Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Αποχαιρετισμός στον Αλλού Φαν Μαρξ

Posted by sarant στο 7 Ιουνίου, 2014


xelwna11Παρόλο που σήμερα είναι Σάββατο, τα καθιερωμένα μεζεδάκια αναβάλλονται για αύριο, γιατί το ιστολόγιο έχει πένθος -πιο σωστά, συμμετέχει στο πάνδημο πένθος της μπλογκόσφαιρας, που κλαίει από χτες έναν από τους πρωτοπόρους της, ένα από τα καλύτερα παιδιά της, τον Allu Fun Marx, τον Γιώργο τον Αλλουφάνη, τον βασιλιά της Μπλογκοσλοβακίας, που οι σημαίες της κυματίζουν πια μεσίστιες.

Θέλω λοιπόν σήμερα να αποχαιρετήσω τον φίλο μου, γιατί έτσι θα πω τον Αλλουφάνη, κι ας μην τον γνώρισα ποτέ από κοντά, ούτε καν το επώνυμό του ήξερα μέχρι χτες. Τον νιώθω όμως πολύ οικείο, και όχι μόνο επειδή είχαμε συνεργαστεί σε μερικά πράγματα και είχαμε ανταλλάξει πολλά μέιλ.

Τον θάνατό του τον έμαθε η μπλογκόσφαιρα προχτές αργά το βράδυ, αλλά ο Γιώργος έφυγε από τον κόσμο εδώ και πέντε μήνες. Τα τελευταία ένα-δυο χρόνια είχε αραιώσει τις δημοσιεύσεις του, οπότε δεν έβαλαν κακό στο μυαλό τους όσοι σύχναζαν στο ιστολόγιό του. Ήταν άλλωστε και νεότατος, δεν πρόλαβε να κλείσει τα 47 του χρόνια. Τον πρόδωσε η καρδιά του, που τον ταλαιπωρούσε από καιρό.

Ο Αλλού Φαν Μαρξ λεγόταν Γιώργος Z., γεννημένος τον Γενάρη του 1967, χημικός. Ζούσε στο Διδυμότειχο και δίδασκε σε φροντιστήρια, δεν είχε διοριστεί. Άνοιξε το ιστολόγιό του «Αριστερά στη Μπλογκοσλοβακία» τον Γενάρη του 2006 και το τελευταίο του άρθρο το δημοσίευσε στις 5 Ιανουαρίου 2014, λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή. Αριστερά βλέπετε την εικόνα που είχε διαλέξει για άβαταρ.

Παραφράζοντας τον Μαγιακόφσκι, είχε το σύνθημα: Το blog δεν πρέπει να αντανακλά σαν τον καθρέφτη, μα σαν φακός να μεγεθύνει… Έτσι, με κόκκινα γράμματα, μια και ο Γιώργος ήταν, όπως έλεγε, «ανερυθρίαστα κόκκινος». Ήταν ΚΚΕ, αλλά χωρίς να μισεί τους άλλους αριστερούς, ήταν και φανατικός ολυμπιακός.

Ο Γιώργος είχε ταλέντο στην ποίηση και στην παρωδία. Μου άρεσε πολύ μια μεταμπλογκική παρωδία του στους «Ιδανικούς αυτόχειρες» του Καρυωτάκη:

Οι δανεικοί αυτόχειρες
Πληκτρολογούν τον κωδικό τους. Μπαίνουν
στο blog που τόσο έχουν αγαπήσει…
Διαβάζουν post και το ποντίκι σέρνουν
(Τά’παιξε μάλλον από την πολλή την χρήση.)

Ήταν το blogging λένε ,τραγωδία.
Θεέ μου, τα φριχτά comment των ανωνύμων…
Πώς χάθηκε με μιάς τόση μαγεία;
Κόσμε των blog, δεν είσαι ελεήμων…

Ανοίγουν το free counter, κοιτάνε
“πόσο ανέβηκαν απόψε οι επισκέψεις;”
Την περασμένη δόξα αναμετράνε
και στο μυαλό χορεύουν χίλιες σκέψεις.

Όλα τελείωσαν. Το τελευταίο post νάτο,
σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει:
“Φεύγω. Κλείνω το blog μου το γαμάτο.
Δε θα χαθούμε, μη σας φάει το μαράζι.”

Βλέπουν την οθόνη, βλέπουν την ώρα.
“Δένει η φωτογραφία ή είναι λάθος;”
“Όλα τελείωσαν” ψιθυρίζουν “τώρα”,
Βέβαιοι πως θα επιστρέψουν κατά βάθος.

Άλλες του παρωδίες βρίσκονται εδώ. Κατά σύμπτωση, ένα από τα τελευταία άρθρα του, που έκανε και αρκετή αίσθηση στη μπλογκόσφαιρα ήταν, ανήμερα της Πρωτοχρονιάς φέτος, η διαδικτυακή φάρσα «Κλειούς Παραφερνάλια«, που ήταν η υποτιθέμενη πρώτη ποιητική συλλογή του Άδωνη Γεωργιάδη.

Του άρεσε επίσης να φτιάχνει συλλογές από απροσδόκητα πράγματα και αφιερώματα. Το πιο γνωστό βέβαια είναι το αφιέρωμά του στη Μισιρλού: μάζεψε εκατοντάδες (νομίζω 326 ήταν ο τελικός αριθμός) εκτελέσεις του τραγουδιού «Μισιρλού» και τις ανέβασε σε ειδικό ιστολόγιο (Μαγική ξωτική ομορφιά). Μια άλλη συλλογή ήταν τα 1000 τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, που τα συγκέντρωσε, τα ομαδοποίησε και, αφού εξασφάλισε την έγκριση του ΜΘ, τα διέθεσε σε άλλο ειδικό ιστολόγιο  (Γειτονιές του κόσμου), μαζί με άλλο υλικό για τον Μίκη.

Άλλο εγχείρημα, η συλλογή αυτογράφων «Ιδιογράφως«, στο οποίο ζήτησε από τους επισκέπτες του ιστολογίου του να του στείλουν φωτογραφία από ένα σημείωμά τους γραμμένο με το χέρι. Κάπου είναι κι ένα δικό μου. Η πρωτοβουλία αυτή ήταν αφιερωμένη στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου -θα τη θυμούνται οι παλιοί της μπλογκόσφαιρας.

Πολλά άρθρα του αναφέρονταν σε τραγούδια. Ένα από αυτά, για τη Νήσο των Αζορών, πρέπει να ήταν κι ένα από τα πρώτα στα οποία σχολίασα στο ιστολόγιό του, Γενάρη του 2007 (ως τότε, δεν σύχναζα στη μπλογκόσφαιρα). Λίγους μήνες αργότερα, σε ένα άρθρο για τον Μπιθικώτση και την ιστορική συναυλία στο Κεντρικόν, τα σχόλια που του κάναμε του έδωσαν αφορμή για δεύτερο άρθρο στο οποίο δεν παραλείπει να αναγνωρίσει την αξία που έχουν τα σχόλια στα ιστολόγια, διότι πίστευε ότι χωρίς ανοιχτά σχόλια δεν έχει νόημα να έχεις ιστολόγιο. Να πω με την ευκαιρία ότι ο Αλλουφάνης ήταν υποδειγματικός οικοδεσπότης, πάντα ευγενικός και απαντούσε σε όλα σχεδόν τα σχόλια που του γίνονταν (δεν έχω καταφέρει να τον μιμηθώ σε αυτό).

Καθώς εκείνη την εποχή δεν είχα ιστολόγιο, μου μπήκε το μικρόβιο κι άρχισα να του στέλνω υλικό και φτιάξαμε μαζί μερικά ιστορικοτραγουδιστικά άρθρα, με πρώτο από αυτά τη Χωριατοπούλα Ρετζινέλα, δηλαδή το ιταλικό πρωτότυπο του «Κορόιδο Μουσολίνι». Ο Γιώργος πήρε πολύ ζεστά την αρχική έρευνα που είχα κάνει, την επέκτεινε πολύ περισσότερο, και δεν έπαψε να προσθέτει υλικό και τα επόμενα χρόνια. Λίγο αργότερα συνεργαστήκαμε σε ένα άρθρο για τη συλλογή «Ρεπορτάζ από ένα ζεστό Νοέβρη» του Δημήτρη Ραβάνη-Ρεντή (εδώ η αναδημοσίευση, το 2012) και μετά σε ένα διπλό ποστ για τα σατιρικά και τα αντάρτικα της Μυτιλήνης στο οποίο έβαλα τον πατέρα μου να τραγουδήσει ακαπέλα (Ο Δημήτρης Σαραντάκος θυμάται και τραγουδάει, μέρος πρώτο και δεύτερο). Αυτά τα άρθρα στη συνέχεια τα δημοσίευσα και στο δικό μου το ιστολόγιο, όταν το άνοιξα, και πρέπει να πω ότι η επιρροή του Αλλουφάνη στο να ανοίξω κι εγώ ιστολόγιο ήταν καθοριστική, μια και μου έδειξε τις δυνατότητες του μέσου, αλλά και μου μετέδωσε το μικρόβιο. Σχολίαζε πότε-πότε στο ιστολόγιο, μάλιστα το τέταρτο σχόλιο στο πρώτο-πρώτο ποστ μου ήταν δικό του.

Μερικά από τα ιστορικοτραγουδιστικά άρθρα του είναι εξαιρετικά. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι ίσως το «Μάρκος, Λόντος και Κοριάνι» (και εδώ η αναδημοσίευση) που δεν αποκλείεται να το αναδημοσιεύσω κι εδώ συμπληρωμένο με υλικό που βρήκα πρόσφατα. Θαυμάσιο είναι και το «Από τον Βορονόφ στη νοβοκαΐνη«, όπως και οι Περιπέτειες της Κάρμεν στην Ελλάδα. Από τον Αλλουφάνη έμαθα ότι υπάρχει λαϊκό τραγούδι για τους Αθλίους του Βίκτωρος Ουγκώ, ενώ απ’ αυτόν πληροφορήθηκε η μπλογκόσφαιρα ότι ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος είχε γράψει στίχους για ελαφρά τραγούδια. Πρέπει να είχε πλούσιο αρχείο, έβγαζε κατά καιρούς εντυπωσιακά κελεπούρια, περιορίστηκα σε αυτά που θυμάμαι εγώ.

Καμιά φορά γίνονται περίεργες συμπτώσεις που σε ανατριχιάζουν. Την Πέμπτη το απόγευμα, λίγες ώρες πριν μαθευτεί στη μπλογκόσφαιρα η είδηση της θανής του Αλλουφάνη, γκούγκλιζα για τον Χατζιδάκι και τον αυριανισμό (ίσως βγει κάποιο άρθρο προσεχώς) και έπεσα πάνω σε ένα άρθρο του Γιώργου. Την ίδια ώρα, στα σχόλια του ιστολογίου, χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος, η συζήτηση στράφηκε στη Μισιρλού και ο Στάζιμπος έκανε φυσικά λόγο για τη συλλογή του Αλλουφάνη. Και μετά, άρχισα να γράφω το χτεσινό άρθρο, που ήταν αφιερωμένο στο μπέρδεμα ανάμεσα στις λέξεις Fan και Fun…. όπως Allu Fan/Fun Marx.

Ο Αλλουφάνης είχε χιούμορ, ήταν γλυκός άνθρωπος, όλοι σχεδόν τον αγαπούσαν.  Έγραψαν γι΄ αυτόν πολλοί απ’ τους παλιούς: πρώτος ο Καναλιώτης, ο Αριστεροπόντιος, ο Πάνος της Καλύβας, ο Καλτσόβρακος, σίγουρα κι άλλοι που δεν θα τους πήρα είδηση.

Το ιστολόγιό του θα μείνει για να τον θυμόμαστε, περιηγηθείτε το, έχει πολλά πολύτιμα διαμάντια.

Προσθήκη:

Και άλλα κείμενα αποχαιρετισμού:

Νίνα Κουλετάκη, Απουρώ, Έλβα, Οικοδόμος. Και ο Σκύλος της Βάλια Κάλντα. Και η Κρότκαγια. Και ο Ροβιθέ. Και το Φιστίκι. Και ο Ροΐδης. Και η Αλεπού.

81 Σχόλια to “Αποχαιρετισμός στον Αλλού Φαν Μαρξ”

  1. tofistiki said

    Πολύ λυπήθηκα, παρ’ όλο που δεν τον γνώριζα προσωπικά. Ήταν μια φωτεινή παρουσία στη μπλογκόσφαιρα που λες κι εσύ, είχε χιούμορ, κέφι και ήθος, ατόφιο ήθος αριστερού. Κρίμα, πολύ κρίμα… 😦

  2. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Είναι λυπηρό που στο διαδίκτυο τέτοιου είδους νέα μαθαίνονται με τόση καθυστέρηση. Και μετά σου λέει μας φέρνει κοντά… Τελοσπάντων, δύναμη να έχουν δικοί του. 😦

  3. tofistiki said

    Reblogged this on Το Φιστίκι and commented:
    Παράξενο πράγμα το διαδίκτυο, πολύ παράξενο. Να, τώρα για παράδειγμα, μαθαίνεις πως έφυγε από τη ζωή ένας άνθρωπος που ήξερες μονάχα το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε, αλλά παρακολουθούσες τις αναρτήσεις του, και αυτή η απώλεια προκαλεί λύπη βαθιά, παρ’ όλο που δεν τον γνώριζες προσωπικά. Ο Allu Fun Marx, που σήμερα έμαθα ότι λεγόταν Γιώργος, ήταν μια φωτεινή παρουσία, είχε χιούμορ, κέφι και ήθος, ατόφιο ήθος αριστερού. Κρίμα, πολύ κρίμα… Θυμάμαι με τη χαρά είχε ανταποκριθεί ο Μίμης στην πρότασή του -μέσω του Νίκου- να ηχογραφήσει κάποια τραγούδια της αντίστασης στη Λέσβο, ακαπέλα, ηχογραφήσεις που παρουσίασε στο ιστολόγιό του σε δύο μέρη, πολύτιμα κειμήλια για μας, τώρα που έφυγε ο Μίμης.
    Αναδημοσιεύω παρακάτω, το αποχαιρετιστήριο αφιέρωμα που του έκανε ο Νίκος στο ιστολόγιό του. Καλό ταξίδι, Γιώργο.

  4. ππαν said

    Καλή δύναμη στους δικούς του, νάσαι καλά Νικοκύρη.

  5. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Χιούμορ, πνεύμα, ευαισθησία και έτσι ξαφνικά … παφ, πάει.
    Μα, μόνο τα καλά παιδιά φεύγουν ρε γμτ; 😦
    Η ειρωνεία της μοίρας στο τελευταίο του τουϊτ.
    Mόνο διαδικτυακά τον γνώριζα, από μπλογκρόλ τον έμαθα, σα για δικό μου άνθρωπο λυπήθηκα …

  6. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια! Θα τον θυμόμαστε τον Γιώργο!

    5: Ναι, ειρωνεία της μοίρας, όπως το λες…

  7. spiral architect said

    Κι άλλοι:
    Η Ελβα: ''Καλό ταξιδι'', σύντροφε allufunmarx!
    Ο απουρώς: Στη μνήμη του ALLU FUN MARX
    Ο οικοδόμος: Καλή αντάμωση σύντροφε

  8. Πάνος said

    http://afmarx.wordpress.com/2011/07/26/kalokairina_xaikou/

  9. dr7x said

    Τα σέβη μου

  10. Νέο Kid Στο Block said

    Eίναι ωραίο να σε τιμούν και να σε θυμούνται έτσι ,άνθρωποι που δεν γνώρισες ποτέ.
    Εις μνήμην

  11. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ήταν ένα απο τα πέντε ιστολόγια που είχα επιλέξει να επισκέπτομαι σχετικά συχνά, κυρίως για το ανοιχτό πνεύμα που είχε. Τελευταία μιλήσαμε τον Ιανουάριο, τότε με τον Γεωργιάδη, μετά αραίωσαν πολύ οι αναρτήσεις, και δυστυχώς μάθαμε τον λόγο. Μακάρι να βρεί εκεί που πήγε, τον κομουνισμό που ονειρεύτηκε και πίστεψε, και δεν κατάφερε να ζήσει στην Γή, αυτόν που ονειρευτήκαμε και πιστέψαμε οι περισσότεροι εδω μέσα.
    Καλή ελεύθερη πατρίδα σύντροφε.

  12. Gpoint said

    Δεν τον ήξερα,,δεν είμαι πολύ περιηγητικός…μόνοεδώ θυμάμαι κάποια σχόλια πιο παλιά. Ετσι είναι με το διαδίκτυο,δεν ξέρεις αν κάποιος σωπαίνει προσωρινά ή για πάντα, δεν μπορεί να το αναγγείλει ο ίδιος.
    Λυπάμαι.

    Από τα περίεργα : τώρα που έχω θέα, φεύγει το -view από το νικ μου !

  13. skol said

    Θυμήθηκα το Μίζων… ελληνικό λεξικό που κάποια στιγμή μου είχε έρθει με μέιλ χωρίς να αναφέρεται η πηγή και έψαξα να τη βρω.

  14. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια!

    8: Άλλη μια ωραία ανάρτηση!

    7: Μπράβο, κι αν βρεις κι άλλα λινκ πρόσθεσέ τα.

  15. Ήταν ωραίος τύπος, με χιούμορ και με αγάπη. Κρίμας και πάλι κρίμας…

  16. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Καλημέρα, Νίκο, ευχαριστούμε για το αφιέρωμα. (Εκείνος που θα έπρεπε, πρωτίστως, να ευχαριστήσει, δεν μπορεί).
    Αναρωτιέμαι γιατί, μερικές φορές, θα πρέπει να πεθάνει πρώτα κάποιος για να τον γνωρίσουμε καλύτερα. Αυτή είναι, μου φαίνεται, η μεγαλύτερη αδικία.
    Εμείς που υπηρετήσαμε στα μέρη που δούλεψε κι ανάσαινε, στην από ‘δώ μεριά του Έβρου, θα τον θυμόμαστε για όλα τα τίμια και έξυπνα που άφησε γραμμένα. Μέχρι να μπούμε κι εμείς στη βάρκα, εννοείται, αφού ήταν και μικρότερός μας -άλλη αδικία κι αυτή.

  17. sarant said

    15-16: Έτσι…

  18. atheofobos said

    Διαβάζοντας το σημερινό ποστ με γέμισε θλίψη η αναγγελία του θανάτου ενός από τους καλύτερους ιστολόγους της μπλογκόσφαιρας, του οποίου παρακολουθούσα τα κείμενα του από την αρχή που εμφανίστηκε γιατί πάντα είχε κάτι να πει ενώ ταυτόχρονα διαπίστωνες και το εύρος της γενικότερης παιδείας που είχε.
    Είχε δε πάντα την ευγένεια να απαντά στους σχολιαστές του.
    Και αυτό γιατί πολλές φορές όχι μόνο τα κείμενα του ήσαν πηγή γνώσεων αλλά και τα σχόλια που επακολουθούσαν, όπως πχ στην αρχική του δημοσίευση για τον Βορονόφ : Γερο(ντο,ρε,μι,φα,σολ,λα,σι)λογία: από τον Βορονώφ στη νοβοκαΐνη, τραγουδώντας
    http://afmarx.wordpress.com/2009/04/12/from-voronoff-to-novocaine/

    Δεν ήξερα δε πως αυτός είχε την ιδέα για την δημιουργία του Ιδιογράφως παρά το γεγονός ότι είχα στείλει και εγώ σε αυτό ένα αυτόγραφο όταν μου ζητήθηκε.
    http://autographcollectors.blogspot.gr/2008/05/blog-post_5783.html

    Από το 2006 που ασχολούμαι με την μπλογκόσφαιρα, μετά την Αμαλία αυτός είναι ο τρίτος θάνατος ενός μπλόγκερ σε νέα και δημιουργική ηλικία.
    Ο δεύτερος ήταν του Μάκη Πανταζή, που είχα τουλάχιστον την τύχη να προλάβω να τον γνωρίσω πριν φύγει από κοντά μας τόσα απρόοπτα.
    http://www.atheofobos2.blogspot.gr/2012/09/locus-publicus.html

  19. antpap56 said

    16: Δεν θα το έλεγα αδικία, αλλά ίσως κάποιου είδους… νομοτέλεια; Διαβάζω πότε-πότε νεκρολογίες είτε σε ιατρικά περιοδικά είτε σε ξένες εφημερίδες. Και μαθαίνω πράγματα σημαντικά για ανθρώπους που μπορεί να τους ήξερα με το όνομα, αλλά ποτέ δεν τους γνώρισα στο βάθος. Και είναι πλέον αργά για να επανορθώσω. Και μετανιώνω λιγάκι γι’ αυτό, μέχρι την επόμενη φορά.
    18: Το ίδιο σκέφτηκα κι εγώ για τον Locus Publicus–βλέπω κάθε τόσο το ιστολόγιό του, με ανανεωμένη τη λίστα των επαφών του, και είναι όπως περνάς από έναν άγνωστο τάφο και βλέπεις ότι κάποιος έχει αφήσει εκεί λουλούδια.
    Ψυχοσάββατο σήμερα. Καλή αιωνιότητα και στους δυο!

  20. leonicos said

    Σήμερα πενθώ. Και δεν έχω ώς τώρα πενθήσει κανένα, εκτός από τν αδελφό μου που έφυγε πάρωρα. Ούτε τους γονείς μου, επειδή ήταν καταστάσεις αναμενόμενες από μακρού. Έπειτα με τους γονείς έχεις άλλες σχέσεις και αναφορές που γεμίζουν το κενό.

    Ομολογώ ότι τον Αλλού Φαν Μαρξ τον ήξερα από μερικά σχόλια εδώ. Δεν ήξερα ούτε το μπλογκ του ούτε κάτι άλλο γι’ αυτόν. είχα απλώς αντιληφθεί ότι ήταν πνευματώδης.

    Δεν τον ήξερα και όμως πενθώ, διότι το μπλογκ που σχολιάζω πενθεί. Συμμετέχω στο κοινό συναίσθημα, και αυτό είναι μεγάλη προσφορά, γιατί είχες την τέχνη, χωρίς ανόητα κλαψουρίσματα, να το περάσεις, Σερ Σαρ, να το διαποτίσεις..

    Εκτός από το άρθρο που είναι εξαιρετικό, και γνήσιο, ειλικρινές, νιώθει κανείς και από τα σχόλια το πνεύμα που επικρατεί. Δεν πιστεύω ότι θα βρει τον κομμουνισμό ή την πατρίδα που δεν αξιώθηκε στη γη, δεν πιστεύω καν ότι πήγε κάπου, Αλλά πιστεύω ότι θα ξαναβρεθούμε (αυτό είναι άλλο θέμα).

    Το πιο συνταρακτικό απ’ όλα είναι όταν συνειδητοποιείς ότι υπάρχει ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος γύρω σου που πολλοίτον ξέρουν και πολλοί, ανάμεσά τους κι εσύ, τον αγνοείς. Τότε συνειδητοποιείς και την απώλεια που έχεις υποστεί. Και αυτό μπορεί να έχει εφαρμογή σε όλους μας εδώ μέσα.

    Μήπως θα έπρεπε να κάνουμε κάτι, ν’ ανταλλάξουμε μέηλ, βιβλία κ.α. ώστε να γνωριστούμε καλύτερα; Εγώ έχω δηλώσει πως είμαι ανοιχτός κι έχω πετύχει μια κάποια προσέγγιση με κάποιους που ανταποκρίθηκαν.

    Και κάτι φωναχτά: ΌΣΟ ΜΑΣ ΑΓΑΠΟΥΝ ΕΔΩ ΜΕΣΑ, ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΓΑΠΉΣΟΥΝ.

    Και πιο σιγά. Ας φαίνεται υπερβολή. Μας αγαπούν πολλοί. Μας αγαπούν ως συζύγους, ως γονείς, ως εραστές, ως ερωμένες, ως φίλους και φίλες, , Αλλά και όσοι μας γνωρίζουν προσωπικά περισπώνται σε χιλιάδες άλλες λεπτομέρειες, που δεν τους αφήνουν να μας αγαπήσουν με τον τρόπο ή για τους λόγους που θα θέλαμε εμείς να μας αγαπούν,

  21. rodia said

    Ωραίο αφιέρωμα Νικο.. Κριμα που τα αφιερώματα δεν τα βλέπουν οι τιμώμενοι..
    Πριν λίγες μέρες έψαχνα κάτι στο μπλογκ του, εντελώς τυχαία, ειδα την ημ/νία της τελευταίας δημοσίευσης αλλά δεν πήγε ο νους μου.. Βλέπεις, παίρνω παράδειγμα απο μενα που εξαφανίζομαι για μεγάλα διαστήματα.. πάντως, η αλήθεια είναι ότι..

    ΕΝΑΣ ΜΠΛΟΓΓΕΡ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

  22. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κρίμα, πολύ κρίμα… 🙂

  23. VaD said

    Ήταν απ’τους αρχοντες του μπλογκινγκ,τον ακολουθούσα πιστά,τον θεωρουσα δάσκαλο του καλού μπλογκινγκ…http://apouro.blogspot.gr/2014/06/allu-fun-marx.html

  24. spiral architect said

    The Interationale

  25. Για μένα ήταν η δεύτερη απώλεια. Θα τον θυμόμαστε.

  26. aerosol said

    Συνέπεια στάσης, χιούμορ που δαγκώνει, προσωπικό ύφος και ήθος, βαθύτατες μουσικές γνώσεις, μάστορας του μπλόγκειν και ανήσυχος άνθρωπος. Αντίο Αλλουφάνιε. Θα μας λείψεις.

  27. spiral architect said

    Ήπια ένα-δυο τσιπ(ου)ράκια και σκέφτηκα: Ρε, μπας και τον πεθάναμε τσάμπα και βερεσέ τον άνθρωπο; Το ίντερνετ είναι μυστήριο πράμα, χάνεσαι για προσωπικούς λόγους, σου κόβουν τη συνδεση, ή μπορεί να μετοίκησες στη Γερμανία και μέχρι να ξαναστήσεις ρούτερ κλπ ιστορίες άστα-βράστα, γιατί ψάχνεσαι με τα νέα σου ΑΜΚΑ, τραπεζικούς λογαριασμούς, κάρτες, συμβόλαια, πού να βρεις χρόνο να ξανακάνεις login;
    Ρε, μπας και τον πεθάναμε άδικα τον άνθρωπο και ξαφνικά έλθει και μας πετάξει μια άγνωστη Μισιρλού απ’ την Παταγονία;

  28. ππαν said

    Spiral, Kid, Leonicos ❤

  29. leonicos said

    Ευχαριστούμε Ππαν

  30. «Τελευταία μιλήσαμε τον Ιανουάριο, τότε με τον Γεωργιάδη, μετά αραίωσαν πολύ οι αναρτήσεις.»
    Σχήμα λιτότητας το λένε αυτό;

  31. Νίκο,
    ο Γιώργος δεν είχε δώσει το επώνυμό του αλλά και άλλα προσωπικά του στοιχεία σχεδόν σε κανέναν στο διαδίκτυο, ούτε σ’ εσένα απ’ότι γνωρίζω. Δεν θα έπρεπε να τα αναφέρεις γιατί μάλλον δεν θα ήθελε. Συμφωνεί και ο άνθρωπος που στα εκμυστηρεύτηκε.

  32. Harisheiz said

    Δεν πίστευα ποτέ ότι θα μπορούσα να στενοχωρηθώ τόσο πολύ για την απώλεια ενός ανθρώπου που δεν γνώρισα προσωπικά ποτέ. Κι όμως όσο το σκέφτομαι συνειδητοποιώ ότι τελικά τον γνώρισα ουσιαστικά μέσα από τα κείμενα του, τις σκέψεις, τις ιδέες, τις πρωτοβουλίες του και για ένα μεγάλο διάστημα σε μια δύσκολη για εμένα περίοδο ήταν μέρος της καθημερινότητας μου, ήταν ο γείτονας μου. Είναι συγκινητικό το πόσο κοντά μας έφερε η μπλογκόσφαιρα και το ίντερνετ, πόσο ανθρώπινο πράγμα είναι η επικοινωνία ανεξάρτητα από το μέσο που χρησιμοποιούμε. Σκέφτομαι πόσο τρυφερή πρωτοβουλία ήταν το «Ιδιογράφως»… Ευχαριστώ φίλε Allu Fun Marx.

  33. Δεν ξέρω τι να πω, Οπως είπα και στο προφίλ μου στο φέις: » Δεν τον γνώρισα από κοντά. Από εδώ είχαμε μιλήσει πολλές φορές κι ένιωθα σαν να τον ξέρω. Αναρωτιέμαι, αυτές είναι οι απουσίες της διαδικτυακής εποχής; Ετσι απλά μια μέρα σου λένε «μ’ αυτός έχει πεθάνει», όπως έλεγε κι ο Ουράνης, κι αναρωτιέσαι αν τον γνώρισες και ποτέ.. Κι όμως, εδώ μέσα συνομιλούμε με το βαθύτερο είναι μας…. »

    Αντί άλλων σχολίων, Ουράνης:

  34. # 32 τα ίδια λέμε. Κι ίσως εμείς να τον γνωρίσαμε πιο πολύ από άλλους που τον βλέπανε κάθε μέρα…

  35. […] όλοι πληροφορηθήκαμε ήδη αυτό, διάφορος κόσμος έγραψε διάφορα, το πιο σωστό νομίζω […]

  36. Ηλεφούφουτος said

    Δεχτείτε και τη δική μου συμμετοχή στο πένθος.

    Και τα συλλυπητήριά μου!

  37. […] -https://sarantakos.wordpress.com/2014/06/07/afmarx/ […]

  38. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια, που πολλά ήταν πολύ συγκινητικά, ιδίως του Λεώνικου.

    33: Κι εγώ αυτό σκέφτηκα, βέβαια.

    18: Το δικό του αυτόγραφο είναι το 500ό.

    13: Καλά που αναφέρεις το Μίζων, το είχα ξεχάσει.

    31: Καναλιώτη, προβληματίστηκα πολύ αν θα έπρεπε να αναφέρω το επώνυμο ή όχι (τα άλλα στοιχεία έχουν αναφερθεί δημόσια και είναι γνωστά σε πολλούς). Σκέφτηκα ότι έτσι γίνεται το μνημόσυνο πλήρες. Μπορεί να έκανα λάθος, δεκτή η κριτική.

  39. π2 said

    Κρίμα. Κι έχει δίκιο ο Γρηγόρης στο #2, η ψευδαίσθηση της διαδικτυακής εγγύτητας συντρίβεται συχνά από την πραγματικότητα.

  40. Δεν είναι κριτική, Νίκο. Δείχνεις την οικογένειά του πράγμα που δεν ήθελε. Δεν ήταν γνωστά όχι μόνο το επώνυμο αλλά και η ημερομηνία γέννησης και η επιστήμη του και η πόλη και η εργασία του.

  41. sarant said

    Τουλάχιστον η πόλη και το επάγγελμα αναφέρθηκαν σε διάφορες συζητήσεις στο fb. Και η ηλικία, νομίζω.

  42. faros said

    Ήταν ένα σοκ …

    Τεράστια απώλεια, για όλους …

    Καλό του ταξίδι …

  43. Από όλα αυτά το «καθηγητής» μόνο είναι γνωστό. Τίποτα άλλο. Ρώτα και την Νατάσσα που γνωρίζει την οικογένειά του και σου έδωσε (κακώς) τις πληροφορίες. Δεν συμφωνεί που τα έβγαλες.

  44. sarant said

    42: Γεια σου Φάρε!

    43: Χωρίς να είναι αυτό το κύριο, το καθηγητής χημείας και το κάτοικος Διδυμοτείχου αναφέρθηκαν (όχι από τη Νατάσσα) δημόσια στον τοίχο μου στο fb.

  45. Το όνομά του μόνο επαίνους μάζεψε. Και εδώ και αλλού. Προφανώς αυτό δεν απαλύνει τον πόνο της οικογένειάς του, ανιούσης και -ίσως- κατιούσης, όμως αφήνει ένα e-λιθαράκι μνήμης προς τιμήν του.

  46. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Χαρά στα παιδιά που τον είχαν δάσκαλο. Τέτοιες πολύπλευρες και χαρισματικές προσωπικότητες χαράσσουν ζωές, ειδικά νέων. Το γεγονός ότι έμενε στα τέρματα της χώρας προσθέτει για μένα ακόμη μια αστραπή στη φωτεινή, λαμπερή γραμμή του περάσματός του.

  47. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Το γεγονός ότι το όνομα έγινε γνωστό, κι όλοι εμείς είμαστε πια μάρτυρες του ποιος ήταν, ίσως προσφέρει και μια προστασία στα κείμενά του, τα οποία θα μπορούσε κάποιος να ιδιοποιηθεί.

  48. […] άλλο: Αποχαιρετισμός στον Αλλού Φαν Μαρξ από στο ιστολόγιο του Νίκου […]

  49. sarant said

    47: Υπάρχει κι αυτό,.
    Αλλά, μια και το είπες, να μεταφέρω το σχόλιο μιας φίλης από το fb:
    To Library of Congress εδώ έχει αρχειοθετήσει πάρα πολλά ιστολόγια από αρχής του είδους και τα οποία έχουν σταματήσει να ενημερώνονται για τον ένα ή τον άλλο λόγο. Δεν φαντάζομαι ότι υπάρχει ανάλογη κρατική προσπάθεια… Υπάρχει άλλη, μήπως και αν όχι να γίνει;

    Προφανώς δεν υπάρχει κρατική προσπάθεια εδώ, αλλά αν πάρει κανείς ένα αντίγραφο του μπλογκ του, για κάθε ενδεχόμενο καλό θα είναι!

  50. sarant said

    Στο κυρίως άρθρο πρόσθεσα μερικά ακόμα κείμενα αποχαιρετισμού.

  51. Gpoint said

    Είναι λογικό κάποιος που ασχολείται με την εκπαίδευση να μη θέλει να γίνουν γνωστά τα σοιχεία του στο ίντερνετ ειδικά όταν δηλ.ωνει κομματική και οπαδική προτίμηση, δεν είναι καλό για τα παιδιά. Οταν αυτή η σχέση σταματήσει για οποιονδήποτε λόγο δεν έχει νόημα μεγάλο η ανωνυμία.
    Φυσικά κρίνω εξ ιδίων.

  52. Γς said

    Εφη Εφη:
    >Με τον Αλλουφάνη που τη έκανε γι αλλού

    Γι αλλού – Allu

    Εμένα μου θύμιζε τις ακολουθίες Alu (*).

    Που δεν την έκαναν για αλλού. Που είναι εδώ. Στο DNA της μπλοκόσφαιρας

    (*)Ακολουθίες 300 περίπου νουκλεοτιδίων. Το 11 % του ανθρώπινου γονιδιώματος

  53. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    33 – Έτσι δεν είναι και στην ζωή εκτός διαδυκτίου; Θέλουν οι άνθρωποι να γνωριστούν πραγματικά; όπως και στο διαδύκτιο μάλλον όχι. Τα προβλήματα των άλλων είναι πάντα ενοχλητικά, και φροντίζουμε με μερικές ανώδυνες τετριμμένες συμβουλές, να τα αποφεύγουμε ευγενικά. Άλλωστε έχουμε τα δικά μας προβλήματα, που έχουμε μάθει να πιστεύουμε, οτι είναι τα μεγαλύτερα του κόσμου. Η αβάσταχτη μοναξιά είναι που κινεί όλη την μπλογκόσφαιρα, κι όχι η θέληση για αληθινή επικοινωνία, αυτή έχει επαφή, συναισθήματα, συμετοχή, ενέργεια, και πολλές φορές αισθήματα, όπως και να το δεί κανείς, είναι επικίνδυνη.

  54. Γς said

    20 @ Λεώ

    >Μας αγαπούν ως συζύγους, ως γονείς, ως εραστές, ως ερωμένες.

    Ηταν σπουδαίος. Αγαπητός, ως σύζυγος, ως γονιός, ως εραστής, ως ερωμένη.

    Κάτι τέτοια θα σου γράφω Λεώ, άμα την κάνεις.

  55. nikos__alfa said

    Μεγάλη η θλίψη μου! Μεγάλη η απώλεια!
    Θαύμαζα πολύ τη δωρικότητα και τις μικρές αστραπές που ακτινοβολούσε ο στίχος του.
    Τον γνώρισα τυχαία στη «Στραγαλιάδα» ενα …άμ έπος αμ έργο που ξεκίνησαν ο ίδιος με τη Ροδιά για να γίνει συλλογική χιουμοριστική προσπάθεια στο άψε σβήσε και έγινα πιστός αναγνώστης του.

    http://rodia.wordpress.com/2011/04/01/to-stragali/

    Θα ήταν κρίμα όσοι δεν γνώριζαν ποιος ήταν ο Allu Fun Marx να συνεχίζουν να αγνοούν τη μεγάλη προσφορά του Γιώργου στο χιούμορ, στην πολιτική, στη μουσική και στην ποίηση.

    Καλό κουράγιο στους δικούς του.

  56. ΠΑΝΟΣ said

    Σήμερα πρώτη φορά έμαθα την ύπαρξή του,παρότι τρέχω στο διαδίκτυο.Όπως και νά’χει κρίμα…Χαιρετώ τον νέο,πνευματώδη άνθρωπο που έφυγε,που ήταν και σύγγραβος.

  57. Γς said

    > ήταν και σύγγραβος.

    σύγγαβρος, μήπως;

  58. spiral architect said

    @55: Καλό! 🙂

  59. tamistas said

    Η ζωή γίνεται όλο και λιγότερο ανέμελη και, γι’ αυτό, οι περιπλανήσεις μου στο διαδίκτυο γίνονται όλο και πιο σπάνιες, όλο και πιο σύντομες. Στα πεταχτά κοιτάζω δεξιά στο μπλογκ μου τις νέες αναρτήσεις αυτών που παρακολουθώ. Έτσι είδα ξαφνικά τον τίτλο Αποχαιρετισμός στον Αλλού Φαν Μαρξ. Κατέβηκα πιο κάτω και συνειδητοποίησα ότι στο μπλογκ Allu Fun Marx υπήρχε η ένδειξη Πριν από 5 μήνες. Έπεσα σε θλίψη.

    Σ’ αυτό το χάος του διαδικτύου ο Αλλουφάνης είναι ένας απ’ αυτούς που δεν ξεχνιούνται. Κρίμα. Και κρίμα που είχα καιρό να σας χτυπήσω την πόρτα κι ήρθα τώρα. Όπως με κάποιους συγγενείς που βρισκόμαστε μόνο σε θλιβερές περιστάσεις κι όλο λέμε «άντε και την επόμενη φορά σε χαρές».

  60. ΠΑΝΟΣ said

    57
    Lapsus πληκτρολόγιο!

  61. sarant said

    59: Ταμίστα, πολύ χαίρομαι που σε ξανακούω έστω και σ’ αυτή τη θλιβερή περίσταση και μ’ αυτό το θλιμμένο σχόλιο. Σε σκέφτηκα κιόλας γιατί είδα χτες στις σελίδες του Αλλουφάνη τα χαϊκού σου.

  62. NM said

    Αντιγράφω:
    «Τη Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014, το 128ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών στα Σεπόλια βυθίστηκε ξαφνικά στο πένθος, όταν, κατά τη διάρκεια εκδηλώσεων, πέθανε η 12χρονη Αναστασία Σταροκόλτσεβα, επειδή η μητέρα της, Κοσμάν Ολένα Νικολάου, δεν είχε αρκετά χρήματα για να αγοράσει τα ακριβά φάρμακα για την αντιεπιληπτική αγωγή που έπρεπε να ακολουθεί το κορίτσι.»
    http://tvxs.gr/news/ellada/dodekaxroni-exase-ti-zoi-tis-epeidi-ta-farmaka-tis-itan-akriba
    Μερικές φορές, το πένθος είναι πολυτέλεια.

  63. Να πω κι εγώ -που απ’ ότι φάνηκε τελικά, ήμουν η μόνη που τον γνώριζε- πως ήταν άνθρωπος σπουδαίος. Πίσω από το άβαταρ και το ψευδώνυμο ήταν ακόμα καλύτερος άνθρωπος. Δεν έδινε προσωπικά του στοιχεία σε κανέναν, προφανώς ήθελε να κρατήσει την ανωνυμία του (ξέρω, είχε τους λόγους του).

    Το blog του θα μείνει για πάντα, να τον θυμόμαστε και να τον μελετάμε.

  64. Gpoint said

  65. Γς said

    Κι όμως απόψε ο Γς, σαν άλλος Gaiseric, έβγαλε τα σανδάλια του πριν μπει στη Ρώμη.
    Τη Ρώμη του 455 μ.χ. που ήταν λέει σαν ένα βιβλιοπωλείο και σαν εκκλησία μαζί.
    Με χαμηλό φωτισμό.

    Και να δεις που ένοιωθα τόσο έντονα ότι ο Αγιος ήταν εκεί στο ιστολόγιο

  66. sarant said

    Στο τέλος του άρθρου πρόσθεσα μερικά ακόμα αποχαιρετιστήρια άρθρα που είδα σε άλλα ιστολόγια.

  67. spiral architect said

    Να’ μαστε καλά (και) για να μπλογκάρουμε. Αν παρ’ ελπίδα χαθεί κάποιος απ’ τα σχόλια, εδώ ή αλλού, το μπλογκ του, το προφίλ του στο flickr (για μένα το τελευταίο) ή όπου αλλού τύχει να βόσκει στο ίντερνετ, ας μην πηγαίνει ο νους μας στο κακό. Ίσως αυτός ο απολεσθείς απ’ το οπτικό μας πεδίο έχει βρει κάτι καλύτερο γι’ αυτόν, ίσως και για όλους εμάς. 🙂

  68. Theo said

    Δεν ήξερα τον Αλλουφάνη. Απλώς, κάποια σχόλιά του είχα συναντήσει.

    Χθες έμαθα για τον θάνατό του από εδώ. Ήταν πνευματώδης, όπως παρατήρησε ο Λεώνικος, και ευγενής.

    Μια και, κατά σύμπτωση, χθες, ήταν ένα από τα δύο Σάββατα του χρόνου που η Εκκλησία μνημονεύει τους απ’ αιώνος κεκοιμημένους, ευχήθηκα και εύχομαι ο Θεός να τον αναπαύσει.

  69. Theo said

    και να δίνει δύναμη και κουράγιο στους δικούς του.

  70. Γς said

    67:

    >ας μην πηγαίνει ο νους μας στο κακό. Ίσως αυτός ο απολεσθείς απ’ το οπτικό μας πεδίο έχει βρει κάτι καλύτερο γι’ αυτόν, ίσως και για όλους εμάς. 🙂

    Κι αν δεν βρει; Τόσο το χειρότερο γι αυτόν και για όλους εσάς.
    😉

    [προς ποίον η ταβανόπροκα;]

  71. Γς said

    68, 69:

    Μακάρι.
    Σήμερα που διάβαζα το μπλόγκ του είχα την αίσθηση ότι τα φώτα ήταν χαμηλωμένα, τα κείμενα στον τοίχο σαν εικόνες κι αυτός παντού. Αόρατος . Σαν Αγιος στην εκκλησία του.

    Κι επειδή σε τέτοιες συναισθηματικές φορτίσεις ξεσπάμε με χωρατά, θα σου πω για την κυρά μου που θα μπορούσε να ξέρει βουντού ή κάτι τέτοια.
    Είναι όμως θρήσκια, θεούσα και κάθε τέτοια μέρα μαζί με το πρόσφορο τσεκάρει και τη λίστα των «Υπέρ Υγείας» και «Υπερ Αναπαύσεως».

    -Πως τον έλεγες εκείνο τον συχωρεμένο φίλο σου;
    -Ποιόν; Αυτόν που βάζουμε 10 χρόνια τώρα μαζί με τους παππούδες μας και τις θειάδες μας; Ασε μην τον βάζεις. Δεν λέει να πεθάνει ο βρωμιάρης.

  72. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    68.>> Ναι, συμπτωματικά πέσαμε σε ψυχοσσάβατο! Γίνονται κόλλυβα για όλους τους κεκοιμημένους.
    Στη μικρή πικρή πατρίδα, στα μικρά μου χρόνια, σ΄αυτό τον Εσπερινό των αποθαμένω, γέμιζαν τα σκαλιά μπρος την Ωραία Πύλη δίσκους,πιατέλες και λεκανίδια με το στάρι των ψυχών.Κι είχε κάθε οικογένεια βέβαια τους νεκρούς της να μνημονέψει.Τόσες ψυχές μάνι-μάνι θερισμένες από τους Γερμανούς.
    Την περιμέναμε τη μέρα τα παιδιά πως και πως. για τα ζαχαρωτά και τις καραμελίτσες που στόλιζαν τα κόλλυβα και σχημάτιζαν τ αρχικά πάνω στη ζάχαρη άχνη.
    Οι άσπρες στρογγυλές ΜΕΖ με σπυρί ρόδι ή κανέλα στη μέση,ανακατεύονταν με τις σταφίδες και τ αμύγδαλα μετά,και μας τα μοίραζαν στο προαύλιο.Όλη την ώρα της λειτουργίας εμείς τα πιτσιρίκια «κόβαμε» τους δίσκους τις αρεσκείας μας και φροντίζαμε μετά να βρεθούμε κοντά και να πάρουμε πρώτα απ αυτούς.

  73. Πάνος Π. said

    Αγνοούσα κι’ εγώ το blog του A.F.M. Πράγματι σπινθηροβόλο πνεύμα. Όπως οι περισσότεροι δημιουργοί γίνονται ευρύτατα γνωστοί μετά θάνατον, έτσι κι’ ο Γιώργος. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.

  74. sarant said

    68: Άλλη σύμπτωση κι αυτή με το ψυχοσάββατο…

  75. […] Το πώς έφυγε από τη ζωή και άλλα στενάχωρα κι ενδιαφέροντα μπορείτε να τα διαβάσετε από τον φίλο Νίκο Σαραντάκο. […]

  76. Άρτεμη said

    μετέφερα τη λινκιά στο φέισμπουκ με την άλλη μου ταυτότητα, μιας και είχε και εκεί φίλους…
    Άφωνη εδώ… τί να πεις, πέρα από τη θλίψη για έναν σεβαστό μου «άγνωστο»;

  77. ametanohto said

    Χάθηκε ένας φίλος. Χωρίς αυτόν και την πολύτιμη βοήθειά του δεν θα υπήρχαμε ποτέ ως διαδικτιακές περσόνες. Δεν έχω δικά μου δικά λόγια να περιγράψω τη λύπη μου για το θλιβερό μαντάτο, Γι αυτό επικαλούμαι τη ΛΗΘΗ του Λοτέντζου Μαβίλλη:

    Α, δε μπορεί παρά να κλαις το δείλι.
    Τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν
    θέλουν μα δεν βολεί να λησμονήσουν.

    Αντίο σύντροφε και φίλε!

  78. Ένας αποχαιρετισμός και από μένα Νίκο με μια αφιέρωση ενός φλαμένκο από τα sevillanas που τόσο αγαπούσε. Όταν ένας φίλος φεύγει κάτι πεθαίνει στην ψυχή, είναι ο τίτλος. Ποιος να μας το ‘λεγε…
    Προσυπογράφω όσα έγραψες και νομίζω ότι καλώς είχες δημοσιοποιήσει το όνομά του. Είναι τιμή και παρακαταθήκη για το παιδί και τους οικείους του όλα όσα γράφτηκαν μετά την απώλειά του. Η αγάπη των φίλων του, η αποδοχή, ο σεβασμός… Η ανωνυμία μας στο διαδίκτυο, έχει ένα νόημα όσο θέλουμε να έχουμε ελευθερία λόγου, χωρίς δεσμεύσεις, ειδικά όταν ζούμε σε επαρχία. Γνώμη μου είναι ότι καλώς έγραψες το όνομά του, αρχικά.

    http://ghteytria.blogspot.gr/2014/06/allu-fun-marx.html

  79. Γιατί τον θυμόμαστε ακόμα το Γιώργο.

  80. sarant said

    Πράγματι…

  81. […] Εδώ μπορείτε να διαβάσετε έναν αποχαιρετισμό του Νίκου Σαραντάκου, στον  Αλλού Φαν Μαρξ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: