Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Παραλήρημα, μια λέξη της μόδας

Posted by sarant στο 2 Μαΐου, 2014


Ή τουλάχιστον, αυτή είναι η εντύπωσή μου, που μπορεί να είναι και λαθεμένη: νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί πολύ η χρήση της λέξης «παραλήρημα», με τη μεταφορική της σημασία, στην πολιτική αντιπαράθεση. Βέβαια, παρά τις προόδους της υπολογιστικής γλωσσολογίας, αμφιβάλλω αν υπάρχει, ακόμα και για τα αγγλικά, κάποιο εργαλείο που να καταγράφει τις συχνότητες των λέξεων στα σώματα κειμένων και να μας δείχνει χρόνο με το χρόνο ποιες λέξεις σημειώνουν αισθητή αύξηση στη συχνότητα χρήσης τους -κι αν υπάρχει τέτοιο θαυματουργό εργαλείο για τα αγγλικά, μάλλον δεν θα υπάρχει για τα ελληνικά, οπότε ο καθένας βασίζεται στην, αναγκαστικά αποσπασματική, εποπτεία που έχει στο γλωσσικό τοπίο και στην υποκειμενική του κρίση.

Πάντως, το παραλήρημα το ακούω όλο και συχνότερα, για χαρακτηρισμό των δηλώσεων ή των απόψεων κάποιου δημόσιου προσώπου. Για παράδειγμα, και μένοντας στην τελευταία εβδομάδα, βρίσκω από το γκουγκλ ότι «παραλήρημα» χαρακτηρίστηκαν: η συνομιλία του ιδιοκτήτη των Κλίπερς στην οποία εξέφρασε ρατσιστικές απόψεις· οι δηλώσεις Βγενόπουλου σε κυπριακό κανάλι («νέο παραλήρημα Βγενόπουλου«)· τα όσα είπε ο Παναγιώταρος στη Βουλή («νέο ρατσιστικό παραλήρημα Παναγιώταρου«)· οι δηλώσεις άλλων χρυσαβγιτών («παραλήρημα ύβρεων και απειλών κατά της κυβέρνησης και των πολιτικών κομμάτων«)· μια τοποθέτηση του δημάρχου Πειραιώς κατά των αδέσποτων ζώων («αντιφιλοζωικό παραλήρημα από τον Βασίλη Μιχαλολιάκο«)· όσα είπε ο Ευ. Βενιζέλος στη διακαναλική του συνέντευξη («Παραλήρημα Βενιζέλου που μίλησε για διάλυση της ΝΔ«)· η ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου («Οικουμενιστικό παραλήρημα από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο«)· η επιστολή ενός πολιτευτή προς υποψήφιο δήμαρχο της Κορίνθου («Ο Πέτρος σε ανεπανάληπτο πολιτικό παραλήρημα«)· ένα άρθρο της Αυγής που ασκούσε κριτική στο ΚΚΕ («Παραλήρημα…«)· το ξέσπασμα του Λιάγκα στην τηλεόραση («Παραλήρημα Λιάγκα«)· οι εναντίον της Ρωσίας δηλώσεις του πρωθυπουργού της Ουκρανίας («Παραλήρημα Γιατσενιούκ«)· ένα σχόλιο του ΣΥΡΙΖΑ για την ομιλία του πρωθυπουργού, σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο («Το παρατεταμένο παραλήρημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν πείθει πλέον κανένα«)· δηλώσεις του προέδρου του ΠΑΟΚ («Παραλήρημα Σαββίδη«).

Δεκατρείς περιπτώσεις μέσα σε μια βδομάδα, και δεν αποκλείεται να είναι κι άλλες που να μου ξέφυγαν, ενώ δεν υπολόγισα τις άλλες σημασίες της λέξης «παραλήρημα» όπως π.χ. τη σημασία του ακράτητου ενθουσιασμού («Ο Σάκης βγήκε στη σκηνή και προκάλεσε παραλήρημα»), ούτε τις επαναληπτικές χρήσεις (η συνομιλία του ρατσιστή προέδρου των Κλίπερς χαρακτηρίστηκε παραλήρημα από πολλές πηγές, όχι μόνο απο μία). Κι όπως βλέπετε, η λέξη χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει σχεδόν τα πάντα, από όντως ασυνάρτητα ξεσπάσματα μέχρι νηφάλιες τοποθετήσεις, ακόμα και του Πατριάρχη! Επίσης, ο χαρακτηρισμός «παραλήρημα» εκτοξεύεται περίπου από τους πάντες εναντίον των πάντων, αφού έτσι έχουν χαρακτηριστεί κόμματα και πρόσωπα από όλο το πολιτικό φάσμα αλλά και εκτός πολιτικής. Για να μην παρεξηγηθώ, απλώς καταγράφω περιπτώσεις: ούτε θεωρώ βάσιμους τους χαρακτηρισμούς, ούτε τους αποδοκιμάζω. Η καταγραφή άλλο σκοπό έχει, ή μάλλον δύο σκοπούς: α) να αποδείξει ότι ο όρος «παραλήρημα» χρησιμοποιείται συχνά, πράγμα που νομίζω αποδείχτηκε, και β) ότι χρησιμοποιείται όχι ακριβώς με την κυριολεκτική του σημασία.

Αλλά ποια είναι η κυριολεκτική του σημασία; Ίσως έπρεπε από εκεί να ξεκινήσω, αλλά καμιά φορά το άρθρο σε παίρνει από το χέρι και σε πάει. Σύμφωνα με το ΛΚΝ, παραλήρημα είναι: 1. λόγια ασυνάρτητα και χωρίς νόημα, που αποτελούν σύμπτωμα διανοητικής σύγχυσης σε ορισμένες οργανικές ή ψυχικές παθήσεις, παραμιλητό: Ψηνόταν από τον πυρετό και είχε ~. || Tρομώδες ~, οξύ παραλήρημα που εμφανίζεται σε αλκοολικούς και συνοδεύεται από σπασμούς κτλ.· (πρβ. ντελίριο). 2. ακατάσχετη φλυαρία, πολυλογία: Tον έπιασε ένα ρητορικό ~. 3. (μτφ.) ασυγκράτητος, υστερικός (συχνά ομαδικός) ενθουσιασμός, παροξυσμός: ~ χαράς. H είδηση ξεσήκωσε ένα ~ ενθουσιασμού. Ερωτικό ~.

Καμιά από τις τρεις σημασίες δεν αντιστοιχεί στις περιπτώσεις που επισήμανα στη δεύτερη παράγραφο του άρθρου. Το λεξικό του Μπαμπινιώτη, πλάι σ’ αυτές τις τρεις, δίνει και μιαν ακόμα σημασία: (μτφ.-κακόσ.) Ο λόγος που χαρακτηρίζεται από έλλειψη ειρμού και τυφλό πάθος, κυρίως από φανατισμό εθνικιστικό ~. Πρόκειται ακριβώς για τη σημασία που μας ενδιαφέρει. Με αυτή τη σημασία χρησιμοποιείται ο χαρακτηρισμός «παραλήρημα», αλλά βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι πάντοτε χρησιμοποιείται δικαιολογημένα. Αν, όπως υποστηρίζω, έχει γίνει της μόδας, επόμενο είναι πολλές φορές να χρησιμοποιείται καταχρηστικά, κάποτε με αυτοματισμό -για παράδειγμα, τον τελευταίο καιρό ο κ. Κεδίκογλου χρησιμοποιεί περίπου δυο φορές το μήνα τη λέξη «παραλήρημα» για να χαρακτηρίσει τοποθετήσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή του αρχηγού της.

Το παραλήρημα είναι ελληνιστική λέξη, που σήμαινε «ανόητη φλυαρία, μωρολογία» και την επανέφεραν σε χρήση οι λόγιοι για να αποδώσουν το γαλλικό délire, με την ψυχιατρική σημασία του όρου. Άλλωστε, delirium tremens, που το γράφουμε και ελληνικά, ντελίριουμ τρέμενς, είναι στα επιστημονικά λατινικά το ‘τρομώδες παραλήρημα’, ενώ πολύ συχνά χρησιμοποιούμε και τον λατινογενή όρο και μιλάμε για «ντελίριο», είτε κυριολεκτικά είτε με τη σημασία του υστερικού ενθουσιασμού -αλλά και με τη μεταφορική σημασία του φανατικού λόγου, π.χ. «ρατσιστικό ντελίριο». Σωστά σημειώνει το ΛΚΝ ότι θα ήταν ακριβέστερο να είχε προτιμηθεί η ελληνιστική λέξη παραλήρησις, που σήμαινε ακριβώς το ντελίριο, αλλά η πορεία της γλώσσας δεν είναι προσχεδιασμένη με τον κανόνα και τον διαβήτη.

Το παραλήρημα προέρχεται από το αρχαίο ρήμα «παραληρώ», φλυαρώ χωρίς νόημα. Για παράδειγμα, στους Ιππείς του Αριστοφάνη, όπου λέγεται για τον Κρατίνο, παλαίμαχο πια κωμωδιογράφο «νυνί δ’υμείς αυτόν ορώντες παραληρούντα ουκ ελεείτε», δηλαδή «τώρα στάλα σπλαχνιά δεν αισθάνεστ᾽ εσείς, /σαν κοιτάτε ανοστιές ν᾽ αραδιάζει» στην ωραία μετάφραση του Θρ. Σταύρου (άσχετο αν ο τάχα ξοφλημένος Κρατίνος την επόμενη χρονιά πήρε το πρώτο βραβείο με την κωμωδία του Πυτίνη αφήνοντας τον Αριστοφάνη τρίτον και καταϊδρωμένον με τις Νεφέλες). Το «παραληρώ» είναι σύνθετο, που πίσω του βρίσκεται το ληρώ (λέω ανοησίες) και ο λήρος, τα ανόητα λόγια, οι ανοησίες, οι μωρολογίες, λέξη που τη χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι και σαν επιφώνημα: Λήρος! (Ληρόκριτο είχε αποκαλέσει ο Επίκουρος τον Δημόκριτο!)

Θυμάμαι κάποτε έναν φίλο, πολύ διαβασμένο άνθρωπο ιδίως στον κλάδο του, που είχε σχηματίσει την ιδέα ότι το παραλήρημα και ο λήρος προέρχονται από τον… Ληρ. Όχι τον σαιξπηρικό βασιλιά Ληρ, αλλά τον ποιητή Έντουαρντ Ληρ (1812-1888), μέγιστο λιμερικογράφο -αλλά στα λιμερίκια, που άρεσαν πολύ στον φίλο μου εκείνον, έχουμε αφιερώσει ειδική σελίδα. Δεν είναι τόσο εξωφρενική η παρανόηση του φίλου μου, αφού το λογοτεχνικό είδος που καλλιέργησε ο Ληρ χαρακτηρίζεται literary nonsense, και το πρώτο βιβλίο του με λιμερίκια είχε τίτλο A book of nonsense, αλλά βέβαια πρόκειται για σύμπτωση -που παρέσυρε τον φίλο μου σε… αντιπορτοκαλισμό, αν μπορούμε να βαφτίσουμε έτσι την εσφαλμένη απόδοση ξένης ετυμολογίας σε έναν ελληνογενή όρο.

Πάντως, ο λήρος και οι σχετικές λέξεις προσφέρονται και για άλλα λογοπαίγνια, πέρα από το αρχαίο του Επίκουρου. Έτσι, θα μπορούσαμε π.χ. να πούμε ότι πέρα από τους λυρικούς ποιητές υπάρχουν και οι «ληρικοί ποιητές» (εκείνοι που γράφουν ανοησίες), αλλά και οι «λιρικοί ποιητές» (εκείνοι που πληρώνονται αδρά για να γράψουν), ίσως μάλιστα και οι «λειρικοί» (που κοκορεύονται, σαν να έχουν λειρί). Πολλά υπόσχεται επίσης και η σύνδεση του παραλή με το παραλήρημα (το ρήμα ενός παραλή; )

Όσο για τον χαρακτηρισμό ‘παραλήρημα’, με τη σημασία τη μεταφορική, υποθέτω ότι η τόση δημοτικότητά του οφείλεται στο ότι πετυχαίνει μ’ ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια, αφού υποβάλλει την ιδέα ότι ο αντίπαλός μας δεν κάνει απλώς λάθος, δεν λέει μόνο ανοησίες αλλά και έχει ανάγκη ψυχιατρικής παρακολούθησης. Δεν θα με ενοχλούσε να ακουγόταν λιγότερη αυτή η λέξη της μόδας, αλλά δεν τρέφω πολλές ελπίδες.

 

 

 

 

Advertisements

121 Σχόλια to “Παραλήρημα, μια λέξη της μόδας”

  1. gbaloglou said

    Επίσης το δημώδες/μεσαιωνικό ληρίζω = σαχλαμαρίζω

  2. Dhmhtrhs said

    Με αυτό το άρθρο θυμήθηκα τη λέξη «κρονόληρος» (γεροξεκούτης) που είχα δει για πρώτη φορά στον «Κίτρινο Φάκελο» του Καραγάτση.

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Καλό, υπάρχει και «λυρίζω» (παίζω λύρα)

    2: Από τον θεό Κρόνο που τον φαντάζονταν γεροξεκούτη!

  4. attikanet said

    Και όμως, η λέξη αυτή αποδίδει τέλεια το χαρακτηρισμό για το δημόσιο λόγο αρκετών, δυστυχώς! Π.χ. πώς αλλιώς να αποκαλέσει κανείς πολλά άρθρα του Φαήλου;

  5. Πάνος με πεζά said

    Αν σημαδέψεις τοκ κόκορα στο κεφάλι, αλλά λίγο δίπλα από το λειρί, υπάρχει και το παραλείριμα ! 🙂

  6. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Κατά την αποσπασματική μου εποπτεία και την υποκειμενική μου κρίση θυμάμαι ότι, οι λέξεις της μόδας καθιερώθηκαν απ’ τα δελτία των καναλιών (στα λεγόμενα σουπεράκια) μετά την είσοδό μας στον μαγικό κόσμο της ιδιωτικής τηλεόρασης και πολύ πριν την ευρεία χρήση τους στο ίντερνετ. Οι αμέσως επόμενοι παραλήπτες της σκυτάλης αυτών των στερεοτυπικών φράσεων ήταν τα περιοδικά τύπου Ciao, Hello, Ok κλπ και τα ταμπλόιντ τύπου Εσπρέσο. Οι λοιπές έντυπες αστικές εφημερίδες -σε γενικές γραμμές- θέλοντας να κρατήσουν μια επίφαση σοβαρότητας απέφευγαν και αποφεύγουν τις λέξεις της μόδας, στο δε ίντερνετ γίνεται χαμός απ’ την κατάχρηση.

  7. gbaloglou said

    3.1 Ναι, και στην Κύπρο ακούγονται — αν κατάλαβα σωστά — και τα δύο («ληρίζω» και «λυρίζω»)!

  8. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Καλημέρα πολὺ καλὸ ἄρθρο καὶ μπράβο γιὰ τὴν παρατηρητικότητά σου. Πάντως στὴν ψυσιατρικὴ ὁ ὅρος παραλήρημα ἔχει ἐπεκταθεῖ καὶ σημαίνει γενικὰ τὴν πίστη κάποιου σὲ μία πραγματικότητα ποὺ δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν ἀλήθεια. Κάποιος ποὺ π.χ ποὺ τοῦ ἔχει καρφωθεῖ ὅτι κάποιος θέλει νὰ τὸν βλάψει, χωρὶς αὐτὸ νὰ εἶναι ἀλήθεια, εἶναι σὲ παραλήρημα. Ἀκόμα κι ἂν δὲν τὸ ἐκφράζει ἀλλὰ τὸ πιστεύει. Ἕνας ποὺ νομίζει ὅτι εἶναι ἀρχηγὸς κόμματος ἢ θρησκευτικὸς γκουροὺ εἶναι σὲ παραλήρημα. Αὐτὸ συγκεκριμένα τὸ λέγαμε delirio coerente (ἴσως συνεπὲς παραλήρημα δὲ μοὔρχεται τώρα καλύτερη λέξη). Ὑπάρχουν πολλὰ εἴδη παραληρήματος, δὲν τὰ θυμᾶμαι νὰ τὰ πῶ ἀναλυτικά, ἄλλα πιὸ ἐμφανῆ κι ἄλλα λιγότερο ἢ καὶ καθόλου.

  9. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    8: Ή συνεκτικό;

    6: Αν και αποσπασματικός και υποκειμενικός, καλά μου φαίνεται να τα λες.

    5: Καλό!

  10. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    9. Μοῦ φαίνεται καλύτερη. Θὰ ρωτήσω ψυχίατρο στὴν πρώτη εὐκαιρία. Ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ χρειαστῶ 🙂

  11. spiral architect said

    @8: Γιατρέ μου, εσύ -λόγω λειτουργήματος και ειδικότητας- αναγνωρίζεις ότι, «Ἕνας ποὺ νομίζει ὅτι εἶναι ἀρχηγὸς κόμματος ἢ θρησκευτικὸς γκουροὺ εἶναι σὲ παραλήρημα» και αφού τον κατηγοριοποιήσεις, του δίνεις την ενδεδειγμένη ιατρική αγωγή. Υπάρχουν όμως άλλοι που τον ακούν και χωρίς ο αρχηγός αυτός να έχει εκφράσει σαφώς τις θέσεις του κόμματός του, θέλουν να τον ψηφίσουν. Οι μέλλοντες, λοιπόν, ψηφοφόροι του πώς αποκαλούνται; 🙄

  12. Αριστείδης Καρατζόγλου said

    @11 άστεγοι Πασόκοι.

  13. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    11. Γι’αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει θεραπεία 🙂

  14. ΠΑΝΟΣ said

    Είχε πει αυτό ο Επίκουρος για τον Δημόκριτο; Ενεός! Θαυμάζω και τούς δύο,έστω για διαφορετικούς λόγους.

  15. spiral architect said

    Παρόμοια λέξη που έγραψε (και συνεχίζει να γράφει) ιστορία: Σάλος.

  16. tsopanakos said

    Διαβάζοντας το άρθρο του νοικοκύρη ο νους μου πήγε σε μεταφραστική μόδα, ειδικά λόγω της επανάληψης του όρου στο (εισαγόμενο) θέμα των Κλίπερς. Όμως κοιτώντας βιαστικά τα αποτελέσματα των μηχανών αναζήτησης παρατήρησα ότι οι λέξεις racist delirium απαντούν μεν σε μερικά άρθρα περί συλλογικού ρατσιστικού παροξυσμού (στη χιτλερική Γερμανία, λ. χ.), κυρίως δε σε σελίδες που αναφέρονται στους χρυσαύγουλους, γραμμένες από Έλληνες ή μεταφρασμένες από τα ελληνικά!
    Επιτέλους ένα ελληνικό τρεντ στο διαδίκτυο 🙂

  17. Καλημέρα,

    Με το παραλή-ρήμα του τέλους του άρθρου, θυμήθηκα ένα δικο μου ραμόνι (ή κάνω λάθος στην ορολογία; ): Νόμιζα (μίκρος, βεβαίως – βεβαίως 😉 ) ότι η λέξη παραδόπιστος εννοούσε τον πιστό στην (λαϊκή) παράδοση.

  18. sarant said

    15: Μπράβο, κι αυτό είναι λέξη της μόδας, κι έχει και ψωμί για άρθρο.

  19. sarant said

    16: Πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση!

  20. Το λατινικό delirium, πάντως, σύμφωνα με τα γερμανικά ετυμολογικά έχει απώτατη προέλευση τη φράση de lira ire «παρεκκλίνω από την αυλακιά (= την ευθεία οδό)». Η λέξη λήρος, ωστόσο, όπως διαπίστωσα ανατρέχοντας στο λεξικό δεν συνδέεται ετυμολογικά με το λατινικό lira. Να ’ναι λοιπόν σύμπτωση η κοινή σημασία του (παρα)ληρώ με το delirare;

  21. sarant said

    20: Πρέπει να είναι άλλη μια σύμπτωση.

  22. Spiridione said

    Να πω και για μια άλλη λέξη κλισέ, την κοσμογονία και τις κοσμογονικές αλλαγές, που είχε και την τιμητική της αυτή την εβδομάδα.
    Ο πρωθυπουργός μας μάλιστα (ή/και τα ΜΜΕ) επιχείρησε εντέχνως να τη συνδυάσει και με την κοσμοσυρροή:
    -Τόνισε δε ότι το 2013 ήταν χρονιά ρεκόρ και πως το 2014 θα σπάσουμε αυτό το ρεκόρ, «η κοσμογονία έχει αρχίσει», ανέφερε ο πρωθυπουργός και απευθυνόμενος στους ανθρώπους του τουρισμού είπε: «Ετοιμαστείτε να υποδεχθείτε περισσότερους από 20 εκατομμύρια τουρίστες».
    http://www.naftemporiki.gr/story/801926/meiosi-tis-forologias-ston-klado-tou-tourismou-proaniggeile-o-prothupourgos

  23. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    11 – Aπο την αρχαιότητα μέχρι τώρα, ηλίθιοι αποκαλούνται. Υπάρχουν βέβαια και οι πανηλίθιοι, αυτοί που ουσιαστικά αποφασίζουν ποιό κόμμα θα κυβερνήσει, γνωστοί και ώς αναποφάσιστοι.

  24. Ιάκωβος said

    Θυμάμαι το παραλήρημα μεγαλείου. Όταν ο ασθενής νοιώθει άνευ λόγου να τον κατακλύζουν υψηλά συναισθήματα , ή οταν ο ίδιος πιστεύει οτι είναι μεγάλος ηγέτης η διανοητής. Εννοείται, χωρίς να είναι. Γιατί σύμφωνα με τα παλιά γκράφιτι (μετάφραση;) Ο Ναπολέων ήταν ένας τρελός που νόμιζε πως ήταν ο Ναπολέων.Ένα είδος
    Παθολογικής μεγαλομανίας. Folie des grandeur.
    Μ’ αυτόν τον τίτλο υπήρχε και μια παλιά ταινία με Ντε Φινές και Υβ Μοντάν με σενάριο βασισμένο στον Ρουί Μπλας.

    Επίσης παραλήρημα καταδίωξης.

  25. LandS said

    #14 «Ληρόκριτο είχε αποκαλέσει ο Επίκουρος τον Δημόκριτο»

    Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και μεταξύ των Κοραή και Κοδρικά. Ο δεύτερος πρόσθεσε ένα «π» στο όνομα του πρώτου, και ο πρώτος άλλαξε με «π» το «δ» στο όνομα του δεύτερου.
    Αυτό το έχω ακούσει από σοβαρό Φιλόλογο. Εγώ δεν ασχολούμαι με μικρότητες μεγάλων.

  26. Έχω αναφερθή και παλαιότερα: τελευταίως, παρατηρώ ότι ακούγεται και γράφεται συχνά τό επίθετο «παραληρητικός, -ή, -ό» αντί τού συνήθους (και ορθοτέρου, κατ’ εμέ) «παραληρηματικός, -ή, -ό». Ποία η γνώμη σας επ’ αυτών;

  27. sarant said

    26: Συχνότερο είναι το παραληρηματικός, κι εγώ αυτό χρησιμοποιώ. Το παραληρητικός είναι καθαρευουσιάνικο.

  28. Μιχάλης Ρουμελιώτης said

    Φοβάμαι ότι, στόν πολιτικό (ή πολιτικάντικο, αν προτιμάτε) και δημοσιογραφικό λόγο, και να μειωθεί η χρήση τού «παραληρήματος», κάτι παρόμοια κούφιο θα τό αντικαταστήσει.

    Νομίζω πως δεν είναι ολωσδιόλου άσχετο εδώ, ένα από τά αγαπημένα μου κείμενα για τή γλώσσα, τό «Politics and the English language», τού Όργουελ, σύμφωνα με τόν οποίον, «prose consists less and less of words chosen for the sake of their meaning, and more and more of phrases tacked together like the sections of a prefabricated henhouse».

  29. Alexis said

    #15,18,22: …και το διακύβευμα βεβαίως, στις λέξεις της μόδας…

  30. Ηλεφούφουτος said

    Συμπτωματικά προχθές σκεφτόμουνα πόσο συχνά χρησιμοποιόταν στο δημοσιογραφικό λόγο το «παραμιλώ» για να πεις ότι κάτι είχε επιτυχία στο κοινό, π.χ. «η Μελίνα Μερκούρη έκανε τους Αμερικάνους να παραμιλούν με το Ίλια Ντάρλινγκ».

  31. munich said

    το παραμιλώ το χτησιμοποιούσαν κατα κόρον οι αθλητικοί συντάκτες, κυρίως αυτοί που κάλυπταν το μπάσκετ. πχ.» ο Μπερντ έκανε τους τάδε να παραμιλούν». Τώρα δεν ξέρω αν συνχίζουν, αφενός δε βλέπω πια μπάσκετ ούτε από το ραδιόφωνο 🙂 , αφετέρου όλους τους αγώνες πια τους κατ…εεε.. τους βλέπω με αραβορωσικόασιατικό σπικάζ.

  32. Γς said

    Παραμιλώ..

    Παλαίμαχος βιοπαλαιστής. Για απεργίες, αγώνες, οικονομικές κρίσεις και τέτοια.

    -Για πέστε μας, τί ήταν αυτό που σας φόβισε περισσότερο στις ζωή σας;
    -Οι γυναίκες!
    -Γιατί;
    -Αν δείτε στο δρόμο κανέναν να παραμιλάει ρωτήστε τον.

  33. Γς said

    32:
    Σε τηλεοπτικό δελτίο χτες

  34. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  35. @ 27 : — Σάς ευχαριστώ για τό άμεσο φηντ-μπάκ.

    Α-προπό, επιτρέψετέ μου να επισημάνω άλλην μία λέξη τού συρμού η οποία μέ κάνει να βγάζω καντήλες οσάκις τήν ακούω ή τήν διαβάζω και η οποία (μού φαίνεται πως πρέπει να …»κατασκευάσθηκε» προ 6ετίας περίπου σε –μάλλον– σκοτεινούς αγγλόφωνους κύκλους!) εσχάτως έχει ευρέως διαδοθή από λογοτεχνίζοντες (ψευτο)φιλοσόφους, από φιλοσοφούντες (ψευτο)λογοτέχνες κι από αγράμματους πολύξερους (ψευτο)κουλτουριάρηδες δημοσιογράφους. Στήν λέξη αυτήν έχει αποδοθή νόημα παραπλανητικό και η χρήση της στά ελληνικά βρίσκω πως είναι …καταχρηστική:

    «Δυστοπία»…! (Και τά παράγωγά της, «δυστοπικός, -ή, -ό», κλπ).

    Επειδή, μάλιστα, από τούς κύκλους που τήν λανσάρανε ακούγεται συχνά ότι αυτή η λέξη τους επινοήθηκε ως αντίθετον(!!!) τής …»ουτοπίας», νομίζω πως τουλάχιστον η χρήση της από τούς Έλληνες (που, λογικά, θα μπορούσαν να καταλαβαίνουν καλύτερα ό,τι γεννάται στήν γλώσσα τους) αποδεικνύει τήν γενικευμένην αφασία και τόν άκριτον μιμητισμόν που διακατέχουν τούς σύγχρονους νεοέλληνες κουλτουριάρηδες τής δεκάρας. Ωστόσο, αποτελεί πλέον γεγονός ότι αυτή η (γελοία, κατ’ εμέ) νεοπαγούς σημασίας λέξη καθιερώθηκε, υφίσταται, και είμεθα υποχρεωμένοι κι εμείς να τήν υφιστάμεθα εκόντες-άκοντες. Εγώ προσωπικώς εγνώριζα παλαιόθεν αυτήν τήν λέξη μόνον ως ιατρικόν όρον ορίζοντα τήν παθολογικήν ανατομικήν εντόπιση ενός ιστού ή και οργάνου τού σώματος σε θέση διαφορετικήν από τήν φυσιολογικώς αναμενομένην: έτσι, βέβαια, ορθώς νοηματοδοτείται. Αλλά ετούτη πάλι η καινούρια …ανακάλυψη και η εκ νέου …»νοηματοδότηση» αυτής τής λέξης, έεε μέ εκνευρίζει αφάνταστα!!! Άααχ, αυτές οι λέξεις τής μόδας, Κε Σαραντάκε μου…

  36. Spiridione said

    Και μέσα σ’ όλα, βρήκαμε (πάλι) τον τάφο που ίσως κρύβει τον Αλέξανδρο
    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22784&subid=2&pubid=64000961

  37. @ 35 : —Συμπηρώνω: …Ο Θεός να μάς φυλάει από κάτι τέτοιες «δυστοπικές» κακοτοπιές τής μόδας, Κε Σαραντάκε μου!

  38. Πέπε said

    Δυστοπίες είναι οι εφιαλτικοί λογοτεχνικοί κόσμοι όπως λ.χ. στο 1984 και στον Θαυμαστό καινούργιο κόσμο. Δεν ξέρω από πότε λέγεται, αλλά δε θα απορούσα αν ο όρος υπήρχε από τότε που υπάρχει και αυτό το είδος λογοτεχνίας.

    Όσο για το παραλήρημα, μπορεί όντως να έχει γίνει της μόδας (δεν το είχα παρατηρήσει), αλλά εφόσον χρησιμοποιείται με την αποδεκτή -έστω και μεταφορικά- έννοια δε βλέπω να υπάρχει πρόβλημα.

    Έχω ακούσει/διαβάσει λόγους και κείμενα που, όντως, (α) ξεχειλίζουν από φανατισμό και (β) δεν έχουν λογικό ειρμό, και η λέξη που μου ‘ρχεται αυθόρμητα είναι ακριβώς αυτή. Θα έλεγα ίσως ότι αυτό που κυρίως τα χαρακτηρίζει είναι το τυφλό πάθος: είναι γραμμένα / ειπωμένα από κάποιον που βρίσκεται σε βρασμό ψυχής (μερικοί βρίσκονται μόνιμα) και καταστρατηγεί την κοινή λογική, δηλαδή κραυγάζει. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα το βρεκεκέξ κουάξ κουάξ του Σεβασμιωτάτου. Ε, παραλήρημα το λές, πώς αλλιώς να το πεις;

    Τώρα, το ερώτημα είναι: το λέω παραλήρημα απλώς επειδή γνωρίζω τη λέξη και αυτή της τη σημασία (μαζί με την κύρια), ή μήπως επειδή τον τελευταίο καιρό έχω ακούσει πολλές φορές άλλους να χαρακτηρίζουν με την ίδια λέξη άλλα παρόμοια κείμενα;

    Νομίζω ότι η απάντηση έχει ελάχιστη σημασία. Σα να παρατηρούσαμε ότι κάποια στιγμή η λέξη «γαλάζιο» έγινε πιο της μόδας από το «γαλανό»: αν μια τέτοια μόδα αρχίσει τυχαία, από τη στιγμή που θα γίνει όντως μόδα θα αρχίσει και να επηρεάζει, οπότε κάποιοι ομιλητές θα την ακολουθούν απλώς επειδή άλλοι ομιλητές την ακολουθούν ήδη. Ε, και;

  39. Καμαρώστε το επίπεδο υποψηφίου περιφερειακού συμβούλου της Χρυσής Αυγής στη Θεσσαλία. http://istorika-ethnika.pblogs.gr/2014/05/prwhn-panelistas-toy-kwsth-raptopoyloy-ypopshfios-me-thn-h-a.html

  40. H «δυστοπία» πρέπει να μας ήρθε από τα αγγλικά, όπου η utopia ακούγεται σαν eutopia, οπότε εύλογα σχηματίζεται σαν αντίθετο το dystopia. Δεν είναι βέβαια ιδεώδες στα ελληνικά, αλλά κουτσά-στραβά εκφράζει το ζητούμενο νόημα, περισσότερο λ.χ. απ· όσο η «φωτογένεια»!

  41. Γς said

    37:

    Μα τη λέει κι ο Ζολώτας σε εκείνες τις ομιλίες του:

    In an epoch of dystopia characterised by monopolies, oligopolies, menopsonies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological

  42. @ 38 : — >> «Δυστοπίες είναι οι εφιαλτικοί λογοτεχνικοί κόσμοι όπως λ.χ. στο 1984 και στον Θαυμαστό καινούργιο κόσμο. Δεν ξέρω από πότε λέγεται, αλλά δε θα απορούσα αν ο όρος υπήρχε από τότε που υπάρχει και αυτό το είδος λογοτεχνίας.»
    Τί θα πει «δυστοπίες είναι»; Τί θα πει «είναι»; Χρησιμοποιούμε ντε-φάκτο, δηλαδή, μιά λέξη που έβγαλε κάποιος ντενεκές ξεγάνωτος χωρίς αίσθηση τού ελληνικού λόγου;;; Κακοτοπίες, είναι… Κακοτοπιές, Κε «Πέπε» μου!!!

  43. sarant said

    35-38-40: Δεν είναι νεοφανής όρος η δυστοπία. Βρίσκω ότι ο αγγλικός όρος καταγράφεται απο το 1868, αλλά βέβαια η δημοτικότητά του ήρθε μετά τον βΠΠ -στη λογοτεχνία επιστ. φαντασίας είναι πολύ κοινός, και στα ελληνικά.

  44. sarant said

    42: Θέλω να πω ότι στα ελληνικά ο όρος υπάρχει από τη δεκαετία του 1970 και είναι καθιερωμένος. Η ενόχληση που νιώθετε είναι ευεξήγητη (όπως και με τα γενόσημα ή με το διακύβευμα) αλλά δεν τη συμμερίζομαι.

  45. smerdaleos said

    @20

    Το λατινικό lira = «αυλάκι», συγγενεύει με τη γερμανική λέξη «λίστα». Στην λατινική το μεσοφωνηεντικό /s/ ρωτακίστηκε (s>z>r) λ.χ. *weis- > virus και Αύσονες ~ Aurunci.

    H αρχική σημασία της γερμανικής «λίστας» ήταν «χαραγμένη συνοριακή γραμμή».

    http://en.wiktionary.org/wiki/list#Etymology_1

    Η κοινή ΙΕ ρίζα των lira και list είναι *leis- «γραμμή χαραγμένη στη γη» και μάλλον στην ελληνική έχει δώσει το επίθετο λοῖσθος = έσχατος με σημασιολογική ομοιότητα στην αρχική έννοια της λίστας.

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Dloi%3Dsqos1

  46. …αμφιβάλλω αν υπάρχει, ακόμα και για τα αγγλικά, κάποιο εργαλείο που να καταγράφει τις συχνότητες των λέξεων στα σώματα κειμένων και να μας δείχνει χρόνο με το χρόνο ποιες λέξεις σημειώνουν αισθητή αύξηση στη συχνότητα χρήσης τους -κι αν υπάρχει τέτοιο θαυματουργό εργαλείο για τα αγγλικά, μάλλον δεν θα υπάρχει για τα ελληνικά,…

    Μα υπάρχει! Είναι ακριβώς αυτό που λέγαμε προχτές: Το n-gram της Google, που έχει καταγράψει την συχνότητα λέξεων στα αγγλικά από το 1500 και εξής. Υπάρχει τώρα και για άλλες γλώσσες, που δυστυχώς δεν περιλαμβάνουν ακόμα τα ελληνικά.

  47. emma said

    8.
    Tipi di delirio[modifica | modifica sorgente]Le numerose forme di delirio possono essere classificate da diversi punti di vista, per esempio in funzione della causa fisiologica scatenante, della durata, o della sintomatologia. Fra le specificazioni del termine delirio si possono citare le seguenti:

    delirio da collasso: condizione transitoria che si verifica frequentemente nelle malattie acute, in concomitanza con la cessazione di stati febbrili;
    delirio di influenzamento o delirio di riferimento: il paziente attribuisce un significato speciale a oggetti, eventi o persone a lui prossime;
    delirio da toccamento: consiste nella mania eccessiva di toccare alcuni oggetti;
    delirio nichilista: si riscontra nelle depressioni melanconiche, ed è costituito da un ammasso incoerente di idee negative;
    delirio onirico: consiste in un perturbamento della coscienza che conduce a emozioni simili a quelli presenti nella fase onirica; la coscienza del perturbato entra in una fase tale da non riuscire a distinguere la realtà dal profilo onirico di essa stessa.
    delirio professionale o di occupazione: consiste nel ricreare, da parte del paziente, le condizioni e i luoghi abituali di lavoro;
    delirio residuale: rappresentato dal perdurare di rappresentazioni deliranti a livello del pensiero, anche dopo la cessazione del perturbamento;
    delirio interpretativo: il soggetto interpreta fatti casuali come fatti a lui legati, sentendosi l’attore principale o sentendosi indicato come parte in causa;
    delirio di persecuzione: il paziente ritiene di essere oggetto di una persecuzione (situazione spesso identificata anche col termine paranoia);
    delirio bizzarro: il paziente aderisce a un sistema di credenze totalmente non plausibili (nella cultura di riferimento);
    delirio di controllo: il paziente è convinto che i propri pensieri o le proprie emozioni siano sotto il controllo di qualche forza esterna;
    delirio di inserimento: simile al precedente; il paziente è convinto che alcuni dei suoi pensieri gli vengano imposti da una forza esterna;
    delirio erotomanico o erotomania: il paziente è convinto che una certa persona (spesso una celebrità) sia segretamente innamorata di lui;
    delirio di gelosia: il paziente ha la convinzione infondata e ossessiva di essere tradito dal proprio partner. Tra i deliri esso è il più frequente;
    delirio di grandezza o megalomania: il paziente ha la convinzione di essere estremamente importante, per esempio di essere stato prescelto da Dio per compiere una missione di fondamentale importanza, o di essere l’unico detentore di conoscenze o poteri straordinari;
    delirio somatico: il paziente è convinto che il proprio corpo abbia qualche cosa di inusuale, come una rara malattia, qualche tipo di parassita o un odore sgradevole;
    delirio religioso: il paziente è convinto che forze religiose (quasi sempre appartenenti alla propria religione) lo proteggano da disgrazie, oppure da una malattia (reale ed esistente).
    delirio di identità: colui che ne è affetto crede di essere un’altra persona, spesso persone importanti come Principi, Presidenti.
    Interpretazione psicoanalitica[modifica | modifica sorgente]

  48. Ιάκωβος said

    Strata,
    η δυστοπία είναι μια πάρα πολύ ωραία λέξη. Εντελώς λάθος, αλλά πάρα πολύ ωραία, εκφράζει το αντίθετο της Ουτοπίας και θα την χρησιμοποιούμε όλο και περισσότερο, για ευνόητους λόγους. Βλέπω στη Βίκη οτι ο Τζέρεμι Μπένθαμ είχε προτείνει την κακοτοπία που στα ελληνικά δε θα μπορούσε να πιάσει αφου υπάρχει και η κακοτοπιά.

    Άλλωστε και η ουτοπία είναι φτιαχτή λέξη, από τον Τόμας Μουρ.( όπως και η λέξη Πανδαιμόνιο που την κατασκεύασε ο Μίλτον για τον Χαμένο Παράδεισο).

  49. smerdaleos said

    Νίκο, νομίζω ότι η σπαμοπαγίδα μου τσάκωσε το δεύτερο σχόλιο με τον σύνδεσμο για το ντελίριο και τη λίστα.

  50. Γς said

    Parlami di delirio Emma

  51. Γς said

    47:
    Parlami di delirio Emma

  52. Πέπε said

    @42: Πρώτα απ’ όλα. αν ο άλλος είναι ντενεκές ξεγάνωτος δε βλέπω γιατί να την πληρώσω εγώ.

    Δεύτερον, αίσθηση του ελληνικού λόγου σημαίνει μεταξύ άλλων και να ξέρουμε ότι μια λέξη σημαίνει αυτό που σημαίνει. Οι λέξεις και εκφράσεις που να σημαίνουν αυτό που θα απαιτούσε κυριολεκτικά η ετυμολογία τους είναι μάλλον εξαιρέσεις. Με την αίσθηση που αποκτά καινείς διά της τριβής μαθαίνει λ.χ. ότι «τραβάω το καζανάκι» δε σημαίνει, όπως θα όφειλε, «σέρνω το μικρό καζάνι» αλλά «πατάω το κουμπί σ’ ένα δοχείο που δε μοιάζει με καζάνι ούτε κατά διάνοια». Γιατί; Ίσως γιατί το έβγαλε κάνένας ντενεκές ξεγάνωτος, ίσως για άλλους λόγους, πάντως όποιος δεν το ξέρει μπορεί να λύσει το πρόβλημά του μαθαίνοντάς το. (Θα μπορούσα να επεκταθώ και σε άλλα παραδείγματα: γιατί ξεγάνωτος και όχι αγάνωτος; Προφανώς δεν υπάρχει απάντηση. Έτσι είναι γιατί έτσι έφτασε να είναι.)

    Δυστοπία είναι μια λέξη που υπάρχει, και είναι η μοναδική εν χρήσει που να σημαίνει αυτό που σημαίνει. Κακοτοπία δεν είναι υπαρκτή λέξη (ή τέλος πάντων όχι καθιερωμένη), και κακοτοπιά είναι κάτι τελείως άλλο.

  53. emma said

    51. grazie eccellenza! eccellente!
    conto le ore per entrare nella sala operatoria…
    οπότε ζυγώνει και το παραλήρημα!.

  54. @ 52: — «Πέπε», δεν σού επετέθην, μάτια μου! Μην μέ παραξηγείς, αλλά όποιος καλλιεργημένος νευρασθενικός Έλληνας επί πολλά χρόνια περνάει τήν ζωή του σε ξένες γλώσσες γίνεται πολύ ευαίσθητος σε κάτι τέτοια κι εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση…!
    Αλλά, πάλι, δεν θα συμφωνήσω απολύτως μαζί σας: νομίζω πως εσείς είσθε πολύ νέος και δεν προλάβατε τά βαρέως τύπου καζανάκια (κυριολεκτικώς «καζανάκια»!) «Νιαγάρας» που ευρίσκονταν πολύ ψηλά (σχεδόν κοντά στό ταβάνι) τοποθετημένα (για λόγους γνωστούς από τήν γυμνασιακή φυσική) και με τήν μακρυά αλυσιδούλα τους να κρέμεται έως τό ύψος τών ώμων μας, που για να λειτουργήσουν έπρεπε να τήν τραβήξουμε (κυριολεκτικώς!) προς τά κάτω από τήν ξύλινη χειρολαβή στήν οποίαν κατέληγε εκείνη η αλυσιδούλα…! Με τόν χαρακτηρισμό «ντενεκές ξεγάνωτος» και με τά περί «γλωσσικής αισθήσεως τού ελληνικού λόγου» αναφερόμουνα σε όλους εκείνους τούς οψιπαίδευτους προτεστάντες που διαλαμβάνουν τήν ελληνική γλώσσα ως κάτι τι τό εξωτικόν και με τήν έλλειψη ελληνικού γλωσσικού κριτηρίου γλωσσοπλάθουνε λέξεις και εκφράσεις που τίς φοράνε καπέλλο άκριτα οι νεοέλληνες: για ιδές και εκείνα τά εσφαλμένα περί «Ορθοπαιδικής», που τόσο μάς είχανε απασχολήσει προ ολίγου καιρού, για να συνεννοηθούμε δίχως παρεξηγήσεις. Τό «ξεγάνωτος» σημαίνει πως έχει χάσει τήν «γάνα» του, τό «αγάνωτος» σημαίνει πως δεν γανώθηκε, αλλά βέβαια τό αποτέλεσμα στούς ντενεκέδες είναι τό ίδιο. Τά περί «κακοτοπίας» και «κακοτοπιάς» που είπα ήτανε απλώς λογοπαίγνια. Ναί, η λέξη «δυστοπία» υπάρχει (αυτό είχα υπογραμμίσει κι εγώ από τό πρώτο μου κιόλας σχόλιο!) και καθόλου δεν φαίνεται να σημαίνει αυτό που σημαίνει, και γι’ αυτό εμένανε μού είναι ιδιαιτέρως αντιπαθής. Ο νονός της, μάλλον, είχε κατά νουν τήν λέξη «δυστυχία» και τό μέρος όπου αυτή επιπολάζει τό βάφτισε «δυστοπία». Μπλιάχ…! Μπόσικα πράματα και ρηχά, και καθόλου «ελληνικά» για τό δικό μου προσωπικό γλωσσικό κριτήριο όπου –όπως γίνεται ευκόλως αντιληπτό σε ό,ποιον διαβάζει τήν γραφή μου– κυριαρχούν οι ψυχαναγκαστικοί ιδεασμοί μου… Μην τρελλαίνεσαι, λοιπόν, φίλτατέ μου Κε «Πέπε», και αρπάζεσαι και μέ κατηγορείς αδίκως…

    @ 48: — Ναί, η «ουτοπία» είναι ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ λέξη και νοηματικώς αποδίδει ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που ηχεί. Αντιθέτως, και διαφωνώ μαζί σας, η «δυστοπία» είναι ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΗ λέξη για τά δικά μου τά γούστα. Κατά τά λοιπά, δείτε τί λέω στόν Κον «Πέπε» παραπάνω.

    Τελικώς, όπως συχνά τυχαίνει, θα συμφωνήσω με τόν καλό μου φίλο τόν Άγγελο (@ 40) ο οποίος με τήν σωφροσύνη και τήν διαλλακτικότητα που τόν διέπει έκανε ένα ωραίο σχόλιο που τό βρίσκω πολύ λογικό.

    Πάντως, επειδή είμαι μάλλον παληομοδίτισσα και προτιμώ κάθε τι «βίντατζ» έναντι τών εισαγόμενων νεωτερισμών, οι λέξεις τής μόδας μού είναι δύσπεπτες.

  55. smerdaleos said

    Περισσότερα για ντελίριο και λίστα εδώ (σελ. 168 του «the Oxford introduction to PIE and the PIE world» των Mallory & Adams):

    [url=http://postimg.org/image/6ttwh8ygz/][img]http://s29.postimg.org/6ttwh8ygz/delirium.jpg[/img][/url]

  56. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    46: Μιχάλη, φυσικά θυμόμουν αυτό που λέγαμε χτες, αλλά νόμιζα ότι δεν κάνει ακριβώς αυτό. Μπορείς να βρεις π.χ. ποιες λέξεις γνώρισαν διπλασιασμό χρήσης από χρόνο σε χρόνο την τελευταία τριετία;

    49: Έγινε, στο 55.

  57. Λ said

    Άρα συμφωνούμε λίγο πολύ ότι η δυστοπία ήρθε για να μείνει σαν λογοτεχνικός όρος αν και προϋπήρχε σαν ιατρικός όρος; (μόνο που ο διορθωτής εξακολουθεί να την κοκκινίζει!)

    Κοίταξα λίγο τα συνώνυμα της ουτοπίας. Για δέστε; Μόνο που τα διαβάζει, χαλαρώνει κανείς.

    http://thesaurus.com/browse/utopia

  58. odinmac said

    Το delirium προέρχεται από τις λατινικές λέξεις de που σημαίνει «εκ» και lira που σημαίνει «τροχιά».
    Ετυμολογικά λοιπόν σημαίνει εκτροχιασμός.

  59. smerdaleos said

    @ 56, Νίκο,

    Εσύ ωραίος, εγώ βλέπω ότι έδωσα ό,τι νά ναι σύνδεσμο:

    http://postimg.org/image/6ttwh8ygz/

  60. Λ said

    59 σχόλια χωρίς ένα μουσικό διάλειμμα;

  61. Λ said

    Δεν ήθελα να αναρτήσω το βαδίζω και «παραληρώ»

  62. @ 60 ^ 61 : — Είστε ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ…!!! Μού αρέσει πολύ τό χιούμορ σας και οι επιλογή σας, «μνιεότσιεν νράβιλσια», φιλτάτη Κα «Λ». Μού φτιάξατε τό κέφι και μού ξυπνήσατε καλοκαιρινές αναμνήσεις…! Νά ‘στε καλά!!!

    @ 57 : — Εγώ πάντως (που όπως είπα, είμαι αλλεργική σε τέτοιες λέξεις) ελπίζω νά ‘ναι προσωρινή η εμφάνισή της και σαν τούς διάττοντες αστέρες γρήγορα να ξεκουμπιστεί από τό νεοελληνικό λεξιλόγιο η «δυστοπία» . Άλλο πράγμα η «ουτοπία»: σχέτη ποίησις! Και για ‘μάς τίς ρομαντικές, ένα διαρκές άλλοθι…

  63. Λ said

    Σμερδαλέε η Λάιστα της Πίνδου έχει καμια σχέση με τη leist(α) των πρωτογερμανών;

  64. Ιάκωβος said

    62,
    Από τη στιγμή που , έστω στη φαντασία μας ή στην προφητική μας δεινότητα, υπάρχει το πράγμα που εκφράζει η κακή λέξη, αυτό σημαίνει ότι η δυστοπία δε θα μπορέσει να εξαφανιστεί παρά μόνο αν αντικατασταθεί με μια καλύτερη λέξη. Έχετε υπόψη καμία;

  65. Λ said

    63. Παρντόν, Leist έθελα να πω.

    62. Είναι που παραλυρώ επειδή ήρθε το σαββατοκύριακο. Είναι και τα γενέθλια του Λεονάρτο! (όπως μας ενημέρωσε χθες ο Νικοκύρης).
    https://www.google.com.cy/#q=leonardo+da+vinci+artwork&stick=H4sIAAAAAAAAAGOovnz8BQMDgxUHsxCHfq6-gUlOupkSnKWllJ1spV-WWVyamBOfWFSCxMwsLrEqzy_KLl7u_vmkwIyTKyLjunInlK1M8l4p_h8AZ1OL21cAAAA

  66. Σχετικά με τα καζανάκια όταν μετά τα Νιαγκάρα ΄ήρθαν αυτά που προσρμόζονταν στο πίσω μέρος της κεκάνης είχαν όλα το αυτοκόλλητο » ΠΙΕΣΤΕ ΑΠΑΞ » το οποίο αντικατέστησε το «τράβα το καζανάκι» σαν συνέχεια της καταφατικής απάντησης στην ερώτηση » τελείωσες ; »

    Οσιν αφορά το άρθρο και τα (υπόλοιπα) σχόλια, να χρσιμοποιήσω μια λέξη της μόδας :
    παραλήρημα !
    (φατσούλες)

  67. @ 62 : — Γιατί όχι η «Κόλαση»; Ακόμη και οι άθεοι εκφράζουνε μ’ αυτήν τήν ωραία λέξη τήν …»δυστοπία» τους! Αλλά, εγώ είμαι από εκείνους τούς ανθρώπους που προσεύχονται και μάχονται για να χάσει κάθε περιεχόμενο μιά τέτοια φριχτή λέξη σαν κι αυτήνε, φίλτατέ μου Κε Ιάκωβε…

  68. Γς said

    62:
    Ρε τι τραβάμε κι εμείς οι καλλιεργημένες νευρασθενικές χορεύτριες….

  69. Ιάκωβος said

    Εύγε. Είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μας, ο καθένας με τον τρόπο του.

    Κόλαση, πάλι, λέμε γενικά κάθε κακή για τον άνθρωπο κατάσταση , τωρινή ή παλιά ενώ η Δυστοπία αναφέρεται κυρίως σε κάποια μελλοντική κατάσταση ύπαρξης του ανθρώπου.

    Αν τα διαδικτυακά λεξικά που βλέπω εδώ έχουν δίκιο, τη δυστοπία σα λέξη τη σκάρωσε ο Τζων Στιούαρτ Μίλλ, που δεν τον λες και ντενεκέ…

    Mill’s 1868 argument, in which he said, «It is, perhaps, too complimentary to call them Utopians, they ought rather to be called dys-topians, or caco-topians. What is commonly called Utopian is something too good to be practicable; but what they appear to favour is too bad to be practicable,» ¹ established our current context for «dystopia»: a society the opposite of «utopia.»

  70. @ 68: —Γειά σας καλέ μου Κε «Γς», που μέ κάνετε πάντα να χαμογελώ. Θά ‘θελα να σάς αφιερώσω ένα γερμανικό λήντ που μ’ αρέσει κι έχει τόν τίτλο «αυτός ο γλυκός και χαρούμενος μήνας τού Μαγιού» αλλά δεν θυμάμαι τόν συνθέτη και είμαι πολύ κουρασμένη για να τόν αναζητώ στά «ψαχτήρια». Ίσως η αγαπητή μας κοινή φίλη, η Κα «Λ», ξέρει καλύτερα και μπορέσει να σάς τό χαρίσει αυτή εκ μέρους μου. Σάς στέλνω πολλά φιλιά!

  71. sarant said

    Σας ευχαριστώ για τα νεότερα!

    69: Ναι, και την Ουτοπία ξέρουμε ποιος τη σκάρωσε, και τη Δυστοπία!

  72. Γς said

    70:

    68:
    >Ρε τι τραβάμε κι εμείς οι καλλιεργημένες νευρασθενικές χορεύτριες…
    .
    Από εδώ το πήρα, το δικό σας:

    52:
    >όποιος καλλιεργημένος νευρασθενικός Έλληνας επί πολλά χρόνια περνάει τήν ζωή του σε ξένες γλώσσες

    Δεν τον βρήκα τον γερμανικό

    >γλυκό και χαρούμενο μήνα τού Μαγιού

    Σου αφιερώνω όμως το αγαπημένο μου Die Himmel rühmen του Ludwig v. Beethoven.

    Δεν ήταν αυτό που τραγούδησε ο φίλος μου εδώ. Είπα ψέματα.

  73. Γς said

    71:
    Jeremy Bentham 1818

  74. Γς said

    71:
    Πάντως ο Ζολώτας δεν την αναφέρει στις ομιλίες του, όπως ψευδώς αναφέρει κάποιος στο σχόλιο #41.
    Ηθελε να δει αν τον διαβάζουμε.

  75. ἐδείχθη νομίζω ὅτι ἡ λέξι «παραλήρημα» δημοσιογραφικῶς δὲν σημαίνει ἀπολύτως τίποτε πιὰ ἀφ’οὗ ἐκτοξεύεται ἀπὸ τὸν καθθένα ἐναντίον καθενός. κάτι σὰν τὴν λέξι «λαίκισμός» ἕνα πρᾶμα.

    ἕνα λογοπαίγνιο ἀπὸ τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο ποὺ θυμόμουν ἀπὸ μικρὸς (νομίζω ἀπὸ κεῖ ἔψαξα καὶ ἔμαθα τί θὰ πῇ «λῆρος») : Κήρυκες θεοφόροι γεγονόντες οἱ Μάγοι, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Βαβυλῶνα, ἐκτελέσαντές σου τὸν χρησμὸν καὶ κηρύξαντές σε τὸν Χριστὸν ἅπασιν, ἀφέντες τὸν Ἡρῴδην ὡς ληρώδη….

  76. spiral architect said

    To παρακάτω πώς αποκαλείται;

    (η αιτία είναι αυτή)

  77. Λ said

  78. Λ said

    Και καλό Σαββατοκύριακο! 🙂

  79. Λ said

    Από χτες το σκέφτομαι αυτό το ληντ, επιτρέψτε μου

  80. Ηλεφούφουτος said

    75 A ναι, και στον έναν απ τους αναστάσιμους του Ρωμανού του Μελωδού λέει η Μ Μαγδαληνή στις άλλες μυροφόρους, πριν τους αναγγείλει ότι είδε τον Ιησού αναστημένο, «μήτις ουν δόξηι ως ληρήματά μου τα ρήματα»

  81. Λ said

    Ολόκληρο
    http://www.think-art.com.ar/lieder/index.php/component/content/article/36-traducciones/185-robert-schumann-heine-im-wunderschoenen-monat-mai

  82. Πέπε said

    @54: Τους έχω προλάβει τους Νιαγάρες (υπάρχουν ακόμα μερικοί): τους τραβούσαμε, ναι, καζανάκια όμως δεν ήταν! Τα πραγματικά καζανάκια (δηλ. το να ρίχνουμε νερό με το κατσαρολάκι) δεν το έχω προλάβει, αλλά μπορώ κάλλιστα να το φανταστώ. Το ξέρω ότι υπάρχει μια λογική πίσω από το γιατί το καθετί λέγεται έτσι όπως λέγεται, απλώς υπογράμμισα ότι αυτή η λογική δεν είναι πάντα η προφανής.

    Πάντως επιμένω ότι η λέξη δυστοπία δεν είναι νεόκοπη. Ίσως δεν είχε τύχει να τη συναντήσετε παλιότερα και γι’ αυτό σας ξενίζει, αλλά είναι αν όχι βίντατζ πάντως επαρκώς γλυμμένη από το χρόνο και τη χρήση ώστε να μην τσιμπάει.

    Κατά τα άλλα να με συγχωρείτε για την απότομη αντίδραση. Βλέπω τώρα διάφορα άλλα μηνύματά σας και καταλαβαίνω καλύτερα πώς εννοείτε ό,τι γράφετε. Συγγνώμη. (Είναι και λίγο μέχρι να συνηθίσουμε το ιδιόλεκτο του συνομιλητή μας, + τα γνωστά ότι ο ανέκφραστος γραπτός λόγος κλπ κλπ)

  83. BLOG_OTI_NANAI said

    Η λέξη «δυστοπία» πρέπει να είναι αρκετά παλιά, και να χρησιμοποιείται για πρώτη φορά στη «Ρωμαϊκή Ιστορία« (CSHB 3,417)του Νικηφόρου Γρηγορά (14ος αι.)

    Ο Μ. Φώτιος τον 9ο αιώνα λεξικογραφεί το «Δυστοπώτατα» = δυσχερέστατα

  84. Αγγελος said

    Εγώ το «λήρο» τον θυμάμαι από ένα ποίημα του Ραγκαβή – που τελικά ήταν αξιόλογος ποιητής – των σχολικών αναγνωστικών της εποχής μου:

              Οι δούλοι, όρθιοι, μακράν
              βαναύσως παίζουν ή ληρούσι
              και την δουλείαν την πικράν
              εντός της τύρβης λησμονούσι. 
  85. @ 77 ^ 81 : — Πω-πω-πωωω…! Τί μού είστε, τέλος πάντων, καλή μου φιλενάδα Κα «Λ»…!!! ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ…!!! Τό ‘ξερα ότι θα τό ‘βρετε αμέσως, πάντως ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ…! Θυμόμουνα πως τό ληντ είναι σε ποίηση Χάϊνε αλλά δεν ήμουνα σίγουρη εάν ήτανε τού Σούμαν ή τού Σούμπερτ. Όπως έχω ξαναπει εδώ μέσα, εγώ δεν γνωρίζω γερμανικά για νά ‘χω τήν ευχέρεια να τό ψάξω εύκολα και έπρεπε να βγω να πάω για ψώνια επειδή τελείωσε η άμμος για τήν τουαλέττα τής γατίνας μας. Σάς ευχαριστώ ΘΕΡΜΩΣ για τήν αναταπόκρισή σας, εγώ ΚΑΙ ο φίλος μας ο Κος «Γς» στόν οποίον τό ‘χα τάξει σαν αφιέρωμα.

    Ορίστε, καλέ μου Κε «Γς», τό τραγούδι σας. ΟΛΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ…!
    Κι εγώ, πάλι, με τήν σειρά μου σάς χιλιοευχαριστώ για τήν δικιά σας αφιέρωση που μού κάνατε.
    Και, επί τήι ευκαιρία, εύχομαι σε όλους σας εδώ μέσα αυτός ο Μάϊος νά ‘ναι στ’ αλήθεια γλυκός και χαρούμενος και τελειώνοντας να μάς φέρει καλύτερες μέρες…

    @ 82 : — Καλέ μου Κε «Πέπε», μην ανησυχείτε κι εγώ δεν παρεξηγώ. Κάποιοι άλλοι, προπετείς, μέ έχουνε στό παρελθόν εξοργίσει εδώ μέσα (με τήν δοκησισοφία τους και τήν αδολεσχή κενολογία τους) αλλά εσείς τέτοιος ΔΕΝ είσθε. Η ιδιόλεκτός μου (!) γιατί σάς ξενίζει, όμως; Ίσως επειδή αναμιγνύω λόγια και λαϊκά στοιχεία στόν γραπτό μου λόγο όταν απευθύνομαι σε πρόσωπα τά οποία δεν γνωρίζω εκ τού σύνεγγυς… Βλέπετε, σπανίως (πολύ σπανίως!) έχω πλέον τήν ευκαιρία να γράψω κάτι στά ελληνικά και σ’ ετούτον εδώ τόν χώρο βρίσκω να βγάζω τό …άχτι μου! Πάντως, εγώ δεν ισχυρίσθηκα ότι η «δυστοπία» είναι νεόκοπη λέξη: αυτό που επεσήμανα ήταν ότι εδώ και 5-6 χρόνια όλο και περισσότερο ακούγεται και γράφεται (έχοντας γίνει, σαφώς, τής μόδας από έναν σωρό γραφιάδες που εγώ η ίδια δεν έχω λόγους να εκτιμώ ιδιαίτερα) με τήν νεοπαγήν σημασία τής εφιαλτικής κοινωνίας που είχαμε συναντήσει στούς «Μπλέηντ-Ράννερς» τού Ρίντλεϋ Σκοτ. Και δεν μέ ξενίζει ακριβώς, αυτή η λέξη: μέ ΕΝΟΧΛΕΙ ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ η «περί διαγραμμάτου» κατάχρησή της σε άρθρα, κείμενα, και «περισπούδαστης» …ρηχότητος δημόσιες ομιλίες. Είναι, δηλαδή, από τίς λέξεις που εγώ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ καθότι είναι απόβλητη τού δικού μου λεξιλογίου.

  86. BLOG_OTI_NANAI said

    85: Προσωπικά μου αρέσει έτσι όπως γράφει η «Strata Stratoula» και μάλλον ταιριάζει με το λογοτεχνικό προφίλ του blog.

  87. Γς said

    86:
    Να την κρατήσουμε λες;

  88. @ 44 : — Ελάτε, τώρα, φίλτατε Κε Σαραντάκε μου, που η λέξη «δυστοπία» είναι …καθιερωμένη στόν ελληνικόν λόγο από τό ’70…!!! Δηλαδή, ποιός τήν καθιέρωσε; Με ποιόν τρόπο τήν …καθιέρωσε;;; Πού τήν καθιέρωσε;;; Εγώ που διάβαζα αρκετά όλων τών ειδών τά ελληνικά κείμενα από τό ’70 –που λέτε– ουδέποτε τήν συνάντησα με τήν τρέχουσα έννοιά της μέχρι πολύ πρόσφατα. Ούτε ο μακαρίτης ο Κωστής Παπαγιώργης, ούτε ο μακαρίτης ο Ρούσσος Βρανάς, ούτε κάν ο …Ζουράρις τήν είχανε ψελλίσει τότε. Ποιός έλληνας στήν Ελάδα τήν καθιέρωσε; ο …Σαββόπουλος; Ή, μήπως, ο …Βέλτσος;;;;

  89. 45 : Τη συγκεκριμένη ινδοευρωπαϊκή ρίζα τη βρίσκω φοβερά ενδιαφέρουσα αφού από τη σημασία «ίχνος, αυλάκι» αναπτύχθηκαν πασίγνωστα γνωστικά ρήματα όπως φερ’ ειπείν το αγγλικό learn «μαθαίνω» ή το γερμανικό lehren «διδάσκω», ενώ ακόμα μεγαλύτερο γλωσσολογικό ενδιαφέρον έχει κατά τη γνώμη μου και το γοτθικό lais «γνωρίζω» αφού αφενός μεν αναπτύχθηκε με ρωτακισμό, αφετέρου όπως συνέβη και με το αρχαίο οίδα «γνωρίζω», στην πραγματικότητα επρόκειτο για παρελθοντικό τύπο που με το πέρασμα του χρόνου ανέπτυξε ενεστωτική σημασία (Präteritopräsentia).

  90. Πέπε said

    ένα – δύο – δοκιμή

    πού πήγε το μήνυμα;

  91. Πέπε said

    Τέλος πάντων, πάμε ξανά… Αν διπλοεμφανιστεί, σόρι.

    @88: Ε αφού είναι, πώς να το κάνουμε! Ποιοι τη χρησιμοποιούσαν; Σίγουρα, όσοι μιλούσαν / έγραφαν για τη σχετική λογοτεχνία. Μπορεί για την υπόλοιπη (πραγματική) ζωή να μη συνηθιζόταν τόσο όσο σήμερα, αλλά αυτό είναι επειδή δε συνηθιζόταν η έννοια. Όποιος όμως θέλει να αναφέρει αυτή την έννοια, πάντα δυστοπία την έλεγε, πιστεύω.

    Σήμερα η ανησυχητικά αυξανόμενη τάση της πραγματικότητας να θυμίζει δυστοπική λογοτεχνία έχει φέρει και την έννοια (συνεπώς και τη λέξη) στην επικαιρότητα. Αυτό π.χ. είναι προ τρεισήμισι ετών: http://karpathiandiaries.blogspot.gr/2009/12/blog-post.html

    Μέσα στην έννοια εμπεριέχεται πάντοτε το στοιχείο της λογοτεχνικής αναφοράς. Η λέξη είναι ένας πιο σύντομος τρόος να πει κανείς «όπως στα βιβλία δυστοπικής λογοτεχνίας».

    ____________________________
    Νίκο, θα ήταν άραγε εύκολο να βάλεις να φαίνονται κάπου μόνιμα οι οδηγίες για τα href (για το πώς κάνουμε λινκ και πώς βάζουμε μαύρα/πλάγϊα στοιχεία); Ευχαριστώ.

  92. sarant said

    90-91: Το είχε πιάσει η σπαμοπαγίδα Για το άλλο που λες, στείλε μου εσύ ή ο γκουρού τις οδηγίες να τις βάλω κάπου.

    88: Ασφαλώς και ήταν καθιερωμένη λέξη, απλώς έτυχε να μην τη διαβάσετε.
    Παραδείγματα από δόκιμους συγγραφείς σε κείμενα του περασμένου αιώνα (και δεν βάζω επιστημον φαντασία):

    Μάριο Βίττι: «ένα άλλο δυστοπικό ποίημα του Σεφέρη» (1989)
    «ανάγεται σε ουτοπία, που, όπως παρατηρεί ο Δοξιάδης, μεταβάλλεται γρήγορα σε δυστοπία.» Άρτεμις Λεοντή, 1998
    «και προπάντων το Λάθος (1965), ένα μυθιστόρημα που, όπως είπαμε, φέρνει στην πολιτικά τρικυμιώδη δεκαετία του ’60 την οργουελιανή δυστοπία του 1984″ (Θανάσης Νιάρχος, Μαρτυρίεςε για τον Σαμαράκη, 2000)
    » δρα σάν ήρωας μιας διπλωματικής μυθιστορίας, ή οποία εκτυλίσσεται στό κενό ανάμεσα στήν ουτοπία καί στή δυστοπία» (Δημηρούλης, για Σεφέρη, 1997)

  93. smerdaleos said

    @ 63, Λάιστα

    Εδώ μου βάζεις δύσκολα Λ.

    Είναι «πέρασμα» η Λάιστα;

    Αν ναι μπορεί να προέρχεται από το σλαβικό Lažišta:

    http://en.wikipedia.org/wiki/La%C5%BEi%C5%A1t%C4%9B

    http://en.wiktionary.org/wiki/prolaziti#Serbo-Croatian

    μέσα από απώλεια του μεσωφωνηεντικού ηχηρού εξακολουθητικού λ.χ. υπάγω> πάω, διάβολος > διάολος, fragula > φράουλα.

  94. BLOG_OTI_NANAI said

    87: Σουουουρ (που έλεγε και ο Νικήτας Πλατής στον Μεθοριακό σταθμό, αν δεν με απατά η μνήμη μου)

  95. Πέπε said

    @92: Αμ’ σάμπως τις θυμάμαι; Γιατί τις γυρεύω κι εγώ; 🙂

  96. 56α,
    Πράγματι, να βρεις μέσω του ngram ποιων λέξεων η χρήση διπλασιάστηκε την τελευταία διετία είναι λίγο πιο μπερδεμένο, αλλά πρέπει να υπάρχει τρόπος, γιατί τα δεδομένα είναι ανοιχτά σε όλους – θα το κοιτάξω. Ο Στάζυ που είναι μάγος σ’ αυτά ίσως το βρει αμέσως πώς γίνεται.

  97. nirevess said

    26, 27 Εμένα πάντως πάντοτε «παραληρητική διαταραχή» μου τη γράφανε οι ψυχίατροι. Με ξένιζε μεν κι εμένα, αντί για το παραληρηματική, αλλά μόνο έτσι το έγραφαν.

    λήρος: «…αλλ’ εδόκει λήρος τα ευαγγέλια· ούτως ήσαν έτι νωθείς οι μαθηταί…» Δ’ Εωθινό Δοξαστικό «Όρθρος ην βαθύς» (πανέμορφο)

  98. @ 14 : — Κι εγώ, Κε Πάνο, αγνοούσα τά σκώμματα τού Επικούρου προς τόν «γελωσίνο» προπάτορά μου εν τέχναις, και πολύ ξαφνιάστηκα μ’ αυτό που μάς λέει ο Κος Σαραντάκος. Εάν δεν λανθάνω, η «Κριτική επί τής Χεγγελιανής Φιλοσοφίας τού Δικαίου» υπήρξεν –κατά τινα τρόπον– ανάπτυξις κάποιων κεφαλαίων τής πρωτόλειας διδακτορικής διατριβής τού νεαρού Καρόλου Μαρξ η οποία είχε για θέμα της τίς διαφορές ανάμεσα στήν Φυσική Φιλοσοφία τού Δημοκρίτου και τήν Φυσική Φιλοσοφία τού Επικούρου.

    Αλλά, γιατί τό ουσιαστικό είναι «παραλήρημα» κι όχι «παραλήρησις»; Ή, μήπως, υφίστανται αμφότερες οι λέξεις με εννοιολογικές διαφορές ανάλογες εκείνων που παράγονται από τό ρήμα, λ.χ., «θεωρώ»: «θεώρημα» και «θεώρησις», κλπ, κλπ, κλπ;;;

  99. Ιδού και μια πρόχειρη καταγραφή φράσεων κλισέ από τα κανάλια:
    http://aris-tourgimata.blogspot.gr/2014/03/472.html

    Το «παραλήρημα» το πρόσθεσα μόλις τώρα.

  100. sarant said

    99: Α, ωραίο!

    98: Γελασίνος όμως.

  101. @ 100 (β΄) : — Δίκηο έχετε, Κε Σαραντάκε μου. Αλλά, βλέπετε, πάνε 30 χρόνια τώρα που τά μελετούσα κι από τότε δεν έχω επανέλθη σ’ αυτά, και καθώς «… σε ξένες γλώσσες οι μέρες μας, οι λύπες μας κι οι αγάπες μας περνούν…» τέτοιες παραδρομές είναι κάπως συγγνωστές, ν’ ε-σ-πά;
    Για τά ουσιαστικά, που λέω, τί γνώμη έχετε εσείς;

  102. Γς said

    91 @ Πέπε

    >Νίκο, θα ήταν άραγε εύκολο να βάλεις να φαίνονται κάπου μόνιμα οι οδηγίες για τα href (για το πώς κάνουμε λινκ και πώς βάζουμε μαύρα/πλάγϊα στοιχεία); Ευχαριστώ.

    Οδηγίες προς λικνιζομένους, μαυρισμένους και πλαγιασμένους

  103. Πέπε said

    @98β: Σε πολύ γενικές γραμμές, σε -σις (στη δημοτική -ση) λήγει η πράξη, η διαδικασία, και σε -μα το αποτέλεσμα, το προϊόν, π.χ. πράξη / πράγμα, απόσταξη / απόσταγμα, απόρριψη / απόρριμμα. Με ένα σωρό εξαιρέσεις όμως.

    Ας πούμε ότι παραλήρημα είναι αυτό που λέει κανείς (αρκετά έγκυρη εξήγηση) και παραλήρηση θα ήταν η κατάσταση στην οποία βρίσκεται, η οποία όμως επίσης παραλήρημα λέγεται κι αυτή.

  104. Γς said

    Καλά δεν το πιστεύω.
    Ζήτησες βρε άνθρωπέ μου πληροφορίες για λινκς μπόλντς και ιτάλικς.(#91).

    Κι όπως συνηθίζουμε εδώ έσπευσα, όπως συνηθίζουμε εδώ, να βοηθήσω (#102).

    Και περνάς από πάνω μου τώρα (#103) σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

    Ε, λοιπόν κάτι πρέπει να σου έχω κάνει εσένα. Δεν εξηγείται αλλέως τοιούτον φτύσιμον.

    Μεγάλε

  105. Γς said

    ΟΚ,
    Δεν είχα δει το σχόλιό σου εδώ

    😉

  106. BLOG_OTI_NANAI said

    Και άλλη μια προσπάθεια οδηγιών.

    Πως δημιουργούμε Bold, Italics και links στο παρόν ιστολόγιο:

    ΕΔΩ

  107. Γς said

    Ξύπνησα κι άνοιξα και την ΤΒ.
    Μόλις και πρόλαβα να δω ότι είναι στην κουβέντα τους και κάποια Σεχτερίδου. Σεξτερίδου το διάβασα εγώ μ αυτά τα φοντς του MEGA.

    Φτιάχτηκα, ουπς, φτιάχνω τον καφέ μου, την ακούω κι επιστρέφω εδώ να την απολαύσω κι οπτικώς αυτήν την Σεξπ.. πως την είπαμε;

    Όμως τα ίδια λέει όπως εδώ

    Καλημέρα

  108. Γς said

    Από την προηγούμενη ανάρτηση..

    Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση λέει.

    Και φτιάχτηκα …

  109. Πέπε said

    @104, 105: Κάνατε (προς στιγμήν) λάθος: και το εχτίμησα και το εθαύμασα μεγάλως. Άλλωστε θυμόμουν ότι κι άλλες φορές μας το είχατε γράψει. Επί μερικές ημέρες μπορώ να θυμάμαι πού το αναρτήσατε, αλλά όχι για πάντα. Γι’ αυτό ζήτησα απ’ το Νίκο να αναρτηθεί κάπου μόνιμα.

  110. smerdaleos said

    @89, Κώστα.

    Ωραίο το παράδειγμα με το learn εκ του *leis-

    H ενεστωτικοποίηση του παρελθοντικού *lais- μπορεί ίσως να μας βοηθήσει στην σημασιολογική εξέλιξη από το «χαράσσω γραμμή/αυλάκι» στο «μαθαίνω».

  111. gbaloglou said

    1 Για δέστε σύμπτωση, το «ληρίζω» ήταν φιλοξενούμενο στην Λέξη Ημέρας στις 14-4-14!

    Ο παραπάνω ιστότοπος απλώς αναπαράγει τις πληροφορίες που παρέχει το Λεξικό Κριαρά, σύμφωνα με τις οποίες εκτός από το «ανοητολογώ» υπάρχει και η έννοια του «κοροϊδεύω». Νομίζω ότι, τελικά, και οι δύο έννοιες υπάρχουν στην Διήγηση των Τετραπόδων:

    Πως έχανες το στόμα σου αυτό το βρωμισμένον,
    πως ήνοιξας τας χείλας σου τας παχυλοπετζάτας,
    και έφησεν η γλώσσα σου η πολυψαλιδάτη
    ληρήματα και λόγια και ψεματολογίας;
    Εσύ μεν είσαι ήλιος, εγώ δε η σελήνη;
    Και ουκ εντράπης, άθλιε, να το εξεχειλίσεις;

    [βουβάλι προς βόδι, 583-588]

    Εγώ είμαι ωμόβορον, εσθίω γαρ τα ζώα,
    ου μόνον τον γάδαρον, καθώς εσύ ληρίζεις,
    αλλά και εσένα, άλογον, και όλον σου το γένος
    και τα μικρά πουλάρια τα κάμνουν οι φοράδες^

    [λύκος προς άλογο, 816-819]

    Και έρχονται οι άνθρωποι οπού σε κυνηγούσιν^
    ευρίσκουν σε, σκοτώνουν σε και καταλύουσιν σε
    ως άνανδρον, ως ασθενήν, μη έχοντα τι δράσαι.
    Και συ ληρείς με τα πολλά τα ψέματα τα λέγεις,
    πως είσαι ζώον μέγιστον, πάνυ ανδρειωμένον.

    [μαϊμού προς ελέφαντα, 955-959]

  112. 110, Σμερδαλέος: Το παρελθοντικό *lais από το οποίο αναπτύχθηκε ο ενεστώτας lais «γνωρίζω» πιθανότατα συνδεόταν με τη σημασία «ίχνος» της ινδοευρωπαϊκής ρίζας και σήμαινε «ακολούθησα ερευνώντας». Οπότε στην περίπτωση αυτή, η σημασιολογική εξέλιξη θα ήταν: ακολούθησα ένα ίχνος, διερεύνησα κάτι και τώρα το γνωρίζω. Όπως και το γερμανικό weiß ή το αρχαίο οίδα από την αρχική σημασία «έχω δει» ανέπτυξαν με τον ίδιον ακριβώς τρόπο τη σημασία «γνωρίζω»: αυτό που έχω δει με τα μάτια μου, πλέον το γνωρίζω. Όσον αφορά τώρα τα learn και lernen, και εδώ η σημασία «αποκτώ γνώση» πιθανότατα αναπτύχθηκε μέσα από τη σημασία «ακολουθώ ένα ίχνος».

  113. Λ said

    93a
    http://laista.blogspot.com/2009/08/blog-post.html

  114. Αγγελος said

    Πέπε, τώρα που ξαναβρήκες τις οδηγίες, αντί να φορτώνεσαι στο Νικοδεσπότη 🙂 άνοιξέ τες και πρόσθεσέ τες στα αγαπημένα (bookmarks, favorites), με κάποιο όνομα που να θυμάσαι, κι έτσι θα τις έχεις διαρκώς προσιτές σε πρώτη ζήτηση! Ή ακόμα, άνοιξέ τες (από του Κάκτου π.χ.), κάνε ένα αντίγραφο της οθόνης (πατώντας ταυτόχρονα κεφαλαία και PrtSc), άνοιξε ένα πρόγραμμμα ζωγραφικής (π.χ. το pbrush, που υπάρχει στα Windows από τη μάνα τους), κάνε Edit/Paste — ή Ctrl+V — και σώσε την εικόνα, αφού ενδεχομένως κόψεις τα περιττά και κρατήσεις όποιο κομμάτι θέλεις, στο Desktop σου με κάποιο κατάλληλο όνομα, κι έστσι θα τις έχεις ακόμα κι όταν δεν είσαι συνδεδεμένος στο Διαδίκτυο.

  115. Πέπε said

    @114: Καλά λες.

  116. Λ said

    85. Спосибо за добрые слова
    Έλειπα. Το ποίημα του Εμπειρίκου είναι αφιερωμένο σε σας.

    Οι Παπαρούνες

    Χρυσά τα στάχυα
    Οι κάμποι κατάστικτοι με παπαρούνες
    Των αργαλειών η μέθη μεσ’ στο χέρι
    Της ξεμοναχιασμένης καλογριάς που ασπαίρει
    Στα σύννεφα της θαλπωρής μιας φαντασίας
    Ή στα δεινά του φόβου σιτοδείας
    Εις έντεχνον αντιφυγάδευσιν του χρόνου
    Εις διάπυρον προσπάθειαν εγκαθιδρύσεως μιας παρουσίας.

  117. Λ said

    Οι κάμποι κατάστικτοι με παπαρούνες
    https://www.google.com.cy/search?q=%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B5%CF%82&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=evRmU73JOaig4gS_uoDADg&sqi=2&ved=0CCUQsAQ&biw=1366&bih=599

  118. Λ said

    http://www.sarantakos.com/liter/aggoules/paparounes.html

  119. Γς said

    114,115:
    Μπά, έχει και Bolt ! (Bold)
    Να το διορθώσω

    118:
    και η

    >αναπόδραστη γοητεία μιας συστάδας από παπαρούνες

    της Παπαρούνας Παπαρούναw

  120. Λ said

    Τη λέμε και πετεινό, την παπαρούνα.
    Χρόνο με το χρόνο βλέπουμε λιγότερες παπαρούνες στους αγρούς.

  121. Λ said

    Να ένα νέο βιβλίο, μια νέα δυστοπία
    http://www.theguardian.com/books/2014/may/21/bees-laline-paull-fantasy-novel-review

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: