Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η εκδήλωση για τον Δημήτρη Σαραντάκο (Κηφισιά, 10 Ιανουαρίου 2014)

Posted by sarant στο 19 Ιανουαρίου, 2014


Την Παρασκευή 10 Ιανουαρίου έγινε στην Κηφισιά, στην έπαυλη Δροσίνη, μια εκδήλωση με τίτλο «Δημήτρης Σαραντάκος – Στον απόηχο της αιολικής λογοτεχνικής σχολής». Η εκδήλωση διοργανώθηκε στα πλαίσια του Σεμιναρίου Σύγχρονης Ιστορίας του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Δήμου Κηφισιάς. Ο Βλάσης Αγτζίδης, που διευθύνει το Σεμινάριο, αποφάσισε στον φετινό κύκλο να εντάξει και μερικά λογοτεχνικά θέματα που έχουν σχέση με την ιστορία, κι έτσι διοργανώθηκε η βραδιά η αφιερωμένη στον πατέρα μου.

Μετά την εισαγωγή του Βλάση Αγτζίδη, στην εκδήλωση μίλησαν η Ντόρα Βακιρτζή, που εστιάστηκε κυρίως στη Λέσβο και την αιολική λογοτεχνική σχολή, ο Στρατής Ζαφείρης και ο Στάθης Λιδωρίκης, παλιοί φίλοι. συνάδελφοι και σύντροφοι του πατέρα μου, κι εγώ. Στο τέλος, πήρε για λίγο τον λόγο ο Κώστας Βαλέτας, εκδότης του περιοδικού Αιολικά Γράμματα (η φωτογραφία από κάτω είναι παρμένη τη στιγμή της ομιλίας του).

mim dsc6205

Φωτογραφίες της εκδήλωσης μπορείτε να δείτε στο ιστολόγιο Το Φιστίκι, που διατηρείται με φροντίδα της αδελφής μου. Η αίθουσα στην Έπαυλη Δροσίνη γέμισε μέχρι έξω, και είχα τη χαρά να ξαναδώ παλιούς φίλους, κυρίως (αλλά όχι μόνο) μηχανικούς.

Θα παραθέσω παρακάτω αφενός το γραπτό κείμενο της ομιλίας μου και αφετέρου ένα ηχητικό αρχείο με όλη (σχεδόν) την εκδήλωση -λείπει, όπως συνήθως, η αρχή, δηλαδή τα πρώτα λόγια από την εισαγωγή του Βλ. Αγτζίδη.

Το παραπάνω ηχητικό έχει όλους τους ομιλητές. Αν θέλετε να βρείτε κάποια συγκεκριμένη ομιλία, τα σημεία έναρξης είναι περίπου τα εξής:

0                  Εισήγηση Βλάση Αγτζίδη

3.27            Ντόρα Βακιρτζή

30.30        Στρατής Ζαφείρης (προηγείται ένα απόσπασμα που τραγουδάει ο πατέρας μου)

47.00       Στάθης Λιδωρίκης

1.06.00   Νίκος Σαραντάκος

1.38.00   Κώστας Βαλέτας – Κλείσιμο

Το κείμενο της ομιλίας μου ακολουθεί. Βέβαια, είπα και μερικά πράγματα εκτός κειμένου, που δεν τα έχω περάσει εδώ.

Καλησπέρα σας, θα ήθελα να ευχαριστήσω το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο του Δήμου Κηφισιάς για την πρόσκληση που μου έκανε, τον Βλάση Αγτζίδη για την επιλογή του σημερινού θέματος και την οργάνωση της εκδήλωσης, την κυρία Ντόρα Μπακιρτζή για τον αριστοτεχνικό τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε τα οργανωτικά αλλά και για την ομιλία της, τους παλιούς φίλους και συναδέλφους του πατέρα μου, τον Στρατή Ζαφείρη αλλά και τον Στάθη Λιδωρίκη, για όσα μας είπαν, αλλά και εσάς που ήρθατε, τόσο πολλοί, εδώ σήμερα να ακούσετε για τον Δημήτρη Σαραντάκο.

Στις παρουσιάσεις αυτές, η θέση του τελευταίου ομιλητή, που μου την επιφύλαξε η αλφαβητική σειρά, είναι ένα άβολο προνόμιο. Προνομιακή είναι, επειδή, καθώς μιλάει τελευταίος, έχει τη δυνατότητα να ανακεφαλαιώσει και να επισημάνει πράγματα που παρέλειψαν οι προηγούμενοι, αλλά και άβολη, αφού αφενός είναι πιθανό οι ακροατές να έχουν κουραστεί και αφετέρου αν έχει κρατήσει κάποιο ωραίο ανέκδοτο, μια τερπνή ιστορία από τη ζωή του παρουσιαζόμενου προσώπου, για να διασκεδάσει το ακροατήριό του, υπάρχει πάντοτε ο φόβος οι προηγούμενοι να προλάβουν να το πουν πρώτοι.

Η δική μου θέση σήμερα είναι διπλά άβολη, επειδή καλούμαι να μιλήσω όχι για κάποια μορφή των γραμμάτων μας που την αγάπησα μέσα από τα βιβλία, ή έστω για κάποιον λογοτέχνη με τον οποίο είχα συνδεθεί φιλικά, αλλά για τον ίδιο τον πατέρα μου· για τον πατέρα μου δεν μπορώ να μιλήσω μπροστά σε κόσμο, αν το κάνω κάποτε θα το κάνω όπως το έκανε εκείνος, δηλαδή με ένα βιβλίο· θα μιλήσω λοιπόν για τον συγγραφέα Δημήτρη Σαραντάκο και για τα βιβλία του.

Είπα πιο πριν πως είναι δύσκολο να μιλήσω για τον Δημήτρη Σαραντάκο, αλλά θα ήθελα να σας διαβάσω μερικά πολύ εύστοχα και συγκινητικά λόγια, που έγραψε ο γνωστός κριτικός και συγγραφέας Δημοσθένης Κούρτοβικ στην εφημερίδα «Τα Νέα», μετά την κυκλοφορία του τελευταίου βιβλίου του Σαραντάκου, του Βενετσιάνικου καθρέφτη, που εκδόθηκε πέρυσι, δηλαδή μετά τον θάνατό του, επειδή νομίζω πως αποτελούν μιαν έξοχη εισαγωγή.

Ο Δημήτρης Σαραντάκος ανήκει στην κατηγορία των συγγραφέων που είθισται ν’ αποκαλούνται «αυτοδίδακτοι». Πρόκειται για έναν όρο που ήταν ανέκαθεν αστείος, αλλά τώρα έχει γίνει και οξύμωρος, γιατί στις μέρες μας οι «αυτοδίδακτοι» συγγραφείς είναι οι μόνοι που διδάσκονται από άλλους πώς να γράφουν, στα σεμινάρια «δημιουργικής γραφής». Εν πάση περιπτώσει, ο Δημήτρης Σαραντάκος αποτελεί μια εντελώς ιδιαίτερη μορφή συγγραφέα, από τους λίγους εκείνους που σε κερδίζουν όχι με τη λόγια εκλέπτυνση της γραφής τους ούτε, από την άλλη, με τον «απελέκητο» λαϊκό λόγο τους ή τα συγκλονιστικά προσωπικά βιώματα που καταθέτουν αλλά με την πληθωρική και ωστόσο σεμνή, καλλιεργημένη και ωστόσο ανεπιτήδευτη προσωπικότητά τους, που την απλώνουν στο χαρτί με κάθε αθωότητα, χωρίς καμιά πρόθεση εντυπωσιασμού.

 Μέσα από τα βιβλία του των τελευταίων δεκαοκτώ χρόνων προβάλλει ένας άνθρωπος που μπορούμε ανενδοίαστα να τον χαρακτηρίσουμε επικούρειο: εύχαρις, πλήρως δεκτικός στις μικρές απολαύσεις της ζωής, αλλά και στοχαστικός. Συγχρόνως ένας άνθρωπος πολιτικός, παρατηρητικός, φιλομαθής, ανοιχτόμυαλος, ανεξίκακα είρων, συχνά με λυρική ή ελεγειακή διάθεση και πάντα με άγρυπνη συνείδηση. Το σατιρικό (και όχι μόνο) περιοδικό «Το φιστίκι», που εξέδιδε ώς πρόσφατα στην Αίγινα, ήταν πολύ αντιπροσωπευτικό της ιδιοσυγκρασίας του.

 Το παράξενο είναι ότι το βιογραφικό αυτού του ανθρώπου δεν θα σε προδιέθετε για έναν τέτοιο χαρακτήρα. Χημικός μηχανικός με θητεία στη βιομηχανία, στην τεχνική εκπαίδευση, στον ΕΟΤ και τέλος στην Αγροτική Τράπεζα, από την άλλη ενταγμένος στην Αριστερά σε ταραχώδεις φάσεις της διαδρομής της, θα περίμενε κανείς να είναι ένας από εκείνους τους συνταξιούχους του Δημοσίου που, όταν πιάνουν τη γραφίδα, παίρνουν πόζα γυμνασιάρχη ή από εκείνους τους στυφούς, εμμονικούς παλιούς αριστερούς, που αποπνέουν ισχυρογνωμοσύνη, γραφειοκρατική αγκύλωση και μνησικακία. Θα φανταζόταν κανείς, δηλαδή, το εντελώς αντίθετο του πραγματικού Δημήτρη Σαραντάκου.

Αναφέρθηκε ο ΔΚ στο περιοδικό Το φιστίκι που εξέδιδε ο πατέρας μου για πολλά χρόνια στην Αίγινα, αρχικά σαν ένθετο σε μια τοπική εφημερίδα, στη συνέχεια σαν αυτοτελές έντυπο, πρώτα εφημερίδα και μετά περιοδικό, και στο τέλος με διαδικτυακή μόνο παρουσία, χάρη στη φροντίδα και της αδελφής μου, της Ελένης Σαραντάκου. Στο Φιστίκι αρχικά συμμετείχαν πολλοί συντάκτες, αλλά όταν με τον καιρό κάποιοι από αυτούς αραίωσαν τις συνεργασίες τους, όπως συμβαίνει με όλα τα ερασιτεχνικά έντυπα ύστερα από κάποιο διάστημα, ο πατέρας μου ανέλαβε να γράφει το μεγαλύτερο μέρος της ύλης και, για να μην υπογράφει με το όνομά του όλα τα άρθρα, χρησιμοποιούσε επίσης ψευδώνυμα· κάποια άρθρα τα υπέγραφε ως Δημήτρης Γερμιώτης, υπενθυμίζοντας την καταγωγή του πατέρα του από το χωριό Γέρμα της Μάνης και κάποια άλλα ως Μήτσος Πληγωνιάτης, για να τιμήσει έτσι και τον εκ μητρός παππού του, που καταγόταν από το Πληγώνι, ένα χωριό της Λέσβου κοντά στη Μυτιλήνη.

Στο Φιστίκι λοιπόν υπήρχαν διάφορες μόνιμες στήλες, μία από τις οποίες ήταν μια στήλη με τίτλο «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους» και περιστασιακό υπότιτλο «Από την κλειδαρότρυπα της ιστορίας». Τα άρθρα της στήλης τα έγραφε ο πατέρας μου, αλλά τα υπέγραφε ως Δημήτρης Γερμιώτης. Κάποια στιγμή, όταν εγώ άρχισα να φτιάχνω ιστοσελίδες και να δημοσιεύω κείμενα στο Διαδίκτυο, έβαλα και αυτά τα κείμενα, σημειώνοντας μάλιστα ότι ο Δημήτρης Γερμιώτης είναι «μυστηριώδης λόγιος και συνεργάτης του περιοδικού για τον οποίο το μόνο που είναι γνωστό είναι ότι έλκει την καταγωγή από τη Γέρμα Λακωνίας και ότι πιθανότατα χρησιμοποιεί ψευδώνυμο».

Ο εκδότης Βαγγέλης Τρικεριώτης είδε τα κείμενα αυτά και μας έστειλε ένα μέιλ ρωτώντας αν θα είχε την αντίρρηση ο κ. Γερμιώτης να εκδοθούν σε βιβλίο· έτσι (και αφού φανερώθηκε η ταυτότητα του συγγραφέα) γεννήθηκε το βιβλίο του πατέρα μου «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους» (2008) και αργότερα δύο ακόμα, τα «Τι μας έμαθαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες» (2010) και «Σχίζοντας τις γραμμές των οριζόντων» (2011), από τον εκδοτικό οίκο Γνώση, τα οποία έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό ότι διαπνέονται από αγάπη για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, αλλά και από βαθιά γνώση του, γνώση που έχει προκύψει από μελέτη και των πρωτογενών πηγών. Στο πρώτο από αυτά ο συγγραφέας προβάλλει την ιλαρότητα και τη φιλοπαίγμονα διάθεση της αρχαιοελληνικής στάσης ζωής, θέλοντας να αντικρούσει την άποψη ότι «η αρχαία Ελλάδα ήταν ένας πληκτικός τόπος γεμάτος ρητά και γενικές απόλυτες»· στο δεύτερο αντιπαραθέτει την αρχαιοελληνική σκέψη στον φανατισμό και τη μισαλλοδοξία, επειδή πιστεύει ότι «ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο επίκαιρη και τόσο ζωτική η ανάγκη να μάθουμε τι μας είπαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες, να γνωρίσουμε τη διαύγεια, την τόλμη, τη μετριοπάθεια και την ευθύτητα της αρχαίας ελληνικής σκέψης» ώστε «να λευτερωθούμε από τρεις δυνάστες που κατατρύχουν σήμερα την ύπαρξή μας: τον φόβο, την προκατάληψη και την ασκήμια». Στο τρίτο βιβλίο, που είναι μια ιστορία των εξερευνήσεων της αρχαιότητας, επεκτείνεται πέρα από τον ελληνικό χώρο «όχι γιατί έπαψα να αγαπώ και να θαυμάζω την αρχαία ελληνική σκέψη, αλλά γιατί … δίπλα στα ελληνικά επιτεύγματα, παρουσιάζουν το ίδιο ή και μεγαλύτερο ενδιαφέρον και συναφή κατορθώματα άλλων αρχαίων λαών. Εξάλλου, πιστός στο θεμελιώδες ρητό μέτρον άριστον απορρίπτω τις υπερβολές εκείνων που θέλουν τους Έλληνες (τους αρχαίους βεβαίως) να υπερτερούν και να προηγούνται σε όλα».

Τα τρία αυτά βιβλία είχαν την τύχη να βρουν καλή διακίνηση στη βιβλιαγορά, με αποτέλεσμα να γνωρίσουν κυκλοφοριακή επιτυχία, ιδίως το πρώτο, να συμπεριληφθούν σε πίνακες ευπώλητων και να ανατυπωθούν. Θυμάμαι πως όταν ο πατέρας μου πήρε τα πρώτα του χρήματα από συγγραφικά δικαιώματα του «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους», τα έδωσε με καμάρι στη μητέρα μου σε έναν φάκελο όπου επάνω έγραφε ΗΔΗ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΗΜΑΣ ΤΡΕΦΕΙ, πράγμα που είναι υπαινιγμός σε ένα αρχαίο ανέκδοτο, με έναν σχολαστικό που τον είχε στείλει ο πατέρας του να σπουδάσει, αλλά αυτός ατύχησε και για να συντηρηθεί αναγκάστηκε να πουλήσει τα βιβλία του, αλλά μη θέλοντας να το ομολογήσει έστειλε στον πατέρα του γράμμα ΧΑΙΡΕ ΠΑΤΕΡ ΗΔΗ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΗΜΑΣ ΤΡΕΦΕΙ.

Ωστόσο, περισσότερο χαιρόταν ο πατέρας μου την καλή και απρόσκοπτη συνεργασία με τον εκδότη και κυρίως την επαγγελματικά άρτια διακίνηση, χάρη στην οποία αυτά τα τρία βιβλία του μπόρεσαν να φτάσουν στο ευρύ κοινό, σε αντίθεση με τα προηγούμενα, τα περισσότερα από τα οποία, κακά τα ψέματα, δεν βρήκαν την ανταπόκριση που τους άξιζε επειδή δεν διακινήθηκαν σωστά. Από τον ίδιον εκδοτικό οίκο κυκλοφόρησε, μετά τον θάνατό του, ένα ακόμα βιβλίο, οι νουβέλες «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης», τρεις ιστορίες χωρίς επιμύθιο, όπως είναι ο υπότιτλός τους. Πρόκειται για ένα βιβλίο που κινείται ανάμεσα στη μαρτυρία και τη μυθοπλασία. Και οι τρεις νουβέλες έχουν κοινό θέμα τον Εμφύλιο πόλεμο. Η πρώτη, η Χθόνια Οδύσσεια, που είναι και η αγαπημένη μου, περιγράφει την περιπλάνηση δύο ανταρτών μέσα στις σπηλιές της Λακωνίας, όπου καταφεύγουν διωκόμενοι μετά την κατάρρευση του Δημοκρατικού Στρατού. Χάρη σε ένα εξαιρετικό εύρημα, που δεν θα το αποκαλύψω, «η φαντασία του Σαραντάκου δίνει στο εφιαλτικό υπόγειο οδοιπορικό των δύο ανταρτών διαστάσεις μιας συναρπαστικής, σχεδόν ονειρικά γοητευτικής περιπέτειας, που θυμίζει κάπως Ιούλιο Βερν» (εδώ αντιγράφω την κριτική του Δημοσθένη Κούρτοβικ).

Τόσο στον Βενετσιάνικο Καθρέφτη, όσο και στα περισσότερα άλλα έργα του Σαραντάκου, μυθοπλαστικά ή όχι, η ιστορική διάσταση είναι πανταχού παρούσα. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το πρώτο χρονολογικά βιβλίο του (αν εξαιρέσουμε τα επιστημονικά), το χρονικό «Χαράλαμπος Κανόνης – Η ζωή και ο θάνατος ενός ανθρώπου», που το εξέδωσε το 1987, απαίτησε πολλή προσωπική έρευνα και εργασία ιστορικού για να γραφτεί: πρόκειται για τη βιογραφία ενός αδελφικού φίλου του πατέρα του συγγραφέα, ο οποίος εντάχθηκε στην εθνική αντίσταση με το ΕΑΜ και ακολούθησε την κοινή μοίρα τόσων και τόσων αγωνιστών και τελικά σκοτώθηκε στον εμφύλιο στη Χίο. Ο Σαραντάκος ταξίδεψε στη Χίο, περπάτησε στα μέρη που κρυβόταν ο καταδιωκόμενος Κανόνης, συνομίλησε με τους συντρόφους του, που τότε ακόμα ζούσαν, και γράφει στον πρόλογο του βιβλίου: Αν αφήσουμε να φύγουν οι ζωντανοί φορείς της μνήμης εκείνων των χρόνων, χωρίς να καταγραφεί η μαρτυρία τους, δε θ’ ανοίξουμε μονάχα το δρόμο για τους μυθοποιούς και τους παραχαράκτες, αλλά θα αφήσουμε στη λήθη και στην άγνοια των νεότερων όλους αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους, που έδωσαν τη ζωή τους για την λευτεριά και την προκοπή της Πατρίδας μας. Και θάναι τότε σαν να σκοτώθηκαν για δεύτερη φορά.

Η ίδια αγωνία άλλωστε τον έσπρωξε, μερικά χρόνια αργότερα, το 1992, να γίνει ιδρυτικό μέλος της ΕΔΙΑ, της Εταιρείας Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων 1940-1974. Ήταν μέλος του Διοικητικού της Συμβουλίου και δεξί χέρι του προέδρου της, του αειθαλούς Βαρδή Βαρδινογιάννη. Η ΕΔΙΑ κατάφερε, με εξαιρετικά περιορισμένα μέσα να διασώσει εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες αρχείων και κάθε λογής αρχειακό υλικό. Θα ξεχωρίσω την έκδοση «Αιγαίο Αρχιπέλαγος μαρτυρίων», όπου ο Δημήτρης Σαραντάκος συμμετείχε ενεργά στη σχεδίασή της και, όπως γράφει στον πρόλογο,

Πολύ πριν το ανακαλύψουν οι περιηγητές του 19ου και οι τουρίστες του 20ού αιώνα, το είχαν γνωρίσει οι δούλοι της αρχαιότητας, οι εκτοπισμένοι, οι εξόριστοι και οι φυλακισμένοι όλων των εποχών. Η Δήλος υπήρξε το μεγαλύτερο δουλεμπορικό κέντρο της Ανατολικής Μεσογείου και ήδη οι Ρωμαίοι έστελναν εξορίστους στη Γυάρο.
Πολύ πριν από τους τουριστικούς οδηγούς και τα δρομολόγια των κρουαζιερόπλοιων υπήρξαν άγραφοι οδηγοί των άγονων νησιών της εξορίας και δρομολόγια τρόμου και οδύνης, γνωστά μόνο στα θύματα της βίας και της καταπίεσης.
Το λεύκωμα που κρατάτε στα χέρια σας δεν είναι ιστορικό δοκίμιο και δε φιλοδοξεί να καλύψει το σημαντικό κενό που υπάρχει στην καταγραφή της νεότερης ιστορίας του Αιγαίου. Ας θεωρηθεί μικρή προσφορά στη μνήμη όσων θανατώθηκαν, μαρτύρησαν, ή απλώς ταλαιπωρήθηκαν στα 29 νησιά του Αιγαίου, που παρουσιάζει
.

Μετά την βιογραφία του Χαράλαμπου Κανόνη, και το επόμενο βιβλίο του Σαραντάκου ξεπληρώνει ένα χρέος. Πρόκειται για το «Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης» (1996, εκδ. Ερατώ), που είναι μια βιογραφία του πατέρα του συγγραφέα, του Νίκου Σαραντάκου, του παππού μου, που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης όταν συμμετείχε στο πνευματικό κίνημα της Λεσβιακής Άνοιξης. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά τερπνό βιβλίο, στο οποίο ο Σαραντάκος λειτουργεί σε τρία επίπεδα: αφενός, διηγείται τη βιογραφία του πατέρα του· αφετέρου, συγκεντρώνει (είτε παρένθετο στην αφήγηση, είτε στο παράρτημα) το ποιητικό και λοιπό έργο του πατέρα του, και, πράγμα που κάνει το βιβλίο πολύ πιο ενδιαφέρον και αξιοδιάβαστο, σε τρίτο επίπεδο χρησιμοποιεί μια τεχνική που θα την αναπτύξει και σε άλλα έργα του: καθώς ξετυλίγεται η αφήγηση, ο συγγραφέας ζουμάρει θα λέγαμε, σε αλλεπάλληλα σπαρταριστά επεισόδια, σε μερικά από τα οποία δεν πρωταγωνιστεί ο ίδιος ο βιογραφούμενος, που δίνουν στον αναγνώστη μια ζωηρή εικόνα της ελληνικής πραγματικότητας από τα 1900 ως τα 1960 περίπου, σαν μέσα από καλειδοσκόπιο, από την τραχιά Μάνη των αρχών του αιώνα, στον εργατικό Πειραιά του 1910, στη μποέμικη Αθήνα και την ακόμα πολυπολιτισμική Θεσσαλονίκη του 1920, στη Μυτιλήνη των λογίων και των ποιητών του 1930. Όπως άλλωστε γράφει ο Σαραντάκος στον πρόλογό του, «Παράλληλα, και καθώς ο Άχθος Αρούρης έζησε τα 74 από τα 100 χρόνια του αιώνα μας, προσπάθησα η αφήγησή μου να είναι κατά το δυνατόν απεικόνιση αυτού του αιώνα, που οι ιστορικοί βιάστηκαν, πριν ακόμα τελειώσει, να τον ονομάσουν Τρομερό, ενδέχεται όμως η αδέκαστη Ιστορία να τον πει κάποτε Μεγάλο» -θυμίζω ότι αυτά τα γράφει το 1995.

Ακολουθούν δυο βιβλία που τα θεωρώ πολύ σημαντικά και που δεν έχουν διαβαστεί όσο το αξίζουν. Ταυτόχρονα, δείχνουν την εξαιρετικά γόνιμη φαντασία του συγγραφέα, που δεν είχε φανεί στα προηγούμενα έργα του, που ήταν βιογραφικά.

Το πρώτο από αυτά τα βιβλία, που εκδόθηκε το 1999, λέγεται Οι εσταυρωμένοι Σωτήρες. Ιστορικό μυθιστόρημα το χαρακτηρίζει ο συγγραφέας του, στην πραγματικότητα όμως θα μπορούσαμε επίσης να το πούμε ιστορική μελέτη –ο συγγραφέας σκόπιμα απέφυγε αυτό τον χαρακτηρισμό επειδή, όπως γράφει στον πρόλογο, δεν ήταν ιστορικός ή θεολόγος αλλά απλώς μηχανικός. Ωστόσο, κάθε παράγραφος του κειμένου στηρίζεται σε πηγές, που παρατίθενται εξαντλητικά στο παράρτημα του βιβλίου, το οποίο έχει έκταση 130 σελίδων, πάνω από το ένα τρίτο του βιβλίου. Γράφει στον πρόλογο ο συγγραφέας: «Με το βιβλίο αυτό επιχειρώ να θεμελιώσω την εκδοχή ότι στις αρχές της χρονολογίας μας έζησαν και έδρασαν στην Παλαιστίνη τρεις μεγάλοι άνθρωποι, που και οι τρεις είχαν το όνομα Ιησούς –όνομα κοινότατο και δημοφιλές μεταξύ των Ισραηλιτών της εποχής…. Οι τρεις αυτοί άνθρωποι ήταν: Ο Ιησούς, ο γιος του ξυλουργού Ιωσήφ και της Μαρίας, που αργότερα έγινε ο Γαλιλαίος Χριστός, ο Ιησούς-Εμμανουήλ, γιος της Μαριάμ, θυγατέρας του ιερέα Ιωακείμ και της Άννας (που τον υιοθέτησε ο ιερέας Ιωσήφ και ο οποίος, αργότερα, έγινε γνωστός ως Ιησούς ο Ναζωραίος) και ο βασιλικής γενιάς πρίγκιπας Ιησούς, ο γιος του Ιούδα του Γαυλωνίτη και εγγονός του Εζεκία, από τον οίκο Δαβίδ». Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι ασυμφωνίες και οι αντιφάσεις των κειμένων της Καινής Διαθήκης αίρονται μόνο με την παραδοχή ότι οι πηγές αναφέρονται σε περισσότερα από ένα πρόσωπα, άσχετα μεταξύ τους, που έζησαν και έδρασαν την ίδια περίπου εποχή στην ίδια χώρα, είχαν το ίδιο μαρτυρικό τέλος, και με την πάροδο του χρόνου συγχωνεύτηκαν στον Ιησού Χριστό που όλοι γνωρίζουμε. Ανεξάρτητα από το αν στέκει η εικασία του Σαραντάκου, δεν παύει να είναι μια σαγηνευτική και εξαιρετικά πρωτότυπη σύλληψη.

Την ίδια γόνιμη φαντασία δείχνει ο Σαραντάκος και στο επόμενο χρονολογικά βιβλίο του, το οποίο είναι το πρώτο του αμιγώς μυθοπλαστικό έργο, έστω κι αν έχει και βιωματικά στοιχεία. Πρόκειται για το Έπος των Αριμασπών, που εκδόθηκε το 2004. Εδώ, το εύρημα του Σαραντάκου είναι ότι ένας κομπιναδόρος πρώην κομμουνιστής βρίσκει στην ΕΣΣΔ την αραβική μετάφραση ενός χαμένου αρχαιοελληνικού έπους και επιστρέφοντας στην Αθήνα επιχειρεί να το πλασάρει σε έναν μεγαλοεκδότη με «ελληναράδικες» τάσεις και σε δυο ρομαντικούς αμετανόητους αριστερούς. Στο βιβλίο διαπλέκονται τουλάχιστον τέσσερις ιστορίες: ο θρύλος για τον Αριστέα τον Προκοννήσιο, αρχαίο ταξιδευτή του 6ου π.Χ. αιώνα, που αναζήτησε τους μυθικούς Υπερβορείους και έφτασε μέχρι τη χώρα των Αριμασπών, πιθανόν τη Σιβηρία ή τη Μογγολία, έγραψε δε ένα έπος, χαμένο ήδη από την αρχαιότητα, τα Αριμάσπεια έπη, β) οι περιπέτειες των ελλήνων κομμουνιστών στον ΔΣΕ και στην Τασκένδη, γ) η ακμή και το θλιβερό τέλος ενός μεγαλοεκδότη (που είναι βασισμένος σε υπαρκτό πρόσωπο) και δ) η περεστρόικα στη δεκαετία του 1980 και η κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991.

Ακολουθεί, το 2006, ένα βιβλίο με βιωματικά πεζογραφήματα, το «Γιατί η θεία μου μπορεί και να πήγε στον Παράδεισο», τρία διηγήματα στα οποία ο Σαραντάκος θυμάται συγγενείς του, εξιστορεί την πορεία της ζωής του και ταυτόχρονα κάνει αναφορές στην ιστορία της τουρκοκρατούμενης Μυτιλήνης και τις επαφές με την αντίπερα όχθη της Μικρασίας, στους διωγμούς του 1914, στο πώς υποδέχτηκαν οι απλοί άνθρωποι τον ερχομό του ελληνικού στόλου και την απελευθέρωση της Λέσβου ή στην εθνική αντίσταση –και πάλι δηλαδή η ιστορική διάσταση είναι πανταχού παρούσα. Άλλωστε, όπως έχει γράψει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ, ο Δημ. Σαραντάκος ήταν «ένας συγγραφέας που είχε βαθύτατη ιστορική συνείδηση, αλλ’ αγκάλιαζε τη ζωή χωρίς να αισθάνεται πως πρέπει να λογοδοτεί διαρκώς στο ιστορικό παρελθόν».

Στη συνέχεια έχουμε το βιβλίο «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους», το 2008, που το ανέφερα ήδη μια και επέλεξα να αρχίσω τη σκιαγράφηση του έργου του πατέρα μου σχεδόν από το τέλος.

Χρονικό είναι και το επόμενο βιβλίο του, το 2008, με τίτλο «Μαθητές και δάσκαλοι», γραμμένο κατά παρότρυνση παλιών συμμαθητών του από το 1ο Γυμνάσιο Μυτιλήνης, με αναφορά σε κάποιους σπουδαίους δασκάλους τους (σαν τον Γιώργο Βαλέτα, τον Μίλτη Παρασκευαΐδη, τον Βασίλη Αρχοντίδη ή τον Απόστολο Αποστόλου, προσωπικότητες πανελλήνιας ολκής).

Είναι κι αυτό το βιβλίο μια έκφραση της αγάπης του για τη γενέτειρά του τη Μυτιλήνη, με την οποία διατήρησε πάντοτε δεσμούς. Μάλιστα, πρέπει να τονίσουμε ότι επί σειρά πολλών ετών ο πατέρας μου διατηρούσε τακτική εβδομαδιαία στήλη στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης, στην οποία εξέθετε τις απόψεις του για την επικαιρότητα. Το 2011 συγκέντρωσε τα καλύτερα από αυτά τα χρονογραφήματα (ή ίσως επιφυλλίδες) στο βιβλίο «Η αποκρουστέα μυθολογία».

Αν δούμε ένα χρονολογικό διάγραμμα των βιβλίων του Δημήτρη Σαραντάκου, παρατηρούμε ότι τα τελευταία χρόνια πυκνώνει η εκδοτική του παρουσία και παραγωγή. Έχουμε εδώ μια ακόμα επαλήθευση της παροιμίας «το αγώι ξυπνάει τον αγωγιάτη», καθώς ο συγγραφέας με κάθε νέο του βιβλίο αποκτάει ακόμα περισσότερο αυτοπεποίθηση, εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του και θέληση να καταπιαστεί με ακόμα πιο φιλόδοξα εγχειρήματα. Και, όπως και ο Καζαντζάκης, που παρομοίαζε τα βιβλία που είχε στα σκαριά με τα αγέννητα αυγά που έχει μέσα στην κοιλιά της η όρνιθα, έτσι κι ο πατέρας μου είχε στα σκαριά ή το μυαλό του άφθονα νέα έργα που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει.

Σε ένα «υπόμνημα προς τον εαυτό του» που το ανανέωνε και το τύπωνε ταχτικά, και που τελευταία φορά το επικαιροποίησε μια μέρα πριν από τον αναπάντεχο θάνατό του, αναπτύσσει όλα του τα λογοτεχνικά (και όχι μόνο) σχέδια σε βάθος πενταετίας. Παράδειγμα:

Χαμαί πέσαι δαίδαλος  αυλά (φάκελος XRISTOS)  Η επικράτηση των Χριστιανισμού, δοσμένη ως μυθιστόρημα και με απόψεις από την πλευρά των εθνικών. Σε προσχέδιο.

Τέτοια προσχέδια υπάρχουν άφθονα στα ηλεκτρονικά αρχεία του πατέρα μου, και βέβαια ποτέ δεν θα ολοκληρωθούν δυστυχώς, αφού εκείνος δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Ωστόσο, πεθαίνοντας άφησε έτοιμα τρία βιβλία. Το ένα από αυτά το εκδώσαμε πέρυσι, και το ανέφερα ήδη, τον Βενετσιάνικο καθρέφτη. Πολύ εκτενέστερο αλλά και πολύ ενδιαφέρον είναι το αυτοβιογραφικό του αφήγημα «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια», στο οποίο αφηγείται τη ζωή του, όχι όμως γραμμικά αλλά, σύμφωνα με την αγαπημένη του τεχνική, ζουμάροντας σε εφτά από τα καλοκαίρια που έζησε, τα καλοκαίρια του 1936, 1939, 1944, 1952, 1961, 1973 και 1985.

Το έργο αυτό, έργο ωριμότητας, είναι έτοιμο και ελπίζουμε να εκδοθεί μέσα στη χρονιά. Πολλά αποσπάσματά του έχουν δημοσιευτεί στο ιστολόγιό μου «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία», που διατηρώ από το 2009 και έχουν δεχτεί πολύ ευνοϊκές κριτικές, για να μην πω ότι είχαν φανατικούς αναγνώστες. Στο ιστολόγιο αυτό αναδημοσίευα άλλωστε, κάθε Τρίτη, τα χρονογραφήματα που έγραφε ο πατέρας μου στο Εμπρός της Μυτιλήνης, κι έτσι σιγά-σιγά ο πατέρας μου απέκτησε ένα σταθερό κύκλο αναγνωστών, και διάβαζε με πολύ ενδιαφέρον τα σχόλιά τους, διότι, όπως ξέρετε, τα ιστολόγια προσφέρουν την άμεση αναπληροφόρηση, κάτι που είναι πολύτιμο για κάθε συγγραφέα. Μετά τον θάνατό του, συνέχισα να βάζω δικά του κείμενα, αλλά τώρα πια κάθε δεύτερη Τρίτη, για να κρατήσουν περισσότερο, μια και τώρα δεν μπορεί να γράψει άλλα. Έβαλα σε αποσπάσματα ένα μεγάλο μέρος από τα «Εφτά καλοκαίρια» και τώρα έχω προχωρήσει στο «Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης». Με συγκινεί πολύ που ο Δημήτρης Σαραντάκος εξακολουθεί να διαβάζεται και τώρα που δεν είναι πια κοντά μας, όπως επίσης πολύ συγκινητική ήταν, για όλους εμάς τους οικείους του, η σημερινή εκδήλωση. Σας ευχαριστώ.

36 Σχόλια προς “Η εκδήλωση για τον Δημήτρη Σαραντάκο (Κηφισιά, 10 Ιανουαρίου 2014)”

  1. Καλημέρα 😉 Μα τί όμορφο και κατατοπιστικό άρθρο, γεμάτο αγάπη και σεβασμό!! Ομολογώ ότι με έκανε να θέλω να διαβάσω όλα τα βιβλία του Δημήτρη Σαραντάκου! Τώρα τελευταία ενδιαφέρομαι πολύ για τα Γνωστικά ευαγγέλια και τα Απόκρυφα και βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα την ιδέα των τριών ιστορικών προσώπων με το κοινό όνομα Ιησούς.
    Όσο για τα βιβλία για τους ΑΗΠ, θα αρχίσω να τα κάνω δώρο σε διάφορους ελληνοβαρεμένους που ξέρω, μπας και ξελαμπικάρουν λιγάκι 😉

  2. «Ο Δημήτρης Σαραντάκος ανήκει στην κατηγορία των συγγραφέων που είθισται ν’ αποκαλούνται «αυτοδίδακτοι». Πρόκειται για έναν όρο που ήταν ανέκαθεν αστείος, αλλά τώρα έχει γίνει και οξύμωρος, γιατί στις μέρες μας οι «αυτοδίδακτοι» συγγραφείς είναι οι μόνοι που διδάσκονται από άλλους πώς να γράφουν, στα σεμινάρια «δημιουργικής γραφής»»
    Θα μπορούσα να προσθέσω»και βραβεύονται εκ περιτροπής από όλες τις υπάρχουσες «σχολές» στους διαγωνισμούς νέων λογοτεχνών»

    ισως ο όρος πηγαίος να του ταίριαζε καλύτερα, εξ άλλου όλοι οι θεωρούμενοι μεγάλοι έλληνες συγγραφείς δεν νομίζω ότι είχν περάσει τέτοια σεμινάρια

  3. leonicos said

    Η φωτογραφία είναι γνήσια, το βεβαιώνω!

  4. leonicos said

    Μπορεί να το βεβαιώσει και ο Γς αλλά δεν ξύπνησε ακόμα

  5. leonicos said

    @2 Τζ, έλαβα κι εγώ μέρος σ’ έναν τέτοιο. Το τι κοινοτοπίσ βραβεύτηκε δεν λέγεται! Κοπιπαστές ιδέες, φράσεις, παραγραφοποιήσεις κ.ο.κ. Εκτός δε τούτου, προφανώς για διαφημιστικούς λόγους, προβαλλόταν και η ‘σπουδή’. Να τους χαίρονται!

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια, τα καλά λόγια και το πιστοποιητικό γνησιότητας!

    1: Αν δεν βρείτε στο εμπόριο τους Εσταυρωμένους σωτήρες, στείλτε ένα μέιλ στο σαραντπαπάκιpt.lu μήπως και έχει μείνει κανένα.

  7. leonicos said

    Ο Νικ Νοικ είναι αυτός που κρατάει το πιγούνι του

  8. leonicos said

    Φάτσα να σου πετύχει!

  9. leonicos said

    Ήταν και κάποιες εκεί πίσω που τον βρήκαν γοητευτικό. Βεβαίως όταν είδαν τον Γς έπεσαν κάτω, αλλά μέχρις εκείνη τη στιγμή δεν τον είχαν εντοπίσει.

  10. leonicos said

    δεν είχαν τα γυαλιά τοπυς στην τσάντα τους

  11. Ορεσίβιος said

    «…ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο επίκαιρη και τόσο ζωτική η ανάγκη να μάθουμε τι μας είπαν επιτέλους οι αρχαίοι Έλληνες, να γνωρίσουμε τη διαύγεια, την τόλμη, τη μετριοπάθεια και την ευθύτητα της αρχαίας ελληνικής σκέψης» ώστε «να λευτερωθούμε από τρεις δυνάστες που κατατρύχουν σήμερα την ύπαρξή μας: τον φόβο, την προκατάληψη και την ασκήμια».

    Και η ασκήμια εξαπλώνεται σαν ιός.
    Να είσαι καλά Νίκο, που κάνεις τόσα πολλά για την έκδοση των βιβλίων του Μίμη Σαραντάκου. Κάθε ζωή είναι σπουδαία «όταν καταλήγει σε ένα βιβλίο». Πολύ περισσότερο που στα βιβλία του πατέρα σου, μέσα από τα προσωπικά του βιώματα (και των ηρώων του) συναντάμε την Ιστορία. Είναι αυθεντικός κι αυτό αποτυπώνεται στα γραφτά του.
    [Είδες; Είναι αυθεντικός έγραψα κι όχι ήταν!].

  12. Όσα έργα του πατέρα σου έχουν εξαντληθεί και δεν υπάρχει προοπτική να επανεκδοθούν, μήπως θα ήταν σκόπιμο να τα δημοσιεύσεις στο Διαδίκτυο;

  13. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Σε όποια παρουσίαση παρευρίσκεται αυτός ο ΓουΣού, πάντα κάτι συμβαίνει με τον προτζέκτορα. Τυχαίο;
    (ξύπνα βρε, πέρασε ο όρθρος!)

  14. sarant said

    12: Δεν έχεις άδικο, το σκέφτομαι κι αυτό.

  15. Yannis said

    Πολύ ωραίο ξεκίνημα για μια Κυριακή!

    Κι εμένα θα με ενδιέφερε μια καλή ηλεκτρονική έκδοση των βιβλίων. Δίνει πολλές δυνατότητες στον αναγνώστη (και τον απελευθερώνει από ένα μεγάλο βάρος 🙂 )

  16. Η γνωστή φάτσα του Νικοκύρη είναι ενσωματωμένη, άλλωστε, στο ηχητικό αρχείο.

  17. Ο Μίμης ήταν ένας πολύ ζωντανός άνθρωπος, για κάποιους νεότερους τότε ο πατριάρχης μας. Κρίμα που δεν το ήξερα, θα ερχόμουν. Θυμάμαι με πόσο ενθουσιασμό μου έδωσε τη συνέντευξη, φωτογραφίες και πολύ υλικό για εκείνο το αφιέρωμα στο Ενημερωτικό Δελτίο του ΤΕΕ! Πολύ ωραία η πρωτοβουλία.

  18. Γς said

    13:
    Ναι δουλειά του Γς-πότερ ήταν. Νόμιζα ότι θα ερχόταν κι ο «You-Know-Who», ο «He-Who-Must-Not-Be-Named» ο «the Dark Lord».

    Τελικά είδα και τον Λεώ, που δεν το είδε αυτό, ή εσκεμμένως το άφησε ασχολίαστο (;)

    Φυσιογνωμιστής από τα γραπτά του Λεώ;
    Ο Γς!
    Όπως τον είχα φανταστεί.
    Μάτια καβαφικά και χείλια σε μισοσοβαρό, μισοπονηρό μειδίαμα.
    Ομορφούλης!

  19. sarant said

    17: Κατερίνα, κρίμα που δεν ήρθες, ήταν μπόλικοι ΧΜ. Το είχα αναγγείλει, αν και όχι με πολλές τυμπανοκρουσίες.

  20. Ο Νικοκύρης ξεκινάει να μιλάει εδώ.

  21. nirevess said

    Απ’ όσο γνωρίζω, οι Άραβες δεν μετέφρασαν καθόλου ελληνική ποίηση ούτε δραματουργία, αλλά μόνο φιλοσοφία, μαθηματικά και επιστήμες:

    (Wikipedia, Transmission of the Classics)
    Most scholars agree that during this period rhetoric, poetry, histories, and dramas were not translated into Arabic, since they were viewed as serving political ends which were not to be sought after in Arab states. Instead, philosophical and scientific works were almost the entire focus of translation. This has been disputed by a minority of scholars, however, who argue that stories such as Arabian Nights carry clear parallels to Greek literature—evidence that many Arabs were familiar with Greek humanities more than is thought.[26]
    [26] Long, Pamela O. Technology and Society in the Medieval Centuries Byzantium, Islam, and the West, 500-1300. Washington DC: American Historical Association, 2003, p. 96.

    Αν λοιπόν οι Άραβες πιθανότατα δεν μετέφρασαν Όμηρο και Αισχύλο, θα μετέφραζαν το…Έπος των Αριμασπών; Δεν μπορώ να καταλάβω πώς το σκέφτηκε αυτό ο πηγαίος πράγματι συγγραφέας, αλλά και γνώστης της αρχαιότητας απ’ ό,τι φαίνεται, Δημήτρης Σαραντάκος.

    Χαμαί πέσαι => χαμαί πέσε, εκτός αν το άφησες έτσι για το sic του πράγματος.

  22. sarant said

    21: Δεν ξέρω αν η αραβική μετάφραση είναι εύρημα του πατέρα μου ή αν κάπου υπάρχει κάποια μνεία. Η επισήμανσή σου είναι εύστοχη, αλλά θα σου πει κάποιος ότι το έπος των Αριμασπών είχε αξία ως πηγή γεωγραφικών πληροφοριών.

  23. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    «Φράξια των χημικών» 🙂 ακούγεται στην εκδήλωση λίγο πριν αρχίσει, με καθαρή ωραία φωνή,στην αιολική λαλιά,το τραγούδι του ο Δημήτρης Σαραντάκος.
    Αισθάνεσαι τη γνήσια θερμή ατμόσφαιρα.Ωραία εκδήλωση πραγματικά!
    Μου έμειναν οι φράσεις «δε συγκρουόταν εύκολα, έδινε χώρο στους νέους»,κεφαλαιώδους σημασίας προτερήματα καθώς και το άρθρο του με αφορμή το Νόμπελ φυσικής το 2010 για το γραφένιο,όπου μιλάει για μια άλλη Ελλάδα που υπάρχει και που επιμελώς αποσιωπούν τα Μέσα Μαζικού Εκμαυ-λισμού.
    Άξιος αιώνιας μνήμης

    σ.σ
    Για την ομορφιά των λογοτεχνικών γραπτών του που την έχω απολαύσει από το ιστολόγιο και από το Βενετσιάνικο Καθρέφτη,έχω εκφραστεί. Και λέω ξανά: δίκαια αείμνηστος. Άφησε αποτύπωμα και διακριτό χνάρι,μέσα στον μπουχό ταραγμένων δεκαετιών.

  24. Alexis said

    Καλησπέρα.
    Δηλώνω κι εγώ φίλος των έργων του Δημήτρη Σαραντάκου, τον οποίο βέβαια έχω γνωρίσει μέσα από το παρόν ιστολόγιο.
    Θα προσπαθήσω εν καιρώ να αποκτήσω και κάποια από τα βιβλία του που μου φαίνονται εξαιρετικά ενδιαφέροντα.
    Κρίμα που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το «Χαμαί πέσαι δαίδαλος αυλά¨ . Θα είχε τρομερό ενδιαφέρον, τουλάχιστον για τα δικά μου ενδιαφέροντα.
    Θα ήθελα να ήμουν στην Αθήνα για να έρθω στην εκδήλωση…

  25. Αρκεσινεύς said

    Μια πολυσχιδής προσωπικότητα ο αείμνηστος Δ.Σαραντάκος. Πολυτάλαντος και πολυμαθής. Η εκφραστική του δεινότητα στην απλότητά της συναρπάζει τον αναγνώστη. Μέσα από τα γραπτά του φαίνεται η αγάπη για τη ζωή, η ανιδιοτελής προσήλωση στο ωραίο, το δίκαιο και το υψηλό, η πίστη στον αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία. Μεγάλη απώλεια ο πρόωρος θάνατος όχι μόνο για την οικογένειά του, αλλά και για την ελληνική λογοτεχνία.

  26. Maria G said

    Αγαπητέ Νίκο,
    συγχαρητήρια για την εκδήλωση! Ο πατέρας μου και εγώ την ακούσαμε από το ηχητικό αρχείο. Εκ μέρους του μπαμπά μου σας μεταφέρω την αγάπη του για τα βιβλία του δικού σας πατέρα του οποίου τα έργα διαβάζει επί χρόνια και τον συντροφεύουν.
    Εγώ από την πλευρά μου δηλώνω φίλη των δικών σας έργων (ξεχωρίζω το “Οι Λέξεις έχουν τη δική τους Ιστορία” και ”Το αλφαβητάρι των ιδιωματικών εκφράσεων”) περισσότερο λόγω επαγγέλματος.
    Ελπίζω να έχω την ευκαιρία να σας γνωρίσω και προσωπικά (βρίσκομαι πλέον αρκετά κοντά στην επαγγελματική σας έδρα) αφού με τη βιβλιογραφία έχετε υπάρξει μέντορας μου σε πολλές εργασίες! Και πάλι συγχαρητήρια και καλή συνέχεια.

  27. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    26: Πολύ ωραία, ευχαρίστως!

  28. Γς said

    23 @ ΕΦΗ ΕΦΗ

    >καθώς και το άρθρο του με αφορμή το Νόμπελ φυσικής το 2010 για το γραφένιο.

    Ναι έγινε αναφορά από τον ομιλητή Λευτέρη Λοιδορίκη, ο οποίος φανερά συγκινημένος δήλωσε πόσο ευγνώμων είναι στον Δ. Σαεαντάκο που ανέφερε στο άρθρο αυτό και τη συμβολή του ιδίου.

    Πράγματι ο επίκουρος καθηγητής του Παν. Ιωαννίνων Ελευθέριος Λοιδωρίκης συνεργάστηκε με τους δύο νομπελίστες για τη δημιουργία του θεωρητικού υπόβαθρου δύο φαινομένων που αφορούν το γραφένιο.

    >“Φράξια των χημικών” ακούγεται στην εκδήλωση

    Ναι ήταν ένα σωρό χημικοί.
    Τόσοι πολλοί που στο τέλος άρχισα τα τρελά μου και τους είπα ότι μην τον υπολογίζουν και πολύ τον Νικοκύρη στο σινάφι τους. Ότι είναι φιλόλογος και εξωμότης τώρα πια της χημείας και ότι έχει το μεγαλύτερο μπλογκ και άλλα τέτοια. Λες και πρώτη φορά τον έβλεπαν.

    Η κυρά μου όμως το πήρε αμέσως πρέφα. Ότι ήταν μια μεγάλη παρέα φίλων της οικογένειας, συναδέλφων και συναγωνιστών του κυρ Δημήτρη.
    Κι άρχισε να με κοιτάζει με μισό μάτι στην επιστροφή, που τώρα στα γεράματα …
    Και πήγε να με ψαρέψει:

    -Ολο κουκουέδες ήτανε, έ;

  29. gbaloglou said

    Βρήκα το «Σχίζοντας τις Γραμμές των Οριζόντων» ***στο ταξιδιωτικό τμήμα*** της «Πρωτοπορίας» (Θεσσαλονίκης), προσφορά στα 4,95: συγκινητικό!

    [Λίγο τα μπερδεύει ο Μίμης στην τελευταία (μυθ)ιστορία («Η ανακάλυψη της Αμερικής από Χιώτες ναυτικούς») … διπλασιάζοντας τον Κολόμβο! (ΔΕΝ υποστηρίζει την περί Ελληνικής καταγωγής του Κολόμβου θεωρία, ούτε αυτήν της ανακάλυψης της Αμερικής από Χιώτες ναυτικούς, ούτε είναι δικός του ο διπλασιασμός και η θεωρία περί ύπαρξης ενός πρεσβύτερου Βυζαντινού Κολόμβου (με Ισπανικό όνομα Κριστόμπαλ Κολόν και Ελληνικό όνομα Χριστόφορος Δισύπατος Παλαιολόγος), αλλά την εναντίον αυτής της θεωρίας επιχειρηματολογία του δυσκολεύτηκα να την παρακολουθήσω.)]

    *όπως όμως διαβάζω παραπάνω … τριπλασιάζει τον Ιησού στους «Εσταυρωμένους Σωτήρες» 🙂

  30. tofistiki said

    Καλησπέρα! Επιτέλους, αξιώθηκα να ανεβάσω στο Φιστίκι την βιντεοσκόπηση της εκδήλωσης που είχε την καλοσύνη να μας στείλει κ. Αγτζίδης.

    Μπορείτε να την παρακολουθήσετε σε τρία μέρη, στο τέλος της ανάρτησης που είχα κάνει για την εκδήλωση.

    🙂

  31. sarant said

    Μπράβο!

  32. Γς said

    28:
    Είχα μπερδευτεί.
    Στην ομιλία του ο Στάθης Λιδωρίκης μίλησε με συγκίνηση για κάτι που τον «αφορούσε προσωπικά», για την αναφορά του Δημήτρη Σαραντάκου στη συμβολή του Ελληνα φυσικού στις έρευνες για το γραφένιο.
    Είχα μείνει με την εντύπωση ότι ήταν ο ίδιος.
    Δεν ακούστηκε και καλά στην ομιλία του. Κάτι μου πέρασε από το νου αλλά Στάθης Λιδωρίκης και Ελευθέριος Λοιδωρίκης με μπέρδεψαν περισσότερο.
    Ο ένας με γιώτα και ο άλλος με όμικρον γιώτα. Πατήρ και υιιός;

  33. sarant said

    Ναι, πατέρας και γιος. αλλά νομίζω ότι και οι δυο γράφουν το επώνυμό τους με ί.

  34. Γς said

    33:
    Ορίστε

  35. sarant said

    Περίεργο -πάντως η γραφή με οι δεν έχει βάση.

  36. tofistiki said

    Περί γραφενίου, με αναφορά στον Λευτέρη Λιδωρίκη, είχε γράψει και στο Εμπρός ένα άρθρο, που είχε αναδημοσιευτεί στο Φιστίκι:
    Υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε <span>%d</span> bloggers: