Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τεύκρος Ανθίας: Εξομολογήσεις ενός αιθερομανούς

Posted by sarant στο 13 Απρίλιος, 2014


Tο σημερινό άρθρο είναι συνέχεια της δημοσίευσης της προηγούμενης Κυριακής, που ήταν αφιερωμένη στον Κύπριο ποιητή Τεύκρο Ανθία (1903-1968). Ο Ανθίας στα μέσα και στα τέλη της δεκαετίας του 1920 ήταν ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του αλητισμού στην αθηναϊκή λογοτεχνική σκηνή. Το 1929 δημοσίευσε και την πρώτη του συλλογή, Τα σφυρίγματα του αλήτη (εδώ μερικά ποιήματά του). Στη συνέχεια επέστρεψε στην Κύπρο, στρατεύτηκε στην κομμουνιστική αριστερά, συμμετείχε στην αντιαποικιακή εξέγερση του 1931, φυλακίστηκε -σύντομες βιογραφικές πληροφορίες παραθέτω στο προηγούμενο άρθρο.

Το τελευταίο τεύχος (αρ. 14) των Μικροφιλολογικών Τετραδίων, ενός παραρτήματος του καλού κυπριακού περιοδικού Μικροφιλολογικά, με το οποίο συνεργάζομαι, ήταν αφιερωμένο σε ένα αυτοβιογραφικό αφήγημα του Ανθία, «Τρία χρόνια αλήτης. Απομνημονεύματα της αλήτικης ζωής μου», σε επιμέλεια Λευτέρη Παπαλεοντίου. Παίρνοντας από αυτό αφορμή, δημοσίευσα κι εγώ ένα άρθρο στο τ. 35 των Μικροφιλολογικών, με «Παραλειπόμενα για τον Τεύκρο Ανθία». Το πρώτο μέρος αυτού του άρθρου το παρουσίασα εδώ την περασμένη Κυριακή. Σήμερα συνεχίζω παρουσιάζοντας το ημιτελές αφήγημά του «Εξομολογήσεις ενός αιθερομανούς», ένα αθησαύριστο κείμενο του Ανθία που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στη Βραδυνή το 1929. Ο Ανθίας πράγματι είχε πειραματιστεί με τις παραισθησιογόνες ιδιότητες του αιθέρα την εποχή εκείνη. Στα Μικροφιλολογικά έβαλα ένα μικρό απόσπασμα, διότι δεν υπήρχε χώρος για περισσότερο, εδώ έχω ολόκληρο το αφήγημα, όσο δημοσιεύτηκε δηλαδή.

Οι «Εξομολογήσεις» είναι γραμμένες απρόσεχτα, για να δημοσιευτούν στην εφημερίδα. Είναι ζήτημα αν αξίζει να διασώζονται τα πάντα από τις δαγκάνες της λήθης, αλλά η δημοσίευση συμπληρώνει ένα κενό και απ’όσο ξέρω δεν έχουμε και τόσο πολλά κείμενα του είδους από την εποχή εκείνη.

Ευχαριστώ τον φίλο μας τον Λεώνικο που πληκτρολόγησε όλο σχεδόν το κείμενο (εκτός από την πρώτη συνέχεια, που την έγραψα εγώ).

Οι “Εξομολογήσεις ενός αιθερομανούς” είναι αφήγημα που δημοσιεύτηκε στην αθηναϊκή εφημερίδα Βραδυνή στα τέλη Ιουλίου και αρχές Αυγούστου 1929, σε οχτώ συνολικά συνέχειες. Στη Βραδυνή είχε δημοσιεύσει ο Ανθίας και ποιήματα από τα Σφυρίγματα του αλήτη πριν εκδοθεί η συλλογή, όπως πληροφορούμαστε από την εισαγωγή του αρχισυντάκτη της εφημερίδας.

Το περίεργο είναι ότι οι εξομολογήσεις σταματούν μες στη μέση• στο τέλος της όγδοης συνέχειας (στο φ. της 5.8.1929) σημειώνεται «Αύριο η συνέχεια», αλλά ένατη συνέχεια δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η έναρξη της δημοσίευσης πραγματοποιήθηκε πρωτοσέλιδη με τυμπανοκρουσίες, αλλά σχετικά γρήγορα οι επόμενες συνέχειες υποβιβάστηκαν στο ημίφως των μέσα σελίδων, μου υποβάλλει την ιδέα ότι οι ιθύνοντες της εφημερίδας περίμεναν κάτι πιο σκανδαλιστικό από τον Ανθία και μάλλον απογοητεύτηκαν -αλλά αυτό είναι απλή εικασία μου.

Όπως γράφει στην εισαγωγή του ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας, ο Διον. Σ. Δεβάρης: «Την περασμένην Δευτέραν, ευρεθείς εις την θλιβεράν ανάγκην να συνοδεύσω κάποιον γνωστόν μου ψυχοπαθή εις το Άσυλον της Αγίας Ελεούσης, επληροφορήθην μόλις έφθασα ότι μεταξύ των άλλων ήταν και ο εκ Κύπρου λόγιος κ. Τ. Ανθιάς (sic), ο οποίος δεν είναι άγνωστος εις τους αναγνώστας της Βραδυνής, του οποίου εδημοσιεύσαμεν ποιήματα από την ανέκδοτον συλλογήν του «Τα τραγούδια του αλήτου» (sic). Ιδιαιτέρως μού έκαμεν εντύπωσιν το γεγονός, που μου εβεβαίωσεν τόσον ο ιατρός κ. Παπαγιαννόπουλος όσον και οι επιστάται, ότι ο κ. Ανθιάς ενεκλείσθη μόνος του. Από τινος καιρού κυριευθείς υπό της αιθερομανίας και αγωνιζόμενος όπως λυτρωθεί από το πάθος αυτό, ηναγκάσθη να εγκλείσει ο ίδιος τον εαυτό του! Μέσα εις το άσυλον έγραψε τας περιπλανήσεις του εις τους κόσμους που τον μετέφερε ο αιθήρ –τους τεχνητούς παραδείσους, όπως συνήθως λέγουν– κατ’ ευφημισμόν ίσως, διότι παν άλλον ή παράδεισος είναι η κατάστασις του παραληρήματος εκείνου. Τας εντυπώσεις του αυτάς εξησφάλισε η Βραδυνή και αρχίζει δημοσιεύουσα από σήμερον. Είναι ντοκουμέντον άξιον μελέτης και πολλής προσοχής, ένας ειλικρινής αυτέλεγχος. Εις το τέλος ο νεαρός λόγιος καταλήγει εις το συμπέρασμα ότι ο αιθήρ δεν του έδωσε ό,τι περίμενε

 

ΤΕΥΚΡΟΣ ΑΝΘΙΑΣ – ΟΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΙΘΕΡΟΜΑΝΟΘΣ

Ήμουνα πάντα ένα παιδί ατίθασο κι ανταρτικό. Ήθελα να ξεχωρίζω από τους άλλους, οπωσδήποτε, είτε με την παράξενη ερημική ζωή μου, είτε με το ιδιόρρυθμο ντύσιμό μου, είτε με τις παραδοξολογίες που ξεστόμιζα στον κύκλο μου, έτσι για γούστο ή για να σφυγμομετρήσω την διανοητικότητα όσων με περιστοιχίζανε.

Περιφρονούσα τις κοινές αντιλήψεις, που τις θεωρούσα μονοκόμματες και καθυστερημένες, γιατ’ ήταν αντίθετες προς την κοσμοθεωρία μου.

Γι’ αυτό και πάθαινα γκάφες διαρκώς. Εκεί που μ’ έβλεπες να ορμάω θαρραλέος προς το Ζενίθ, σε λίγο μ’ αντίκριζες αποχαυνωμένο και μελαγχολικό στο Ναδίρ. Μέσα επίπεδα δεν υπήρχανε για μένα. Ήμουνα ο άνθρωπος των μεγάλων πτήσεων και πτώσεων.

* * *

Βράδυ ανοιξιάτικο. Δυο σκιές περιπατάνε κάτω από τις δενδροστοιχίες του πάρκου. Μια νέα γυναίκα ακουμπάει στο μπράτσο μου και σκύβει κάθε τόσο ν’ ακούσει κάτι πονεμένους στίχους.

Η φωνή ενός αηδονιού κομματιάζει με τους εύθυμους και γοργούς φθόγγους της τη νυχτερινή σιωπή. Ύστερ’ από λίγα δευτερόλεπτα, σαν απάντηση, αντηχεί το κλαψάρικο και μονότονο τραγούδι του γκιόνη.

Οι δυο σκιές δοκιμάζουνε την αντίθεση του πόνου και της χαράς. Έτσι γίνεται πάντα. Δε θα μπορούσε κανείς να έχει την αίσθηση της ευτυχίας αν δεν υπήρχε ο πόνος. Και το αντίθετο.

* * *

Νύχτα χινοπωριάτικη. Περπατάω μονάχος κάτω απ’ τις ίδιες δεντροστοιχίες. Το αηδόνι δεν ακούγεται πια. Η φωνή του γκιόνη δεσπόζει σ’ όλη την περιφέρεια εκείνη. Έτσι κι ο πόνος δεσπόζει βαθιά μου.

Η νέα γυναίκα βρίσκεται τώρα μακριά μου. Είναι παντρεμένη με άλλονε.

* * *
Γιατί να μπει μέσα στη ζωή μου η αγάπη; Κι ύστερα γιατί να μη μείνει ένα όμορφο όνειρο –καθώς ήτανε πρωτύτερα– γιατί να γνωριστούμε τόσο πολύ από κοντά;

– Σύντροφε! Καλέ μου σύντροφε! Το βράδυ αυτό γιατί να μας κοιτάζει πονεμένο; Πάμε… Πάμε να ξεχαστούμε στο πιοτό.

Εκείνος δε μιλάει καθόλου. Ανεβαίνουμε κάποια σκοτεινή σκάλα. Ένα μεγάλο δωμάτιο, χωρισμένο σε δυο μέρη μ’ ένα παραπέτασμα που μοιάζει σαν αυλαία.

Ξαπλωνόμαστε κι οι δυο στο ντιβάνι. Απάνωθέ μας ένα πράσινο αμπαζούρ μεταβάλλει το δωμάτιο σε χλοϊσμένο κάμπο.

Ξετυλίγεται κάποιο δέμα. Δυο μεγάλα μπουκάλια γεμάτα αιθέρα. Δυο πακετάκια μπαμπάκι κατάλευκο. Αυτά φαντάζουνε στο πράσινο φόντο σαν παράξενα λευκά ρόδα.

Να! είναι η στιγμή που θα εκμηδενιστούμε κι οι δυο για να ξεχάσουμε.

– Καλή νύχτα!

– Καλή νύχτα!

Δοκιμάζω για δεύτερη φορά τον αιθέρα. Το βρεγμένο παμπάκι σκανδαλίζει τόσο πολύ τα ρουθούνια μου, που έχουνε απόψε περισσότερο εξοικειωθεί με την οσμή του μεθυστικού πιοτού. Κλείνουνε τα μάτια μου. Δε μπορώ πια να σκεφθώ τίποτα. Κάποιες φωνές απόμακρες, σα φιλήματα, σα θροΐσματα φύλλων, ανεβαίνουνε στο υποσυνείδητό μου. Διαισθάνομαι πια μόνο το γύρω μου.

Δεν υπάρχει όλο το κορμί μου. Ένα κρανίο μονάχα στριφογυρίζει σ’ όλο το Σύμπαν, λες καρφωμένο σ’ ένα τροχό, που με δαιμονιώδη ταχύτητα τρέχει στο διάστημα ένα καινούργιο άστρο, που ακολουθεί τους ίδιους νόμους της κινήσεως των άλλων.
Όλα είναι τόσον ωραία τη στιγμή αυτή.

Η αυλαία είναι κλειστή. Σκεπάζει την τραγωδία ενός ανθρώπου.

– Τι θέση να ’χει τάχα ο σύντροφός μου μέσα στην κίνηση του Σύμπαντος;

Το πιοτό τελειώνει. Κι είναι αργά. Πολύ αργά. Κατεβαίνω μανιασμένος στο δρόμο κι από κάποιο αστυνομικό τμήμα πληροφορούμαι ποια είναι τα «διανυκτερεύοντα φαρμακεία».

Χτυπάω δυνατά την πόρτα. Ο φαρμακοποιός, νυσταλέος, μου γιομίζει το μπουκάλι.

Το αρπάζω και φεύγω. Γρήγορα-γρήγορα τρέχω προς το πράσινο δωμάτιο. Στο δρόμο συλλογίζομαι πόσο υπέροχη και μεγαλοδύναμη είναι η επιστήμη.

Ο σύντροφός μου αποκοιμήθηκε, δίχως ν’ αντιληφθεί τίποτα.

Όταν άρχισε να γλυκοχαράζει, τέλειωσε κι η τελευταία πράξη του ψυχικού μου δράματος.

Εδώ τελειώνει η πρώτη συνέχεια του αφηγήματος. Το υπόλοιπο μπορείτε να το βρείτε σε ειδική σελίδα όπου το έχω ολόκληρο.,

Advertisements

71 Σχόλια to “Τεύκρος Ανθίας: Εξομολογήσεις ενός αιθερομανούς”

  1. Γς said

    καλημέρα

    !

  2. left said

    Καλή σας ημέρα.
    Μπήκα στο ιστολόγιο, για την ανάγνωση της χθεσινής ανάρτησης και δεν βρήκα κανένα από εσάς.

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    2: Κυριακή είναι, δεν έχουμε πολλή κίνηση.

  4. Bonjours !

    Μια άλλη χρήση του αιθέρα που έμαθα ένα φεγγάρι που πέρασα από την σχολή αργυροχρυσοχοίας είναι πως με πολλά βάλε-βγάλε στον αιθέρα καθαρίζει ο καθρέπτης κάτω από το μπριγιάντι. Η ταχύτατη εξαέρωση παρασύρει και την σκόνη !
    Εφαρμόζεται φυσικά σε παλιάς τεχνοτροπίας δακτυλίδια εκεί που το δέσιμο της πέτρας έχει περισσότερη αξία από την πέτρα.

  5. Γς said

    4:
    >ένα φεγγάρι που πέρασα από την σχολή αργυροχρυσοχοίας

    Μη μου πεις; Του ΟΑΕΔ (Σχολές Μαθητείας) στην Αχαρνών; Τους έκανα Μαθηματικά εκεί. Σχεδόν τσάμπα. Παντρεύτηκα και την Γραμματέα τους
    😦

  6. BLOG_OTI_NANAI said

    Μια ωραία κριτική στον Καρυωτάκη από τον Τεύκρο Ανθία:

    Τεύκρος Ανθίας, «Κ. Γ. Καρυωτάκης» (κριτική), εφ. «Υπαλληλική«, 9-9-1928, σ. 2 (μέρος Α΄)

    Τεύκρος Ανθίας, «Κ. Γ. Καρυωτάκης» (κριτική), εφ. «Υπαλληλική«, 16-9-1928, σ. 2 (μέρος Β΄)

    (θεωρείται σπάνιο εύρημα στη βιβλιογραφία, αλλά ευτυχώς, στην ψηφιακή μας εποχή, όχι πια)

  7. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    @4: Ένας απ’ τους πολλούς οργανικούς διαλύτες.
    Χρήσεις των αιθέρων.

  8. Μαρία said

    Μέχρι τουλάχιστον και το ’60 η νάρκωση στις εγχειρήσεις γινόταν με αιθέρα.

  9. ΑΓΓΕΛΙΚΗ said

    Αλήτη! Απόψε είναι η βραδιά τόσο καλή, τόσο καλή.
    Μπορείς να πας να κοιμηθείς σ’ ένα παγκάκι, αλήτη!
    Πλάτυνε η σκέψη τη ζωή τόσο πολύ, τόσο πολύ,
    που έκανε ο άνθρωπος τη γη κι όλο το σύμπαν σπίτι.

    ΤΕΥΚΡΟΣ ΑΝΘΙΑΣ, από Τα σφυρίγματα του αλήτη

    Καλημέρα!

  10. # 5

    Σχολή Αργυροχρυσοχοϊας και Ωρολογοποιΐας, Πειραιώς και Κολοκυνθούς, ειδικό τεχνικό λύκειο. Συμπλήρωνα ωράριο δυο φορές την εβδομάδα. Είχε μια ωραία γραμματέα αλλά δεν την παντρεύτηκα

  11. Με το ίδιο θέμα, ένα διαμαντάκι του Guy de Maupassant.
    Προφανώς, στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου δεν χρειαζόταν συνταγή για να πάρεις αιθέρα από το φαρμακείο…

  12. spiral architect said

    Γκουγκλίζοντας για λογοτεχνικά βιβλία με θέμα τη μέθη από αιθέρα:
    Μεθύλιον: Μέθη και ύλη

    Παρεμπιπτόντως θυμάμαι απ’ τ’ αναγνώσματα των μικράτων μου, ότι έχουν γράψει και άλλοι συγγραφείς για τις συνέπειες των φαρμακευτικών ψυχοτρόπων σαν τον αιθέρα. Θυμάστε εσείς κάτι;
    (ο Μπιζόν που είχε γράψει την Άγνωστο; ο Δουμάς; … δε με βοηθά η μνήμη μου) 🙄

  13. # 11

    Πάντως και εγώ που αγόρασα για ο δακτυλίδι περίπου το 90 δεν θυμάμαι να μου ζήτησαν συνταγή

  14. Αγαπημένο θέμα της εποχής, μου φαίνεται. Σκέφτομαι πρόχειρα το Όπιο του Κοκτώ (1930) και τον μορφινομανή γιατρό του Μπουλγκάκοφ (1926). Να ήταν άραγε γραμμένο στο Μεσοπόλεμο και το Πεγιότλ του Σπύρου Μελά, που δημοσιεύτηκε το ’61;

  15. BLOG_OTI_NANAI said

    Κριτική στον Καρυωτάκη από τον Τεύκρο Ανθία (συνέχεια):

    Τεύκρος Ανθίας, «Κ. Γ. Καρυωτάκης» (κριτική), εφ. «Υπαλληλική«, 23-9-1928, σ. 2 (μέρος Γ΄)

    Τεύκρος Ανθίας, «Κ. Γ. Καρυωτάκης» (κριτική), εφ. «Υπαλληλική«, 30-9-1928, σ. 2 (μέρος Δ΄)

    Τεύκρος Ανθίας, «Κ. Γ. Καρυωτάκης» (κριτική), εφ. «Υπαλληλική«, 7-10-1928, σ. 2 (μέρος Ε΄)

  16. BLOG_OTI_NANAI said

    Απάντηση στην κριτική που έκανε ο Τεύκρος Ανθίας στον Καρυωτάκη, από τον υπογράφοντα ως Σαφάρ (ίσως ο Μάνος Σαφαρίκας ; [βλ. ΕΔΩ, στο μέσον της σελίδας, «446: ΑΕΡΑ»]):

    Σαφάρ, «Η κριτική, οι Θεωρίες και ο Καρυωτάκης«, εφ. «Υπαλληλική«, 14-10-1928, σ. 2 (μέρος Α΄)

    Σαφάρ, «Η κριτική, οι Θεωρίες και ο Καρυωτάκης» (κριτική), εφ. «Υπαλληλική«, 21-10-1928, σ. 2 (μέρος Β΄)

    Σαφάρ, «Η κριτική, οι Θεωρίες και ο Καρυωτάκης» (κριτική), εφ. «Υπαλληλική«, 28-10-1928, σ. 2 (μέρος Γ΄)

  17. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    16 και προηγούμενα: Μπράβο, έχεις αποδελτιώσει την Υπαλληλική, δεν έχω αξιωθεί εγώ.

    11: Μάλλον δεν θα χρειαζόταν συνταγή.

    14: Ναι, αγαπημένο θέμα!

  18. BLOG_OTI_NANAI said

    17: Τι απίστευτος πλούτος υπάρχει κρυμμένος εκεί…
    Κοιτώντας παλιές εφημερίδες, καταλαβαίνεις πιο νόημα είχαν οι δημόσιες εκκλήσεις (με καταχωρήσεις σε εφημερίδες) που έκαναν οι συγγραφείς και οι εκδότες, όταν ήθελαν να εκδώσουν κάποια «άπαντα», ώστε το κοινό να τους παραδώσει αντίγραφα από έργα που τυχόν είχαν στα χέρια τους, σκορπισμένα σε διάφορα έντυπα.

    Μια που λέμε για τον αιθέρα, μια πολύ ρεαλιστική περιγραφή του «ταξιδιού» με αιθέρα γράφει ο Κώστας Ουράνης, «Ημερολόγιο ενός φθισικού», «Νέα Εστία», τχ. 632 (1953), σ. 1542.

  19. 6,15 &16 εξαιρετικά όλα, ευχαριστούμε!

  20. spiral architect said

    @18: Να, Γάλλοι έπαιζαν με τον αιθέρα!
    (και μεθούσαν με αψέντι)
    Ποιοι είναι αυτοί ο Γάλλοι που τα περιέγραψαν σαν συγγραφείς;
    (ακόμα σπάω το κεφάλι μου για να θυμηθώ και ο γούγλης δεν με βοηθάει) 😦

  21. sarant said

    20: Στο σάιτ των αψεντολατρών έχει αναφορές, π.χ.
    http://www.heureverte.com/tribunes/benoit-noel/43-les-quatre-rites-de-degustation-de-labsinthe?start=2

    Χρωστάω άρθρο, το έχω πει;

  22. spiral architect said

    @21: Ρίξ’ το ντε! 🙂
    (με όλες τις ουσίες)

  23. BLOG_OTI_NANAI said

    19: Και εμένα μου άρεσαν, να’ σαι καλά.

    20: Βλέπω έναν Γάλλο συγγραφέα, εθισμένο (και) στον αιθέρα: είναι ο Alfred Jarry (1873-1907) όμως δεν ξέρω αν έχει γράψει κιόλας για τον αιθέρα. Βλ. Γιώργος Πράτσικας, «Συμβολισμός στη Γαλλική πεζογραφία», «Νέα Εστία», τχ. 635 (1953), σ. 46.

  24. BLOG_OTI_NANAI said

    Συγγνώμη, λόγω copy-paste, έμεινε το παλιό λινκ.
    Το σωστό είναι:
    Γιώργος Πράτσικας, «Συμβολισμός στη Γαλλική πεζογραφία», «Νέα Εστία», τχ. 635 (1953), σ. 46.

  25. Γς said

    Από πανεπιστημιακό εγχειρίδιο φαρμακολογίας (της εποχής μου).

    Ερώτηση: Γιατί δεν πρέπει να μεταγγίζουμε αιθέρα τη νύχτα;
    Απάντηση: Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος προκλήσεως πυρκαγιάς.

    Και το κουϊζάκι:
    Γιατί;

  26. spyroszer said

    Ο Τερζάκης στο διήγημά του Ex Tenebris (Του Έρωτα και του Θανάτου) περιγράφει κάποιον αιθερομανή ποιητή:

    «…Στο απάνω πάτωμα, ένα είδος σοφίτας, κάθεται κάποιος χασομέρης ποιητής, που μυρίζει αιθέρα. (Μια σκάλα σκοτεινή μας ενώνει και τους τρεις). Δεν έχει επάγγελμα και ζει άγνωστο πώς, σαν τα σκυλιά του δρόμου. Θα καταλαβαίνετε βέβαια πως δεν έχει καμιάν απολύτως υπόληψη και σχεδόν ούτε αξιοπρέπεια. Σέρνει το σαρκίο του άσκοπα πάνω στη γη. Τα μάτια του τα βλέπεις διαρκώς θολά και μεθυσμένα. Σπάνια αντικρύζεις το υπόλοιπο πρόσωπό του, γιατί το σκεπάζει, κολλημένο στη μύτη του επίμονα, ένα μαντήλι μουσκεμένο στον αιθέρα. Άθελά μου όμως κάποιες στιγμές, όταν αποξεχνιέμαι, κάνω τη σκέψη πως μπορεί και να βουλώνει τη μύτη του όχι τόσο για να μυρίσει τον αιθέρα όσο για ν’ αποφύγει τη βρώμα του κόσμου. Είναι πολύ αριστοκράτης βλέπετε.
    Όμως η ώρα περνάει, το χαρτί γεμίζει, μαυρίζει κατά τρόπο θαυμαστό. Το φεγγάρι, στο στερέωμα, γέρνει πασχίζοντας να ρίξει μέσα στο δωμάτιό μου μια ματιά, να ιδεί τι γράφω.
    Νιώθω πως είναι η ώρα που θα γυρίσει απ’ έξω, ξενυχτισμένος, ο αιθερομανής ποιητής. Θ’ ανέβει τη σκάλα αργά, βαρειά, και θα πάει να κουρνιάσει στη σοφίτα του. Δε θα μου χτυπήσει την πόρτα, ποτέ δε χτυπάει. Η σκάλα θα στενάξει κάτω από το περιττό βάρος του. Νάτος κιόλας που έρχεται! Τον ακούω που ανεβαίνει.
    Τον ονειρεύομαι κάποτε έτσι ν’ ανεβαίνει, όλο ν’ ανεβαίνει, ασταμάτητα, με το κεφάλι του σα σφαίρα διάφανη, ελαστική, γεμάτη αιθέρα. Γίνεται ανάλαφρος, όλο και πιο ανάλαφρος, σχεδόν άυλος. Τ’ αστέρια τώρα του κρατάνε συντροφιά, στεφανώνουν το μέτωπό του. Όμως δε φτάνει ποτέ πουθενά. Αυτό είναι το μαρτύριο που του έχουν ορίσει για κόλαση.
    Καθένας με το ριζικό του.»
    http://klasikilogotexnia.blogspot.gr/2014/01/ex-tenebris.html

  27. spyroszer said

    Το 1915 υπάρχει μια αναφορά ότι είχε απαγορευτεί η πώληση αιθέρα από φαρμακεία χωρίς τη συνταγή γιατρού
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=52032&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=AAiASJASRASQASNASZASXASUASJASVASHASJASaAAi&CropPDF=0
    Το 1927 … «παντοπώλαι, λέγει η σχετική είδησις, πωλούν εις τους αγρότας αιθέρα ως ούζον αρίστης ποιότητας και εκείνοι το πίνουν και εκστασιάζονται»
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=8067&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=AAiASJASRASQASNASZASXASUASJASVASHASJAAi&CropPDF=0

  28. spiral architect said

    @27: Ε ρε, ντάγκλες στην ελληνική επαρχία του μεσοπολέμου!

  29. Πέπε said

    @25: Για ποια εποχή μιλάμε; Ίσως γιατί το βράδυ ανάβαν τα λυχνάρια;!!!

  30. Γς said

    29:

    Ακριβώς!
    Ηταν την δεκαετία του 60, αλλά τόσο παρωχημένο πλέον.
    Της εποχής που άναβαν το βράδυ λυχνάρια.

  31. Πέπε said

    Δηλαδή τη δεκαετία του κυριολεκτικά (και όχι κατά συγκοπήν) εξήντα;

  32. gryphon said

    Γιά τετοια χρηση του αιθερα δέν ειχα ξανακούσει.Νομιζα οτι αν καποιος εισπνευσει αιθερα λιποθυμαει.
    Hξερα κατι παρομοιo με αυτο που περιγραφει ο Ανθιας αλλα με βενζινη καθαρισμου. Ηταν κατι αρκετα συνηθισμενο οταν πηγαινα γυμνασιο περιπου στα μεσα της δεκαετιας του 80.
    Τοτε σαν πιτσιρικαδες οτι μαλακια ακουγαμε πηγαιναμε και το καναμε αφου ηταν πρακτικα αδυνατο αν καποιος δεν ηξερε συγκεκριμενα ατομα η αν δεν συχναζε σε ελαχιστα συγκεκριμενα μερη να βρει χασις η οτιδηποτε τετοιο.
    Βαζαμε λοιπον βενζινη σε ενα κομματι υφασμα και το εισπνεαμε γιατι ειχαμε ακουσει απο μεγαλυτερους οτι κατι γινεται.Βλακειες.Τιποτα δεν γινοταν εκτος απο ενα μουδιασμα στο στομα και μια ελαφρια συγχυση και σκοτοδινη για καποια λεπτα. Η συστηματικη χρηση πρεπει να κανει σοβαρη ζημια παντως στον εγκεφαλο οπως διαβασα πολυ αργοτερα.Ευτυχως επειδη δεν εχει και καμμια ιδιαιτερη ψυχοτροπο δραση οι περισσοτεροι απογοητευονται οπως κι εγω και δεν το συνεχιζαν.Ελπιζω να μην συνηθιζεται και σημερα απο τους πιτσιρικαδες.

  33. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    21 – Μπροστά στα χρέη σου εδω μέσα, η Ελλάδα είναι δανείστρια χώρα.

    25 – Με τον αιθέρα μπορείς να κάνεις και εκρηκτικό μηχανισμό, αλλα ας μη το προχωρήσω άλλο, μη θεωρήσει η ασφάλεια το ιστολόγιο τρομοκρατική γιάφκα.
    Και για να μη έχει λάθος υποψίες, στο στρατό το έμαθα.

  34. sarant said

    32: Κάτι ανάλογο δεν κάνουν και με κόλλες;

  35. gryphon said

    34

    Ναι σωστα και με κόλλες.

  36. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    32 – Τα πράγματα είναι πολυ χειρότερα δυστυχώς, ειδικά τώρα με την κρίση πολλά παιδιά έχουν πέσει στις διάφορες εισπνεόμενες ουσίες, που τα κάνουν κυριωλεκτικά ζόμπι.

    http://gr.drugfreeworld.org/real-life-stories/inhalants.html

  37. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    κυριολεκτικά, είδες τι κάνει και μόνο η αναφορά τους.

  38. Πέπε said

    @36: Λιγο μπουρδολογικό σάιτ. Κάπου θα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που πέθαναν από υπερβολική δόση εισπνοής αποσμητικού, που ξεκίνησαν σνιφάροντας κόλλα και κατέληξαν να διαρρηγνύουν σπίτια, ή που έγιναν ηρωινομανείς έχοντας προηγουμένως δοκιμάσει χασίσι (πράγμα που άλλωστε δε συνιστά αιτιώδη σχέση), αλλά αυτό απέχει από του να είναι ο κανόνας.

  39. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    38 – Το σάϊτ αυτό μου το έστειλε ένας φίλος πριν 6 χρόνια, όταν έψαχνα να βρώ κάτι πειστικό για να ενημερωθούν οι κόρες μου, που ήταν ήδη αθλήτριες, πέρα απο την σκληρή ενημέρωση που είχαν όταν κατεβαίναμε στο κέντρο της Αθήνας, και το θεωρώ πολύ καλό. Ειλικρινά δεν κατάλαβα το «λίγο μπουρδολογικό σάϊτ» θέλεις να πείς οτι παραπλανεί στην ενημέρωση για τον κίνδυνο απο την χρήση ναρκωτικών ουσιών; Τι εννοείς «αυτό απέχει απο του να είναι ο κανόνας» ποιός είναι ο κανόνας, και πώς τον γνωρίζεις;
    Να σου πώ εγώ ποιός πιστεύω οτι είναι ο κανόνας στην άγρια ανθρώπινη κοινωνία;
    Οι βολεμένοι φιλοσοφούν άνευ ευτελείας και μετα μαλακίας (πλεονασμός) τα προβλήματα των δυστυχισμένων. Αυτό συμβαίνει απο οικογενειακή κλίμακα μέχρι σε επίπεδο κρατών, μια ανοιχτή ματιά είναι αρκετή για του λόγου το αληθές. Φυσικά υπάρχουν πάντα οι φωτεινές εξαιρέσεις, που δυστυχώς επιβεβαιώνουν αυτόν τον άγριο κανόνα.

  40. silia said

    Το καλοκαίρι του 1978, αμέσως μετά τον μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης, ειδικευόμενη της Αναισθησιολογίας στο ΑΧΕΠΑ, βρεθήκαμε να λειτουργούμε στον προαύλιο χώρο του ΑΧΕΠΑ, μέσα σε σκηνές… Ο αιθέρας πια σαν αναισθητικό, αποτελούσε… μουσειακό είδος, ωστόσο, κάποιος από τους επιμελητές μας, αποφάσισε να μας ασκήσει-διδάξει, την Αναισθησία σε «συνθήκες στρατοπέδου», δηλ. σε ακραίες και δύσκολες καταστάσεις (σεισμοί, καταστροφές, πεδία μαχών…κλπ), χωρίς αναισθησιολογικά μηχανήματα, παροχές οξυγόνου, εργαλεία, συσκευές και πολλά φάρμακα… Έφτιαξε λοιπόν, με ένα μαλακό σύρμα και κομμάτια γάζας μια αυτοσχέδια μάσκα Schimmelbusch (γκουγκλίστε το, αν θέλετε… δεν σας εξηγώ τι είναι, γιατί θα πλατειάσω πολύ), πήρε ένα μπουκάλι αιθέρα, το άνοιξε σκεπάζοντας το στόμιο με το δάχτυλό του, μας έβαλε όλους να πατάμε πάνω σε βρεγμένα με νερό πανιά (ο αιθέρας είναι υγρό λίαν εκρηκτικό όταν έρθει σε επαφή με σπινθήρα -φίλε μου @ 25 Γς- και σπινθήρες λόγω διαθερμιών υπάρχουν άφθονοι μέσα σε μία αίθουσα χειρουργείου και ο αιθέρας εξαερώνεται σαν… τρελός), εφάρμοσε την Schimmelbusch-μαϊμού, στο πρόσωπο ενός αναξιοπαθούντος καταγματία και τον… κοίμισε στάζοντας σταγόνα σταγόνα τον αιθέρα πάνω στις γάζες, για όση ώρα κράτησε η επέμβαση, εντυπωσιάζοντας τους πάντες…
    Η ιστορία μου, δεν τελειώνει εδώ…
    Δύο χρόνια μετά, ξημερώματα, μετά από ένα βαρύ χειρουργείο, μέσα σε μια ανακατεμένη χειρ. αίθουσα και πριν πλακώσουν οι καθαρίστριες, έπιασα μια νεαρή συνάδελφό μου, ερωτευμένη και σε σχέση με έναν χειρουργό συνάδελφο, παντρεμένο ήδη και με 6χρονη κόρη, να έχει στο πρόσωπό της την αυτοσχέδια Schimmelbusch και να εισπνέει λαίμαργα αιθέρα (αιθέρας υπάρχει άφθονος πάντα στα χειρουργεία, για τον καθαρισμό του δέρματος)… Στην αγωνιώδη και σε ψιλοέξαλλη ερώτηση μου, «τι κάνεις καλέ?», πήρα την απάντηση-κόλαφο «Η ζωή μου, προσπαθώντας να ξεχαστώ, είναι σε… συνθήκες στρατοπέδου… Ήδη καπνίζω πολύ. Δεν μπορώ να πίνω, ούτε να μπλέξω με «ουσίες»… Έτσι λοιπόν, πάω ελεγχόμενα πάντα στους «αιθέρες», με… αιθέρα»…
    ———————
    Συγχωρείστε μου το «σεντόνι» αλλά δεν μπορούσα να είμαι συντομότερη.
    (η ιστορία μου, έχει ένα… χολλυγουντιανό τέλος) 🙂

  41. Πέπε said

    Μα τι λες να εννοώ; Ότι από όλους όσοι άκουσαν ότι μυρίζοντας κόλλα μαστουρώνεις και είχαν την περιέργεια να δοκιμάσουν, αυτοί που κατέληξαν ναρκομανείς και εξαρτημένοι είναι η εξαίρεση. Πού το ξέρω; Σχεδόν όλοι μου οι γνωστοί το έχουν δοκιμάσει και κανείς δεν «κόλλησε».

    Στη σκληρή επίσκεψη στο κέντρο της Αθήνας είδατε ανθρώπους που είχαν καταλήξει εκεί από την κόλλα και τη βενζίνη; Ή έστω από το χασίσι; Υποψιάζομαι ότι μάλλον ναρκομανείς θα είδατε.

  42. Πέπε said

    Το 41 απαντά στο 39 του Λάμπρου

  43. Dimitris said

    Foundation for a Drug-Free World (FDFW) is an anti-drug organization established in 2006 by the Church of Scientology.[1] There has been controversy about the claims made by the foundation and about its support by public organizations who were not aware of its link to Scientology.

    https://en.wikipedia.org/wiki/Foundation_for_a_Drug-Free_World

  44. sarant said

    40: Πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, ευχαριστούμε!

  45. munich said

    μην παίρνετε ναρκωτικά
    δεν φτάνουν για όλους
    😀

  46. Πέπε said

    Δε μου λέτε ρε παιδιά. Ευγνώμων, επίθετο δεν είναι; Άρα θα πρέπει να έχει και ουδέτερο. Μόλις συνειδητοποίησα (επειδή χρειάστηκε να το πω) ότι δεν το λέμε ποτέ στο ουδέτερο. Τόσο ποτέ, που δεν ξέρουμε καν πώς είναι. Λογικά «το εύγνωμον – του ευγνώμονος», αλλά ακούγεται τραγικά ανοίκειο.

    Ο Μπάμπης, τουλάχιστον στην πρώτη έκδοση, αντιπαρέρχεται το θέμα τελείως. Μας λέει απλώς ότι «ευγνώμων» είναι και αρσενικό και θηλυκό: ούτε τι μέρος του λόγου είναι, ούτε αν υπάρχει ουδέτερο, ούτε πόσο μάλλον πώς είναι το ουδέτερο.

  47. την δκαετία του 90 πάντως στα σχολεία της μόδας ήταν το πρτρέλαιο, όχι η βενζίνη

  48. πετρέλαιο γμτ

  49. Γς said

    Μπράβο που το διόρθωσες.

    Κι έλεγα τι είναι αυτό το πρτρέλαιο που γράφει ο βλάμης;

  50. leonicos said

    Ομολογώ ότι το δώρο που έκανε στο ιστολόγιο ο Ότι νά ‘ναι @9 είναι πολύ πιο σημαντικό από αυτό που πληκτρολόγησα εγώ, και προπάντων μου έδωσε μια πολύ πιο σαφή εικόνα για τον Ανθία. Μ’ έκανε να τον αγαπήσω. Και δεν ‘εχω διαβάσει πιο ξεκάθαρα λόγια και σωστά σ’ αυτό το αιώνιο ερώτημα που λέγεται Καρυωτάκης

  51. leonicos said

    Συγνώμη… Ότι νά ‘ναι @6

  52. leonicos said

    Μαρία στο @8 Είχε εισαχθεί το χλωροφόρμιο, που τελικάαποδείχτηκε τοξικό, κι έπειτα άλλα αέρια με αλογόνα. Σήμερα έχουν καταργηθεί όλα αυτά

  53. leonicos said

    Σπάιραλ @12 ποιος απίθανος είχε γράψει αυτό το σύγγραμμα;

  54. sarant said

    46: Στην τρίτη έκδοση δίνει το -ον, και σε σημείωση (σε ιδιαίτερο πλαίσιο στο λ. -ων) λέει ότι το ουδ. είναι «το ευγνώμον», ομοίως «το φιλοθεάμον» και μόνο το «έλασσον» διατηρεί τον ανεβασμένο τόνο.

  55. Πέπε said

    Α, δηλαδή, μέσα από την καθημερινή χρήση, οι συνηθέστατες αυτές λέξεις άλλαξαν; Μας δουλεύει ο Μπάμπης.

    Άλλωστε, άλλη περίπτωση το απλό έλασσον, που ομολογουμένως δεν ξέρω γιατί τονίζεται στην προπαραλήγουσα, κι άλλο τα άλλα δύο που είναι σύνθετα. Για τα σύνθετα ο κανόνας λέει ότι τονίζονται όσο είναι δυνατόν πιο πάνω, μέχρι και την τελευταία συλλαβή του προτελευταίου συνθετικού. Και αυτός ο κανόνας ισχύει σε κάποιο μέτρο ακόμη (π.χ. παλιόκοσμος).

  56. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    41 – Και πού είδες να λέει οτι άμα δοκιμάσεις κόλλα θα εθιστείς στα ναρκωτικά; Συμφωνούμε νομίζω οτι πάνω απο δυο τρείς φορές δεν είναι δοκιμή, κάτι ψάχνει όποιος το κάνει, και κάπου εκεί ή λίγο παραπάνω αν θές, αρχίζει ο εθισμός με οποιαδήποτε ναρκωτική ουσία. Φυσικά αυτοί που είδαμε ήταν ναρκωμανείς ( την Τετάρτη που πήγαμε στην Κλεισόβης για να πάρει η μικρή τα βιβλία της για το πανεπιστήμιο, βάραγε ένεση ο άλλος δεν σνίφαρε κόλλα) αλλα και όσοι καπνίζουν κοινά τσιγάρα ναρκωμανείς είναι, όπως και όσοι δεν μπορούν χωρίς αλκοόλ, ή καφέ, απλώς απο τα νόμιμα ναρκωτικά τα παίρνει το κράτος, απο τα παράνομα τα μοιράζεται με την μαφία. Αυτό που είπα πάντως, είναι οτι τώρα με την οικονομική κρίση, πολλά παιδιά την έχουν πέσει στις κόλλες που είναι πάμφθηνες και νόμιμες, μια και είναι άνεργα και δεν έχουν λεφτά, σπρώχνονται στο περιθώριο απο την ίδια την κοινωνία. Βέβαια το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό, οι γνωστοί σου που δοκίμασαν δεν νομίζω να το έκαναν λόγο κρίσης οι περισσότεροι, είναι πολύ βαθύτερο, και έχει να κάνει κυρίως με τις αξίες και τις αρχές για την ζωή, και τον τρόπο που εφοδιάζουν με αυτές ένα παιδί, οι γονείς κατα πρώτο και βασικότερο λόγο, και το κοινωνικό περιβάλλον κατα δεύτερο.

  57. Μαρία said

    55
    >Για τα σύνθετα ο κανόνας λέει ότι τονίζονται όσο είναι δυνατόν πιο πάνω …
    Όχι όλα π.χ. επιστήμον, αμνήμον κλπ

  58. sarant said

    55: Πέπε, η διάκριση σε σύνθετα και απλά, όπου τα σύνθετα (σε γενικές γραμμές) ανεβάζουν τον τόνο, δεν έχει θέση εδώ. Το αρσενικό τους άλλωστε, είναι παροξύτονο: ο ευγνώμων, ο φιλοθεάμων. Αν η σύνθεση ανέβαζε αυτόματα τον τόνο, δεν θα ίσχυε μόνο για το ουδέτερο το ανέβασμα, έτσι δεν είναι;

  59. Μαρία said

    58
    Ο κανόνας για το ανέβασμα του τόνου αφορά την κλητική του αρσενικοθήλυκου και το ουδέτερο. ο, η ευγνώμων ω εύγνωμον/ το εύγνωμον.

  60. Αρκεσινεύς said

    ακτήμον, νομίζω και αχίτον

  61. Πέπε said

    Για το αμνήμον, το ακτήμον κλπ. θα υπάρχει κάποια εξαίρεση (δηλ. κάποιος επιμέρους κανόνας «εκτός εάν») που ομολογώ πως αγνοώ.

    Κατά τα άλλα ο κανόνας για τον τονισμό των συνθέτων δεν αφορά συγκεκριμένους τύπους, είναι γενικός. Ο ευγνώμων τονίζεται όσο είναι δυνατόν πιο πάνω, έτσι δεν είναι; Πιο πάνω από την παραλήγουσα δεν τον αφήνει η μακρά λήγουσα, μόλις όμως τον αφήσει, τσουπ! ω εύγνομον. Έτσι και το αύταρκες, το αύθαδες κλπ..

    Ο επιστήμων – το επιστήμον δε νομίζω καν ότι είναι σύνθετο.

  62. BLOG_OTI_NANAI said

    50: Κι εμένα μου έκαναν εντύπωση αυτά που έγραφε, ο τρόπος που τα έγραφε, το ύφος και οι σκέψεις που διατύπωνε.

  63. Ω τέμπορα, ω μόρες!!

    «Το τέλειο εργαλείο» γράφουν οι φιλοπράσινες εφημερίδες για την διαιτησία του Ηλία Σπάθα στην Ξάνθη…
    Οταν ο συγκεκριμμένος διαιτητής με την μνημειώδη διαιτησία του στο Αρης-ΠΑΟΚ 2-0 προσέφερε στον ΠΑΟ το τελευταίο του πρωτάθλημα…δεν το είχαν προσέξει !!

    Υπ’ όψιν ότι και να κέρδιζε ακόμα ο ΠΑΟ με τους ίδιους βαθμούς θα ξεκίναγε τα πλαίοφφς, δεν ζημιώθηκε ουσιαστικά.

  64. munich said

    και μια ερώτηση στην ανάρτηση αρχή αρχή:
    γιατι » εκπρόσωπος του αλητισμού» όχι «της αλητείας»; Πρώτη φορά βλέπω τον αλητισμό και δεν τον βρήκα στον Τριανταφυλλίδη. Σαν ευπρεπισμός μου ακούγεται

  65. sarant said

    Καλή ερώτηση. Όταν γίνεται στάση ζωής και λογοτεχνικό θέμα, έχει επικρατήσει να λέγεται αλητισμός, εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Δείτε εδώ:
    http://www.eens-congress.eu/?main__page=1&main__lang=de&eensCongress_cmd=showPaper&eensCongress_id=164

    Ο Ανθίας έχει γράψει και ποίημα:
    Αλητισμός

    «Τι τρομερός, τι τρομερός,
    πούναι κι αυτός ο αλητισμός!»

    Τέτια μιλώ, παραμιλώ,
    την κάθε μέρα και γελώ
    με τον ανόητο εαυτό μου,
    πόχει πιστέψει στη ζωή και την ερμιά του κόσμου.

    «Σήμερις έχουμε ψωμί,
    κι αν δεν υπάρχει, θα βρεθεί!»

    Με τέτια σκέψη τριγυρνώ
    εδώ κι εκεί κι όλο περνώ
    πάντα μες τ΄ όνειρο, στην πλάνη,
    και το κουφάρι μου γερνά, κοντεύει να πεθάνει.

    «Κάποιαν αγάπη καρτερώ
    και θάρθει σύντομα, θαρρώ».

    Φτωχή καρδιά, καρδιά τρελή,
    πόχεις πεποίθηση πολλή
    στα μαδημένα τα φτερά σου,
    είν΄ ο αγέρας δυνατός κι ανάλαφρη η χαρά σου.

    «Δεν ήρθε απόψε. Τι μ΄ αυτό;
    Στη μοναξιά θ΄ αναπαυτώ».

    Ίσως και νάρθει την αυγή,
    εδώ στον πάγκο να με βρει,
    μ΄ ένα φιλί να με ξυπνήσει.
    Τάχα γιατί ν΄ απελπιστώ κι αν λίγο ακόμη αργήσει;

    «Ω τι γλυκός, ω τι γλυκός,
    πούναι κι αυτός ο αλητισμός!»

    Τέτιον επίλογο θα πω,
    σα μια νυχτιά θα κοιμηθώ
    στον ουρανό από κάτου
    και θ΄ απλωθεί τριγύρω μου το σκότος του θανάτου.-

  66. Λ said

    14. Αγαπημένο θέμα της εποχής, μου φαίνεται. Σκέφτομαι πρόχειρα το Όπιο του Κοκτώ (1930) και τον μορφινομανή γιατρό του Μπουλγκάκοφ (1926). Να ήταν άραγε γραμμένο στο Μεσοπόλεμο και το Πεγιότλ του Σπύρου Μελά, που δημοσιεύτηκε το ’61;

    Είναι και ο Χάξλι με το γενναίο καινούργιο κόσμο και με τη δεύτερη επίσκεψη σ’ αυτόν.

    Επίσης, η Άννα Καρένινα μετά τον εξοστρακισμό της από τον κύκλο της, έπαιρνε μορφίνη.

    Ο Μπουλγκάκωβ εκτός από το διήγημα για το μορφινομανή γιατρό ,που ήταν από τα πρώτα του συγγραφικά εγχειρήματα, αναφέρει τη μορφίνη στον επίλογο του τελευταίου του μυθιστορήματος «Μαιτρ και Μαργαρίτα», όπου ο ποιητής Ιβάν Μπεζντόμνυ (Ιωάννης Άστεγός ) γίνεται μορφινομανής.

    Ο Μπουλγκάκωβ, ο οποίος ήταν γιατρός το επάγγελμα, έγινε μορφινομανής όταν αρρώστησε με διφθερίτιδα και του την χορηγήσαν σαν φάρμακο. Σα γιατρός βέβαια είχε πρόσβαση, αν και μετέπειτα ήταν η γυναίκα του, που έτρεχε από φαρμακείο σε φαρμακείο να τη βρει. Λόγω του εθισμού του αναγκάζονταν να πηγαίνουν από μια επαρχιακή πόλη στην άλλη, μόλις το έπαιρναν πρέφα στο νοσοκομείο που υπηρετούσε, για να μη χάσει την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Τελικά όλα είχαν αίσιο τέλος γιατί τον έπεισε η γυναίκα του να επιστρέψουν στο Κίεβο όπου ένας γιατρός τη συμβούλεψε να του δίνει κάθε φορά μικρότερη δόση και στο τέλος να του κάνει απλά ένεση με αποσταγμένο νερό, χωρίς ο Μπουλγκάκωβ να ξέρει τίποτα. Επίσης βοήθησε το γεγονός ότι το Κίεβο ήταν γεμάτο ζωή σε σύγκριση με τις επαρχιακές πόλεις που ζούσαν προηγουμένως.

    Στο διήγημα ο Μπ. μιλα για μορφίνη με περιεκτηκότητα 4%. Γνωρίζετε κάτι γι’ αυτό;

  67. Λ said

    Στη ρωσική αρχικά υπήρχε η λέξη морфий για τη μορφίνη και ξεχώριζε από το γιο του θεού Ύπνου με την κατάληξη –ий (ο Μορφέας είναι Морфей).

    Στη συνέχεια, δεν ξέρω ακριβώς πότε, επικράτησε η λέξη морфин (μορφίν). «Μορφινίζμ» ήταν και είναι ο εθισμός στη μορφίνη (μορφινομανία) και «μορφινίστ» ο μορφινομανής.

  68. Λ said

    Για τον αλιτισμό του Όργουελ:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Down_and_Out_in_Paris_and_London

  69. Λ said

    Και κάτι τελευταίο, ο Ανθίας σαν νεαρός ποιητάρης, που γύριζε από πανήγυρη σε πανήγυρη, πρέπει να ήταν συνηθισμένος να κοιμάται αλ φρέσκο.

    Έτσι κι’ αλλιώς παλιά όλοι κοιμόμασταν τα καλοκαίρια έξω. Βγάζαμε τα κρεβάτια (αυτά τα σιδερένια που έχουν στο στρατό αλλά λίγο κομψότερα) για να μπει στο σπίτι η νέα σοδιά σιταριού, πρώτον, και δεύτερο, απλά γιατί μέσα ήταν ζέστη. Ο καλύτερος ύπνος βέβαια ήταν στο δώμα του σπιτιού ή στην παραλία. Φυσικά υπήρχε το κουβάλημα των στρωμάτων μέσα – έξω κάθε μέρα. Αν δεν φας καρπούζι και αν δεν κοιμηθείς έξω, δεν είναι καλοκαίρι.

  70. sarant said

    69 τέλος: τι ωραίο!

  71. Λ said

    Η λαίδη και ο αλήτης
    που φέρνει μαζί δυο μεγάλα ονόματα: αυτό του Μαγιακόβσκι και αυτό του Σοστακόβιτς, μια και είναι ηεπέτειος της αυτοκτονίας του πρώτου.
    (Δευτέρα 14 Απριλη 1930 † Βλαδιμήρου Μαγιακόφσκι αυτοχειριασμός)

    http://www.allmusic.com/album/shostakovich-the-lady-and-the-hooligan-ballet-suite-no-2-mw0002005084

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: