύ μαντολίνου και μαντολάτου.

    @8, 16: Το λέει κι ο ίδιος ο συγγραφέας ότι με τα δεδομένα της ποντ. διαλέκτου το πράγμα δεν εξηγείται γλωσσολογικά. Κατά τη γνώμη μου το κυριότερο πρόβλημα της θεωρίας του είναι ότι, όσο κι αν στα ποντιακά η λεμονιά λέγεται λεμόν’, είμαι σίγουρος ότι τον κάθε Πόντιο η λέξη «λεμόνα» τον παραπέμπει σε κάτι σχετικό με λεμόνια και σε καμία περίπτωση στη μάνα του ήλιου!

  86. tamistas said

    Συγγνώμη για το ακατάλληλο της ώρας, αλλά κάλλιο αργά… Πέρασα μόνο για τα

    Χρόνια Πολλά!!!

  87. maderius said

    Χρονια σας πολλα και δημιουργικα
    σε σας ,σε οσους γιορταζουν
    και σε ολους οσους τα θελουν, γιατι οχι;

    στη Λεσβο τα καρομηλα τα λενε ρικια
    δεν ξερω γιατι,
    εσεις που εισαστε απο εκει μπορει να ξερετε
    επισης τα αγουρα αμυγδαλα τα λενε τσαγαλα
    και εχουν δικο τους ονομα για τις αγριοσυκιες
    που δυστυχως δεν θυμαμαι
    ,

  88. sarant said

    Σας ευχαριστώ για τα νεότερα και τις ευχές!

    85: Και από Κάλυμνο ξέρεις;

  89. sarant said

    87: Ρίκια είναι τούρκικο (erigi)

  90. aerosol said

    Μπαίνω εκτάκτως από δανεικό λαπιτόπι για να ευχηθώ.
    Χρόνια πολλά Νίκο, με υγεία και καλοτυχία.

  91. gmallos said

    #87 Μπα…. Μούσμουλα τα λέμε (τα κορόμηλα)! Παίζει και το ερίκια, ακουστά τα έχω αλλά δεν ξέρω σε ποια περιοχή. Ίσως, όπως λέει ο Νικοκύρης, εκεί που είχε περισσότερους Τούρκους (π.χ. στο Μόλυβο).

    Και για να προλάβω, αυτά που αλλού λέγονται μούσμουλα, εμείς τα λέμε φραγκόμηλα.

  92. sarant said

    90: Δυστυχώς σε είχε πιάσει η σπαμοπαγίδα -αλλά οι ευχές είναι παντοτινές, ευχαριστώ!

  93. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    84.Έκκληση να κρατήσει,όποιος έχει, κουκούτσι με γλυκό τον καρπό από την παλιά ποικιλία και να το φυτέψει να σωθεί το είδος αυτό.(Γιάννη Μακριδάκη ακούς;). Στην Κρήτη χάθηκε από μας.Είμαι στην αναζήτηση κι από κει, μαζί με την παλιά γλυκόσαρκη λεμονιά.Λάιμ ολόγλυκο κι ευωδιαστό φανταστείτε.
    Γλυκοκούκουδες βερικοκιές τις λέγαμε.
    Κουκούδια, τα κουκούτσια

  94. maderius said

    91.Πραγματι ημουν στη Πετρα, ευχαριστω για τη διευκρινηση
    τις αγριοσυκιες που τα συκα τους δεν ειναι βρωσιμα ,τις λετε οσκιες η καπως ετσι;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: