Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα κεφάλια του μύθου και η περίπτωση του Σοφοκλή Καλλιμάνη

Posted by sarant στο 11 Απρίλιος, 2014


 

Στο χτεσινό μου άρθρο για τα τρολ, και συζητώντας για τον όρο «τρολιά», έφερα σαν παράδειγμα τρολιάς τη φάρσα του Σοφοκλή Καλλιμάνη. Πρόκειται για μια παλιά ιστορία, αφού συνέβη πριν από 8 χρόνια, ωστόσο νομίζω πως διατηρεί το ενδιαφέρον της στο ακέραιο. Και επειδή το άρθρο που είχα γράψει τότε, πολύ πριν ανοίξω το ιστολόγιο, δεν έχει παρουσιαστεί εδώ, σκέφτομαι να το αναδημοσιεύσω, αφού οι περισσότεροι δεν θα το ξέρετε (υπάρχει βέβαια στον παλιό μου ιστότοπο, όπως και στο Γλώσσα μετ΄εμποδίων, που βγήκε το 2007 και που πρόσφατα ανατυπώθηκε). Με την ευκαιρία, το επικαιροποιώ λιγάκι.

Έχω αναφερθεί πολλές φορές στο Λερναίο κείμενο, ή κείμενο για το Hellenic Quest. Το βάφτισα Λερναίο, επειδή όσο κι αν το ανασκευάζεις, πάλι βρίσκει γόνιμο έδαφος και εξαπλώνεται. Πώς εξηγείται όμως η μακροβιότητα του μύθου; Για πολλούς, κάτι που το διαβάζουν τυπωμένο, έστω και στην οθόνη του υπολογιστή, προσλαμβάνει ακαταμάχητην εγκυρότητα. Έπειτα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που με πολύ μεγάλη ευκολία πιστεύουν ακόμα και τον πιο απίθανο «ευχάριστο» μύθο. Αφού το Λερναίο λέει πράγματα ευχάριστα, το χάβουν ανεξέταστα.

Άλλοι πάλι, ακούνε μόνο ό,τι θέλουν να ακούσουν. Για παράδειγμα, τις προάλλες [θυμίζω, το 2006 ή 2007] έβλεπα σε άλλο διαδικτυακό φόρουμ κάποιον να θριαμβολογεί, διότι σε μια πρόσφατη εκπομπή του «Ομιλείτε ελληνικά;» ειπώθηκε ότι Οι λέξεις compact disc, το γνωστό μας CD, είναι λέξεις  Ελληνικές και σημαίνουν «σύμπακτος δίσκος», κατά τον Μπαμπινιώτη και όχι μόνο.

Τώρα, με τον Μπαμπινιώτη μπορεί να διαφωνώ σε αρκετά, αλλά ο άνθρωπος ξέρει τι λέει και αγύρτης δεν είναι. Και μόνο αγύρτης ή άσχετος θα μπορούσε να πει ότι το σιντί είναι λέξη ελληνική και τα λοιπά. Μάλιστα κατά σύμπτωση και στο Λερναίο κείμενο περί Hellenic Quest, αυτή την επιτομή του τσαρλατανισμού και του σκοταδισμού, αναφέρεται και ο συμπακτωμένος δίσκος ως προέλευση του CD σαν παράδειγμα συνεισφοράς της τρισχιλιετούς στον διεθνή πολιτισμό.

Ευτυχώς έχω έναν γνωστό που μαγνητοσκοπεί τις εκπομπές αυτές. Ήθελα λοιπόν να δω την εκπομπή έχοντας τη (νοσηρή) περιέργεια να εξακριβώσω από πού πιάστηκε ο φίλος και φαντάστηκε ότι ο Μπαμπινιώτης είπε το CD λέξη ελληνική. Και πράγματι, στην εκπομπή υπάρχει μια ενότητα που λέγεται «Το λέμε ελληνικά» ή κάπως έτσι, όπου ζητείται από τους παίκτες να βρουν την ελληνική ονομασία κοινότατων ξένων λέξεων (οπερατέρ = εικονολήπτης, φλας μπακ = αναδρομή). Αν και παρόμοια εγχειρήματα πολλές φορές είναι ασκήσεις ματαιότητας, τα πιο πολλά παραδείγματα λέξεων ήταν καλοδιαλεγμένα, και θα ήταν καλύτερα αν η κυρία Χούκλη δεν πρόφερνε το ντεμπραγιάζ γαλλιστί (ντεμπραγιάge). Αλλά πλατειάζω. Τελειώνοντας αυτή η ενότητα, ένας από τους ηθοποιούς που συμμετέχουν, θυμήθηκε ότι στην προηγούμενη περίοδο της εκπομπής, πριν από μερικά χρόνια, τους είχε απασχολήσει η ελληνική απόδοση του compact disk, και ότι είχε γίνει γόνιμη συζήτηση που τον είχε εντυπωσιάσει, αλλά δεν θυμόταν σε ποια απόδοση είχαν καταλήξει (το οποίο παρεμπιπτόντως δείχνει για ποιο λόγο θεωρώ ασκήσεις ματαιότητας πολλές τέτοιες απόπειρες). Καλείται ο κ. Μπαμπινιώτης, ο οποίος αναφέρει ότι τότε είχαν καταλήξει στην απόδοση «συμπαγής ψηφιακός δίσκος» για το compact disk.

Δηλαδή, στην πραγματικότητα:

Ο Μπαμπινιώτης είπε ότι το compact disk μπορεί να αποδοθεί ελληνικά ως ‘ψηφιακός συμπαγής δίσκος’.

Και ο θεατής που είδε την εκπομπή συγκράτησε ότι:

Η λέξη compact disk είναι ελληνική, σημαίνει ‘σύμπακτος δίσκος’ και το λέει και ο Μπαμπινιώτης.

Πράγμα που σημαίνει ότι όταν κανείς θέλει να ακούσει κάτι, θα το ακούσει οπωσδήποτε κι ας του πεις εσύ το εντελώς αντίθετο. Ευτυχώς δεν είναι όλοι έτσι, αλλιώς θα ήταν μάταια και όσα γράφουμε κι εμείς εδώ.

Πολύ διδακτική όμως βρίσκω και μια άλλη περίπτωση σχετική με γλωσσικούς μύθους, τη φάρσα του Σοφοκλή Καλλιμάνη. Μπορώ να αναφέρω το όνομα άνετα, διότι πρόκειται για ψευδώνυμο· και όχι τυχαίο ψευδώνυμο. Οι αρχικές συλλαβές του ονοματεπωνύμου δίνουν «Σόκαλ». Ο Άλαν Σόκαλ είναι ένας Αμερικανός μαθηματικός ο οποίος έγινε διάσημος το 1996 όταν έκατσε και έγραψε ένα περισπούδαστο κείμενο που ήταν από την αρχή ως το τέλος μια αρμαθιά από ανοησίες, αλλά παρουσιασμένες με στόμφο και με άφθονες περικοκλάδες· την περίτεχνη αυτή αρλούμπα την υπέβαλε σε ένα επιστημονικό περιοδικό, και μάλιστα πυριβιώδες(*), το οποίο τη δημοσίεψε μετά χαράς! Η φάρσα του Σόκαλ θεωρείται πλέον κλασική.

Ο δικός μας ψευδώνυμος Σοφοκλής Καλλιμάνης θέλησε το 2004 να μιμηθεί τον Σόκαλ, αλλά στο χώρο της ελληνοκεντρικής ετυμολογίας. Κάθισε λοιπόν και έγραψε ένα εκτενές κείμενο στο οποίο «αποδείκνυε» με βάση ένα χειρόγραφο του 13ου αιώνα, ότι η αγγλική λέξη draft είναι ελληνική (στην πραγματικότητα δεν είναι, βέβαια). Στο άρθρο του υιοθετούσε τη θεματολογία και τη φρασεολογία των ελληνεμπόρων, αφού τόνιζε την πολιτιστική επιρροή της ελληνικής στις σύγχρονες γλώσσες και επαινούσε την προσπάθεια αντικατάστασης ξένων δανείων με ελληνικά ισοδύναμα.

Κατά τη γνώμη μου, το άρθρο κάπου το παράκανε· ήταν πολύ μεγάλο, είχε πολλές υποσημειώσεις και παραπομπές σε ανύπαρκτους λογίους του Μεσαίωνα όπως ο Ανσέλμος του Κλερβώ ή ο βυζαντινός Μανουήλ Φυρλίγγος. Αν και φτιαγμένο με μεγάλη τέχνη, γνώρισε την αποτυχία: δεν δημοσιεύτηκε παρά σε δυο ή τρεις ιστότοπους, και όχι μεγάλης εμβέλειας. Ολόκληρο το καλλιμάνειο (ή ψευδοκαλλιμάνειο;) κείμενο μπορείτε να το δείτε εδώ

Θα έλεγα ότι η ελάχιστη απήχηση που βρήκε ο κατασκευασμένος «για καλό σκοπό» διανοουμενίστικος μύθος του Σοφοκλή Καλλιμάνη σε σύγκριση με την τεράστια επιτυχία του κατασκευασμένου «για ίδιον όφελος» μύθου του Hellenic Quest, λέει πολλά για την ποιότητα του ελληνοκεντρικού κοινού. Τον Καλλιμάνη τον πίστεψαν μόνο σοβαροί άνθρωποι, που μπόρεσαν να διαβάσουν το μακρυνάρι. Ο μέσος ελληνοκεντρικός χαφταόλας δεν θέλει περιδιαγραμμάτου αναλύσεις, εκτενείς βιβλιογραφίες, Φρυλίγγους και Ανσέλμους του Κλερβώ, θέλει λίγα λόγια που να χτυπάνε κατευθείαν στο στόχο. αι άκου λέξη που πήγε και βρήκε να κατασκευάσει ο ψευδοΚαλλιμάνης, draft! Χάθηκε κάτι της μόδας, όπως ίσως browser; (Πράγματι, ένα νεότερο μπαρουφολόγημα που βρήκε ελληνική ρίζα στη λέξη computer αναδημοσιεύτηκε πολύ περισσότερο).

Οι ελάχιστες αναδημοσιεύσεις του Καλλιμάνειου μύθου ωχριούν μπροστά στις εκατοντάδες του Λερναίου κειμένου, που έχει φτάσει και σε σχετικώς έγκυρα περιοδικά ή εφημερίδες. Οση μαστοριά κι αν έβαλε στο παραμύθι του ο ψευδοΚαλλιμάνης, δεν μπορεί να πλησιάσει την πηγαία σαχλαμάρα του HellenicQuest. Το ίδιο θα συμβεί κι αν βάλουμε έναν σκηνοθέτη του ποιοτικού κινηματογράφου να σκηνοθετήσει σαπούνι ή πορνό: θα αποτύχει παταγωδώς. Το φιλοθεάμον κοινό θα προτιμήσει, και με το δίκιο του, το γνήσιο προϊόν.

 

(*) Η αρχαία λέξη «πυριβιώδες» αναφέρεται σε σύγγραμμα που η εγκυρότητά του έχει ελεγχθεί από επιτροπή ομοτίμων, σύμφωνα με τη μέθοδο που επινόησε πρώτος ο Αλεξανδρινός φιλόλογος Πυρίβιος, την πυριβίασιν. Ο Πυρίβιος έζησε τον δεύτερο αιώνα μ.Χ. και εκθέτει τη μέθοδό του στο χαμένο σήμερα σύγγραμμά του Κριτικά ιστορικά, του οποίου σώζονται αποσπάσματα στη Μυριόβιβλο του Φωτίου. Μέσω των λατινικών (pyriviatum), η λέξη πέρασε στις νεότερες γλώσσες, και ύστερα από πολύπλοκες φωνολογικές μετατροπές (που δεν προλαβαίνω να αναλύσω τώρα) έδωσε το σημερινό αγγλικό peer-reviewed. Νομίζω ότι προς τιμή του Πυρίβιου μπορούμε να αναστήσουμε την αρχαία λέξη «πυριβιώδες», πολύ περισσότερο που δεν έχουμε στα νέα ελληνικά  μονολεκτική απόδοση για τον όρο peer-reviewed.

Σημείωση: Για να μην το δούμε να αναπαράγεται παντού, σπεύδω να διευκρινίσω ότι Πυρίβιος δεν υπήρξε και τα σχετικά με τη λέξη «πυριβιώδες» ήταν, απλώς, ένας καλλιμανισμός της στιγμής.

 

 

Advertisements

137 Σχόλια to “Τα κεφάλια του μύθου και η περίπτωση του Σοφοκλή Καλλιμάνη”

  1. Andreas Tsapis said

    Είσαστε σίγουρος ότι το πυριβιώδες είναι στη ρίζα του peer-reviewed; Μάλλον καλλιμάνειος είναι η πρότασις σας.

  2. Νέο Kid Στο Block said

    Πυριβιώ και σε σκέφτομαι μικρή παιντίσκ
    κόμβους σε σπάγγους προσμετρώ
    κομπιούτερ κόμπακτ ντισκ
    Ηello μου λέει ο μπίλη-μπόη
    πέρα εις την Ανγκλεταίρα
    Ουλέ! του λέω -βρε τρελέ!
    τι κράζεις σαν εταίρα;
    Ο δίσκος είναι συμπαγής και σύμπακτος αντάμα
    αν ήτο προσωποπαγής θ’ακουγες τους Κατσάμπα.

  3. Triant said

    Καλημέρα.

    Εξαιρετικά ενδοαναρτική* και η σημερινή ανάρτηση.

  4. Triant said

    *Ενδoαναρτικός-ή-ό: Αυτό που αναρτά/εξυψώνει το ένδον δηλ. τον εσωτερικό μας κόσμο. Έδωσε το σημερινό entertaining.

  5. Νέο Kid Στο Block said

    Παίζει πάντως σοβαρά σαν πιθανότητα ο -πλεόν παλιός κι ως εκ τούτου ξεπερασμένος από την πραγματικότητα- κλασικός χόακας του Σοκάλ να είναι πιο στεκούμενος και σοβαρός επιστημονικά από κάμποσα κανονικά και με το νόμο πυριβιώδη «επιστημονικά» κείμενα…

  6. leonicos said

    Όχι ρε, πάλι πίσω

    Και πάνω που είχα βγάλει μια μεγάλη ρήση, αλλά την έγραψα ιδιαιτέρως σε κάποιον εδώ μέσα (όχι τον σερ Σαρ)

    Αν δεν είχε αμαρτήσει η Εύα, δεν θα είχαμε γκόμενες!

  7. μήτσκος said

    Αυτό με τον Πυρίβιο και το peer-review ισχύει ή πλάκα μας κάνετε;
    Πάντως ο Γκας Πορτοκάλος θα ενθουσιαστεί αν το μάθει!

  8. leonicos said

    ενδοαναρτική επικοινωνία!

    Μέγα εύρημα @3,4 Τριάντη!

    Ώρα να γράψει ο Σερ Σαρ και τις λέξεις που βρίσκονται

  9. Νέο Kid Στο Block said

    7. Μπιστ ντου φερύκτ, μάιν ζον??
    Νατύρλιχ και ισχύει!
    (α προπό, το φερύκτ (verrückt) προέρχεται από τις αρχαίες φρυκτωρίες, τις οποίες οι γότθοι προσπάθησαν αποτυχημένα να αντιγράψουν και τσουρούφλιζαν τις κόκκινες γενιάδες τους)

  10. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Καλημέρα, κι από μένα!

    Ο Αλέξης Ζακυθηνός (γιος του Διονυσίου) στην Δισκογραφία του Ελληνικής Κλασσικής Μουσικής (τώρα, στη Δωδώνη) είχε προτείνει για το compact disc τον όρο «δίσκος ακτίνας».
    Δεν ξέρω πόσο πίσω τον έχουν αφήσει τα πράγματα -το συγκεκριμένο έργο του, πάντως, παραμένει, μέχρι στιγμής, αξεπέραστο, ακόμη κι αν ως χρονικό όριο φέρει το έτος του θανάτου του (1992).

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Δεν ισχύει βέβαια το πυριβιώδες, όπως χτένιζα το παλιό μου άρθρο μου αισθάνθηκα τον πειρασμό να καλλιμανίσω λίγο και δεν μπόρεσα ν’ αντισταθώ. Θα βάλω σχετικό δυσκλαίμηρο λίγο αργότερα.

  12. Triant said

    Αυτό με τους Φαίακες που είχαν παροιμιώδη σεξουαλική δραστηριότητα (όπως αναφέρει και ο Χωμενίδης ο Ακασάνης στα «Γενεακά» του) γιατί δεν έχει αναλυθεί περισσότερο;

  13. LandS said

    Και οι Λόρδοι (peers of the realm) απο τον Πυριβιο;

  14. spiral architect said

    @11: Τρο(λ)λάρετε γλωσσολογικά σήμερις αγαπητέ Νικοκύρη. Στο κείμενο, στην κατακλείδα του, στα σχόλιά σας. Προφανώς σας επηρέασε αρνητικά η χθεσινή ανάρτηση. 😀
    Την καλημέρα μου. 🙂

  15. Νέο Kid Στο Block said

    Χωρίς πλάκα τώρα, το σύμπακτος δίσκος, δεν σημαίνει τίποτα! Δεν υπάρχει όρος «σύμπακτος» στη τεχνολογία και την αντοχή υλικών ,ούτε στην ηλεκτρονική. Ο δίσκος είναι απλά και ξεξάθαρα «συμπυκνωμένος».
    Ούτε το «συμπαγής» έχει νόημα. Και το βινύλιο συμπαγέστατο είναι ,δεν έχει κενά.

  16. Triant said

    11: Καλά, άμα το δεις να αναπαράγεται με γεωμετρική πρόοδο, δεν σε ξεπλένει ούτε ο Μόρνος 🙂

  17. Νέο Kid Στο Block said

    Μια άλλη απλή γλωσσική λύση για τα CD (αν και το σκέτο ψηφιακός ή δυαδικός αρκεί) , που είναι και σίγουρα ελληνικιά αναντάμ παπαντάμ να ούμε, είναι και το «Οπτικός δίσκος» (Οptical Disc)

  18. leonicos said

    Το «ότι όταν κανείς θέλει να ακούσει κάτι, θα το ακούσει οπωσδήποτε κι ας του πεις εσύ το εντελώς αντίθετο» δεν είναι ασφαλώς ανακάλυψη του ιστολογίου. Κοινός τόπος είναι. Να δεις τι γίνεται με τους συγγενείς που ενημερώνονται για την πορεία του ασθενούς τους, ή για γιατρούς που βλέπουν τον καρκίναρο στη δική τους ακτινογραφία και λένε ‘πνευμονιούλα’.

    Το εν λέγω επιστημονικό περιοδικό, Social Text, αποφάσισε να γίνει πυριβιώδες (σικ) μετά από το χουνέρι που έπαθε. Μέχρι τότε δημοσίευε καλή τη πίστει, αφού δεχόταν σχεδόν αποκλειστικά ‘γνωστά φρούτα’. Είναι ένα πρακτικά ‘κλειστό περιοδικό’ σχεδόν διανεμόμενο ‘μεταξύ μας’.

    Μπαρουφολόγημα: Να περιληφθεί στις λέξεις που έρχονται

    Το φιλοθεάμον κοινό θα προτιμήσει, και με το δίκιο του, το γνήσιο προϊόν.
    Το έργο το βλέπουμε δυστυχώς καθημερινά

    Πυριβιώδες
    Σιγά την ανακάλυψη! Εγώ τον ήξερα τον Πυρίβιο, κι έχω δει και μια μετάφραση των ‘Κριτικών Ιστορικών’ στην αραβική, σ’ ένα κοπτικό μοναστήρι στο Νέγκεβ. Είχα αρχίσει να το αντιγράφω όταν ήμουν εκεί, έμεινα εννιά μήνες όπως έχω ξαναπεί εδώ, αλλά δεν πρόλαβα, γιατί ήμουν μαθητευόμενος και μ’ έβαζαν συνέχεια να σκουπίζω και να προσεύχομαι. Υπάρχει επίσης και μια μετάφραση άλλου έργου του, ‘Περίπλους της Ατλαντίδος’ σε γκέζ (μεσαιωνική αμχάρι) το οποίο αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους θησαυρούς της αναδιοργανούμενης πλέον Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας. Χρειάζεται ειδική άδεια για να το δει κανείς, αλλά κυκλοφορούν φωτοτυπίες με μετάφραση σε διάφορες γλώσσες, στο καταστηματάκι της Βιβλιοθήκης. Ένα τρίτο βιβλίο του Πυριβίου, το ‘Περί φυτών και ζώων’ αναφέρεται, όπως είναι γνωστό, στο Μετά τα Φυσικά του Αριστοτέλους, ο οποίος μάλιστα ισχυρίζεται ότι ο Πυρίβιος μάλλον αντέγραψε τον Πλάτωνα. Νομίζω ότι και ο Ηρόδοτος αναφέρει κάπου κάτι σχετικό, εκεί που γράφει για την Αίγυπτο και την Βούσιριν. Ο Ηρόδοτος μάλιστα είναι ακριβέστερος ως προς τη χρονολογία του θανάτου του: 235 μετά Χριστόν.

    Σήμερα ξεπέρασα και τον Γς. Είμαι αχτύπητος! Αλλά παραμένω ταπεινός!

  19. Διονύσης said

    Στο λήμμα της wikipedia για τη φάρσα του Σόκαλ αναφέρεται ότι το περιοδικό εκείνη την εποχή ΔΕΝ ήταν «πυριβιώδες».Αυτό βέβαια δεν απαλλάσσει τους εκδότες για την κατηγορία της τεμπελιάς.

  20. Γιάννης said

    αν θυμάμαι καλά, σε σχολικό εγχειρίδιο πληροφορικής αναφερόταν ο σύμπυκτος (ή σύμπηκτος;) δίσκος

  21. Το peer-reviewed προέρχεται από το πειρόβιος-ο έχων την πείρα του βίου. Η μετατροπή του -ο- με -ι- εις την αγγλικήν γίνεται σύμφωνα με τον φωνητικό κανόνα του διεθνούς φήμης μελετητή Οσι Αρντίλες

  22. Triant said

    Η επιλεκτική χρήση των αισθήσεων έχει περιγραφεί χαρακτηριστικά στο κατα Ντάγλας Άνταμς Ευαγγέλιο όπου ένα διαστημόπλοιο προσγειώνεται στο κέντρο ενός κατάμεστου από θεατές γήπεδο του μπέηζμπολ κατά την διάρκεια του τελικού. Και πέρασε απαρατήρητο. Οι άνθρωποι είχαν πάει εκεί να δούνε μπέηζμπολ όχι διαστημόπλοια. Και δεν το είδαν!

  23. Νέο Kid Στο Block said

    21. Βίγια Αρντίλες είναι ο διεθνούς φήμης μελετητής . Από το χωριό των αλανιάρικων κοκόρων στη Βραζιλία (Αλαν, Μπραζίλ)

  24. Triant said

    21: Ο Πορτοκάλος θα βγεί από την ταινία και θά ΄ρθει να σε αγκαλιάσει. Έγραψες!

  25. BLOG_OTI_NANAI said

    Εχθές νομίζω, κάποια επισκέπτρια του blog, έψαχνε για ένα ποίημα του Μυριβήλη. Επειδή με κάθε αφορμή μου αρέσει να ψάχνω πράγματα, βρήκα το ποίημα, αλλά δεν θυμάμαι που είναι το σχόλιο της.

    Γι’ αυτό το αναρτώ εδώ μαζί με μια εικόνα του ποιήματος όπως δημοσιεύτηκε στα 1939. Ελπίζω να το δει.

    Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

    Δόξα στο πνεύμα της δουλειάς, που σμίγει
    τις χώρες, τις καρδιές και τους Ανθρώπους.
    Ρόδο τινάζει η πέτρα, ανθός ανοίγει
    και σπέρνει τη ζωή σ’ άνανθους τόπους.

    Δόξα στα χέρια που νικούν και πλάθουν
    στ’ αμόνι, στο σφυρί και στο λιθάρι,
    στα νιάτα που αγρυπνούν, να ιδούν, να μάθουν
    στ’ αλέτρι, στο κουπί και στο δοκάρι.

    Σ’ αυτήν εδώ την γη, της Γης λουλούδι,
    χαρά έγινε η δουλειά, θεά η Εργάνη,
    τ’ ανθρώπου ο μόχτος γένηκε τραγούδι,
    και το κλωνάρι της εληάς, στεφάνι.

    Κι’ εμείς, τ’ αρχαίου δένδρου νια κλωνάρια,
    στο κύμα, στο βουνό και στ’ αργαστήρι,
    χαρούμενες κοπέλλες, παλληκάρια,
    κινούμε στης δουλειάς το πανηγύρι.

    Στα χέρια μας, στα μάτια μας αστράφτει
    της γης μας, τ’ ουρανού κρουστή η λαμπράδα
    μεσ’ στην καρδιά γλυκός καϋμός ανάφτει
    για Σένα, μάνα Ελλάδα! Ελλάδα! Ελλάδα!

    ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ

    (δημοσιεύτηκε για την επέτειο της 4ης Αυγούστου, στην εφ. «Ελεύθερον Βήμα«, φ. 4-8-1939, σ. 5, στο κέντρο της σελίδας)

    Το τεκμήριο και σε εικόνα ΕΔΩ

  26. Νέο Kid Στο Block said

    To καλύτερο πηροτέτοιο στις μέρες μας είναι το νιτερνέτι! Τον Γρηγόρη τον Περελμάνο ,επειδή τον θεωρούσαν μισότρελο νούμερο, δεν του δημοσίευε κανένα «σοβαρό» μαθηματικό τορεντάδικο την αποδειξη της εικασίας του Πουανκαρούς*. Την έβαλε κι αυτός «free for all to access!» στο νέτι ,και κέρδισε την Αθανασία! (όχι του Αιγάλεω)
    (και 1 μιλιούνι μπακς, τα οποία απέρριψε και συνέχισε να ζει με τη μανούλα του στα σοσιαλιστικά μπλόκια στο Πέτρογκραδ…αλλά ποιος είμαι εγώ για να τον κρίνω??)

    *Ο Πουανκαρές ,του Πουανκαρούς δεν κάνει ρε Νικοκύρη;

  27. spiral architect said

    @17: Ψηφιακά μέσα είναι όλα τα γνωστά μέσα:
    1. CD
    2. DVD
    3. BluRay
    4. HDD
    5. Zip drive (παλιότερα)
    6. SSD
    7. Όλα τα φλασάκια (ρωτήστε τον Βενιζέλο και τον Παπακωνσταντίνου) 😉

    έχουν όμως διαφορές: Τα τρία πρώτα διαβάζονται από κεφαλή laser ηλεκτρονικο-μηχανικά, το 4 και 5 είναι μαγνητικά μέσα με ηλεκτρονικο-μηχανικό αναγνώστη και τα 6 και 7 αμιγώς ηλεκτρονικά.

  28. # 23

    τα έχεις μπερδέψει, είναι ο πασίγνωστος Οσι Αρντίλλες, κοσμήτορας του Πανεπιστημίου (Μπλακ εντ *) Γουάιτχαρτλέιν της Τοτναμ

    * το «μπλακ εντ» προστέθηκε στον τίτλο του Παναπιστημίου όταν δίδαξαν εκεί σαν επισκέπτες καθηγητές οι Τζιμ Σάλπι και Κλάους Ατανάς.

  29. BLOG_OTI_NANAI said

    “πυριβιώδες” => peer-reviewed

    Πολύ καλό 🙂

  30. sarant said

    18-19: Έχετε δίκιο, δεν ήταν πυριβιώδες, πρέπει να το διορθώσω.

    20: Μήπως σύμπυκνος;

    25: Εύγε, το βρήκες, ελπίζω να μας παρακολουθεί η ενδιαφερόμενη!

  31. munich said

    Και η λαζοερώτηση της ημέρας: πως το λέμε το peer-reviewed στα ελληνικά; (ειλικρινής απορία)

  32. Γιάννης said

    30. Μπορεί!

    Παρεμπ. το cloud πώς θα το πούμε στα ελλήνικος;

  33. Νέο Kid Στο Block said

    31. Εγώ θα το απέδιδα: Oμότιμη αξιολόγηση ή Ανοικτή αξιολόγηση ή σκέτο αξιολόγηση. (καθότι η έννοια αξιολόγηση εμπεριέχει και την κριτική, και την κρίση και την πιθανή βελτιωτική ή απορριπτική πρόταση, και την πιθανή αναθεώρηση και εξυπακούεται πως θα αξιολογηθεί από όσους μπορούν και δικαιούνται (τυπικώς και ουσιαστικώς) να αξιολογήσουν. Ως εκ τούτων το «ομότιμη» μπορεί να είναι και περιττό)

  34. Ανδρέας Καλογερόπουλος said

    Καλημέρα.

    Πάντως θυμάμαι ότι στην πολύ αρχή ο Μπαμπινιώτης είχε προτείνει τον όρο «Ψηφιακό Ακτινοδισκόφωνο»»για το cd player.

    Ήταν πολύ περίεργο όνομα γιαυτό μου έχει μείνει. Το θυμάμαι στο παλιό «Ομιλείτε Ελληνικά» με την Κανέλλη στη δεκαετία του 80.

  35. BLOG_OTI_NANAI said

    31: Κάπου είχα δει για το peer-review, το «Θεώρηση ομοτίμων» και το βρήκα καλό.

  36. munich said

    33
    δηλαδή δεν έχει δημιουργηθεί ακόμα κάποιος όρος που το αποδίδει, έτσι; Είναι μεν αξιολόγηση αλλά από συναδέλφους. Αλλά όταν μιλάμε στα ελληνικά χρησιμοποιούμε τον αγγλικό όρο και αυτό είναι αποδεκτό, ε; Δηλαδή δεν λέμε «δημοσίευσα σε ένα έγκριτο αξιολογητικό περιοδικό»

  37. sarant said

    31-33: Νομίζω πως λέγεται «αξιολόγηση από ομοτίμους».

    32: Νέφος, υπολογιστική νέφους, υπολογιστικό νέφος.

  38. Triant said

    33: Δεν νομίζω ότι είναι περιττό. Συνήθως η αξιολόγηση γίνεται από ανωτέρους γι αυτό έχει προστεθεί πιθανόν το peer για να μην θεωρηθεί μειωτική. Παρόλο που το ομότιμη είναι πιό σωστό εγώ θα έλεγα συναδελφική. Ακούγεται πιό στρωτό και αμέσως καταλαβαίνει κάποιος τι σημαίνει. Βεβαίως δεν επιστημονικοφέρνει ως όρος γι αυτό δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτός.
    Κατι σαν «εξ ομοτίμων» το βλέπω πιό πιθανό (και βαρύγδουπο).

  39. Λ said

    Peer pressure – πίεση συνομηλίκων;

  40. munich said

    38.
    Ναι εντάξει αυτό σηκώνει μεγάλη κουβέντα. Γιατί συνήθως όταν στέλνουν άρθρα υποψήφιοι διδάκτορες κρίνονται από καθηγητές (ασχετα αν αυτοί πολλές φορές το αναθέτουν στους ποστ-ντοκ τους). Απλά ίσως τονίζουν την ανεξαρτησία, αμεροληψιά και δημοκρατικότητα της διαδικασίας .

  41. Λ said

    33. Εμείς συνηθίσαμε να ακούμε τη λέξη ομότιμος όταν πρόκειται για πανεπιστημιακούς. Αλλά στα αγγλικά η λ. peer χρησιμοποιείται ευρύτερα. Μπορεί να είναι έφηβοι, λόρδοι, δικάστικοί ή ΄ποιητές. Γι’ αυτο λένε Homer is peerless (Δεν βρέθηκε ποιητής σαν τον Όμηρο).

  42. Λ said

    Homer is peerless – Δεν υπάρχει ποιητής ισάξιος του Ομήρου, είναι καλύτερο.

  43. Καλημέρα σε όλους.
    Στην κατηγορία δεν εμπίπτει και η πρόσφατη φάρσα με το θάνατο του θείου του Κιμ Γιονγκ Ουν (αν το προφέρω σωστά..)
    Από όσο ξέρω, ένα κινεζικό σατιρικό βλογ δημοσίευσε την ‘είδηση’ ότι ο νεαρός τάισε 120 άγρια σκυλιά με το θείο του και αμέσως πήραν φωτιά τα διεθνή μίντια, ενώ δεν έλειψαν ούτε φυσικά τα δικά μας. Στη συνέχεια αποκαλύφθηκε το ρεζιλίκι και προσπάθησαν όλοι να το ξεχάσουν. Επίσης, το ίδιο δεν γίνεται με τις αντίστοιχες περιπτώσεις των φωτογραφικών ‘τεκμηρίων’; Θυμίζω το πρόσφατο με το δήθεν ανατολίτη μετανάστη που αφόδευε στο μετρό του Συντάγματος. Τελικά η φωτογραφία ήταν πραγματική, αλλά από την Κίνα! Μια από τις καλύτερες φάρσες όμως
    Συνολικά νομίζω ότι πρόκειται για ενδιαφέρον και εκμεταλλεύσιμο κοινωνικό φαινόμενο, που χρειάζεται μελέτη και ίσως και πειραματισμό 😉

  44. Νέο Kid Στο Block said

    42. Ίσως και το αντίστροφο . Peers are Homeless ..καθόtι για’κεί βαδίζουμε δαμαί κουμέρα! 😉

  45. Anasto said

    Καλλιμανημέρα! 😛

    Το draft το έχουμε και στη ναυτιλία και για τα βαπόρια σημαίνει το βύθισμά τους. Το πώς κατέληξε να χρησιμοποιηθεί και γι’ αυτή την έννοια, δεν το ξέρω όμως.

  46. Λ said

    44. Ωραίο! Αλλά γιατί μαραζώνετε αν οι λόρδοι είναι άστεγοι;

  47. Αγγελος said

    Για το CD είχα ακούσει να προτείνεται γύρω στο 1990 και η ονομασία «φωτοφωνικός δίσκος» — εξαιρετική, κατά τη γνώμη μου, αλλά δεν έπιασε. Για σήμερα πια, σκέτο «δίσκος» αρκεί· οι άλλοι, οι κλασικοί δίσκοι των 33/45/78 στροφών είναι που χρειάζονται πια προσδιορισμό!
    Kαι πάντως compact στην αγγλική ονομασία σημαίνει απλώς «μικρότερου μεγέθους», όπως και προκειμένου για αυτοκίνητα [όπου γίνεται λόγος και για subcompacts!], έστω και αν φυσικά η αρχή σημασία της λέξης είναι «συμπαγής», «χωρίς κενά στο εσωτερικό του».

  48. Νέο Kid Στο Block said

    46. Mα peers δεν είναι μόνο οι λόρδοι και οι ιππότες της ελλεινής τραπέζης. Μπορεί να ξεκίνησε έτσι ,αλλά πλέον είναι όλοι οι equals. Έτσι δεν είναι;

  49. NM said

    #32 Γιάννης & #37 Σαραντ: «Σύνεφο» ακούω να το λένε τα βλαστάρια μου όταν μιλάνε με τους φίλους τους

  50. odinmac said

    Αυτή την πρόταση δεν την κατάλαβα καθόλου και μπορώ να πω πως με μπέρδεψε κιόλας: «Τον Καλλιμάνη τον πίστεψαν μόνο σοβαροί άνθρωποι, που μπόρεσαν να διαβάσουν το μακρυνάρι. Ο μέσος ελληνοκεντρικός χαφταόλας δεν θέλει περιδιαγραμμάτου αναλύσεις, εκτενείς βιβλιογραφίες, Φρυλίγγους και Ανσέλμους του Κλερβώ, θέλει λίγα λόγια που να χτυπάνε κατευθείαν στο στόχο».
    Τι εννοείτε δηλαδή;, ότι οι σοβαροί τον πίστεψαν ενώ οι χαφταόλοι όχι;
    Εγώ δεν καταλαβαίνω σωστα, ή η πρόταση είναι λάθος;

  51. Αγγελος said

    Η αγγλική λέξη draft ή draught προέρχεται από το ρήμα draw/drag, που και σήμερα σημαίνει «σέρνω, τραβώ». Από κει εξηγούνται οι πολλές και διάφορες σημασίες και χρήσεις — «τραβώ γραμμή» και κατ’επέκταση «ιχνογραφώ, σχεδιάζω» και «(προ)σχέδιο», «τραβώ νερό από το πηγάδι» και κατ’επέκταση «αντλώ» και «γουλιά» (και draft beer η βαρελίσια μπίρα), και η ναυτική σημασία γι’ αυτό που και γαλλικά λέγεται tirant d’eau.

  52. spiral architect said

    Μπήκε η άνοιξη, έρχεται και το καλοκαιράκι, οπότε οι πίντες των ντραφτ θα πηγαινοέρχονται.
    Καλοδεχούμενες! ❤

  53. michm said

    ευχαριστώ για το απολαυστικό κείμενο και όλους για τα επίσης απολαυστικά σχόλιά τους μια και εγώ είδα στα κλεφτά, το αραβικό χειρόγραφο στην μεντρέσσα Μπεν Γιουσέφ στο νότιο Μαρόκο

  54. Λ said

    Peers: ομότιμοι και ίσοι, μεν, σ’ ένα πολύ συγκεκριμένο τομέα (ή βρησκόμενοι στη ίδια κατάσταση). Αλλιώς χάνεται το νόημα.

  55. Λ said

    βρισκόμενοι!

  56. munich said

    50
    Νομίζω εννοεί ότι οι χαφταόλοι ούτε καν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν το μακροσκελές άρθρο με την εκτενή βιβλιογραφία γιατί δεν είναι συνηθισμένοι/ δεν μπορούν/ δεν το έχουν. Ενώ οι διαβασμένοι που τα κατάφεραν αφού είδαν τις «αποδείξεις» που όμως δεν μπήκαν στον κόπο να τις ελέγχξουν, το πίστευσαν γιατί ήταν πραγματικά αληθοφανές

  57. NM said

    Τσσ…! Αυτός είναι πάπυρος και όλα τα υπόλοιπα δευτεράντζες: http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26514&subid=2&pubid=113254713

  58. Λ said

    Κάτι σχετικό:

    Πολλές φορές μου ζητήθηκε να μεταφράσω την πρόταση «χάσαμε τα σπίτια μας και τις περιουσίες μας». Εγώ πάντα μετάφραζα “We lost our homes» και πάντα «έτρωα» παρατήρηση. Μια φορά δεν άντεξα και απάντησα: αν πεις σ’ ένα σημερινό Εγγλέζο ή Γερμανό «χάσαμε τις περιουσίες μας» το πιθανότερο είναι να χαρεί (Schadenfreude), ενώ αν πεις homes θα αντιληφθεί πολύ καλύτερα αυτό που προσπαθείς να του πεις. Φυσικά αν το κείμενο προοριζόταν για λόρδους τα πράγματα θα άλλαζαν.

  59. ΙΠΠΟΛΥΤΗ said

    Ευχαριστώ θερμά τον κύριο με το όνομα BLOG_OTI_NANAI για το χρόνο που διέθεσε ψάχνοντας το ποίημα Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ του Μυριβήλη.

  60. sarant said

    43: Ναι, αντίστοιχη περίπτωση.

    47: Γιαυτό άλλωστε και οι άλλοι δίσκοι λέγονται πλέον «δίσκοι βινυλίου»

    49: Και πολύ καλά κάνουν τα βλαστάρια σου.

    50: Απάντησε το σχ. 56. Ο χαφταόλας το άφησε στη μέση, θέλει κάτι πιο μπρουτάλ.

    59: Χαίρομαι που βοηθήσαμε!

  61. Νέο Kid Στο Block said

    Εδώ που τα λέμε όμως και ο μη-χαφταόλας που δεν ξέρει τον Σοκάλ δικαούται μια θέση (ή έστω μια επίσκεψη) στα άδυτα του Χαφταολισμού. 🙂 Θέλω να πω ,εκείνο το sokal@… κάνει μπαμ και προφανώς ήθελε να κάνει μπαμ από το μέηλ του ο…Σωτήρης Καλυβάτσης. 😆

  62. Πέπε said

    Δε λένε «περιοδικό με κριτές»;

    Από τα καλύτερα τρολοειδή κείμενα που έχω διαβάσει, ατυχώς μικρής απήχησης, ήταν η πάλαι ποτέ ανάρτηση της Βικιπαίδειας για τον βιολονίστα Τζανμπατίστα Ροβιόλι. Επίσης ένα βίντεο όπου μια ομάδα επιστημόνων από κάποια χώρα εξηγούσε πώς επινόησαν την αρχαία Ελλάδα, συγγράφοντας όλα τα σωζόμενα έργα της (σε μία γλώσσα που επινόησαν επίσης, καθώς και τις διαλέκτους της) μ’ ένα σχέδιο ώστε να βγάζουν κάποιο νόημα τα τυχαία και αγνώστων στοιχείων μαρμάρινα ερείπια που βρέθηκαν σ’ όλη την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο, κλπ κλπ. (Δεν ήταν απόλυτα πειστικό, αλλά και μόνο σα σύλληψη το βρήκα ιδιαίτερα ευφυές.)

    Το φιλοθεάμον κοινό; Φιλοθέαμον δεν είναι;

  63. Λ said

    Homer is peerless – Δεν υπάρχει ποιητής ισάξιος του Ομήρου, είναι καλύτερο

    Η σωστή μετάφραση θα ήταν: «Δεν υπάρχει ποιητής αντάξιος του Ομήρου».

  64. Λ said

    Για να σουμάρουμε, για τη λ. peer έχουμε: ομότιμος, αντάξιος, ισάξιος, ομοιοπαθείς, συνομήλικος, σύντροφος, ομοϊδεάτης κλπ. (όταν χρησιμοποιείται με κεφαλαίο: λόρδος – αριστοκράτης)

  65. Το υπέρτατο γλωσσικό τρολάρισμα είναι αυτό: https://sites.google.com/site/ellinikiklossa/home

    Σαν αυτό που λέει ο Πέπε (62 –κάτι μου θυμίζει, κάπου το ‘χω δει, αλλά πού;) είναι ένα απολαυστικότατο διήγημα του Στάνισλαφ Λεμ από τα «Ημερολόγια των άστρων», όπου μια ομάδα σοφών από το μακρινό μέλλον, οπλισμένοι με χρονομηχανές, προσπαθούν να ανασχεδιάσουν την παγκόσμια ιστορία.

  66. 62β και πάλι: http://www.theonion.com/articles/historians-admit-to-inventing-ancient-greeks,18209/ (θα έσκαγα αν δεν το θυμόμουνα!)

  67. sarant said

    62: Εξαρτάται. Αν είναι από τη Φιλοθέη, είναι φιλοθέαμον, αλλιώς φιλοθεάμον. Πιο σοβαρά, το ΛΚΝ δίνει πρώτο τύπο το φιλοθεΑμον, και δεύτερο το φιλοθΕαμον, ενώ ο Μπαμπ. δέχεται (στο λεξικό Δυσκολιών) ότι ο προπαροξύτονος τύπος, αν και ορθότερος, δεν έχει επικρατήσει.

  68. Νέο Kid Στο Block said

    62.Θρυλικός χόακας αυτός Πέπε,όντως!
    «We picked Greece because we figured nobody would ever go there to check it out,» Nguyen-Whiteman said. «Have you ever seen the place? It’s a dump. It’s like an abandoned gravel pit infested with cats.»

    She added, «Inevitably, though, people started looking around for some of this ‘ancient’ stuff, and next thing I know I’m stuck in Athens all summer building a goddamn Parthenon just to cover our tracks.» 😆
    ….
    «Geometry? That was all Kevin,» said Haddlebury, referring to former graduate student Kevin Davenport. «Man, that kid was on fire in those days. They teach Davenportian geometry in high schools now, though of course they call it Euclidean.»
    (εγώ κάποτε το έγραψα αυτό (πως η ευκλείδεια γεωμετρία είναι Δαβενπόρτια..και κάποιοι άρχισαν να απαντούν και να με βρίζουν στα σοβαρά! από τότε προσεχω στις πλακίτσες μου. 🙂 )

  69. Νέο Kid Στο Block said

    Ξέχασα το λίκνο, αλλά φρόντισε ο Δύτης στο 66. 🙂

  70. Νέο Kid Στο Block said

    Πόσο απύθμενη μπορεί να είναι η ανθρώπινη βλακεία!
    Το λινκ του 66. κυκλοφορεί στα σοβαρά από (Σκοπιανούς, Σλαβομακεδόνες,Μακεδόνες, Φυρομιανούς βάλτε τον προσδιορισμό της αρεσκείας σας) στο γιουτιούμπ ως «απόδειξη» της πλαστής Ελληνικής ιστορίας. 😆

  71. Λ said

    66. Είναι πασιφανές ότι είναι πρωταπριλιάτικο.

  72. Alexis said

    Η τρολιά στην οποία παραπέμπει ο Δύτης στο #62 έχει τρελό γέλιο!
    Όποιος έχει υπομονή ας τη διαβάσει.
    Ένα πολύ μικρό δείγμα:

    Υπήρξε (και υπάρχει!) ωστόσο ένας τομέας όπου και οι Έλληνες έκαναν την καρδιά τους πέτρα και δέχτηκαν μία συμβατική ονοματολογία. Πρόκειται, όπως όλοι γνωρίζουμε για τα ονόματα των αριθμών. Κάθε αριθμός, προφανώς, έχει το δικό του αληθινό όνομα, γεγονός που απαιτεί μία απίστευτα πλούσια μνήμη για όποιον θέλει να εκφράσει με το αληθινό τους όνομα τους ακέ­ραι­ους από το 1 έως το 10000000 (ποτέ δεν ξέρεις ποιον ακέραιο θα χρειαστεί να εκφράσεις). Για την οικονομία τού λόγου λοιπόν, οι Έλληνες επινόησαν ένα σύστημα σύνθετης ονο­μα­το­λο­γίας – το δεκαδικό – το οποίο χρησιμοποιεί δέκα βασι­κούς αριθμούς και τα αθροίσματα των πολλαπλάσιών τους με τις διαδοχικές ακέ­ραιες δυνάμεις τού 10. Για τα πολλαπλάσια χρη­σι­μο­ποι­ούνται επίσης τεχνητά ονόματα με προκάτ καταλήξεις. Π.χ., ο αριθμός με πραγματικό όνομα «Λούπης» είναι ο αριθμός με συμβατικό όνομα «τριάντα τρία», δηλαδή 3×101 + 3×100. (Αυτό ωφέλησε σημαντικά την ιατρική, γιατί παλαιότερα, όταν οι αρχαίοι έλληνες γιατροί κατά την ραχιαία ακρόαση ζητούσαν από τον ασθενή να πει «Λούπης», δεν ακρο­άζονταν σπουδαία πράγματα.)

  73. Alexis said

    #65, γμτ!

  74. Λ said

    Εξάλλου έχουμε να φοβηθούμε περισσότερο από αυτά μου κάνουμε εμείς στους αρχαίους μας και στα αρχαία μας και όχι από το τι θα πει ο όποιοσδήποτε. Βλέπε Ελευσίνα και Αμαθούντα. Και δυστυχώς ο κατάλογος είναι χωρίς τέλος… 😦

  75. Μα αγαπητοί συναναγνώστες και συ Ω Νικοκύρη, CD δεν είναι μόνο το μουσικό για να αντιδιαστέλλεται με τα του βινυλίου. Είναι και τα αντίστοιχα με τα δεδομένα. Και μπορεί σήμερα να έχουν αντικατασταθεί από τα φλασάκια (κυρίως) αλλά κάποτε τα δεδομένα μετακινούνταν με τα σιντιά.

    52 Σπάιραλ, αυτά δεν είναι πίντες, είναι μας (maß 🙂 )

  76. Όχι τίποτα άλλο, αλλά είναι διπλά στο περιεχόμενο (ένα μάσι σχεδόν δυο πίντες)

  77. sarant said

    75: Και κάποτε με… δισκέτες!

  78. BLOG_OTI_NANAI said

    59: Να είστε καλά αγαπητή «ΙΠΠΟΛΥΤΗ», κανένας κόπος.

  79. BLOG_OTI_NANAI said

    57: Α! Αυτό είναι παλιό εύρημα. Τώρα όπου να’ ναι, θα έρθει στο φως και «ο αυθεντικός πάπυρος» με το… διαζύγιο!

  80. 77 Α! ναι. Κι όταν το λέω καμιά φορά στο σχολείο, με κοιτάνε σαν ούφο:)

    Το 1991 σε σχολικό εργαστήριο υπήρχε και ένας σέρβερ με σκληρό δίσκο 20 ολόκληρα ΜΒ!!!

  81. Γς said

    “πηρ ριβιού”, “Sokal” και “Γς”.
    Τα έριξα και τα τρία στο ΝικοΙστολόγιο και μου έβγαλε αυτήν την ανάρτηση.

    Το πιρ ριβιούντ πέιπερ στην ανάρτηση είναι αυτό που με έκανε νούμερτο. Που μου έδωσε τον “Γς-νάμπερ”.

    Πολύ σπουδαίος αυτός ο ο Robert Sokal [escaped with his family to China when the Nazis seized power in Austria. He earned his bachelor degree at St. John’s Collegein Shanghai etc etc]

    Για τον Αλαν Σόκαλ αυτό

  82. Γς said

    >που με έκανε νούμερτο
    Νούμερο
    😉

  83. smerdaleos said

    Έχω αναφερθεί πολλές φορές στο Λερναίο κείμενο, ή κείμενο για το Hellenic Quest. Το βάφτισα Λερναίο, επειδή όσο κι αν το ανασκευάζεις, πάλι βρίσκει γόνιμο έδαφος και εξαπλώνεται. Πώς εξηγείται όμως η μακροβιότητα του μύθου; Για πολλούς, κάτι που το διαβάζουν τυπωμένο, έστω και στην οθόνη του υπολογιστή, προσλαμβάνει ακαταμάχητην εγκυρότητα. Έπειτα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που με πολύ μεγάλη ευκολία πιστεύουν ακόμα και τον πιο απίθανο «ευχάριστο» μύθο. Αφού το Λερναίο λέει πράγματα ευχάριστα, το χάβουν ανεξέταστα.

    Την απάντηση έχουν δώσει τόσο ο Ηράκλειτος όσο και ο Ιωάννης Κυριώτης ο «Γεωμέτρης»:

    Ηράκλειτος:

    – Αίρεῦνται γὰρ ἓν ἀντὶ ἁπάντων οἱ ἄριστοι, κλέος ἀέναον θνητῶν, οἱ δὲ πολλοὶ κεκόρηνται ὅκωσπερ κτήνεα

    – Κακοί μάρτυρες ἄνθρώποισιν ὀφθαλμοί καὶ ὦτα βαρβάρους ψυχάς ἐχόντων

    Κυριώτης:

    Οὐ βαρβάρων γῆν, ἀλλ᾽ ἰδὼν Ἑλλάδα,
    Ἐβαρβαρώθης καὶ λόγον καὶ τρόπον.

    Ἰωάννης Γεωμέτρης (10ος αι. μ.Χ.), Carmina varia, 33. MPG 106, 922.

  84. spiral architect said

    @75β, 76: Δίκιο έχεις, αλλά στην Ολλανδία όταν λέγαμε «πάμε για καμιά πίντα», πίναμε απ’ τις μεγάλες! 😎

  85. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Κακά τα ψέμματα, για να είσαι καλό τρολ (που θα ήθελα κάποτε να προσπαθήσω να γίνω 🙂 ) θέλει προσπάθεια, εργατικότητα κι αφοσίωση! 🙂
    Επειδή ο Δύτης είναι σεμνός, ας βάλω κι εδώ το λινκ της ανάρτησής του για έναν Έλληνα που κράτησε ψηλά κι επάξια τις σημαίες της τρολοσύνης! http://dytistonniptiron.wordpress.com/2014/01/25/simonidis/

  86. spiral architect said

    Ήρθε η Αγκέλα – Δωροθέα:

  87. sarant said

    80: Περίπου τότε είχα αγοράσει έναν… εξελιγμένο με 44 ΜΒ.

    85: Ναι, τρολ αβάν λα λετρ!

  88. Κιλκίς said

    @80. μην υποτιμάμε τα παιδιά μας όμως: σε καθαρισμό την προηγούμενη Κυριακή βρήκαμε μία κασέτα σε ένα άλσος.. «κύριε μια κασέτα»… «Ξέρετε βρε τι είναι κασέτα?». «Ναι ακούγανε παλιά μουσική απ’ αυτές…»

  89. Ανδρομάχη said

    Το σύμπακτος μπορεί να μην υπάρχει (ή να δημιουργήθηκε εσφαλμένα για να αποδόσει ακριβώς στην ελληνική τη λέξη compact), όμως υπάρχει η λέξη σύμπηκτος που έχει ακριβώς την ίδια έννοια, όπως ανάφερε ο Γιάννης στο 20, και όπως προσπάθησε να «μπαλώσει» ο Νίκος στο 30, λέγοντας : «Μήπως σύμπυκνος»;

    σύμπηκτος — η, ο / σύμπηκτος, ον, ΝΑ [συμπήγνυμι] πηχτός, πηγμένος («γάλα σύμπηκτον», Φιλόξ.) αρχ. 1. ο μαζί με άλλον συγκροτημένος, μαζί κατασκευασμένος 2. στερεός, συμπαγής …

  90. Μαρία said

    62
    Ο Τζανμπατίστα Ροβιόλι δεν μένει πια εδώ
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/07/05/rovioli/

  91. sarant said

    88: Ναι, πώς λέμε εμείς περγαμηνές, κάπως έτσι.

    89: Έχει προταθεί το σύμπυκνος.

  92. vioannis said

    1986: Ο υπολογιστής μου είναι ένας IBM χωρίς σκληρό δίσκο.
    Μια δισκέτα 5&1/4 φορτώνει το DOS. Δεύτερη δισκέτα για να φορτωθούν οι ελληνικοί χαρακτήρες και οδηγοί του εκτυπωτή. Τρίτη 5&1/4 για να φορτωθεί το Lotus 123 έκδοση 1.01. Τέλος 4η δισκέτα για τα αρχεία εργασίας.
    Αυτά στη δουλειά. Ένα χρόνο νωρίτερα, ένας Spectrum 48 K, ναι 48Κ, δούλευε υπερωρίες συνδεδεμένος στην ασπρόμαυρη τηλεόραση του σπιτιού και φόρτωνε σφυρίζοντας παιχνίδια και προγράμματα από κοινό κασετόφωνο. Λεπτομέρεια: κατάφερε να φορτώσει μια εκδοχή της γλώσσας Fortran και να γράψει, σε σφυριχτή κασέτα πάντα, προγράμματα και εφαρμογές.

    Πριν χρόνια σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό της Αθήνας παρακολουθούσα αρκετά συχνά μια εκπομπή με έθνικ μουσική. Ο παρουσιαστής έλεγε συστηματικά τα cd, και δεν με ξένιζε καθόλου αυτό, δίσκους ακτίνας.

  93. Stardark said

    Καλησπέρα σας, στα τέλη της δεκαετίας του 90 κάποιο σχολικό βιβλίο, για το μάθημα τεχνολογία επικοινωνιών νομίζω είχε προτείνει για το cd την ονομασία «πτυκτός δίσκος».

  94. Jimakos said

    Ομολογώ δεν είχα υπόψη την τρολιά του Καλλιμάνη, αλλά αυτός ο Ανσέλμος του Κλερβό άνετα θα έστεκε και ανάμεσα στους μοναχούς που πρωταγωνιστούσαν στο Όνομα του Ρόδου.

  95. spiral architect said

    @92: Εγώ το 1986-87 είχα (στη δουλειά πάντα) έναν ΙΒΜ με Intel 80286 με σκληρό δίσκο 20ΚΒ (και με δισκέτα 5″1/4) όπου δούλευα το Autocad 2.5 με digitizer. H γραμματειακή υποστήριξη είχαν αυτούς που λες με Intel 8088 και ποντίκι 2 πλήκτρων..
    @93: Μπας κι αυτός που το πρότεινε έπηζε πολύ;

  96. sarant said

    94: Πράγματι!

    92: Σφυρίζοντας; Θύμισέ μου, ποτέ δεν δούλεψα με κασέτες (σε κομπιούτερ, εννοώ).

  97. spiral architect said

    Έκτακτο! Η τρολιά της ημέρας:
    «Οι Έλληνες είμαστε φιλόξενοι σε κάθε ξένο ηγέτη που επισκέπτεται τη χώρα μας…
    Οι Έλληνες δεν είμαστε Συριζα…
    «

  98. Νέο Kid Στο Block said

    Τρολιών (ή «μεταφράσεων»?) συνέχεια.
    Πριν λίγο έβλεπα ειδήσεις στη ΔΤ. Mόλις τελείωσε η Αγγέλα και η «νεανική επιχειρηματικότητα»… δείξαν για λίγο τον Τσίπρα να συνεντευξιάζεται τηλεοπτικώς στην Αυστία. Oρίτζιναλ ήχο δεν είχε, αλλά ακουγόταν το γερμανόφωνο σπηκάζ κι από κάτω είχε ελληνικούς υπότιτλους.
    -Υπότιτλοι: Στην ελλάδα έχουμε μια παροιμία «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες»
    -Σπηκάζ: Eine Aussage ….(κι αντί για «Δαναούς» Barbaren !!)
    Τρέχα γυρευόπουλος πόσα μεζεδάκια παίζουν … δεν το άκουσα κι ολοκληρωμένα.
    (Ο Φυσικός πού βόσκει ; να μας πει καμιά λεπτομέρεια. Άφησε τα σοβαρά εδώ κι ασχολείται πάλι με σωματίδια και τέτοια δευτερεύοντα; Αίσχος!)

  99. Νέο Kid Στο Block said

    Ωχ! Για το νήμα των τρολιών προοριζόταν το 98. Παρντόν.

  100. odinmac said

    56 munich
    60 sarant
    Eυχαριστώ για τις διευκρινήσεις αλλά αυτό το: «μόνο» στην αρχή της πρότασης μπερδεύει: (Τον Καλλιμάνη τον πίστεψαν μόνο σοβαροί άνθρωποι…), ενώ το σωστό είναι πως τον πίστεψαν και οι σοβαροί και οι χαφταόλες (χααχα πολύ αστεία λέξη), για τους δικούς τους ξεχωριστούς λόγους.
    Όσο για το cd, δεν θα το έλεγα ποτέ ψηφιακό δίσκο, γιατί η ανάγνωση γίνεται ηλεκτρομηχανικά, αλλά αυτό που γίνεται είναι πως μετά την ανάγνωση αναλαμβάνει καθήκοντα το ADC (analog to digital converter) και αμέσως μετά αναλαμβάνει τα ηνία το DAC (digital to analog converter, το οποίο μπορείς αν θες να το παρακάμψεις προσθέτοντας ένα εξωτερικό με το δικό του σασί για αναβάθμιση του ήχου). Οι χαϊεντάδες μάλλον κατάλαβαν. Tον ορισμό ψηφιακό, θα τον χρησιμοποιούσα μόνο για την πηγή ( cd, dat, dvd κ.τ.λ.).

  101. vioannis said

    # 96
    Εδώ, φωτογραφία spectrum me οθόνη τηλεόρασης και κασετόφωνο
    http://zeventura.blogspot.gr/2010/10/ainda-o-zx-spectrum-48k.html
    και εδώ

    στο 3:39 μπορείς να ακούσεις το σφύριγμα!

  102. Οι καλύτερες τρολιές είναι κριτικές προϊόντων στο άμαζον. Σαν το Uranium Ore

  103. να σκηνοθετήσει σαπούνι

    Συνηθίζεται η φράση; σαπουνόπερες τις λέμε, όχι σκέτο σαπούνι…

  104. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #92, 101
    Τι μου θύμησες τώρα! Εγώ είχα ένα 48Κ+ (είχε και κουμπί ρισέτ!)
    Υπάρχουν πια προσομοιωτές με όλα τα παιχνίδια.
    http://spectrummagic.emuunlim.com/
    http://www.worldofspectrum.org/

  105. sarant said

    101: Μερσί!

    103: Πώς, το έχει και το σλανγκρ:
    http://www.slang.gr/lemma/show/sapouni_6680

  106. Καλά, πολλά έχει το σλανγκρ…

  107. Theo said

    @80, 87:

    Ο πρώτος μου υπολογιστής, τον Νοέμβριο του 1990, ήταν ένα Compaq «laptop», περίπου 70x50x20 εκ. Στη στενότερη πλευρά του είχε ενσωματωμένη μια ασπρόμαυρη οθόνη 8 ιντσών. Δεν είχε αυτονομία, συνδεόταν με το ηλεκτρικού του σπιτιού. Μπορούσες όμως να τον πάρεις στα γόνατα (ζύγιζε γύρω στα 7-8 κιλά), εξ ου και «laptop». Ήταν ΧΤ 8086, με 512 ΚΒ RAM και σκληρό 20 ΜΒ.
    Τον Ιούλιο του 1991 μου δώρισαν ένα μεταχειρισμένο 286 ελληνικής συναρμολόγησης, με 2,5 ΜΒ RAM και σκληρό 30 ΜΒ.

    Το τι τράβηξα με αυτούς τους υπολογιστές και τα προγράμματα για πολυτονικά σε περιβάλλον DOS που χρησιμοποιούσα, μέχρι να κυκλοφορήσουν τα Windows 3.1, οι γραμματοσειρές της Memotek και το AmiPro 2, τα διηγήθηκα το 1993 σε κάποιον από τη συντακτική ομάδα του περιοδικού RAM. που με παρότρυνε να γράψω σχετικό κείμενο για το περιοδικό (από εκεί αντλώ τις παραπάνω πληροφορίες). Το έγραψα, αλλά ο διευθυντής δεν θέλησε να το δημοσιεύσει, γιατί μάλλον ο ΔΟΛ δεν ήθελε να προωθήσει την πολυτονική γραφή. (Η περιπέτεια με τα πολυτονικά τελείωσε με την εμφάνιση του Unicode και των Windows 2000.)

    Την ίδια εποχή (1991 ή 92) ένας φίλος, πανεπιστημιακός φυσικός, σε μια μελέτη που μου έδωσε έγραφε για αποθήκευση φωτογραφιών σε οπτικούς δίσκους. Αργότερα κατάλαβα ότι εννοούσε τα CD, γιατί μέχρι τότε είχα δει μόνο μουσικά CD. (Αυτός, μαθημένος από τις ΗΠΑ, όπου έκανε το διδακτορικό του, δούλευε σε Mac, τα οποία μάλλον είχαν ενσωματωμένους οδηγούς CD-ROM.) Απ᾿ όλους τους παραπάνω προτεινόμενους εξελληνισμούς του CD θα προτιμούσα, λοιπόν το οπτικός δίσκος

  108. Ο Μπέργκμαν στα πρώτα του βήματα είχε σκηνοθετήσει αρκετά διαφημιστικά για σαπούνι:

    http://www.openculture.com/2011/12/ingmar_bergmans_soap_commercials.html

    Δεν ξέρω πώς πήγε από πωλήσεις πάντως :-).

  109. Οπτικοί δίσκοι: videodisc, laserdisc, cd, dvd, bluray, hd dvd και αρκετοί άλλοι λιγότερο γνωστοί…

  110. Πέπε said

    Είμαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει προσφυέστερη ονομασία για το CD από το «σιντί».

    Όταν πρωτοβγήκε στο εμπόριο για όλο τον κόσμο (δεν ξέρω αν προϋπήρχε ήδη στο εμπόριο καμιάς πιο εξειδικευμένης πιάτσας, π.χ. κομπιουτεράδων), ήταν ένας νέος τύπος δίσκου μουσικής που έπρεπε να διακριθεί από τον συμβατικό δίσκο, του βινυλίου. Αργότερα, όταν διαδόθηκε η χρήση του ως αποθηκευτικού μέσου, έπρεπε να διακριθεί από τη δισκέτα, από τον σκληρό δίσκο και από άλλα πράγματα που είναι ή ονομάζονται δίσκοι. Άρα σε κάθε περίπτωση πρέπει να ονομάζεται «ΧΧΧ δίσκος», «[όχι σαν τους άλλους] δίσκος». Έλα όμως που το σιντί είναι ένα αντικείμενο αυτοτελώς αναγνωρίσιμο! Χρειάζεται μια μονολεκτική ονομασία, και μια που να μην το αντιδιαστέλλει προς τίποτε άλλο αλλά απλά να το ονομάζει. Τι προσφυέστερο από το σιντί λοιπόν;

    Έχω ακούσει και «οπτικός δίσκος», και «δίσκος ακτίνας», και «συμπαγής δίσκος», και το τραγικό «πτυκτός δίσκος» (πτυκτός δε σημαίνει «που διπλώνει»;), αλλά μόνο σε επίπεδο προτάσεων ή, το πολύ, αποτυχημένων -και σνομπ- προσπαθειών να καθιερωθεί μια πρόταση. Η μόνη άλλη ονομασία εκτός από σιντί που τη θυμάμαι να έχει όντως χρησιμοποιηθεί από αληθινούς ανθρώπους σε αληθινό λόγο ήταν το πλήρες «κόμπακτ ντισκ». Για λίγο, όταν ήταν ακόμα καινούργιο πράγμα.

  111. Πέπε said

    Άλλωστε πριν βγει το σιντί δεν υπήρχε και η ονομασία «δίσκος βινυλίου». Δεν μπορώ να θυμηθώ αν ξέραμε καν ότι το υλικό λέγεται βινύλιο. Λέγαμε απλώς «δίσκος», δεν υπήρχε καμιά ανάγκη διάκρισης.

  112. sarant said

    110-111: Προφανώς. Γιαυτό και γράφω για «ασκήσεις ματαιότητας» στο άρθρο.

  113. Νέο Kid Στο Block said

    102. Φοβερό Στάζυ!!
    I purchased this product 4.47 Billion Years ago and when I opened it today, it was half empty 😆

  114. Μαρία said

    102
    Ειδική προσφορά για το δύτη.
    http://www.amazon.com/ThinkGeek-Thinkgeek-Canned-Unicorn-Meat/dp/B004CRYE2C/ref=pd_sbs_indust_5?ie=UTF8&refRID=1810QH3X6TPB3JC1R342

  115. Μαρία said

    111
    Και πριν απ’ το δίσκο λέγαμε πλάκα.

  116. Παλαιών Πατρών Ιωάννης said

    115
    Κάποιοι το λένε ακόμα 🙂
    http://goo.gl/Q5Z8l1

  117. Λ said

    92: Τι μου θυμίζεις τώρα. Εγώ άρχισα με το word star 2000 το 1987. Μετά ευτυχώς στη δουλειά είχα ένα πρόγραμμα της απλ, ready set go, αν δεν κάνω λάθος, για να είμαστε συμβατοί με τα τυπογραφία (στηνν Κύπρο τα περισσότερα τυπρογραφία ή όλα, δουλεύουν με τεχνολογία της απλ).

  118. Μανούσος said

    Θυμήθηκα κι εγώ με τα «καλλιμανιακά» τα σχολικά Λατινικά….
    Si tibi Mistyllos cocus, Aemiliane, vocatur
    dicatur quare non Taratalla mihi? (Μαρτιάλλης 1,50)
    Αν τον μάγειρά σου Αιμιλιανέ τον λένε Μιστύλλο
    γιατί να μη λένε τον δικό μου Ταρατάλλα;
    Λογοπαίγνιο στον ομηρικό στίχο
    μίστυλλόν τ’ ἄρα τἄλλα καὶ ἀμφ’ ὀβελοῖσιν ἔπειραν
    έκοψαν το υπόλοιπο κρέας και το σούβλισαν

  119. Theo said

    @117:
    Το Wordstar 2000 (με τα πλήκτρα σε σχήμα αστεριού, για να δίνεις τις βασικές εντολές σε συνδυασμό με τα λειτουργικά πλήκτρα) το είχα δοκιμάσει κι εγώ, το ’91-’92.
    Αλίμονό σου, όταν έδινες λάθος εντολή! Έπρεπε να ξανακάνεις όλη τη διαδικασία απ’ την αρχή.
    Αλλά κι η αίθηση του πρωτοπόρου, του computer freak, τρομάρα μας!

  120. Γς said

    110:
    Compact Disc και Compact Disc Club.
    CDC δηλαδή, όπως Centers for Disease Control.
    Αλλά και Control Data Corporation.
    Και Cyber και άλλα τέτοια φοβερά υπολογιστικά.

    Μέρα νύχτα ο Γς πάνω στον διατρητική μηχανή να πληκτρολογεί κάρτες για τον Cyber CDC.

    Το όνειρο όμως του προσωπικού υπολογιστή ήταν γλυκό.
    1970 και το πρώτο του …PC, ντάξει προγραμματιζόμενη αριθμομηχανή. Ηταν ο Hewlett-Packard 9100A.
    Και μετά η μεγάλη μου αγάπη. Το HP 9825A, με την HPL(anguage) και τις τέιπ κάτριντζις.
    Λειτουργούσε μέχρι το 2008 που βεβιασμένα άδειασα έναν χώρο. Τυχερός όποιος έχει σήμερα αυτήν την αντίκα.

  121. @ 120 : — Άααχ, γλυκέ μου Κε «Γς», παρόλο που όταν εσείς μαθαίνατε τά κριτήρια ισότητος τών τριγώνων και προσπαθούσατε να κάνετε παραγοντοποιήσεις εγώ παιδευόμουνα ακόμα με τήν προπαίδεια τού 7, σάς νοιώθω τόσο πολύ κοντά μου…! (Πώς έλεγε εκείνο τό παλαιό τραγουδάκι: «οι αναμνήσεις γίνανε βόλια…! Να πέτρωνες καρδιά μου δόλια…!», κάπως έτσι αισθάνομαι όταν σάς διαβάζω, καλέ μου!).
    Λοιπόν, εγώ, ανέκαθεν ΑΝΤΙΠΑΘΟΥΣΑ σφόδρα τούς υπολογισμούς και –κατ’ επέκτασιν– ΚΑΙ τούς υπολογιστές (τούς πάσης φύσεως …»υπολογιστές»!).
    Ενθυμούμαι ότι τό 1975, που ήμουνα Α΄ετής φοιτήτρια στό Φυσικό τμήμα τού Παν/μίου Αθηνών, διδαχθήκαμε (για τελευταία φορά στήν ελληνική πανεπιστημιακή ιστορία, όπως φάνηκε!) κατά τό 1ον εξάμηνο τού Α΄ έτους (στά πλαίσια των ετησίων εργαστηρίων Γενικής Φυσικής) τήν θεωρία και τήν πρακτική τής χρήσεως τού Λογαριθμικού Κανόνος! Πόσον μέ συνήρπαζε εκείνη η καταπληκτική «μηχανή»! Θεωρητικώς, βεβαίως… Διότι στήν πράξη, ο τεράστιος (και …πανάκριβος για τήν εποχή!) Λογαριθμικός Κανών (τής «Πέλικαν» ή τής «Φάμπερ-Κάστελλ», δεν ενθυμούμαι ακριβώς πλέον) που είχα, μέ ταλαίπωρούσε αφάνταστα έτσι όπως συνεχώς γλυστρούσε μέσα από τά αβρά μου εφηβικά δάκτυλα κάνοντάς με να μουρμουρίζω διαρκώς κουβέντες που ποτέ μου πριν δεν είχαν διαφύγει από τό έρκος τών οδόντων μου… Και μαζί με τόν Λογαριθμικόν Κανόνα και η χρήση τών Λογαριθμικών Πινάκων (ακόμη πρέπει να βρίσκεται στό πατάρι τού πατρικού μου στήν Αθήνα τό βιβλιαράκι τών Αφορδακού & Ντόβα που μάς είχανε δώσει τότε ως βοήθημα) και τά Φροντιστήρια επί τής Θεωρίας Μετρήσεων, Καταγραφών & Σφαλμάτων! Στό 1ο εξάμηνο δεν είχαμε κάνει σχεδόν κανένα πείραμα Φυσικής (μόνον τήν μέτρηση τής επιταχύνσεως τής βαρύτητος δια τού απλού εκκρεμούς!) και ενώ όλοι οι συμφοιτητές μου ιδρωκοπούσανε να κατανοήσουν αυτές τίς …προχωρημένες θεωρίες, εγώ ίδρωνα έχοντας να ολισθαίνω πέρα-δώθε τό κινητό μεσαίο στέλεχος τού Λογαριθμικού Κανόνος! Τί εφιάλτης!!! Ιδίως, όταν ξεκινήσαμε κανονικά τά εργαστήρια (με τούς Μαρίνο & Σια) πολλοί συμφοιτητές μου είχαν αγοράσει κι έφερναν κάτι αριθμητικά κομπιουτεράκια τής «Λόγκιτεκ», τής «Χιούλετ-Πάκκαρντ» και τής «Τέξας Ίνστρουμεντς» και μού ‘σπαζαν τά νεύρα εμένανε που έμενα πιστή σ’ εκείνον τόν ιδιοφυήν (αλλά τόοοοσο «σπαστικόν» στήν χρήση του!) χειροκίνητον «υπολογιστή»…!!! Και μετά, στό Β΄ έτος που αρχίσαμε τήν «Θεωρία τών Αριθμητικών Υπολογιστών» (τού Αποστολάτου) πάλι καταγοητεύθηκα. Στήν θεωρία, όμως, μόνον! Γιατί όταν αρχίσαμε και τά μαθήματα προγραμματισμού στήν ΦΟΡΤΡΑΝ-4 και ξεκινήσαμε τίς στοιχειώδεις εφαρμογές προγραμμάτων υπολογισμού δι’ αλγορίθμων, εγώ έμενα στά …λειτουργικά διαγράμματα: η κατασκευή τών προγραμμάτων και οι …άπειρες καρτέλλες-τούβλα που έπρεπε να πάνε για διάτρηση μού τρύπαγαν τά νεύρα! Έτσι, ποτέ δεν χώνεψα τούς υπολογιστές («εξ απαλών ονύχων», που λένε), παρότι αναγκαστικώς έπρεπε να τούς χρησιμοποιώ συχνά έκτοτε. Μνείαν οφείλω να κάνω στήν μνήμη ενός ανθρώπου που μέ είχε βοηθήσει αργότερα να καλύψω τά κενά μου και να καταλάβω κάτι περισσότερο: πρόκειται για τόν μακαρίτη τόν Πολιτικό Μηχανικό & Μαθηματικό ΓΕΩΡΓΙΟΝ ΚΑΡΑΜΠΑΤΖΟΝ, έναν ευγενέστατον άνθρωπο και πολύ καθώς πρέπει Κύριον, που η αγάπη του για τούς Υπολογιστές και η παρουσία του στά Εργαστήρια Εφηρμοσμένων Μαθηματικών τού Παν/μίου Αθηνών μού στάθηκαν εξαιρετικά ωφέλιμες και μού έδιωξαν σε μεγάλον βαθμό τήν μέχρι αηδίας αποστροφή μου για τούς κομπιούτορες. Ο αείμνηστος Γιώργος Καραμπατζός (αργότερα έγινε Πρύτανις στήν Χαροκόπειο Σχολή και είχε διατελέσει και Γενικός Γραμματεύς τού ΥΠ.Ε.Π.Θ. επί Ν.Δ.) είναι πολύ λυπηρόν που απεδήμησεν νεώτατος και στήν ακμή τής προσφοράς του: ήταν από τούς ελαχίστους εντίμους ανθρώπους στήν Ν.Δ. που θα μπορούσε να διαδραματίσει κάποιον ρόλον στό εκπαιδευτικό πρόγραμμα αυτής τής χυδαίας πολιτικής παράταξης, νομίζω. Άς είναι αιωνία η μνήμη αυτού τού καλού και αγαθού και σεμνού ανδρός…
    Έεε, και πολύ αργότερα πέρασα στήν …»Αμίγκα»!
    Τί αναμνήσεις μού ξυπνήσατε πάλι, τώρα που πάω για ύπνο, καλέ μου «Γς»…

  122. Χαίρετε,
    σας ευχαριστώ που με αναφέρετε ακόμα, 10 χρόνια μετά. Να προβώ σε μία διόρθωση: οι ετυμολογίες μου είναι επιστημονικό-τα-τες και ταράζουν τα νερά της γλωσσολογίας. Μία άλλη επιτυχής ετυμολογία μου που είχε κάποια απήχηση είναι η ετυμολογία του οριγκάμι: http://www.dinfo.gr/origami-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%B5-%CE%B4%CE%B9%CF%80%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%AF/

    Για περισσότερες ετυμολογίες, μπορείτε να επισκεφτείτε το μπλογκ μου.
    http://sokal.pblogs.gr/

  123. @ 121 : —Ώχ, καλά λέω πως στούς υπολογισμούς είμαι …τούβλο! Διότι, βέβαια, όταν εσείς Κε «Γς» παραγοντοποιούσατε με τόν νου σας να ταξιδεύει στίς ομορφούλες τού Θηλέων, εγώ η Στράτα ήμουν ακόμη με τήν …στρατούλα και μπουσουλούσα! Χρειάστηκε λίγος καιρός να περάσει ακόμη μέχρι να φθάσω στήν προπαίδεια τού 7…! Παρόλα ταύτα σάς νοιώθω πολύ κοντινόν μου και σάς αγαπάω. Καλό ξημέρωμα._

  124. leonicos said

    E;inai 9.35 και δε έχεις ακόμα κατεβάσει τιποτα. Θα γυρίσω το κεφάλι μου αλλού, θα το ρίξεις, και θα προλάβει πάλι ο Γς.

    Τέτοιοι συνομώτες είσαστε.

    Αλλάδεν μπορώ να παραστέκω στη γωνία. Μόνο ο Γς ξέρει τέτοια κόλπα, από την παλιά του απασχόληση με τις γυναίκες. διότι όπως είναι γνωστό… δεν τον πάειπλέον το σπορ, οπότε το έριξε στα μπλογκ

  125. sarant said

    Καλημέρα! Ευχαριστώ για τα νεότερα και για τις αναμνήσεις!

    Κύριε Καλλιμάνη, ευχαριστώ για το σχόλιο και να με συμπαθάτε που παρέλειψα το λινκ για τις άλλες επιστημονικότατες ετυμολογίες σας!

    124: Βιάζεσαι.

  126. leonicos said

    Το πόσο γέρος είναι φαίνεται και από το @121 όπου η Στράτα Στρατούλα λέει χαρακτηριστικά: όταν εσείς μαθαίνατε τά κριτήρια ισότητος τών τριγώνων και προσπαθούσατε να κάνετε παραγοντοποιήσεις εγώ παιδευόμουνα ακόμα με τήν προπαίδεια τού 7

    Αρα… δώστου μερικές πρωτιές εδώ, να παρηγορείται. Καλό παιδί είναι κατά βάθος. Μου το έχει πει και η 124η και η 285η γυναίκα του, που έτυχε να γνωρίσω

  127. leonicos said

    αλλά μόνο κατά βάθος

  128. leonicos said

    Πάντως το καλιμάνειο για το draft δεν είναι και τόσο περίεργο. Βατότατο είναι. Εντούτοις, το ότι το bishop < επίσκοπος, δεν υπάρχει αμφιβολία. Μερικά μπορεί να τα λέμε καλιμάνεια για πλάκα, αλλά δεν είναι.

    Τέμενος δεν είναι ναός, αλλά ανοιχτός, συνήθως δασωμένος χώρος, Ιερόν Άλσος. Επεκράτησε να θεωρείται 'κλειστός λατρευτικός χώρος' επειδή χρησιμοποιήθηκε για τα μουσουλμανικά λετρευτικά κτήρια που δεν ήθελαν να τ' αποκαλούν ναούς, όπως και μια Συναγωγή δεν τη λέμε ποτέ ναό (δεν είναι ούτε τύποις, διότι ο Ναό ήταν ένας στην Ιερουσαλήμ)

  129. Γς said

    Καλημέρα Λεώ.

    Με ζηλεύεις βρε, γιατί είμαι νέος (σχετικώς) και ωραίος!

  130. Βαγγέλης από τη Χίο said

    Μου κάνει εντύπωση πως κανένας από τους σχολιαστές δεν θυμήθηκε όταν ήταν διευθυντής της ΕΡΑ ο Γιάννης Τζανετάκος που είχε επιβάλλει στους υπαλλήλους να αντικαταστήσουν όλες τις ξένες λέξεις σχετικά με τη ραδιοφωνική ορολογία με Ελληνικές. Για το Σι ντι χρησιμοποιούνταν οι όροι σύμμεικτος δίσκος ή δίσκος ακτίνας, για τη κονσόλα τράπεζα ήχου κ.ο.κ.

  131. Γς said

    121:

    Ο Γιώργος Καραμπατσός. Αξέχαστος φίλος και συμφοιτητής μου.
    Ο δεύτερος μακαρίτης φίλος μου, πρύτανης του ίδιου Πανεπιστημίου (Κώστας Μπαλής).

    Μαρίνος. Τον βλέπω ακόμα.
    Στα προπύλαια του Χημείου:
    -Εσύ είσαι ο Γς;
    -Ό,τι πέρασες, πέρασες!
    Υπογραφή για το μάθημα του Αλεξόπουλου έπαιρναν όσοι είχαν περάσει τα 2/3 των ασκήσεων του καλύτερου.[50+ χρόνια πριν!]

    Εντάξει ήσουν στα νήπια, εκείνη την εποχή. Προπολεμικά!

    Και να κι αυτός, ο καθηγητής μας που τον εξέλαβαν ως φοιτητή μου.

    Και στην ίδια αίθουσα συνάντησα και την μία από τις δίδυμες αδελφές Αγορίτσα [45 χρόνια μετά!].
    Εγώ την γνώρισα επειδή δεν έχει αλλάξει ακόμη.
    Αυτή όμως;
    Την θυμάσαι στις υψηλές ενέργειες

  132. @ 131 : —Ώωω!… Μα είσθε αστείρευτη δεξαμενή γνώσεων, πηγή εμπειριών, τράπεζα αναμνήσεων! Και πόοοοοσους ανθρώπους έχετε γνωρίσει! …Και πόσους απ’ αυτούς, τούς γνωστούς σας, τούς έχουμε κοινούς γνωστούς!!! Άααχ, «αυτός ο Κόσμος ο μικρός, ο Μέγας…!», αγαπητότατέ μου Κε «Γς».

    Λοιπόν, τήν Κυρία Λούλα, τήν είχα κι εγώ συναντήσει στήν Αθήνα χωρίς να έχω προσωπική γνωριμία μαζί της. Τώρα που είδα τόν σύνδεσμο-παραπομπή που μάς στείλατε («υψηλές ενέργειες») θυμήθηκα καλύτερα ότι όταν πρωτοπήγα στό ΣΕΡΝ, πριν από 27 χρόνια, κάποιος παλαιότερος Έλληνας εκεί (νομίζω πρέπει να ήταν ο Κος Χαιρετάκης) καθώς μού είχεν αναφέρει καταλεπτώς τά διαχρονικώς «σημαίνοντα» πρόσωπα τής ελληνικής αποστολής όταν μέ κατατόπιζε –ενώ είχεν αναφερθή σε όλους τούς έλληνες Φυσικούς, Μαθηματικούς, Μηχανικούς, Τεχνικούς, Διοικητικούς, μέχρι και …μαστόρους που περάσανε– μού υπογράμμισε τήν εξαιρετική εντύπωση που είχεν αφήσει (σε όλους όσους δούλευαν στόν Τομέα εκείνον) η ανεκτίμητη ευσυνείδητη υπηρεσία και η πολύτιμη πολυετής εμπειρία τής Κας Λούλας, η οποία (παρ’ ότι δεν είχε μείνει πολύν καιρό) τούς είχε βοηθήσει ανυπολόγιστα: τόσο, που μού ετόνισε «εάν υπήρχε ο Μεγαλόσταυρος Τιμής τού Κέντρου, αυτός θά ‘πρεπε να απονεμηθή όχι σε κανέναν ψηλομύτη νομπελίστα …κόντε (τότε Διευθυντής μας ήταν ο Κάρλο Ρουμπία) αλλά στήν αφοσιωμένη εργατικότητα τής Λούλας». Βέβαια, αργότερα, επί τών ημερών εργασίας μου δεν είχαμε πλέον έμψυχο προσωπικό στό «σκάννινκ». Μάλιστα!!!…

    Ο δε αείμνηστος Γιώργος Καραμπατζός μού ήταν πολύ αγαπητός. Αλλά, σε ποιόν δεν ήταν; Παρόλη τήν οικονομικήν άνεση τής οικογένειάς του παρέμενε πάντα διακριτικός και ταπεινός. Ασχολήθηκε με τά Μαθηματικά γενικώς και με τούς Υπολογιστές ειδικώς, παρ’ όλον ότι ως Μηχανικός πλήρους απασχολήσεως είχεν έτοιμη πελατεία και θα μπορούσε να πολλαπλασιάσει άνετα τήν περιουσία του. Εντελώς ανιδιοτελώς εμένανε μού έκανε προσωπικό σεμινάριο υπολογιστών ξοδεύοντας από τόν χρόνο του για ένα διάστημα που μετά τήν ορκωμοσία μου ως πτυχιούχου πήγαινα στά Εφαρμοσμένα Μαθηματικά πίσω από τήν Φοιτητική Εστία τών Ιλισσίων και είχε μάλιστα δώσει «εντολές» και σε κάποιον νεαρόν βοηθόν τότε (Κον Γυφτοδήμο, ή κάπως έτσι) να μέ βοηθάει σε ό,τι χρειαζόμουνα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τό τόσο συμπαθητικό του πρόσωπο με τά γυαλιά και τό μόνιμο χαμόγελο καλοσύνης που είχε. Και δεν θα ξεχάσω ότι στήν Αθήνα πρό 20ετίας, ένα ανοιξιάτικο μεσημέρι που καθόμουνα μόνη μου σ’ ένα τραπεζάκι έξω-έξω στό «Ντόλτσε» τής οδού Σκουφά, σταματάει απότομα ακριβώς δίπλα μου στό ρείθρο τού πεζοδρομίου μιά σκούρα παλαιά Μερσεντές και βγαίνει τρέχοντας ο Κος Καραμπατζός, που μέ είχε δει, μόνο και μόνο για να μέ χαιρετήσει και να ξαναφύγει βιαστικός όπως ήταν… Νομίζω τότε ήταν και η τελευταία φορά που τόν είδα. Δεν θα μπορούσα να τόν φανταστώ ποτέ θυμωμένον αυτόν τόν άνθρωπο, τόσο καλός ήταν…! Άς μένει πάντα ως υπόδειγμα ήθους στήν μνήμη όσων τόν εγνώρισαν πολύ ή λίγο, και στήν μνήμη όλων τών δικών του κι όσων τόν αγάπησαν!

    Απροπό, μήπως ήσαστε –τότε στό Μαθηματικό– συμφοιτητές ΚΑΙ με τόν Ευάγγελο Σπανδάγο;;; …Τόν είχα καθηγητή μου (Αλγεβρίστα: Σύνολα, Δομές, Συναρτήσεις, κλπ) στό Φροντ/ριο «ΤΟΜΗ» στά Χαυτεία, όταν προετοιμαζόμουνα για τίς Εισαγωγικές Εξετάσεις, από τόν Σεπτέμβριο τού φοβερού 1974 έως τόν Αύγουστο τού 1975 (ΚΑΙ ο αδελφός μου μετά από δύο χρόνια!). Και μαζί με αυτόν είχα κι άλλους διακεκριμένους Μαθηματικούς (καθότι, τότε, όχι μόνον κάθε κλάδος –Άλγεβρα/Γεωμετρία/Τριγωνομετρία– αλλά και κάθε …κεφάλαιο τών Μαθηματικών είχε και τόν δικόν του υπερεξειδικευμένον φροντιστηριακόν δάσκαλο!) στό πρόγραμμά μου: τόν μακαρίτη συγγραφέα & σπουδαίον κοινωνικόν αναλυτή Γεράσιμο Κακλαμάνη (Αλγεβρίστα: Σειρές), τόν Ορέστη Παπαγιάννη (Αλγεβρίστα: Ακολουθίες), τόν Νίκο Ρούτση (Αλγεβρίστα: Εξισώσεις, Ανισώσεις, Συστήματα, Πολυώνυμα), τόν μακαρίτη Σπύρο Σπηλιόπουλο (Γεωμέτρη: Θεωρητική Επιπεδομετρία), τόν Γρηγόρη Αλτιμήση (Γεωμέτρη: Σημειακοί Μετασχηματισμοί, Στοιχεία Προβολικής Γεωμετρίας), τόν Γιάννη Παπαδόπουλο (Γεωμέτρη: Θεωρητική Στερεομετρία), τόν διάσημον «αστέρα» τής Γεωμετρίας Γιάννη Ντάνη (για λίγο, επειδή έφυγε μετά από τήν «ΤΟΜΗ» και πήγε στό «ΑΤΤΙΚΟΝ»), κάποιον Ταβανίδη (στήν Τριγωνομετρία) και κανα-δυό άλλους, επίσης πολύ καλούς, που δεν θυμάμαι τά ονόματά τους πλέον. Και στήν Φυσική είχαμε (μεταξύ πολλών καλών, πρώτον και καλύτερον) τόν «γητευτή» Αντρέα Κασέττα (Μηχανική), τόν μετέπειτα Νομάρχη Παναγιώτη Κοκκόρη (Θερμότητα & Θερμοδσυναμική), κ.ά. Τί εποχές ήταν εκείνες, καλέ μου «Γς»! Εσείς, όμως, πώς ξεφύγατε από τό κουρμπέτι τών Προπαρασκευαστικών Φροντιστηρίων Ανωτάτης και αφήσατε τόσες τρυφερές και διψασμένες (για μάθηση, ασφαλώς!) μαθήτριες μακράν τής δικής σας γοητείας, καλέ μου Κύριε «Γς»;;;

  133. sarant said

    130: Τις τζανετάκειες ντιρεχτίβες τις εφάρμοζαν όντως; Απορία έχω.

  134. Γς said

    132:
    >Άααχ, “αυτός ο Κόσμος ο μικρός, ο Μέγας…!”

    Σίγουρα έχουμε ένα σωρό κοινούς γνωστούς.
    Από τα φιλαράκια μου στο CERN, που έκπληκτος ο γιος μου ανακάλυπτε εκεί, μέχρι τον Καραμπατσό, Γυφτοδήμο (σίγουρα απολάμβανε τα κατορθώματα μου σε συνέδρια κι αλλού) και Σπανδάγο(συμφοιτητής, φίλος καρδιακός και γείτονας).

    Αλλά ας μην το κάνουμε σαν τις παλιοσειρές του στρατού. Αλλά και τι σχέση μπορεί να έχετε εσείς με την σειρά του 12-13 των Βαλκανικών Πολέμων;

    >Άααχ, “αυτός ο Κόσμος ο μικρός, ο Μέγας…!”

    Και της φράουλας

    😉

  135. nestanaios said

    Πυρίβιος είναι ένας βίος εν πυρί. Πυριβιώδες δεν ξέρω τι είναι.

    Ο σύμπακτος δίσκος και ο ⟨⟨compact disk⟩⟩ είναι ορολογίες αυθαίρετες. Σε άλλο χρόνο θα εννοούσαν κάτι διαφορετικό και σε κάποιο άλλο χρόνο ενδεχομένως να μην εννοούσαν τίποτα. Σημασία όμως δεν έχει αν ο ⟨⟨compact disk⟩⟩ είναι ή δεν είναι ελληνικός. Αυτό που έχει σημασία είναι η ανεύρεση μίας μικρής λέξεως των δύο με τριών συλλαβών που να μας επιδεικνύει το γνωστό CD.

    Μπορεί ο Μπαμπινιώτης και κάθε Μπαμπινιώτης να πλάσει μία τέτοια μικρή και συνάμα μεγάλη (σμικρή) λέξη που να προσδιορίζει το γνωστό CD;

  136. spiral architect said

    @135: Τα CD, DVD, USB κλπ είναι μέσα αποθήκευσης, μόνιμα, προσωρινά, επανεγγράψιμα ή μη. Χρησιμοποιούνται για διάφορα αρχεία, ήχου, εικόνας, κειμένου, λογισμικού και/ή εκκίνησης ή εγκατάστασης λειτουργικών συστημάτων . Βαφτίστηκαν (αυθαίρετα θες;) βάσει μιας κοινής συμφωνίας, τυποποιήθηκαν όμως αυστηρά τεχνικά (π.χ. αν πεις CD-R, ο γνώστης ανεξαρτήτως μητρικής γλώσσας επικοινωνεί και καταλαβαίνει τον συνομιλητή του) και πλέον καθιερώθηκαν σχεδόν σε όλες τις γλώσσες.
    Γιατί να μην χρησιμοποιούμε την ορολογία-αρκτικόλεξο αυτών ως έχει και να ψάχνουμε τον κάθε Μπαμπινιώτη, Σαραντάκο, ή Νεσταναίο για να (μας) καθιερώσει «μια ελληνική μικρή λέξη των δύο με τριών συλλαβών που να μας επιδεικνύει το γνωστό CD»;
    Εδώ και χρόνια υπάρχουν καθιερωμένες τεχνικές εκφράσεις (π.χ. διακόπτης – switchgear) που αν δεν χρησιμοποιηθούν σωστά (δηλαδή να διευκρινιστεί τι τύπου διακόπτης είναι και στις δυο γλώσσες) μπορεί να υπάρξουν ως και θανατερές παρεξηγήσεις.

  137. nestanaios said

    136.
    Καταλαβαίνω και συμφωνώ. Γιατί, όμως, πρέπει απαραιτήτως να έχουμε μια τέτοια μετάφραση «σύμπακτος δίσκος»; Εγώ θα προτιμούσα το «σύγγραπτος δίσκος» για να καταλαβαίνουμε λίγο τι λέμε.

    Σε επιστημονικό επίπεδο, οι μεταφράσεις δεν είναι απαραίτητες αλλά θα πρέπει και ο πρωτοπλάστης να έχει φροντίσει και να έχει ενσωματώσει στο όνομα στοιχεία λογικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: