Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Οι συνέπειες ενός ταξιδιού στη Μάνη

Posted by sarant στο 3 Ιουνίου, 2014


 

Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή είναι η δέκατη έβδομη συνέχεια.  Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

mimis_jpeg_χχsmallΜε τη σημερινή συνέχεια μπαίνουμε σε ένα νέο κεφάλαιο του βιβλίου, το πέμπτο, που έχει τον τίτλο «Απόπειρα διαφυγής», για λόγους που θα γίνουν αμέσως προφανείς.

Παρά την ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή, τους αγαπητούς φίλους και τα πνευματικά και άλλα ενδιαφέροντά του ο Νίκος δεν ήταν ικανοποιημένος από τη ζωή του στη Μυτιλήνη. Τη δουλειά του στην Τράπεζα τη θεωρούσε μειωτική, γιατί πίστευε πως έστω και ακούσια συμμετείχε σε κάποια διαδικασία κλοπής και εξα­πάτησης των πελατών της. Από την άλλη μεριά πίστευε πως οι γνώ­σεις και οι ικανότητές του μέναν αναξιοποίητες στους περιορισμέ­νους ορίζοντες της Μυτιλήνης, η επαρχιώτικη ζωή της οποίας τον έπνιγε.

Το καλοκαίρι του 1933 αποφάσισαν με τη γυναίκα του να περάσουν την άδειά τους στη Μάνη. Πήγαν στην Αθήνα που την είχαν για τελευταία φορά επισκεφτεί το 1927 στο σύντομο γαμήλιο ταξίδι τους, είδαν τα εκεί εγκαταστημένα αδέλφια του τον Κώστα, τον Μιχάλη και τον Γιώργο και από τον Πειραιά πήραν το πλοίο για το Γύθειο, από όπου με αμάξι φτάσανε στο χωριό. Ο ποιητής είχε να ’ρθει στον τόπο που γεννήθηκε από το 1924 και αισθανόταν ισχυρή συγκίνηση, την οποία μετέδωσε και στη γυναίκα του. Η Ελένη μαγεύτηκε από το αυστηρό αλλά τόσο γοητευτικό μανιάτικο τοπίο, από το αιωνόβιο πυργόσπιτο της οικογένειας και από την αρχοντική μανιάτικη φιλο­ξενία, μολονότι την τρόμαξαν όχι λίγο τα μανιάτικα έθιμα, τα σχετι­κά με τους γδικιωμούς και τις αλληλομαχίες των διαφόρων οικογε­νειών, που τότε ήταν πολύ ζωντανά και για τα οποία την κατατόπισε, με μεγάλη δόση υπερβολής, ο μικρότερος κουνιάδος της ο Γιάννης, ενώ οι αδιάκοποι χαιρετιστήριοι ή γιορταστικοί πυροβολισμοί, τα «σμπάρα», την έφερναν σε κατάσταση πανικού.

Καθώς ήταν η πρώτη νύφη της οικογένειας, πήγαν να τη δουν ατέλειωτος αριθμός συγγενών, από τη Γέρμα, την Κελεφά, το Κρυονέρι, την Καρέα, το Οίτυλο και το Βαχό, που όλοι τους βεβαίωναν πως ήταν στενοί και «εξ αίματος» συγγενείς του αντρός της κι ας ήταν ξαδέλφια πέμπτου βαθμού. Περισσότερη προσοχή βέβαια συγκέ­ντρωσε ο γιος τους, που εκτός που είχε το όνομα και το επώνυμο του πατέρα του ποιητή, του Δημήτρη, ήταν κι ο πρώτος εκπρόσωπος της τρίτης γενιάς των Σαραντάκων. Όλοι αυτοί οι συγγενείς θεωρούσαν υποχρέωσή τους να τους καλέσουν στα σπίτια τους. Οι εκδρομές αυ­τές θα ήταν πολύ ευχάριστες αν οι δρόμοι ήταν σε υποφερτή κατάστα­ση κι αν έλειπαν τα σμπάρα. Δυστυχώς ουσιαστικά δεν υπήρχαν δρόμοι παρά μόνο δύσβατα μονοπάτια, που περνούσαν από γυμνά όλο πέτρα βουνά και συχνά στο χείλος βαθύτατων γκρεμών. Όσο για τους πυροβολισμούς άλλο τίποτα.

Η Ελένη που έζησε στην ειρηνικότατη Μυτιλήνη, που ο πατέρας της δεν είχε πιάσει ποτέ στη ζωή του όπλο, αφού στον καιρό του οι ραγιάδες δεν πήγαιναν στρατό, κατατρόμαξε όταν, φτάνοντας στο σπίτι, τους υποδέχτηκαν οι συγγενείς του άντρα της με πυκνούς χαιρετιστήριους πυροβολισμούς, στο δε γάμο του Θεοδόση, ενός τρίτου ξάδελφου στο γειτονικό Κρυονέρι, όπου πήγαν με μουλάρια περνώντας από φοβερούς γκρεμούς, και όπου οι πυροβολισμοί θύ­μιζαν αληθινή μάχη, κόντεψε να λιποθυμήσει. Δεν μπορούσε να κα­ταλάβει πώς ήταν δυνατόν ο πεθερός της, άνθρωπος κατά τα άλλα πολιτισμένος και πράος, να έχει πάντα ένα πιστόλι στη μέση του κι όταν ερχόταν στο κέφι να το βγάζει και να ρίχνει στον αέρα.

Εκείνη την εποχή, πριν από τη δικτατορία της Τετάρτης Αυγούστου, οι περισσότεροι Μανιάτες και στη Μάνη και στον Πειραιά οπλοφορούσαν. Το πιστόλι, η κάμα και σε ορισμένες περιπτώσεις ο γκρας ήταν τρόπον τινά εξάρτημα της όλης αμφίεσής τους. Στο σπίτι του ποιητή υπήρχαν τότε, ούτε λίγα ούτε πολλά, δεκάξι όπλα: ένα μάουζερ, δύο λεμπέλ, δύο γκράδες, πέντε δίκαννα και άλλα παλαιότερα, εμπροσθογεμή, τουφέκια. Όλα αυτά ήταν κρεμασμένα σε ορι­σμένο σημείο στον τοίχο του ισογείου και ήταν πάντοτε γεμάτα, για­τί όπως έλεγε μια παλιά παροιμία: «το άδειο ντουφέκι το γεμίζει ο διάολος». Έτσι, ξέροντας όλοι πως τα όπλα ήταν γεμάτα αποφεύγαν ανόητα παιχνίδια μαζί τους.

Στη Μάνη ο ποιητής πήρε τη μεγάλη απόφαση να παραιτηθεί από την Τράπεζα και να βάλει μπρος με τ’ αδέλφια του, τον Γιώργο και τον Γιάννη, μιαν επιχείρηση επιμεταλλώσεων, τεχνολογία που μόλις είχε αρχίσει να εφαρμόζεται στην Ελλάδα και την οποία γνώριζε πολύ καλά θεωρητικώς αλλά και σε μικρή κλίμακα στην πράξη. Στο εργα­στήριό του στη Μυτιλήνη είχε δυο μικρά μπάνια επιχάλκωσης και επινικέλωσης, κατάλληλα για μικρά αντικείμενα, μαχαιροπήρουνα και δισκάκια. Τα σχέδια και τις προοπτικές για την επιχείρηση τα κουβέντιασαν πολλές μέρες με τον Γιάννη και με τον Γιώργο, που είχε κατεβεί από την Αθήνα την τελευταία βδομάδα της παραμονής τους στο χωριό, αλλά δεν είπε τίποτα στη γυναίκα του, γιατί φοβόταν τις αντιδράσεις της.

Την παραίτησή του από την Τράπεζα την υπέβαλε ένα χρόνο μετά, αφού προηγουμένως τακτοποίησε όλες τις υπηρεσιακές και άλλες εκκρεμότητες. Παραιτήθηκε με αληθινή αγαλλίαση, συνοδεύοντας την παραίτηση του με γράμμα προς τον ίδιο τον Εμπεδοκλή, στο οποίο καταγγέλλει τις παραβάσεις και τις ατασθαλίες που κατά την άπο­ψή του διέπραττε κατ’ εξακολοΰθησιν η διεύθυνση του υποκαταστή­ματος και τον καλεί να τις επανορθώσει.

Αισθανόταν πως έβγαζε από το λαιμό του εναν αληθινό βρόχο που τον κρατούσε δεμένο σ’ ένα μαγκανοπήγαδο. Όταν είπε στην Ελένη την απόφασή του, εκείνη όπως το φοβόταν αντέδρασε με κλάματα και με προφητείες για καταστροφές και χρεοκοπίες. Παρά την ευγλωττία και τη μεταδοτική αισιοδοξία του, στο χρόνο που μεσολά­βησε δεν την έπεισε για την ορθότητα της απόφασής του. Το μόνο που πέτυχε ήταν μια περίοδος χάριτος ενός χρόνου. Αν μέσα στο διάστη­μα αυτό αποδεικνυόταν βιώσιμη η νέα δουλειά είχε καλώς, διαφορε­τικά θα ’πρεπε να ξαναγυρίσει στην Τράπεζα.

Advertisements

51 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Οι συνέπειες ενός ταξιδιού στη Μάνη”

  1. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Μωρ’ μπράβο, και δεν του φαινότανε -με τα ως τώρα γραφόμενά του- του παππού!

    «το άδειο ντουφέκι το γεμίζει ο διάολος»
    Μεγάλη κουβέντα αυτή, αλλά πρέπει να μην έχεις (σαν παιδί κυρίως) τις σημερινές προσλαμβάνουσες παραστάσεις. 😐

  2. munich said

    ευχαριστούμε πολύ. περιμένουμε με αγωνία τη συνέχεια.

  3. Γς said

    3:
    Τα άδεια όπλα σκοτώνουν.
    Αν είναι μάλιστα και μανιάτικα.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/08/blog-post_13.html

  4. Καλημέρα

    Διαδηλώνουν τα ισπανάκια για να φύγει η μοναρχία. Δεν κοιτάνε κατά Ελλάδα μεριά που μόλις έφυγε η ορίτζιναλ βασιλική οιικογένεια ξεφύτρωσαν καμιά τριανταριά ιμιτασιόν να τις τρέφουμε και να ΜΗΝ μπορούμε να τις διώξουμε με δημοψήφισμα γιατί δεν προβλέπεται δημοψήφισμα για να φύγει το μητσοτακέίκο, το παπαντρέικο το καραμανλέικο (ας μη συνεχίσω και παρεξηγηθώ)

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Σωστό αυτό με τις παραστάσεις. (Τι δεν του φαινότανε όμως του παππού;)

    4: Προς το παρόν και οι τρεις αυτές δυναστείες (που υπήρχαν και επί βασιλείας, μην ξεχνάμε) έχουν απομακρυνθεί από την αρχηγία του κράτους με εκλογές.

  6. # 5

    Νίκο επί βασιλείας δεν είχαν γίνει ακόμα δυναστείες και αμφιβάλλω αν θα γινότουσαν. Και δεν μιλάω για το γκουβέρνο που είναι θέμα πρεστίζ αλλά για τις οικονομικές δυναστείες με τις …επιχορηγείες από το κράτος που παλιά περιορίζονταν σε επίπεδα …βραχωδών ορέων ενώ τώρα…
    Δεν είμαι βασιλικός από ιδεολογία, στο δημοψήφισμα ψήφισα κατά της βασιλείας, απλά βλέπω πρακτικά τι έγινε μετά χωρίς κομματικές παρωπίδες. Το ότι στην ευρύτερη αριστερά ο Κύρκος κι ο Φλωράκης δεν φιάξανε οικογενειακή δυναστεία είναι γεγονός αλλά καλύπτανε το 10% του λαού, στο υπόλοιπο 90 η οικογενειοκρατία επεκράτησε.

  7. spiral architect said

    @5β: Το ότι παραιτήθηκε απ’ την τράπεζα για να κάνει δικιά του δουλειά.
    Βέβαια κείνες τις εποχές η νοοτροπία ήταν διαφορετική, καθένας ήθελε τη δικιά του δουλειά και αν αυτή ήταν σοφιστικέ για την εποχή (π.χ. ένα επιμεταλλωτήριο) μπορεί να απευθυνόταν στην τράπεζα για κάνα δανειάκι, αν δεν είχε κάποιο κομπόδεμα. Μορφωμένος, πεπαιδευμένος και πρώην τραπεζικός ήταν ο παππούς θα απέφευγε τους τοκογλύφους. Τη γυναικεία γκρίνια
    όμως δεν θα την απέφευγε με τίποτα! 😀
    Στη Λακωνία το’ στησε το επιμεταλλωτήριο ή το’ κανε telik;a στην Αθήνα; 🙄

  8. sarant said

    7: Aθήνα βεβαια, βλ. επόμενη συνέχεια 🙂

  9. Νέο Kid Στο Block said

    Θυμήθηκα το στρατιωτικό μότο «Τα άδεια όπλα σκοτώνουν!» . Βλακείες… τα ηλίθια μυαλά σκοτώνουν! Kαλού κακού πάντως ,εγώ δεν πρόκειται να ξαναεκνευρίσω τον καλό μας Νικοκύρη. Καλός-ξεκαλός, ευγενής-ξευγενής, πολιτισμένος-ξεπολιτισμένος, ξέρω γω πότε και τι αρχέγονα ένστικτα μπορούν να ξυπνήσουν σ’αυτούς τους Μανιάτες; 🙂

    Δεν έχει κάποιο μελαγχολικό ενδιαφέρον το γεγονός πως η φιλοδοξία του Αρούρη να ξεφύγει απ’το τέλμα θα φάνταζε σήμερα σαν ανέκδοτο; Xιλιάδες πολλαπλοπτυχιούχοι έχουν σαν μοναδική τους «φιλοδοξία» να τρουπώσουν στα ευαγή τέλματα…

  10. sarant said

    Αρκετοί ανοίγουν επιχειρήσεις και σήμερα. Άλλωστε, το κεφάλαιο επιγράφεται «Απόπειρα διαφυγής»

  11. Νέο Kid Στο Block said

    10. Ό,τι πεις αφεντικό! Συμφωνώ 100% !! (πάω γώ κόντρα σε Μανιάτη;; Κι αν έχει ξεμείνει κανας γκρας κειμήλιο; α,πα,πα,πα,πα,πα! )

  12. leonicos said

    M + M Μάνη – Μυτηλήνη, όπως Μέριλιν Μονρό

  13. Παναγιώτης Κ. said

    Αναρωτιέμαι: Τι είναι αυτό που κάνει ευχάριστη την ιστορία του παππού σου; ( Δια χειρός Δημήτρη Σαραντάκου. Ας μη το ξεχνάμε).Κάνω κάποιες εικασίες.Δεν είναι όμως βεβαιότητες.
    Περιμένω την συνέχεια.

  14. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα!
    Κοντά στα βίαια έθιμα της Μάνης εκείνης της εποχής, να προσθέσουμε τις κάκιστες συνθήκες διαβίωσης και την απίστευτη φτώχεια. Από τα 9 αδέρφια του βέρου Μανιάτη πατέρα μου, τα 6 πέθαναν σε μικρή ηλικία από τύφο, λόγω του ακατάλληλου προς πόση νερού. Όσο για τη φτώχεια, μια φορά, πιτσιρικάς, πέταξε αηδιασμένος ένα σκουληκιασμένο σύκο και δέχτηκε τις λοιδορίες και τα ειρωνικά σχόλια των γύρω του ότι και καλά ήταν αριστοκράτης και καλομαθημένος. Δύσκολα χρόνια, ζόρικος τόπος.

  15. smerdaleos said

    Ταξίδι στη Μάνη χωρίς να γνωρίζουμε την ετυμολογία του Ταΰγετου δεν γίνεται … αφιερωμένο στο Νίκο:

    http://smerdaleos.wordpress.com/2014/06/03/%ce%b5%cf%84%cf%85%ce%bc%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%ac%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bf-%cf%84%ce%b1%ce%b0%ce%b3%ce%b5%cf%84%ce%bf%cf%82/

  16. Ορεσίβιος said

    Μια Μυτιληνιά στη Μάνη του Μεσοπολέμου! Δύστυχη, ευαίσθητη Ελένη….
    Βέβαια οι Μανιάτες είναι αξιαγάπητοι αλλά οι συνήθειές τους (και ο καθημερινός τρόπος ζωής τους), δεν έχουν καμιά σχέση με αυτές των Μυτιληνιών.
    Εξαιρετικό κι αυτό το κεφάλαιο Νικοκύρη!

  17. sarant said

    13: Εσείς (οι αναγνώστες) θα το πείτε αυτό.

    14: Πολυ δύσκολα

    15: Νάσαι καλά αγαπητέ, και μπράβο και για το ιστολόγιο.

  18. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Tο είχα γράψει και πριν κάνα μήνα, τον παππού σου τον πάω με χίλια, πολύ δυνατός τύπος ανθρώπου, δυσεύρετος σε όλες τις εποχές, και στην εποχή μας πιό σπάνιος κι απο την μονάχους μονάχους.

  19. smerdaleos said

    @17

    Να σαι καλά! Το είχα για μεθεπόμενο θέμα μαζί με κάτι άλλα. Αλλά αφού έχεις σήμερα θέμα με Μάνη έβγαλα για πρόγευμα τον Ταΰγετο μόνο του.

  20. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    4 – Επι βασιλείας πάλι οι καραμανλομητσοτακικοπαπατζήδες δεν κυβερνούσαν Gee;
    Μετά την ανακάλυψη των μηχανών δημιουργήθηκαν οι κεφαλαιοκράτες, με τον καιρό απέκτησαν τεράστια οικονομική δύναμη, αλλα την εξουσία την είχαν οι ουσιαστικά μπατήρηδες αριστοκράτες. Οι κεφαλαιούχοι, αφού δημιούργησαν μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες, είπαν να πάρουν και την εξουσία, όπως είναι το σωστό, το έψαξαν απο δώ το έψαξαν απο κεί, και έβαλαν τους λαούς να κάνουν επανάσταση, την συνέχεια την γνωρίζουμε.

  21. # 21

    Κυβερνούσανε τότε αλλά ΔΕΝ φερότουσαν και ΔΕΝ ΕΤΡΩΓΑΝ σαν βασιλιάδες ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Καραμανλής. ούτε ο Μητσοτάκης γιατί είχαν έναν χαραμοφάη πάνω από τα κεφάλια τους. Τώρα που δεν έχουν κανέναν (αμα πεις πρόεδρος το μυαλό πάει στον …Μαρινάκη ) έγιναν όλοι βασιλιάδες στη θέση του βασιλιά. Δεν είναι τόσο χαζοί που τους βαστάνε σε τόσα κράτη της Ευρώπης, στοιχίζουν λιγότερο !!!
    Οι τριάντα στείλανε κι έναν ( τον Ακη) στη δικαιοσύνη για ξεκάρφωμα αλλά εγώ θα σε ρωτήσω σε τι διέφερε ο γάμος του Κοκού από τον (δεύτερο) γάμο του Ακη ;
    η απάντηση είναι πως ο ένας ήταν ελέω Θεού βασιλιάς της Ελλάδος, των Ελλήνων (ό,τι θέλεις) και ο Ακης ελέω λαού βασιλιάς των Δημοσίων Εργων και Εξοπλισμών

  22. Ιάκωβος said

    Gpoint,
    Δεν πρέπει να συγκρίνεις διαφορετικούς λαούς και διαφορετικές εποχές σε σχέση με ένα πράγμα μόνο, γιατι είναι πολλά αυτά που αλλάζουν.
    Είναι σαν ένα δέντρο.
    Ο σημερινός Άκης είναι το κλαδί , ένα από τα χιλιάδες. Ο κορμός όμως φυτεύτηκε αμέσως μετα τον πόλεμο, επί Φρειδερίκης. Και φυσικά η φύτρα είναι πιο παλιά.

    Ο Ιμπν Χαλντουν νομίζω είπε οτι σε ένα πλούσιο παλάτι, εκεί θα πάνε τα ποντίκια. Η Ελλάδα τότε ήταν μια καταστραμένη χώρα. Τα μόνα λεφτά που υπήρχαν ήταν της ξένης βοήθειας. Αυτήν ρημάξανε. Μετά, η ψείρα χόρτασε και βγήκε και στο γιακά.

    Αν τους έκοβε εκεί στο σύρζα, θα επαγγελόντουσαν μια νέα Ελλάδα, όχι καινούρια συγκρινόμενη με τα 40 χρόνια της «κακής Μεταπολίτευσης» αλλά με τα 70 χρόνια της μεταπολεμικής δεξιάς, δοσίλογης, ακροδεξιάς και Παπανδρεικής λαμογιο-Ελλάδας.

    Δηλαδή έτσι κι αλλιώς, ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα είναι ο «σύριζα» . Δε θα κάνει σοσιαλισμό άλλου τύπου πέρα από το «σοσιαλισμό» που υποσχέθηκε ο Αντρέας αλλά όμως δεν έκανε.
    Το να φύγουμε από τον τρίτο κόσμο, στον οποίο βρισκόμασταν πάντα και προς του οποίου τον πυθμένα καταβυθιζόμαστε τώρα με την κρίση, αυτό μόνο μπορεί να κάνει ο σύριζα.
    Αμφιβάλλω αν θα το κάνει.

    Θα πρέπει πχ να κάνει κάθαρση στοά σώματα ασφαλείας και να ξωπετάξει ή να τρομοκρατήσει τους ναζιστές. Θα πρέπει να εξυγιάνει -στο όριο του εφικτού- τα ΜΜΕ. Όχι άλλη Τρέμη. Να τιμωρήσει τους Μεγαλο-φοροφυγάδες τύπου Μπόμπολα και Μελισσανίδη.Να εισάγει μια άλλη Πατριδογνωσία στα Σχολεία και την Κοινωνία για να ξεμάθουν οι Έλληνες τα Λερναία και τον Ψεκασμό. Να χτυπήσει τον ορθόδοξο Ταλιμπανισμό (κρατώντας και αναπτύσσοντας βέβαια τη βυζαντινή μουσική και όλη την τόσο περιφρονημένη μουσική μας Παράδοση). Κυρίως να λύση, από την Πρώτη βδομάδα κιόλας, τα προβλήματα της «ανθρωπιστικής» * καταστροφής.

    Θα τα κάνει όλα αυτά; Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω. Πάντως ο κόσμος δεν έχει πειστεί, λέει, έλα μωρέ, όλοι ίδιοι είναι.
    Φυσικά, ο Σρζ είναι η μόνη ελπίδα τώρα. Αν όμως αποτύχει, οι Μαυρο-αυγίτες το έχουν δηλώσει. Περιμένουν πρώτα μια αποτυχία των μνημονιακών, μετά μια αποτυχία του σύριζα και μετά Χέσσεται Ημαρ. Βέβαια, παίζει στο μέλλον και μια συμμαχία του καλού σκέλους της Χαχα, δηλ. των καλών Ναζιστών και της Νέας Δημοκρατίας.
    __________________

    «ανθρωπιστική καταστροφή» άλλο ένα απαίσιο newspeak.

  23. # 22

    Κοίτα δεν πιάνω πολιτικοκοινωνικές αναλύσεις, θα περιοριστώ σε κάτι απλό : εγώ έγραψα ότι με βασιλια έτρωγε μια οικογένεια και χωρίς βασιλιά τριάντα. Εσύ μου γράφεις πως με τον βασιλιά υπήρχαν μόνο τα λεφτά της βοήθειας ενω μετά υπήρχανε λεφτά να φάνε όλοι . Δλδ η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας βελτιώθηκε με την χούντα ; Μάλλον λάθος τα μετράς τα πράγματα γιατί τότε έφυγε ο Κοκός. Λεφτά παντοτε υπήρχανε και τα ασφαλιστικά ταμεία ήταν υγειέστατα πριν τα κατασπαράξουν οι οικογένειες που λήστευσαν ότι είχε αξία και μόλις χθες σαν τελευταία πράξη πριν από τον ανασχηματισμό βγάλανε κάποια φιλέτα στο σφυρί.
    Οπως θα ξέρεις δεν υπάρχει κρίση, ανακατανομή πλούτου έγινε με τις τριάντα οικογένειες να παίρνουν την μερίδα του λέοντος

  24. Λ said

    Καλησπέρα,
    Είναι καταπληκτικό που η απόπειρα διαφυγής του παππού ξεκινά από ένα ταξίδι επιστροφής στο πατρικό και στις καταβολές της οικογένειάς του.
    Αυτό με τα τρίτα, πέμπτα ξαδέλφια κάτι μου θυμίζει. Θυμάμαι οι παλιότεροι μπορούσαν να περιγράψουν το σόι και τους συγγενικούς δεσμούς με πάσα λεπτομέρεια.
    Αλήθεια, ποιο ήταν το χωριό του παππού σας;

  25. Ιάκωβος said

    Μετά τον πόλεμο και μέχρι και τη χούντα υπήρξε κάποια ανάπτυξη. Στην Ελλάδα επειδή ξεκίναγε από τα ερείπεια του πολέμου αλλά και γενικότερα σε όλη την Ευρώπη. Ναι κλέψανε πιο πολλά μετά γιατί υπήρχαν πιο πολλά. Πάντως κλέβουνε οι ίδιες οικογένειες. Χριστοφοράκοι, Ράλληδες, Παπανδρέηδες.

    Και το ότι «κλέβουνε οι πολιτικοί» θέλει μεγάλη προσοχή, γιατί μπορεί να παραστρατήσουμε σε χοντρό λαϊκισμό. Για κάθε ευρώ που κλέβει ο πολιτικός, αντιστοιχούν άλλα εννιά που κλέβουν τα λαμόγια του καθαγιασμένου » Ιδιωτικού Τομέα». Δηλαδή το πρόβλημα δεν είναι ο γάμος του Άκη (όσο και απεχθής να μας φαίνεται, που ήθελε και Πλας βαντόμ το σούργελο), πόσο μπορεί να κόστισε, ούτε ο γάμος του βασιλιά.
    Είναι η ρεμούλα που, στην οποία πέφτουν με τα μούτρα , και τότε και τώρα, οι Ελληνάρες λαμογιο-λεφτάδες, βεβαίως με το λάδωμα του πολιτικού και του κρατικού στελέχους. Και η άναρχη ανάπτυξη, η καταστροφή της Ελλάδας, της φύσης, των πόλεων, που συνεχίζεται από την εποχή του Καραμανλή του Α’ και της αντιπαροχής.
    Οι ημέτεροι πάντα υπήρχαν, ο βασιλιάς δεν εμπόδισε τον παράνομο πλουτισμό.

    Και είπαμε, μη συγκρίνουμε άλλα βασίλεια. Στην Ολλανδία, έθνος μεγαλεμπόρων και μικροπωλητών, τα γενέθλια της βασίλισσας γιορτάζονται με τη μετατροπή των πόλεων σε τεράστια γιουσουρούμ, που οι υπήκοοι μπορούν να πουλάνε ελεύθερα (χωρίς φόρο) τα σκουπιδαριό της αποθήκης τους. Εδώ, δεν θα τολμούσαμε να πέσουμε τόσο χαμηλά σαν έθνος, ακους εκεί, να πουλάμε τα άχρηστα αντικείμενά μας κοτζαμ τρισχιλιετείς, τι είμαστε , μαύροι; Αλλά κι οι βασιλιάδες εκεί παίζει να τους δεις βόλτα με το ποδήλατο.

    Το σωστό βέβαια είναι, κι εδώ συμφωνώ, οτι τα αισχρά νούμερα τύπου μπουμπούκας, ελλείψει εστεμμένων, το παίζουν βασίλισσες και βασιλιάδες του τρελοκομείου. Ας προσέχαμε.

  26. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    21 – Oι γάμοι δέν διέφεραν σε τίποτα, και οι δύο ήταν δήθεν βασιλικοί, αλλα όπως η ανύπαρκτη αστική τάξη στην Ελλάδα, ήταν ΚΙΤΣΑΡΙΟ, σκέτο τσίρκο δηλαδή, όπως και όλος ο πολιτικός κόσμος και η χώρα.

    Υ.Γ – Οι μιά χούφτα χώρες που έχουν βασιλεία το κάνουν για άλλους λόγους, θα τα πούμε κάποια άλλη φορά, ας μήν λερώσουμε το νήμα του υπέροχου παππού, Νίκου Σαραντάκου, με βασιλιάδες και Άκηδες κατσαπλιάδες.

  27. Γς said

    >Καθώς ήταν η πρώτη νύφη της οικογένειας, πήγαν να τη δουν ατέλειωτος αριθμός συγγενών, από τη Γέρμα, την Κελεφά, το Κρυονέρι, την Καρέα, το Οίτυλο και το Βαχό

    Δεν θέλω να ξαναπώ ότι σίγουρα οι (δικοί μου) Δεκούλοι του Οιτύλου πρέπει να είχαν να κάνουν με τους Σαραντάκους.

    Θέλω απλώς να ξαναθυμίσω πάλι αυτό που είχα πεί εδώ. Που έχει να κάνει με την «ειδυλλιακή» περιγραφή μιας Μυτιληνιάς με το Μανιάτικο σόϊ της στη Μάνη.
    [Καλύτερα να μην πω τίποτα. Ο συνδυασμός που σκοτώνει]

  28. Παναγιώτης Κ. said

    @22.Δεν διαφωνώ με όλα αυτά.
    Η συνεισφορά μου στον πολιτικό προβληματισμό έχει ως εξής:Δεν χρειάζονται μεγαλεπήβολα σχέδια.Εφαρμογή της νομοθεσίας χρειαζόμαστε. Κοντολογίς, αυτό που απουσιάζει είναι ο έλεγχος. Ο έλεγχος είναι βαρύ πράγμα και προϋποθέτει δουλειά, προϋποθέτει αποφασιστικότητα και σύγκρουση όπου χρειαστεί.Η δουλειά είναι ατομική ευθύνη ενώ αποφασιστικότητα πρέπει να επιδείξουν οι ομάδες που έχουν ενστερνιστεί την νέα υπόθεση.Σε κάθε περίπτωση η σύγκρουση, όπου θα καταστεί αναγκαία, δεν μπορεί να έχει εκδικητικό χαρακτήρα γιατί θα κουράσει και η κούραση οδηγεί σε αποτυχία.

    Η πασοκική εμπειρία να αποτελέσει παράδειγμα προς αποφυγήν.

    Σε ένα δεύτερο επίπεδο πρέπει να αποκαθαρθεί η νομοθεσία και να πάψει αυτή η ύβρις όπου ένας νέος νόμος κάνει αναφορά σε έναν κυκεώνα προηγούμενων νόμων χωρίς να τους καταργεί.
    Αυτό είναι πολύ δύσκολο.Ποιος να το κάνει;Ο προβεβλημένος εργατολόγος του ΣΥΡΙΖΑ και οι διάφοροι μεγαλοδικηγόροι που «τρέφονται» από αυτό το νομοθετικό κυκεώνα;

  29. Λ said

    27ю Γέρμα, λοιπόν. Τώρα θα πάρω το νήμα από την αρχή.

  30. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    22 – Οι ηθοποιοί κάνουν και λένε ό,τι υπαγορεύει το σενάριο και ο σκηνοθέτης. Οι καλοί ηθοποιοί παίζουν τόσο καλά, που οι θεατές το ζούν το έργο, πιστεύουν οτι είναι πραγματικότητα, και θέλουν να το ξαναδούν, αν είναι κακοί, οι θεατές τους γιουχάρουν, και επιλέγουν άλλο έργο απο τα πολλά που τους δίνει να επιλέξουν η εταιρεία παραγωγής. Όσο κακό κι αν είναι το έργο και κακοί η ηθοποιοί, ποτέ κανείς δέν κατηγορεί την εταιρεία παραγωγής, αυτή μόνο εισπράτει και παράγει σενάρια και έργα που τα παρουσιάζουν φτηνοί και ακριβοπληρωμένοι ηθοποιοί, για να έχει ο κοσμάκης να εκτονώνεται.

  31. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>όπου πήγαν με μουλάρια περνώντας από φοβερούς γκρεμούς.
    Οι αφηγήσεις αυτές ακουμπούν τα μέσα φύλλα της καρδιάς.Ξυπνούν ανάλογες μνήμες μου 40-50 χρόνια αργότερα.
    Στα ριζά των λασιθιώτικων βουνών από τη μεριά του Λιβυκού, είναι το χωριό της (μιας) γιαγιάς. Όταν οι Γερμανοί μακέλεψαν όλους τους άνδρες (και όχι μόνο),η οικογένεια κατέβηκε νοτιότερα προς τη θάλασσα όπου και παντρεύτηκε η μητέρα μου.Το πατρικό της σπίτι όμως συνέχισε να λειτουργεί κυρίως τα καλοκαίρια,όπου η γιαγιά ανέβαινε για πιο δροσιά,βάζοντας περιβολάκια και μποστάνια.Έπαιρνε κι εμάς τα εγγόνια κι έχω υπέροχες αναμνήσεις από εκείνον τον καιρό. Ακόμη πιο ορεινά από το χωριό υπήρχαν κτήματα (και πετρόχτιστο σπιτόπουλο σε μετόχι) με αμυγδαλιές, αχλαδιές, αμπελάκι κλπ,όπου ηγαίναμε με μουλάρι και γαϊδουράκι από ζάλο(στενό μονοπάτι). Ένα κομμάτι αυτής της διαδρομής ανηφόριζε ανάμεσα από πλαγιές με φασκομηλιές και θυμάρια που καθώς τα παραμέριζε το πέρασμά μας ,μοσχοβόλαγαν. Παραπάνω, ελισσόταν ανάμεσα σε βράχια, κατηφόριζε μετά στα χοχλάκια ενός ρυακιού και σε κάποια σημεία περνάγαμε ξυστά στο φρύδι του γκρεμού.Εκεί, σε μια καμπή,στο μισό μέτρο πεζούλι πάνω από τη ρεματιά, είδα το χάρο πετώντας μια φορά, εκείνη που αιωρείται στη μνήμη κι επανέρχεται στ΄ όνειρο μέσα στα χρόνια:
    Το ζώο ήταν φορτωμένο με κοφίνες αχλάδια κι από τις δυο πλευρές του σαμαριού κι εγώ,7-8 χρονών, καθισμένη πασαλίδικα στην κορφή, «μεσοσώμαρα». Όμως το μονοπάτι στο επικίνδυνο σημείο ήταν λίγο πιο φαγωμένο φέτος και ο όγκος του φορτωμένης κόφας, μεγαλύτερος από το διαθέσιμο χώρο από τη μεριά της πλαγιάς. Δηλαδή δε χώραγαμε να περάσουμε. Κατεβαίναμε σταθερά.Μόλις το ζώο αισθάνεται το πλευρό του φορτίου του να «βρίσκει» στο πλάι και να μας σπρώχνει στο κενό, δίνει ένα σάλτο και κυριολεκτικά πέταξε λοξά και προσγειωθήκαμε, στο χείλος ίσα-ίσα,του απέναντι σταθερού σημείου του περάσματος. Κάμποσα αχλάδια εκφενδονίστηκαν γύρω μας ταυτόχρονα με την κραυγή της γιαγιάς «Παναγία μου» που ερχόταν πίσω με το γαϊδουράκι.

    σ.σ. Είχα σκεφτεί,διαβάζοντας τον υπέροχο Γιώργο Κοτζιούλα,πως κάτι ανάλογο μπορεί να συνέβη στον πατέρα του τον Κωσταντή,όταν διέσχιζε για τελευταία φορά τα βουνά,στο δρόμο για το σπίτι.

  32. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα και να με συμπαθάτε που έλειπα μερικές ώρες σε ένα ζιαφετάκι.

    24: Γέρμα Οιτύλου Λακωνίας, μεταξύ Γυθείου και Αρεόπολης

    27: Θα βγούμε και ξαδέρφια 🙂

    31: Τι ωραία!

  33. sarant said

    28: Αυτό πρέπει οπωσδήποτε να γίνει -η κωδικοποίηση!

  34. Λ said

    19. Ταϋγετος ή Ταλετός τα αρχαία χρόνια, Πενταδάκτυλος τα βυζαντινά, Ζυγός του Μελιγού κατά την περίοδο της φραγκοκρατίας, από το σλαβικό φύλο των Μελιγγών, οι οποίοι κατοικούσαν εκεί, Αγιολιάς ο μακρυνός, στα χρόνια της Επανάστασης του 1821, και πάλι Ταΰγετος μετά, ενώ οι Έλληνες ναυτικοί που λαμβάνουν την κορφή του σε διοπτεύσεις τον ονομάζουν «βουνό της Μάνης». Ισχύει;

  35. Λ said

    19. Ταΰγετος ή Ταλετός τα αρχαία χρόνια, Πενταδάκτυλος τα Βυζαντινά, Ζυγός του Μελιγού κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, από το σλαβικό φύλο των Μελιγγών, οι οποίοι κατοικούσαν εκεί, Αγιολιάς ο μακρυνός, στα χρόνια της Επανάστασης του 1821, και πάλι Ταΰγετος μετά, ενώ οι Έλληνες ναυτικοί που λαμβάνουν την κορφή του σε διοπτεύσεις το ονομάζουν «βουνό της Μάνης». Ισχύει;

  36. Λ said

    Συγγνώμη, βγήκε διπλό. Δεν σβήνετε το ένα καλέ μας Νικοκύρη;

  37. Γς said

    Α, η περίπτωσή σας απαιτεί δύο εκκλήσεις διαγραφής.
    Με μία μόνο σβήνονται και τα δύο αντίγραφα.
    Σπεύσατε

  38. smerdaleos said

    @35

    Η ετυμολογία του ονόματος «Μάνη» είναι μια άλλη ενδιαφέρουσα γλωσσολογική διερεύνηση.

  39. Λ said

    38. Για να ρίξω λάδι όχι στο τηγάνι αλλά στη φωτιά
    http://www.mani.org.gr/kippoula/mani_proel/mani.htm

  40. # 39

    Λαμβανομένου υπ ‘όψιν του εθίμου του «γδικιωμού» θα έλεγα πως αιτία είναι ο Μάνης (του ΜανΗχαϊσμού) σαν…ευφημισμός !

  41. sarant said

    36: Τώρα πέρασε, θα χαλάσει η αρίθμηση.

    38-39: Δύσκολο θέμα η ετυμολογία της Μάνης/Μάινης, έχουν προταθεί τουλάχιστον έξι ετυμολογίες. Σμερδαλέε εσύ τι λες;

  42. Left said

    @ 31

    !

  43. Μανούσος said

    Θὰ ἦταν ἐνδιαφέρον νὰ δεῖ κανεὶς σὲ τί βαθμὸ καὶ μὲ ποιὲς ἀφορμές-αἰτίες καταδιώχθηκαν πολλοὶ μεταξικοὶ ἀπὸ τὸ καθεστὼς Τσολάκογλου γιὰ οἰκονομικὲς ἀτασθαλίες (ἐξ ἀφορμῆς τῆς χρονικῆς συγκυρίας καὶ τὰ περὶ τραπεζικῶν δραστηριοτήτων).
    Ἂν ὑπάρχει καμμία ἐργασία ἐπ’ αὐτοῦ ἃς μὲ διαφωτίσει ὁ γνωρίζων.
    Κατὰ τὰ ἄλλα οἱ ἀτασθαλίες ξεκινοῦν ὡς τοῖς πᾶσι γνωστὸν ἤδη ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση μὲ τὰ περίφημα δάνεια.
    Τέλος, ὁ Κοραῆς, ἰσχυρίζεται ὅτι μεταξὺ τῶν Γραικῶν ἐπικρατοῦσε ἰσότητα λόγῳ τοῦ τουρκικοῦ ροπάλου καὶ οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν πλέον ἐξέχοντα γένη κλπ.
    Ναὶ μὲν δὲν ἰσχύει ἀπολύτως, ὡστόσο ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ Ὀθωνικὴ περίοδος ἄρχισε νὰ παγιώνει κοινωνικὴ διαστρωμάτωση βάσει καταγωγῆς, φαινόμενο ποὺ ἐμφανίζεται σὲ ὅλα τὰ ἀπελευθερούμενα κράτη τῶν Βαλκανίων, μὲ ἀπώτερη ἀρχὴ στὴν Φαναριωτικὴ ἐλίτ καὶ τὴν Ἑλληνορουμανικὴ (ἡμιφαναριωτική) ἀριστοκρατία. Ὅμως νομίζω ὅτι τὸ φαινόμενο παίρνει διαστάσεις ἀπὸ τοὺς ἐγχωρίους φορεῖς τοῦ Διαφωτισμοῦ τελικῶς ἐνάντια στὶς ἀρχὲς ποὺ ἐπαγγέλονται (κατ’ ἀξίαν καὶ ὄχι κατὰ τὸ γένος κλπ.), θέτοντας στο περιθώριο τὸ σύνολο τῶν λαϊκῶν-συντηρητικῶν ἀγωνιστῶν τῆς Ἐπανάστασης ἢ καὶ τοὺς λογίους καὶ τοὺς πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν ἰσχυροὺς πνευματικοὺς δεσμοὺς μὲ τὴν Εὐρώπη.

  44. smerdaleos said

    @41

    Δεν γνωρίζω τον φωνηεντισμό της μανιάτικης διάλεκτου, επομένως «υπολογίζω χωρίς τον ξενοδόχο».

    Από εκεί και μετά θα κάνω μερικές γενικές γλωσσολογικές παρατηρήσεις.

    Η μορφή Μάινη που απαντά στον Πορφυρογέννητο φαίνεται να δείχνει προουράνωση (-ni-> -jni-) που απαντά και στις βόρειες διαλέκτους (λ.χ. γουρούνι > γρούινι > γρούιν). Επομένως θα εστιαζόμουν στο θέμα μαν-.

    Αλλού πάλι βρήκα στο διαδίκτυο ότι το τονισμένο /α/ σε δισύλλαβες λέξεις διφθογγοποιείται κανονικά σε /ai/ στα μανιάτικα και παρέχουν σαν απόδειξη το κλάμα > κλάιμα. Αν αυτή η περίπτωση ευσταθεί τότε πάλι καταλήγουμε στο αρχικό θέμα μαν-.

    Τώρα, στο θέμα μαν- μπορώ να προτείνω δύο γενικές παραλλαγές:

    1) Να υπήρχε ηχηρό τριβόμενο φωνήεν και να χάθηκε (λ.χ. λέγω> λέω, διάβολος > διάολος) που προσθέτει τις πιθανότητες μαΧαν- όπου Χ=β,γ,δ
    2) Επειδή το αρκτικό /μ/ βρίσκεται πριν από /ν/ μπορεί να είναι προϊόν ρινικής αφομοίωσης ενός άλλου χειλικού φθόγγου (π,β).

    Λ.χ. το ελληνικό ἀμνός προέρχεται από το *ἀβνός, που με τη σειρά του ανάγεται στην ΙΕ ρίζα *agw-nos:

    http://en.wiktionary.org/wiki/%E1%BC%80%CE%BC%CE%BD%CF%8C%CF%82

    Το λατινικό somnus «ύπνος» προέρχεται από το ΙΕ *swopnos, o μηδενικός βαθμός του οποίου *supnos έδωσε το ελληνικό ὕπνος:

    http://en.wiktionary.org/wiki/somnus

    Επομένως στις προτάσεις που έχουν γίνει πάνω στο αυτούσιο μαν- θα προσέθετα τις περιπτώσεις:

    μαγαν-
    μαβαν-
    μαδαν-

    βαγαν-
    βαβαν-
    βαδαν-

    παγαν-
    παβαν-
    παδαν-

    Από τα παραπάνω παραδείγματα κράτησα το παγαν-, διότι ο Πορφυρογέννητος (10ος αι.) γράφει ότι οι «οικήτορες του κάστρου Μάινης» ήταν παγανιστές και για το λόγο αυτό οι γείτονές τους τους αποκαλούσαν «Ἕλληνες» μέχρι πρoσφάτως. Αν σε αυτό προσθέσουμε το ότι μέχρι το 732 μ.Χ. ο ελλαδικός χώρος (και το υπόλοιπο Ιλλυρικόν ~ Βαλκάνια δυτικά της γραμμής Θεσσαλονίκης-Ναϊσσού) ανήκε θρησκευτικά στην δικαιοδοσία της Ρώμης και όχι της Κων/πόλεως (ο Λέων Γ΄ το 732 μ.Χ. άλλαξε την κατανομή εξισώνοντας πολιτικά και θρησκευτικά σύνορα), το λατινικό pagani = «παγανιστές» αποκτά κάποιο στέρεο έδαφος, διότι γνωρίζουμε ότι η στάνταρντ λατινική μετάφραση του ελληνικού «Ἕλλην» = «ειδωλολάτρης» ήταν paganus (οι λατίνοι μεταφραστές συχνά αποδίδουν το ελληνικό «Ἑλλην» = «ειδωλολάτρης» με περιφράσεις του τύπου «Graecus, id est Paganus»):

    http://postimg.org/image/x6saqgrrd/

    Επομένως εάν είχαν το παρατσούκλι «παγάνοι» μπορούμε να υποθέσουμε την εξέλιξη:

    λατιν. pagàni > οι παγάνοι > παάνοι > πάνοι > οι Μάνοι που σε κάποια φάση άλλαξε φύλο στο ομόηχο θηλυκό η Μάνη και άρχισε να προσδιορίζει την περιοχή.

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0059%3Aentry%3Dpaganus

    Τώρα, δεδομένου ότι γειτόνευαν με τους σλάβους Μιληγγούς και τους Εζερίτες του Ταϋγέτου έχει ενδιαφέρον ότι το λατινικό paganus εισήλθε στην πρωτοσλαβική αρκετά νωρίς (σίγουρα πριν από το 700 μ.Χ.) και έδωσε τη λέξη: ενικός poganin, πληθυντικός pogani.

    http://en.wiktionary.org/wiki/poganin#Serbo-Croatian

    Η τροπή a>o δείχνει ότι η λέξη εισήλθε στην πρωτοσλαβική πριν από το 700 μ.Χ. όταν έχουμε την εν λόγω σλαβική τροπή a>o λ.χ. :

    acetum > ocĭtŭ

    http://en.wiktionary.org/wiki/%D0%BE%D1%86%D1%8C%D1%82%D1%8A

    και τα προσλαβικά τοπωνύμια που στο στόμα των Σλάβων έγιναν:

    Σαλονίκη > Solun
    Καστοριά (1η αναφορά Προκόπιος 6ος αιώνας) > Kostur
    Salonae > Solin

    http://en.wikipedia.org/wiki/Solin,_Croatia

    Alutus > Olt

    http://en.wikipedia.org/wiki/Olt_River

    Επομένως, η αρχική μορφή μπορεί να είναι το πρώιμο σλαβικό pagani (ή το ύστερο pogani) πάντα προερχόμενο από το λατινικό «pagani id est Graeci».

    Τέλος, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την ύπαρξη του λατινικού paganus στο ελληνικό λεξιλόγιο της Πελοποννήσου μιας και το λήμμα απαντά σε ελληνικές επιγραφές:

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3Dpagano%2Fs

    Φυσικά, τα παραπάνω δεν είναι παρά γλωσσολογικές υποθέσεις.

  45. smerdaleos said

    Νίκο, σου απάντησα στο 41 με ένα σχόλιο που έχει πολλά λινκ και δεν ξέρω αν το έχει πιάσει η σπαμοπαγίδα.

  46. sarant said

    Μάλλον εννοείς το 44, έτσι;

  47. sarant said

    Κάπως παρατραβηγμένο το βλέπω, για να είμαι ειλικρινής

  48. smerdaleos said

    @46,47

    Ναι το 44 εννοούσα, αλλά φαίνεται ότι βγήκε μια χαρά.

    Όπως είπα, απλές γλωσσολογικές υποθέσεις έκανα, χωρίς να προτείνω τίποτε σίγουρο.

    Απλώς ήθελα να παρατηρήσω αυτό που δεν έχει παρατηρήσει κανείς μέχρι τώρα, ότι όταν έχω /μ/ πριν από /ν/ πρέπει να διερευνάται και η πιθανότητα ύπαρξης αφομοιωμένου χειλικού φθόγγου (π,β).

    Λ.χ. το σλαβικό Červenik στο στομα των Aλβανών έγινε Čermenikë

    http://en.wikipedia.org/wiki/%C3%87ermenik%C3%AB

    Ενώ στην εξέλιξη Vosko-polje («βοσκό-καμπος») > Moskopole/Μοσχόπολις δεν υπάρχει καν /n/ ώστε να δράσει σαν καταλύτης:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Moschopolis

    http://en.wiktionary.org/wiki/polje#Serbo-Croatian

  49. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Φυτρώνω εκεί που δεν με σπέρνουν, αλλά καθοδηγούμενος από το ρωσικό ετυμολογικό λεξικό του Vasmer (τ. ΙΙ, σελ 559) είδα ότι στα ρώσικα υπάρχει λέξη майна, άλλη από το παράγγελμα. Βέβαια, ρωσικά δεν ξέρω και εδώ http://tinyurl.com/lffqqay βλέπω ότι σημαίνει τρύπα στον πάγο, αλλά και στενή λωρίδα. Η τελευταία θυμίζει τη Μάνη, αλλά δεν ξέρω πόσο παλιά είναι η λέξη, αν είναι σλαβική, αν υπήρχε το μεσαίωνα κλπ. Ανέβασα και εικόνα του λεξικού του Vasmer εδώ http://tinypic.com/r/wj9xkp/8 .
    Όσοι ρωσομαθείς προσέλθετε! 🙂

  50. smerdaleos said

    Εγώ στο μεταξύ σκέφτηκα άλλες δύο περιπτώσεις για τη Μάνη που βασίζονται στο ότι είναι η μεσαία από τις τρεις νότιες χερσονήσους της Πελοποννήσου.

    Mediàna > Μεδιάνη > Μάνη όπως Mediolanum > Milanum

    Και το άλλο να είναι εξέλιξη του δωρικού Μεσσᾱνᾱ (Μεσσήνη) αν το τελευτάιο αρχικά περιέγραφε την μεσαία των τριών χερσονήσων.

    Να σημειωθεί ότι στις ύστερες δωρικές διαλέκτους της Πελοποννήσου η τροπή του μεσοφωνηεντικού σ>h είναι πολύ συχνή.

    Λ.χ. λακων. Ποhοιδάν (Ποσειδών), Μώhα (Μούσα) κλπ.

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3D*mw%3Da%28

    Προσέξτε στις τελευταίες δύο γραμμές παρακάτω την εξέλιξη Αρκαδ. Ποσοιδάν > λακων. Ποhοιδάν

    http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus%3Atext%3A1999.04.0057%3Aentry%3D*poseidw%3Dn

    Λέτε να έγινε κανένα Μεσσᾱνᾱ > Μεσάνη > Μεhάνη > Μεάνη > Μάνη;

  51. Λ said

    Σμερδαλέε, ίσως να μπορούσε ο Μάνι να έχει σχέση με τη Μάνη; Λέμε τώρα!
    http://www.iranicaonline.org/articles/cologne-mani-codex-parchment#article-tags-overlay

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: