Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πριν από 50 χρόνια: Ο Μποστ για τα ινδικά τραγούδια

Posted by sarant στο 5 Ιουνίου, 2014


Ο Μποστ αρέσει στο ιστολόγιο και, ελπίζω, σε αρκετούς αναγνώστες και φίλους. Εδώ και λίγο καιρό ανεβάζω, πότε-πότε, σκίτσα του Μποστ που σχολιάζουν γεγονότα που συνέβηκαν πριν από 50 χρόνια. Το προηγούμενο άρθρο της σειράς αυτής το είχα ανεβάσει λίγο πριν από τον πρώτο γύρο των εκλογών, δηλαδή πριν από είκοσι περίπου μέρες, οπότε καιρός είναι για το επόμενο, το οποίο, μάλιστα, κανονικά έλεγα να το ανεβάσω την περασμένη εβδομάδα αλλά με το ένα και με το άλλο το ανέβαλα και τελικά το ξέχασα. Πρόκειται βέβαια για άρθρο που δημοσιεύεται εδώ για δεύτερη φορά, αφού για το σκίτσο αυτό του Μποστ έχω γράψει και παλιότερα, αλλά επειδή από εκείνη την πρώτη δημοσίευση έχουν περάσει τέσσερα χρόνια και βάλε, ελπίζω να είναι άγνωστο στους περισσότερους από σας. Και εκτός αυτού, το σκίτσο το ανεβάζω τώρα σε καλύτερη ποιότητα.

Υπάρχει όμως κι ένας επιπλέον λόγος για τον οποίο θέλω να ξανανεβάσω αυτό το σκίτσο του Μποστ: επειδή έμμεσα γίνεται λόγος για τον Μανώλη Γλέζο, που πολύ πρόσφατα αποθεώθηκε από τους ψηφοφόρους παίρνοντας πάνω από 450.000 σταυρούς (πόσο ακριβώς, δεν ξέρουμε, αφού στον ιστότοπο του υπουργείου η καταμέτρηση των σταυρών έχει κολλήσει στο 96,66% του συνόλου.

Λοιπόν, το σκίτσο που θα δούμε σήμερα δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 31 Μαΐου 1964

mpost-india2

Σε πρώτο πλάνο, ο Πειναλέων διαβάζει την «Αβγή» και περιγράφει στη «μυτέρα» του την προσέλευση επισήμων από ολόκληρο τον κόσμο στην κηδεία του Παντίτ Νεχρού, του ηγέτη της Ινδίας (που είχε πεθάνει στις 28 Μαΐου από καρδιακή προσβολή). Με μπουζούκι στο χέρι, η μαμά Ελλάς απαντά ότι θα έπρεπε να υποβάλουν τα σέβη τους και οι Έλληνες συνθέτες που αντλούν έμπνευση  από τα ινδικά τραγούδια (ακριβέστερα: τα αρμέγουν). Άλλωστε, η παρτιτούρα γράφει «Για σένανε πονώ». Στο φόντο, ο βράχος της Ακρόπολης με μια υπερμεγέθη ελληνική σημαία και στον ουρανό ένα αεροπλάνο με τη ναζιστική σβάστικα.

Δυο μέρες νωρίτερα στη Βουλή, ο Μίκης Θεοδωράκης, στην παρθενική του ομιλία ως βουλευτής (είχε εκλεγεί στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964), είχε στραφεί εναντίον των «ινδοπρεπών» τραγουδιών που μονοπωλούσαν το πρόγραμμα του ραδιοφωνικού σταθμού της ΥΕΝΕΔ, ενώ τα δικά του τραγούδια, παρά την πολιτική αλλαγή, λογοκρίνονταν.

Η ομιλία Θεοδωράκη ήταν επεισοδιακή διότι πριν μπει στο κυρίως θέμα ο Μίκης είχε θελήσει να αναφερθεί στη μνήμη του Γρ. Λαμπράκη, μια και μόλις είχε κλείσει ένας χρόνος από τον θάνατό του. Όμως, βουλευτές της ΕΡΕ άρχισαν να φωνάζουν, ενώ και ο παρευρισκόμενος υπουργός Πέτρος Γαρουφαλιάς κάλεσε τον προεδρεύοντα της Βουλής, τον Μαν. Μπακλατζή, να αφαιρέσει τον λόγο από τον ομιλητή.

Τότε, ο Θεοδωράκης είπε στον Γαρουφαλιά: «Αν όμως εσείς βρίσκεστε σ’ αυτή τη θέση, το οφείλετε στον Λαμπράκη».
«Καθίστε κάτω!» απάντησε ο υπουργός.
«Μου αρκεί ο θόρυβος που προκαλείται στην ψυχή και στη συνείδησή σας από το όνομα του Γρηγόρη Λαμπράκη».

Αυτή τη συμπεριφορά προφανώς στηλιτεύει ο Μποστ στον τίτλο του σκίτσου κάνοντας λόγο για «γαϊδουροπρέπειες». Βέβαια, σήμερα που ξέρουμε ότι ο Γαρουφαλιάς ένα χρόνο αργότερα θα αποτελούσε την αιχμή του δόρατος της αποστασίας, η στιχομυθία παίρνει και μιαν άλλη διάσταση.

Ταυτόχρονα, η επέτειος της αποκαθήλωσης της χιτλερικής σημαίας με τη σβάστικα από την Ακρόπολη (που έγινε στις 30 προς 31 Μαΐου 1941) είχε περάσει απαρατήρητη από τους κρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, κι εκεί αποβλέπει η τελευταία μπηχτή της μαμα-Ελλάς, για τους σταθμούς που «με των Ινδών τας γλύκας / γλιτώνουν άλλας εκπομπάς διά Γλέζους και σβαστίκας».

Όσο για τον Χάσελ, πρόκειται για τον Χριστιανοδημοκράτη πολιτικό Kai-Uwe von Hassell (1913-1997), τότε υπουργό Αμύνης της ΟΔΓερμανίας (στη συνέχεια έγινε και Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Βουλής), ο οποίος την ίδια μέρα ξεκινούσε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα. Στα σκίτσα του Μποστ της περιόδου 1959-65 (και όχι μόνο στην Αυγή) δεν είναι σπάνιες οι σβάστικες σε σχέση με πολιτικούς της Δυτικής Γερμανίας, κάτι που θα ήταν αδιανόητο σήμερα –ή και λίγα χρόνια αργότερα από τότε. (Αλλά και ο τίτλος του σχετικού ρεπορτάζ της εφημερίδας ήταν «Οι χιτλερικοί ξανάρχονται με τον Χάσελ»).

Οι μελετητές της μποστικής γραμματικής θα επισημάνουν τους τύπους «οι πατριώτεις» και «τους ηγετάς». Όσο για την Ναργκίς και τις αντιγραφές ινδικών τραγουδιών, σήμερα χάρη στο Διαδίκτυο έχει αποδειχτεί πέρα από κάθε αμφιβολία ότι αυτό συνέβαινε σε πλατιά κλίμακα.

Σας συνιστώ το βιβλίο που έγραψαν οι Ελένη Αμπατζή και Μανουήλ Τασούλας με τίτλο «Ινδοπρεπών αποκάλυψη (Από την Ινδία του εξωτισμού στη λαϊκή μούσα των Ελλήνων)» από εκδ. Ατραπός. Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ.

Και εδώ μπορείτε να δείτε τη Ναργκίς να τραγουδάει στην ταινία Μother Ιndia (1957). Η ομοιότητα με το «Καρδιά μου καημένη» (ή αλλιώς Δεν με πόνεσε κανείς) του Μπάμπη Μπακάλη (1960) μάλλον δεν είναι συμπτωματική.

http://www.youtube.com/watch?v=yNFPjvT5PJM

Κι εδώ το ινδικό πρωτότυπο του «Αυτή η νύχτα μένει»:

http://www.youtube.com/watch?v=8a3AzMtCTeI

 

125 Σχόλια to “Πριν από 50 χρόνια: Ο Μποστ για τα ινδικά τραγούδια”

  1. Τούκα προ ;

  2. Καλημέρα

    Εξαιρετικός πάντοτε ο Μποστ !!

    Απορία γιατί στο αεροπλάνο κρέμονται οι τροχοί ; υπονοεί προσγείωση ή απογείωση ;

    Για τα τραγούδια τα έχουμε ξαναπεί, μαζί και το «άει γαρυφαλό μου» με το μακρύ ταξίδι του

  3. Γς said

    Καλημέρα
    Μουσικη & Στιχοι: Στελιος Καζαντζιδης

  4. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Ήμουν μικρός γύρω στα 70s,~’80’s όταν είχα ακούσει από κάποιον απ’ τους τότε ραδιοφωνικούς παραγωγούς της ΕΡΤ το θέμα-ταμπού της μεταφοράς των ινδικών τραγουδιών στην Ελλάδα.
    Ποιος το’ χε βγάλει στην επιφάνεια, δεν θυμάμαι. 🙄

    Καμιά φορά όμως η πορεία είναι αντίστροφη:

    Η τέχνη δεν γνωρίζει σύνορα.

  5. atheofobos said

    Το 1995 είχε κυκλοφορήσει ο δίσκος «Τα ινδοπρεπή» με 28 τραγούδια που εμφανίζονται ως συνθέτες πολλοί από τους γνωστούς μας καλλιτέχνες.
    http://www.discogs.com/Various-%CE%A4%CE%B1-%CE%99%CE%BD%CE%B4%CE%BF%CF%80%CF%81%CE%B5%CF%80%CE%AE/release/4894074

  6. Γς said

    Και κανείς δεν έχει εξετάσει το αντίθετο ενδεχόμενο: Να έχουν αντιγράψει οι Ινδοί τους Ελληνας μουσουργούς.

    Στίχοι-μουσική
    Στέλιος Καζαντζίδης

  7. Νεο Kid Στο Block said

    Ο Μποστ συνηθιζε να απεικονιζει αναποδα τη σβαστικα. Δηλαδη αριστεροστροφη. Η ναζιστικη ειναι δεξιοστροφη.
    Τζι, το αεροπλανο ειναι Μεσερσμιτ προπολεμικο.Δεν μαζευοντουσαν οι τροχοι.
    Το μπουζουκι φερνει λιγο σε ινδικο σιταρ ,η ειναι η ιδεα μου;

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τα γιουτουμπάκια, ευχαριστώ και τον φίλο που ίσιωσε το σκίτσο!

  9. Γς said

    4:
    >Καμιά φορά όμως η πορεία είναι αντίστροφη:

    Δεν συμφωνώ

    Αχ, Μισιρλού, μαγική, ξωτική ομορφιά.
    Τρέλα θα μου ‘ρθει, δεν υποφέρω πια.
    Αχ, θα σε κλέψω μέσ’ απ’ την Αραπιά.

  10. Γς said

    7:
    Περί «σβαστίκας» [κατα Μποστ].

    Το έχω ξαναρωτήσει εδώ:

    Πιτσιρικάς είχα παρατηρήσει ότι σε σκίτσα εφημερίδων, εντύπων του Ανατολικού Μπλοκ (της Σιδερένιας Κουρτίνας), αλλά και του ΚΚΕ, η σβάστικα των ναζί είχε αντίθετη φορά από την πραγματική.
    Υπέθετα ότι δεν ήταν λάθος, αλλά για κάποιο λόγο. Ξέρει κανείς;

  11. spiral architect said

    @9: Με την έννοια ότι δεν έκλεβαν μόνο οι Έλληνες συνθέτες. 😉
    (καλύτερα: Οι επιρροές της τέχνης δεν γνωρίζουν σύνορα)

  12. ΠΑΝΟΣ said

    Σε ντάνες ερχόντουσαν οι κασέτες από την Ινδία.Εδώ,περιέπεσε σε τέτοιο μέγιστο σφάλμα ο σπουδαιότατος Α.Καλδάρας…Που τι ανάγκη είχε στο κάτω-κάτω,αφού και πριν και μετά τα ινδικά,έγραψε τραγουδάρες.Άβυσσος η ψυχή τ’ ανθρώπου…Βέβαια,το ότι αρεσκόμαστε σε αρκετά ινδικά,ανατολίτικα ακούσματα,κάτι λέει σε όσους το πάνε παραπέρα και βαθύτερα.Γενικά δηλ. με τα πούρα ανατολίτικα ακούσματα.Ακούς σήμερα κάποιους (σχεδόν όλους) τούς σταθμούς και λες,ακούω Βηρυττό,Κάιρο,Μέση Ανατολή γενικά.Τι είναι τα περισσότερα τραγούδια τής Βίσση(ς) και τής Γαρμπή(ς) ή τής Βανδή(ς) για παράδειγμα; Αν όχι,πάνε και στο αντίθετο,ήτοι Νιού Γιόρκ.Λόντον,ετσέτερα.Γίνονται στην τιβί «διαγωνισμοί ταλέντων»-εμένα μού λες;- και οι διαγωνιζόμενοι κατά πλειψηφία τραγούδούν αμερικάνικα ή αγγλικά τραγούδια.Πού να πιάσατε τούς οριτζινάλ ξένους ρε μαλ@κισμένα;Και εξίσου μαλ@κες είναι και οι κριτές τους.Αυτοί κι αν είναι!!
    Το τι φταίει, εγώ θα το λύσω;Τα λέγαμε κάποιοι στα ραδιόφωνα πριν χρόνια,τα επισημαίναμε και τελικώς; Μια τρύπα στο νερό.;Όπως όλα στην ρωμιοελλάδα.Τα μεγάλα ΜΜΕ καθόρισαν τα πάντα.Εδώ τα ΜΜΕ βγάζουν βουλευτές,σε ΟΛΑ,ναι σε ΟΛΑ τα κόμματα,στην μουσική κουλτούρα θα κόλλαγαν;Εδώ φτάσαμε να ακούμε Μίκη,Χατζιδάκι,Μούτση,Τσιτσάνη,Μάρκο κ.λπ. και να σε λένε «κουλτουριάρη» με σαφή υποτιμητική διάθεση.Άσε που δεν είσαι «μοντέρνος».Αυτό πού το πας;
    (Πρώτη φορά γράφω τόσα πολλά,δεν το ξανακάνω! Αν και κατέχω το θέμα και θα μπορούσα να γράψω τόμους…)

  13. spiral architect said

    @4: –> Πάνος Γεραμάνης.

  14. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Από τις αρχές του ανθρώπινου πολιτισμού, οι άνθρωποι αντιγράφουν ο ένας τον άλλο. Ό,τι αρέσει ή είναι χρήσιμο το θέλουν όλοι. Η Ιστορία της Τέχνης, εν προκειμένω, είναι γεμάτη από επιδράσεις, δανεισμούς, συγκρητισμούς, μεταφορά εκφραστικών τρόπων και βέβαια απευθείας αντιγραφή. Επομένως, όταν σήμερα βλέπουμε αυτά τα φαινόμενα μπροστά στα μάτια μας, δεν πρέπει να μας ξενίζει, είναι κάτι που γινόταν, γίνεται και θα γίνεται.

  15. Spiridione said

    Σωστά Γρηγόρη, αλλά έχει μια διαφορά η επιρροή απ’ την αντιγραφή. Απ’ τη στιγμή που βγάζει λεφτά ο άλλος από ένα αντιγραμμένο τραγούδι, και από ηθικής πλευράς πρέπει να πει ότι είναι διασκευή άλλου τραγουδιού, και από οικονομικής πλευράς να να πληρώσει κάποια πνευματικά δικαιώματα. Έχουμε κατακλέψει τον τρίτο κόσμο (η Δύση συνολικά), ε μην τους κλέβουμε έτσι και τα τραγούδια.

  16. sarant said

    12: Να γράψεις κι άλλα.
    Νομίζω ότι την αντιγραφή την έκαναν (και) επειδή ήταν μόδα.

  17. Κώστας Νίκαια said

    @4: Αν ως αντίστροφή εννοείς ότι η Μισιρλού είναι ελληνικό τραγούδι που το πήραν οι αμερικάνοι, μάλλον έχεις λάθος. Από μία αναζήτηση (διαδικτυακή) που είχα κάνει πριν από κάποιο καιρό, προέκυψαν τα εξής:

    Ναι μεν ο Dick Dale (και οι Beach Boys) το πήρε ως άκουσμα από τους μικρασιάτες έλληνες Μουσικούς: Τέτος Δημητριάδης, Νίκος Ρουμπάνης και Μιχάλης Πατρινός έχουν εκτελέσεις του τραγουδιού σε πολύ κοντινά μεταξύ τους διαστήματα μέσα στη δεκαετία του 1920, πριν μεταφερθεί από μεγαλύτερα ονόματα αργότερα στον κύριο ελλαδικό χώρο. Η πατρότητα της μελωδίας απόδίδεται μάλλον (και λέω μάλλον γιατί δεν βρήκα κάποια απτή απόδειξη) σε Γύφτους μουσικούς που περιδιάβαιναν τότε τη Μικρά Ασία και άφηναν το αποτύπωμά τους (μουσικά). Επίσης γενικά ανάμεσα στις ελληνικές εκδόσεις του τραγουδιού υπάρχουν κάποιες διαφορές, με χαρακτηριστηκότερη την προφορά του ονόματος ως Μουσουρλού από τον Πατρινό.

  18. # 12

    Εδώ πάντως παίζει κατά την γνώμη μου και το εξής (για τον Καλδάρα) : άκουσε κάποιες ινδικές κασσέτες κάτι τούμεινε και μετά παλεύοντας τις νότες οδηγήθηκε στον ίδιο δρόμο που δεν θυμότανε πως τον είχε βρει ο ινδός. Και στην κλασσική μουσική συμβαίνει

  19. ΠΑΝΟΣ said

    16:
    Όχι,δεν μπορώ να γράψω άλλα,γιατί το θέμα θα φύγει τελικά από τη μουσική και θα πάμε σε…άλλα.Επικίνδυνα και «αντιπατριωτικά»-κατά κάποιους…Δεν έχω καμμιά όρεξη να γίνω στόχος.Όταν έπρεπε-και νεότερος οφκόρς…-τα έλεγα και τα έγραφα.Υπάρχουν αυτά.Και δεν ήμουν ο μόνος.Θυμάμαι,ας πούμε,και τον Γρηγόρη τον Ψαριανό.

  20. Alexis said

    Ξέρει κανείς εάν αυτό εδώ είναι ινδοπρεπές, δηλαδή αντιγραφή από ινδικό;
    Στην Ελλάδα έχει κυκλοφορήσει ως σύνθεση του Καζαντζίδη με στίχους του Χαράλαμπου Βασιλειάδη.

  21. Αλάστωρ said

    10. Γς, δεν ξέρω πολλά για τον Μποστ, αλλά πληροφοριακά αναφέρω ότι η σβάστικα είναι ένα πανάρχαιο σύμβολο που συναντάται στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Η ναζιστική σβάστικα υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει το κακό/καταστροφή/δυστυχία. Η αντίθετη φορά συμβολίζει καλό/τύχη/ευτυχία. Λέω «υποτίθεται» διότι αυτή είναι η άποψη της πλειοψηφίας των ειδικών. Η μειοψηφία πιστεύει το αντίστροφο. Τίποτε δεν είναι ξεκάθαρο για σύμβολά που χάνονται στα βάθη του χρόνου. Παρεμπιπτόντως την αντίστροφη (κακή) φορά της ναζιστικής σβάστικας την παρατήρησε πρώτος ο πολυμαθής γραμματέας του Papen στη Βιέννη, βαρώνος von Katteler. Δεν γνωρίζω αν είναι τυχαίο (μάλλον είναι) αλλά δολοφονήθηκε λίγο μετά το Anschluss.

  22. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #15
    Δεν διαφωνούμε, τα τρέχοντα νομικά ζητήματα έχουν προφανώς τη σημασία τους για το σήμερα. Ήθελα όμως να δείξω και τη διαχρονική πλευρά του ζητήματος.

  23. Alexis said

    Νίκο, για το κατέβασμα της γερμανικής σημαίας από τους Γλέζο-Σάντα νομίζω ότι κάτι πρέπει να γράψεις γιατί η παραφιλολογία γύρω από το θέμα αρχίζει και παίρνει …λερναίες διαστάσεις 🙂

  24. Andreas Tsapis said

    @ 21 Σε μιά πρόσφατη επίσκεψη μου στο νέο και πολύ καλλίτερο του παλαιού Μουσείου του Ηρακλείου είδα να έχουν απεικονίσει, οι Μινωΐτες, και τις δύο σβάστικες και την αριστερόστροφη και τη δεξιόστροφη. Μάλλον ήταν διακοσμητικό στοιχείο ή διακριτικό σήμα ή κάτι που δεν υποψιαζόμαστε. Υπάρχουν και σβάστικες (στο μουσείο) όπου η γωνία κλίσης δεν είναι 90 μοίρες αλλά 45. Νομίζω, χωρίς να διεκδικώ, το αλάθητο ότι αυτό με τη μία σβάστικα σήμα δυστυχίας και την άλλη ευτυχίας είναι αποτέλεσμα της ναζιστικής εγκληματικής δράσης και της απέχθειας που νοιώθουμε γι’αυτή.

  25. Ασβούλιακας said

    Η θητεία της διήρκεσε μόλις τρεις μήνες, αφού στις 8 Μαΐου ανακηρύχθηκε το τέλος του πολέμου….

    Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/pia-ine-i-diasimi-ke-kopela-tis-ipsilis-kinonias-pou-allazi-to-lasticho-tou-stratiotikou-ochimatos/

  26. physicist said

    Το σχετικό άρθρο της Βίκης έχει ένα πλήθος από στοιχεία που δείχνουν ότι δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στη σημασία της δεξιόστροφης και της αριστερόστροφης, εφόσον τις βλέπουμε δίπλα-δίπλα π.χ. στο δάπεδο ρωμαϊκών σπιτιών, κι ακόμα βλέπουμε την «κακιά» δεξιόστροφη ζωγραφισμένη σαν σύμβολο του καλού στην Ινδία. Μάλλον από corporate design διάλεξαν μία από τις δύο οι Ναζήδες. Άλλωστε, όταν κοιταζόντουσαν στον καθρέφτη το πρωί να δούνε πώς στέκονται οι επωμίδες και το πηλίκιο, όποια και να είχαν διαλέξει, ανάποδα θα τη βλέπανε.

    Μη μου πείτε ότι δεν σας φέρνει πολιτισμικό σοκ η φωτογραφία του ξυρισμένου κεφαλιού με τη σβάστικα στο άρθρο της Βίκης, ειδικά όταν διαπιστώνετε ότι πρόκειται για ένα αγόρι από την Ινδία και ότι αυτό είναι έθιμο μιας ινδουΐστικής θρησκευτικής τελετής.

  27. sarant said

    20: Δεν ξέρω.

    23: Κάτι είχα γράψει με την ευκαιρία του άρθρου για τον Κουκίδη.

  28. physicist said

    Ετούτη εδώ στο κολιέ τι είναι; Δεξιόστροφη ή αριστερόστροφη;

  29. sarant said

    25: Ανακηρύχθηκε; Ωχ!

  30. Spiridione said

    Σφίχτερμεν. Και τα υβρίδια αγγλικό πληθυντικό.

    Έχουμε πλέον και σωματοφύλακα της δημοκρατίας.
    http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=300594&catid=9

  31. Jimakos said

    Για την Μισιρλού και την χρήση της στο Pulp Fiction, θυμάμαι που είχα κάτσει κάποτε και είχα δει όλη την ταινία με αφήγηση /σχόλια των συντελεστών απο πάνω, και στο επίμαχο σημείο (δεν θυμάμαι βέβαια ποιός, όποιος έχει το dvd με τα έξτρα μπορεί να τσεκάρει αν έχει την υπομονή) σχολίασε πως το «ορίτζιναλ» κομμάτι που πήραν σαν βάση ήταν η βερσιόν του Νικ. Ρουμπάνη.

  32. Νέο Kid Στο Block said

    28. Δεξιόστροφη. (της Ζαρούλια είναι το κολιέ; 🙂 ) Φυσικέ,ο κανών είναι απλούς. Διά να μην μπερδευόμεθα ,όχι υμείς! οι άλλοι, με περιστροφές,στροφορμές , αδρανειακές ψευδοδυνάμεις κ.λ.π. κάνε το εξής. Πάρε τον κλασσικό χριστιανικό σταυρό στο κέντρο, και δες προς τα πού στρέφεται το άκρο του μετά. 🙂

  33. sarant said

    30: Το πρόσεξα κι εγώ

  34. physicist said

    #32. — Κίντο, γιά ξανασκέψου το λίγο. Ρώτησα για τη σβάστικα στο κολιέ, όχι για τη σβάστικα στη φωτογραφία του κολιέ.

  35. Νέο Kid Στο Block said

    34. ? Ix φερστέε νιχτ βας ντου μάινστ.

  36. physicist said

    #36. — Πόσοι τρόποι υπάρχουν να φορεθεί ένα κολιέ;

  37. Νέο Kid Στο Block said

    35. O ορισμός της Wiki. περί τι είναι clockwise (δεξιόστροφη) και counterclockwise (αριστερόστροφη) είναι βλακώδης. Όταν το άγγιστρο(Hacken στο Hackenkreuz) στρέφεται δεξιά είναι clockwise. Εnde.

  38. Νέο Kid Στο Block said

    36. Α, εκεί το πάς! E, άμα είναι κολιέ ντούμπλφας το παίζεις και αιγύπτιος ιερέας και Κασιδιάρης, ναι. 🙂

  39. atheofobos said

    Στην Ινδία η δεξιόστροφη σβάστικα,σαν των ναζιστών, είναι σύμβολο που έχουν οι Τζαϊνιστές, μια σέχτα των Ινδουιστών και μπορεί να την δει κανείς σε κεντρικά σημεία των πόλεων, όπως στην φωτογραφία που έχω πάρει πριν 2 χρόνια πηγαίνοντας από το Ιντόρ στο Αουραγκαμπάτ.
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2012/02/blog-post_28.html

  40. physicist said

    #38. — 😀

    Μοιάζει για τέτοιο στη φωτό, κι εδώ που τα λέμε, όλοι οι κολιέδες που έχω δει φοριούνται κι έτσι κι αλλιώς (δεν αναφέρομαι στα χαϊμαλιά των παπάδων). Αλλά δεν είμαι και ειδικός σ’ αυτά.

  41. Γς said

    39:
    [από το λίκνο σου]:
    >το 1989 που πήγα για πρώτη φορά ένα ταξίδι στην Βόρεια Ινδία το Κασμίρ και το Νεπάλ

    Τόσο παλιά;
    Εγώ ήμουν προχτές

    http://caktos.blogspot.gr/2014/06/air-force-one.html

  42. Left said

    Mποστ, Χάσελ, Σβάστικα, Σημαία, Γλέζος…
    Στη Γερμανία του Χίτλερ, πως (άραγε) λειτούργησε η αντιναζιστική τέχνη;
    Μήπως κάποιος Νικο-κυροεπισκέπτης μπορεί να ανεβάσει συνδέσμους για την «αντιφασιστική τέχνη στη ναζιστική Γερμανία»;

  43. spiral architect said

    Τελικά, όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, όποια λαχανίδα κι αν ξεφυλλίσεις, το ΓουΣού θε να’ βρεις

  44. antpap56 said

    Όταν προωτοβρέθηκα ως ειδικευόμενος γιατρός στην Αγγλία, συγκατοικούσα στο νοσοκομείο με ένα συνάδελφο από τη Σρι Λάνκα που κάθε πρωί είχε ακροάματα της πατρίδας στο κασετόφωνό του. Τότε είχα συνειδητοποιήσει ότι το «Πώς αξίζεις εσύ κι η καρδιά σου η χρυσή» ήταν ασιατικής προέλευσης. Θυμήθηκα επίσης την ανεπίσημη πολιτική παραλλαγή που άκουγα στην παιδική μου ηλικία (πρίπου στην εποχή του σκίτσου):
    «Πώς αξίζεις εσύ, Κώστα Καραμανλή,
    δεν αξίζουν μαζί Παπανδρέου και λοιποί,
    όλοι οι άντρες ποθούν στη Βουλή σου να μπουν
    κι επειδή δεν μπορούν σε μισούν σε μισούν».

  45. Νέο Kid Στο Block said

    42. Δεν μπορώ να ικανοποιήσω το αίτημά σου,καθότι μη ειδικός στην τέχνη, αλλά μού θύμισες το «Entartete Kunst» (παρηκμασμένη τέχνη) με το οποίο οι Ναζιστές είχαν χαρακτηρίσει το έργο του Κουρτ Τουχόλσκι, πριν το ρίξουν στυν πυρά.
    Μια αγαπημένη μου μικρή ιστορία από τον Κουρτ (παλιότερα είχα ποστάρει κι αυτή με τον ψύλο):

    «Ο επικήδειός μου»
    Το πώς θα πρέπει να είναι ο επικήδειός μου, δεν το ξέρω.
    Ξέρω μόνο το πώς θα είναι.
    Θα είναι μόνο μια συλλαβή. Ο μπαμπάς κι η μαμά έχουν αποφάει και κάθονται στο βραδινό τραπέζι διαβάζοντας την εφημερίδα.
    Τότε Εκείνος σηκώνει ξαφνικά το κεφάλι ,τρομαγμένος από μια εικόνα του Ντέμπλιν, και λέει:
    «Για φαντάσου, πέθανε ο Τέομπαλντ Τίγκερ!». Και τότε Εκείνη θα εκφωνήσει τον επικήδειό μου.
    Θα πει: «Αχ…!»

  46. Γς said

    44:
    >Πώς αξίζεις εσύ

    ΟΣΟ αξίζεις εσύ κι η καρδιά σου η χρυσή

  47. Νέο Kid Στο Block said

    45. Παρντόν. Όχι «παρηκμασμένη» ,αλλά «εκφυλισμένη» είναι η δόκιμη απόδοση του entartete.

  48. atheofobos said

    41:
    [από το λίκνο σου]:
    Απογειωθήκαμε και πάνω απ τα στρέιτς της Σίνγκαπουρ είπα να πάω για πιπί μου.
    Ανάβω το φως και βρέθηκα στη …Ραφήνα.

    Έτσι ακριβώς χαλάνε τα ωραία όνειρα όταν τα μπαρμπουνάκια στις ψαροταβέρνες της Ραφήνας συνοδεύονται με μια γερή μπυροποσία!
    Πάντως καλύτερα να βρεθείς στην Ραφήνα παρά να κάνει τσαφ ο προβολέας και να εμφανιστεί ο εισαγγελέας!

  49. gbaloglou said

    Κατά σύμπτωση την Κυριακή είχαμε μίμηση της Ναργκίς («Δεν με πόνεσε κανείς» … στα Ινδικά) από άρρενα ηθοποιό στο Your Face Sounds Familiar … με μία τεράστια Ινδική σημαία να ανεμίζει στο ακροατήριο 🙂 🙂

    … Και για να ασχοληθούμε λίγο και με την αριστερή πλευρά της γελοιογραφίας: θυμάμαι μεταγενέστερη γελοιογραφία … με τον νεότερο Παπανδρέου να τηλεφωνά Ανατολικά λίγο πριν την κηδεία της Ϊντιρα Γκάντι και να λέει «ανάψτε την φωτιά κι έρχομαι!» 🙂

  50. sarant said

    44: Ναι, τη θυμάμαι κι εγώ αυτή τη διασκευή.

    45: Και όχι μόνο τον Τουχόλσκι, βεβαίως.

  51. Ιάκωβος said

    Ωραία ιστορία, δεν την ήξερα, που δείχνει το αίσχος του τότε «κοινοβουλευτισμού». Τέτοια τραμπούκικα παλιά μας θυμίζει το στυλ διακυβέρνησης Σαμαρά.

    Ο Μίκης σαν πολιτικός βέβαια, σωστά πάτησε πάνω στην εθνικοφροσύνη των φασιστο-δεξιών και τους βγήκε εθνικά. Σαν μουσικός, όμως, κακώς υποτίμησε τα ινδικά των δεκαετιών ’50 κι 60. Αυτά που έφτασαν μέχρι εδώ είναι τρα-γου-δάρες.
    Νομίζω οτι ο Τσιτσάνης σε συνέντευξη είχε πεί οτι «εμείς» δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τους Ινδούς γιατί είναι πολύ μεγάλοι συνθέτες. Είναι ίσως υπερβολή αυτό, αλλά δείχνει την εκτίμησή του γι αυτά τα τραγούδια.
    Η μεγάλη του Ινδικού τραγουδιού δεν ήταν η Ναργκίς, που όπως οι πιο πολλές τραγουδούσε πλέι μπακ, το αστέρι ήταν η Λάτα Μαγκεσκάρ, που είχε ντουμπλάρει πάνω από χίλιες ταινίες, δηλαδή, πολλές χιλιάδες τραγούδια, και της Ναργκίς, φυσικά.

    Η Μαντουμπάλα δεν είμαι σίγουρος από ποιό ινδικό ήταν, η ίδια η Μαντουμπάλα όμως, ήταν η ωραιότερη, για μένα, από τις Ινδές σταρ. Εδώ 16 χρονώ:

    Εδώ το Αυτή η νύχτα μένει, από τα πλάνα της ταινίας. Φυσικά, τραγουδάει η Λάτα.

    Η άλλη φωνή της Ινδίας ήταν η Άσα Μπόσλε. Εδώ με τον Μωχάμετ Ράφι. Το τραγούδι έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά, αλλά δε θυμάμαι ποιο είναι, θυμάμαι μόνο το στιχο «να μη κλαίω, να μη κλαίω» 🙂 Στο τέλος μπαίνει και το Για Μουσταφά για Μουσταφά, που τραγουδιόταν στα αραβικά . Τωρα ποιος έκλεψε τι , τρέχα γύρευε.

  52. Γς said

    Κι αυτό το Ντιρλάνταντα, παρά την «ελληνικότητά του» είναι γκρίζα η καταγωγή του

  53. Silvechild said

    Mίμος αμίμητος.

  54. Γς said

    !

  55. # 51

    μου λένε να μη κλαίω, να μη κλαίω μα τι να κάνω αφού σε χάνω

    αντιγράφω από στίχοι

    μου λένε να μη κλαίω

    Στίχοι:
    Χαράλαμπος Βασιλειάδης, Τσάντας
    Μουσική:
    Στράτος Καμενίδης & Γιάννης Σαριδάκης

  56. # 53

    Καρδιά μου καυμένη πως βαστάς και δεν λυγίζεις, τόση απονιά που αντικρύζεις
    με την Αρβανιτάκη

    εδώ όμως οι στίχοι γράφουν

    Στίχοι:
    Δημήτρης Γκούτης
    Μουσική:
    Ali Naushad

  57. Silvechild said

    #56 Το άροτρο ως σταυρός.

  58. Λ said

    Διαβάζοντας το σημερινό θυμήθηκα αυτό:

    Reporter: Mr. Gandhi, what do you think of Western Civilization?

    Mr. Gandhi: I think it would be a good idea!

  59. Μαρία said

    51
    Για τη Μαντουμπάλα το βιβλίο των Αμπατζή-Τασούλα, δίνει το παρακάτω με ένδειξη ομοιότητας 3= αποσπασματικές αποδόσεις, όπου συνυπάρχουν ινδικά και ελληνικά μουσικά θέματα, και στο συγκεκριμένο με το ρεφρέν.

  60. Μαρία said

    51
    Μα τι λέω

  61. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    51: Ωραίο!

    59: Α, έχεις το βιβλίο; Μπράβο!

  62. Μαρία said

    61
    Αφού εγώ σας το προξένεψα, όταν σε παλιό ποστ ο Κορνήλιος έβαζε ινδοπρεπή 🙂

  63. Ιάκωβος said

    Μαρία, όχι, είναι αυτό που λέει ο Gpoint:

    Από το Stixoi. info

    Στιχοι: Χαράλαμπος Βασιλειάδης( Τσάντας)
    Μουσική: Στράτος Καμενίδης & Γιάννης Σαριδάκης (δήθεν)

    Μου λένε να μην κλαίω, να μην κλαίω
    μα τι να κάνω, αφού σε χάνω…

    1. Μιμίκα Καζαντζή

    2. Τα Παιδιά από την Πάτρα

    Ο στιχουργός , ο Τσάντας. Βλέπω ότι ήταν γλωσσομαθής , μεταφραστής και έχει γράψει παπάδες. Τους Γλάρους, Άναψε το τσιγάρο δώσ’ μου φωτιά, Ο πιο καλός ο μαθητής

    Εκπομπή (από το αρχείο της…ΔουΤου, όχι της κακιάς κρατικοδίαιτης ΕΡΤ, δεν ντρέπονται οι αλήτες)

    http://www.hprt-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=0000026630&tsz=0&autostart=0

  64. gbaloglou said

    Μια και περί μουσικών δανείων ο λόγος … μια έκκληση για βοήθεια:

    Αναγνωρίζει κανείς αυτό το άσμα — από την σύγχρονη Σύλλη (Sille) — ως έχον σχέση με κάποιο Ελληνικό τραγούδι; Όταν το άκουσα για πρώτη φορά μου φάνηκε μάλλον γνωστό, και δεν νομίζω αυτό να συνέβη επειδή είχα πριν λίγα χρόνια δει ένα αρκετά γνωστό βίντεο (του οποίου το εναρκτήριο μουσικό θέμα συμπίπτει νομίζω με αυτό του ‘ύποπτου’ άσματος).

  65. Παναγιώτης Κ. said

    @10.Μάλιστα! «Σιδερένια κουρτίνα»! Το μετεμφυλιακό κράτος το έλεγε «σιδηρούν παραπέτασμα» και οι συνειδητοποιημένοι αριστεροί όταν ήθελαν να αναφερθούν στις χώρες που υποδέχτηκαν τους ηττημένους του Ελληνικού Εμφυλίου μιλούσαν για την «υπερορία».

    @12.Γιατί να μη τα πεις;
    Ο Πλάτων θαρρώ είχε πει ότι, αν θέλεις να αλλάξεις ένα λαό άλλαξε την μουσική του.
    Ένα ολόκληρο πρόγραμμα (Γ΄) ήταν φτιαγμένο για μια ευάριθμη (Προσοχή! εννοώ ολιγάριθμη) κοινωνική ομάδα ας πούμε την άρχουσα τάξη της χώρας.
    Και πώς συμβαίνει στην καρδιά ενός ολόκληρου λαού να υπάρχει σημαντική θέση για το Δημοτικό τραγούδι και αυτό να είναι ανύπαρκτο στα κρατικά μέσα όχι μόνο τώρα που έχουν γίνει μύλος αλλά και πριν κλείσουν την ΕΡΤ;
    Ο Γιάννης Μαρκόπουλος εύστοχα είχε επισημάνει, πριν μερικά χρόνια, αν και δεν διαφημίζεται το Δημοτικό τραγούδι εντούτοις δίσκοι, κασέτες και CD έχουν αξιόλογες πωλήσεις.

    Με την ευκαιρία αυτού του σημειώματος να επισημάνω και δυο τρία πράγματα ακόμα.
    1.Η ελληνική οικογένεια από δική της πρωτοβουλία και σε σημαντικό ποσοστό στέλνει τα παιδιά της για να μάθουν παραδοσιακούς χορούς και παραδοσιακά μουσικά όργανα.
    2.Πως συμβαίνει, αδιακρίτως πολιτικώς τοποθέτησης,στις προτιμήσεις να κυριαρχεί στη χώρα αποκλειστικά σχεδόν η δυτική μουσική;
    3.Μετά από πολλές περιπέτειες «νομιμοποιήθηκε» το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι.Να αναγνωρίσουμε εδώ το ρόλο της Αριστεράς σε αυτή την νομιμοποίηση.Η ίδια που παλαιότερα το είχε «απονομιμοποιημένο» η ίδια το «νομιμοποίησε» ευτυχώς. Για να πάρει τέλος η δυσαρμονία μεταξύ λαϊκού αισθήματος και μουσικής.

    Τούτη την ώρα που γράφω το σημείωμα, πέφτει το μάτι μου σε ένα βιβλιαράκι της βιβλιοθήκης με τίτλο «Πολιτιστικός Ιμπεριαλισμός». Ο τίτλος από μόνος του προσανατολίζει τη σκέψη μου κατά συγκεκριμένο τρόπο και προκύπτουν και ερμηνείες.

  66. SophiaE said

    20: νομίζω το έχω ακούσει στα τούρκικα
    64: αυτό μου θυμίζει δύο μαζί. Το ένα αυτό:

  67. …η στιχομυθία παίρνει και μιαν άλλη διάσταση.

    …και ακόμα μία, ως stichomythia, η νικητήρια λέξη για τον έναν από τους δύο ισόβαθμους νικητές στον ετήσιο διαγωνισμό Spelling Bee.

  68. Και στα κάγκελα του «Ιλίου Μέλαθρον» υπάρχει η σβάστικα ως διακοσμητικό μοτίβο, πράγμα που πολύ με είχε προβληματίσει όταν ήμουν μικρός μέχρι που έμαθα τα περί ινδικής καταγωγής και τα περί Σλήμαν. 🙂

  69. Νέο Kid Στο Block said

    Μιχάλη, ωραία η stichomythia! Θα έπρεπε όμως να παίξουν και οι Κρυορύκτες! 🙂
    http://en.wikipedia.org/wiki/Kryoryctes
    Iδού στο αγαπημένο futility και πώς μια σοκολάτα μπορεί να περάσει στην ονοματολογία της επιστήμης…
    http://www.futilitycloset.com/2014/06/04/sweet-story/

  70. sarant said

    65: Ανοίγεις μεγάλη συζήτηση ή μάλλον πολλές συζητήσεις. Πάντως, είναι γεγονός ότι ιδίως στην επαρχία υπάρχει πρωτοφανής άνθιση της παραδοσιακής μουσικής και αυτό οφείλεται όχι λίγο στα μουσικά γυμνάσια (αυτά που τώρα οδηγούνται στο κλείσιμο).

  71. Spiridione said

    31. «.. σχολίασε πως το “ορίτζιναλ” κομμάτι που πήραν σαν βάση ήταν η βερσιόν του Νικ. Ρουμπάνη»

    Η βερσιόν που ακούγεται στο Pulp Fiction είναι του Dick Dale, του 1962.
    O Dale, λιβανέζικης καταγωγής, λέει εδώ ότι έμαθε το κομμάτι αυτό από έναν θείο του μουσικό, ο οποίος και τον έμαθε να παίζει ταραντάκι (δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό).
    http://iipdigital.usembassy.gov/st/english/article/2006/09/20060914165844ndyblehs0.0821802.html
    Την βερσιόν του Ρουμπάνη λογικά πρέπει να την ήξερε, αφού άλλωστε και στο άλμπουμ του ’62 αυτόν αναφέρει σαν συνθέτη του κομματιού.
    http://www.discogs.com/Dick-Dale-And-His-Del-Tones-Surfers-Choice/release/1227893
    Απ’ ό,τι είδα άλλωστε, σχεδόν σε όλες τις εκτελέσεις του τραγουδιού στην Αμερική, ο Ρουμπάνης εμφανίζεται σαν συνθέτης. Μάλλον πρόλαβε να το κατοχυρώσει, ποιος ξέρει (κάτι τέτοιο λέει η Βίκι).
    Για την προέλευση της Μισιρλού, αναφέρεται και το ενδεχόμενο η πρώτη εκτέλεση, με τον τίτλο Bint Misr, να έγινε το 1919, από αυτόν εδώ, (που έγραψε λέει και τον αιγυπτιακό εθνικό ύμνο),
    http://en.wikipedia.org/wiki/Sayed_Darwish
    αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει όντως τέτοια εκτέλεση. Πάντως, φαίνεται ότι είχε γνωρίσει μεγάλη διάδοση σε ολόκληρη την Ανατολή.
    Ενα καλό άρθρο για το θέμα φαίνεται ότι είναι αυτό, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει ολόκληρο ονλαιν.
    http://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/08145857.2010.518353

    Λείπει κι η Μισιρλού να μας πει για τη Μισιρλού.

  72. sarant said

    Με ειδοποιούν από το κοντρόλ ότι ο Χ. Βασιλειάδης (Τσάντας) ήταν πεθερός του δικτάτορα Παπαδόπουλου, αφού ήταν πατέρας της πρώτης του γυναίκας, Νίκης Βασιλειάδου.

  73. munich said

    65
    Μου αρέσει πολύ η δημοτική μουσική (κυρίως τση Ηπείρου) και έχω να πω ότι το μόνο ΜΜΕ που ασχολιόταν με εκπομπές και αφιερώματα σε αυτή ήταν η ΕΡΤ. Σε διακοπές μου μάλιστα σε φιλους σε επαρχία πολλές φορές έχω τύχει σε κυριακάτικα τραπέζια που είναι συντονισμένα στην εκπομπή Κυριακή στο Χωριό με μουσικές και τραγούδια.
    έχω μάλιστα πολλές εκπομπές της ΕΡΤ με τη δόμνα Σαμίου, χορευτικά συγκροτήματα αλλά και τρεις εκπομπές από τη Μηχανή Του Χρόνου αφιερωμένη στο δημοτικό τραγούδι (πολύ καλή)
    Δεν ξέρω άλλο κανάλι να προβαλε τη δημοτική μουσική. Από ραφιόφωνα βέβαια τα επαρχιακά βάζουν πιο πολύ δημοτικά αλλά και πολύ δημοτικοσκυλάδικα (σικ) με κανένα σεβασμό στη θεματολογία, στιχο και στην ενορχήστρωση που μ΄νο κακό κάνουν.
    Δεν ξέρω τωρα τι κα΄νει η καινούργια κρατική τηλεόραση

    Να πω κιόλας ότι πέρυσι πήγα στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ στο ΟΑΚΑ τη μέρα που εμφανίστηκε ο Πετροκούκας Χαλκιάς με τη μπάντα του. Ερε να δείτε γλέντια τα αναρχοκουμούνια! Σεισμός έγινε πιο μεγάλη επιτυχία από όλες τις μπάντες μαζί! Μόνο στην αφγανική σκηνή είχε τόσο τζέρτζελο εκείνη την ώρα.

  74. Left said

    @65 Παναγιώτης Κ.
    Μέχρι το «μαύρο» και εγκληματικό κλείσιμο της ΕΡΤ – την 11.06.2013 – υπήρχαν οι εξής ραδιοφωνικές εκπομπές δημοτικής μουσικής και τραγουδιού:
    Ραδιόφωνο ΕΡΤ – Net fm 105,8 fm & 729 am Σάββατο-Το τραγούδι της γης & Κυριακή – Σήμερα είναι Κυριακή, με την Φεβρωνία Ρεβύνθη.
    Ραδιόφωνο ΕΤ3 – 102 fm & 1044 am Σάββατο – Μήλο μου κόκκινο &
    Ραδιόφωνο ET3 – 95,8 fm Κυριακή – Μια Κυριακίτσα το πρωί, με τον Γιώργο Μελίκη
    Ραδιόφωνο ΕΡΑ -Ηρακλείου κάθε Σάββατο – Τόσο μακρυά, τόσο κοντά
    Ραδιόφωνο ΕΡΑ – Τρίτο πρόγραμμα κάθε Σάββατο – Πρακτικοί οργανοπαίκτες (δημοτικής μουσικής), με τον Γιώργο Παπαδάκη
    Σε ιδιωτικούς Ρ/Σ δημοτική μουσική και τραγούδια υπήρχαν στον 902 fm (έκλεισε) και Στο Κόκκινο 105,5 fm (Μυλωνάς – καταργήθηκε).Εμεινε (?- δεν παρακολουθώ τον σταθμό, πλέον) η Ντίνα Μπατζιά.
    Η σημείωση «για τις σημαντικές πωλήσεις σε δίσκους, κασσέτες & CD» επιβεβαιώνεται (και από την ΕΡΤ) με την κυκλοφορία 13 CD του Αρχείου ραδιοφώνου της ΕΡΤ (επί προεδρίας Γιάννη Τζανετάκου και διευθύνσεως Γιώργου Μονεμβασίτη) το CD με περιεχόμενο «δημοτική μουσική», «πούλησε» ίσο αριθμό όσο τα υπόλοιπα 12 CD (θέατρο, συναυλίες κλπ) της σειράς.

  75. Left said

    @74
    Να προσθέσω ότι δεν έχω καμία σχέση με την ΕΡΤ.
    Είμαι ένας φανατικός ακροατής ραδιοφώνου ή μάλλον φανατικός ακροατής παραγωγών/παρουσιαστών ραδιοφώνου.

  76. 73 Είναι μια πρόοδος. Γύρω στο ’96 έλεγες σ’ αυτές τις παρέες για κλαρίνα και σου απαντούσαν, «μα αυτά τα ακούν οι φασίστες». Τώρα, πρέπει να πούμε, είναι οι πιο πιστοί ακροατές τους. 🙂

  77. Νέο Kid Στο Block said

    76. To κλαρίνο πρέπει να «ενοχοποιήθηκε» πολύ στις νεότερες γενιές λόγω Παπαδόπουλου και Πατακού που το τιμούσανε δεόντως. 🙂
    Ηaving said that, να ομολογήσω συντετριμμένος πως δεν αντέχω κλαρίνο και τσάμικο πάνω από κανα τέταρτο… 🙂

  78. Νέο Kid Στο Block said

    76. Tρελαίνομαι όμως και μπορώ να ακούω με τις ώρες Κρητικά και ειδικά να βλέπω πεντοζάλι. 🙂
    Tα Κυπριακά παραδοσιακά είναι αργότερα κι απ’το ρηπλέη και πολύ κλαψιάρικα,οπότε πάλι δεν τα αντέχω.

  79. munich said

    77
    έχεις δίκιο. Γι αυτό κι εμένα μου έκανε εντύπωση στο αντιρατσιστικό αυτή η ανταπόκριση. παλιά όλοι με δουλέυανε. Ο Γερο-χαλκιάς όμως τους τους κορόιδεψε τους πρωτευουσιάνοους, μια νότα έπαιζε και όλα τα άλλα οι βοηθοί του χεχε ούτε παίρναν χαμπάρι οι κατσαπλιάδες χεχε.

    αλλά και στους γονείς μου είχε αρνητική επίδραση η έμφαση που είχει δώσει η χούντα στη δημοτική μουσική. και δεν τ απροτιμούσανε, δεν τα βάζανε ποτέ στο σπίτι. Μόνο αν πηγαίνανε σε κανά γάμο ή πανηγύρι το καλοκαίρι τα ανεχόντουσαν.

  80. Μαρία said

    63
    Δίκιο έχεις, δεν διάβασα τα σχόλια μετά το δικό σου.

    74
    Στο κόκκινο υπάρχει η εκπομπή του Γιώργου Ξυλούρη, αόρατος θίασος.

    77
    Κλαρίνο ναι, τσάμικο μοραΐτικο παρομοίως. Κατά παραχώρηση μια παπαλάμπραινα 🙂
    Παράλληλα όμως υπήρξε κι η λεγόμενη επιστροφή στις ρίζες με ηπειρώτικα, ριζίτικα, ταγάρια και σεγκούνια.

  81. physicist said

    Παίδες, ένα απ’ τα χαρακτηριστικά της Αριστεράς που με σιχτιρίζανε από παλιά είναι η επιμονή της να σε μαστιγώσει για τη μουσική που ακούς, τις ταινίες που βλέπεις και το απορρυπαντικό με το οποίο πλένεις τις κάλτσες που φοράς. Κι αυτό ανάλογα με τις εποχές. Παρακμή και χασίσια το ρεμπέτικο παλιά, επαναστατικό αργότερα. Χουντικά τα κλαρίνα παλιά, ρίζες και λαϊκή λεβεντιά αργότερα. Και ούτω καθεξής, ων ουκ έστιν αριθμός, καθόσον μέσα στα πολλά διανοητικά της η διανόηση δεν τόχει σε τίποτα να κάνει την τρίχα τριχιά και να σε βγάλει ελέφαντα.

    Με τον καιρό χαλαρώσανε αυτά και χαίρομαι. Ε, στη Δύση τώρα έχει βρεθεί άλλο ντουντούκι, σου κολλάνε ρετσινιές π.χ. αν τρως κρέας ή αν δεν νοιώθεις συντριβή για το στάβλο στον οποίο ανατράφηκε η αγελάδα που αρμέχτηκε για να βγει το γάλα που το κάναμε τυράκι που έχει πάνω η πίτσα. Θα το αντέξουμε κι αυτό.

  82. Σκόρπια:

    Δημοτικό τραγούδι είχε χρόνια και η κυριακάτικη κρατική τηλεόραση σε τρία κανάλια: ΕΤ1, ΕΤ3 και Βουλή

    Μισιρλού χωρίς αλουφάνη είναι αμαρτία. 300 τόσες είχαν φτάσει:
    http://afmarx.wordpress.com/2009/03/21/4misirloublogspotcom/

    Και διασκευές – συγγένειες χωρίς Βασίλη, επίσης αμαρτία:
    http://rovithe.blogspot.gr/2014/05/blog-post_31.html

  83. sarant said

    82: Μπράβο για τα λινκ, ήταν απαραίτητα.

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλησπέρα!
    Αυτές τις μέρες διαβάζω αυτό http://www.politeianet.gr/books/9789603200765-mpost-mentis-mpostantzoglou-ermis-peza-keimena-1960-1965-1296
    και ομολογώ ότι καιρό είχε να πέσει στα χέρια μου τόσο απολαυστικό βιβλίο. Δεν είχα μεγάλη επαφή με τα πεζά κείμενα του Μποστ και εντυπωσιάστηκα από την κομψότητα του ύφους και το υψηλής ποιότητας χιούμορ. Σπουδαίος!

  85. Νέο Kid Στο Block said

    81. Α, έπρεπε να σ’έχω στην Κύπρο. 🙂 Πολιτικό χαρακτηρισμό εκτός της μουσικής ,προκαλεί η ομάδα ποδοσφαίρου που υποστηρίζεις και η μπύρα που πίνεις. 🙂 Χωρίς ίχνος πλάκας. Ένας γνωστός μου δεξιός (δηλαδή Συναγερμικός) έχει κρυμμένα στο σπίτι του τα σιντιά του Νταλάρα,για τον οποίον τρελαίνεται, γιατί λέει ο Νταλάρας είναι κομμουνιστής… 🙂

  86. skol said

    Να και ένας παραδοσιακός κερκυραϊκός συρτός

    και εδώ οι ρίζες της παράδοσης

  87. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    81.>>αν δεν νοιώθεις συντριβή για το στάβλο στον οποίο ανατράφηκε η αγελάδα που αρμέχτηκε για να βγει το γάλα που το κάναμε τυράκι που έχει πάνω η πίτσα. Θα το αντέξουμε κι αυτό.
    🙂 να δεις τί σου ΄χω για μετά: Άκου τα δέντρα να σου λένε τον πόνο τους http://fr.euronews.com/2014/06/02/les-plantes-parlent-ecoutons-les/

  88. physicist said

    #85. — Α, εσείς έχετε ξεφύγει. 🙂 Για τα ποδοσφαιρικά το ήξερα αλλά με τη μπύρα μένω εμβρόντητος. Γιά πες, τι τρέχει με τους ζύθους;

    Τώρα πάω για πίτσα με ψυχική συντριβή για τις αγελάδες. Μετά μπορεί ν’ ακούσω και τον Ντελή-παπά στο γιουτούμπ, τώρα που δεν έχω φόβο να με πούνε χουντικό.

  89. Νέο Kid Στο Block said

    86. Σκολ, μήπως είσαι αυστηρός με τα πατριωτάκια σου. Αυτός ο ρυθμός είναι μια πόλκα ,όχι; Μπορεί να ήρθε και από Ιτάλια κι όχι υποχρεωτικά από τους μισητούς τεντέσκους. 🙂

  90. physicist said

    #87. — Οι άνθρωποι αυτοί κάνουν, με μεγάλη πιθανότητα, σοβαρή δουλειά. Το αν διάλεξαν τον καλύτερο τρόπο να τη διαφημίσουν στο κοινό είναι άλλο θέμα. 🙂

    Ευχαριστώ, Έφη, τα λέμε!

  91. Νέο Kid Στο Block said

    88. Ο κανών είναι απλούς. (απλούστερος κι από τον κανόνα του δεξιόστροφου κοχλία στις σβάστικες 🙂 )
    KEO = κομμουνιστής
    Carlsberg= δεξιός
    (oι Εγγλέζοι εξαιρούνται του κανώνος, καθότι στην συντριπική τους πλειοψηφία προτιμούν ΚΕΟ , και θα χαλάγανε τα στατιστικά δείγματα…) Ένας άλλος γνωστός που δουλεύει (λέμε τώρα..) τελωνειακός στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, όταν έρχονται ετεροδημότες σε εκλογές, κάνει γκάλοπ ρωτώντας «διακριτικά» όχι βέβαια περί κόμματος ,αλλά «τι ομάδα είσαι ρε κουμπάρε;»
    Hochrechnung αλάνθαστο!

  92. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ο Μποστ με συναρπάζει. Κάθε φορά. Τόσο ευφυής, τόσο απολαυστικός και στην καρδιά των θεμάτων.Άσε που σκαλίζει τη νεότερη ιστορία στις λεπτομέρειές της με τρόπο που την κάνει αξέχαστη σε κάτι θολόμυαλους σαν κι εμένα. Να σαι καλά Νικοκύρη
    90. Αστειεύτηκα μέσω σοβαρού θέματος. Ασφαλώς και είναι σημαντικά κι αξιοπρόσεκτα αυτά.

  93. skol said

    89: Δεν εστιάζω στο ρυθμό ούτε στο χορό τον ίδιο, που σίγουρα είναι παλιότερος, άλλα στη συγκεκριμένη μελωδία που είναι γνωστή στη Κέρκυρα σαν Γαστουριώτικος συρτός και λίγοι γνωρίζουν την προέλευσή του.

  94. Μαρία said

    89
    Γουγλίζοντας Κέρκυρα Κάιζερ:
    http://hellas.teipir.gr/Thesis/Axilleion/%CE%9A%CE%B1%CE%B9%CE%B6%CE%B5%CF%81.htm

  95. sarant said

    84: Το είχα παρουσιάσει κι εδώ. Είναι εξαιρετικό πράγματι, και ήταν εξαντλημένο επί χρόνια, ευτυχώς ανατυπωθηκε.

  96. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    65 – Δεν είναι ακριβώς έτσι για το τρίτο πρόγραμμα, εγώ που το άκουγα στα δώδεκα το 72 -73 δεν με έλεγες και άρχουσα τάξη, ήδη απο το καλοκαίρι του 73 δούλευα για να ζήσω. Το τρίτο πρόγραμμα (το οποίο ακούω ακόμα, και το ακούν και οι κόρες μου) συνεισέφερε τα μέγιστα στην μουσική παιδεία της Ελλάδος, και στην διάδοση της κλασικής μουσικής και της όπερας. Απο εκεί πέρασαν καλλλιτέχνες τεραστίου μεγέθους, ολόκληρου του μουσικού φάσματος, μήν λαϊκίζουμε και μήν τα ισοπεδώνουμε όλα. Άλλωστε τότε κάθε Κυριακή και στα δύο καναλια, είχε ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΧΟΡΟΙ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ. Καλό το κλαρίνο, τα δημοτικά, τα λαϊκά, και όλων των ειδών τα τραγούδια, αλλα δεν πάς και πολύ μακριά, είναι ρηχά, (με την έννοια οτι περιγράφουν κάτι οικείο) και περιορίζεται η σκέψη. Βέβαια, και μόνο για την Λιλιπούπολη, άξιζε και να υπάρχει, και τα λεφτά του, και δεν νομίζω οτι αυτό το επικό (κατα την γνώμη μου) παραμύθι, απευθυνόταν στην ΕΥΑΡΙΘΜΗ ΑΡΧΟΥΣΑ ΤΑΞΗ.

    Υ.Γ – Η Λένα Πλάτωνος έγραφε (γράφει) για την άρχουσα τάξη;

    Στον munich που του αρέσουν τα ηπειρώτικα.

    Κι αυτό σε μένα και σε όσους άκουγαν την Λιλιπούπολη.

  97. Νέο Kid Στο Block said

    Για όποιον περίεργο (λέγε με και ρουφιάνο) ενδιαφέρεται να μαθει διακριτικά για τις πολιτικές προτιμήσεις Κυπρίων που συναντά, παραθέτω το εξής εύληπτο νομογράφημα (υπάρχει και στο Beton-Kalender):
    A.Π.Ο.Ε.Λευκωσίας=δεξιός
    Ομόνοια Λευκωσίας=κομμουνιστής
    Ολυμπιακός Λευκωσίας=δεξιός
    Ανόρθωσις Αμμοχώστου=δεξιός
    Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου=κομμουνιστής
    Απόλλων Λεμεσού=δεξιός
    Α.Ε.Λεμεσού=κομμουνιστής
    ΑΕΚ Λάρνακας=δεξιός
    Αλκή Λάρνακας=κομμουνιστής
    Αθλητική Ένωση Πάφου=Παφίτης

    (το άνωθεν νομογράφημα «Ομάδα-Κόμμα» καλύπτει το 99% των οπαδικών προτιμήσεων και έχει ένα +- 2% με διάστημα εμπιστοσύνης 95% . Οι ενδιάμεσες διαβαθμίσεις μεταξύ «δεξιός» (περιλαμβάνει μέσα και το ΕΛΑΜ) και «κομμουνιστής» είναι στατιστικώς μη σημαντικές)

  98. Νέο Kid Στο Block said

    Διόρθωση στο 97. H AE Kιτίου Λάρνακας είναι μικτοί.

  99. skol said

    94: Ναι, εφτά καλοκαίρια ήτανε δεν ήτανε που έκανε τις διακοπές του και μας άφησε να τον θυμόμαστε: γέφυρα του Κάιζερ στο Πέραμα, θρόνος του Κάιζερ στον Πέλεκα και ο χορός του Κάιζερ παραπάνω.

  100. gryphon said

    96
    «Καλό το κλαρίνο, τα δημοτικά, τα λαϊκά, και όλων των ειδών τα τραγούδια, αλλα δεν πάς και πολύ μακριά».
    Δεν συμφωνω.Ξερεις τι μου συμβαινει;.Οταν ακουω την Ιτια (ειδικα αυτη την φοβερη εκτελεση με τον Παπασιδερη που υπαρχει στο ιντερνετ) η την Παπαλαμπραινα (οχι στο youtube οπου ολες σχεδον οι εκτελεσεις ειναι για γελια) η το Τι εχεις καημενε κορακα (αυτο δεν υπαρχει πουθενα στο ιντερνετ) για καποιο λογο το μταλο μου δεν παει σε λογγους και ραχουλες αλλα στην αρχαια Ελλαδα.Πολυ μακρια διαδρομη δηλαδη.
    Το ιδιο και οταν ακουω το Θαλασσακι την Γερακινα η το Μηλο μου κοκκινο κλπ.
    Δεν μιλαω σαν μουσικολογος η οτιδηποτε αλλα εμενα το ακουσμα τεοιας μουσικης μου δημιουργει συνειρμους με αρχαιους ναους τον Ερμη η τον Απολλωνα τις Θερμοπυλες αρχαιες γιορτες, τα Παναθηναια κλπ.
    Το ιδιο παθαινω και οταν ακουω την μουσικη του Μικη.Αντε βρες ακρη.

  101. gbaloglou said

    85 Νταλάρας = ο πιο καλλίφωνος ψευτοκομμουνιστής που υπήρξε ποτέ [σχόλιο από γιουτούμπ]

  102. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, αθλητικά τε και μουσικά!

  103. Δημήτρης Μ. said

    101. Τι καλλίφωνος και τι κομμουνιστής. Εργατικός και άριστος διαχειριστής της καριέρας του, μάλιστα.

  104. physicist said

    #91. — Μάλιστα, μόλις έμαθα ότι υπάρχει μπύρα ΚΕΟ. Παράξενο που μια, καθώς φαίνεται, γερή κυπριακή εταιρεία δεν έχει εξαγωγές ή οποιαδήποτε παρουσία στην Ελλάδα, ε;

  105. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    100.Δυο εξαίσια κομμάτια από ένα μεγάλο του κλαρίνου, το Γιώργο Ανεστόπουλο:
    Μιαν αυγή μια κονταυγή ακούω την πέρδικα και λαλεί

    Οργανικό-Παπαλάμπραινα

  106. #82 Θάχουμε πολλούς λόγους να θυμόμαστε τον Αλουφάνη

  107. Για τον Κώστα Φινέ

  108. Munich said

    @96
    Δεν ξέρω αν εσείς πάτε πολυ μακριά αλλα ο φρανκ ζαππα ειχε κοπιασει μεχρι τη μουργκάνα για να καταγραψει μερικα, και ενα γλυκο καλοκαιρινο σούρουπο ειχα απολαυσει στο φροντζο κάτι παραδοσιακους ινδους να τζαμάρουν με τον πετρολουκα
    Και στις άλπεις στι κορυφες όταν πεζοπορουσα μοιρολογια άκουγα στο μυαλό μου.
    Δε λεω και οπερα καλή ειναι, στα θέατρα και στους σταθμους του μετρο, αντε και σε κανα ψαγμενο σάουντρακ.
    Και σε γάμο στην τοσκάνη που πηγα όπερα δε βαλανε 🙂

  109. Παναγιώτης Κ. said

    70.Αλήθεια είναι. Στην περιφέρεια υπάρχει άνθιση της παραδοσιακής μουσικής.Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι οι άνθρωποι δεν… ντρέπονται για την μουσική που ακούνε.Δεν συνέβαινε σε παλαιότερες εποχές κάτι τέτοιο.

    Μια και μιλάμε γενικώς για Ελληνική μουσική φέρνω στο μυαλό μου το κείμενό σου για τον Τσιτσάνη! «Είναι δικός μας» είπα στην παρέα.Αλλά και λόγω πατέρα και παππού γίνεσαι… εντελώς δικός μας. ( Σε κάποιο άλλο σημείωμα θα γράψω τα εύστοχα λόγια του Δ.Κούρτοβικ για τον Δημήτρη Σαραντάκο )

    74.Κρατώ αυτές τις πληροφορίες.Πρέπει όμως να συμφωνήσουμε ότι και πάλι είναι απελπιστικά περιορισμένος ο χρόνος που αφιερώνεται.Θέλω να διευκρινίσω ότι αναφέρομαι στο πρόγραμμα του ραδιοφώνου.

    75.Πάρα πολύ ορθά το επισημαίνεις. «Είμαι φανατικός ακροατής παραγωγών/παρουσιαστών ραδιοφώνου».
    Θέλουμε να ακούμε μουσικές με άποψη και όχι απλά να γεμίζει ο ραδιοφωνικός χρόνος.Μου έρχεται πρόχειρα στο νου ο Γιώργος Ε.Παπαδάκης και με θλίβει η απώλειά του.

    77.Δεν χρειάζεται συντριβή! Δεν αξίζει στη ζωή μας να πορευόμαστε με ψυχαναγκασμούς. Στα ζητήματα της τέχνης έχουμε δικαίωμα να πούμε μου αρέσει ή δεν μου αρέσει κάτι.Δεν είναι όμως σωστό την προσωπική μας προτίμηση να την παρουσιάζουμε ως θεώρημα γενικής ισχύος και να οικτίρουμε όσους δεν εκδηλώνουν την ίδια με μας συγκίνηση.Χώρια που σε αρκετές περιπτώσεις διέκρινα μια υπόρρητη απαξία για αυτές τις μουσικές.
    Ακούω λοιπόν μουσικές των τόπων που δροσίζονται από τη Μεσόγειο.

    Έχω την ιδιότητα του ακροατή και μακάρι να ήξερα και μουσική.Έχω όμως διαπιστώσει τον κοινό παρονομαστή σε διάφορα μουσικά έργα από διαφορετικούς χώρους.Φέρνω τρία παραδείγματα: Λιστ (ουγγρικές ραψωδίες), μια ηχογράφηση από το ραδιόφωνο με τον σπουδαίο στο μπουζούκι Χρήστο Κωνσταντίνου (παραγωγός ο Γ.Ε.Παπαδάκης) και ο μέγιστος Τάσος Χαλκιάς.Περιγράφω τα κοινά στοιχεία: Στον Λιστ μια υποβλητική εισαγωγή, στον Κωνσταντίνου ένα ταξίμι και στο Τάσο ένα μυρολόι (το γράφω με ύψιλον και έχω τους λόγους μου).Ακολουθεί το κυρίως θέμα με ρυθμό και μελωδίες και προς το τέλος και στις τρεις εκδοχές , απολαμβάνουμε ένα ελαφρύ και χαρούμενο ύφος.Τα κοινά αυτά στοιχεία δεν τα θεωρώ τυχαία.Είναι το αποτέλεσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων που είναι λίγο πολύ κοινά είτε είμαστε στο Σάλτσμπουργκ είτε στην Ανδαλουσία είτε στην Κρήτη.Συναισθήματα που τα διαμορφώνουν οι συγκεκριμένες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες.

    96.Προφανώς αν κάποιος ακούει κλασική μουσική και Τρίτο πρόγραμμα δεν σημαίνει ότι ανήκει στην άρχουσα τάξη.
    Όμως το πρόγραμμα τόσο στην έναρξή του όσο και στην συνέχεια, εξυπηρετούσε τις αισθητικές ανάγκες (επιεικώς) αυτής της ομάδας.
    Η περίοδος Μάνου Χατζιδάκι ήταν μικρή σε σχέση με τον προηγούμενο βίο του Γ΄ Προγράμματος.Μια ραδιοφωνική Άνοιξη οπωσδήποτε αυτή η περίοδος.

  110. # 109

    Ο Χατζηδάκις στο τρίτο έκανε γνωστό στον πολύ κόσμο τον Σαββόπουλο και (κυρίως) τον Ντύλαν. Ο μέχρι τότε κυριότερος διαμορφωτής μουσικής γνώμης Μαστοράκης, είχε μείνει στους Μπλιτς, Μπίτλς , πως τους λέγανε.
    Η όπερα ήταν λαίκή μουσική, η συμφωνική μουσική ήταν της αριστοκρατίας με αποκορύφωμα την μουσική δωματίου. Αλλο πως ήρθαν τα πράγματα σήμερα.

    # 108

    Η μουσική-για όσους δεν τους χαϊδεύει απλά τα αφτιά- είναι σαν την τροφή, ανάλογα την μέρα, τον τόπο και την διάθεση ακούς αυτό που θες. Οι όπερες (κυρίως του Βέρντι) και οι συνθέσεις (κυρίως του Σούμπερτ και μερικές του Μπετόβεν) αντιπροσωπεύουν κάτι σαν χαβιάρι, αστακουδάκι και σολωμό. Σαφώς και είναι υπέρτατες γεύσεις αλλά δεν μπορείς να ζεις μόνο μ’ αυτές, τις φυλάς για τις καλύτερες στιγμές σου, ακριβώς όπως συμβαίνει με τα φαγητά.
    Οσον αφορά τα κλαρίνα, φίλος μου ευτραφής που ζούσε στο εξωτερικό κι είχε επισκεφθεί την Αθήνα τα χρόνια που τα κλαρίνα ήταν στον «Ελατο» στην Πλ.Λαυρίου, όταν περπάταγε στην οδό Δόρου, ανοιγοκλείνοντας τα ρουθούνια στην μυρουδιά της ψημμένης γουρουνοκεφαλής είχε αναφωνήσει » Να, τι θα πει Ελλάδα»

    Πάντως όποιος δεν έχει ακούσει (μετα προσοχής) Βέρντι και Σούμπερτ…»τυφλός πάει στον Αδη»

    # 97

    Κιντάκο το ίδιο συμβαίνει και στον ελλαδικό χώρο αλά είναι λίγο πιο συγκαλυμένο και πιο συγκεχυμένο, κάτι αντίστοιχο με το «αριστερός στα λόγια, δεξιός στην τσέπη» μοντέλο που κυριαρχεί στον χώρο της (κεντρο ;)αριστεράς. Τώρα με το μπλέξιμο ΟΣΦΠ και πολιτικής θα ξεκαθαρίσει κάπως περισσότερο και εδώ αυτό το τοπίο,
    Υπ’ όψιν πως πιο δύσκολα αλλάζεις ομάδα παρά κόμμα κι αυτό οι πολιτικοί το ξέρουν, η χειραγώγιση μέσω ΟΣΦΠ είναι πιο εύκολη παρά μέσω οποιουδήποτε πολιτικού σχηματισμού.

  111. Μαρία said

    Με αφορμή την αστική αισθητική ξαναθυμήθηκα αυτό:
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/04/23/leninokarabida/#comment-31453

  112. ππαν said

    106: 😦 😦 😦

  113. spiral architect said

    @106: 😦 😦 😦

  114. spiral architect said

    Σύγχρονη γελοιογραφία, γελοιογραφία χωρίς σκίτσο, λεζάντες ή διαλόγους, μόνο κείμενο:
    «Στη λειτουργία της ανάστασης δικαιούνται να μεταλάβουν όλοι νηστεύσαντες και μη, αλλά ο καθένας στη συνείδησή του μέσα, ακόμα και αν δεν έχει εξομολογηθεί, γνωρίζει αν νήστευσε ή όχι, αν αμάρτησε ή όχι.»
    ….
    ….
    Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος.

  115. # 114, τέλος

    Και γω που νόμιζα πως θα δω φωτό του Ανδρέα και του Γιωργάκη με πρωθυπουργική στολή και του βουπαιδός αγκαλιά με περιστέρι…

  116. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    100 – Μα αυτό λέω κι εγώ, οτι σε (μας) πάει σε οικεία πράγματα, μπορεί να είναι μεγάλη η διαδρομή, αλλα δεν παύει να είναι περιορισμένη στον ελαδικό χώρο, δεν συμφωνείς; Ούτε εγώ είμαι μουσικολόγος, αλλα ασχολούμαι με όλο το φάσμα της μουσικής απο μικρό παιδί, και αυτό που είπα ουσιαστικά, είναι οτι οι στίχοι και τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα (διαδρομές) περιγράφουν συγκεκριμένα πράγματα, π.χ όταν ακούς ένα τσάμικο τον αητό ας πούμε, δέν πάει το μυαλό σου σε τεκέδες, ή σε ρομαντικά ραντεβού, σε πάρτυ ξεφαντώματος, σε εκδρομές με την παρέα, σε αγωνιστικές συγκεντρώσεις, κλπ, σε κατευθύνει να σκεφτείς συγκεκριμένα πράγματα. Το ίδιο συμβαίνει και αν ακούσεις ένα λαϊκό π.χ την Δραπετσώνα, του Ξαρχάκου, η το περασμένες μου αγάπες, του Χιώτη, ή ένα ελαφρό όπως το ας ερχόσουν για λίγο του Σογιούλ, ή την πλατεία του Σαββόπουλου κλπ. Συνεπώς, δεν λέω οτι δεν είναι όμορφα τα τραγούδια (το αντίθετο, μιά και σχεδόν κάθε μέρα τραγουδάω και ακούω τραγούδια) λέγοντας οτι είναι ρηχά, απλώς οτι η μουσική (κυρίως η κλασική αλλα όχι μόνο) δεν έχει όρια, και το μυαλό σκέφτεται απεριόριστα, δημιουργόντας τις δικές του ατομικές εικόνες. Δεν ξέρω αν το απέδωσα σωστά αυτό που ήθελα να πώ, ελπίζω να έγινα κατανοητός.

    108 – Δεν αντιλήφθηκα καθόλου το σχόλιό σας, που κολλάνε ο Ζάπα και η όπερα σε γάμο, με αυτά που έγραψα στο σχόλιό μου; Το όμορφο ηπειρώτικο σας το αφιέρωσα γιατί είδα πιό πάνω οτι σας αρέσουν τα ηπειρώτικα και ο Χαλκιάς.

    Y.Γ – Και στον γάμο μου το 1991 δεν βάλαμε όπερα, αλλα μετά τα τσάμικα τα ζεϊμπέκικα, τα χασάπικα τα χασαποσέρβικα, τα θρακιώτικα, και τα slow, κατα τις 2 ο αδερφός μου (αν και είχα φίλους που έπαιζαν ζωντανή μουσική) έβαλε αυτό το κομάτι, γιατί ήξερε οτι ήμουν κολλημένος για χρόνια μαζί του (ακόμα είμαι).
    Σας το αφιερώνω.

    109 – Εγώ είπα οτι δεν πρέπει να τα ισοπεδώνουμε όλα.

  117. Να ξανααναφέρω εδώ πως τρίχρονα-τετράχρονα παιδάκια που άκουσαν το κινητό μου να χτυπάει με το la donna e mobile γύρισαν στη μαμά τους και είπαν «τι ωραία μουσική»
    Το καλό είναι πάντοτε καλό, αυτό είναι από το1850…

    Στις εποχές (αχ !!) που έπρεπε να σφυρίξω για να κατέβει η εκάστοτε δακτυλιδόστομη, σφύριζα το καπρίτσιο ιταλιάνο του βερντιαναθρεμμένου Τσαϊκόφσκι

  118. sarant said

    106: Χτες βράδυ έπεσα νωρίς, σήμερα το πρωί είχα βλάβη, οπότε τώρα βλέπω το δικό σου, το είδα πρώτα σε σχόλιο στο άλλο νήμα. Τι να πω… ακόμα δεν το έχω πιστέψει.

    109: Ε, να τα λέγαμε κι από κοντά καμιά φορά 🙂

  119. george said

    72. Ο Βασιλειάδης εξ όσων ξέρω ότι ήτανε κουνιάδος του παπ. Ο ίδιος ο Τσάντας πράγματι ήτανε εξαιρετικής Παιδείας άνθρωπος. Είχε μεταφράσει, ίσως ο πρώτος, και Φρόυντ στα Ελληνικά, στις εκδόσεις Φέξη.-

  120. sarant said

    119: Είχε μεταφράσει Φρόιντ; Να το κρατήσουμε κι αυτό, όταν θα μετρήσουμε πόσοι συντελεστές του λαϊκού είχαν πάρει γερή εγκύκλια μόρφωση.

  121. Λ said

    104. ΚΕΟ – Κυπριακή Εταιρία Οίνων. Όσο για την μπύρα ΚΕΟ, όπως θα δείτε είναι τσέχικη πατέντα και μάλλον είχε συμφωνηθεί ότι η παραγωγή ήταν για εγχώρια κατανάλωση μόνο.

    http://en.wikipedia.org/wiki/KEO_(company)

  122. @107
    Stazybο Hοrn
    Για τον Κώστα Φινέ

    https://kanali.wordpress.com/2010/06/07/kostas_fines_dromos/

  123. @106
    Stazybο Hοrn
    Για τον ΑΦΜ

    https://kanali.wordpress.com/2014/06/06/ripafm/

  124. Left said

    @ 80 Μαρία είπε «Στο κόκκινο υπάρχει η εκπομπή του Γιώργου Ξυλούρη, αόρατος θίασος».
    Σωστά. Αλλά, με μια σημαντική διαφορά. Ο Γ.Ξ. «περιηγείται» πολλά είδη μουσικής και από πολλούς τόπους. Δεν έχει στόχευση στη δημοτική μουσική και τα τραγούδια της χώρας μας.
    Η εκπομπή του μοιάζει με μια σειρά ραδιοφωνικών εκπομπών, που υπήρχε στο Τρίτο Πρόγραμμα (Η μουσική των λαών της Μεσογείου, με τον Γιώργο Παπαδάκη).
    Επιπρόσθετα να πω/γράψω ότι ο Γιώργος Παπαδάκης είχε μια σειρά ραδιοφωνικών εκπομπών (Τρίτο Πρόγραμμα – Πρακτικοί λαϊκοί οργανοπαίχτες) όπου το περιεχόμενό της ήταν η εκτέλεση 5-6 δημοτικών τραγουδιών (από δεξιοτέχνες οργανοπαίχτες) και για κάθε τραγούδι υπήρχε επεξήγηση/αναφορά/περιγραφή κάποιου περιηγητή (πχ Τζελεμπή) που ήταν αυτόπτης μάρτυρας γλεντιού (π.χ. στη Μοσχόπολη) και μας «μεταφέρει» στο χώρο (χάνι, διαρρύθμιση, ποτά, σκεύη…) και στο χορό (οργανοπαίχτες, φορεσιές, παράστημα, λικνίσματα, βήματα…)
    Ερευνα-παραγωγή-παρουσίαση, που σε «έβαζαν» στο σκηνικό και στη συνέχεια…»ας ακούσουμε τώρα τον Ναπολέοντα Δάμο να παίζει – με το κλαρίνο του – το σκοπό π.χ. Παπαδιά ή Αρβανίτικος ή Λεσκοβικιάρικο».
    Αυτά καταργήθηκαν ΣΚΟΠΙΜΩΣ, από τους «κυβερνήτες» μας.
    Γι΄ αυτό λέω/γράφω ότι το «μαύρο» της ΕΡΤ είναι εγκληματική ενέργεια.

  125. Λ said

    Πόσο οικουμενική είναι η μουσική όμως

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: