Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο θρύλος του «Μάικλ Κόλχας» και ο Μίχαελ Κόλχαας

Posted by sarant στο 15 Απρίλιος, 2014


Kohlhaas_poster

(Το άρθρο αυτό το είχα ανεβάσει χτες κατά λάθος, και αμέσως το απέσυρα. Ζητώ συγνώμη από όσους το είδαν να περνάει φευγαλέα από τις οθόνες τους και να χάνεται σαν οπτασία!)

Προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες αυτή την εβδομάδα η γαλλογερμανική παραγωγή «Ο θρύλος του Michael Kohlhaas», βασισμένη στη νουβέλα του Χάινριχ φον Κλάιστ «Μίχαελ Κόλχαας». Οι διανομείς της ταινίας στην αφίσα που βλέπετε αριστερά προτίμησαν να αφήσουν αμετάγραπτο το όνομα, αλλά στο επίσημο τρέιλερ (μπορείτε να το δείτε εδώ) κάνουν λόγο για «Μάικλ Κόλχας» δηλαδή τον μεταγράφουν σαν να ήταν αγγλόφωνος. Γενικά η Seven δεν πρέπει να έχει και μεγάλη επιτυχία στις μεταγραφές ξένων ονομάτων, αν κρίνω από το όνομα του σκηνοθέτη (Arnaud des Pailleres), που τον έχουν μεταγράψει στη μεν αφίσα ως «ντε Παλιέρ» στο δε τρέιλερ ως «ντε Παλιέγ», χωρίς να πετύχουν το σωστό, που είναι ντε Παγιέρ! Προκειμένου για το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας, αφού η ταινία είναι γαλλογερμανική και η κόπια που έχουμε είναι γαλλική, θα μπορούσε να αποδοθεί «Μισέλ Κολάς» (ή έστω Κολάζ), όπως ακούγεται και στο τρέιλερ της ταινίας (στο 1.29).

Επειδή όμως η ταινία είναι, όπως είπα, βασισμένη στη νουβέλα του φον Κλάιστ, θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί η γερμανότροπη εκφορά του ονόματος, Μίχαελ Κόλχαας, μια λύση που θα είχε το πλεονέκτημα ότι θα ακολουθούσε την ελληνική απόδοση του τίτλου της νουβέλας, όπως έχει εκδοθεί σε βιβλίο (βλ. παρακάτω) -αν και αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η παράμετρος ελάχιστη σημασία έχει για τους διανομείς.

Από την άλλη, ένα επιχείρημα υπέρ της γαλλότροπης εκφοράς (Μισέλ Κολάς), πέρα από το προφανές ότι ανταποκρίνεται σε ό,τι θα ακούσουν όσοι παρακολουθήσουν την ταινία, είναι ότι το σενάριο της ταινίας, παρόλο που παρακολουθεί πιστά τη νουβέλα του φον Κλάιστ, ωστόσο μεταφέρει τη δράση στην κεντρική Γαλλία (αντί της Σαξονίας). Μάλιστα, ενώ στη νουβέλα εμφανίζεται ο Λούθηρος, στην ταινία τον αντικαθιστά κάποιος μη κατονομαζόμενος θεολόγος.

Πάντως, σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογείται η αγγλότροπη εκφορά του ονόματος. Όσο μπορούμε, όσοι μπορούμε, ας αντιπαραθέτουμε την πολυγλωσσική πολυμορφία στην κυριαρχία της μίας γλώσσας που φτωχαίνει το πολιτισμικό τοπίο.

Όπως έγραψα πιο πάνω, η νουβέλα του φον Κλάιστ έχει εκδοθεί στα ελληνικά, πριν από μερικά χρόνια, από τις εκδόσεις Ερατώ. Είχα γράψει μερικά πράγματα για το βιβλίο αυτό σε ένα παλιό μου άρθρο, οπότε δεν θα ήταν περιττό να τα επαναλάβω εδώ τώρα που η ιστορία του Κόλχαας ξανάρθε στην επικαιρότητα.

KleistΤο έργο γράφτηκε το 1810, ένα χρόνο πριν αυτοκτονήσει ο φον Κλάιστ, αλλά η υπόθεσή του εκτυλίσσεται τον 16ο αιώνα -άλλωστε έχει τον υπότιτλο “Από ένα παλιό χρονικό”.

Ο έμπορος αλόγων Μίχαελ Κόλχαας, νομοταγής και ευκατάστατος πολίτης, ξεκινάει από την πόλη του να πάει να πουλήσει τα άλογά του στη Λιψία. Στο δρόμο, περνάει από τον πύργο ενός νεαρού άρχοντα, ο οποίος του ζητάει άδεια διέλευσης από τα εδάφη του, οπότε ο έμπορος αφήνει αμανάτι τα δυο καλύτερα άλογά του ώσπου να βγάλει. Στη Λιψία, μαθαίνει πως τέτοια άδεια δεν υφίσταται, ήταν ένα αστείο των ανθρώπων του άρχοντα. Γυρίζοντας στον πύργο, βρίσκει τα άλογά του σε άθλια κατάσταση, ξεθεωμένα στη δουλειά και νηστικά. Πάει στα δικαστήρια να βρει το δίκιο του, αλλά μάταια, αφού ο άρχοντας έχει παντού γνωριμίες. Ο Κόλχαας επιμένει, γιατί ξέρει ότι έχει δίκιο. Καθώς η γυναίκα του προσπαθεί να δει τον πρίγκιπα-εκλέκτορα, τραυματίζεται και πεθαίνει.

Τότε ο Κόλχαας γίνεται αντάρτης -μόνος του, μαζί με τους λίγους έμπιστους δουλευτάδες του. Κυριεύουν τον πύργο του νεαρού άρχοντα και τον καίνε, όμως ο άρχοντας ξεφεύγει στη γειτονική πόλη, τη Βιτεμβέργη (Wittenberg). Ο αντάρτικος στρατός πληθαίνει καθώς όλο και περισσότεροι χωρικοί προσχωρούν στις γραμμές του. Βάζουν φωτιά σε γειτονιές της πόλης, ζητώντας να τους παραδοθεί ο άρχοντας. Το αίτημα του Κόλχαας είναι να υποχρεωθεί ο νεαρός άρχοντας να παχύνει ξανά τα δυο μαύρα άλογά του και να του τα παραδώσει σε άριστη κατάσταση όπως ήταν!

Τελικά, επεμβαίνει ο Λούθηρος και καταφέρνει να δοθεί αμνηστία στον Κόλχαας για να εξεταστεί η υπόθεσή του από τα δικαστήρια. Όπως θα καταλάβατε, τελικά ο Κόλχαας καταλήγει στο ικρίωμα, αν και δικαιώνεται στην υπόθεση με τα άλογα. Αυτή η μανιακή επιδίωξη της δικαιοσύνης είναι θέμα πολύ μοντέρνο, όπως πολύ μοντέρνο είναι και το στυλ του συγγραφέα, π.χ. δεν έχει καθόλου περιγραφές τοπίων.Το βιβλίο διαβάζεται μονορούφι και βοηθάει σ’ αυτό η έξοχη μετάφραση του Θόδωρου Παρασκευόπουλου.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Κόλχαας ήταν υπαρκτό πρόσωπο -αν και λεγόταν Κόλχαζε (Kohlhase) και πράγματι ήταν αλογέμπορος, που αδικήθηκε από έναν ευγενή για δυο άλογα, και πράγματι ξεκίνησε αντάρτικο, όλα αυτά γύρω στο 1534, και έκαψε σπίτια στη Βιτεμβέργη παρά τις παραινέσεις του Λούθηρου. Κατέληξε στον τροχό το 1540 -χωρίς να προηγηθεί αμνηστία όμως και συνεννόηση με τις αρχές του κράτους όπως στο μυθιστόρημα. Ο φιλέρευνος αναγνώστης θα βρει σε επίμετρο του  βιβλίου όσα λένε οι πηγές για τον υπαρκτό Κόλχαζε.

Η νουβέλα του φον Κλάιστ έχει σημαντική θέση στη γερμανόφωνη λογοτεχνία. Το θέμα του νομοταγή πολίτη που βρίσκεται αντιμέτωπος με μια κατάφωρη αδικία και επαναστατεί είναι διαχρονικό και συναρπαστικό. Στο μυθιστόρημα Ragtime του Doctorow η ιστορία μεταφέρεται στις ΗΠΑ στη δεκαετία του 1920. Με πρόφαση ότι πρόκειται για ιδιωτική οδό οι εθελοντές πυροσβέστες ζητούν διόδια από τον μαύρο μουσικό Coalhouse Walker όταν περνάει από μπροστά τους με την απαστράπτουσα T-Ford του. Εκείνος αρνείται, φεύγει για να διαμαρτυρηθεί στις αρχές, επιστρέφει και βρίσκει κατεστραμμένο το αυτοκίνητο και η ιστορία εξελίσσεται με παρόμοιο τρόπο. Ο Ντόκτοροου, θέλοντας να δείξει ότι έχει εμπνευστεί από τον Κλάιστ, «εξαμερικάνισε» το όνομα του Κόλχαας. Όσο για τη νουβέλα, δεν είναι η πρώτη φορά που μεταφέρεται στον κινηματογράφο: είχε μεταφερθεί και το 1969 από τον Φόλκερ Σλέντορφ.

Μια λεπτομέρεια από το βιβλίο, που την είχαμε συζητήσει αρκετά στο αρχικό άρθρο. Σε κάποιο σημείο γίνεται λόγος για μια μολυβένια χτένα, και στην υποσημείωση ο μεταφραστής μάς πληροφορεί ότι χρησιμοποιούσαν χτένες από μολύβι για να σκουραίνουν τα μαλλιά. Αναφέρει μάλιστα και μια παροιμία της εποχής: Ein Bleikamm schwerzt die Haare, doch jüngt er nicht die Jahre, που θα πεί ότι “Η μολυβένια χτένα μαυρίζει τα μαλλιά, μα δεν μικραίνει τα χρόνια”. Στο βιβλίο τη χτένα τη χρησιμοποιεί άντρας, αλλά δεν ξέρω αν οι μολυβένιες χτένες ήταν σύνεργο αποκλειστικά αντρικού καλλωπισμού, ούτε βέβαια ξέρω αν στην ταινία εμφανίζεται η χτένα -όποιος την είδε, ας μας πει. Βέβαια, ο μόλυβδος δεν είναι ό,τι το υγιεινότερο, αλλά από παλιά οι άνθρωποι έβαζαν τα κάλλη πάνω από τον πόνο.

 

Advertisements

89 Σχόλια to “Ο θρύλος του «Μάικλ Κόλχας» και ο Μίχαελ Κόλχαας”

  1. Νέο Κid said

    Λειψή η Λιψία! Εντάξει η Βαβαρία αντί για Βαυβ. εξάλλου αυτούς τους άξεστους χωρικούς όπως και να τους γράψεις με τον Ούλι Χένες και πολύ τούς είναι! Αλλά Λιψία; Σιγά μη πούμε και Λιβνίτιος για το Λεϊβνίτιο!

  2. spiral architect said

    Καλημέρα.:)
    Την είδες (είδατε) την ταινία; Αξίζει;

  3. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Καλημέρα. «ο έμπορος αφήνει αμανάτι τα δυο καλύτερα άλογά του ώσπου να βγάλει» κάτι λείπει εδώ;

  4. 3 Δεν λείπει: άδεια.

  5. munich said

    ο Χένες δεν είναι βαυαρός.
    Και μένα θα με ενδιέφερε η γνώμη σας για την ταινία γιατί ο Μίκελσεν μου αρέσει πολύ αλλά οι ξένοι κριτικοί την θάψανε

  6. spiral architect said

    @5: Ο Δανός έπαιξε ωραία στο Κυνήγι.

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2-5: Δεν την είδα την ταινία, ή μάλλον την πέτυχα κάπου τζαμπέ και έριξα μια ματιά, σαν να φυλλομέτρησα βιβλίο. Μ’ αρέσει η ατμόσφαιρά της. Μπορεί όμως να είναι αργή.

    1: Στην πρώτη βερσιόν είχα γράψει Λειψία. Τώρα Λιψία: όπως τη γράφανε δηλαδή παλιά (τον 18-19ο αιώνα), διότι το ει δεν δικαιολογείται. Εξάλλου, εκείνη που θα θύμωνε, δεν μας καταδέχεται 🙂

  8. Voulagx said

    #7 τέλος: Υπάρχει κι άλλος όμως που σε καταδέχεται και θυμώνει, βάλε το «ε» μη γίνουμε μπίλιες. «Λειψία» έτσι το έμαθα στο σχολείο, κι άσε τους αιώνες ήσυχους, έληξε. «Λειψία». Τελεία και παύλα. 👿

  9. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #4
    Δεν το κατάλαβα, ευχαριστώ. Έπρεπε δηλαδή να πάει αλλού για την άδεια, νόμισα ότι την έβγαζε επιτόπου ο άρχοντας.

  10. ΠΑΝΟΣ said

    Το Λειψία δεν έχει καθιερωθεί με μακροχρόνια και γενικευμένη χρήση;Δηλ. ο αγώνας τώρα δεν δικαιώνεται;Και πότε δικαιώνεται και πότε δεν δικαιώνεται; Και πότε και γιατί συμβαίνει αυτό; Μοιραία λοιπόν, θα το γράφω όπως εδώ και μισόν αιώνα.Δεν κόβεται εύκολα η συνήθεια.

  11. Voulagx said

    #1 Νιου Κιντ, από σένα δεν το περίμενα αυτό. Προφανώς ο Λαϊβνίτης στα δικά μας γίνεται » ου Λαϊβνίτ’ς» και στα γερμανικά Λάϊμπνιτς, βέρι σιμπλ! 🙂

  12. LandS said

    Λειψία 97χιλ. Λιψία 81,1χιλ. Ισοπαλία δεν το λες, αλλά είναι πολύ χαμηλό σκορ για να πεις πιο είναι καθιερωμένο και πιο όχι

  13. LandS said

    ποιο

  14. spiral architect said

    @7γ: […] διότι το ει δεν δικαιολογείται. […]

    Μπας και δικαιολογείται; Leipzig – Λειψία. 🙄

  15. LandS said

    άιδερ-ίδερ θα το παίξουμε;

  16. spiral architect said

    …τραίνο – train που μετέπεσε σε τρένο.

  17. BLOG_OTI_NANAI said

    7,8: Τα γλωσσολογικά ασφαλώς δεν τα κατέχω, και έτσι δεν μπορώ να κάνω τον έξυπνο, αλλά να περιγράψω αυτό που βλέπουν τα μάτια μου:

    Στον 19ο αιώνα σαφώς υπάρχει πολύ «Λιψία», αλλά εξίσου πολύ, και μάλλον περισσότερη «Λειψία». Συνολικά, θα έλεγα ότι οι «Λειψίες» ίσως είναι και 3-4 φορές περισσότερες από τις «Λιψίες».
    Στον 18ο αιώνα δεν έχω πολλά παραδείγματα, πάντως ο Μελέτιος (Αθηνών, στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» του (Βιέννη 1795) χρησιμοποιεί και τα δύο, νομίζω όμως περισσότερες «Λειψίες».

    Τώρα, ποιο είναι το σωστό γλωσσολογικά, δεν ξέρω, αυτά τα αφήνω για τον οικοδεσπότη και εκείνους που γνωρίζουν.

  18. sarant said

    Καταλαβαίνω τη λογική του καθιερωμένου και σε μεγάλο βαθμό τη συμμερίζομαι, αλλά και τα καθιερωμένα ξεκαθιερώνονται -κάποτε ήταν καθιερωμένη η Ρωσσία και οι Σλαύοι.

    Χώρια που η Λειψία γραφόμενη έτσι παραπέμπει (παραπλανητικά) στο λειψό 🙂

  19. Νέο Kid Στο Block said

    Κι αν «Λιψία»,γιατί όχι και Λούθιρος και Ρογίρος; 🙂

  20. Νέο Kid Στο Block said

    5. Χαίρω πολύ! Χαιρόπουλος! (ήρθε ο ρούκης να μας πει για τον Ούλι ρε παιδιά…) Γι’αυτό ακριβώς (επειδή προέρχεται από την πολιτισμένη Γερμανία ο Ούλης) είπα πως «και πολύ σάς πέφτει»

  21. sarant said

    Κιντ, κάτι έγινε και ο πορτιέρης δεν σε γνώρισε και σου κράτησε τα σχόλια.

    Βάσιμο το επιχείρημα στο 19.

  22. lool498 said

    Η ιστορία μου θύμισε αυτήν εδώ:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Marvin_Heemeyer

  23. Νέο Kid Στο Block said

    22. Σωστόος! Aλλά να δώσει το Κομάτσου (δυνατά εργαλεία!) για scrap! 😦 . Δεν τόκοβε να το μοσχοπουλήσει για σουβενίρ, όπως κάναν οι Βερολινέζοι με τον τοίχο;

  24. lool498 said

    23. Δεν το έδωσε ο ίδιος, αλλά οι αρχές. Ο ίδιος αυτοκτόνησε πριν τον συλλάβουν.

  25. Νέο Kid Στο Block said

    24. Ωχ.. αυτό δεν το διάβασα. Παρντόν!

  26. physicist said

    Η λύση στη διχογνωμία Λειψία-Λιψία έχει δοθεί προ πολλού και λέγεται Λάιπζινγκ, με ν πριν από το γκ για να αντιλαλάει ο γδούπος όταν πέφτει κάτω.

    Κίντο, νομίζω ο Μόναχος θέλει να πει ότι ο Ούλι γεννήθηκε στο Ουλμ, το οποίο ανήκει στη Βάδη-Βυρττεμβέργη (έτσι, με ύψιλον και διπλό ταυ για να κάνει κέφια ο Νικοκύρης) αλλά είναι μια δρασκελιά από τη Βαυαρία.

  27. andam said

    Αυτός ο ηθοποιός έπαιξε συγκλονιστικά και στο the Ηunt (έναν νηπιαγωγό που κατηγορήθηκε αδίκως για παιδεραστία). Μόνο που παίζει αυτός αξίζει να τη δεί κανείς. Εγώ που είμαι σινεφίλ γενικώς τα βλέπω όλα οπότε θα το δω κι αυτό. Αλλά κι απ΄την περιγραφή ακούγεται πολύ καλό. Αλλά δείτε και το κυνήγι… Αξίζει

  28. Νέο Kid Στο Block said

    26. Bρε ,βρε…πού ήσουνα κρυμμένος εσύ; Πάλι Βοsonenjagd έκανες; 🙂
    E, αυτό λέω κι εγώ! Συμφωνώ μαζί σας. Μη βάζουμε ίσα κι όμοια τη Στουτγκάρδη και τα πέριξ, με τους αγελαδοτρόφους μπυροκοιλιάδες του Οκτόμπερφεστ! 🙂

  29. Dimitrios Raptakis said

    Νίκο, οι παλιοί νομικάριοι ίσως θυμούνται ότι κι ο Rudolf von Jhering στο έργο του Der Kampf um’s Recht αναφέρεται θετικά στον Κόλχαας. Η νουβέλα δε είναι προσφιλές ανάγνωσμα φοιτητών νομικής.

  30. andam said

    Όσο για την ορθογραφία δεν μπορώ να την αλλάξω τώρα πια, γιατί αποσυντονίζομαι, μου φαίνονται ανορθόγραφα. Για μένα είναι και θα παραμείνει Λειψία χωρίς να με παραπέμπει σε κάτι λειψό. Δεν αμφιβάλλω όμως καθόλου, ότι έχεις δίκιο …..για να επιμένεις τόχεις ψαγμένο…

  31. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    20: Μπα. δεν επιμένω τόσο, πότε έτσι πότε αλλιώς το γράφω για να συνηθίζει το μάτι.

    24: Καλώς τον Φυσικό!

  32. tsopanakos said

    Παίζει τα πάντα και συμφέρει ο Μαντς: από κάγκουρα-κακοποιό και διάφορους άδικα κατηγορούμενους μέχρι τον κακό σε ταινία Τζέιμς Μποντ, αλλά και τον Χάνιμπαλ με ελαφρώς δυσνόητα αγγλικά. Προφανώς κανείς δε ενοχλείται (Tsipras point).
    Ο σκανδιναβικός κινηματογράφος έβγαζε και βγάζει τρελά ταλέντα.

    Όσο για το «Μάικλ», έχουμε δει πολύ χειρότερα. Όποτε ξεφυλλίζω τις φυλλάδες του μετρό (λάιφο, άθενς βόις κτλ) και πέφτω σε οθντκ αφιερώματα που τα έχουν κατεβάσει και μεταφράσει άρον-άρον από αμερικάνικα σάιτ, κρατάω την κοιλιά μου από τα γέλια. Με τι περιφρονητική χαρά μας αφήνουν «αμετάφραστα» κάτι Βέρτιζλ και Όβιντ, «breakfast on the grass» (του ΜΆνεΤ φυσικά), «Heroic symphony»! Η γενική παιδεία των νέων μεταφραστών (ή μάλλον επίδοξων μεταφραστών) είναι σε τραγική κατάσταση…

  33. Δεν προλαβαίνω να διαβάσω το άρθρο λόγω φόρτου εργασίας ! Επιφυλλάσσομαι δια το εσπέρας. Αισθάνομαι σορός που είπε χθες ο Γς.

    Δυο θεματάκια στα πεταχτά :

    πληροφορήθηκαπως με τον συναγωνισμό των καφετεριών στην Φ.Ν. ένας έδωσε ρέστα : αφού πιείς τον καφέ σου ακολουθεί διάβασμα του φλιτζανιο’υ από διπλωματούχα καφετζού. Το μαγαζί διαθέτει καιμάγισσες, χαρτορίκτρες κ.λ.π. για πιο προχω περιπτώσεις !!!!!!!!!

    Σε αντίθεση με τους φιλάθλους του ΟΣΦΠ οι ΠΑΟΚτσήδες δεν πήραν με καλό μάτι την παρουσία Ζαγοράκη στο ευρωψηφοδέλτιο της ΝουΔου

    http://www.paokmania.gr/podosfairo/diafora/62880-otan-se-ftynane-nomizes-oti-evrexe

  34. Γς said

    33:
    > Αισθάνομαι σορός που είπε χθες ο Γς.

    Εσένα ειδικά για σκήνωμα σε κόβω
    😉

  35. sarant said

    Φίλος από το FB σχολιάζει περί Λειψίας/Λιψίας:
    Επειδή, ομολογώ χωρίς ξύλο, βαριέμαι να κάνω εγγραφή, σχολιάζω εδώ περί Λειψίας. Το Lipsia προέρχεται από τη λατινική ονομασία. Στο γκούγκλισμα, στη βικιπέντια αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από το σλαβικό Lipsk, το οποίο μάλλον είναι λάθος, αφού Σλάβοι δεν υπήρχαν στην κεντρική Ευρώπη τη ρωμαϊκή εποχή, άρα προϋπήρχε το Lipsia, εκτός αν κάνω τραγικό λάθος.Σε παλιά χαρακτικά και χάρτες υπάρχει το Lipsia. Δεν ξέρω πότε ακριβώς και γιατί έγινε Leipzig, πάντως από εκεί προέρχεται η μεσοβέζικη ελληνική γραφή/προφορά Λειψία. Μεσοβέζικη γιατί ηχητικά κρατάει το Lipsia μεταγράφοντας(,) τη γερμανική δίφθογγο «ei» στην ελληνική δίφθογγο «ει». Που «οπτικά είναι ίδιες αλλά φωνητικά διαφέρουν «άι», «ι»
    Όπως κι αν έχει όμως, γεγονός είναι ένα Mein Leipzig das lob ich mir!.

  36. spiral architect said

    @33: Μην ανησυχείς! Ενδεχομένως να μπει στην ευρωβουλή και ο Καραγκούνης.
    (με φορείο) 😀

  37. Πέπε said

    @21 β:
    Δεν είναι βάσιμο. Το [i] σε τέτοια εξελληνισμένα ονόματα δε θα μπορούσε παρά να είναι ήτα: οι λόγιοι που τα πρωτοεισήγαγαν στα ελληνικά είχαν στο νου τους την αντιστοιχία η-e. Αν δεν την είχαν, θα επέλεγαν όχι απλώς άλλη ορθογραφία αλλά άλλο φθόγγο.

    Άλλωστε και για τη Λειψία πάλι το ίδιο είχαν στο νου τους. (Μπορεί όμως, υπέρ της γραφής Λιψία, να προταχθεί το επιχείρημα ότι δεν είναι μια πρόχειρη απλοποίηση*, αφού υπάρχει και η λατινική γραφή Lipsia.)

    Δεν είναι σαν τον Σαίκσπηρ – Σέξπιρ που, σε κάθε περίπτωση, προσπαθεί να αποδοθεί φωνητικά.

    ______________________
    *[Δεν είναι κάθε απλοποίηση πρόχειρη. Μπορεί να είναι βασιμότατη, όπως στον Σέξπιρ. Ούτε όμως είναι και κάθε απλοποίηση βάσιμη!]

  38. tsopanakos said

    @35
    Σωστός ο συλλογισμός του φίλου σου στο facebook, αλλά μια μικρή παρατήρηση: Lipsia δεν είναι αρχαία λατινική ονομασία της πόλης, αλλά εκλατινισμένη μεταγενέστερη μορφή του τοπωνυμίου.

  39. Γς said

    33:
    Lady Samara΄s, Oops, Chatterley΄s Lover
    Ντάξει, Ο Κηπουρός. Θα μπορούσε. Στην Κηφισιά

    36:
    Και (άσχετο) ο μεγάλος Leibniz, που γεννήθηκε στο Leipzig και πέθανε στην Ανούφα.
    Με έχω πιάσει στον ύπνο να οφείλω μάθημα και να τον διαβάζω

  40. Νέο Kid Στο Block said

    Περί βιβλίου και ταινίας είμαι αχάππαρος, αλλά διάβασα στη Γουίκη για τον ιστορικό Kοhlhase (= λαχανολαγός, αλλά μόνο λαγός δεν ήταν το παλικάρι) .Πατριωτάκι Βερολινέζος (με την ευρεία έννοια ήταν).

  41. Στις ενδιαφέρουυσες παρατηρήσεις του φίλου στο 35 κάττι δεν μου κολλάει διότι το Lipsia ναι μεν μοιάζει λατινική ονομασία – και λέγεται έτσι σήμερα στα ιταλικά – αλλά αυτό δεν υποδηλώνει απαραίτητα την ύπαρξη της πόλης κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Στη Βικιπαίδεια λέει πιο κάτω

    Leipzig was first documented in 1015 in the chronicles of Bishop Thietmar of Merseburg as ‘urbs Libzi’ (Chronikon VII, 25), and endowed with city and market privileges in 1165 by Otto the Rich.

    Σε ένα άλλο ιστοτόπο διαβάζουμε

    7th – 9th centuries
    Slavic tribes settle where the Elster River meets the Parthe River.

    1015
    Chronicles of Bishop Thietmar von Merseburg first mention an “urbs Libzi”. The word “Libzi” is an old Sorbian word for “lime tree”.

    και γενικά η ανάπτυξη της Λειψίας συνδέεται με το άνοιγμα νέων εμπορικών δρόμων κατά το Μεσαίωνα κι όχι πριν, ήταν και υπερβολικά μακριά προς το βορρά για τη Ρώμη.

    Πού είναι και ο Ρογήριος που θα ξέρει κάτι παραπάνω 🙂

  42. Alexis said

    Επειδή το σημερινό θέμα είναι εν μέρει κινηματογραφικό θα εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και θα απευθυνθώ στη συλλογική σοφία του ιστολογίου.
    Πάνε κάμποσα χρόνια (πάνω από 10) που προσπαθώ να βρω μία ταινία για την οποία το μόνο που γνωρίζω είναι η υπόθεση, που έτυχε να ακούσω στο ραδιόφωνο από το μακαρίτη τον Γιάννη Καλαμίτση στις «πρωινές χειρηλασίες» του. Δεν ξέρω ούτε σκηνοθέτη, ούτε πρωταγωνιστές, ούτε φυσικά τίτλο, ούτε έτος παραγωγής αλλά σίγουρα είναι παλιότερη του 2001-2002, γιατί κάπου εκεί τοποθετώ χρονικά την εκπομπή που αποτέλεσε το έναυσμα για την αναζήτησή μου.
    Το στόρι λοιπόν, από όσο θυμάμαι, έχει πάνω κάτω ως εξής:

    Ένας τύπος τα πίνει σε μια μπυραρία όταν τον πλησιάζει μία «μάγισσα» (τσιγγάνα 😉 ζητώντας να του πει τη μοίρα. Αυτός προσπαθεί να τη διώξει και την ειρωνεύεται λέγοντάς της ότι κανείς δε μπορεί να προβλέψει το μέλλον, ότι όλα αυτά είναι βλακείες κλπ. Τότε η μάγισσα πεισμωμένη του αναγγέλει τρεις «προφητείες» και τον προκαλεί να διαπιστώσει εάν θα επαληθευτούν ή όχι. Οι τρεις προφητείες είναι οι εξής:
    1. Όταν βγεις από αυτό το μαγαζί θα βρέχει καταρρακτωδώς
    2. Στον αυριανό αγώνα μπάσκετ που έχεις ποντάρει ένα σωρό λεφτά στο μεγάλο φαβορί, θα κερδίσει το αουτσάιντερ.
    3. Σε μία βδομάδα από σήμερα θα πεθάνεις.
    Η μάγισσα φεύγει και ο νεαρός συνεχίζει το ποτό χωρίς να ανησυχεί ιδιαίτερα: Η μέρα έξω είναι ηλιόλουστη και δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα βροχής, η ομάδα στην οποία έχει ποντάρει είναι τόσο ακλόνητο φαβορί που δεν υπάρχει περίπτωση να χάσει ούτε μία στο εκατομμύριο και τέλος, είναι πολύ νέος για να φοβάται το θάνατο και την πιθανότητα να πεθάνει σύντομα.
    Όταν μετά από λίγη ώρα βγαίνει από το μπαρ και διαπιστώνει ότι βρέχει «με το τουλούμι» δέχεται το πρώτο σοκ. Την επόμενη μέρα είναι ξανά στο ίδιο μαγαζί και παρακολουθεί με αγωνία τον αγώνα μπάσκετ. Λίγα λεπτά πριν από τη λήξη, η ομάδα του έχει πάρει ένα ασφαλές προβάδισμα, εγκαταλείπει το μαγαζί ανακουφισμένος και αποφασίζει να πάει για ύπνο. Το άλλο πρωί ανοίγει την τηλεόραση και βλέπει ότι το αουτσάιντερ του χθεσινού αγώνα κέρδισε τελικά, κάνοντας μία απίστευτη ανατροπή στα τελευταία λεπτά!
    Τότε αρχίζουν πραγματικά να τον ζώνουν τα φίδια και περνάει μία εβδομάδα απίστευτης αγωνίας, περιμένοντας την εκπλήρωση και της τρίτης προφητείας… Αρχίζει να φοβάται και τη σκιά του, ακυρώνει ραντεβού, κλείνεται στο σπίτι, αποφεύγει να κάνει πράγματα που θεωρεί επικίνδυνα και γενικά κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει το μοιραίο…

    Ζητώ συγγνώμη για το …σεντόνι και παρακαλώ θερμά όποιον σχολιογράφο ξέρει για ποιά ταινία μιλάω να μου απαντήσει μέσω του ιστολογίου.

  43. Γς said

    Πες μας τουλάχιστον τι έγινε.
    Πέθανε;

  44. Γς said

    Α, λες για τη ταινία που ένας τύπος ήταν σε ένα μπαρ και μπήκε μια τσιγγάνα και επειδή δεν πίστευε στη μοίρα ο τύπος του είπε ότι θα ωρέξει κι ότι θα χάσει η ομάδα του και ότι θα πεθάνε και ο ίδιος;
    Γι αυτήν λές.
    Ιδέα δεν έχω

  45. marulaki said

    Διαβάζω το άρθρο και προσπαθώ να θυμηθώ πού έχω ξανακούσει αυτό το επίθετο. Μα ο θαυμάσιος πραγματικά, Ρεμ Κούλχαας.

  46. physicist said

    #28. — Έχει πολύ κεφάλια μέσα, που να πάρει, αλλά μία τόσο επιτρέπεται Σαραντάκος. 😉

    #31. — Γεια σου και σένα, Νίκο!

  47. Νέο Kid Στο Block said

    Αλέξη, μήπως είναι αυτή;
    http://www.imdb.com/title/tt0282687/

  48. physicist said

    #46(α). — επιτρέπεται επιβάλλεται.

  49. Alexis said

    #43: Δεν ξέρω, ο Καλαμίτσης νομίζω πως δεν φανέρωσε το τέλος…
    #47: Kid, μάλλον όχι, αλλά πάλι δεν ξέρω, θα το δω…

  50. Γς said

    49:
    >Δεν ξέρω, ο Καλαμίτσης νομίζω πως δεν φανέρωσε το τέλος…

    Κρίμα. Πήρε το μυστικό μαζί του…
    😦

  51. BLOG_OTI_NANAI said

    Πίσω από τις ορθογραφίες όμως, υπάρχει ένα… δράμα, που δείχνει την αγωνία της «Λειψίας» να επιβιώσει, την ώρα που η «Λιψία» πάει να την καταπνίξει, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται και οι δύο ορθογραφίες μέσα στον ίδιο πίνακα, σε απόσταση 2 εκατοστών και δίπλα-δίπλα η μία στην άλλη!

    «Οι χρόνοι της Ιστορίας. Για μια ιστορία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας», ΙΑΕΝ-ΓΓΝΓ, αρ. 33, ΚΝΕ-ΕΙΕ, Αθήνα 1998, σ. 61

    (Εξώφυλλο από το http://www.iaen.gr).

  52. diama4 said

    H ταινία:
    http://kickass.to/michael-kohlhaas-2013-brrip-x264-horizon-t8709655.html

    υπότιτλοι:
    http://www.small-industry.com/download-sb1da6d004f.html

  53. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    35-38-41: Ο φίλος κάνει λάθος, δηλ. η λατινική ονομασία είναι μεταγενέστερη από τους Ρωμαίους. Λατινικά χρησιμοποιούσαν στη Δύση συνεχώς.

    51: Καλό εύρημα!

  54. Λ said

    22. Η Αγγελική Σμυρλή στο βιβλίο της «Αναφορά στον Νικόλαο Θησέα» περιγράφει τη μετατροπή εκσκαφέα σε άρμα οταν άρχισαν οι φασαρίες με τους Τουρκοκύπριους το 63 και περιγράφει μάλιστα επιχειρήσεις στις οποίες έλαβε μέρος το εν λόγω «τεθωρακισμένο». Δεν ξέρω αν αυτό έγινε στην πραγματικότητα.

  55. Earion said

    Για το όνομα και την ταινία μιλούσαμε από προχτές στη Λεξιλογία.

  56. #55 Παρόλο που απογοητεύτηκα λίγο από την κακή υποδοχή της ταινίας, με πείσατε να πάω να τη δω. Είναι που μου αρέσει τρομερά και ο Μίκελσεν. Στο Κυνήγι και στο Hannibal απλά κεντάει και περιμένω απ’ αυτόν καλύτερα πράματα στο μέλλον.

  57. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    55: Σωστά!

  58. 40: Αν με το πρώτο συνθετικό Kohl– όντως εννοείται το λάχανο, τότε το δεύτερο –hase «λαγός» συνεκδοχικά έχει τη σημασία του Gärtner «κηπουρός», οπότε το επώνυμο αποτελεί χιουμοριστική αναφορά στην επαγγελματική δραστηριότητα του λαχανοκηπουρού (όπως φερ’ ειπείν το Wetterfrosch για τον μετεωρολόγο). Σύμφωνα, ωστόσο, με μιαν άλλην εκδοχή το επώνυμο ανάγεται στο μεσαιωνικό kolhase «ακρίδα» με τη μεταφορική σημασία «ζωηρός, αεικίνητος νέος».

  59. Γς said

    55:
    Το είδα.
    Γράφει κάποιος εκεί¨
    «Ενα νήμα την ημέρα την ανία κάνει πέρα»

    Και την άνοια θα έλεγα…

  60. Την ταινία δεν την έχω δει, ούτε του Σλέντορφ, θα τις κατεβάσω κάποια στιγμή.

    Αυτό όμως που θεωρώ Ευαγγέλιο(και υποθέτω όχι μόνο εγώ) είναι το μικρό δοκίμιο του Φον Κλάιστ για τις Μαριονέτες και συνιστώ σε όσους δεν το έχουν διαβάσει να το διαβάσουν και σε όσους το έχουν διαβάσει να το ξαναδιαβάσουν. Είχε κυκλοφορήσει από την Άγρα.

    Η πεμπτουσία όχι μόνο του θεάτρου αλλά και της Τέχνης και της αισθητικής βρίσκεται σ’ αυτό το βιβλιαράκι.

  61. Left said

    @42 Η ταινία (ή η ταινία με το – σχεδόν – όμοιο σενάριο) είναι αυτή που αναφέρει ο @47.

  62. Νέο Kid Στο Block said

    Ein Bleikamm schwerzt die Haare,
    doch jüngt er nicht die Jahre:
    das Alter kan er lügen,
    hilft aber nicht zum wiegen

  63. munich said

    @33
    Τι παράξενο, και μένα τις προάλλες μου έλεγε γνωστός μου στο τηλέφωνο ότι «καφετζούδες» έχει και σε μια καφετέρια στο κέντρο στο Περιστέρι, παίνρουν 15 ευρώ και θεωρείται και καλή τιμή! Και μου είπε ότι το μέρος είναι γεμάτο από γυναίκες-πελάτισσες!
    Δηλαδή… πόσο ποιο κάτω πια!

  64. attikanet said

    Η απόδοση ξένων ονομασιών στα Ελληνικά, έχει προκύψει με μία, ας πούμε, ελληνοποίηση, που σε κάποιες περιπτώσεις άντεξε στο χρόνο, σε άλλες όχι, οπότε επιστρέψαμε στην ξένη λέξη. Π.χ. κανείς δεν αποκαλεί πλέον το Άμστερνταμ …Αμστελόδαμον. Όμως το Βερολίνο παρέμεινε και παγιώθηκε.
    Άλλες φορές η απόδοση έγινε με ορθογραφία που προσομοίαζε με αυτή της ξένης λέξης συν ελληνική κατάληξη, αν αυτό ήταν δυνατό. Π.χ. γράφουμε Λυών ή Λυόν από Lyon, Νυρεμβέργη από Nürnberg, Κάννες από Cannes, Λειψία από Leipzig.
    Και τελικά γιατί να αλλάξουμε μια παγιωμένη η ορθογραφία, εφόσον δεν υπάρχει κανόνας απόδοσης στα ελληνικά; Μοιάζει σαν να αφαιρούμε κάτι από τις μνήμες που κουβαλάει η συγκεκριμένη ονομασία. Τώρα, για τον αν η Λειψία παραπέμπει σε κάτι λειψό, έ, κομματάκι δύσκολο, αφού εκτός των άλλων έρχεται στο νου το ονομαστό Πανεπιστήμιο, από το οποίο αποφοίτησαν και επιφανείς Έλληνες του 19ου και του 20ού αιώνα…

  65. Λ said

    Επίσης λέμε Γαλλία και όχι Φρανς ή Φραγκιά

  66. spyroszer said

    Μπήκα και εγώ στην πρίζα να δω την ταινία. Μ’ αρέσει και εμένα ο Μίκελσεν.

    Ο Κόλχαας, σύμφωνα με το βιβλίο, πήγαινε να πουλήσει τ’ άλογά του στην εμποροπανήγυρη της Λειψίας. Η εμποροπανήγυρη της Λειψίας, μαζί με αυτήν της Φρανκφούρτης και κάποιες άλλες, τον 18ο αιώνα εξελίχθηκε σε μια απ’ τις μεγαλύτερες της Ευρώπης και συνέρρεαν εκεί από κάθε μέρος έμποροι να πουλήσουν την πραμάτειά τους. Υπάρχουν αναφορές για καραβάνια που ξεκινούσαν απ’ τον ελληνικό χώρο με προορισμό το πανηγύρι της Λειψίας.
    Ο Γκαίτε περιγράφει στην αυτοβιογραφία του την εμποροπανήγυρη αυτή, που είχε πάει σε ηλικία 16 ετών, το 1765, και λέει μάλιστα του είχαν κάνει εντύπωση οι Έλληνες έμποροι.

  67. Alexis said

    #61: Ευχαριστώ, θα δω την ταινία και θα …δούμε 🙂

  68. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Όχι μόνο να δείτε την ταινία, να διαβάσει και κανείς το βιβλίο, αξίζει!

  69. Λ said

    “…η μανιακή επιδίωξη της δικαιοσύνης είναι θέμα πολύ μοντέρνο, όπως πολύ μοντέρνο είναι και το στυλ του συγγραφέα, π.χ. δεν έχει καθόλου περιγραφές τοπίων.”

    Όμως o von Kleist θεωρείται ένας από τους ρομαντικούς έτσι δε είναι;

  70. munich said

    Ντάξει παιδιά, πιο αργή και από την καθυστέρηση λέμε…
    όποιος είναι ερωτευμένος με τον Μικελσεν όμως δεν θα χάσει, ούτε ένα πλάνο δεν περνάει χωρίς την αρχοντοκορμοστασιά του.
    Πρέπει να διαβάσω το βιβλίο καλύτερα (πιο γρήγορα θα περάσει η ώρα)

  71. sarant said

    69: Ναι, παρόλ’ αυτά.

  72. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Η «Λιψία» μου φαίνεται εμένα λειψή 🙂

  73. gregan said

    Γιατί έχω την εντύπωση ότι προφέρεται – τονίζεται Μιχαέλ στα γερμανικά (κάπως έτσι το ακούω και από το Φορβο);

  74. Ηλεφούφουτος said

    Με καθυστέρηση να πω κι εγώ ότι την ταινία αξίζει να τη δει κανείς.
    Είναι καλογυρισμένη, φτιάχνει ατμόσφαιρα εποχής και τέλος πάντων εκπλήσσομαι που την έθαψαν οι κριτικοί – εδω περνάνε άλλα κι άλλα.

    Βέβαια, βρήκα κι εγώ ελαττώματα. Επειδή ακολουθεί μια μανιέρα, να την πω αγγελοπουλική, μια ταινία της μιάμισης ώρας έχει διάρκεια δύο ωρών. Και δεν πιστεύω ότι κέρδιζε τίποτε από τούτο. Το στόρι ήταν έτσι κι αλλιώς πολύ συγκεκριμένο.
    Επίσης υπήρχαν φορές που δεν καταλάβαινα ποιος συγκρουόταν με ποιον (λάθος του σκηνοθέτη, έπρεπε να τους φορά φανέλες με τα χρώματα της ομάδας).
    Συμφωνώ και για τον πρωταγωνιστή ότι πέρα από την αρχοντοκορμοστασιά του και τη σκανδιναβική του κατατομή( για να τονίζεται ότι είναι «ανδρας με αρχές») δεν έδειξε πολλά άλλα.

    Παρ όλα αυτά δεν το μετάνιωσα που την είδα, γιατί κάθε σκηνή ήταν καλά φτιαγμένη και με ατμόσφαιρα.
    Από κει και πέρα, υπάρχει κι ο Αστραπόγιαννος 🙂

  75. fileasphogg said

    5, 32, 66 και λοιποι φανς του Mads
    Δυστυχώς η αφίσα μεταγράφει και αυτό το όνομα λάθος:
    Στα δανέζικα το ‘a’ γίνεται τις περισσότερες φορές ‘έη’ ενώ το d και το g μετά απο φωνήεντα είναι άφωνα*. Έτσι η μέρα είναι dag (ντέη, όπως στα αγγλικά) και ο Mads είναι ‘Μέης’.

    *Γνώσεις που αποκτά κανεις μετά από πολλές σαιζόν Borgen, Forbrydelsen και Riget. :p

  76. sarant said

    75: Ευχαριστούμε για το δανέζικο!

  77. munich said

    @74
    και να ρωτήσω μήπως καταλάβατε γιατί ενώ μιλάνε γαλλικά σε όλη την ταινία και καμία αναφορά δε γίνεται ότι ο τύπος είναι απ’ αλλού ξαφνικά λίγο πριν το τέλος ανταλλασσει δυο τρεις φράσεις στα γερμανικά με τον παπά του;
    το μόνο που μου άρεσε εήταν η σκηνή κατά την οποία ο παπάς-Λούθηρος έπεισε τον κολάζ να κατατέθεσει τα όπλα και να μην πολυενοχλεί τους ισχυρούς που με τόσο κόπο και γλύψειμο είχε προσεγγίσει ο ίδιος. Ο ανασχετικός ρόλος της εκκλησίας σε κάθε επανάστσαη. Φαντάζομαι στο βιβλίο θα ήταν πιο δυνατή.

  78. sarant said

    77: Αν δεν κάνω λάθος, ο Κολάς της ταινίας είναι γερμανικής καταγωγής, αλλά η δράση έχει μεταφερθεί στην κεντρική Γαλλία -και ο Λούθηρος του βιβλίου έχει γίνει ένας ανώνυμος θεολόγος.

  79. munich said

    αυτά τα λέτε εσείς που έχετε διαβάσει το βιβλίο. Ο έρμος ο σινεφιλ όμως δεν έχει ιδέα γιατί ο γαλλόφωνος πρωταγωνιστής και ο γαλλόφωνος παπάς του αρχίζουν ξαφνικά να μιλάνε για δευτερολεπτα στα γερμανικά!

    και ναι είναι ένας ανώνυμος θεολόγος που έχει γράψει μια Βιβλο, έγραψα Λούθηρος για να καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας.
    Τέλος πάντων αν και παρακολουθώ ευρωπαικό και ανεξάρτητο σινεμα η ταινία δεν μου έδωσε να καταλάβω τον αγώνα του τύπου για δικαιοσύνη. Δεν μπορώ να βαπτίσω τη νοοτροπία «τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται» υψηλή τέχνη. Μου άρεσε η σχέση παιδιού-πατέρα ειδικά στο τέλος.
    Εκτός και προϋπόθεση για την παρακολούθηση ήταν να διαβάσουμε το βιβλίο

  80. Ηλεφούφουτος said

    Όταν άρχισαν τα Γερμανικά η πρώτη μου σκέψη ήταν πως μπλέχτηκαν τα audio tracks (συμππαραγωγή ήταν άρα λογικό να υπάρχει εξαρχής και μια γερμανόφωνη εκδοχή) αλλά τα χείλια τους κινούνταν κι αυτά γερμανικά, αν δεν απατώμαι.
    Επίσης, μία κακιά σκέψη που έκανα ήταν πως η γενική βουβαμάρα επικρατούσε στην ταινία για να μην πολυμιλάει ο πρωταγωνιστής με το δανέζικο αξάν (δεν τον είχαν ντουμπλάρει).

  81. gregan said

    75 # «Μας» ή «Μες» θα έλεγα ότι προφέρεται το Mads, κι αυτό ανάλογα αν το προφέρουν στην ευρύτερη περιοχή της Κοπεγχάγης ή στη Γύλαντ (Γιουτλάνδη). Και σίγουρα το /d/ είναι εντελώς άφωνο.

  82. χαρη said

    εγώ είμαι απλώς τής άποψης ότι ο κινηματογράφος καταστρέφει τα βιβλία

    (πολύ φοβάμαι ότι όσοι γνωρίσουν τον κλάϊστ από την ταινία θα νομίζουν ότι έγραψε κάνα γουέστερν 😦 )

    πάντως η κυρία που πήρε τη συνέντευξη ή δεν ήξερε καθόλου τον κλάϊστ, ή δεν ήξερε καθόλου τόν μίχαελ κόλχαας, γιατί αλλιώς έστω και μια φορά θα ανέφερε τον σωστό τίτλο τού έργου (όπως έχει καθιερωθεί στα ελληνικά, από τη μετάφραση τουλάχιστον τού βιβλίου στην «ερατώ»)

    ο κάφκατη μία από τις δύο περιπτώσεις που διάβασε δημόσια λογοτεχνία, την αφιέρωσε στον μίχαελ κολχάας

    κατά τ’ άλλα, δεν νομίζω ότι ξεμπερδεύουμε με τον κλάϊστ κατατάσσοντάς τον κάπου (στους «ρομαντικούς», π.χ. (69)) (όπως δεν θα κατατάσσαμε εύκολα και τον σαίξπηρ ή τον σοφοκλή – οι πολύ μεγάλοι δεν μπαίνουν σε κουτάκια)

    Ιάκωβε (60) : πολύ σωστά γα τις «μαριονέτες» αλλά μην ξεχνάμε ότι όλο το έργο τού κλάϊστ αναλύει την αισθητική, ουσιαστικά 🙂

  83. munich said

    Για τους γερμανομαθείς, βρήκα το ebook διατίθεται δωρεάν στο http://www.gutenberg.org/

  84. sarant said

    Γεια σου Χάρη!

  85. χαρη said

    Νίκο άργησα αλλά ήρθα (τι να κάνουμε, εγώ είδα τη «φευγαλέα» δημοσίευση και μετά «έφυγα» εγώ 🙂 )

    munich 83 : ναι, ο gutenberg αυτός είναι γενικά θησαυρός

  86. fileasphogg said

    @81: Ναι τώρα που το ξαναακούω, η απόδωση του Mads ως ‘Μες’ η έστω ‘Μέες’ είναι ορθότερη. Όσο για το Jylland και την Κοπεγχάγη, ας μείνουμε καλύτερα στην Κοπεγχάγη γιατί αλλιώς θα μπλέξουμε :p.

  87. Λ said

    82δ: Δυστυχώς δεν διάβασα Κλάιστ και δεν έχω άποψη. Αν εξαιρέσουμε την χαμένη τιμή της Καταρίνας Μπλουμ, τη Γερμανική λογοτεχνία τη γνώρισα από τα Lieder, την όπερα και το θέατρο.

    Απλά είχα διαβάσει πριν καμιά 25αριά χρόνια για τον Κλάιστ και είπα να ρωτήσω.

    http://www.amazon.com/Romantic-Affinities-Portraits-Age-1780-1830/dp/1844134210

  88. χαρη said

    Λ ο κλάϊστ έχει γράψει και θέατρο

    δες ας πούμε :

    http://karditsalive.blogspot.gr/2010/03/blog-post_723.html

    http://www.ntng.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=2&production=4337

    (με τον μπέλ πάντως, καμία σχέση 🙂 )

  89. negropontero said

    Καλημέρα. Παρατηρώ πως το επώνυμο του σκηνοθέτη είναι για την ακρίβεια: «des P-a-llières», ήτοι: «ντε Παλιέρ», οπότε σωστά το μεταγράφουν στην αφίσα. Αν ήταν «des P-ai-llières» , τότε η πιο κοντινή απόδοση θα ήταν: «ντε Παϊγιέρ». Για τη μεταγραφή «ντε Παγιέρ» θα περίμενε κανείς κάτι σαν «de Payeres». Έχετε δίκιο γενικότερα για τη Seven, καθώς η μεταγραφή ξένων ονομάτων, καθώς και η απόδοση τίτλων ταινιών είναι μια πολύ πονεμένη ιστορία!.. Μπονζούγ α του!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: