Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο δωδεκάλογος της νεοκαθαρεύουσας, εφτά χρόνια μετά

Posted by sarant στο 6 Φεβρουαρίου, 2014


Είχα σκεφτεί να συνεχίσω σήμερα το χτεσινό άρθρο με τα λεξιλογικά της Πριγκιπέσας Ιζαμπώς, αλλά αφενός σκέφτηκα ότι καλύτερα να κάνω ανάπαυλα μιας μέρας και αφετέρου δεν μου έστειλαν κάτι που περίμενα, οπότε δημοσιεύω κάτι άλλο, ένα παλιό μου άρθρο, που το είχα ανεβάσει στον παλιό μου ιστότοπο πριν από εφτά χρόνια και ύστερα το συμπεριέλαβα στο βιβλίο μου Γλώσσα μετ’ εμποδίων (το οποίο, για να κάνουμε και γκρίζα διαφήμιση, επανεκδόθηκε πρόσφατα).

Στο κείμενο εκείνο προσπαθούσα να εντοπίσω κάποια ενοχλητικά φαινόμενα κυρίως στη γλώσσα των μέσων ενημέρωσης, τα οποία τα θεωρούσα εκδηλώσεις μιας καθαρευουσιάνικης αντίληψης για τη γλώσσα. Από τότε, έχουν περάσει εφτά χρόνια και κάποια από τα φαινόμενα που περιέγραφα έχουν οξυνθεί ακόμα περισσότερο  ενώ κάποια άλλα ίσως να μην ήταν και τόσο διαδεδομένα όσο νόμιζα.

Το άρθρο είναι γραμμένο σε ύφος παιγνιώδες, ας πούμε, αλλά οι παρατηρήσεις ίσως δεν είναι άστοχες. Βέβαια, κάποια από τα φαινόμενα αυτά τα έχουμε σχολιάσει και στο ιστολόγιο, κυρίως με αφορμή επισημάνσεις στα σαββατιάτικα Μεζεδάκια.

Ο δωδεκάλογος της νεοκαθαρεύουσας

Πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, μπορεί και περισσότερα, κάποιος λόγιος είχε συντάξει έναν κατάλογο με ασθένειες της νεοελληνικής γλώσσας. Δυστυχώς τότε, με την αμεριμνησία της νεότητας, δεν είχα κρατήσει αντίγραφο του κειμένου και τώρα που το ψάχνω σε γη και σε ουρανό δεν το βρίσκω πουθενά. Ούτως ή άλλως, ο κατάλογος εκείνος έχει γίνει ανεπίκαιρος, είτε επειδή μερικές «ασθένειες» έχουν πάψει πια να θεωρούνται ασθένειες (π.χ. ο μεχριτισμός, δηλαδή η σύνταξη του μέχρι με αιτιατική· σήμερα, μέχρι (!) και το λεξικό Μπαμπινιώτη δέχεται τη σύνταξη αυτή), ενώ αντίστροφα άλλες τείνουν να εξαφανιστούν, σαν τη «σανίτιδα», τη δήθεν κατάχρηση του «σαν» -σήμερα, που το ως αντικαθιστά παντού το σαν στα κείμενα των γλαφυρών, κανείς από τους τότε διαμαρτυρόμενους δεν διαμαρτύρεται για την «αντισανίτιδα» και για την ισοπέδωση των λεπτών διακρίσεων.

[Παρένθεση τωρινή: Ο παλιός εκείνος κατάλογος, «δεκάλογος» νομίζω ήταν, είχε δημοσιευτεί, αν δεν κάνω λάθος, στον Οικονομικό Ταχυδρόμο. Αν παρ’ ελπίδα τον έχει φυλάξει κανείς, ας τον στείλει, παρακαλώ πολύ!]

Ας είναι. Είκοσι χρόνια είναι αρκετά για να παλιώσουν οποιονδήποτε κατάλογο. Σκέφτομαι λοιπόν να φτιάξω έναν αντικατάλογο, ή αν προτιμάτε τον Δωδεκάλογο των Ασθενειών της Νεοκαθαρεύουσας στον 21ο αιώνα.

Ο δωδεκάλογος αυτός έχει την εξής σύνθεση:

1. Ο ισοπεδωτικός ευπρεπισμός
2. Η οξεία γενικομανία
3. Η γενικευμένη ωσεοπάθεια
4. Η τρομώδης επαναληψοφοβία
5. Η μανιακή σχιζολεξία
6. Ο καταναγκαστικός ερμαφροδιτισμός
7. Οι δίδυμες παθήσεις: ακλισία και αγγλοκλισία
8. Η αρχαιοκλιτική ξιπασιά
9. Η βαρεία συμπλεγματολαγνεία
10. Οι κλιτικές νεοπλασίες
11. Ο ορθογραφικός υπερτροφισμός
12. Η βιβλιοδιφική λεξιλαγνεία

Είμαι βέβαιος ότι οι αναγνώστες έχουν υπόψη τους τις περισσότερες από αυτές τις επικίνδυνες αρρώστιες, αλλά είναι πολύ πιθανό να μην είναι εξοικειωμένοι με την ορολογία που χρησιμοποιώ, που άλλωστε είναι δική μου κατασκευή. Θα σας τις παρουσιάσω λοιπόν συνοπτικά στο σημείωμα αυτό.

Ο ισοπεδωτικός ευπρεπισμός κάνει θραύση τον τελευταίο καιρό. Όσοι πάσχουν από ευπρεπισμό αδυνατούν να χρησιμοποιήσουν στο λόγο τους ρήματα που έχουν κολλήσει τη ρετσινιά του λαϊκού, όπως το παίρνω ή το βάζω, και τα αντικαθιστούν ψυχαναγκαστικά με κάποιο λογιότερο ρήμα, όπως το λαμβάνω ή το εισέρχομαι, ισοπεδώνοντας οποιεσδήποτε διαφορές ύφους και φιλοτεχνώντας τραγέλαφους όπως πώς το λαμβάνεις αυτό; ή εισήλθε στη μαύρη λίστα. Σύμφωνα με ερευνητές, παράγοντας που έχει πολύ συντελέσει στην εξάπλωση αυτής της επικίνδυνης νόσου, είναι τα εμβόλια εναντίον της ανύπαρκτης πλέον νόσου της αχρωμοσημίας, η οποία πριν από καμιά εικοσαετία ανακαλύφθηκε από συντηρητικούς λόγιους και (υποτίθεται ότι) ήταν η υπέρμετρη χρήση ρημάτων όπως το κάνω, παίρνω, βάζω. Σήμερα που τα ρήματα αυτά είναι σχεδόν προγραμμένα, οι λόγιοι που λέγαμε ποιούν τον αποβιώσαντα κοριό.

Δεύτερη στον κατάλογο αλλά ακόμα πιο μεταδοτική είναι η οξεία γενικομανία. Στο πρώτο στάδιό της, το ήπιο, ο ασθενής αρχίζει να συντάσσει και πάλι με γενική ρήματα που μια φορά κι έναν καιρό συντάσσονταν με γενική αλλά έχουν εδώ και δεκαετίες καθιερωθεί στην αιτιατική, όπως άξιζε καλύτερης τύχης ή δικαιούται επιδόματος. Αν δεν θεραπευτεί η ήπια μορφή, η ασθένεια γίνεται καλπάζουσα, οπότε ο ασθενής συντάσσει με γενική ρήματα που ποτέ μέχρι τώρα δεν συντάσσονταν έτσι, ούτε στα αρχαία ούτε στην καθαρεύουσα, όπως να επιμεληθούμε της διατύπωσης, μετέρχεται απαράδεκτων μέσων ή αποποιήθηκε των ευθυνών του. Στην πιο βαριά μορφή της, ο ασθενής φιλοτεχνεί αριστουργήματα όπως οι δρόμοι δεν διεπλέοντο αυτοκινήτων, που δύσκολα ξεχωρίζουν από τις καλύτερες εμπνεύσεις του Μποστ. Να σημειωθεί ότι υπάρχει και άλλη μορφή γενικομανίας, πέρα από τη ρηματική, η ουσιαστική, η αρρώστια των μονίμως διψασμένων και πεινασμένων. Εκεί, ο ασθενής ζητάει «ένα ποτήρι νερού» και δεν ξέρουμε αν εννοεί ένα ποτήρι νερό ή ένα νεροπότηρο. Ευτυχώς το ευρώ είναι προσωρινά άκλιτο κι έτσι έχουμε γλιτώσει από τα «εκατομμύρια δραχμών» του κ. Ζουράρι.

Η τρίτη επικίνδυνη ασθένεια, εξίσου διαδεδομένη, είναι η γενικευμένη ωσεοπάθεια. Ο ασθενής αναπτύσσει αλλεργία στο «σαν», και το αντικαθιστά παντού με το «ως» ή, σε ήπια μορφή, με το «ωσάν». Στις βαρύτατες μορφές της, που δεν έχουν τεκμηριωθεί αρκετά, ο ασθενής μετονομάζει το Σαν Φραντσίσκο σε Ως Φραντσίσκο. Για την αντιμετώπιση της ασθένειας αυτής κάποιοι χορηγούν στους ασθενείς δισκία λεπτών διακρίσεων, τα οποία όμως η σύγχρονη έρευνα θεωρεί αναποτελεσματικά.  Πάντως, όταν κάποιος οπαδός του γλαφυρού λόγου πει την πάτησα ως ζώον, μπορείτε να τον συγχαρείτε για την αυτογνωσία του.

Τέταρτο στη σειρά έχουμε την τρομώδη επαναληψοφοβία ή αλλιώς, τρόμο της επανάληψης. Ο ασθενής παθαίνει τρόμο και κυριεύεται από σπασμούς και μόνο με την ιδέα ότι θα επαναλάβει κάποια λέξη, οπότε αντικαθιστά το ουσιαστικό με τη δεικτική αντωνυμία «αυτός» ή «εκείνος»· πολλές φορές μάλιστα, περιέργως, δεν τον ενοχλεί να επαναλάβει την αντωνυμία, όπως: από τις πολλές θέσεις που κατείχε, αυτή που του άρεσε περισσότερο ήταν αυτή του προέδρου του συμβουλίου. Αν ο ασθενής είναι επαγγελματίας γραφιάς και πληρώνεται με τη λέξη, μπορεί η ασθένεια να έχει ωφελιμιστική αρχή· πράγματι, η ελληνική διατύπωση (από τις πολλές θέσεις που κατείχε, του άρεσε περισσότερο η θέση του προέδρου του συμβουλίου) μετράει δυο λέξεις λιγότερες.

Η πέμπτη ασθένεια δεν είναι τόσο διαδεδομένη όσο οι προηγούμενες, ωστόσο τα αποτελέσματά της είναι φρικιαστικά. Ο ασθενής που πάσχει από μανιακή σχιζολεξία καταλαμβάνεται από αμόκ και αρπάζοντας πριόνι ή άλλο κοφτερό εργαλείο αφήνει στο διάβα του ματωμένα κομμάτια,  λέξεις φριχτά διαμελισμένες, όπως: εξ απίνης, ως αύτως, όποτε δήποτε κτλ. Να σημειωθεί ότι σε βαριές περιπτώσεις που ο ασθενής έχει επίσης προσβληθεί από ορθογραφικό υπερτροφισμό (βλ. αριθ. 11) γράφει εξ απήνης.

Η έκτη ασθένεια του καταλόγου, ο καταναγκαστικός ερμαφροδιτισμός, είναι ψυχική. Ο ασθενής αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχουν γυναίκες που ασκούν επαγγέλματα και κατέχουν αξιώματα, και όποτε βρει αναφορά σε τέτοια περίπτωση φοράει στη γυναίκα γλωσσικά μουστάκια. Σε βαριές περιπτώσεις ακόμα και καθιερωμένοι τύποι εξαρρενίζονται, έτσι έχουμε δει ερμαφρόδιτους τύπους όπως η εκδότης, της αποδέκτη κτλ. Σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις, ο έκφυλος και έμφυλος τύπος η γυναίκα αντικαθίσταται από το ανδροπρεπές: η άνδρας.

Στην έβδομη θέση της λίστας βρίσκουμε δύο παθήσεις, δίδυμες, την ακλισία και την αγγλοκλισία, που αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Στην ακλιτική όψη ο ασθενής θεωρεί άκλιτα ορισμένα κύρια ονόματα, ιδίως θηλυκά, που είναι μεν ξένα αλλά είναι εντελώς προσαρμοσμένα στο τυπικό της ελληνικής, όπως της Νικαράγουα, της Γκάνα ή της Νταϊάνα. Στη βαρύτερη μορφή, η μπάλα της ακλισίας παίρνει και καθαρόαιμα ελληνικά ονόματα (της Μαρία Κάλλας, της Ράια Μουζενίδου κτλ.). Στην αγγλοκλιτική όψη, ο ίδιος ασθενής που αφήνει άκλιτα τα παραπάνω ονόματα, αισθάνεται αναγκασμένος να σχηματίσει αγγλοπρεπή πληθυντικό ξένων λέξεων, όπως οι κομπιούτερς, ενώ ταυτόχρονα λοιδορεί όσους τις κλίνουν ελληνοπρεπώς (οι στυλοί, τα μπετά). Στην πιο βαριά μορφή, κλίνει αγγλοπρεπώς ακόμα και μη αγγλικές λέξεις (κρουτόνς, σπούτνικς, γκασταρμπάιτερς, ακόμα και αρχικά: τα ΚΤΕΛς!)

Η όγδοη ασθένεια είναι συγγενική. Πρόκειται για την αρχαιοκλιτική ξιπασιά. Ο ασθενής θεωρεί χυδαίους και βάναυσους τύπους όπως «του Πλάτωνα, της Σαπφώς, οι Βάκχες» και αντικαθιστά: του Πλάτωνος, της Σαπφούς, αι Βάκχαι (το οποίο είναι άκλιτο, διότι κανείς, όσο βαριά κι αν ασθενεί, δεν έχει πει ότι είδε «τας Βάκχας»).  Και για αυτή την ασθένεια, υπάρχουν κάποιοι που συνιστούν δισκία λεπτών διακρίσεων, όμως αυτά ενεργούν μόνο σε πολύ αρχικό στάδιο, αλλιώς ο ασθενής έχει ήδη αρχίσει να αρχαιοκλίνει όχι μόνο τον Πλάτωνα τον φιλόσοφο αλλά και τον Πλάτωνα τον περιπτερά της γωνίας. Ακόμα χειρότερα, διορθώνει τον Ελύτη που έλεγε «της Σαπφώς» και το κάνει «της Σαπφούς». Και στις πραγματικά ανίατες περιπτώσεις αρχαιοκλίνει και νεότερα ονόματα: της Αργυρούς, της Γωγούς, της Μαριγούς και της Φωφούς!

Η συμπλεγματολαγνεία είναι μια ασθένεια που δύσκολα διακρίνεται στα αρχικά της στάδια. Προκαλεί απέχθεια προς συμφωνικά συμπλέγματα όπως χτ, φτ, στ, ντ κτλ. και οδηγεί σε αποκλειστική χρήση των «ευγενέστερων» ισοδυνάμων τους, όπως χθ ή κτ, φθ ή πτ, σθ, νδ. Σε σοβαρές περιπτώσεις, ο ασθενής αρχίζει να παραμιλάει βγάζοντας άναρθρους ήχους «χθθθθ… φθθθθ…. σθθθθ….» και παράγει εκτρωματικούς τύπους όπως άνδρον (αντί για άντρο) ή ανύπαρκτους γραμματικά όπως να κρυφθεί, να γραφθεί. Πρέπει να πούμε ότι η σύγχρονη έρευνα δεν έχει αποφανθεί οριστικά αν οι τύποι «να κρυφθεί, να γραφθεί» πρέπει να καταταΧΘούν εδώ ή στην επόμενη ασθένεια.

Η επόμενη ασθένεια είναι ουσιαστικά μια ομάδα παθήσεων, που όλες μαζί αποκαλούνται κλιτικές νεοπλασίες. Χαρακτηριστικό τους είναι ότι ο ασθενής δημιουργεί δικούς του κλιτικούς τύπους, ιδίως σε ρήματα, όπως τα «να κρυφθεί» που είδαμε παραπάνω. Η καλοήθης μορφή των νεοπλασιών εμφανίζεται όταν το ρήμα είναι προβληματικό στην κλίση του, όπως το χρησιμοποιείτο. Στην κακοήθη μορφή, το ρήμα που ευπρεπίζεται νεοπλαστικά δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα προβλήματα ή και καθόλου (υποχρεώνετο).

Η προτελευταία ασθένεια του καταλόγου μας είναι ο ορθογραφικός υπερτροφισμός. Ο ασθενής στολίζει με διπλά σύμφωνα τις λέξεις του και προσπαθεί να αντικαταστήσει το ι με η και το ο με ω. Μια εκδήλωση του φαινομένου είδαμε παραπάνω, στο εξ απήνης. Παραλλαγή του υπερτροφισμού είναι η νυμανία, δηλαδή η κατάχρηση του τελικού Ν, η τοποθέτησή του εκεί που δεν υπαγορεύεται από ευφωνικούς λόγους. Στη βιβλιογραφία, η νυμανία είναι επίσης γνωστή ως το Ν του μεζεδοπώλη, όρος εμπνευσμένος από τους πολλούς τίτλους μεζεδοπωλείων που αφήνουν τα Ν τους να ντιντινίζουν ασύστολα (Καλλίγευστον, Γευσιμαργείον, Οινοφλυγείον), μερικά μάλιστα τα χρεώνουν και στο λογαριασμό.

Τελευταία αλλά όχι έσχατη ασθένεια, για να βάλουμε και το κλισεδάκι μας, είναι η βιβλιοδιφική λεξιλαγνεία. Ο ασθενής ανοίγει το Λίντελ Σκοτ ή άλλο λεξικό της αρχαίας και βρίσκει σπάνιες λέξεις με τις οποίες γαρνίρει τα κείμενά του. Στην ήπια μορφή της, οι λέξεις που βάζει μπορεί να βγάζουν μέσες-άκρες κάποιο νόημα, ή να είναι απλά παραγεμίσματα όπως το συνελόντι ειπείν που χρησιμοποιείται από πολλούς ασθενείς του πρώτου σταδίου. Σε επόμενα στάδια, οι λέξεις μπαίνουν μόνο για την αισθητική τους αξία, χωρίς να ενδιαφέρει αν ταιριάζουν στο νόημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η χρήση της λέξης καλλίπυγος (= αυτή που έχει όμορφα οπίσθια) που χρησιμοποιείται τελευταία στην πυγαία δημοσιογραφία σαν συνώνυμο του καλλίγραμμη (επειδή αυτό κλίνεται ομαλά). Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, η βαριά μορφή λεξιλαγνείας ονομάζεται και ζουραρισμός, ονομασία που δόθηκε προς τιμή του λογίου Κ. Ζουράρι που έχει φιλοτεχνήσει τους εγγλωτογάστορες, τα κρέμβαλα, ου μην αλλά και την καλλίπυγο μαγωδία· επειδή δε μαγωδία είναι ένα είδος παντομίμας, αυτό σημαίνει «παντομίμα με ωραίους γλουτούς».

Ορισμένοι ερευνητές έχουν εντοπίσει και άλλες ασθένειες όπως η ακατάσχετη μετοχίτιδα ή ο κειτουκιτισμός, αλλά η σχετική βιβλιογραφία δεν επιτρέπει να αποφανθούμε με βεβαιότητα για την εξάπλωσή τους. Οπότε, προς το παρόν, θα αρκεστούμε στον δωδεκάλογο της νεοκαθαρευουσιάνικης αντεπίθεσης.

Εδώ τελείωνε το παλιό μου άρθρο. Αν το έγραφα τώρα ίσως θα έκανα μερικές αλλαγές, θα έβγαζα κάποιες παθήσεις για να βάλω στη θέση τους την εισαγωγικομανία (έχουμε μιλήσει γι’ αυτήν πολλές φορές, είναι σχετικά καινούργιο νόσημα, βλ. και μια παλιότερη περιγραφή του) ή τον τρόμο της διπλής άρνησης (για τον οποίο δεν έχω -ακόμα;- γράψει ειδικό άρθρο αλλά έχω αναφερθεί σε άρθρα με μεζεδάκια, π.χ. εδώ). 

 

 

317 Σχόλια to “Ο δωδεκάλογος της νεοκαθαρεύουσας, εφτά χρόνια μετά”

  1. Γς said

    Καλημέρα
    και πως θα ονομάζαμε την εμμονή στη χρησιμοποίηση μιας λέξεις παντού και πάντα. Κάτι σαν το «να πούμε» ή το «γου νόου».
    Ενα τέτοιο παράδειγμα: Το «ενδεχομένως»

  2. Γς said

    >μιας λέξεις
    μιας λέξης (πολλές φορές!)

  3. Bonjours

    Παρατηρώ πως όλοι (ή σχεδόν όλοι) γράφουν δωδεκάλογο ή δεκάλογο λες και μισούν το ποδόσφαιρο. Ετοιμάζω τον δικό μου ενδεκάλογο !!

  4. #1
    αυτό το ενδεχομένως είναι δημοσιογραφική διαστροφή με έξαρση στους αθλητιογράφους. Φαίνεται στις σχολές τους το ίσως απαγορευότανε

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Αυτό που λες είναι χαρακτηριστικό σε όσους είναι από τη δουλειά τους αναγκασμένοι να μιλάνε πολύ, πχ. καθηγητές ή εκφωνητές, σαν το «βεβαίως-βεβαίως» του Τσαγανέα. Ωραίο θέμα για κάποιο μελλοντικό άρθρο.

  6. LandS said

    ποιούν τον αποβιώσαντα κορεό, φίλτατε, κορεό.
    Ή ευπρεπίζουμε ή δεν ευπρεπίζουμε 🙂

  7. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Χμ, ἐγώ, λοιπόν, πάσχω ἀπὸ ἤπια μορφὴ ἀρχαιοκλιτικῆς ξιπασιᾶς, ἀφοῦ ὅταν ἀναφέρομαι στὰ ἀρχαῖα πρόσωπα ἔχω μιὰ τάση νὰ χρησιμοποιῶ τὴν ἀρχαία κλίση. Λέω π.χ «ἡ ἀρχὴ τοῦ Ἀρχιμήδους», ἀλλὰ γράφω «τοῦ Ἀρχιμήδη» ὅταν κάνω αἴτηση. Δὲ διορθώνω τὸν Ἐλύτη, οὔτε ὁποιονδήποτε ἄλλο, ὅμως προτιμῶ τοὺς τύπους «τῆς Σαπφοῦς», τῆς «Καλυψοῦς», ἀκόμα καὶ γιὰ τὶς περιπτεροῦδες. «Τῆς Μυρτοῦς, τῆς Κρινιοῦς» κλπ φυσικὰ καὶ ὄχι. «Τῆς Ἡροῦς» καὶ τῆς «Ἡρῶς» τὰ ἐναλλάσσω. Δὲν εἶμαι πολὺ σοβαρά, ἔτσι;

  8. il Notario said

    Χμ, φοβάμαι ότι η αντίστοιχη λίστα με τα χούγια του καθαρολόγου νεοπαλαιοδημοτικισμού δύσκολα θα χωρούσε σε δώδεκα μόνον λόγους (άντε και σ’ έναν «Στερνό»…). 🙂

    Αυτό που βγάζει μάτι είναι όμως η αντίφαση… Αφού το καράβι της νεοελληνικής έχει πρίμα τον καιρό, αφού κανένας ρούφουλας δεν απειλεί να το καταποντίσει, αφού έτσι κι αλλιώς οι γλώσσες ρυθμίζονται από τον αυτόματο πιλότο και «αναπτύσσονται» μέσα από τα λάθη τους, προς τι το προτεταμένο δάχτυλο;

    Δυοίν θάτερον: είτε οι «νεοκαθαρευουσιάνοι» είναι γραφικοί, παναπεί αμελητέοι και ακίνδυνοι, οπότε ο Νικοκύρης μας και οι ομοϊδεάτες του τζάμπα σπαταλούν ευφράδεια και φαιά ουσία. Είτε είναι επικίνδυνοι, και η δεδηλωμένη ανεμελιά των γλωσσολόγων μας ισοδυναμεί με ασύγγνωστη ανευθυνότητα: τα νέα ελληνικά -φρικτόν ειπείν!- απειλούνται!! 🙂

    Την καλημέρα μου!

    ΥΓ. Και καλά όλα τ’ άλλα, για την ακλισία και την αγγλοκλισία πάλι οι «νεοκαθαρευουσιάνοι» ευθύνονται;

  9. Γς said

    Και γιατί ήρθες στα εξωτερικά. Αφού δεν εφημερεύουμε

  10. Γς said

    9->7

  11. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    Aκριτολογώ ή ακλιτολογώ;

    Νέο Βατερλώ στις μετοχές

    Κάψαμε, σαν λαός, σαν κοινωνία, σαν έθνος, την γούνα μας με τις μετοχές του ΧΑΚ. Κι επιμένουμε να καταστρέφουμε το μετοχικό μας κεφάλαιο. Αυτή την φορά, της γλώσσας μας.
    Μετοχή, σαν μέρος του λόγου (θυμάστε τα δέκα μέρη του λόγου;) είναι το μέρος εκείνο του λόγου που μετέχει ρήματος και ονόματος: προσφέρει, δηλαδή, την συντακτική και μορφολογική ευελιξία και των χρόνων του ρήματος και των πτώσεων του ονόματος. Απλά πράγματα, των τελευταίων τάξεων του δημοτικού.
    Ακούω, σήμερα, στην τηλεόραση (δυστυχώς, έχει και ήχο) να λέει η κερά στον κύριο ότι «έχει ενδιαφέρων σωματότυπο». Έτσι, άκλιτο, αντί της αιτιατικής ‘ενδιαφέροντα’. Όπως κι η, κλασική πια, άκλιτη χρήση της μετοχής ‘του διευθύνων συμβούλου’.
    Κι οι μετοχές της ελληνικής – όπως και της ομωνύμου τράπεζας και των λοιπών τραπεζών – πήραν την θανατερή κατιούσα, limit-down, limit-down, limit-down..

  12. Ανδρέας said

    5. Αν κάποιος μιλάει και αυθόρμητα πει Σαπφούς θα πρέπει να φρενάρει να κάνει όπισθεν και να επιστρέψει με το καθώς πρέπει Σαπφώς;

  13. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    9-10. Ἔκλεισα ραντεβοὺ στὸν ΕΟΠΥΥ

  14. Γς said

    8:
    Τέτοια λέγε και έτοιμος είμαι να στείλω το καράβι μου για αμμοβολή και σουλουπωμα γενικώς

  15. sarant said

    11: Τίτο, ο διευθύνων (σύμβουλος) δεν είναι μετοχή, τουλάχιστον με την αρχαία έννοια, διότι δεν μετέχει. Και δεν μετέχει διότι μάλλον δεν θα πούμε «διευθύνων την επιχείρηση αύξησε τον κύκλο εργασιών της κατά 32%» και σίγουρα δεν θα πούμε «δεν ήρθε λουσόμενος» (για να λουστεί).

    8: Για την ακλισία και την αγγλοκλισία πιστεύω ότι είναι ουσιαστικά καθαρευουσιάνικο φαινόμενο διότι βάζει στεγανά ανάμεσα στις λέξεις ανάλογα με την προέλευσή τους. Πρέπει να γράψω άρθρο βέβαια, δεν αναλύεται έτσι στο πόδι.

    7: Εσύ είσαι αρμόδιος, λόγω ονόματος, για το θέμα αυτό. Πάντως, δεν νομίζω σε όλα τα αρχαία ονόματα να εφαρμόζεις την αρχαία κλίση και σε όλες τις πτώσεις. Θα πεις «πήγαμε στην Επίδαυρο και είδαμε τας Βάκχας;» Αφύσικο. Ή θα πεις «του Ευριπίδου» (μιλώντας για τον αρχαίο τραγικό). Πότε ναι, πότε όχι (μαντεύω).

  16. Γς said

    12:
    Κι αν δεν φρενάρει και βγάλει το χέρι του να φασκελώσει;

  17. sarant said

    12: Αν πει κάτι αυθόρμητα δεν νομίζω ότι πρέπει να φρενάρει. Από κει και πέρα: Θα πεις «μια ταινία της Σαπφούς Νοταρά»;

  18. sarant said

    Πάντως, το σημερινό άρθρο έχει το κακό (ή το καλό, ανάλογα πώς το βλέπεις) ότι είναι στην ουσία 12 μικρά άρθρα, που όμως το καθένα σηκώνει να γίνει χωριστό άρθρο. Δεν το λέω αυτό για να παρεμποδίσω τη συζήτηση τώρα, κάθε άλλο, αλλά, ας πούμε, η συζήτηση για τη Μυρτού και τη Σαπφού θέλει ίσως το δικό της άρθρο.

    Αν ο Αρχιμήδης ή όποιος άλλος θέλει να τηρήσει τη λεπτή διάκριση, δηλαδή να λέει «του Ευριπίδου» για τον αρχαίο και «είπα του Ευριπίδη να ετοιμάσει τα δοκίμια» για τον συνάδελφό του στο γραφείο, καμιά αντίρρηση από μένα.

  19. «…να σχηματίσει αγγλοπρεπή πληθυντικό ξένων λέξεων, όπως οι κομπιούτερς»

    Μου θύμισε τον στίχο του τραγουδιού «…τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί»…

  20. ΠΑΝΟΣ said

    Δεν ξέρω σε ποιάν ασθένεια εντάσσεται το κ.κ. Για παράδειγμα:παρακαλούνται οι κ.κ. βουλευτές…κ.λπ. Ή:ο αρχιεπίσκοπος κ.κ…..κ.λπ.Γιατί δύο κ.κ. κι όχι ένα;Είναι ντροπή και έλλειψη σεβασμού το ένα κ.;

  21. Panos said

    Την κόρη μου τη λένε Ιώ, λέω πάντοτε «της Ιούς». Για τον Ερμή θα πώ «του Ερμού», υπάρχει και η αντίστοιχη οδός Ερμού, όπως και «του Άρεως», κλπ. (το παραδέχομαι όμως ότι είμαι επηρεασμένος από τα Ελληνικά κείμενα που διαβάζω). Η γλώσσα είναι ζωντανός οργανισμός, αλλάζει, έτσι όπως άλλαξε και «της Σαπφούς» έγινε «της Σαπφώς» μπορεί να ξανααλλάξει και να γίνει «της Σαπφούς». Ίσως τελικά αυτή η αλλαγή να μην είναι μόδα, αλλά να είναι απλώς ο τρόπος που κάποιος αισθάνεται πιο άνετα όταν εκφράζεται.

    Κάποτε μιλούσα με έναν συνάδελφο στο στρατό, είπα κάτι και με διόρθωσε (που όντως το είχα πει λάθος), και τότε του απάντησα «με κατάλαβες όμως». Αυτό πιστεύω είναι και το καλύτερο, από τη στιγμή που κάποιος μιλάει «λανθασμένως» αλλά τον καταλαβαίνεις, τότε παύει αυτό να είναι λάθος.

  22. physicist said

    (α): Από τις θέσεις που κατείχε, του άρεσε περισσότερο αυτή του Προέδρου.
    (β): Από τις θέσεις που κατείχε, του άρεσε πειρσσότερο η θέση του Προέδρου.

    Νίκο, γιατί είναι το (α) επαναληψιοφοβικό ή νεοκαθαρευουσιάνικο; Και τελικώς, ό,τι κι αν είναι, τι σ’ ενοχλεί σ’ αυτήν την επιλογή;

    Μου θύμισες (παράπλευρα) μια κατάχρηση της αντωνυμίας εκείνος -η -ο που μου δίνει εμένα στα νεύρα επειδή την έχω κατατάξει στις δηθενιές ή στα νεοστομφώδη. Αναφέρομαι σε χρήσεις της μορφής «… ο λαός να κάνει εκείνες τις πολιτικές επιλογές που προκρίνουν …, … ο καλλιτέχνης θέλει να δώσει εκέινα τα μηνύματα που αναδείχνουν …» κλπ κλπ. Εντελώς φτιαχτό και δασκαλίστικο, μην και χάσει ο αναγνώστης το μήνυμα ποια είναι εκείνα τα μηνύματα που δεν πρέπει να χάσει. 😉

  23. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    15. Σωστὰ μαντεύεις. Γι’ αὐτὸ εἶπα «ἔχω τὴν τάση». Δὲν εἶπα ὅτι τὸ τηρῶ αὐστηρά.

    Ἡ ἀγγλοκλισιὰ δὲ νομίζω ὅτι εἶναι καθαρευουσιάνικο φαινόμενο ἀλλὰ οὔτε καὶ δημοτικίστικο. Ἡ καθαρεύουσα εἶχε τὴν τάση νὰ ἐναρμονίζει τἰς ξένες λέξεις, εἰδικὰ τὰ κύρια ὀνόματα, στὴν αἰσθητική της, μὲ χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αὐτὸ«τοῦ Μαρλόνου Βράδονος» τῆς Ἑστίας. Ἡ τάση εἶναι προϊὸν τὴς γενικότερης ἐπιδειξιομανίας τοῦ Ἕλληνα νὰ θέλη νὰ δείξη ὅτι ξέρει ἀγγλικά. Τὸ φαινόμενο νὰ θέλουμε νὰ προφέρουμε τὶς ξένες λέξεις ὅπως ἀκριβῶς προφέρονται στὴν ξένη γλῶσσα εἶναι ἑλληνικό. Δὲν τὸ εἶδα πουθενὰ ἔξω. Κι αὐτὸ συμβαίνει μόνο μεταξὺ Ἑλλήνων, γιατὶ ἂν ἀκούσεις Ἕλληνα νὰ μιλάη ἀγγλικὰ ἐκτὸς Ἑλλάδος, βλέπεις τὴν ἀπόλυτη καταστροφὴ τῆς ἀγγλικῆς γλώσσας.

  24. Ανδρέας said

    17. Όχι δε θα το πει Σαπφούς Νοταρά πολύ σωστό. Λέγοντας κάποιος «το ποίημα της αρχαίας Σαπφούς» οδηγείται στην κλίση σε -ούς, λειτουργώντας συνειρμικά και περισσότερο εξοικιωμένα με την αρχαία χρήση του ονόματος.

  25. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    17. Θὰ ἔλεγα «μιὰ ταινία μὲ τὴ Σαπφὼ Νοταρᾶ» ποὺ εἶναι σωστὀτερο ἀπὸ κάθε ἄποψη. Ἡ ταινία εἶναι σκηνοθέτη, ὄχι τοῦ ἠθοποιοῦ

  26. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    25. τοῦ σκηνοθέτη

  27. Ανδρέας said

    εξοικειωμένα*

  28. Γς said

    11:
    Περί μετοχών:
    Κάποτε συνέκρινα κείμενα και διαπίστωσα ότι η έλλειψη μετοχών ήταν η αιτία του υπέρμετρου μεγέθους των νεοελληνικών κειμένων.

    Κι έχω και την κυρά μου, που δεν είναι τα ελληνικά η μητρική της γλώσσα να λέει:
    -Ερχόμενη απ το Καρφούρ
    Και άλλα τέτοια συμβατά με τη γλώσσα της.

  29. Γς said

    Σαμφώ Νοταρά ε;

  30. Γς said

    Ντάξει Σαπφώ

  31. Καλημέρα σε όλους. Δεν ξέρω αν ταιριάζει με τα του άρθρου ακριβώς, αλλά μια και κατά δήλωση του νικοκύρη μας πρόκειται για περισσότερα του ενός άρθρα, θα ήθελα να προσθέσω κάτι που μου κάθεται στο λαιμό εδώ και αρκετό καιρό. Τυχαίνει να παρευρίσκομαι σε πολλές ερασιτεχνικές σχολικές και άλλες εκδηλώσεις, στις οποίες τα παιδιά ή άλλοι συντελεστές, στα προγράμματα ή στην ανακοίνωση των ονομάτων τους, αναφέρονται με πρώτο το επώνυμο. Πολλές φορές τυχαίνει να γίνεται αυτό από καθηγητές και μάλιστα φιλολόγους, οι οποίοι όμως μας λένε πχ, «η μαθήτρια Παπαδοπούλου Ιωάννα, θα μας παίξει το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι….» κλπ. Εικάζω ότι η μαθήτρια και η κάθε μαθήτρια ή μαθητής, θα πρέπει να κατακτήσει πρώτα τις δάφνες και τη γενική αναγνώριση του Χατζηδάκι για να μπορεί να αναφέρεται με το μικρό της όνομα πρώτο. Έχω άδικο;
    ΥΓ. Θα πρέπει να τονίσω ότι το φαινόμενο παρατηρείται περισσότερο, αλλά όχι αποκλειστικά, στην επαρχία. Στην ίδια επαρχία που έχει επίσης γενικευθεί ο όρος «παρελάζω» για τις παρελάσεις, όρος που κλίνεται κανονικά: Παρελάζω, παρελάζουν, κλπ., κάτι που έχω ακούσει (αν θέλετε το πιστεύετε) και από καθηγητές.

  32. Ανδρέας said

    Υπάρχει επιρρηματικός τύπος της λέξης εξοικειωμένος;

  33. physicist said

    #31. — Έχω την εντύπωση ότι η αναφορά του επωνύμου πριν το μικρό όνομα έχει μια δόση ψευτοεπισημότητας. Κι εμένα μ’ ενοχλεί, υπάρχουν πάντως και χειρότερα: Η μαθήτρια Παπαδοπούλου Ιωάννα θα μας παίξει τραγούδι του συνθέτη Χατζιδάκι Μάνου.

    😉

  34. Δημήτρης said

    Εκτός από το «να γραφθεί» έχω συναντήσει και το αμίμητο «να γραπτεί». Αξίζεις συγχαρητηρίων για τα άρθρα σου.

  35. Fotomaras said

    Από τον δωδεκάλογο των ασθενειών παραπάνω, η έβδομη ασθένεια (ακλισία) είναι καρκίνωμα. Λέξεις-τούβλα ακούγονται στον καθημερινό λόγο και μου σπάνε τα νεύρα… συγνώμη. Σε λίγο θα λένε της πόρτα, της κουζίνα, του Μεξικό κλπ, επειδή είναι λέει ξένες και δεν κλίνονται.
    Στην πρώτη ασθένεια, νομίζω ότι εντάσσεται και η παροιμία «όποιος καεί στο κουρκούτι, φυσάει και το γιαούρτι», που την λένε όλοι «όποιος καεί στο χυλό, φυσάει και το γιαούρτι». Θεέ μου τι σου φταίει το κουρκούτι.

  36. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!
    Πρέπει δυστυχώς να φύγω, αλλιώς θα είχα να σχολιάσω. Ίσως όταν γυρίσω.

  37. Fotomaras said

    Πολύ σωστός ο κ. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου στο 24. Σιγά μη λένε οι Άγγλοι μπιστρώ επειδή είναι γαλλικό. Το λένε μπίστρω κι ησυχάζουν.

  38. munich said

    Και η δική μου αποψη είναι ότι η αγγλοκλισιά οφείλεται κυρίως στο αγγλικοφανατισμό μερικών που θέλουν να δείξουν ότι όχι μόνο ξέρουν αγγλικά αλλά διαφέρουν από την πλέμπα γιατί τα προφέρουν και σωστά.
    Στην ελλάδα μου έλεγε μια φίλη, που έκανε κάποτε ένα μαστεράκι κάπου στη μεγάλη βρετανία, ότι της αρέσει να ψωνίζει στο αϊκία (????). αφού επιτέλους κάποτε κατάλαβα τι εννοούσε τη ρώτησα «γιατί το προφέρεις έτσι αφού είναι σουηδικό;» ψιλοκόλλησε
    Άλλός μου έλεγε ότι στην τρίχρονη κόρη του αρέσει το παραμύθι με τη Ραπάνζελ (?????). Όταν του ζήτησα να μου το εξιστορήσει γιατί δεν το ήξερα (ή δεν είχα καταλάβει τι μου έλεγε) κάποια στιγμή αναφώνησα «Αααα Ραπουντσέλ, από τους γερμανούς αδελφούς Γρκιμ!!!»
    Από τα πιο αστεία ήταν» ποιος θυμάται την παλια σειρά Καν φου;»

  39. 1. H αγγλοκλισία δεν είναι βέβαια αφ’εαυτής καθαρευουσιανισμός, είναι όμως (πιστεύω) σύμπτωμα της ίδιας (διάχυτης, όχι αναγκαστικά συνειδητής και ηθελημένης — χαρακτηριστική είναι η φράση του 12 «αν κάποιος μιλάει και αυθόρμητα πει Σαπφούς») εκζήτησης που οδηγεί και στα άλλα φαινόμενα.
    2. Μη μας φέρνεις ως παράδειγμα, Πάνο, τα ονόματα των δρόμων. Και «οδός Καποδιστρίου» λέμε, αλλά ποιος θα πει ποτέ «η δολοφονία του Καποδιστρίου»;
    3. Μήπως αυτοί που λένε «στας Σέρρας» θα πούνε και «τας Βάκχας»; 🙂

  40. physicist said

    #37. — Κι εκεί, όμως, υπάρχει μια αυτοπροσδιορισμένη ελίτ που προφέρει με έμφαση ορισμένα ξενικά με την προφορά της γλώσσας απ’ την οποία προέρχονται.

  41. Φωτομάρα, το λένε μπίστρο επειδή είναι ρωσικό 🙂
    Μόναχε, η Ραπουντζέλ δεν λέγεται ελληνικά Χρυσομαλλούσα; Αλλά ίσως δεν του λέγανε του φίλου σου τέτοια παραμύθια όταν ήτανε μικρός!

  42. physicist said

    Π.χ. αντίστοιχα στη Γερμανία θα βρεις ένα σωρό δηθενάδες που αν πεις στο γκαρσόνι «zwei Espresso, bitte» θα σου υποδείξουν ότι το σωστό είναι «zwei Espressi, bitte». Κι αν είσαι ακόμα πιο φινετσάτος και χαριτοδιπλωμένος, και θέλεις να βγάλεις και γκόμενα, λες, ασφαλώς, «due espressi per favore» με γερμανική προφορά, και κλάααααμα η Κυρία.

  43. 31 Γεια στο στόμα σου! Αλλά μη νομίζεις, και στην Αθήνα μια χαρά παρατηρείται. Εγώ νομίζω έχει γραφειοκρατική καταγωγή, στρατιωτική κλπ.

    Άγγελε, η Χρυσομαλλούσα δεν είναι αυτή με τις αρκούδες; (Κάποιος κάθισε στην καρέκλα μου….)

  44. Ανδρέας said

    39. Άγγελε μπορούμε να πούμε εξοικειωμένα ως επίρρημα; Ας πούμε «συμπεριφέρθηκε εξοικειωμένα» αντί οικεία;

  45. Δεν το έχω πει ή ακούσε ποτέ, αλλά δεν θα μ’ενοχλούσε ιδιαίτερα.

  46. LandS said

    Θα σχολιάσει κανείς σας τη δέκατη ασθένεια «Οι κλιτικές νεοπλασίες» για να καταλάβω και γω τι παίζει, ή είναι ασήμαντη;

  47. Panos said

    @Αγγελος #39

    2. Μπορεί να μην το πει κανείς. Αλλά δε σημαίνει ότι όποιος το πει είναι λάθος ή ψώνιο;

  48. Jimakos said

    @38

    Μου έχει συμβεί το ανάποδο. Την (ιρλανδική) αλυσίδα ρουχάδικων Primark την πρωτόδα και έμαθα στην Γερμανία – μη γνωρίζοντας τότε πως ήταν ιρλανδικής προέλευσης. Συνεπώς την λέω ΠΡΙ-μαρκ. Φίλη αγγλοσπουδαγμένη με διόρθωσε εντονότατα, επειδή δεν το’πα Πράϊ-μαρκ.

    Πάνω ακριβώς σ’αυτό που σχολιάζεις ωστόσο, έχω ακούσει τύπο να λέει ΣΑΜΣΑΝΓΚ (Samsung). Περιμένω εναγωνίως κάποιον να με διορθώσει που δεν λέω Nάϊκον, να του πετάξω όλο τον εξοπλισμό στην κεφάλα. 😀 😀 😀

  49. munich said

    Προφανώς κ. Άγγελε λέγεται Χρυσομαλλούσα αλλά για όχι για τον κύριο που στην κόρη του αγοράζει τα καλύτερα ντιβιντιζ της ντίσνεϋ

    έχει δίκιο ο Φύζισιστ. Και στη Γερμανία θεωρείται δείγμα υπερμόρφωσης να προφέρεις τις ξένες λέξεις ξενικά. αυτό το καπουτσίνι και εσπρέσι μου τη δίνει ακόμα στα νεύρα και να σκεφτείς ότι στην Ιταλία δεν με έχουν διορθώσει ποτέ!

  50. Νέο Kid Στο Block said

    49. Άλλο πάλι και τούτο! Aπό πότε οι Γερμανοί παραγγέλνουν «Τσβάη Καπουτσίνι μπίτε (ή πρέγκο;)» κι όχι «Τσβάη μαλ Καπουτσίνο μπίτε!» Έχει προοδεύσει τόσο το ντόϋτσλαντ; Mωρέ μπράβο επεισόδια που έχω χάσει!

  51. physicist said

    #50. — Ναι, βέβαια, τσβάι, όχι μόνο τσβάιμαλ. Έχει εκμοντερνιστεί η κατάσταση. 😛

  52. Δύτη, είναι κι αυτή (αγγλ. Goldilocks), και σήμερα είναι πιθανότατα γνωστότερη· η άλλη όμως είναι η παραδοσιακή ελληνική.

  53. munich said

    @48
    κι αυτό είναι ένα θέμα.Οι άλλοι ευρωπαίοι προφέρουν τις ξένες έταιρείες όπως τις διαβαζουν στη γλώσσα τους, πχ το H&M στη γερμανία Η und M στην Τσεχια πάλι H a M κτλ(σουηδική εταιρεία). (Στην Τσεχία ακούω συχνα και το Ξέροξ και το Πούτσλε.) Εμείς τα διαβάζουμε όλα μα όλα με αγγλική προφορά. Θα μου πεις έχουμε άλλο αλφάβητο και η πρώτη ξένη γλώσσα είναι τα αγγλικά. Είναι όμως οι Ελληνες τόσο πεπεισμένοι ότι ολονών η πρώτη ξένη γλώσσα πρέπει να είναι τα αγγλικά που καταντάει γελοίο.

  54. Φτου, ξέχασα να περιλάβω στο λίκνο της Χρυσομαλλούσας το «http://»!

  55. Αυτή τη φορά θα δουλέψει;

  56. munich said

    ωραίος ιστοτόπος κ. Άγγελε! ευχαριστώ

  57. Φωτομάρας said

    Άγγελε δεν μιλώ άλλες γλώσσες δυστυχώς. Θέλω να μιλήσω για την εμμονή που έχει πιάσει τον Έλληνα να χρησιμοποιεί τις ξένες λέξεις σώνει και καλά όπως προφέρονται στη γλώσσα από την οποία προέρχονται.
    Επίσης στον γραπτό λόγο θα δούμε σε λίγο τη Ρόμη, την Βαρκελόνη κλπ.

  58. #20

    Πάνο το κ.κ. διαβαζότανε «κύριοι, κύριοι» μόνο από άσχετους (άρα από την συντρηπτική πλειοψηφία) ενώ ήταν διακριτικό από το ένα κ. για να ξέρει ο εκφωνητής να διαβάσει κύριος ή κύριοι χωρις να κοιτάξει παρακάτω, πολύ χρήσιμο όταν οι ειδήσειςφτάνανε με τηλέγραφο ή πρωτόγονα φαξ.. Το ίδιο γινότανε με τις αυτού υψηλότητες Α.Α.Υ.Υ. ενώ α-φτού μεγαλειότατος ήταν ένας οπότε Α.Μ.

  59. sarant said

    21: Panos, δεν θα πούμε «η οδός Ερμή» ή «το πεδίο του Άρη» αλλά, για να καταλάβω, θα πούμε «ισοφάρισε με γκολ του Ερμού Κουρόπουλου» ή «η επιφανεια του πλανήτη Άρεως»: Δεν νομίζω.

    22: Μα, δεν έδωσα αυτό το παράδειγμα.

    25: Αλλού δεν μπορείς να αποφύγεις τη γενική όμως. (Μου αρέσει η φωνή της Σαπφούς Νοταρά)

    31: Το «η μαθήτρια Παπαδοπούλου Ιωάννα» και σε μένα ακούγεται αφύσικο. Το παρελάζω εγώ μεν δεν το λέω, αλλά είναι φτιαγμένο με έναν πολύ κοινό μηχανισμό δημιουργίας ρημάτων, όπου ο αόριστος φτιάχνει καινούργιον ενεστώτα. Ας πούμε έτσι φτιάχτηκε το πιάνω απο τον αόριστο του πιέζω. Τώρα που βλέπουμε την αλλαγή μας ξενίζει, αύριο μπορεί να μην ξενίζει
    (Κι αυτό το θέμα θέλει άρθρο!)

    34: Και «να δεκτεί», φρίκη!

    35: Σε άλλα μέρη λένε κουρκούτι, σε άλλα χυλό, είναι όπως το μάθεις.

  60. leonicos said

    Αν είναι δυνατό! Μα είστε εντελώς ανάγωγοι! Με πετάτε στο 60 (κι αν…) γέρο άνθρωπο;

  61. leonicos said

    Φταίει ο Γς όπως πάντα! Ποιος άλλος να φταίει εδώ μέσα;

    Διάβασα το δωδεκάλογο και μ’ έπιασε φαγούρα. Μπορεί να πάσχω κι εγώ λίγο από κάποια;

    εξαρρενίζονται ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ

    Στα εβραϊκά ο άνδρας είναι ‘אישה'(ισ, παχύ) και η γυναίκα ‘איש’ (ισά). Μια φορά και μόνη (εκεί που ο Αδάμ αναφέρεται στην Εύα) ο Βάμβας το απέδωσε ως ‘ανδρίς’, για να κρατήσει τη λεκτική ομοιότητα. Τον ακολούθησε προσφατα, σε μια αναθεώρηση, και μια πολύ σύγχρονη μετάφραση. Σε αντίθεση με ‘την συντάκτη’ (έχουμε ξαναπεί ότι η πρώτη κλίση δεν έχει θηλυκά σε – ης) έχει θεωρηθεί πετυχημένο για τη συγκεκριμένη και μόνο περίπτωση.

  62. Panos said

    #59, θα ήταν λάθος δηλαδή αν έλεγες «του Ερμού Κουρόπουλου»; Πώς λες «του Νίκου Κουρόπουλου»; Γιατί Νίκου και όχι Ερμού; Επειδή το ένα είναι συνηθισμένο ενώ το άλλο όχι;

  63. sarant said

    62: Μα, το Ερμού δεν αντιστοιχεί στο Νίκου, αντιστοιχεί στο Νικολάου.

  64. Triant said

    Αυτό με την προφορά…
    Πριν από μερικές μέρες είχαμε μία μάζωξη όλων των αποφοίτων του σχολείου μου (του ΛΛΠ). Προς το τέλος μαζευτήκαμε στο θέατρο του σχολείου όπου μίλησαν διάφοροι παληοί καθηγητές και φρερ. Ξαφνικά ακούμε ‘θα μας πει τώρα δυό λόγια η κυρία Αλεξάνδρα Μητσοτάκη’. Με έκοψε κρύος ιδρώτας, αλλά ήθελε να ευχαριστήσει το σχολείο για την στήριξη που προσέφερε σε ένα ίδρυμα, οπότε είπα δεν πειράζει. Αμ δε! Το ‘σαντγ κυλτυγελ ελλενίκ’ το άντεξα. Με το ‘Γκέεετε’ όμως ξεχείλισε το ποτήρι (και η αίθουσα, σιγά-σιγά).
    Αυτό που συνειδητοποίησα μετά με έκπληξη και με το οποίο συμφωνήσαμε όλοι γελώντας είναι ότι έχει φτάσει ο συμπαθητικότερος της οικογένειας να είναι ο επίτιμος!

  65. Panos said

    #63 η διαφορά δηλαδή είναι που το Νικόλαος έγινε Νίκος; Αλλά έστω να το δεχτώ, δε θα έλεγες του Νικολάου, γιατί όχι του Ερμού;

  66. sarant said

    65: Γιατί το βρίσκω αφύσικο.

  67. Φωτομάρας said

    65. Μ΄ αυτή τη λογική το πράμα πάει κάπως έτσι, ο Κωστής του Κωστού, ο Παυλής του Παυλού, ο Παντελής του Παντελού…

  68. sarant said

    Σχόλιο φίλης από το FB περί ευπρεπισμού:
    Όπως μην τυχόν πεις ‘παίρνω’ γιατί σου φαίνεται τρε μπανάλ, αλλά ‘λαμβάνω’. Ή μην πεις ‘διορθώνουν’ αλλά ‘εκσφαλματώνουν’ όπως το ερωτηματολόγιο που σχολίασα πρόσφατα. Τελευταίο παράδειγμα αυτού του είδους ευπρεπισμού στο μήνυμα από συνάδελφο που έλεγε ότι δεν μπορεί να έρθει σε συνάντηση γιατί «την Πέμπτη δεν έχω διαθεσιμότητα».

  69. Dimitris said

    # 68
    Το «εκσφαλματώνουν» το χρησιμοποιείται ευρέως δηλαδή? νόμιζα ότι είναι μόνο στην αργκό του προγραμματιστή (debugging)

  70. physicist said

    #59(β). — Το ξέρω, έβαλες ένα αυτή παραπάνω, που ακούγεται στ’ αλήθεια ξεχειλωμένο. Όμως η βασική σου αιτίαση ήταν σχετική με την αποφυγή της επανάληψης, η οποία όταν γίνεται με μέτρο ούτε πομπώδης μου ακούγεται ούτε νεοκάθ.

  71. Γς said

    61@ Λεώ
    >Φταίει ο Γς όπως πάντα! Ποιος άλλος να φταίει;

    Για όλα εγώ φταίω δω μέσα;

  72. Panos said

    #66 οπότε καταλήγουμε στο ότι είναι θέμα προσωπικής επιλογής, το βρίσκεις αφύσικο και δεν το χρησιμοποιείς. Άλλος το βρίσκει φυσικό και το χρησιμοποιεί. Απλό.

  73. Panos said

    #67, αν υπήρχε κάποτε διαδεδομένος ο τύπος Κωστού, Παυλού κλπ τότε ναι, θα μπορούσες να το πεις. Μέχρι τότε (μέχρι δηλαδή να διαδωθεί αυτός ο τύπος) ακούγεται λάθος.

  74. marulaki said

    Υπάρχει κάπου ένα άρθρο όπου συγκεντρώνουμε τα πάντα για τη Νομανσλάνδη ή να στείλω mail?

    Ωραίες οι ασθένειες, αυτή που μου συμβαίνει πιο συχνά είναι ο καταναγκαστικός ερμαφροδιτισμός. Παλεύω, αλλά συνήθως χάνω.

  75. Γς said

    παρντόν!

  76. marulaki said

    Πάλι διφορούμενο το σχόλιό μου. Την αντιμετωπίζω πιο συχνά. Η διευθυντής, η λογιστής, η δικαστής κλπ. Προσπαθώ να διορθώσω το συνομιλητή μου, αλλά η βλακεία είναι ανίκητη.

    Η ασθένεια την οποίαν φέρω όμως σε ένα βαθμό είναι ο αγγλικός πληθυντικός, χωρίς να το θέλω. Την ώρα που το λέω, ξέρω ότι είναι λάθος, πχ «Φτιάξαμε τα ριπόρτς για τον τάδε;’

    Mea culpa.

  77. Γς said

    64:

    Να, άλλος ένας που έγινε άνθρωπος στους φρερ,
    Με τον Γς ατύχησαν 😦

    Κι όσο σκέφτομαι δικέ μου ότι με την ίδια (σπερματολογοκή) πιθανότητα ( 25 % ) θα μιλούσαμε τώρα για τις καλόγριες του σχολείου μας.

  78. Φωτομάρας said

    73. Ο Ερμής του Eρμού: Ο δωδεκάλογος της νεοκαθαρεύουσας, για πολλά χρόνια μετά

  79. Ανδρέας said

    Έχω την εντύπωση ότι το άρθρο αυτό είναι συνέχεια του άλλου άρθρου για τον Σεφέρη:

    «Η επιστολή του Σεφέρη είναι συμβολή σε μια συζήτηση που είχε ανοίξει από προηγούμενο άρθρο του Άγγελου Τερζάκη στο ίδιο περιοδικό, στο οποίο ο Τερζάκης μνημόνευε μια παλιότερη ιδέα του Σεφέρη “να γίνει ένα συνέδριο νέων συγγραφέων” οι οποίοι να καταλήξουν σε μια τυποποιημένη μορφή της δημοτικής (ορθογραφία και γραμματική) την οποία να δεσμευτούν να χρησιμοποιούν στα λογοτεχνικά τους κείμενα “απαρέγκλιτα και συστηματικά”. Η προσπάθεια απέβλεπε όχι πια στην επικράτηση της δημοτικής στη λογοτεχνία, η οποία είχε ήδη συντελεστεί, αλλά στην τυποποίηση και τη διαμόρφωση μιας “κοινής γραπτής δημοτικής”. Είχε ζητηθεί η βοήθεια του Τριανταφυλλίδη, ο οποίος εκείνη την εποχή ετοίμαζε τη Γραμματική του, και ανταποκρίθηκε θετικά, ενώ αρκετοί νεότεροι λογοτέχνες εκφράσανε την υποστήριξή τους στην ιδέα αυτή, αλλά τελικά το “συνέδριο των συγγραφέων” δεν έγινε ποτέ και η ιδέα δεν υλοποιήθηκε και είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε ποτέ να υλοποιηθεί.»

    Μόνο που εκεί σχεδόν όλοι διαφώνησαν σε κάτι τέτοιο από όσα κατάλαβα.
    Εννοώ διαφώνησαν σε κάτιτέτοιο οι σχολιαστές του παρόντος ιστολογίου.

  80. physicist said

    #76. — Συγγνώμη που παρεμβαίνω, δεν απευθύνεστε σε μένα, αλλά επειδή είπατε για τα ρηπόρτς: λέω να μην το παρακάνουμε με την ορθότητα, ξέρω πολλούς συναδέλφους που λένε αντίστοιχα, εν τη ρύμη του λόγου, «τα ελεμένταρυ πάρτικλς», «οι κορρελέησιον φάνκσιονς», «οι μάτριξ άιγκενβάλιους», «οι ρέλεβαντ οπερέιτορς» κλπ. Δεν πρόκειται εδώ για το φαινόμενο που λέει ο Νίκος αλλά για μια γρήγορη, προφορική επικοινωνία όπου ένας τεχνικός όρος μπαίνει στο λόγο από τα αγγλικά ακριβώς όπως ακούγεται σε κείνη τη γλώσσα. Και είμαι βέβαιος ότι δεν έχει τίποτε να κάνει με επίδειξη γλωσσομάθειας.

    Ελπίζω να γίνεται κατανοητό αυτό που θέλω να πω, ίσως κάποις μπορεί να το εκφράσει καλύτερα.

  81. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Συμπαθάτε με αλλά, προσωπικά, έχω μια τάση για καθαρευουσιανισμό. Οφείλεται στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις (μη χέσω!) και τη σχολαστική και αυστηρή εφαρμογή χρήσης της απλής καθαρεύουσας στις μαθητικές μας εκθέσεις και στον προφορικό μας λόγο.
    Οπότε παλιός γάιδαρος καινούργια περπατησιά δεν μαθαίνει. 😐

  82. Γς said

    80:
    Ο κέι, αντερστάντεμπολ

  83. sarant said

    74: Να στείλεις μέιλ

    81: Πρόσεξε ότι άλλο είναι η καθαρεύουσα και άλλο η νεοκαθαρεύουσα. Ο καθαρευουσιάνος, ή ο οπαδός της μικτής, θα πει «κυβερνήσεως» ας πούμε, αλλά δεν θα πει «μετέρχεται πολλών μέσων» ή «κατ’ επείγον». Και από τα κείμενά σου δεν έχω δει απλή καθαρεύουσα, εκτός αν την κρατάς μόνο για πιο επίσημες περιστάσεις.

  84. spiral architect said

    @80: Αν και καθήμενος ορθώς ομίλησες! 😀
    Π.χ.:
    – Άνοιξε χειροκίνητα το ρικλόζερ!
    – Το ρεγκιουλειτορ βάλτο στο σπεπ ουάν!
    – Είμαι σε λος πάουερ!
    – Ρε, δεν έχουμε πει ότι, δεν πειράζουμε το ίντερλοκ στους γειωτές!

    και άλλα πολλά. 🙂

  85. «On parle dans sa propre langue, on écrit en langue étrangère»

    Sartre (Les Mots, Gallimard, 1972, p. 135)

  86. Triant said

    Εις επίρρωσιν των υπό του σπειροειδούς αρχιτέκτονος γραφέντων:
    Άμα από τα 300 βιβλία που έχεις διαβάσει για τη δουλειά σου τα 300 είναι στα Αγγλικά όχι μόνο δεν σου βγαίνει το αντιγραφή-επικόλληση, αλλά δεν μπορείς ούτε να το διαβάσεις. Ιδίως άν, όπως η αφεντομουτσουνάρα μου, ασχολείσαι με τους ηλεκτρονικούς εγκεφάλους από τότε που τα Ελληνικά (με τσιπάκι και μόνο κεφαλαία) υπήρχαν μόνο στα εμπορικά προγράμματα.

    @77: Άνθρωπος; Λες έ; Το σχολείο πάντως δεν είχε την ίδια άποψη εξ ου και η κοσμία στο απολυτήριο 🙂

  87. sarant said

    86: Κι εγώ κοσμία είχα πάρει, όπως έγραψα πρόσφατα. Να κάνουμε έναν σύλλογο!

  88. spiral architect said

    @83β: Είπα, έχω μια τάση. Φορές-φορές πιάνω τον εαυτό μου (ή πιάνει ο διορθωτής του Office) να μου κοκκινίζει σε κείμενα «της εκβάσεως του γεγονότος», «καλείστε όπως …», «η εξάλειψις των μικροσφαλμάτων επήλθε μετά από την παρέλευσιν».
    Ξέρεις πόσο καιρό έκανα να υλοποιήσω στη πράξη το μονοτονικό; 😳

  89. marulaki said

    #84 Έστειλα.

    #80 Εννοείται ότι είναι ορολογίες εν τη ρύμη του λόγου, καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείτε. Απλά καταντάει κουραστικό να σετάρεις τα ρισκς, να ματσάρεις τα μπάλανσις και μετά να κλικάρεις το μάτριξ για να κάνει ραν το ριπόρτ. Δηλαδή έλεος, δεν ξέρω αν είναι ξενομανία η βαρεμάρα να θυμηθούμε πώς το λέμε στο Ελλάντα.

  90. physicist said

    Δηλαδή έλεος, δεν ξέρω αν είναι ξενομανία η βαρεμάρα να θυμηθούμε πώς το λέμε στο Ελλάντα.

    Ξενομανία ή μάλλον μανία να δώσουμε την εντύπωση γκλόμπαλ πλέυερ κι έτσι, θα το έλεγα μόνο για κάτι παλικαράκια που δίνουν σέμιναρς και κάνουν σοφτ σκιλλς τρείνινγκ :-). Στις άλλες περιπτώσεις της καθημερινής ανταλλαγής στο χώρο της δουλειάς, μου φαίνεται ότι είναι μάλλον οικονομία της επικοινωνίας.

  91. Anasto said

    Ωραία καταγραφή καθαρευουσανιών και χρήσιμη για να τις εντοπίσεις/κατηγοριοποιήσεις ανατρέχοντας εδώ όποτε τις συναντάς, κάτι που είναι εντυπωσιακά συχνό. Εγώ τις βλέπω σε κάτι Σκάι, κάτι Καθημερινές και πλέον θα βάζω την κουκούλα μου πλήρως εξοπλισμένος για να στις σπιουνέψω. 😛

    Δεν ξέρω κατά πόσο είναι σχετικό αλλά διαβάζοντας το σημερινό, αναρωτήθηκα αν έχεις γράψει άρθρο για την κομουνιστολαλιά Νικοκύρη. Παράδειγμα (για την περίπτωση που δεν γίνεται κατανοητό τι εννοώ) δεν έχω πρόχειρο κι ας έχω στο μυαλό μου ένα σχετικό ύφος αλλά όταν πάω σπίτι το βράδυ, μπορώ να ανοίξω κάτι παλιές μεταφράσεις του ΚΚΕ ή βιβλία γραμμένα από παλιούς Έλληνες κομουνιστές και να γίνω πιο συγκεκριμένος.

    Καλησπέρα 🙂

  92. Triant said

    Για τ’ όνομα της κοσμικής τσαγιέρας! Να κάνει ραν! Το ‘να τρέξει’ και δόκιμο είναι (χρησιμοποιείται εξαπανέκαθεν) και πιό σύντομο. Δεν υπάρχει δικαιολογία.

  93. Yannis said

    31: Στοιχηματίζω ότι μένεις σε (μεγάλο) νησί 🙂

    Ψευδοεπισημότητα, που λέει ο Φυσικός στο 33, και συστηματική κακοποίηση όλων των «επίσημων» λέξεων, π.χ. «παρελάζω», που μαζί με άλλα μαργαριτάρια το ακούω από δασκάλες.

  94. Νίκο και Πάνο, κάπου προέτρεξε η γλώττα της διανοίας στα 62-63-65-66. Τι σχέση έχει το (αφύσικο, ασυνήθιστο, εξεζητημένα αρχαιοπρεπές κλπ.) «του Ερμού Κουρόπουλου» με το (φυσικό, καθιερωμένο, μόνο ελληνικό αφότου απαρχαιώθηκε η ομηρική γενική σε -οιο 🙂 ) «του Νίκου» ή «του Νικολάου»;

  95. Yannis said

    90: Συμφωνώ απόλυτα και με αυτό και με το προηγούμενο σχόλιο για το ίδιο θέμα.
    Εχουμε ξαναθίξει πρόσφατα το θέμα της επαγγελματικής αργκό, αλλά ίσως ο Νικοκύρης θα έπρεπε να εξετάσει σε ειδικό άρθρο πότε είναι δήθεν και πότε γνήσια η χρήση ξένων όρων μέσα στον προφορικό λόγο.

  96. physicist said

    #95. — Θα με εξέπληττε αν διαφωνούσαμε, αγαπητέ. 🙂

  97. Γς said

    86,87:

    Και μένα για κοσμία με είχαν αλλά καθαριζαν οι Ουρσουλίνες καλόγριες που ήταν ο πατέρας μου.

    Νικοκύρης και κοσμία; Χλωμό το βλέπω.

  98. Anasto said

    Α και τώρα που είδα τα νεότερα, όσον αφορά το 80, κι εμείς στη ναυτιλία φυσικέ, σχεδόν αναγκαστικά για να συνεννοηθούμε σε λογικό χρόνο πέφτουμε στις αγγλικανιές. Άντε πες μου εσύ «σιπ οπερέιτορ» και «τρέιντερ» και «στεϊκχόλντερ» στα ελληνικά με λέξη που δεν είναι χρωματισμένη/ταγμένη αλλού κι επίβαλέ το και σε όλην την κοινότητα που έρχεται καθημερινά σε επαφή πιο πολύ με ξένους παρά με Έλληνες.

    Επίσης αρχιτέκτονα (81) κι εγώ το κάνω κι ας με ψέγει κάθε φορά η γυναίκα μου. Χρησιμοποιώ δηλαδή τύπους καθαρευουσιάνικους επειδή φοβάμαι πως αν χρησιμοποιήσω τον πιο νέο που (στο μυαλό μου, μάλλον) είναι επίσης σωστός, θα κάνω λάθος. Αλλά γι’ αυτό φταίει κυρίως η διαχρονική τεμπελιά μου να ασχοληθώ στοιχειωδώς με τη γλώσσα μου και να ανοίξω και κάνα βιβλίο παραπάνω παρά η οποιαδήποτε αντικειμενική δυσκολία ή η όποια κυριολεκτική διγλωσσία τις εποχές που υποτίθεται πως μορφωνόμουν επισήμως.

  99. munich said

    Πράγματι οι επιστήμονες που γράφουν τα πέιπερς στα αγγλικά και η βιβλιογραφία τους είναι αποκλειστικά στα αγγλικά αλλά και η γλώσσα συνεννόησης στα ιντερνάσιοναλ εργαστήρια τους είναι τα αγγλικά ή ακόμα και τα λέκτιουρς τους τα δίνουν στα αγγλικά, κι ας μην είναι σε αγγλόφωνο πανεπιστήμιο/ινστιτούτο, λογικό είναι να επηρεάζονται και να χρησιμοποιούν αγγλικούς όρους στην καθημερινόττηα τους.
    Έχω όμως να παρατηρήσω ότι δεν συνάντησα Γερμανούς ή Ολλανδούς επιστήμονες που να έχουν το ίδιο συνήθειο. Ίσως βέβαια κάνω λάθος σε αυτό.
    Και να καταθέσω ότι αισθάνθηκα ντοπή για τον εαυτό μου όταν πριν λίγο καιρό συνάντησαμε ξένους νεοελληνιστές με άψογα ελληνικά κι εμάς μας ξέφευγαν κάθε λίγο και λιγάκι αγγλικούρες (γιατί όταν έχεις συνηθίσει κάτι δεν περιορίζεται τόσο έυκολα ειδικά μετά από κατανάλωση αλκοολούχων.)
    Και κάτι τσεσχοέλληνες με ρώτησαν κάποτε γιατί χρησιμοποιώ τόσο αγγλικά όταν μιλάω για τον υπολογιστή πχ κόπι-πέιστ, σέττινγκς, κάνω λογκίν, ντάιρέκτορι κτλ, δεν υπάρχουν αντίστοιχοι όροι όπως στα τσέχικα;

  100. physicist said

    #98. — Είναι οικουμενικό το φαινόμενο!

    #99. — Θα έκανα την υπόθεση ότι το φαινόμενο των ατόφιων αγγλικών εκφράσεων (όχι των αγγλισμών, αυτό είναι άλλο πράγμα), είναι τόσο πιο έντονο όσο λιγότερη είναι η σχετική βιβλιογραφία στη μητρική γλώσσα. Στα γερμανικά υπάρχουν πολλά επιστημονικά-τεχνικά βιβλία, έστω κι αν έχουν πλέον εκλείψει τα γερμανόφωνα επιστημονικά περιοδικά. Από την άλλη, αυτό που λες για τα τσέχικα με βάζει σε σκέψεις, δεν έχω εύκολη απάντηση.

  101. munich said

    Και αυτό που λες αλλά και το ότι οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί κάνουν κανα δυο χρόνια στο εξωτερικό, κατά προτίμηση στις ΗΠΑ και μετά βρίσκουν μια ωραία θεσούλα στην καλοβαλμένη χώρα τους. έτσι δεν αναγκάζονται να μιλάνε επι χρόνια μια ξένη γλωσσα συνεχώς στη δουλειά.

  102. physicist said

    #101. — Καλή παρατήρηση αυτή.

  103. Γς said

    98:

    Κι όσο σκέφτομαι τους ξένους σε ανάλογες περιπτώσεις.

    Καλά εμείς καταφεύγουμε σε αγγλικανιές αναγκαστικά για να συνεννοηθούμε πολλές φορές με τους ξένους ή και μεταξύ μας.
    Αλλά αυτοί που αναγκάζονται συνεχώς να κάνουν χρήση δύσχρηστων και εντελώς άχρωμων γι αυτούς ελληνικών όρων, που αυτοί μαζοχιστικά υιοθέτησαν στην επιστήμη τους ή τα επαγγέλματά τους για να συνεννοηθούν μεταξύ τους και όχι με μας;

  104. physicist said

    #103. — Χαχαχα, σωστός! Νάβλεπες τα γουρλωμένα μάτια των φοιτητών όταν ακούνε (με σκοπίμως ελαφρά στομφώδες ύφος) ότοι υπάρχουν συνθήκες που λέγονται skleronomous και άλλες που λέγονται rheonomous, συνοδευμένες με την ερώτηση «τι, μη μου πείτε ότι σας δυσκολεύουν οι λέξεις;»

  105. Γς said

    104:
    Ναι απόλαυση να γράφεις στον πίνακα τον ένα μετά τον άλλον τους ελληνικούς όρους με φοβερή άνεση, σαν να γράφεις γκρίκλις στο ΦΒ.

    Και να σκέπτονται τα καημένα με πόσο κόπο και μελέτη απέκτησες αυτήν την άνεση που γι αυτούς θα πάρει κάνα δυο βδομάδες να τους γράφουν αν τους μάθουν.

  106. Ἀχιλλέας Τζάλλας said

    18 Ἂν δεχόμαστε τὸ «τοῦ Εὑριπίδου» γιατὶ νὰ μὴν δεχτοῦμε τοὺς «κομπιούτερς»;

    38 θέλουν να δείξουν ότι όχι μόνο ξέρουν αγγλικά αλλά διαφέρουν από την πλέμπα

    Κι οἱ νεοκαθαρευουσιάνοι αὐτο δὲν θέλουν νὰ δείξουν;

  107. physicist said

    #105. — Ε, έχι το γούστο του να είσαι λίγο κ***παιδο καμια φορά. 😉

  108. Τι να πώ κι εγώ που χτες στο μεσημεριανό δελτί του Mega (μετά συγχωρήσεως) κάποια είπε για το νέο κρασί του «δημόσιου ζευγαριού» Αντζελίνα Τζολί και Μπραντ Πιτ. Δηλαδή, σα να λέμε «δημόσια γυναίκα» + «δημόσιος άντρας» = «δημόσιο ζευγάρι»;;;

    ΥΓ Νικοκύρη, ξέρω πως είναι spoiler για τα αυριανά μεζεδάκια αλλά δεν έβρισκα σύνδεζμο στο ίντερντς οπότε δεν …

  109. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα, πάλι έλειπα και να με συμπαθάτε!

  110. Τα σχόλια για τη χρήση αγγλικών όρων στην επαγγελματική αργκό μου θύμισαν κάτι που διάβασα κάποτε σε βιβλίο του Ελισαίου Γιαννίδη (;) και που το βρήκα πολύ εύστοχο σε σχέση και με τα καθαρευουσιάνικα που μας έρχονται «αυθόρμητα». Παραθέτω από μνήμης:
    «Μα δεν το λέμε κι έτσι;» Ναι, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε. Ν’ακουστεί μπορεί οτιδήποτε. Πολλοί δεν ανακατεύουν και γαλλικές λέξεις στην κουβέντα τους, επειδή τους έρχονται πιο εύκολα εκείνη τη στιγμή;

  111. 39 (και χωρίς να έχω διαβάσει τα ενδιάμεσα). Όχι «στας Σέρρας», «στα Σέρρας» είναι το σωστό 🙂 Έτσι δεν είναι Σερραίοι;

    Πάντως το θέμα είναι τεράστιο. Έχω την εντύπωση (κι είχα κατά νου να το θίξω κάποια στιγμή και να το κουβεντιάσω με το Νικοκύρη) πως μιας και το 76 η καθαρεύουσα έπεσε σε κώμα (με την επίσημη καθιέρωση της δημοτικής) και κάποια στιγμή αποσυνδέθηκε απ’ τη μηχανική υποστήριξη (χρήση της σε υπηρεσιακά έγγραφα) θεωρήσαμε πως πέθανε κιόλας. Όμως κάποιοι την είχαν κρύψει σε κάποια άγνωστη σπηλιά και τώρα την ξαναβγάζουν δειλά δειλά στη γύρα. Γιατί και τότε που ζούσε και αστραποβροντούσε, η χρήση της ήταν από μια ελίτ. Στην πράξη εννοώ, στις κουβέντες που γίνονταν. Με την εξάλειψη της καθαρεύουσας η ελίτ δεν είχε κάτι για να ξεχωρίζει απ’ την πλέμπα. Αλλά συγχρόνως η ελίτ δεν έπαψε να υπάρχει. Και παίρνει την εκδίκησή της: Επιβάλει την καθαρεύουσα απ’ το παράθυρο με το πρόσχημα της «ανόρθωσης» της γλώσσας από τη «λάθος» χρήση της. Και υπάρχει ακροατήριο που τσιμπάει. Και για να δείξει πως δεν είναι πίσω, ακολουθεί με τις νεοκαθαρευουσιανιές. Κι η ασθένεια εξαπλώνεται.

  112. Ανδρέας said

    110. Μην σας εκπλήσσει καθόλου. Σκεφτήτε π.χ. να είναι η μάνα Γαλλίδα και ο πατέρας Έλληνας. Μην πάτε μακρυά θυμηθείτε τον τρόπο ομιλίας του Γ. Α. Παπανδρέου η της κας Παναρίτη. Αν δεν τα έχετε ακούσει χάνετε.

  113. Ανδρέας said

    σκεφτείτε*

  114. Ανδρέας said

    Ακούστε το κε Άγγελε
    http://tinyurl.com/ojoqko3

  115. Μαρία said

    111
    Ναι σε όλα.

    Το είχε λινκάρει παλιότερα ο Πιδύος 🙂
    http://www.serres.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=62&Itemid=102

  116. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Τὸ ἄρθρο μπορεῖ νὰ τὸ δῆ κανεὶς καὶ σὰν ἕνα καὶ σὰν πολλά. Ἔχει ἐνδιαφέρον ἡ καταγραφὴ μιᾶς πραγματικότητος καὶ δίνεται μὲ εὔστοχα εὔθυμο τρόπο, κάτι ποὺ τὸ ἔχουμε ἀνάγκη στὴ σημερινὴ συγκυρία. Ἂν διαφωνῶ κάπου εἶναι ὄχι στὰ φαινόμενα ποὺ περιγράφονται ἀλλὰ στὴν ἑρμηνεία. Τί θὰ πῆ νεοκαθαρεύουσα καὶ νεοκαθαρευουσιάνοι; Μπορεῖ νὰ βάλη κάποιος τὸ χέρι του στὴ φωτιὰ ὅτι ὁ τελευταῖος χρήστης τέτοιων λανθασμένων ἢ ἀκραίων παραδειγμάτων τὸ κάνει παίρνοντας συνειδητὰ θέση ὑπὲρ τῆς καθαρεύουσας, ἢ γιὰ νὰ μὴ μολύνη τὸ στόμα του ἢ δὲν ξέρω τὶ ἄλλο; Ἐγὼ νομίζω πὼς ὄχι.

    Πιστεύω ὅτι τὰ φαινόμενα αὐτὰ ὀφείλονται σὲ μεγάλο βαθμὸ στὸ κενὸ ποὺ ἄφησε ἡ καθαρεύουσα. Τί ἐννοῶ; Ἡ καθαρεύουσα δὲν ἦταν μιὰ διαφορετικὴ γλῶσσα, ὅσο κι ἂν προαπαθοῦν κάποιοι νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὸ ἀντίθετο, ἦταν ἡ λόγια μορφὴ τῆς γλώσσας μας. Ὅλες οἱ γλῶσσες ἔχουν τὴ λόγια μορφή τους καὶ σὲ ὅλες τὶς γλῶσσες ἡ λόγια μορφὴ εἶναι δυσνόητη σὲ ὅσους δὲν ἔχουν ὑψηλὸ μορφωτικὸ ἐπίπεδο. Καλύπτει, ὅμως, κάποιες γλωσσικὲς ἀνάγκες καὶ σκοπὸς πάντα τῶν ἀριστερῶν λογίων εἶναι ὁ λαὸς νὰ ἔχει πρόσβαση στὴ γνώση, ὄχι νὰ ὑποβιβάσουμε τὴν ποιότητα τῆς παιδείας γιὰ νὰ ἔχουμε περισσότερους ἀποφοίτους, ἀλλὰ μὲ χαμηλότερο μορφωτικὸ ἐπίπεδο. Τὸ 1976 ἡ λόγια γλῶσσα καταργεῖται μὲ μιὰ ἀσαφὴ διατύπωση: καθιερώνεται ἡ δημοτικὴ χωρὶς ἰδιωματισμοὺς κι ἀκρότητες. Καὶ ρωτῶ «τί θεωρεῖται ἀκρότητα καὶ τί ἰδιωματισμός;» γιατὶ δὲν εἶναι σαφὲς στὸ μυαλό μου. Ἂς ποῦμε ἂν πῶ «ἀποτελιόταν» εἶναι ἢ δὲν εἶναι ἀκρότητα. Τὸ 1982, στὴν γ’γυμνασίου, ἔγραψα σὲ μιὰ ἔκθεση «αποτελείτο». Ἡ φιλόλογος τὸ ἔβαλε σὲ κόκκινο κύκλο, δὲν ἔγραψε ὅμως τὴ σωστὴ διατύπωση, οὔτε αποτελιόταν, οὔτε «απετελείτο» καὶ καθ’ὅτι ἤμουν ντροπαλός, δὲν τὴ ρώτησα. Ἔπρεπε νὰ περιμένω νὰ τὸ συναντήσω σὲ κάποιο γραπτό. Καὶ τὸ συνάντησα «αποτελείτο» πάρα πολλὲς φορές. Ἀλλὰ πλατιάζω. Θεσπίστηκε, λοιπόν, μία γλῶσσα ἀκαθόριστη μὲ μιὰ γενικόλογη διατύπωση ποὺ ὁ καθένας μπορεῖ νὰ τὴν ἑρμηνεύση ὅπως θέλει. Ὅμως πῶς μπορεῖ νὰ καταργηθῆ ἔτσι ὲν μία νυκτὶ μία γλῶσσα. Πῶς γινόταν οἱ δικηγόροι καὶ οἱ δικαστὲς νὰ ἀλλάξουν ἀπὸ τὴ μία μέρα γλῶσσα; Γιατὶ μπορεῖ νὰ μιλοῦσαν ἄπταιστα τὴ δημοτική, ὅμως στὴ δουλειά τους δὲ σκέφτονταν σὲ αὐτὴ τὴ γλῶσσα. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ καθηγητές, τὸ ἴδιο καὶ οἱ γραφιάδες. Καὶ βλέπουμε ὅτι καὶ οἱ νέοι δικηγόροι ἢ οἱ νέοι γιατροὶ δὲν μποροῦν ν’ἀποφύγουν κάποιους τύπους. Ἂς ποῦμε πῶς θὰ πῆς «ὁ καθ’οὗ». «Κατὰ τοῦ ὁποίου;». Εἶναι λιγότερο καθαρεύουσα; Προάγει τὴν οίκονομία τοῦ λόγου; Ὁ γιατρὸς μπορεῖ νὰ γράψη στὸ ἱστορικὸ «ὁ ἄρρωστος νοιώθει φαγούρα ἢ τὸν ἄρρωστο τὸν τρώει τὸ ἀφτί του;» Στὴ συνομιλία του μὲ τὸν ἄρρωστο ἔτσι θὰ τὸ πῆ, ναί. Κι ὁ ἴδιος ὁ γιατρὸς ὅταν βρεθῆ στὴ θέση τοῦ ἀρρώστου ἔτσι θὰ μιλήση στὸ γιατρό του, ἀλλὰ ὅταν μιλᾶμε ἰατρικὰ δὲ μιλᾶμε ἔτσι καὶ νομίζω ὅτι καὶ αὐτονόητο εἶναι, καὶ παγκοσμίως ἰσχύει.
    Οἱ καταστάσεις ποὺ περιγράφει τὸ ἄρθρο δείχνει κάτι ἄλλο. Ὅτι οἱ γλωσσικὲς ἀνάγκες ποὺ κάλυπτε ἡ καθαρεύουσα δὲν ἀναπληρώθηκαν ἀπὸ τὴ ἀσαφὴ δημοτικὴ ποὺ ὑποτίθεται ὅτι τὴν ἀντικατέστησε. Ἂν ἡ δημοτικὴ μποροῦσε νὰ καλύψη αὐτὸ τὸ κενό, δὲν θὰ ὑπῆρχαν αὐτὰ τὰ φαινόμενα. Οἱ νέοι λόγιοι δὲ διδάσκονται τὴν καθαρεύουσα, ὅμως τὴ συναντᾶνε. Τὴ μαθαίνουν μέσα ἀπὸ στερεότυπες φράσεις ἢ κείμενα ἀλλὰ χωρὶς θεωρητικὴ βάση ὁπότε συχνὰ τὴν ἀναπαράγουν, ἄθελά τους, μὲ λανθασμένο τρόπο. Ὁ ἀδελφός μου ποὺ σπούδασε στὰ Γιάννενα ἀπὸ τὸ 1990 ὡς τὸ 1995 μοῦ ἔλεγε ὅτι κάποια συγγράμματα ἦταν στὴν καθαρεύουσα κι ὅτι κάποιοι καθηγητὲς δίδασκαν στὴν καθαρεύουσα γιατὶ σὲ αὐτὴ τὴ γλῶσσα εἶχαν μάθει νὰ διδάσκουν. Στὸ στρατὸ .ἤξερα ἕναν ἑλληνοαμερικάνο ποὺ σπούδασε ἰατρικὴ στὴν Ἑλλάδα κι ἀναγκάστηκε νὰ μάθη καὶ καθαρεύουσα γιὰ νὰ μπορῆ νὰ παρακολουθῆ. Ὁ ἀδελφός μου εἶχε πεῖ τότε «ἀφοῦ ἔπρεπε νὰ διαβάζω στὴν καθαρεύουσα αὐτὸ τὸ κωλοσχολεῖο δὲν μποροῦσε νὰ μοῦ τὴ μάθη;». Ἐκεῖ εἶναι λοιπὸν τὸ θέμα. Καταργήθηκε ἡ καθαρεύουσα ἀλλὰ δὲν ἔφυγε. Τὰ βιβλία δὲν ἐξαφανίστηκαν. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὴ χρησιμοποιοῦσαν δὲν τὴν ξέχασαν. Εἶναι ἀναπόσπαστο μέρος τῆς νεολληνικῆς. Γι’αὐτὸ θὰ ἔπρεπε παράλληλα μὲ τὴ δημοτικὴ νὰ διδάσκεται στὰ σχολεῖα καὶ θεωρητικὰ καὶ πρακτικά καὶ νὰ ἐξασκοῦνται οἱ μαθητὲς στὴ σωστὴ χρήση κι ἐπιλογὴ τῆς κατάλληλης. Ἐννοεῖται ὅτι γιὰ τὸ ποτάμι θὰ πρέπη νὰ ἐπιλέξουν τὴ δημοτική. Μὴν πᾶμε μακριά. Στὶς ἐξετάσεις γιὰ τὸ FCE Cambridge, μοῦ ἔπεσαν δύο έκθέσεις καὶ οἱ δύο μὲ ἐπιστολές. Ἡ μία ἐπίσημη, ἡ ἄλλη σὲ φίλο. Ἔπρεπε νὰ χρησιμοποιήσω διαφορετικὴ γλῶσσα καὶ νὰ δείξω ὅτι ξέρω τὶς διαφορές. Καὶ μόνο στὴν ἔκθεση πῆρα Α 🙂

    Γιὰ νὰ εἶναι πλῆρες τὸ ἄρθρο θὰ ἔπρεπε νὰ διακωμωδήση καὶ τὰ ἀντίθετα φαινόμενα. Ἐκφράσεις ὅπως «κάτω ἀπὸ τὸν ὅρο» ἀντὶ «ὑπὸ τὸν ὅρο», «ὁ ὑπογραφόμενος» ἀντὶ «ὁ ὑπογράφων» ἢ «ὁ ὐπογεγραμμένος» κοκ ποὺ τὴ μετὰ τὸ 81 ἐποχὴ μᾶς κατέκλεισαν. Νὰ ποῦμε ἐπίσης πὼς ἂν δὲν εἶχε ὑπάρξει ὁ λαϊκισμὸς τῆς Παπανδρεϊκῆς ἐποχῆς καὶ οἱ γελοῖες ἐγκύκλιοι μὲ τὸ τὶ δὲν μποροῦμε νὰ γράφουμε (ἀνάμεσα σὲ αὐτὰ ἦταν καὶ ἡ «συνημμένη ἐπιστολὴ» χωρὶς ἀντιπρόταση), ὅπου ἀκόμη κι οἱ ὑπουργοὶ γίναν Μένιος, Μῆτσος, Τάκης Φώφη, Λίτσα, Κίτσα, ἴσως νὰ μὴν εἶχε ἐκλείψει ἡ χρήση αὐτῶν τῶν χαϊδευτικῶν ὀνομάτων ἀπὸ τὰ λαϊκὰ στρώματα κι οὔτε νὰ κατέφευγαν κάποιοι σὲ καθαρευουσιάνικες ἀκρότητες προκειμένου νὰ διαφοροποιηθοῦν ἀπὸ τὴ γλωσσικὴ καὶ πολιτιστικὴ κενότητα τῆς ἀλήστου μνήμης ἐποχῆς.

  117. Το να μιλάει κανείς με την προφορά της γλώσσας απ’ την οποία προέρχεται η λέξη, εγώ το ονομάζω Κωσταλισμό. Γιατί είναι ο Αλέξης ο Κωστάλας χαρακτηριστική περίπτωση για κάτι τέτοιο. Βλέπετε ο άνθρωπος μιλάει 5 – 6 γλώσσες οπότε ακούς να αλλάζει άλλες τόσες προφορές. Όταν π.χ. λέει πως απαγορεύεται η χρήση του φλασσσ όταν χορεύουν τα Μπαλλσσόι και πάει λέγοντα είναι το κάτι άλλο. Και κάποτε μου φαινόταν και ενδιαφέρον. Για κοίτα πόσες γλώσσες και πόσο καλά τις μιλάει έλεγα. Αλλά κάπου κουράστηκα και αναθεώρησα.

  118. sarant said

    111: Κάπως έτσι.

    116: Τώρα γράφεις πάρα πολλά οπότε δεν μπορώ να απαντήσω σε όλα (πάντως, υπουργοί με όχι επίσημα ονόματα υπήρχαν και παλιότερα), αλλά το «αποτελείται» (και τα ανάλογα) είναι μια ακαταστάλαχτη περίπτωση. Και βέβαια αξίζει άρθρο 🙂

  119. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Κι ἕνας ἑρμαφρόδιτος ἰατρικὸς τύπος ποὺ συνήθιζε ἕνας ἐπιμελητὴς παθολόγος «ἡ κατάσταση τῆς ἀρρώστου». Δημοτικὴ ἢ καθαρεύουσα;

  120. 115 Εσένα είχα στο νου μου 🙂 Ευχαριστώ. Δεν τον θυμόμουνα τον λίκνο αλλά τυχαίνει να ξέρω κάμποσους Σερραίους που μ’ έχουν δασκαλέψει.

  121. Ανδρέας said

    Και γιατί οι Σέρρες κι όχι η Σέρρα όπως λέμε η Αθήνα, η Θήβα κ.ο.κ; μισές δουλειές θα κάνουμε;

  122. Ανδρέας said

    ααα δεν σας καταλαβαίνω καθόλου!

  123. Καλησπέρα σε όλους. Ωραίο άρθρο, ωραία σχόλια. Μπορεί μεν να καταργήθηκαν αρκετοί τύποι της, αλλά, πολύ φοβάμαι, την καθαρεύουσα ως νοοτροπία δεν πρόκειται να την αποχωριστούμε ποτέ, στο μέτρο που θα λειτουργεί πάντα ως μεσάζοντας για τη σύνδεσή μας με τη γλώσσα – πρότυπο, την «αρχαία ελληνική», και κατ’ επέκταση με το ένδοξο παρελθόν…

  124. sarant said

    119: Mικτή 🙂

    123: Καλησπέρα!

  125. physicist said

    #122. — Για να μην πλακώσουν οι Καταλανοί με εδαφικές διεκδικήσεις.

  126. χαρη said

    η δικιά μου προσωπική (πιο προσωπική δεν γίνεται 😦 (αφορά τό ίδιο μου τό όνομα)) εμπειρία πάντως λέει ότι τα πολυπληθέστερα, βασικότερα και μονιμότερα, φαινόμενα νεοκαθαρευουσιανισμού γεννήθηκαν (εντάξει, είχαν ψιλοαρχίσει – κυρίως οι αγγλομανίες στις εφημερίδες επί χούντας, αλλά μαζικά γεννήθηκαν) *με* και *μετά* την εκπομπή στην τηλεόραση τών Μπαμπινιώτη/Κανέλλη (η δεύτερη εκφωνούσε βέβαια απλώς, τοίς Κείνου ρήμασι πειθόμενη (και πριν «γίνει» κκε – όχι ότι άλλαξε γλωσσικές (κ.ά) απόψεις (κτγμ βέβαια) «γινόμενη»)
    λοιπόν επειδή έγινε σιδηρόδρομος η πρόταση επαναλαμβάνω : λούστηκα τον μπαμπινιωτισμό (εγώ έτσι το λέω το σύνδρομο) προσωπικά με τον εξής τρόπο : προ Μπ. μέ λέγαν Χάρη, γραφόμουν χάρη, και ουδείς/ουδεμία απορούσε, ή αδυνατούσε να καταλάβει (ή να γράψει)
    αιφνιδίως και σιγά-σιγά (σικ, το χρονικό) αντιμετώπισα το εξής τελεσίγραφο : ή θα ήμουν η Χάρις, ή θα ήμουν ο Χάρης
    θηλυκό και δημοτική δεν εννοούνταν τουτέστιν πλέον : ακόμα και αριστεροί διαπίστωσα σε διάφορα έντυπα (είμαι διάσημη), βλέπουν «η χάρη» ή «τής χάρης» και γράφουν «τον Χάρη» ή «τού Χάρη»
    γίνομαι θηρίο, και (επειδή δεν είμαι διάσημη) δεν μπορώ να κάνω τίποτα : ο Μπαμπινιώτης είναι ανίκητος : Ένα βάσανό μου σάς είπα

    υστερόγραφο, πιθανώς ελπιδοφόρο : Όλα αυτά τα χρόνια *ένα παιδάκι μόνο* ((αγοράκι ήτανε, δεν ξέρω αν έχει σημασία, πανέξυπνη φατσούλα ήτανε πάντως) σε ένα μαγαζί που τό ‘βαλε η μαμά του να γράψει την απόδειξη) άκουσε «χάρη» και εγραψε «χάρη» : δεν πίστευα στα μάτια μου (το ευγνωμονώ, που μ’ έκανε να πιστέψω στο μέλλον 🙂 )

    υγ 2 : οι πιο αμόρφωτοι είναι οι φαρμακοποιοί, οι γιατροί, και οι νοσοκόμες τους : μια εποχή που είχα πολλά σχετικά μαζί τους, κόντεψα ν’ αρρωστήσω στ’ αλήθεια : γράφανε «Χάρις», τούς διόρθωνα : «Χάρη, με ήτα παρακαλώ» και τότε γράφανε : «Χάρης»

    (υγ 3 : εντάξει, επί χούντας είχε βγει και η «Χάρις Αλεξίου», και μετά βγήκε και ο «Χάρης Κατσιμίχας», δεν αρνούμαι ότι ως προς το προσωπικό μου δράμα ο μπαμπινιωτισμός πρέπει να συνδυάστηκε και με την λαοφιλία τών ανωτέρω)

  127. Ανδρέας said

    125. 😀 Οι Καταλανοί αποζημίωσαν το μετά από 700 χρόνια την Μονή Βατοπεδίου.
    21.08.2005
    Καταλανική αποζημίωση μετά 700 έτη
    Ολοκληρώνεται αυτό τον καιρό στη Μονή Βατοπαιδίου η αναστήλωση ενός μνημείου, που χρηματοδοτείται από την καταλανική κυβέρνηση ως συμβολική αποζημίωση των καταστροφών που οι Καταλανοί είχαν προκαλέσει στο Αγιον Ορος στις αρχές του14ου αιώνα.

  128. physicist said

    Χάρη, ωραία τα λες και συμφωνώ μαζί σου. Ένα πράμα αν επιτρέπεις: κι εμένα μ’ αρέσουνε οι παρενθέσεις αλλά με τις δικές σου ζαλίστηκα. 🙂

  129. χαρη said

    128 κι εγώ πάντα το παθαίνω 🙂

  130. Ανδρέας said

    125. Λέτε να επιστρέψουν πίσω να ζητήσουν και τα ρέστα; Πάντως οι Ενετοί, Φράγκοι κλπ συγγενείς μπορεί να ζητήσουν αναδρομικά τα φτιαχτικά των πύργων και οχυρωματικών έργων που άφησαν πίσω τους φεύγοντας.

  131. physicist said

    Μ’ αρέσανε, μη νομίζεις. Έχω κι έναν συνάδελφο που ανοίγει τουλάχιστον έξι επίπεδα παρενθέσεων σε προφορικό λόγο και τα κλείνει με τυχαία σειρά — έχω μάθει να παρακολουθώ. 😉

  132. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    126. Παντρέψου ἕναν Χάρη

  133. Πέπε said

    @ 39 (3): Κανείς δε λέει «στας Σέρρας». Ξέρω ότι είναι διαδεδομένη αυτή η πεποίθηση, αλλά στην επόμενη ευκαιρία παρατηρήστε προσεκτικά, προκαλέστε εν ανάγκη (κρυφά) το συνομιλητή σας να χρησιμοποιήσει τη λέξη σε διάφορες πτώσεις, και θα διαπιστώσετε ότι λέει «στα Σέρρας».

  134. Γς said

    126:
    >οι πιο αμόρφωτοι είναι οι φαρμακοποιοί, οι γιατροί, και οι νοσοκόμες τους

    Και τα νοσοκομεία ε;
    Πάρε ένα τέτοιο Χάρη, που έχει μέσα για Χάρη

  135. leonicos said

    @7 Αγαπητέ Αρχιμήδη, σ’ ένα βιβλίο μου που έδωσα και στον Νοικοκύρη, γράφω ‘της νυκτός’. Μια φορά και όχι εντελώς τυχαία. Λες να με περιλάβει;

    Όπως ήδη έγραψα, στο @61 νομίζω, το ίδιο κάνω κι εγώ με τους αρχαίους θεούς και συγγραφείς, αλλ’ όχι με τις περιπτερούδες. Ίσως εξαρτάται και από το σε ποιο περιβάλλον το γράφει κανείς. Όταν μιλάς σε φίλους για τον Πλάτωνα δεν θα πεις ‘το… του Πλάτωνος’ αλλά αν γράφεις μια εργασία, έτσι θα το γράψεις (το β΄ ενικό δεν σε αφορά, είναι γενικότητας). Επίσης μιλάω για τον Ναό του Διός, επειδή εκείνοι που τον έχτισαν δεν ήξεραν τον τύπο ‘του Δία’. Και γενικά, παρά τα όσα είπα μόλις, γενικά μιλάω όπως γράφω.

    @11 Υπάρχουν πια τρεις μετοχές και άσ’ τους να λένε, λύνοντας, λυμένος και λυόμενος. Οι τύποι διευθύνων κλπ πρέπει ν’ αντιμετωπίζονται σαν τριτόκλιτα επίθετα. Τώρα… το τι θα γίνει με την τρίτη κλίση… ο καιρός θα δείξει. Πάντως ακόμα λέμε του δόρατος και του βέλους.

    @12, 24 Ανδρέα, δεν θα το έκανα. Αν αναφέρομαι στην ποιήτρια, τα ποιήματα είναι της Σαπφούς. Αν όχι και το πω ‘αυθόρμητα’ πρέπει να ψαχτώ από μου ήρθε αυτός ο αυθορμητισμός. Στο @24 συμφωνούμε.

    @15γ. Εδώ μ’ έπιασες. Δεν θα πω του Ευριπίδου.

    @20β Πάνος. Δεν μας λες τι ακριβώς είπες και σε τι σε διόρθωσε. Ίσως να είχες δίκιο αλλά και άδικο. Άλλο είναι να πεις ‘φάγαμε σπόρια’ και άλλο ‘φάγαμε ξηροί καρποί’. Και στις δυο περιπτώσεις θα σε καταλάβω, αλλά στη δεύτερη θα ενοχληθώ. Γενικά όμως βρίσκω λάθος το τελικό σου συμπέρασμα.

    @22 Φυσικέ, το παράδειγμα δεν λέει «Από τις θέσεις που κατείχε, του άρεσε περισσότερο αυτή του Προέδρου» αλλά «Από τις θέσεις που κατείχε, αυτή που του άρεσε περισσότερο ήταν αυτή του Προέδρου.»

    Για το εκείνος έχεις δίκιο. Είναι το πρώτο νόσημα του καταλόγου σε παραλλαγή.

    @28 Γς, έχεις δίκιο. Η γλώσσα έγινε πιο αναλυτική και μάκρυναν οι προτάσεις της. Το ίδιο έπαθε και με την κατάργηση του απαρεμφάτου. [Δεν συνηγορώ στην επανεισαγωγή του]

    @32 Ανδρέα, αν εξοικειώνεις κάποιον περνάς την ώρα σου εξοικειώνοντάς τον κι εκείνος την περνάει εξοικειωνόμενος (ή εξοικειούμενος, αλλά μη μας ακούσει ο Νοικοκύρης). Γι’ αυτό επιμένω στη μεσοπαθητική μετοχή του ενεστώτα. Τα ίδια είπε και ο Γς μιλώντας για την συμπαθέστατη γυναίκα του.

    @44,45 Δε θα πείτε εξοικειωμένα• θα πείτε με άνεση, άνετα, σαν να είχε ξανάρθει…

    @58 Τζι, δεν το ήξερα

  136. Γεια σου Χάρη!
    Δεν θυμάσαι καλά όμως, η Αλεξίου ήτανε Χαρούλα παλιότερα. Τη δεκαετία του ’90 έγινε Χάρις (νομίζω).

  137. physicist said

    Λεώνικε, δεν το πρώτο νόσημα του καταλόγου επειδή δεν πρόκειται για ευπρεπισμό αλλά για δηθενιά ότι και καλά δώστε βάση γιατί αυτό που λέω τώρα έχει βάθος. Άλλωστε, δεν το συνηθίζουν οι νεοκαθαρεύοντες, είναι μάλλον ίδιον της συνοικιακής διανόησης. Σε ακόμα χειρότερη παραλλαγή με αντιστροφή ουσιαστικού-επιθέτου (… ν’ ακολουθήσει τις πολιτικές εκείνες που θα οδηγήσουν στο πλάτεμα της Δημοκρατίας … κλπ κλπ).

  138. Μαρία said

    121
    Υπάρχουν κι άλλες δυνατότητες.
    Δες εδώ με αφορμή το Φαραί:
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/03/03/meze-5/#comment-104611

    Θυμήθηκα και το ΝαύπλιοΝ των Ναυπλιωτών απ’ όπου κόλλησε τα ν του ο Νικοκύρης.

  139. Νομίζω πὼς ἀφ’οὗ οἱ νεοδημοτικισταὶ γράφουν τὸν δωδεκάλογον τοῦ νεοκαθαρευουσιάνου ἀπομένει νὰ γράψωσιν οἱ τελευταῖοι τὼν δωδεκάλογον τοῦ δημοτικιστοῦ. Ἐπιφυλάσσομαι.

  140. Κορνήλιε, σου ανήκει δικαιωματικά η τιμή: ή εσύ ή κανένας! 🙂

  141. leonicos said

    @118 Νοικοκύρη, νομίζω ότι το ‘έστριψες αλά Γαλλικά’. Δεν γράφει και τόσο πολλά που να μην μπορείς ν’ απαντήσεις στον Αναγνώστου.
    Βεβαίως το ότι στα Γιάνενα κάποιοι καθηγητές δίδασκαν ή έγραφαν στην καθαρεύουσα, δεν λέει τίποτα, ούτε σημαίνει ότι το οποιοδήποτε σχολείο θα έπρεπε ν’ ανταποκριθεί σ’ αυτή την ανάγκη ή μάλλον ιδιαιτερότητα, ούτε νομίζω ότι ένας στοιχειωδώς μορφωμένος άνθρωπος θα έχει πρόβλημα να διαβάσει τι βιβλίο του. . Η δημοτική δεν επιβλήθηκε στα πανεπιστήμια. Σοβούσε και υιοθετήθηκε. Επίσης το ότι η Δημοτική δεν καλύπτει όλες τις ανάγκες δεν είναι σφάλμα της δημοτικής αλλ’ αυτών που τη μιλάνε. Αλλά το ότι επιβλήθηκε εν μία νυκτί είναι αλήθεια και οι υπάλληλοι βρέθηκαν μπροστά σε έγγραφα που δεν ήξεραν να μεταγλωττίσουν, διότι όπως η καθαρεύουσα δεν είναι εύκολη, ούτε η δημοτική είναι. Έχει τις απαιτήσεις της και τα τερτίπια της. Τελικά όμως, αν και χρειάστηκαν δυο δεκαετίες, η αλλαγή έχει πετύχει.

  142. Theo said

    Δε νομίζω, Νικοκύρη, ότι όλα (τα λάθη και μη) που επισημαίνεις στον δωδεκάλογο οφείλονται σε κάποιους σκοτεινούς «νεοκαθαρευουσιάνικους» κύκλους που τα προωθούν. (Κι εδώ εσύ, που απεχθάνεσαι τη συνομωσιολογία, σαν να πέφτεις λίγο στην παγίδα της.)

    Πολλά από τα φαινόμενα που καυτηριάζεις οφείλονται στην ατελή διδασκαλία των ελληνικών. Τα παιδιά διδάσκονται αρχαία (μόνο της κλασικής εποχής) και νέα ελληνικά σαν να ήταν δυο διαφορετικές γλώσσες, ενώ είναι δυο μορφές της ίδιας γλώσσας. Και δεν διδάσκονται σχεδόν καθόλου, έστω κάποια στοιχεία της ελληνιστικής, της μεσαιωνικής, της μεταβυζαντινής, της καθαρεύουσας, που κι αυτές διαμόρφωσαν τη γλώσσα μας και μας άφησαν σπουδαία κληρονομιά. Από τον Όμηρο και τον Ευριπίδη, πάμε στον Σολωμό και τον Ελύτη, αλλά ενδιάμεσα υπάρχουν πχ ο Ρωμανός ο μελωδός κι ο Κοσμάς ο ποιητής. Από τον Ξενοφώντα πάμε στον Μακρυγιάννη, ενώ υπάρχουν πολλοί ενδιάμεσοι, με τελευταίους τον Μάξιμο Μαργούνιο, τον Αγάπιο Λάνδο, τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, από τους δημοφιλέστερους συγγραφείς της μεταβυζαντινής εποχής. Κι έτσι, τα παιδιά δεν μπορούν να κατανοήσουν τον Παπαδιαμάντη, τον μεγαλύτερο Νεοέλληνα πεζογράφο.

    Το επιχείρημα των μεταρρυθμιστών της Μεταπολίτευσης για τη μη διδασκαλία των ενδιάμεσων μορφών της γλώσσας μας (θυμάμαι μια συζήτηση με τον Μαρωνίτη σε στενό κύκλο) ήταν ότι δεν μπορούν να φορτωθούν τα παιδιά με τόσα στοιχεία, και αρκεί η διδασκαλία των νέων ελληνικών σε γυμνάσιο και λύκειο και τρία τέσσερα χρόνια διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών (του Ξενοφώντα και του Θουκυδίδη), για να μάθουν τη γλώσσα μας.
    Αμ δε!
    Φαίνεται πως τα παιδιά δεν έμαθαν τι είναι οι μετοχές και πώς κλίνονται, εξ ου και το φαινόμενο της ακλισίας. Και πως υπάρχει ένα κομφούζιο μέσα τους για το πώς συντάσσονται κάποια ρήματα, εξ ου και η γενικολαγνεία. κλπ. κλπ.

    Όσο γι’ αυτό που ονομάζεις «αρχαιοκλιτική ξιπασιά», τη στιγμή που ο φιλόσοφος ονομαζόταν Πλάτων κι όχι Πλάτωνας, μου φαίνεται αφύσικο στη γενική να το κλίνω «του Πλάτωνα». Όταν, όμως, αναφέρομαι στους φίλους μου Πλάτωνα, Κρίτωνα, Χαρίτωνα, στη γενική λέω: του Πλάτωνα, του Κρίτωνα, του Χαρίτωνα, αν και στην ονομαστική προτιμώ το: Πλάτων, Κρίτων, Χαρίτων. (Ο τελευταίος, απόφοιτος του τμήματος Φιλολογίας του ΑΠΘ και δρ. φιλοσοφίας γερμανικού πανεπιστημίου, για αρκετά χρόνια υπέγραφε ως Χαρίτωνας. Όντας, όμως, μακριά από τη Θεσσαλονίκη και τον ακραιφνή δημοτικισμό του εν λόγω τμήματος, τα τελευταία χρόνια υπογράφει ως Χαρίτων. Έτσι του φαίνεται φυσικότερο). Είναι θέμα γλωσσικού αισθητηρίου βασικά.

    Τον δε φίλο μου τον Ζουράρι νομίζω πως τον αδικείς. Τις σπάνιες και δύσκολες λέξεις που χρησιμοποιεί δεν τις βρίσκει σε κάποιο λεξικό, ούτε τις βάζει απλώς και «μόνο για την αισθητική τους αξία, χωρίς να [τον] ενδιαφέρει αν ταιριάζουν στο νόημα». Είναι κτήμα του και το κάνει γιατί αισθάνεται πως δική του και ζωντανή είναι όλη η τρισχιλιετής γλώσσα μας, όπως διαμορφώθηκε στην «απερινόητη μισγάγκεια» του τ(ρ)όπου μας.

  143. leonicos said

    @137 Φυσικέ, τότε να βάλουμε και τη δηθενιά στις αρρώστιες. Πάντως έχει και αυτό τη θεση του. (το εκείνο) Δεν είναι πάντα τούτο ή εκείνο. Τιθα έλεγες αν σου γράφανε ‘ν’ ακολουθήσει τις ενδεδειγμένες πολιτικές…..’

  144. Ανδρέας said

    138. Δεν το κατάλαβα. Το σκεπτικό μου εχει ως εξής:
    Αι Αθήναι, αι Θήβαι, στας Αθήνας, στας Θήβας
    αι Σέρραι, στας Σέρρας.
    Γιατί η Αθήνα και άλλες πόλεις άλλαξαν στον ενικό και όχι αντίστοιχα οι Σέρρες;

  145. physicist said

    #143. — Ωραίες οι ενδεδειγμένες, ωραίες θα ήταν και οι κατάλληλες. Μόνο εκείνες να μην ακούω. Έχω την εντύπωση ότι έχω ακούσει την έκφραση μερικές φορές από κάτι άτομα εντελώς αχώνευτα και κάηκε για πάντα.

  146. spiral architect said

    – Εγώ είμαι απο τας Αθήνας!
    – Εγώ είμαι από τας Πάτρας!
    – Ιγώ είμ’ απ’ τας Μισολόγγας!

  147. Γς said

    142:
    «Μισγάγκεια η απερινόητη, το αγαπημένο μου λουλούδι»

  148. Ανδρέα, δες ξανά αυτό: http://www.serres.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=62&Itemid=102
    Τα Σέρρας κατέληξε να είναι ονομαστική, όχι μόνο αιτιατική. Π.χ. στα παραδείγματα 6 και 7.

  149. Παγανιστής said

    Κύριε Σαραντάκο,

    γιατί οι 146 σχολιασταί του φιλο-Ψυχαρικού σας άρθρου δεν βγάζουν τσιμουδιάν διά τον Τουρκαλβανόν Αρχιεπίσκοπον Αθηνών Συριζώνυμον Λιάπην που ωμολόγησε ανήμερα το Μεγάλου Φωτίου πως οι Έλληνες δεν γουστάρουν την Εκκλησία του Εβραίου Ραββίνου Ιησού Χριστού;

    http://www.iefimerida.gr/news/142019/%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%AC-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BD%CF%85%CE%BC%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CE%BB%CE%AD%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B5-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BC%CE%AE%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%BC

  150. sarant said

    142: Πώς εξηγείται τότε ότι ο Ζ. συχνά χρησιμοποιεί τις αρχαίες λέξεις σαν να σημαίνουν άλλα αντί άλλων;
    Όσο για τον φίλο σου, έχω την υποψία ότι το επώνυμό του είναι παράγωγο του ονόματός του,

    126-136: Η Αλεξίου ξεκίνησε Χάρις, έγινε Χαρούλα και μετά πάλι πίσω Χάρις -αν θυμάμαι καλά. Αλλά ο Δύτης είναι μικρός και δεν θυμάται την πρώτη φάση,

    139: Ιδού στάδιον δόξης λαμπρόν. Κάνε το και έμμετρο 🙂

  151. Μαρία said

    144
    Δεν ξέρω. Δεν άλλαξαν πάντως όλες. Υπάρχουν κι άλλα τοπωνύμια στον πληθυντικό.

  152. Theo said

    @116:
    Αχ, αυτό το «χωρίς ιδιωματισμούς και ακρότητες»!

    Στο εξατάξιο γυμνάσιο της χούντας, ενώ αγαπούσα τη δημοτική, έμαθα να γράφω τις εκθέσεις μου στην καθαρεύουσα κι ήταν οι καλύτερες (οΘντκ) της τάξης.
    Στο φροντιστήριο, πριν από τις εισαγωγικές στο πανεπιστήμιο, πάλι διδάχτηκα πώς να γράφω καλές εκθέσεις στην καθαρεύουσα.

    Κι έρχεται η ένδοξη μέρα (28 Αυγούστου 1974, αν θυμάμαι καλά) που στην έκθεση για τις εισαγωγικές μάς ανακοινώνεται πως μπορούμε να γράψουμε σε οποιαδήποτε μορφή της γλώσσας μας θέλουμε «αποφευγομένων των ιδιωματισμών και των ακροτήτων».
    Όλος χαρά, για την απελευθέρωση από την ηγεμονία της ξύλινης γλώσσας, αρχίζω να γράφω την έκθεσή μου στη δημοτική. Αλλά δεν ήξερα τι θα θεωρούσαν ακρότητα οι διορθωτές κι αρχίζω να τη «μαζεύω», με αποτέλεσμα έναν αχταρμά δημοτικής και καθαρεύουσας, ένα μάλλον δύσπεπτο κείμενο.

    Κι έτσι, στην έκθεση πήρα τον χαμηλότερο βαθμό από τ’ άλλα μαθήματα, αλλά πέρασα στη σχολή που ήθελα, γιατί τότε και στη δυσκολότερη σχολή της θεωρητικής κατεύθυνσης περνούσες και μ’ ένα 14άρι μ.ο.

  153. Άλκις Αστέας said

    Κύριε Σαραντάκε (κλητισμική επιληψία)
    την έκφραση «περιστατική αφορμή» πώς θα την χαρακτηρίζατε; Μου εξόρυξεν τον οφθαλμόν τις προ άλλες που την είδα στο κείμενον ενός επιδόξου δοκιμιογράφου-αναλυτού-φιλοσόφου. Αντιγράφω δια να συλλάβετε το νόημαν εντός πλαισίου «σαν σήμερα πέθανε ο ……., παρότι οι περιστατικές αφορμές είναι για ,μη σοβαρούς ανθρώπους εγώ νομίζω ότι δεν πρέπει να παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά κτλ κτλ κτλ». Ανεζήτησα με αντιγραφίν επικόλλησιν στο γκουγκλ τον όρο διότι έμοιαζε με κάποια ασθένειαν όντως. Πάσχει από περιστατικές αφορμές και δημώδη ποιήματα ως να λέμε. Εύρηκα ένα άρθρον του κου Γιανναρά απ’το 2001 με τον αυτόν τίτλον και 3 ακόμα καταχωρίσεις του σαν άνω δοκιμιογράφου όπου με αφορμή περιστατικές αφορμές αφορμάται να επικρίνει όσους περιστατικά αφορμώνται αλλά εν τέλει αφορμαρίζεται και ο ίδιος για να μην πάρει σοβαρά τον εαυτό του. Γιανναροπληξία ίσως; Οξύς Καθημερινισμός; Μαλθαξία;

  154. Ανδρέας said

    148. Δύτη ενώ ήταν στας Σέρρας όπως λέμε στας Αθήνας λόγω κάποιου ιδιωματισμού έφτασε σήμερα να λέγεται «έγινεν πυρκαϊά και εκάησαν όλο τα Σέρρας»;
    Αυτό κι αν είναι Λερναίο!!!

  155. sarant said

    153: Τι να σας πω, ομολογώ πως με ξενίζει. Μάλλον εκζήτηση.

  156. Theo said

    @150:
    Δε νομίζω πως ο Ζ. κάνει αυτό που του προσάπτεις.
    Έχεις παραδείγματα;

    Όχι, ο φίλος μου δεν ἐχει επώνυμο παράγωγο του ονόματός του.

  157. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    114. Η Παναρίτη ,που ψήφισε τελικά «ναι» παρ όλες τις φωνασκίες της,λέει «μαθαμε να γράφουμε και να διαβάζουμε». Χάλια, αποδεικνύεται.
    «Εχω βγει εκτός ρούχων» λέει.Και άλλα επιθεωρησιακού αλλά και κάπως ποιητικο-γλωσσοπλαστικού (!) τύπου : έγγραπτη βεβαίωση, νομική γνωματοδότηση.
    Νόμιζε ότι «τους έκανε με τα κρόμμυα» 🙂

  158. Πάντως ἡ ἀκλισία δὲν εἶναι νεοκαθαρευουσιανισμός. Οὔτε ὁ ἑρμαφροδιτισμός. Ἐπίσης καταγγέλλω κάποιες νεοδημοτικιστικὲς ἁπλουστεύσεις καὶ προβοκάτσιες, π.χ. δὲν εἶναι τὸ ἴδιο νὰ λὲς «εἶσθε» , ποὺ εἶναι 100% ὀρθόν μὲ τὸ νὰ λὲς «ἄνδρον». Δὲν μπορεῖς νὰ τσουβαλιάζῃς ἔτσι ὅλα τὰ συμπλέγματα ποὺ σοῦ ἀκούγονται λόγια. Τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὴν σχιζολεξία. Γενικῶς οἱ νεοδημοτικισταὶ ὥρισαν τὶ εἶναι οἱ νεοκαθαρεουσιάνοι μὲ τέτοιο τρόπο ὡστε νὰ τοὺς ἔχουν πολὺ εὐάλωτους στὴν κριτικὴ ὁποιουδήποτε ξέρει στοιχειώδη ἑλληνικά.

  159. Μαρία said

    154
    ΌλΑ τα Σέρρας. Είπαμε είμαστε Βούλγαροι αλλά όχι κι έτσι.

  160. Theo said

    @153:
    Γιανναροπληξία μάλλον

  161. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    151.>>Υπάρχουν κι άλλα τοπωνύμια στον πληθυντικό
    Οι Μοίρες, οι Σπέτσες

  162. χαρη said

    131 Φυσικέ : εκτός απ’ τον φίλο σου (κι εμένα) τό ‘κανε (στα προφορικά του, λέγεται) και ο Καβάφης 🙂

    132 Αρχιμήδη είναι λίγο αργά πια τώρα 😦

    134 Γς : πολύ ωραίο (έχω ξαναπάει στο βλογ σου (και θα ξαναπάω))

    136 Δύτη θυμάμαι περίφημα : πρωτοέβγαλε δίσκο επί χούντας ως «Χάρις» (νομίζω το «Μικρά Ασία» ήτανε, ή τέσπα δεν παίρνω και όρκο επ’ αυτού) και μες στη χούντα ήταν επιμόνως «Χάρις» – με την μεταπολίτευση άρχισε το «Χαρούλα» (ισως για να ξεχαστεί τό «επί χούντας») – και μετά (σωστά το λές) (κι εδώ ίσως μπαίνει και η επίδραση τού μπαμπινιωτισμού που είχε ήδη εδραιωθεί) ξανάρχισε ακομπλεξάριστο και περήφανο το «Χάρις» – και άρχισε και η (κυρίως) επέλαση τών φαρμακοποιών και τών γιατρών και τών νοσοκομείων (που λέγαμε και με τον Γς – Φυσικέ, πάρε παρενθέσεις να ‘χεις))

  163. χαρη said

    150 Νικοκύρη γράφαμε συγχρόνως (χαίρομαι που θυμάσαι τα ίδια) (ο Δύτης είναι μικράκι 😀 )

  164. Μου τόπε και ο Νίκος στο 150, είμαι μικρός και δεν θυμάμαι. Στέκομαι διορθωμένος (άι σταντ κορέκτιντ) 🙂

  165. Theo said

    142, 150:
    Μια διόρθωση:
    Σε σημερινό του ηλεμήνυμα ο φίλος μου υπογράφει: «Χαρίτωνας» (σε προηγούμενα υπέγραφε: «χ»), ενώ στην ηλεδιεύθυνσή του το όνομα φαίνεται: «Chariton».

    Παλινωδία ή δεν έχει κατασταλάξει ακόμα;

  166. Α το είδες!

  167. physicist said

    #162(α) (και(δ)). — Θα έλεγα ότι (αν και δεν είμαι σίγουρος (μεγαλώνω κιόλας και δεν έχω γρήγορες αντιδράσεις)) κατάφερα να παρακολουθήσω (και χάρηκα πολύ γι’ αυτό) πού ανοίγουν (και πού κλείνουν) οι παρενθέσεις (που αρέσανε και στον Καβάφη (σε προφορικό λόγο)).

  168. sarant said

    165: Το Chariton είναι με λατινικά, γιαυτό.

    157: Αυτό το «εκτός ρούχων» είναι Μποστ!

  169. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    159. 🙂 🙂
    Διορίστηκε παλιά και για χρόνια, ένας θείος μου εκεί και το άκουγα σ όλο τον παιδικό μου βίο πότε με χαρά,»γράμμα από τας Σέρρας» και πότε με λύπη «φευγει για τας Σέρρας».Η Τασέρρας ήταν μια μακρινή πολιτεία που για να φτάσει κανείς ήθελε μέρες,με λεωφορείο,καράβι,τρένο (πώς να ήταν αυτό;)

  170. χαρη said

    167 Φυσικέ : άξιος 😀

  171. physicist said

    (Παρακαλώ, παρακαλώ, άξιζε τον κόπο). 😉

  172. Μαρία said

    162
    Όχι για να ξεχαστεί το επι χούντας αλλά για να λύσουμε το πρόβλημα της αιτιατικής την Χάρις, όπως έλεγε ο πολύς κόσμος. Η γενική βολεύεται: της Χάρι/ης.

  173. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    168.>>Αυτό το “εκτός ρούχων” είναι Μποστ!
    Α ναί!
    Γενική η κομποστοποίηση στο λόγο της .

  174. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    170,Χάρη, τα ίδια βάσανα έχει και η Θέμις (που η γενική της Θέμης δε λέγεται και το Θέμιδας αρχαιοδείχνει σαν το Θέμιδος!) και η Άρτεμις, λίγο λιγότερα 🙂

  175. Αρκεσινεύς said

    135 γ. Πάντως γάλα, του γάλατος και γάλακτος γράφει το ΛΚΝ, αλλά όχι του γαλάτου.

    Νικοκύρη, σήμερα υπερέβης τα εσκαμμένα (δοκῶὶ ὑπὲρ τὰ ἐσκαμμένα ἅλλεσθαι που λέει ο Πλάτωνας) τουλάχιστον 5 (1 ακόμη δεν το σημειώνω) θα έχεις γράψει. Κάποιος έγραψε πριν από καμιά 20αριά μέρες ότι όσο πλησιάζουμε στις εκλογές θα αυξάνονται οι υποσχέσεις. Δεν παραπονιέμαι, αφού κάθε μέρα η καινούρια προσφορά είναι εξαιρετική. Ας ξεχνιούνται τα περασμένα.

  176. Αρκεσινεύς said

    175 δοκῶ

  177. BLOG_OTI_NANAI said

    149: Εγώ ξέρω γιατί δεν μιλάει κανείς αγαπητέ «Παγανιστή«: γιατί τους ΨΕΚΑΖΟΥΝ.

    Και η απόδειξη είναι ότι εσύ που ξέρεις ότι ψεκάζουν προσέχεις, και έτσι είσαι ο μόνος από τους 146 σχολιαστές που τα κατέφερες να μιλήσεις για το θέμα. Όλοι οι άλλοι προσπαθούν να μιλήσουν γι’ αυτό αλλά δεν τα καταφέρνουν. Και η απόδειξη είναι ότι κανείς από τους 146 σχολιαστές δεν έκανε σχετικό σχόλιο. Λίγη κοινή λογική θέλει για να καταλάβει ο καθένας που μας οδηγεί ο ΕβραιοΜασονοΜπίλντερμπεργκΙλλουμινατισμός.

  178. sarant said

    175: Μισέω μνάμονα συμπόταν, έλεγε κάποιος (αν και μπορεί να βάζω πολλά δωρικά).

    177: 🙂
    Δεν μου λέτε, πώς καταφέρνετε κάθε φορά να σας πιάνει η σπαμοπαγίδα; Δάκτυλος του διεθνούς σιωνισμού κι αυτό;

  179. Theo said

    @168α:
    Παλαιότερα, και στα λατινικά το έγραφε «Charitonas».

    Πάντως, σε κατάλογο πρόσφατου συνέδριου στην Ελλάδα, όπου είχε ανακοίνωσε και προήδρευσε συνεδρίας αναγράφεται ως «Χαρίτων». Μάλλον έτσι είναι γνωστός στον επιστημονικό κόσμο.

  180. Theo said

    διόρθωση: είχε ανακοίνωση

  181. χαρη said

    171 αν άξιζε, λέει 😀

    172 οι λόγοι εντάξει (παίζουνε (ας πούμε)) αλλά (στο λέω υπεύθυνα) γενική «τής Χάρης» δεν διανοείται να πει άνθρωπος την σήμερον (και την χτες) ημέραν : είναι απλόν και (ως κρύσταλλον) μπαμπινιωτικόν : «τής Χάρις» Μαρία μου !
    (μπάσταρδον μπαμπινιωτικόν θα’πρεπε να προσθέσω, διότι «τής Χάριτος» δεν έχει τολμήσει να πει κανείς (ιδού θέμα προς ανάλυσιν (το γιατί ! )))

    174 Έφη δεν έχω καμία αμφιβολία (για τα παρόμοια βάσανα (τών ονομάτων που λες)) (αν και, προσωπικά, δεν βρίσκω κανένα πρόβλημα στα «τής Θέμιδας» και «της Άρτεμης» – ή έστω «τής Αρτέμιδας»)
    στο «δεν λέγεται» όμως, που λες, πιστεύω ότι βρίσκεται ακριβώς τό πρόβλημα ( : θα ‘πρεπε δλδ να προσθέτουμε : «δεν λέγεται μετά Μπ.» – γιατί όταν ήμουν εγώ μικρή (προ Μπ.) μια οικογενειακή γνωστή που λεγόταν ‘Άρτεμις (στην καθαρεύουσα η ονομαστική) κλινόταν πανσυγγενικώς (ουί) «την Άρτεμη, τής Άρτεμης» (στις άλλες πτώσεις)) 🙂

  182. 181 “τής Χάριτος” δεν έχει τολμήσει να πει κανείς

    κιοτῆδες!

  183. munich said

    @179
    Γιατί δεν λέτε του φίλου σας να πάρει ευθεώς θέση πώς ονομάζεται κι αν προτιμάει άλλο όνομα στους φίλους και άλλο στα επιστημονικά; Το πως τον γράψανε στο συνέδριο στην ελλάδα δε λέει και τίποτα, μπορεί να σκέφτηκαν κοτζάμ διδάκτορας ξένου πανεπιστημίου και θα τον γράψουμε μπασκλας Χαρίτονα ήμαρτον! Τι έιναι κανας ρεμπέτης;

  184. Αρκεσινεύς said

    Υπάρχει μια διαφορά:εδώ δεν είμαστε έπίσταθμοι, αλλά απλώς σύνδειπνοι.

  185. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    175. για
    >>135 γ. Πάντως γάλα, του γάλατος και γάλακτος γράφει το ΛΚΝ, αλλά όχι του γαλάτου.
    Εμείς όμως εκεί κάτω το λέμε ε; Η τσίπα του γαλάτου, τ Αγιού Πνεμάτου
    και:
    Σήκω διαμάντι και ρουμπί
    κι αθέ του μαλαμάτου
    πούχω δυο λόγια να σου πω
    του παραπονεμάτου

  186. christos k said

    Λέτε μετά τα Ευαγγελικά και τα Ορεστειακά να έχουμε τα Σαραντακικά 🙂 ;

    Εγώ βλέπω λάθος να μιλάμε για καθαρεύουσα στις μέρες μας και να επαναφέρουμε στο προσκήνιο λυμένα θέματα. Ήδη από το 1982, επίσημα πλέον, μιλάμε και γράφουμε την κοινή νεοελληνική με μονοτονικό. Το να συζητάμε για καθαρεύουσα 22 χρόνια μετά είναι σα να δεχόμαστε πως η νεοελληνική καθώς παλιώνει, αντί να καλύπτει ωριμάζοντας τα κενά της και να πείθει την παλιά φρουρά- δεχόμενη ενδεχομένως στοιχεία χρήσιμα απ’ την παλιά γλώσσα- μάλλον φοβάται και αντιμάχεται τις λύσεις της καθαρεύουσας. Σε λίγο όπως το πάμε θα μιλάμε για τη γερασμένη νεοελληνική και τη νέα τάση της καθαρευούσης!!

    Το ως το χρησιμοποιούμε για να ορίσουμε, το σαν για να παρομοιάσουμε όποιος δεν τα χρησιμοποιεί έτσι ή δεν θυμάται τον Τριανταφυλλίδη ή δεν τον έχει διαβάσει, τέλος. Τι άλλο ψάχνουμε δηλαδή; Γιατί πρέπει να πάρουμε το κεφάλι κάποιου αν γράψει υπ’όψιν και όχι υπόψη; Από τη στιγμή που δεχόμαστε τα οι , τα ει και τα ω κυρίως για λόγους ιστορικούς το να δεχόμαστε προς χάριν ευκολίας (να η καθαρευουσιά) ή γλωσσικού αισθητηρίου κάποια και με μέτρο στοιχεία παλιά δεν είναι ντροπή ούτε λάθος. Πώς αλλιώς θα πούμε δηλαδή ωτορινολαρυγγολόγος;

    Προς επίρρωσιν των παραπάνω θα θυμίσω το πρόσφατο «…της Μυρτούς». Αν ψάξει κάποιος τη γραμματική των Holton, Mackridge & Ειρ.Φιλιππάκη-Warburton (1999), που χαρακτηρίζεται στην πύλη για την ελληνική γλώσσα ως λαμπρή και είναι η πιο αξιόλογη σύγχρονη γραμματική μας, θα διαπιστώσει πως δέχεται και αυτόν τον τύπο. Άρα η γραμματική αυτή δε φοβάται ούτε αντιμάχεται την καθαρεύουσα, απλά αναδεικνύει τον χώρο που κατέχει σήμερα στην γλώσσα μας.

    Τέλος θέλω να ξεκαθαρίσω πως θεωρώ την κοινή νεοελληνική την καλύτερη εκδοχή της ελληνικής γλώσσας που είχαμε ποτέ και που όπως δεν πρέπει να φοβάται τα εξωτερικά δάνεια δεν πρέπει να πολεμά ή να φοβάται τα εσωτερικά όταν έχουν κάτι να προσφέρουν.

    Συγγνώμη αν έγραψα πολλά αλλά νιώθω άνετα να γράφω και να ακούω απόψεις στη σελίδα αυτή.

  187. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    181. Μόνο για «της Θέμης» ή λέγεται;

    185.Και του κυμάτου, πολύ συχνό

  188. 129,
    Μου θυμίζει το ρητό ενός φίλου μου: If my driving scares you, rest assured that it scares me too!

  189. physicist said

    #188. — Οι συνεπιβάτες του φίλου σου γνωρίζουν καλά αυτό το εξάρτημα του αυτοκινήτου.

  190. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    186.Στο «ψαχνό»του συντάσσομαι.Μικτή γλώσσα αλλά με τους κανόνες της.Της Μυρτούς όμως ήταν ανείπωτο ως τώρα και μαλλιαρίζει έστω κι αν κάποιος θεωρεί ότι θα έπρεπε να έλκεται από το αρχαίο σε -ω.
    Έλα που ο σοφός λαός δεν είπε της Μαριγούς και της Γωγούς;Αφύσικο άλλως ειπείν 🙂

  191. 104, Νάβλεπες τα γουρλωμένα μάτια των φοιτητών όταν ακούνε…skleronomous

    Αν πάντως έπαθε τίποτα ο σκληρός χιτώνας των ματιών τους, να βοηθήσω!
    🙂

  192. physicist said

    #191. — Α, Μιχάλη, ότι θα έφτανε σε αριθμούς Ρέυνολντς της τάξης του 1000 σε ακραίες περιπτώσεις, αυτό δεν θα το φανταζόμουν. Τι είναι το saccadic movement κι από πού βγαίνει το saccadic; Ξέρω, είμαι τελείως εκτός θέματος αλλά δεν γίνεται να μη σε ρωτήσω.

  193. Theo said

    @183:
    Αυτός τους έδωσε έτσι το όνομά του, ή (αν το έγραψαν «Χαρίτων») δεν το διόρθωσε. (Το ξέρω, γιατί και μένα μου ζήτησαν να επιβεβαιώσω τα στοιχεία μου.)
    Άλλωστε, «Χαρίτων» αναγράφεται και στο site του επιστημονικού ιδρύματος που εργάζεται.

  194. Αν κάποιος έχει βινύλιο ή σιντί με υπογραφή Χαρούλα Αλεξίου, ας το εμφανίσει. Το Χαρούλα, επίσημα έπαιξε μόνο σε τίτλους, στα «Τραγούδια της Χαρούλας» του Λοΐζου στην κανονική δισκογραφία, και σε μια-δυο συλλογές · παντού η τραγουδίστρια υπογράφει Χάρις (εκ του Χαρίκλεια, άλλωστε).
    http://www.discogs.com/artist/1446579#p=1&t=Releases_All&per=250

  195. ἂν δὲν σᾶς ἀρέσῃ τὸ «Θέμιδος» ἔχουμε καὶ τὸ «Θέμιστος».

  196. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    186. Εγώ βλέπω λάθος να μιλάμε για καθαρεύουσα στις μέρες μας και να επαναφέρουμε στο προσκήνιο λυμένα θέματα. Ήδη από το 1982, επίσημα πλέον, μιλάμε και γράφουμε την κοινή νεοελληνική με μονοτονικό. Το να συζητάμε για καθαρεύουσα 22 χρόνια μετά είναι σα να δεχόμαστε πως η νεοελληνική καθώς παλιώνει, αντί να καλύπτει ωριμάζοντας τα κενά της και να πείθει την παλιά φρουρά- δεχόμενη ενδεχομένως στοιχεία χρήσιμα απ’ την παλιά γλώσσα- μάλλον φοβάται και αντιμάχεται τις λύσεις της καθαρεύουσας. Σε λίγο όπως το πάμε θα μιλάμε για τη γερασμένη νεοελληνική και τη νέα τάση της καθαρευούσης!!

    Χά, χά, χά. Σὲ διπλωματικὸ ἐπίπεδο, ὅταν δέχεσαι νὰ συζητήσης ἕνα θέμα, δέχεσαι ὅτι ὑπάρχει. Ἂν δεχτοῦμε π.χ νὰ συζητήσουμε μὲ τοὺς Τούρκους γιὰ τὰ δικαιώματά τους στὸ Αἰγαῖο οὐσιαστικὰ ἀναγνωρίζουμε ὅτι ἔχουν δικαιώματα. Κι ἐδῶ τὸ θέμα τῆς καθαρεύουσας καὶ τοῦ μονοτονικοῦ τὸ θέτει μονίμως ὁ Νικοκύρης. Καὶ λέω ἐγώ. Ἢ ὁ Νικοκύρης δὲ γνωρίζει τοὺς κανόνες τῆς διπλωματίας, ἢ εἶναι πράκτορας τῶν καθαρευουσιάνων καὶ τῶν πολυτονιστῶν. Κι ἂν σκεφτοῦμε ὅτι τὸ πολυτονικὸ ἀποδεδειγμένα τὸ γνωρίζει καλύτερα κι ἀπὸ μένα ποὺ δηλώνω πολυτονιάτης, ἐδῶ ποὺ τἀ λέμε ἔχει πεῖ πὼς ἡ γάτα του εἶναι πολυτονιάτισσα ποὺ ξέρει ὅτι τὸ σῦκο θέλει περισπωμένη, τότε μᾶλλον ἰσχύει τὸ δεύτερο.

  197. Yannis said

    192: Είσαι σίγουρος ότι πρέπει να ρωτήσεις το Μιχάλη γι’ αυτό; 😉

  198. sarant said

    Theo, όσοι εργάζονται στο εξωτερικό, ιδίως σε ιδρύματα κτλ., έχουν σχεδόν πάντοτε το επίσημο όνομά τους για να μην έχουν ντράβαλα με τη γραφειοκρατία.

  199. physicist said

    #197. — Οι πρωτογενείς πηγές προηγούνται του γούγλη. Παρεκτός και εννοείς ότι είναι προφανές, το οποίον δεν είναι σε μένα δέκα η ώρα βραδιάτικα. 🙂

  200. Theo said

    @198:

    Όχι, σε ελληνικό ίδρυμα εργάζεται.

  201. Yannis said

    197. Είναι οι γρήγορες (φυσιολογικά συζυγείς) κινήσεις των ματιών. Κάνουμε έως και 3 στο σεκόντ (για να θυμηθούμε την αργκό) και (ανάλογα με το είδος του οργανισμού) (για να μην ξεχνάμε τις παρενθέσεις) μπορεί να είναι από λεπτά της μοίρας έως μερικές δεκάδες μοίρες.
    Αναλύονται σε οριζόντιες και κατακόκρυφες συνιστώσες.

    Για την ετυμολογία:
    ORIGIN early 18th cent. (in the sense ‘jerking movement’): from French, literally ‘violent pull’, from Old French saquer ‘to pull’.

  202. Yannis said

    201->199 🙂

  203. physicist said

    #201. — Ευχαριστώ πολύ, Γιάννη! ΄Εχει άλλη γλύκα να στα λέει άνθρωπος, τι να πιάσουν μπροστά σου ο γούγλης και η βίκη. 😉

  204. 192,
    Την ίδια απορία είχα κι εγώ για το saccadic (γαλλικής προέλευσης, λέει), οπότε απλώς έμαθα τι κάνει. (Είναι κάτι σαν βιολογικά προγραμματισμένος θόρυβος στην κίνηση των ματιών. Μεταξύ άλλων, είναι υπεύθυνος για πολλές οφθαλμαπάτες. Αν διαβάζει κανείς οφθαλμίατρος, θα μας πει πώς λέγεται το saccadic ελληνικά, και ίσως διορθώσει τυχόν ανακρίβειές μου.)

    Η πλάκα είναι πως γνωρίστηκα μ’ αυτόν το οφθαλμίατρο τυχαία σε κάποιο επαγγελματικό πάρτυ. Του ανέφερα πως τρυπάω πετρώματα, μου ανέφερε πως τρυπάει όμματα (για να διοχετεύσει πεπιεσμένο αέρα και να αποφύγει αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς σε εγχειρίσεις) οπότε έδεσε η μαγιονέζα…

  205. 201,
    Μα διάβασες το μυαλό μου! 🙂

  206. physicist said

    Του ανέφερα πως τρυπάω πετρώματα, μου ανέφερε πως τρυπάει όμματα.

    Κάτι είχε πάρει το μάτι μου(!) για scale invariance στη ρευστοδυναμική αλλά εσείς του δώσατε και κατάλαβε. 😉

  207. Yannis said

    204: Σακκαδικές κινήσεις τίς λέμε στα ελληνικά (που ξέρω).
    Είναι περισσότερο θέμα της νευρολογίας παρά της οφθαλμολογίας.

    Φυσικέ, ξέρεις ότι υπάρχουν πυρήνες στον εγκέφαλο (σχετιζόμενοι με την οφθαλμοκίνηση) που κάνουν νευτώνεια ολοκλήρωση; 🙂

  208. χαρη said

    182 Κορνήλιε, κιοτήδες, ε; ! 😯

    187 Έφη δεν κατάλαβα καλά την απορία (πάντως προσωπικά θα’λεγα ή «η Θέμη / τής Θέμης» ή «η Θέμιδα / τής Θέμιδας»)

    194 Στάζυμπε καλά τα λες, στα προφορικά έπαιξε (κατά κανόνα όμως και κατά συρροήν (από μια στιγμή και μετά)) το «Χαρούλα» (εξού (φαντάζομαι) επικυρώθηκε αργότερα και στον δίσκο που λες)

  209. physicist said

    #207. — Όχι, Γιάννη, δεν το ξέρω και πολύ μ’ ενδιφέρει να μάθω περισσότερα. Δώσε σύνδεσμο αν θέλεις ή στείλε μου προσωπικό, αν προτιμάς!

  210. 207,β
    Για πες, ενδιαφέρον.

  211. 208 Όσες φορές έχω ακούσει τους μακαρίτες Λοΐζο και Ρασούλη, τον Νικολόπουλο και τον ακατανόμαστο, ή και τον Μικρούτσικο, όλοι Χαρούλα τη λένε. Παράλληλα, το επίσημο ανέκαθεν ήταν Χάρις. Πόστερ συναυλιών δεν έχω υπόψη… Δεν ξέρω αν το Χάρις της το επέβαλαν δισκογραφικές και συμβόλαια, ή αν το θεωρεί κι η ίδια επίσημό της.

  212. Βέβαια, κάναμε το ιστολόγιο λίγο «περιοδικόν ποικίλης ύλης», με το συμπάθιο…

  213. sarant said

    212: Πρωτοφανές!

  214. sarant said

    213: Ελεύθερα, βέβαια.

  215. #208 ἕνας φίλος μου μιλοῦσε στὴν παρέα συχνὰ για ἕναν ἄλλον φίλο του «τὸν Κλήμη», ποὺ οἱ ἄλλοι τὸν εἶχαν δεῖ 1-2 φορές, ἀλλ’ἐγὼ καμία. «τὸν Κλήμη» αὐτός, «τὸν Κλήμεντα»ἐγώ, «τοῦ Κλήμη» αὐτός, «τοῦ Κλήμεντος»ἐγώ. μέχρι ποὺ μιὰ φορὰ τὸν εἶδα κι ἔμαθα ὅτι ἔχει ἔνα τυπικὸ νεοελληνικὸ ὄνομα. Κλήμης ἦταν τὸ ἐπώνυμό του. Ξενέρωσα.

  216. Yannis said

    209,210. Σας στέλνω ηλεμηνύματα.

  217. Γς said

    192:

    Οι σακκαδικές κινήσεις (saccadic movements) είναι ταχύτατες κινήσεις που πραγματοποιούν οι οφθαλμοί προκειμένου να μεταβάλλουν τη θέση του βοθρίου, που αποτελεί το κέντρο του αμφιβληστροειδούς χιτώνα, σε μια νέα τοποθεσία στο οπτικό πεδίο.

    Saccadic, από το γαλλικό saccade σύσπαση, τίναγμα. Από το μεσαιωνικό saquer τραβώ

  218. Yannis said

    211: Πόστερ

  219. χαρη said

    211 έτσι είναι, έτσι τα ξέρω κι εγώ (η εταιρεία τής το καθιέρωσε (είπαμε ήταν και χούντα, περνούσαν αυτά τότε *ως καθωσπρεπέστερα* (μπορεί βέβαια αυτα εσύ να μην τα καλοξέρεις αν είσαι μικρούλης σαν τον δύτη) (την ιδια στο χωριό της Χαρούλα πρέπει να την έλεγαν (εγώ σε μια φίλη μου μόνο επέτρεπα 😳 να με λέει έτσι, όλοι οι άλλοι «χάρη» και πολύ τούς πήγαινε 😎 )))
    αλλά τώρα εγώ τί φταίω (για να επανέλθουμε και στο προσωπικό) που αν δεν είμαι η Χάρις γίνομαι ο Χάρης ; 😡

    (ανάρτηση θα κάνω με το θέμα τελικά, να δεις που το γυροφέρνω)

    215 χα χα χα ωραίο Cornelius

    218 σε μερσούμε, υποθέτω όλοι οι υπόλοιποι όσοι δεν ασχολούμαστε με τα οφθαλμονευρωνικά 🙂

  220. Στήν προσπάθειά σας να αναδείξετε τήν «νεο»καθαρεύουσα τής αμορφωσιάς, Κε Σαραντάκε, παραβλέπετε τήν αμορφωσιά τής «νεο»δημοτικής. Δεν έχω χρόνο τώρα να σάς σχηματίσω έναν 12λογο τής τελευταίας, αλλά από όσα αναφέρετε στόν κατάλογό σας εμένανε προσωπικώς (εάν εξαιρέσετε τίς ερμαφρόδιτες συντάξεις τής –δήθεν!– «κοινής καθομιλουμένης» και ιδίως εκείνες οι οποίες μεταφέρουν και 4, και 5, και 6, και 7, και …βάλε, συνεχόμενες γενικές πτώσεις), στήν «κοινήν καθομιλουμένη» μέ ενοχλεί πολύ περισσότερον ο …»που…που…που…-δισμός» τών διαδοχικών αναφορικών. Και, βεβαίως, ΚΑΙ ο «άναρθρος τοπικός απροθεματισμός»: φαντάζομαι πως οι (ψευτο)πολύγλωσσοι αφασικοί νεοέλληνες που στήν πλειονότητά τους δεν κοτάνε (από …σεβασμό στόν …μπαμπά τους που τούς χρυσοπλήρωνε τά Λώουερ, τά Μίττελ, τά Σερτιφικά, κοκ, λέτε;) να «φάνε» τίς προθέσεις όταν βρίσκονται σε ξένες χώρες και προσέχουνε ευλαβικά να ειπούν «… μπίην ΙΝ ΔΕ στέητς», ή «…γκόϊν ΤΟΥ λάντον», και (όπου πλεοναζόντως σφάλλουν!) «…αμπίτ *Α* παρί», αλλά και «…ΑΜ κάϊζερπλατς», ή «…Β μασκβού», κοκ, φαντάζομαι πως ανασαίνουνε πιό ελεύθερα τόν ελληνικόν καπαμιστόν αέρα οσάκις –ευρισκόμενοι στήν ψωροκώσταινά τους– τολμάνε ν’ ανοίγουν τό νεοελληνικό στόμα τους για να φωνάξουν ο ένας στόν άλλον » -Είμαι Αθήνα τώρα, μεθαύριο θ’ ανέβω Λάρισσα», ή «-Πάμε Γλυφάδα τό βράδυ;», ή «-Πάω Σέρρες να ψηφίσω…», κοκ!!!
    Αυτά εμένανε μέ «χαλάνε» πιό πολύ, Κε Σαραντάκε, διότι ΑΥΤΗ είναι η «κολλόκιουαλ» νεο»ελληνική». Εσείς (όπως κι εγώ, άλλωστε) ζείτε τόν περισσότερον χρόνον σας πέρα από τά ελληνικά σύνορα: δεν σάς τραυματίζει αυτή η …μετα»γλώσσα» που μιλάνε οι νεοέλληνες ήδη εδώ και 20-25 χρόνια (από τόν καιρό τού χαζοΛαζοπούλειου «-Πάμε Πλατεία;») και στήν οποία προστίθενται διαρκώς νέα και χειρότερα («τά πάντα όλα!»);;;; Και μην μού πείτε ότι ετούτα είναι τάχατες τίποτε …»μεζεδάκια», έ; Τό «ψητό» είναι, φίλε Κε Σαραντάκε μου.

    ΥΓ- Η τιμή τού γάλατος, ναι! Αλλά, η «κρέμα γάλαΚτος» και τό «μοσχαράκι τού γάλαΚτος», κλπ. Όλα υπάρχουν ΚΑΙ ΟΛΑ είναι σωστά! Γιατί όχι;;;

    Εγώ, Κε Σαραντάκε, εκτιμώ τούς πάσης φύσεως αυθεντικούς, δυσπιστώ στίς πάσης φύσεως αυθεντίες, απεχθάνομαι τούς πάσης φύσεως αυθέντες. Επειδή σάς θαυμάζω για τήν πολυμάθειά σας και βρίσκω ενδιαφέροντα τά άρθρα σας σάς παρακολουθώ αρκετά συχνά (έστω και σιωπηρά). Κατέχοντας τό άχαρο προνόμιο νά ‘μαι κάπως πρεσβυτέρα σας και τήν ιδιαίτερη τιμή να μπορώ να συνδιαλέγομαι μαζί σας, παρακαλώ, εξηγήστε μου: Τί σάς κάνει τόσο βέβαιον ότι έχετε αποκτήσει δικαίωμα να (δια)κρίνετε αντικειμενικώς τό «ορθόν» και τό «εσφαλμένον» στό ημίφως τών γλωσσικών πολυμορφιών που είναι εν χρήσει σήμερα στήν Ελλάδα; Μήπως η πρότερη χημική σας μόρφωση σάς επιτρέπει να αναλύσετε «πολωτικώς» τίς «δεξιόστροφες» από τίς «αριστερόστροφες» μορφές που συνυπάρχουν μέσα σ’αυτό τό «ρακκεμμικό» μίγμα που ονομάζεται «ελληνική γλώσσα»; Γιατί, σκέπτομαι, ότι η ενασχόληση με τήν Αγγλική Φιλολογία δεν μπορεί να αρκεί από μόνη της..

  221. Γς said

    219:

    Η Χάρις της Χάρης
    Και της Χαρούλας

    Η Αρτεμις της Λούτσας

    Χάρη κάνε μας τη χάρη

    Ο Ιωάννης του Γιάννη
    Και του Μελισσανίδη

    O Ioannis

  222. sarant said

    220: Ο πουπουισμός (όπως τον έλεγαν) ήταν στον παλιό εκείνο «δεκάλογο» της δημοτικής.

    Ωστόσο, για την παράλειψη των προθέσεων δεν θα ήμουν τόσο καταδικαστικός. Εντοπίζεται στον προφορικό λόγο, σε πολύ συγκεκριμένα συμφραζόμενα και τέτοια σχήματα οικονομίας έχουν όλες οι γλώσσες. Για παράδειγμα, στα γερμανικά, όταν σε μια πρόταση υπάρχει ρήμα κίνησης με πρόθεση που δείχνει την κατεύθυνση (ίδια περίπτωση δηλαδή), στον προφορικό λόγο παραλείπεται όχι η πρόθεση, αλλά *το ρήμα*. Παράδειγμα: Wohin wollen Sie (gehen)? Ich muss nach Berlin (fahren). Το ίδιο και στις σκανδιναβικές γλώσσες. Και δεν είμαι σίγουρος ότι το φαινόμενο γεννήθηκε με τον Λαζόπουλο. Το «πάμε σπίτι» το θυμάμαι από τότε που γεννήθηκα.

    Και δεν αλλάζει το ρακεμικό μίγμα με το να το πασπαλίζετε με περιττά διπλά σύμφωνα!

  223. Γς said

    φτου!
    O Ioannis

  224. Και δύο (2) απορίες που –ίσως– θα μπορούσατε να μού λύσετε:
    1. Τελικά, ποιά είναι η αποδεκτή κατάληξη στήν Κλητική πτώση τού ενικού αριθμού όσων αρσενικών ονομάτων λήγουν σε -ος; Είναι η κατάληξη -ε που μάθαμε στό σχολείο, ή η σε -ο; Ή, μήπως, μπορούμε να κάνουμε χρήση κατά τό δοκούν;
    2. Γιατί λέμε ΛΟ-ΧΑ-ΓόΣ και εξ αυτού Υ-ΠΟ-ΛΟ-ΧΑ-ΓόΣ, ενώ λέμε ΣΤΡΑ-ΤΗ-ΓόΣ και εξ αυτού Υ-ΠΟ-ΣΤΡά-ΤΗ-ΓΟΣ κι όχι *ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓόΣ*;;;;

  225. gbaloglou said

    Και φυσικά θα/να τις επαναφέρουμε τις παλαιοθνήσκουσες μορφές, ιδίως όταν τις βλέπουμε στην Αγγλική πχ!

    [Με την ευκαιρία, δεν έχω πρόβλημα με το «ως» όπως as και με το «σαν» όπως like 🙂 ]

  226. sarant said

    224: Αυτές οι δύο απορίες είναι δύο άρθρα. Για το ανέβασμα του τόνου ο ΝικΝίκολας έγραψε διατριβή ολόκληρη.

  227. Γς said

    222:
    >το ρακεμικό μίγμα
    Χημική δια-στροφή (ως προς τη φορά στροφής του πολωμένου φωτός) αδεία

  228. Γς said

    Χημική διαστροφική αδεία

  229. (220.β΄) — Εντάξει, άλλο τό «γυρνάμε σπίτι» ή «πάμε σπίτι» ή «(μένουμε) σπίτι» ή «-Σπίτι…! Γρήγορα…!» (και ρωσσιστί, μονολεκτικώς, ως δοτικοφανές τοπικόν επίρρημα: «νταμόϋ»). Μα και στ’ Αγγλικά, άλλο νόημα «(του) γκώου ΤΟΥ σκουλ» κι άλλο νόημα έχει τό «(του) γκώου ΑΤ σκουλ». Εγώ μίλησα για τούς κακόηχους ελλειπτικούς νεολογισμούς «ήρθα από Καλλιθέα κι άργησα», «πήγα παρέλαση» (άραγε, τί εννοείται; «πήγα να παρακολουθήσω τήν παρέλαση» ή «παρήλασα»;;;), και τά τοιαύτα. Ετούτα είναι που μέ «χαλάνε» φίλε μου!
    ΥΓ — Μού άρεσε εκείνο σου τό σχόλιο με τό πασπάλισμα τών διπλών συμφώνων. Φαίνεσαι καλός άνθρωπος Κε Σαραντάκε και εκτιμώ τήν ευγένειά σου. Ευχαριστώ.

  230. Διόρθωση & Συμπλήρωση παραλήψεως: «…. ως δοτικοφανές τοπικόν επίρρημα (εις τόπον στάσεως: «ντόμα», προς τόπον κινήσεως: «νταμόϋ»)».

  231. 224,
    Για το ο/ε της κλητικής κάποιος εδώ είχε βάλει παλιότερα κι αυτό το άρθρο του Γ. Χάρη με τίτλο «Θρύλο, θεό μου, Ολυμπιακό μου!».

  232. Olga Vas said

    Αρκετά πρόσφατα έγινε της μόδας να χρησιμοποιούμε τις λατινικές λέξεις με το «λατινικό» πληθυντικό τους. Τα φόρουμ έγιναν τα φόρα. Τα μίνιμα και τα μάξιμα πάνε κι έρχονται… Πρέπει να μάθουμε και λατινικά για να τα κλίνουμε σωστά και στις πτώσεις αν τα χρησιμοποιύμε πέρα από την ονομαστική; (υπήρχαν πτώσεις στα λατινικά;)

    Κατά τ’άλλα, συλλαμβάνω πολύ συχνά τον εαυτό μου να νοσεί από το δωδεκάλογο…
    Δε μου βγαίνει να πω σπούδασα πολιτική μηχανικίνα (ή μήπως μηχανικέσσα!), αλλά δουλεύω ως ελέγκτρια εναέριας κυκλοφορίας… :-/

  233. Νέο Kid Στο Block said

    Συναδέλφισσα(232.) Welcome to the club! 🙂
    (και μη στεναχωριέσαι, υπάρχουν και χειρότερα! Eγώ ας πούμε, σπούδασα Π.Μ και δουλεύω ως σχολιαστής σε ιστολόγια…)

  234. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    222. Πᾶμε σπίτι, πᾶμε σινεμά, πᾶμε σχολεῖο πάντα τὰ λέγαμε. Δὲν τἄφερε ὁ Λαζόπουλος!!!

  235. spiral architect said

    @234: Δίκιο έχεις, ας μην είμαστε πια τόσο σχολαστικοί.
    (όπως εν πολλοίς συμφωνώ με το #116 σχόλιό σου)

  236. spyroszer said

    233. 🙂

  237. christos k said

    190 Έχεις πολύ δίκιο-κι εμένα δε μου πάει- θεώρησε πως το ανάφερα ως παράδειγμα.

  238. sarant said

    232: Μια παρεξήγηση: θηλυκά σε -ος έχει η ελληνική, άρα το «μηχανικός» στέκει και στο θηλυκό. Θηλυκά σε -ης όμως δεν έχει και απορώ γιατί σας ξενίζει το «ελέγκτρια». Αυτά τα θέματα βέβαια τα έχουμε αναπτύξει παλιότερα εκτενώς.
    Για τα φόρουμ έχετε δίκιο. Ούτε τα φόρα, ούτε τα φόρουμς. Θα πούμε «τα φόρα» αν πούμε «το φόρο» (η λέξη είχε εξελληνιστεί στη λαϊκή γλώσσα).

  239. Theo said

    Και κάτι για την 5η «ασθένεια»:

    Γιατί «λέξεις φριχτά διαμελισμένες»;
    Όταν μέχρι τον Τριανταφυλλίδη για πολλούς, αλλά και μέχρι σήμερα για άλλους, πρόκειται για δύο ελληνικές λέξεις, κι όχι για «απολιθώματα», όπως κακεντρεχώς τις χαρακτήρισε ο μεγάλος γραμματολόγος;
    Για όσους διαβάζουν κείμενα της γλώσσας μας προγενέστερα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι πολύ φυσικό να γράφουν τις δυο λέξεις χωριστά.

    Σε μένα φριχτά φαίνονται τα «απολιθώματα» των ακραιφνών δημοτικιστών, γραμμένα έτσι που δύσκολα κάποιος σχετικά εγγράμματος να καταλαβαίνει από ποιες λέξεις προέρχονται.

  240. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    239. Ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε πάσχω καὶ λίγο ἀπ’αὐτὸ σὲ ἤπια μορφή. Δὲν μπορῶ νὰ γράψω «ἐφόσον, άφενός, ἀφετέρου, ὑπόψιν…»

  241. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    240. Γιὰ τὸ ἐντάξει ὅμως εἶμαι ἐντάξει

  242. Theo said

    @240, 241:

    Κι εγώ, Αρχιμήδη, όταν γράφω σε πολυτονικό, δεν μπορώ να γράψω «ἐφόσον, άφενός, ἀφετέρου, ὑπόψιν…».

    Στο μονοτονικό τα άλλα, εκτός από το «υπόψιν», μού φαίνονται φυσιολογικά.

  243. Theo said

    Στο Διαδίκτυο, πάντως, γράφω πάντα πολυτονικά, για να μη δυσκολεύονται όσοι διαβάζουν από κινητά τηλέφωνα, ταμπλέτες, κλπ. (μήπως και από Linux?)

  244. Theo said

    243:
    Ουπς! lapsus πληκτρολογίου.
    «Στο Διαδίκτυο, πάντως, γράφω πάντα μονοτονικά», ήθελα να γράψω.

  245. sarant said

    239: Theo, με αδικείς, γιατί δεν βλέπεις ποιες λέξεις δίνω σαν παράδειγμα του φριχτού διαμελισμού. Όχι λέξεις όπως εφόσον, που κάποτε γράφονταν χωρισμένες και εξακολουθούν από μερικούς να γράφονται, αλλά τις λέξεις «ως αύτως» κτλ. που ποτέ δεν γράφτηκαν χωριστά.

  246. Theo said

    245: Οι «εξ απίνης» όμως κάποτε γράφτηκαν χωριστά. Τις βρίσκω οχτώ φορές στην έκδοση E του TLG.

  247. Theo said

    245:
    Συγγνώμη, Νικοκύρη.
    Νόμιζα πως οι “εξ απίνης” ήταν χωριστές λέξεις. Ανοιξα όμως τώρα τα χωρία που μου λέει το TLG Workplace ότι τις βρήκε ξεχωριστά, αλλά κι εκεί είναι μία λέξη.

  248. Ανδρέας said

    243. Theo τα ubuntu με firefox σε επιτραπέζιο η/υ μια χαρά «βλέπουν» τα πολυτονικά κείμενα.

    Εδώ έχει οδηγίες για εγκατάσταση πολυτονικού πληκτρολογίου σε android συσκευές.

    http://forum.oktabit.gr/topic/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%83%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CE%B5-android-tablet

  249. Theo said

    @248: Ευχαριστώ, Ανδρέα, αλλά δεν θέλω να μπλέξω με το rooting.

  250. Ανδρέας said

    Ναι πρόβλημα μεγάλο και ίσως χάνεις και την εγγύηση. οπότε ας το ψάξουν προχωρημένοι χρήστες και με δικιά τους υπευθυνότητα ως προς το αποτέλεσμα.

  251. sarant said

    247: Μόνο τώρα τελευταία γράφτηκαν ξεχωριστά 🙂

  252. Ανδρέας said

    Περισσότερα για όρους εγγύησης κι επεμβάσεων/αλλαγών στο λογισμικό εδώ

    http://osarena.net/hardware/root-ara-tin-android-siskevi-mou-chano-tin-engiisi.html

  253. Μανούσος said

    Καλά όλ’ αυτά, πλην όμως απηχούν το ein Land ein Volk ein Fuehrer… Λυπάμαι που το το θέτω έτσι, αλλά το να απαιτούμε απόλυτη ομοιομορφία στην γλώσσα είναι κατ’ αρχήν αφύσικο. Κατά δεύτερον είναι ακραίος καθαρευουσιανισμός. Κι ακόμη: απορρίπτοντας δόκιμους τύπους που όμως δεν θεωρούνται μονδέρνοι, φτωχαίνουμε την γλώσσα ως προς τα κοινωνιογλωσσολογικά της επίπεδα με αποτέλεσμα να ενισχύεται περαιτέρω ο πνευματικός ραγιαδισμός και να αναγκαζόμαστε να χρησιμοποιούμε ξένες λέξεις ή προτάσεις και φράσεις ολόκληρες για να διαφοροποιήσουμε υφολογικά ή κοινωνιογλωσσολογικά την έκφραση μίας ιδέας κλπ. Έτσι οι πινακίδες των καταστημάτων και συχνά διαφημίσεις ολόκληρες είναι ξενόγλωσσες, διότι η δημοτική είναι ουδετέρου ή χαμηλού κοινωνικού επιπέδου, ενώ η καθαρεύουσα/αρχαία είναι για χρήση από τους γραφικούς ή για την διατύπωση ειρωνείας. Τί μένει άρα; παλαιότερα τα γαλλικά νυν δε τα γγλικά και αύριο … Κύριος οἶδε. (το Gate 7 βεβαίως είναι πιο μουράτο από το Θύρα 7 ως σύνθημα) Η έννοια της γλωσσικής ομοιομορφίας είναι ξένη στα καθ’ ημάς, αλλά ας όψεται ο Διασκοτισμός… Ούτως ή άλλως στην χώρα αυτή πάντα επικαλούμαστε τους παππούδες και τις γιαγιάδες και πτύουμε τους γονείς σαν να ήταν φτυελοδοχεία, δηλαδή, η ΚΝΕ δεν προέρχεται από την Αττική αλλά από την Ελληνιστική Κοινή, δηλ. από ένα καταπληκτικό και πλουσιώτατο χαρμάνι. Ωστόσο οι ακραιφνείς δημοτικιστές, ως νέοι Προκρούστηδες δεν ανέχονται ούτε μύγα στο σπαθί των και καλό είναι να μιλάμε όχι για ΚΝΕ αλλά για μαλλιαρή νεοκαθαρεύουσα καθώς οι νεοελληνικές διάλεκτοι έχουν τεθεί στο περιθώριο και δεν λαμβάνονται υπ’ όψιν από τους διαμορφωτές (δίκην χειρουργών-Προκρούστηδων) της ΚΝΕ. Κατά τα άλλα μιλάμε για την γλώσσα του λαού…. ωρέ τί λέτε;;;;!!! Ποιός 16άρης μπορεί να διαβάσει ….δημοτικά τραγούδια και να μη φρίξει από τους γραμματικούς των τύπους; γιατί πχ είναι καλύτερος, ως δημοτικότερος τάχα ο Οκτώβρης ή Οχτώβρης από τον Οκτώβριο και όχι ο ΟκτώΜβριος από όλους μαζί; ή ο ΣεΜτέβρης κλπ. Εν τέλει φοβούμαι πώς υπάρχει καλή και κακή δημοτική ή μάλλον καλή και κακιά δημοτικιά, το οποίο μας συμπληρώνει όμορφα και ταιριαστά το αρχικό γερμανικό σύνθημα που ανέφερα, μία χώρα, ένας λαός, ένας Φύρερ.
    Οι μέθοδοι των διαφόρων Δρ. Φραγκεστάιν έχουν καταστήσει την μεν δημοτική σαν τον κινηματογραφικό κακόβουλο και καμπούρη βοηθό την δε καθαρεύουσα ως το ίδιο το τέρας του Φρανκενσταϊν. Τον ρόλο του Δρ Φραγκεστάιν φυσικά κρατούν οι Μεταφραστές, οι Διορθωτές και οι Δημοσιογράφοι καθώς οι Φιλόλογοι περιορίζονται στην παροχή διευκολύνσεων (όπως το Πανεπιστήμιο του Ιγκολστατ όπου υποτίθεται ότι ο Φραγκεστάιν σπόυδασε και πειραματίστηκε). Ας διαλέξουμε λοιπόν τερατογένεση! Ούτως ή άλλως υπάρχουν ήδη πολλοί υπέρμαχοι όχι απλώς των γρήκλικων, αλλά της αγγλικής γλώσσας (ως υποκατάστατο αυτής που έχουμε). Κλείνοντας να υπενθυμίσω ότι στην Γερμανία (επιδή αναφέρθηκε ως παράδειγμα) οι αποφάσεις για την γλώσσα λαμβάνονται εν συνεδρίω χωρίς να λείπουν και τα κολλητιλίκια ορισμένων με τους ισχυρούς (πχ Κόνραντ Ντούντεν με τον Βασιλιά της Πρωσσίας) ή ο πολιτισμικός ιμπεριαλισμός (επιβολή του βορειογερμανικού ορθογραφικού συστήματος εις βάρος των Νοτίων Γερμανών) κλπ. Εδώ ο πόλεμος μαίνεται ιδεολογικός με αφετηρίες όχι γλωσσικές αλλά άλλες. Η γλώσσα είναι πνευματικός μηχανισμός και όχι απλώς εργαλείο ή τάχα ζωντανός οργανισμός κλπ (τί άραγε είναι η εβραϊκή που αναστήθηκε; ζόμπι;), Ό,ταν κόψεις τα ψαχνά και τα λίπη μένει το κόκκαλο και το κόκκαλο είναι μόνο για σούπα, πλην όμως η σούπα φουσκώνει αλλά δεν χορταίνει!

  254. Ανδρέας καλογερόπουλος said

    @252

    Συνωνόματε, βλέποντας το λίνκ που έβαλες, νομίζω ότι ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ιστολόγιο το ρήμα root-άρω! 🙂

  255. BLOG_OTI_NANAI said

    178: Επειδή εγώ διαβάζω διαδίκτυο και τα ξέρω αυτά, καθόλου δεν α-π-ο-κ-λ-ε-ί-ε-τ-α-ι να συμβαίνει κάτι τέτοιο 🙂

  256. sarant said

    254: Μην το γράφετε έτσι, με ταράζει!

    255: Πάλι σας έπιασε!

    253: Δεν θα συμφωνήσουμε, αλλά το ιστολόγιο εδώ ούτε την ομοιομορφία ευαγγελίζεται ούτε (θεός φυλάξοι!) την εξαφάνιση των διαλεκτικών τύπων -τόσα και τόσα άρθρα έχουμε γράψει! Και το άιν λαντ, άιν φολκ μην το λέτε εδώ γιατί θα στεναχωρηθούμε. Άλλωστε είναι και εντελώς εκτός θέματος, διότι τη γλωσσική ομοιομορφία και την κατάπνιξη των διαλέκτων δεν την εφάρμοσαν οι ναζί αλλά οι Γάλλοι, οπότε λιμπερτέ, εγκαλιτέ, φρατερνιτέ.

  257. Να είστε καλά! Το γέλιο της ζωής μου με το Ως Φραντζίσκο!
    Εγώ δεν ξέρω αν κατατάσσομαι στους ασθενείς, αλλά η λέξη στυλός μου φέρνει αλλεργία! Και ψάχνω τα στυλό μου!
    Και μια ερώτηση: σύμφωνα με ένα κανόνα περί συνθέτων, η λέξη λεξιλαγνεία δεν θα έπρεπε να γράφεται λεξιλαγνία; (όπως πχ. προσωπολατρία)

  258. marulaki said

    Μα και η προσωπολατρεία με ‘ει’ γράφεται.

    Επίσης ‘Ως πας στην Καλαμάτα και ‘ρθεις με το καλό’.

    Bonjour!

  259. sarant said

    257: Καλωσορίσατε (αν δεν έχετε ξαναγράψει). Αλλεργίες έχουμε όλοι. Εσάς σας πιάνει και στα μπετά;

    Το άλλο που θίγετε είναι μεγάλη πληγή. Το ΛΚΝ μία μόνο λέξη με β’συνθ. λαγνεία λημματογραφεί, την κοπρολαγνΕΙα.
    Ο Μπαμπινιώτης, τουλάχιστο στη β’ έκδοση, έχει: αλγολαγνΕΙα, κοπρολαγνΙα, λεξιλαγνΕΙα, ουρολαγνΙα, τρομολαγνΕΙα, δηλαδή σκορ 3-2 υπέρ του ΕΙ. Χρειάζεται άρθρο, θα μου πείτε.

  260. sarant said

    258: Όχι, η προσωπολατρία γράφεται με Ι (στα προαναφερθέντα λεξικά). Λαγνείες με ΕΙ, λατρείες με Ι, μαντείες με ΕΙ, καπηλείες με Ι!

  261. Ανδρέας said

    254. root-άρω, post-άρω, short-άρω (χρηματιστηριακός όρος), googl-άρω αλλά και googl-ίζω κατά το γκούγκλ-α/σούβλα κι άλλα πολλά, όρεξη νά ‘χουμε συνονόματε…

  262. Ανδρέας said

    257. Κι αν δείτε αυτό το στυλό ότι μας έρχεται ως αντιδάνειο από το «ο στύλος» εκει είναι που θα εκπλαγείτε.

    stylus (n.)
    1728, «stem-like part of a flower pistil,» alteration of Latin stilus «stake, stylus;» spelling influenced by Greek stylos «pillar» (see stet). Meaning «instrument for writing» is from 1807.

  263. Theo said

    @260: Και ηγουμενία με Ι, αν δεν κάνω λάθος, ενώ δεν θα ‘ρεπε να γράφεται με ΕΙ αν παράγεται από το ηγουμενεύω;

  264. sarant said

    261; Η ενόχλησή μου είναι που τα γράφεις υβριδικά, μισό λατινικά μισό ελληνικά, αυτό είναι τραγέλαφος. Ποστάρω βέβαια. Ή θα γράψεις και markάρω; (λείψε κακό απ’τα μάτια μου).

    262: Αν διαβάσεις προσεχτικά αυτό που πάστωσες δεν είναι αντιδάνειο, μόνο στην ορθογραφία επηρεάστηκε.

    263: Προφανώς επειδή θεωρούν ότι παράγεται από τον ηγούμενο, μάλλον σωστά.

  265. marulaki said

    #260 Αλήθεια…!;! Ε συγγνώμη από την effie^2

  266. Νέο Kid Στο Block said

    Πρέπει να πω ,πως ιδεολογικώς δεν είμαι κατά των υβριδίων, Νικοκύρη. Άλλο οι πρακτικοί ίσως λόγοι να μην τα χρησιμοποιούμε ή να τα χρησιμοποιούμε στη γραφή. H όλη διαδικασία δάνεια-αντιδάνεια, ψευτόφιλα κ.λ.π. oι γλωσσικές ζυμώσεις και εξελίξεις δηλαδή , δεν είναι όλες προϊόν υβριδικών διαδικασιών; Eλπίζω να μην έχω γράψει κάτι φρικτό γλωσσολογικά. Η παρατήρησή μου είναι λογική (όπως μου φαίνεται) εκτίμηση και μόνο.

  267. spiral architect said

    @250, 251: Γι αυτό και εγώ δεν έγραψα εδώ για root, ή δικαιώματα superuser σε συσκευές Android. Δεν ξέρουν όλοι οι χρήστες αυτών των συσκευών του διαόλου τις επιπτώσεις ενεργειών ενός χρήστη root. Κάποτε εγώ (που θεωρώ τον εαυτό μου έμπειρο) έχασα ένα σμάρτφον (ευτυχώς ήταν φτηνό) σε μια αντικατάσταση λειτουργικού. Το σμάρτφον ξεράθηκε εντελώς και πήγε στην ανακύκλωση.
    Προσοχή λοιπόν! 😯

  268. 222: Το φαινόμενο της παράλειψης του απαρεμφάτου όταν η κίνηση προκύπτει από έναν τοπικό προσδιορισμό, υπήρχε και στην Αρχαία π.χ.:

    Εγώ μεν εις το βαλανείον βούλομαι (ενν. ιέναι). (Αριστοφ. Βάτρ. 1239)

  269. Ανδρέας said

    264. Στο #261σχόλιο αναλύοντας τις λέξεις σε λατινικά και ελληνικά γράμματα δεν τις υποτίμησα. Ενδεικτικός ήταν ο τρόπος γραφής. Όλοι λέμε ποστάρω κλπ στην καθομιλουμένη. Την λέξη αναρτώ όμως που είναι η ελληνική απόδοση λίγοι την χρησιμοποιούμε. Επίσης εκτός από περιπτώσεις εξειδικευμένης χρήσης (όπως σε διαδικτυακές συνομιλίες) δεν τις χρησιμοποιούμε γραπτώς. Όταν κάποια στιγμή κάνετε μια ανάρτηση για αυτό το θέμα δεν θα τις αναλύσετε σε λατινικα και αγγλικά όπως έκανα στο #261 σχόλιο μου;

    Στην παρατήρηση που κάνατε για το #262 σχόλιο μου έχετε δίκιο.
    Μόνο που δεν το έθεσα σωστά.
    Όλα ξεκινάνε από την Παλαιά Διαθήκη

    Ιώβ. 19,23 τίς γὰρ ἂν δοίη γραφῆναι τὰ ῥήματά μου, τεθῆναι δὲ αὐτὰ ἐν βιβλίῳ εἰς τὸν αἰῶνα;

    Ιώβ. 19,23 Ποιός, τάχα, θα ευρεθή να γράψη τα λόγια μου αυτά, να τα θέση μέσα στο βιβλίον και να διαφυλαχθούν εκεί αιωνίως;

    Ιώβ. 19,24 ἐν γραφείῳ σιδηρῷ καὶ μολίβῳ ἢ ἐν πέτραις ἐγγλυφῆναι;

    Ιώβ. 19,24 Να γραφούν με σιδερένια η μολύβδινη γραφίδα, να χαραχθούν επάνω εις τας πέτρας;

    Η σιδερένια ή μολύβδινη γραφίδα στην Λατινική μετάφραση αποδόθηκε ως εξής:

    «stylo ferreo, et plumbi lamina, vel celte sculpantur in silice;» translated, probably correctly, in KJV as, «That they were graven with an iron pen and lead in the rock for ever.»

    Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε απόδοση της «σιδερένιας γραφίδας» με τις λέξεις «stylo ferreo».

    users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Iwb/Iwb_kef.18-19.htm

    etymonline.com/index.php?search=stylo-

  270. sarant said

    266: Η μόνη αντίρρηση είναι στις υβριδικές ΓΡΑΦΕΣ. Αυτό μας έλειπε να βγάλουμε τις υβριδικές λέξεις (νόθα σύνθετα τα λέγαν οι παλιοί, αλλά δεν μαρέσει).

    268: Μπράβο, και δεν ήμουν βέβαιος.

    269: Δεν θα γράψω markάρω, αν αυτό εννοείς.

  271. Ανδρέας said

    Μαρκάρω γράφουμε ήδη είτε στο ποδόσφαιρο είτε στο σταμπάρισμα,
    και το σταμπάρισμα δάνειο είναι.
    Δεν προτείνω να τα γράφουμε σε μεικτό αλφάβητο.

  272. Ἀχιλλέας Τζάλλας said

    Καὶ κάτι ἀκόμα γιὰ τοὺς ὑποστηρικτὲς τοῦ Ἑρμοῦ.

    Τὸν Ε. Ροΐδο ποὺ ἔγραψε τὴν Πάπισσα Ἰωάννα τὸν ἔχετε ἀκούσει; (ἀπὸ κατάλογο παλαιοβιβλιοπωλείου παρακαλῶ)

  273. Ἀχιλλέας Τζάλλας said

    116 Πάντως δὲν βλέπω πὼς -ἂν ὄντως ὑπάρχουν οἱ ἀνάγκες ποὺ ἀναφερετε- ἡ νεοκαθαρεύουσα μπορεῖ νὰ λύσει ὁποιοδήποτε ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ προβλήματα, ἀφοῦ σὲ μεγάλο βαθμὸ περιορίζεται στὴν ἐπίδειξη, μὲ τὴ μίμηση ἐξωτερικῶν γνωρισμάτων τῆς καθαρεύουσας.

  274. 249, 250, κλπ. Για να μην βλέπεις κουτάκια ή σκουληκάκια, δοκίμασε τη λύση του bookmarklet, για την κουίκ εν ντέρτι μετατροπή σε μονοτονικό.

  275. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    273. Ὅπως εἶπα, δὲ θεωρῶ ὅτι ἡ λανθασμένη ἢ κακὴ χρήση καθαρευουσιάνικων τύπων συνιστᾶ συνειδητὴ προσπάθεια τοῦ χρήστη νὰ μιλήση καθαρεύουσα, γι’αὐτὸ δὲ συμμερίζομαι τὸν ὅρο «νεοκαθαρεύουσα». Οὔτε ἰσχυρίστηκα ὅτι τὰ κενὰ ποὺ δημιούργησε ἡ κατάργησή της, λύνονται μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο. Τὸ ἀντίθετο, εἶπα ὅτι τὰ φαινόμενα αὐτὰ εἶναι συνέπεια τῆς κατάργησης. Θὰ ἔλεγα, ὅτι εἶναι συνέπεια τῆς γενικότερης παιδείας κι ἐκπαίδευσης. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι μιὰ πολὺ μεγάλη συζήτηση.

  276. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    246. Ὑπάρχει καὶ γιὰ κινητά;

  277. Πάρα πολύ καλό άρθρο. Θα μπορουσε ,με λίγα παραπάνω παραδείγματα να εκδοθεί σα βιβλιαράκι .Πχ για τους μαθητές.Φυσικά σε ένα καθεστώς που δε θα έχουμε υπουργό υγείας τον Μέγκελε, που μάλιστα επανέφερε στο γραφείο του το αντισυνταγματικό πολυτονικό. (Οι δημοσιογράφοι δεν νομίζω ότι ενδιαφέρονται να μάθουν, αν ενδιαφερόντουσαν, εδω είναι τα κείμενα και ο έχων ωτα ακούειν ακουέτω.

    Μια παραλλαγή του ισοπεδωτικού ευπρεπισμού είναι η «αρνησιπενία» (κατα το σιδηροπενία, τώρα το έβγαλα, αφου διάβασα το άρθρο).
    Δεν αφορά τη διαμάχη της δημοτικής με την καθαρεύουσα αλλά τα συμπτώματά της είναι κι αυτά απεχθή.
    Αρνησιπενία είναι η σταδιακή εξαφάνιση λέξεων με αρνητικό πρόσημο , όπως τίποτα, κανείς,πουθενά και η αντικατάστασή τους με τα αντίστοιχα κάτι, κάποιος, κάπου. Η ασθένεια παρουσίασε μια έξαρση τα τελευταία πέντε, το πολύ δέκα χρόνια.

    Συνήθως λέγαμε:
    – Συμβαινει τιποτα;
    – Συναντησες κανεναν;
    – Θα παμε πουθενα; ή -Δεν πάμε πουθενά;
    – Δεν ξερω τιποτα.

    Τώρα έχει επικρατήσει να λέμε (όχι εγώ,πάντως):

    – Συμβαινει κατι;
    – Συναντησες καποιον;
    – Θα παμε καπου;
    – Δεν ξερω κατι.

    Από παιδιά κοροιδεύαμε τη πρόταση: Δεν πάμε πουθενά, να πιουμε καμμιά μπύρα ; Σήμερα το λάθος φαίνεται οτι διορθώνεται.

    Η ίσως αποτροπαϊκή ή απλά μετροεπής συνήθεια του Ελληνα που ποτέ δεν είχε πολλά, να αναρωτιέται -Θα φάμε τίποτα; στους ξιπασμένους νεοέλληνες της εποχής των ριάλιτυ φαίνεται σα μια μεγάλη μπασκλασαρία.
    Η κόκα κόλα θέλει να είμαστε «θετικοί, θετικοί☺☼☻» , «χαρούμενοιοιοι♪♫♪♫» και η Αμιτα Μόσιον επίσης μας καλεί να έχουμε «Θετικη +++ενέργεια ουάου». Οπότε το «τίποτα» πρέπει να αντικατασταθεί από το «κάτι».
    Άσχετα αν στο τέλος, αφού μας τα πάρουν όλα, κατά κυριολεξία πουθενά στην Ελλάδα δε θα έχει κανείς τίποτα.

  278. sarant said

    277: Πολύ εύστοχο. Επίσης, αποφεύγουν το «απαγορεύεται» κι έτσι «Δεν επιτρέπεται το κάπνισμα σε όλες τις πτήσεις» (το οποίο θα μπορούσε να σημαίνει ότι σε μερικές επιτρέπεται).

  279. Theo said

    @274:
    Δεν ξέρω αν απευθύνεσαι σε μένα (ευχαριστώ πάντως), αλλά στον φορητό ή στον επιτραπέζιο η/υ δεν έχω πρόβλημα και τη μετατροπή την κάνω με τον Επαγγελματικό Πολυτονιστή της ΜΑΤΖΕΝΤΑ. Στην ταμπλέτα είναι το πρόβλημα, με τον Opera ως browser, και εκεί δεν ξέρω αν «παίζουν» αυτά που προτείνεις.

  280. sarant said

    272: Ωχ… ρόιδο τα(τον) έκανε!

  281. χαρη said

    221 Γς : ωραία, αλλά τη λούτσα δεν την κατάλαβα ! 🙂

    277 Ιάκωβε (και να μέ συμπαθάς) αλλά για τίς αρνήσεις δες αυτό και (λίγο πιο κάτω) και αυτό

    (έχουν περισσότερες θεωρητικολογίες απ’ ό,τι συνηθίζεται εδώ, αλλά μπορεί να σ’ ενδιαφέρουν)

  282. Η Λούτσα, γνωστή παραλία της Ανατολικής Αττικής, έχει μετονομαστεί επισήμως εδώ και χρόνια σε «Άρτεμις». Δεν ξέρω αν κανείς τη λέει έτσι. Η «Παιανία» πάντως για το Λιόπεσι και η «Παλλήνη» για το Χαρβάτι έχουν σαφώς επικρατήσει. — Δεν ξέρω τι γίνεται από την άλλη μεριά της Αττικής με το Μενίδι, αν δηλαδή οι κάτοικοι το λένε Αχαρνάς, Αχαρνές, Αχαρνέ (άκλιτο) ή πώς αλλιώς.
    Δεν το κρύβω: αυτές οι μετονομασίες μου κάθονται στο στομάχι…

  283. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    282. Μενίδι τὸ λένε.

  284. 222: Όσον αφορά δε την παράλειψη της τοπικής πρόθεσης, το φαινόμενο συναντάται και στη γερμανική εθνόλεκτο Kiezdeutsch και, μάλιστα, έχει αποτελέσει αντικείμενο γλωσσολογικών και κοινωνιογλωσσικών μελετών. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η χρήση απρόθετων δομών του τύπου Ich gehe Schule ή Ich bin Alexanderplatz δεν περιορίζεται σε γλωσσικούς κώδικες μεταναστών, αλλά συχνά προεκτείνεται και στη νεανική αργκό φυσικών ομιλητών. Έχει, πάντως, ενδιαφέρον πώς βλέπει το θέμα μια Γερμανίδα που μαθαίνει Ελληνικά… 🙂

  285. Παρντόν, Αυστριακιά είναι… 🙂

  286. χαρη said

    282 Άγγελε σ’ ευχαριστώ πολύ (και συμφωνώ εκ πείρας (με τον Αρχιμήδη / 283) : Μενίδι το λένε)

  287. #277 αὐτὰ δὲν εἶναι καθόλου νεοκαθαρευουσιανισμοί. ὑποπτεύομαι ὅτι ὁ ὑποτιτλισμὸς ἀμερικανικῶν ταινιῶν ἔχει βάλει ἐδῶ τὸ χεράκι του σὲ βαθμὸ ποὺ δὲν ἐκτιμήσαμε ἀκόμη.

  288. physicist said

    #284. — Ισχύει αυτό που γράφει η Βιεννέζα και που λες κι εσύ, Κώστα. Για την ώρα, η χρήση αυτής της σύνταξης περιορίζεται σε μερικές κατηγορίες μεταναστών και σε εφήβους, είναι χιπ, νεανική αργκό, όπως έγραψες. Και βέβαια το ich gehe Heim/heim (πάω σπίτι) από το ρήμα heimgehen, αντί για ich gehe nach Hause λέγεται σχεδόν απ’ όλους.

    Το ότι δεν μ’ αρέσει καθόλου ούτε στα γερμανικά ούτε στα ελληνικά είναι άλλο θέμα αλλά πρέπει να το πω. Μου σπάει τα νεύρα, τόσο η παράλειψη της τοπικής πρόθεσης όσο και η σύνταξη της μορφής «εκδηλώσεις συμπαράστασης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη». Στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, που να πάρει, μια συλλαβή παραπάνω είναι, πες την κι ας πέσει χάμω.

  289. Νέο Kid Στο Block said

    Τα Λιόσ(ι)α πάντως έχουν γίνει Ίλιον . Δεν ξέρω αν και οι κάτοικοι αυτοαποκαλούνται Τρώες και Τρωάδες…
    (ωραίος θα ήταν πάντως ένας ποδοσφαιρικός αγώνας γυναικείων ομάδων Αχαρναϊκός-Ακράτητος Α.Λιοσίων (παρντόν Άνω Ιλίου) με σπηκάζ (βάλτε το «νούμερο» σπήκερ της αρεσκείας σας). «Οι Αχαρνής επιτίθενται αλλά οι Τρωάδες αμύνονται σθεναρά ,καθότι «Εις οιωνός άριστος…» 🙂

  290. spiral architect said

    Τα Νέα Λιόσ(ι)α από το 1994 έγιναν Ιλιον με σήμα τους έναν αυλητή. Τα Άνω παρέμειναν Άνω.

  291. Νέο Kid Στο Block said

    288. Άσε που αυτό που λες (το σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη) μοιάζει ότι κάποιος άλλος συμπαρίσταται στην Αθήνα και στη φτωχομάνα. Ας πούμε «Το Βερολίνο και η Βιέννη συμπαρίστανται σε Αθήνα και Θεσ/νίκη» (εντάξει …λέμε και καμιά λαμακία..) 🙂

  292. Νέο Kid Στο Block said

    290. Α,παρντόν Σπάιραλ. Δεν ήξερα αυτή την τεχνική λεπτομέρεια. 🙂

  293. physicist said

    #291. — Χαχα, σωστός!

  294. Για το Μπραχάμι δεν είπατε (περί Ιλίου, Αχαρνών κλπ)

  295. 284: Στην περίπτωση αυτή, ωστόσο, το heim, αγαπητέ Φυσικέ, στην πραγματικότητα είναι επίρρημα και δεν πρέπει να συγχέεται με το ομόηχο ουσιαστικό. Για την ακρίβεια πρόκειται για απομεινάρι παλαιογερμανικού τοπικού επιρρήματος –κάτι σαν το οικόνδε– αναγομένου σε παλαιότερο αμάρτυρο τύπο που έφερε κατάληξη. Οπότε ουδέν μεμπτό… 🙂

  296. 294-295 Braheim

  297. 🙂

  298. physicist said

    #296. — 😀 😀

    #295. — Αυτό εξηγεί και την παλαιότητα της έκφρασης, υποθέτω.

  299. Γς said

    290:
    >Τα Νέα Λιόσ(ι)α από το 1994 έγιναν Ιλιον

    7 Σεπτεμβρίου 1999 στις 3 το μεσημέρι.

    Το Κλεινόν Ιλιον κι ο Δήμαρχος!

  300. Ναι. Έχει ενδιαφέρον μάλιστα ότι σε αντίθεση με το επίρρημα, το ουσιαστικό από τον 16ο αιώνα μέχρι και τα μισά του 18ου δεν μαρτυρείται. Η αναβίωσή του πιθανότατα συνέβη υπό την επιρροή του αγγλικού home.

  301. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    221.>>Η Χάρις της Χάρης
    Και της Χαρούλας
    ω* Χαρούλα, (κάνε διάλειμμα)

    219.>>αλλά τώρα εγώ τί φταίω (για να επανέλθουμε και στο προσωπικό) που αν δεν είμαι η Χάρις γίνομαι ο Χάρης ;
    Το ίδιο και για: η Θέμις ,ο Θέμης 🙂

    *τώρα η κλητική είναι με ε, αλλά τ άφησα ως παλιά εσσο

    212.>>“περιοδικόν ποικίλης ύλης”
    Μια χαρά.»Γράμματα αναγνωστών».
    Ζώδια πάντως δεν είδα ακόμη 🙂

  302. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    282.Μενίδι το λένε,
    αλλά πας από την Αχαρνών 🙂

  303. Και στο Ίλιον πας από τη Λιοσίων…
    Στο Ακρον και στο Κρυστάλ πώς πας;

  304. Μενίδι οι Μενιδιάτες, Αχαρναί οι δημαρχαίοι τους κι Αχαρνές και στα χαρτιά (αν και το τελευταίο είναι σχετικό, βλέπετε τα επίσημα ονόματα των χωριών και των πόλεων δεν έχουν αλλάξει – παράδειγμα η απογραφή – είναι κάτι σαν το Ιωάννης που είμαι στα χαρτιά αλλά όλοι Γιάννη με λένε, αλλά κάποιοι φωνάζουν τα παιδιά τους Ιωάννη και μου σηκώνεται η τρίχα). Κι όχι μόνο αυτό αλλά με παρεμβάσεις τους έχουν γεμίσει τις ταμπέλες τις Εθνικής σε διασταυρώσεις που κάπως βγάζουν προς Μενίδι με ένα «Αχαρναί» από κάτω.
    Είναι κι ο ΟΣΕ που έχει στάση Αχαρναί και Αφίδναι κι έτσι ακούω την κόρη μου να λέει πως θα πάει «στις Αφίδναι» και κάτι παθαίνω. Κι όταν της λέω για τα Κιούρκα (που λέει κι η φιλενάδα της που μένει εκεί) με κοιτάει παράξενα και μου απαντά πως «έτσι τη λέει τη στάση ο ΟΣΕ» 🙂

  305. physicist said

    #303. — Ποιος θυμάται τη θρυλική διαφήμιση με τη φωνή του Γιώργου Παπαστεφάνου να λέει τα μυστικά λόγια:

    Βικτόρ Βαζαρελί
    Τίμο Σαρπανέβα
    Τάππιο Φίρκκαλα

    Και για υπογραφές, αυτό που θέλετε αυτό θα βρείτε.

    (Ή μήπως δεν ήταν το Άκρον Ίλιον Κρυστάλ; Όπως και νάχει, αυτούς τους τρεις δεν θα τους ξεχάσω ποτέ).

  306. sarant said

    304: Μένει το Μενίδι του νομού Αιτωλοακαρνανίας, που ως γνωστόν είναι επίνειο της Άρτας.

  307. 306 Σωστόόό. Που για διαζύγιο τρέχουν στο δεσπότη της Άρτας και στα δικαστήρια του Αγρινίου.

  308. Basil Tatsis said

    ΚεΣαραντάκε ανοίξατε ένα κουτί με σκουλήκια μ’αυτή την ιστοσελίδα.Ειμαι βέβαιος πως το περιμένατε .Άξιζε όμως το κόπο.Του έδωσα 5 αστεράκια.
    Αν και καθυστερημένα θα ήθελα να κανω μία ή δύο ερωτήσεις και να κάνω δύο ή τρία σχόλια .
    Και πρώτα απ’όλα τι είναι η «νεοκαθαρεύουσα «;Από τα παραδείγματα που δώςατε στο #83 δεν μου έγινε ο όρος πιό κατανοητός .Διάβασα και τον όρο»νεοδημοτικισμός» στο#158.Τι είναι πάλι αυτό;Τα λεξικά μου δεν περιέχουν τις λέξεις .Αν δεν θέλετε να επαναλάβετε γνωστά στους άλλους θέματα ,σας παρακαλώ στείλτε μου ένα email.Ευχαριστώ.
    Λοιπόν.Λέτε «…πιθανόν να μην είναι εξοικειωμένοι με την ορολογία πού χρησιμοποιώ που άλλωστε είναι δική μου κατασκευή «.Εγώ θα έλεγα …..που άλλωστε είναι δικής μου κατασκευής.Είναι»οξεία γενικομανία»ή λαθος;

    Συμφωνώ μέ τον Physicist #80.Το ίδιο συμβαίνει και στην Ιατρική που μερικοί όροι είναι αμετάφραστοι η εάν μεταφραστούν δεν αποδίδουν ακριβώς τον ομόλογο αγγλικό ή άλλο ξένο όρο .Οι επιστήμονες που έρχονται στην Ελλάδα για να δόσουν διαλέξεις αντιμετωπίζουν προβλήματα.
    Καλά τα λέτε Αρχιμήδη Αναγνώστου #116.
    #134″…οι πιο αμόρφωτοι είναι οι φαρμακοποιοί οι γιατροί και οι νοσοκόμες τους.»
    Φαίνεται πως δεν προσέξατε πως τα λένε οι «δημοσιογράφοι» της τηλεόρασης και οι πολιτικοί
    #220 .Strata Stamoula ,δεν θα μπορούσα να τα πω καλύτερα !

    Ένα πράγμα έχω καταλάβει .Το γλωσσικό ζήτημα ζει και βασιλεύει .Δεν χρειάζονται νόμοι διατάξεις και γλωσσοαστυνομία .Χρειαζονται δάσκαλοι και καθηγηταί με καλή γνώση της Ελληνικής με αγάπη και πάθος για τη γλώσσα που θα διδάξουν στα παιδιά μας την ορθή χρήση της ,φυσικά αν τα παιδιά μας θα θελουν να συνεχίσουν να μιλούν Ελληνικά.

    Όσο εσείς κεΣαραντάκε που σας θαυμάζω και ζηλεύω για τις γνώσεις σας της Ελληνικής,όσο και όλοι οι άλλοι καλοί γνώστες και χρήστες της γλώσσας ,έχετε μιά κάποια υποχρέωση και ίσως και καθήκον να βοηθάτε εμάς τους μονόφθαλμους από κάποτε για να μη πέφτουμε στα χαντάκια είτε αριστερά ή δεξιά βρίσκονται αυτά.

  309. Δεν είμαι άβαταρ του Νικοδεσπότη, αλλά αν επιτρέπετε, κ. Τάτση, μια επισήμανση όχι χαντακιού αλλά ίσως λακκούβας, το «κουτί με τα σκουλήκια» λέγεται «κουτί της Πανδώρας» στα ελληνικά!

  310. Μαρία said

    Μόνο που στα ελληνικά δεν θαυμάζουμε όσους ανοίγουν το κουτί της Πανδώρας.

  311. Basil Tatsis said

    309. Ω,ευχαριστώ πολύ κ.Αγγελε γιά τη βοήθεια για να βγώ απ’τη λακκούβα.Είςτε άγγελος εξ ουρανού.Ναί,βέβαια ,έχω ακούσει για την Πανδώρα και το κουτί της.Ήταν κάτι σαν θεά ή κάτι τέτοιο,δεν ήταν;Α,νά, τη βρήκα και στην Wikipedia.Θα το διαβάσω όλο το κομμάτι ,με συνγωρήτε το άρθρο,σάς το υπόσχομαι .Keep up the good work κ.Άγγελε όπως λέμε εδώ στό Αμερική .

  312. sarant said

    308-310: Ε ναι, το κουτί με τα σκουλήκια (can of worms) συνήθως βγάζει πράγματα που δεν θέλουμε να τα δούμε.
    Νεοκαθαρεύουσα αποκαλώ την εκδήλωση μιας καθαρευουσιάνικης αντίληψης για τη γλώσσα, που όμως γίνεται πάνω στο έδαφος της δημοτικής: δεν αποτελεί επιστροφή στην απλή καθαρεύουσα π.χ. της περιόδου πριν από τη μεταπολίτευση.

    Δική μου κατασκευή / δικής μου κατασκευής, θα έλεγα πως στέκουν και τα δύο και δεν με ξενίζει κανένα τους.

  313. Γιάννης Παπαχατζάκης said

    Το ΚΤΕΛς είναι τόσο αστείο που από δω και μπρος θα το χρησιμοποιώ. Μάλλον πάσχω από αγγλοκλισία.
    Βέβαια οφείλω να παραδεχτώ ότι πάσχω και από άλλες ασθένειες. Με το διάβασμα όμως θα το βρω το γιατρικό μου

  314. Emphyrio said

    Παραπροπερσινα ξινα σταφυλια, αλλα επειδη τωρα το ειδα (εχω την ταση να πηδαω – να προσπερναω – να skip, πώς το λενε τελος παντων – ορισμενα σχολια ορισμενων), στα πενηντα χρονια περιπου που μιλαω αγγλικα, και στα σχεδον τριανταπεντε που τα διδασκω, δεν εχω δει (ως επισημη και αποδεκτη χρηση) κανενα γκοου ατ σκουλ. Το μονο που ξερω και που αποδεχομαι ως σωστο (και ιδου προς επιρρωσιν: http://www.eslprintables.com/forum/topic.asp?id=24418) ειναι το go to school. Οποιοσδηποτε/Οποιαδηποτε μου γραψει ή μου πει το at, θα υποστει απο διορθωση εως κυρωσεις (αναλογα με την ηλικια, το σταδιο εκμαθησης της γλωσσας, και το τουπε που μπορει να εχει και να επιδεικνυει ως ασχετος/ασχετη με το θεμα), και αν ειναι και μιας ηλικιας και διαθετει και μια επαφη με την γλωσσα και επιμενει να το μοστραρει για σωστο, θα κερδισει την μονιμη χλευη μου.

  315. sarant said

    Να βάζεις όμως το σχόλιο στο οποίο αναφέρεσαι, να βλέπουμε και την άλτερα παρς (είναι το 229, αν δεν κάνω λάθος).

  316. Emphyrio said

    Ειπα πως εχω την ταση αυτη… Αρα δεν θα επιβεβαιωσω ουτε θα διαψευσω το 229. Θα προετρεπα ομως τον στοιχηματισμο μισης περιουσιας επανω του, σαν σιγουρο και γκανιαν.

  317. Πέπε said

    @220:

    [Απίθανο βέβαια να περάσει η Στράτα Στρατούλα από αυτή την παλιά ανάρτηση, αλλά θα σχολιάσω κάτι που είδα]:

    Αν ο άνθρωπος που λέει ανερυθρίαστα «είμαι Αθήνα, πάω Λάρισα» κρατάει ωστόσο σχολαστικότερα τις προθέσεις στις ξένες γλώσσες, αυτό μπορεί να οφείλεται και στους εξής λόγους:

    α) Η ξένη γλώσσα να μη στέκει χωρίς τις προθέσεις.
    β) Να στέκει, αλλά σ’ ένα επίπεδο οικείου προφορικού λόγου που μόνο ο πάρα πολύ καλός γνώστης της μπορεί να το χειριστεί.

    Προφανώς η ένστασή σας θα είναι ότι ούτε η Ελληνική στέκει χωρίς τις προθέσεις. (Έτσι κι αλλιώς μιλάμε για μία πρόθεση, την «σε», και μάλιστα μόνο όταν συμπλέκεται με άρθρο. Ποτέ άλλοτε δεν τρώμε προθέσεις. Είμαι Αθήνα δε σημαίνει ποτέ είμαι από την Αθήνα, ούτε είμαι για την Αθήνα!) Λοιπόν, μιας κι εγώ θεωρώ ότι στέκει κι έτσι, αυτό θα παραμείνει μάλλον μια διαφωνία μας, αλλά απορώ: πώς εκφράζεστε τόσο κάθετα στο ίδιο μήνυμα όπου λίγο παρακάτω γράφετε «Όλα υπάρχουν ΚΑΙ ΟΛΑ είναι σωστά!»;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: