Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Όπου γνωρίζουμε τον κύριο Θεόδωρο

Posted by sarant στο 4 Φεβρουαρίου, 2014


mimis_jpeg_χχsmallΕδώ και λίγο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή είναι η ένατη συνέχεια, και κανονικά θα δημοσιευόταν την προηγούμενη Τρίτη, δημοσίευση που αναβλήθηκε για προσωπικούς λόγους. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Να θυμίσω ότι στην προηγούμενη συνέχεια είχαμε δει τον παππού μου τραπεζικό υπάλληλο στη Μυτιλήνη, που αναγκάστηκε να αφήσει το νησί αναπάντεχα (και μαζί την κοπέλα που είχε ερωτευτεί) όταν κλήθηκε να υπηρετήσει το υπόλοιπο της θητείας του. Παρέλειψα το σύντομο κεφάλαιο της θητείας στη Θεσσαλονίκη και τώρα φτάνουμε σε ένα ιντερμέτζο, γύρω στα 1925 ή 1926, όπου ο παππούς μου έχει απολυθεί από τον Στρατό και επιστρέφει στην Αθήνα, στα κεντρικά της Εμπορικής Τράπεζας, περιμένοντας να τοποθετηθεί κάπου.

Γυρίζοντας από τη Θεσσαλονίκη ο Νίκος Σαραντάκος ξανάσμιξε με την παλιά του παρέα, στην οποία όμως είχε, κατά την απουσία του, προστεθεί ένα καινούργιο μέλος. Να πώς περιγράφει το ξανασμίξιμό του με την παρέα και τη γνωριμία του με το νέο μέλος της ο ίδιος σ’ ένα κείμενο του, που έμεινε ημιτελές:

Ήτανε βράδυ. Εκείνη την ημέρα είχα έρθει απ’ τη Θεσσαλονίκη κι όπως ήταν φυσικό έσπευσα μόλις βράδυασε στο μαγέρικο του Χαράλαμπου, όπου όλοι οι φίλοι ανυπομονούσαν να με δουν και να με  καλοσωρίσουν. Ήτανε φυσικό επίσης να γίνουν σπονδές και να καεί το  πελεκούδι.

Έλειπα στη Θεσσαλονίκη ένα χρόνο περίπου κι η ανυπομονησία των  φίλων, όταν έμαθαν πως γύρισα, ήτανε στο σημείο ζέσης. Έτσι μόλις μπήκα  το βράδυ στο μαγέρικο τους ηύρα όλους εκεί, στην καθημερινή γωνιά της  παρέας, στην οποία σύμφωνα με μια σιωπηλή συμφωνία δεν πήγαιναν ποτέ  άλλοι πελάτες. Καλωσορίσματα, αγκαλιές, φιλιά, χτυπήματα στην πλάτη κι όλες  γενικώς οι εκδηλώσεις εγκαρδιότητας και αγάπης. Μόνο ένας, ψηλός και  μαύρος, με γένια και τραγιάσκα, που καθότανε με την παρέα μου, δε με  καλωσόρισε αλλά απλώς σηκώθηκε και με κοίταζε βλοσυρός και μάλιστα με  κάποιαν εχθρότητα.

Μόλις πέρασε ο πρώτος ενθουσιασμός μου λέει ο Μιχάλης: «Αλήθεια, να σε συστήσω με τον κύριο Θεόδωρο. Κύριε Θεόδωρε ο  αδερφός μου ο Νίκος».

Ο ούτω αποκληθείς κύριος Θεόδωρος έφερε το αριστερό του χέρι  μπροστά στο στόμα του σε απόσταση δέκα περίπου πόντων με την παλάμη  προς τα μέσα, ενώ ταυτοχρόνως μου έτεινε το δεξί για χειραψία. Η  χειραψία που ακολούθησε όμως ήταν εντελώς μονομερής. Έμοιαζε σα να  επιχειρούσα χειραψία με ένα ξύλο ή ένα οποιοδήποτε άλλο άψυχο αντικείμενο θερμοκρασίας 36 1/2 βαθμών Κελσίου. Το χέρι που μου έτεινε  ο μουσοτραφής άγνωστος έμεινε τελείως ουδέτερο όταν το αγκάλιασε η  παλάμη μου.

Πολύ αργότερα διάβασα στο μυθιστόρημα του Ντίκενς «Δόμβεϋ και  Υιός»: «Του έτεινε την χείρα με την προθυμίαν ανθρώπου που περιμένει  να δεχθεί ηλεκτροπληξίαν, αυτός δε την έπιασε όπως θα έπιανε ένα ψάρι ή  άλλο γλοιώδες αντικείμενον».

Αργότερα επίσης έμαθα ότι το ανεξήγητο κόλπο, να φέρνει την  αριστερή παλάμη μπρος στο στόμα του όταν μιλούσε, δεν ήταν παρά πράξη  λεπτότητας και ευγένειας ανώτερης ποιότητας: έτρωγε κατά κανόνα σκόρδα  και για να μην αισθάνεται ο συνομιλητής του την κακοσμία εκάλυπτε  στοιχειωδώς το στόμα του με την παλάμη του αριστερού γιατί το δεξί του  χρειαζόταν για να υπογραμμίζει τα λεγόμενά του με κατάλληλες  χειρονομίες.

Κάτσαμε στο τραπέζι και φάγαμε ποτίζοντας το φαΐ μας με άφθονο  κρασί, λέγοντας χίλια δυο αστεία και αφηγούμενοι ευτράπελα επεισόδια  του βίου μας. Όμως ο ψηλός και μαύρος κύριος Θεόδωρος, που επιδεικτικά δεν μετείχε στην ευθυμία μας, καραδοκούσε επιμόνως να λάβει τον λόγο.  Οι φίλοι που τον ήξεραν, ενδώσανε αφανώς στην επιθυμία του και μου δώσαν με νοήματα να καταλάβω πως θα έπρεπε να κάνω και γω το ίδιο. Κι  έτσι ο κ. Θεόδωρος πήρε τη συζήτηση στα χέρια του.

[…]

Τις επόμενες μέρες ο Νίκος Σαραντάκος έμαθε περισσότερα για τον καινούργιο γνώριμο. Ο κύριος Θεόδωρος καταγόταν από τη μέσα Μάνη κι ανήκε σε παλιά, πολύκλαδη και πολυπληθή οικογένεια. Ήταν μελαχρινός, πανύψηλος, και με ηράκλεια δυνάμη. Ακούραστος πεζοπόρος και δεινός κολυμβητής, εκάλυπτε ακόπως μεγάλες αποστάσεις σε στεριά και θάλασσα, χωρίς να χρησιμοποιεί οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο. Αν μπορούσε να πετάξει, θα το επιχειρούσε για να είναι τελείως αυτάρκης. Απεχθανόταν τα μεταφορικά μέσα και μόνο για τις μακρινές μετακινήσεις του έστεργε να χρησιμοποιεί σιδηρόδρομο, το μόνο μέσον μεταφοράς που παραδεχόταν. Το να πάει με τα πόδια (αποστολικώς όπως έλεγε), από το χωριό του στο Γύθειο ή και στην Καλαμάτα ακόμα, ήταν κάτι το φυσικό και συνηθισμένο. Ο συνήθης περίπατός του ήταν «δυο καλές σφεντονιές τόπος» ό εστί μεθερμηνευόμενον τουλάχιστον δέκα χιλιόμετρα. Ουδέποτε ανέβηκε σε ράχη υποζυγίου και ουδέποτε μπήκε οικειοθελώς σε αυτοκίνητο ή πλοίο. Σε σχετική παρατήρηση φίλου του μνημόνευε τον Σκύθη Ανάχαρση, που στην ερώτηση: Ποιοί είναι περισσότεροι, οι νεκροί ή οι ζωντανοί, παρατήρησε:

– Και τους πλοϊζομένους πού τίθεις;

Εντούτοις δε φοβόταν τη θάλασσα και μπορούσε να κολυμπά επί ώρες σε τεράστια απόσταση από την ακτή. Σ’ ένα τέτοιο πολύωρο κολύμπι έπιασε μια σουπιά και καθώς πεινούσε μονίμως την έφαγε ζωντανή ώσπου να φτάσει στην ακτή, πετώντας μόνο το κόκαλό της.

Η όρεξή του ήταν ακόρεστη, αντάξια του Γαργαντούα, και σπανιότατα αισθανόταν χορτάτος. Παροιμιώδης έμεινε η συνταγή σαλάτας που συνιστούσε: «Παίρνεις μισή οκά πατάτες, τις βράζεις και τις ξεφλουδίζεις. Κόβεις μια οκά ντομάτες, καθαρίζεις μισή οκά κρεμμύδια και δυο καλά κεφάλια σκόρδα. Τα βάζεις όλα σ’ ένα γκαζοτενεκέ, ρίχνεις μπόλικο λάδι, αλάτι και ξίδι και τα τρως μ’ ένα καρβέλι ψωμί».

Εννοείται ότι η ποσολογία ήταν για ένα άτομο με τη δική του όρεξη.

Ο κύριος Θεόδωρος αρχικά προοριζόταν για αστυνομικός και πήγε στη σχολή αστυφυλάκων στην Κέρκυρα, αλλά γρήγορα την εγκατέλειψε, αποκτώντας από τη σύντομη φοίτησή του εκεί, βαθιά και ισόβια αποστροφή για την Αστυνομία και τους αστυνομικούς. Μετά τη σχολή αστυφυλάκων, παρά τα πενιχρότατα οικογενειακά οικονομικά μέσα, και καθώς ο πατέρας του ήταν παπάς, αποφάσισε να σπουδάσει θεολόγος. Γράφτηκε στη Θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και την έβγαλε κυριολεκτικώς σπαρτιάτικα, ζώντας σε κάποιο υπόγειο, φορώντας το ίδιο ρούχο ολοχρονίς και μελετώντας σκληρά. Τελικά αποφοίτησε σε τέσσερα χρόνια με βαθμό λίαν καλώς. Τέρας μνήμης και υπομονής, έπαιζε στα δάχτυλά του την ποιμαντική και τη δογματική, αλλά πολύ σύντομα άρχισε να διατυπώνει θεωρίες, τις οποίες οι καθηγητές και οι συμφοιτητές του χαρακτήριζαν επιεικώς αιρετικές.

Σ’ αυτό φαίνεται πως έμοιασε του πατέρα του, τον οποίο η χωριάτικη δεισιδαιμονία θεωρούσε κάτι σαν μάγο. Το γεγονός είναι ότι ο πατέρας του στη διαθήκη που άφησε πεθαίνοντας όριζε: το πτώμα του να καεί και η τέφρα του να διασκορπιστεί το μεσονύκτιον ασελήνου νυκτός, ενώ θα πνέει ισχυρός απόγειος άνεμος, από το ακρωτήριον Ταίναρον, εις τρόπον ώστε να καταλήξει εις το πέλαγος. Δεν έχει εξακριβωθεί εάν ο κύριος Θεόδωρος εξετέλεσε την πατρική εντολή.

Τελειώνοντας το Πανεπιστήμιο ο Θεόδωρος ήξερε καλά λατινικά, υποφερτά εβραϊκά και θαυμάσια αρχαία ελληνικά, τα τελευταία ήδη από τα γυμνασιακά θρανία. Όπως αποδείχτηκε μπορούσε να απαγγείλει από στήθους, τουλάχιστον το Α της Ιλιάδας, ενδεχομένως δε ολόκληρα τα έπη. Μετά την αποφοίτηση του ο κύριος Θεόδωρος άφησε γένια και διορίστηκε στο γυμνάσιο Σπάρτης. Αρχικά συμφώνησε με νεαρό επίσης συνάδελφό του να νοικιάσουν μαζί κάποιο δωμάτιο για να μοιραστούν τα έξοδα. Ένα καλοκαιρινό απόγεμα όμως, κι ενώ λόγω της ζέστης οι δυο συγκάτοικοι κυκλοφορούσαν ημίγυμνοι, ο συνάδελφός του του είπε:

«Είσαι ψηλός και μαύρος και μ’ αρέσεις».

Ο Θεόδωρος αφού τον σκυλόβρισε με τις ιδιότυπες ύβρεις, δικής του επινόησης, (ραγιά-κιοπόγλου κιοπέκ, άτιμε δούλε-παιδί της σκύλας, υπήκοε του Αββαδών και άλλες, που θα τις αναφέρουμε πιο κάτω). πήρε τα υπάρχοντα του κι έφυγε. Την άλλη μέρα, με αναφορά του στο γυμνασιάρχη ζήτησε την άδεια να κοιμάται στο κτίριο του γυμνασίου, αναφέροντας αορίστως και χωρίς μνεία ονομάτων το συμβάν. Η αναφορά του πάντως τέλειωνε με τη φράση: – Κύριε φύλαττε ημάς, τους υψηλούς και μαύρους, από τας περιπτύξεις των Διονύσων.

Ο γυμνασιάρχης έδωσε την άδεια χωρίς να υποπτεύεται τι θα επακολουθούσε. Ο Θεόδωρος, συνηθισμένος σε σπαρτιατικήν αγωγή, δεν έφερε μαζί του ούτε στρώμα, ούτε σεντόνια, ούτε πυτζάμες ή νυχτικά. Όλα τα υπάρχοντα του ήταν ένα μικρό μπαούλο με τα βιβλία του κι ελάχιστα ασπρόρουχα κι ένα μεγάλο στρατσόχαρτο τυλιγμένο σε ρολό, που αναπλήρωνε το κρεβάτι και τα στρωσίδια. Το βράδυ άπλωνε το στρατσόχαρτο σε μιαν απάγκια άκρη του διαδρόμου του γυμνασίου και κοιμώταν με τα ρούχα του, την τραγιάσκα του και την μαγκούρα του.

Η περί ης ο λόγος μαγκούρα αξίζει περισσότερης μνείας. Δεν ήταν το συνηθισμένο λεπτό μπαστουνάκι από κείνα που κρατούσαν τότε όλοι οι, κομψευόμενοι και μη, νεαροί. Ηταν οζώδης ράβδος μεγάλης διαμέτρου από κερασέα, που δίνει σκληρότατο και ανθεκτικό ξύλο. Ευρισκόμενος σε, πραγματικό ή υποθετικό, κίνδυνο «απωθούσε» με αυτήν τον επιτιθέμενο χρησιμοποιώντας την κατά δύο τρόπους: είτε δια προτάσεως και εμβολής, όπως τη λόγχη, είτε δια ημικυκλικής περιφοράς, όπως τον πέλεκυ ή την σπάθη. Και στις δύο περιπτώσεις, δοθεισών της ανθεκτικότητος του υλικού και της δυνάμεως του ανδρός, τα αποτελέσματα ήταν σχεδόν μοιραία για τον υφιστάμενο την «απώθηση». Όπως διηγήθηκε κάποτε ο ίδιος στους φίλους του για το πώς απεμάκρυνε κάποιον ενοχλητικό:¶

«Τον απώθησα ελαφρώς δια της βακτηρίας μου. Μόλις εμάτωσε…»

ενώ σε μιαν άλλη περίπτωση:

«Τον εκτύπησα ισχυρώς, της ράβδου μου θραυσθείσης εις δύο. Ο ιατροδικαστής εχαρακτήρισε το τραύμα σοβαρόν, μπορεί όμως και να τη γλιτώσει».

Η αλήθεια είναι ότι ο κύριος Θεόδωρος δεν ήταν επιθετικός εξ ιδιοσυγκρασίας και εκ πεποιθήσεως. Μία και μοναδική φορά χρησιμοποίησε τη μαγκούρα επιθετικώς και με τρόπο διαφορετικόν από τους προαναφερθέντες, επίσης στο Γυμνάσιο Σπάρτης, κι αυτό του στοίχισε πολύ. Επειδή διάβαζε μέχρι βαθείας νυκτός, εκμεταλλευόμενος τον φωτισμό ασφαλείας του σχολείου, πολλές φορές αργούσε να ξυπνήσει και οι πρώτοι μαθητές βρίσκανε τον καθηγητή τους να κοιμάται πάνω στο στρατσόχαρτο. Άρχισε να γίνεται η σχετική νίλα, αλλά ο κύριος Θεόδωρος δε σήκωνε κάτι τέτοια και καταχέριζε όποιον μαθητή έπιανε. Κάποτε όμως που η καζούρα ήταν μεγάλη και ομαδική, ευρεθείς εκτός εαυτού πέταξε τη μαγκούρα του δίκην μπούμεραγκ στα πόδια των μαθητών, σπάζοντας τα καλάμια μερικών. Προκλήθηκε μεγάλο σκάνδαλο κι ήρθε από την Αθήνα για ανακρίσεις ο διαπρεπής εκπαιδευτικός, επιθεωρητής τότε Μέσης Εκπαίδευσης, Γεράσιμος Καψάλης.

Ο Θεόδωρος απολογούμενος είπε στον επιθεωρητή ότι «η Σύγκλητος του Αθήνησι Πανεπιστημίου τον έκρινε ικανόν δια την διδασκαλίαν των θρησκευτικών εν τε τοις ελληνικοίς σχολείοις και γυμνασίοις, βαθμολογήσας αυτόν με λίαν καλώς», αλλά ο επιθεωρητής του είπε ειρωνικά:

– Ξέρετε, εμείς βγάζουμε καμιά φορά τα διπλώματα της Συγκλήτου κουρελόχαρτα!¶ και τον έθεσε σε διαθεσιμότητα. Ο Θεόδωρος ήρθε τότε στην Αθήνα για να ενεργήσει να αρθεί η διαθεσιμότητα και στο μεταξύ παλαιός φίλος του, ο Χριστόδουλος ο Μακρής, μέλος της παρέας του Νίκου Σαραντάκου και υπάλληλος στα ΤΤΤ ενήργησε και τον πήραν εκεί ως έκτακτον.

Όταν αργότερα ο Θεόδωρος διηγήθηκε το επεισόδιο με τον επιθεωρητή στους φίλους σχολίασε καταγανακτισμένος: «Και ποίος είναι, κύριοι, ο Γεράσιμος ο Καψάλης που βγάζει τα διπλώματα της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου κουρελόχαρτα; Ο Γεράσιμος ο Καψάλης, που ανατράφηκε στη Μάνη σ’ ένα παχνί σα μουλαρόπουλο και μόλις έκανε έτσι το κεφάλι του ο μανιάτης, (εδώ ο Θεόδωρος έστρεφε αριστερά το κεφάλι του), χραπ! ο Γεράσιμος ο Καψάλης έκλεφτε το κριθάρι μέσα απ’το παχνί; Αυτός θα δώσει κατευθύνσεις στην Εκπαίδευσιν;  [Εφιστώ την προσοχή του αναγνώστη στην παρατήρηση του Μιχάλη, αδελφού του ποιητή, ότι ενδεχομένως τα παραπάνω να είναι αποκυήματα της φαντασίας του κυρίου Θεόδωρου]

Και κατέληξε: «Η Σύγκλητος του Αθήνησι Πανεπιστημίου, κύριοι, με έκρινεν ικανόν ουχί μόνον δια την διδασκαλίαν των θρησκευτικών, εν τε τοις ελληνικοίς σχολίοις και γυμνασίοις αλλά», (εδώ ύψωνε την φωνήν), «και δια την διακυβέρνησιν αχανούς κράτους του Χριστού, από του Ειρηνικού μέχρι του Ειρηνικού». (Την τελευταία φράση συνόδευε με κυκλική κίνηση του δείκτη, για να επισημάνει τη σφαιρικότητα της Γης).

Στο Κεντρικό Ταχυδρομείο αναθέσαν στον Θεόδωρο να διπλώνει και να βάζει τα τηλεγραφήματα σε φακέλους και να γράφει απέξω τη διεύθυνση του παραλήπτη. Την πρώτη μέρα ο Θεόδωρος κάθισε στο γραφείο που του δείξανε, έχοντας μπροστά του δύο μεγάλες στοίβες από αδίπλωτα τηλεγραφήματα και από άγραφους φακέλους και βυθίστηκε σε ρεμβασμούς. Ο άμεσος προϊστάμενος του σαν πέρασε κάμποση ώρα του ’πε:

«Δε φτιάχνετε και κανένα φάκελο κύριε Θεόδωρε;»

«Ευχαρίστως κύριε προϊστάμενε», είπε προθυμότατος ο Θεόδωρος, έφτιαξε έναν φάκελο και ξαναβυθίστηκε στη ρέμβη του. Ο διάλογος επανελήφθη πανομοιότυπος κάπου είκοσι φορές, ώσπου τέλειωσε το ωράριο και σχολώντας ο μεν προϊστάμενος πήρε κατασπραϋντικές σταγόνες ο δε Θεόδωρος είπε του Χριστόδουλου του Μακρή, που πήγαν μαζί στο μαγέρικο του Χαράλαμπου να φάνε:

«Πες του να μη μ’ ενοχλεί όταν σκέφτομαι γιατί δε θα περάσουμε καθόλου καλά».

Σαν υστερόγραφο, να επισημάνω ότι το «μουσοτραφής» που χρησιμοποιεί ο παππούς μου για να χαρακτηρίσει τον μουσάτο κ. Θεόδωρο είναι, βέβαια, λογοπαίγνιο. Η λέξη κανονικά έχει άλλη σημασία. Επίσης, να πω ότι δεν μπόρεσα να βρω στις πηγές το απόφθεγμα του Ανάχαρση για τους πλοϊζομένους.

55 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Όπου γνωρίζουμε τον κύριο Θεόδωρο”

  1. Yannis said

    Καλημέρα!

    Μετά το θεό, να και ο θεολόγος Θεόδωρος 😉
    Ωραίο!

    Περιμένω από τους είδικούς την ερμηνεία των ύβρεων, τουρκικών και βιβλικών(;).

  2. Νέο Kid Στο Block said

    Καλημέρα! Ρε σύ Νίκο, γι’αυτόν τον κυρ-Θόδωρα δεν έχεις γράψει κάτι και παλιότερα; Ή ήταν του μακαρίτητ του πατέρα σου;
    Δεν είναι αυτός που είχε κάνει «το γύρο της Αθήνας» σε ένα χαφιέ; Θυμάμαι λάθος;

  3. Αρκεσινεύς said

    Καλημέρα κι αποδώ.

    Ωραίος ο Θεόδωρος!

    Εξαιρετικές και ανεπάντεχες οι γενικές απόλυτες.

    Ούτε κι εγώ βρήκα το παράθεμα, ούτε και με πλωιζομένους.

  4. Νέο Kid Στο Block said

    Κουίζ: Σε ποιον απευθύνθηκε τοιουτοτρόπως ο Θόδωρας; 🙂 (πάλι «γκρίζα»,πάλι «γκρίζα»! …κι ούτε ένα σέντσι απ’το Λύτζενμπουργκ… 😦 )

    «Πίσω!
    Μη με πλησιάζεις ουδέ συρόμενος επί των γονάτων και διά του ατίμου μετώπου σου ψαύων την γην, όπως ενώπιον του Σουλτάνου και του Χαλίφου.
    Είσαι κατώτερός μου. Σ’ το θέτω ταξικά!
    Ούτε στο ίδιο εστιατόριο να φας ούτε στο ίδιο καφενείο να πιεις νερό!
    Το επάγγελμά σου είναι άτιμον. Το επάγγελμα της πόρνης και του προδότου»

  5. sarant said

    Kαλημέρα. ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Ναι, πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, είχα παρουσιάσει παλιότερα (στο άσχετο) την «προσλαλιά προς πόλισμαν» που θα την αναφέρω την επόμενη φορά.

    3: Και οι δυο τύποι υπάρχουν (πλοϊζομένους και πλωιζομένους) αλλά το παράθεμα λανθάνει προς το παρόν…

  6. sarant said

    4: Ωχ, το μαρτύρησα άθελά μου!

  7. Ανδρέας said

    Ωραιότατο!
    Εκεί δε που γράφει «Έτσι μόλις μπήκα το βράδυ στο μαγέρικο τους ηύρα όλους εκεί,»
    η λέξη μαγέρικο, μαγεία σκέτη, ανοίγει την όρεξη μονομιάς!
    Θυμίζει τα κουτούκια άλλων εποχών.

  8. spiral architect said

    Καλημέρα.
    Καλτ φυσιογνωμία ο κύριος Θεόδωρος! 🙂

  9. Νέο Kid Στο Block said

    Η ειρωνεία του επιθεωρητή «Ξέρετε, εμείς βγάζουμε καμιά φορά τα διπλώματα της Συγκλήτου κουρελόχαρτα!» είναι όλη η ιστορία του νεοτέρου ελληνικού «κράτους» και της κοινωνίας, σε μία φράση!

    (αφού δεν έσπασα το πρωί την τουβού ,όταν ένας «δημοσιογράφος» έκανε ,από μία φωτογραφία ,μάθημα Στατικής επάρκειας και ελέγχου ρηγματώσεων σε έναν ταλαίπωρο μηχανικό (που ηθελέ τα και παθέτα!)…δεν θα σπάσει ποτέ!)
    -Όταν έκανε στο τέλος την ερώτηση του 1 μίλιον μπακς «Αυτό το σπίτι, χτίστηκε όπως προβλέπει ο «κανονισμός»;» (μάθαν και τον «κανονισμό» τα γίδια!) έπιασα σε θέση βολής την κούπα του καφέ, αλλά με συγκράτησε η γυναίκα μου…

  10. Triant said

    Προς Νέο kid: Υποθέτω πως αν τον προσφωνούσες «Θόδωρα» θα σε απωθούσε ελαφρώς 🙂

  11. Νέο Kid Στο Block said

    10.Mόνο; Μωρέ θα μούσπαγε τη μαγκούρα στο ομορφοκεφαλή μου! 🙂

  12. spiral architect said

    @9: To μπετό έχει φιλότιμο, ρε! 😀

  13. Ωραία η διήγηση αλλά η πρόταση » Σ’ ένα τέτοιο πολύωρο κολύμπι έπιασε μια σουπιά και καθώς πεινούσε μονίμως την έφαγε ζωντανή ώσπου να φτάσει στην ακτή, πετώντας μόνο το κόκαλό της.» πόρρω απέχει της αλήθειας διότι η σουπιά δεν κολυμπά στην επιφάνεια (το να την πιάσεις μετα χέρια σε μακροβούτι είναι λιγότερο πιθανό από το να πάρει ο ΠΑΟ το φετεινό πρωτάθλημα) και επίσης είναι κομματάκι δύσκολο να φας το ράμφος που έχει στο στόμα της.
    Εκείνα που πλέουν κοντά στην επιφάνεια και μπορει να πιάσει κάποιος υπό προϋποθέσεις είναι τα ημιθανή καλαμάρια

  14. sarant said

    13: Να σου πω. κι εγώ πάντοτε αμφέβαλλα γι’ αυτό το σημειο των διηγήσεων του Θεόδωρου 🙂

  15. spyroszer said

    Καλημέρα.
    «Ερωτηθείς πότεροι πλείους εισίν, οι ζώντες ή οι νεκροί, έφη. «Τους ουν πλέοντας πού τίθης;»
    http://books.google.gr/books?id=sHOsnB_q_T0C&pg=PA75&dq=%CE%91%CE%BD%CE%AC%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%83%CE%B9%CF%82&hl=el&sa=X&ei=t6rwUvXbHqTt0gWabg&ved=0CFYQ6AEwCDgK#v=onepage&q=%CE%91%CE%BD%CE%AC%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%83%CE%B9%CF%82&f=false

  16. sarant said

    Α γεια σου, μπράβο -και να δεις που ήταν απλούστερη η λέξη, πλέοντας όχι πλοϊζομένους 🙂

  17. Αρκεσινεύς said

    Ευχαριστούμε.

  18. Αριστείδης Καρατζόγλου said

    Τσακ Νόρις ο Θεόδωρος…

  19. Γς said

    Ωραία η ιδέα των παραπομπών στο τέλος.
    Αλλά γιατί «ρελέιτιντ»;

  20. Γς said

    2, 5 β:

    Αυτός είναι. Μόνο που είναι παραφουσκωμένη η περιγραφή

  21. Dimitrios Raptakis said

    I. Ο Γεράσιμος Καψάλης, Μανιάτης κι εκείνος, από τη Μικρή Καστάνια, έχει συγγράψει ένιες μελέτες τοπικής ιστορίας.

    ΙΙ. Η καθημερινή γωνιά στο κουτούκι μπορεί άραγε να αποδοθεί μονολεκτικά, σαν το Stammtisch των Γερμανών ή το regulars’ (table) των Εγγλέζων;

  22. sarant said

    21: Αν πεις «στέκι» εννοείς το μαγαζί. Αλλά και τα αγγλογερμανικά που λες είναι ψευδομονολεκτικά 🙂

    «Το ταχτικό» (ενν. τραπέζι);

  23. Μαρία said

    Αφού ο Θόδωρος κατέληξε τριατατικός, θα μπορούσε να γνωρίσει και το Χαρίλαο. Αλλά μάλλον τον έφαγαν οι ρεμβασμοί.

  24. sarant said

    23: Θα έπρεπε να μακροημερεύσει στα ΤΤΤ ο Θόδωρος για να προλάβει τον Χαρίλαο.

  25. Yannis said

    25: Νικοκύρη, εδώ έχουμε το «σκεπτόμενο» θεολόγο Θεόδωρο και οι άλλοι συνεχίζουν να (α)θεολογούν στο πρόνημα.
    Τελικά, μάλλον όλοι θεωρούν σπουδαίο το θεό…

  26. sarant said

    Είναι πανταχού παρών ο Θεός, γιαυτό.

  27. Yannis said

    26: 🙂

  28. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Τζίφος.Σήμερα ο παπούς έχει Θόδωρα κι όχι αισθηματικά ! 🙂
    Αλλο μουσάτος ή πωγωνάτος κι άλλο ο μουσοτραφής,που δείχνει σα να τράφηκε από τη μούσα ή το μούσι. Ή όχι;

  29. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Πές του να μη μ΄ενοχλεί οταν σκέφτομαι, γιατι δεν θα περάσουμε καθόλου καλά.
    Το πρότυπο που γύρω του στήθηκε το ελληνικό δημόσιο, ειδικά με την σοσιαλιστική αλλαγή, έφτασε στον κολοφώνα της δόξας του.

    9 – Δηλαδη αμφισβητείς τις επιστημονικές γνώσεις στατικής του έγκριτου δημοσιογράφου; Διακρίνω ένα φθόνο, για το οτι μπορεί να βγάλει συμπέρασμα απο μία και μόνο φωτογραφία, ή είναι η ιδέα μου;
    Και μη χειρότερα να λέμε, το απόλυτο σόου θα είναι να βρεθούν στο ίδιο πάνελ, τέτοιοι δημοσιογράφοι με σεισμολόγους (άλη πονεμένη ιστορία αυτοί).

    13 – Κι εγώ γέλασα με αυτό, και το θεώρησα υπερβολή συγγραφικής αδείας. Απο την άλλη, θα μπορούσε ίσως να είναι κάποια μέδουσα, αλλα διατροφικά δεν αξίζουν τίποτα, μόνο οι χελώνες τις τρώνε.

  30. Αρκεσινεύς said

    γενειοφόρος

  31. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    28.Εκτός αν ο μουσοτραφής έχει σχέση με τη …μυγοφαγία. Μουσίτσες λεν τις μυγούλες των φρούτων αλλού,νομίζω .
    Για τη σουπιά που τάχα έφαγε ο φοβερός και πειναλέων Θόδωρας μεσόστρατα του πελάγου, λέω ότι θα βρήκε κανα σουπιοκόκαλο να επιπλέει, το πήρε κι έκανε χωρατά στους άλλους ότι δήθεν συνάντησε τη σουπιά που την κατάφαε !

  32. Αρκεσινεύς said

    29. Ν’ αγγίξεις μέδουσα; Αλίμονό σου.

  33. Παγανιστής said

    Κύριε Σαραντάκο,

    μόλις αγόρασα το νέο βιβλίο του κ. Μπαμπινιώτη για τις δυσκολίες και τα λάθη στην χρήση της Ελληνικής Γλώσσης.

    http://www.protothema.gr/greece/article/350351/to-neo-lexiko-tou-giorgou-babinioti-/

    Σάς διαβεβαιώ ότι έχει αντιγράψει ολόκληρες αναρτήσεις από την Ιστοσελίδα σας. Θα το αφήσετε να περάσει έτσι, μιμούμενος τον Εβραίο Ραββίνο Ιησού, όστις μάς λέγει εις το 5ον Κεφάλαιον του Ματθαίου:

    Ματθ. 5,38 Ηκούσατε ότι ερέθη, οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος·
    Ματθ. 5,39 Εγώ δε λέγω υμίν μη αντιστήναι τώ πονηρώ· αλλ όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν σιαγόνα, στρέψον αυτώ και
    την άλλην·
    Ματθ. 5,40 και τώ θέλοντί σοι κριθήναι και τον χιτώνά σου λαβείν, άφες αυτώ και το ιμάτιον·
    Ματθ. 5,41 και όστις σε αγγαρεύσει μίλιον έν, ύπαγε μετ αυτού δύο·

    Τόσο πρόβατα έχει κάνει κι εσάς τους Συριζαίους το Ιουδαιοχριστιανικό Ευαγγέλιο;

  34. sarant said

    33: Δυσκολεύομαι να σας πιστέψω. Θα το δω πρώτα με τα μάτια μου 🙂

  35. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    30.Κατά το ελληνοτραφής,νόμιζα, (για τη μούσα). Το μούσι,μόνο σαν αστεϊσμός.
    >>Ηταν οζώδης ράβδος μεγάλης διαμέτρου από κερασέα, που δίνει σκληρότατο και ανθεκτικό ξύλο.
    Όπως τα περιγράφει,η στιβαρή κερασένια μπαστούνα με τους ρόζους, στα χέρια του μαυριδερού,ρωμαλέου γίγαντα , μου φαντάζει σαν τον Ηρακλή με το ρόπαλό του όπως τον ζωγράφιζαν στους Άθλους.

  36. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    33. Για παράδειγμα;

  37. Κάποιος επέστρεψε ινκόγκνιτο από το στερούμενον διαδικτύου ερημητήριόν του ή μου φαίνεται;

  38. # 32

    Αρκεσινέα τίποτε δεν παθαίνεις αν αγγίξεις μέδουσα εκτός από σιχασιά, μάλλον τις μπερδεύεις με τις τσούχτρες. Σε απειροελάχιστες περιπτώσεις στα πλοκάμια της μέδουσας μπορεί να υπάρχουν υπολείματα τσούχτρας που μπορούν να σε πειράξουν

  39. Γς said

    37:
    Εύλογη η υποψία

  40. Μαρία said

    37
    Μπα. Αυτός έκανε το ντεμπούτο του στον Στουρχάλη.

  41. Γς said

    33:
    Κατά τας γραφάς.

    Και προ ολίγου:
    Πέρναγε η ταμίας ένα μπουκάλι κρασί και με κοιτάζει με χαμόγελο (είμαι κι ομορφούλης).
    -Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου.
    -Και όχι μόνο, δεσποινίς.
    -Τι άλλο εκτός από την καρδιά;
    -Χτυπάει και στο κεφάλι! Πολύ Βίβλο διαβάζετε.
    -Τι λέει τέτοιο πράγμα ή βίβλος;
    -Το λέει το Κοράνιο.
    -Ετσι μπράβο. Είπα κι εγώ.

  42. Αρκεσινεύς said

    Πολύ σωστά.

    Η Pelagia noctiluca, η μόνη μέδουσα που στην περιοχή μας είναι και τσούχτρα. Οι άλλες, μια από τις οποίες οι Αμοργιανοί τη λένε σαλιάρα ( η Aurelia aurita;) είναι ακίνδυνες.

    37. Ίσως, αλλά χωρίς το υστερόγραφο;

  43. # 43

    Δεκτόν, εμένα οι εμπειρίες είναι από Κρισσαίο Κορινθιακού όπου κατα τον Αυγουστο πλακώνουν κάτι τρίκιλες πεντάκιλες βαρέλες μισό μέτρο διάμετρο αλλά ακίνδυνες. Φέτος, δηλαδή το περσινό καλοκαίρι περιέργως δεν φάνηκαν να γιαλώνουν.

  44. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    32 – Aπάντησε ο gee που είναι ψαράς επιφανείας, εγώ είμαι υποβρύχιος.

    43 – Gee εννοείς τις διάφανες; είχα δεί για πρώτη και μοναδική φορά στην Σκοτίνα πριν 11 χρόνια, μου φάνηκε απίστευτο που ήταν τοσες πολλές και τόσο μεγάλες. Τις έπιανα απο πάνω και τις γύριζα ανάποδα, και μου άρεζε όπως έβρισκαν πάλι την ισορροπία τους, μια μάλιστα με «τσίμπησε» ελαφρά, οταν ακούμπησα ενα παλόμενο χείλος που έχουν περιμετρικά. Βουτάω εδω και 35 χρόνια με αυτόνομη ή ελεύθερη κατάδυση σε όλη την Ελλάδα κυριολεκτικά, κι όμως δεν τις είχα δεί μέχρι τότε, και δεν τις ξαναείδα απο τότε.

  45. Γς said

    Κι εγώ πιτσιρικάς.
    Τώρα πια ούτε στον ύπνο μου

  46. Λαπαθίτισσα said

    Είχα την καλή τύχη να κολυμπήσω στον Στάφυλο της Σκοπέλου την περίοδο μεταξύ 25ης Μαρτίου και 1ης Απριλίου πριν 6-7 χρόνια και υπήρχαν πολλές μικρές κυλινδρικές μέδουσες σε σχήμα και μέγεθος προφυλακτικού (προς στιγμή σκέφτηκα, αα αυτή η παραλία είναι πολύ βρώμικη, μα τόοοσα προφυλακτικά;). Ασφαλώς προσπάθησα να τις αποφύγω αλλά δε έτσουζαν. Εννοείται η θάλασσα ήταν πεντακάθαρη και το γεγονός ότι υπήρχαν μέδουσες ήταν ένδειξη ότι το νερό ήταν αρκετά ζεστό.

    Στην Κύπρο μέχρι στιγμής δεν έχω δει μέδουσα. Η πρώτη και μοναδική περίπτωση θέασης μεδουσών πριν από την Σκόπελο ήταν στην παραλία του Σότσι, στη Μαύρη Θάλασσα. Εκεί οι μέδουσες ήταν διάφανες στρογγυλές διαμέτρου 5-10 εκ.

    Η τρίτη φορά θέασης μεδουσών ήταν στον κόλπο Πλανήτης στην Κυρά Παναγιά, μήνα Σεπτέμβρη, πριν τέσσερα χρόνια. Ήταν από αυτές με τον καφετί θόλο, διαμέτρου 30-35 εκ. Παρόμοιου τύπου μέδουσα είδα να κολυμπά στα ανοικτά μεταξύ Σκιάθου και Πηλίου μερικές μέρες αργότερα. Τις ίδιες μέρες ήμασταν στα παράλια του Παλαιού Τρικερίου όπου εγώ δεν είδα τίποτα αλλά ο καπετάνιος μας, μας είπε ότι υπήρχαν τσούχτρες και έπρεπε να τα μαζέψουμε και να φύγουμε. Όπως είπε ο Παγασητικός είναι γεμάτος τσούχτρες. Αρνούμαι να το πιστέψω. Είναι αλήθεια;

    Τέλος, το καλοκαίρι του 2013 στην Κύπρο υπήρξαν πολλές αναφορές για μέδουσες και τσούχτρες και ιδιαίτερα για τον Κάτω Πύργο της Τυλληρίας. Έτυχε να βρεθώ εκεί το Σαββατοκυρίακο της ίδια εβδομάδας αλλά δεν είδα μία. Ήταν κρίμα για αυτό το απομονωμένο θέρετρο να χάσει το λίγο τουρισμό που έχει γιατί στους δημοσιογράφους αρέσει να υπερβάλλουν. Να ένα δείγμα:

    http://www.google.com.cy/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=1&ved=0CCQQFjAA&url=http%3A%2F%2Fwww.briefingnews.gr%2Fperiballon%2Fitem%2F53339-ekatommuria-epi&ei=U-TxUvH-HYbBtAbyxIGIAQ&usg=AFQjCNG-2PTTFhvi2It8XquGSEbhzvd9lg&bvm=bv.60799247,d.Yms

  47. Λαπαθίτισσα said

    Ας αφήσουμε τις μέδουσες. Εδώ έχουμε μεγάλα νέα. Στην Sunday Times της 2/2/14 , σελ. 21, υπάρχει άρθρο για ανακάλύψη νέων στοίχων της Σαπφούς, με τίτλο Lover, poet, muse and a ghost made real (A find in a mummy’s head has brought the Greek writer Sappho to life, writes Bettany Hughes)

  48. sarant said

    47: Ναι, έχει κυκλοφορήσει η είδηση για τα δύο άγνωστα ποιήματα. Δεν ξέρω αν τα έχει κανείς μεταφράσει στα νέα ελληνικά.

  49. Ανδρέας said

    47. 48.
    ρϊξτε μια ματιά εδώ

    http://ekk1904.blogspot.gr/2014/02/blog-post.html

  50. sarant said

    Μπράβο που το βρήκες -και σ’ εκείνον που το μετάφρασε!

  51. Ανδρέας said

    Ζητάνε άτομα να μεταφράσουν από σπαράγματα παπύρων. Αν κάποιος ενδιαφέρεται εδώ είναι το site
    http://ancientlives.org/tutorial/transcribe

  52. Ανδρέας said

    ANCIENT LIVES is a collaboration between a diverse group of Oxford papyrologists and researchers in the Departments of Classics and Astrophysics, the Imaging Papyri Project, the Oxyrhynchus Papyri Project, the Egypt Exploration Society and the Citizen Science Alliance, a collaborative body of universities and museums dedicated to allowing everyone to make a meaningful contribution to scientific research.
    The ANCIENT LIVES project mounts images of Greek papyri fragments online and asks volunteers to participate in the work on them. Many of these papyri have remained unstudied since they were discovered more than a century ago. You can help expedite the process of transcription and cataloguing. Our goal is to increase the momentum by which scholars have traditionally identified known and unknown literary texts, and the private documents and letters from Graeco-Roman Egypt. No one pair of eyes can see and read everything. Your results will be tabulated with those of thousands of others’ contribution to the same effort.
    The papyri come from the Oxyrhynchus Collection in the Sackler Library, Oxford (owned and overseen by the Egypt Exploration Society, London) and from other collections. Experts have been studying these papyri for over a century, but much remains to be done, transcribed, and corrected. We aim to transcribe as much as possible of the original papyri, and then identify and reconstruct the text. The texts will eventually be published and numbered in the Egypt Exploration Society’s Graeco-Roman Memoirs series, in numbered volumes entitled The Oxyrhynchus Papyri.
    http://www.papyrology.ox.ac.uk/Ancient_Lives/

  53. Αρκεσινεύς said

    Το στέλνω από το πρωί, αλλά…

    http://www.tanea.gr/news/culture/article/5080757/h-sapfw-kai-h-aiwnia-gohteia-ths/

  54. Αρκεσινεύς said

    επιτέλους!

  55. Λαπαθίτισσα said

    Ο Πάτρικ Λι Φέρμορ λέει στο βιβλίο του Μάνη ότι οι Μανιάτες και οι Κύπριοι είναι οι πιο μαυριδεροί μεταξύ των Ελλήνων.

    Σε άλλα σημεία λέει για τους Μανιάτες:

    α. The men and women, lean and dark as Algonquins, wore….

    b. … a man got in who was so dark that, if he had been in the west Indies or Egypt one would have assumed that he had a strong dash of negro blood in his veins…The Captain , at a suitable moment , whispered that a the stranger came from the Deep Mani; many of …

    c. He had a dark intelligent face hard as leather, deeply lined…

    d. They have the appearance of dark wiry people of the mountains and the sea;

    e. …very dark coloured and ill-clad

    f. …while beautiful dark girls, sped up the ladder with flaming linstocks

    g. … many Maniot features: a dark floridness, a low planting of hair…

    …or just “the blacks.”

    και κάτι για τις κρητικές:

    … and to Venice, where dark Cretan Madonnas had long adorned palazzo…:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: