Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Η ζωή στην Καλλιθέα

Posted by sarant στο 17 Ιουνίου, 2014


Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή είναι η δέκατη όγδοη συνέχεια.  Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

mimis_jpeg_χχsmallΒρισκόμαστε στα 1934, όταν ο παππούς μου, ο ποιητής Άχθος Αρούρης, έχει παραιτηθεί από την Εμπορική Τράπεζα για να ανοίξει επινικελωτήριο μαζί με δυο από τ’ αδέλφια του. Στη σημερινή συνέχεια γίνεται λόγος και για τον Κώστα Δαβάκη, τον ήρωα της Αλβανίας, πρωτοξάδελφο του παππού. Η μητέρα του ήταν αδελφή με την μητέρα του παππού μου, την προγιαγιά μου την Ισαβέλα. Όταν πέθανε η προγιαγιά μου, ήμουν 4 χρονών περίπου -και στην κηδεία της, μου λένε ή θυμάμαι (είναι από τα οικογενειακά μας αστεία), βλέποντας την αδελφή της προγιαγιάς μου, τη μητέρα του Δαβάκη δηλαδή, μαζί με άλλες γριές, ρώτησα φωναχτά τον πατέρα μου: Μπαμπά, μετά θα τις θάψουμε κι αυτές; Και γέλασε όλο το νεκροταφείο.

Τον Σεπτέμβρη του 1934 πήγαν οικογενειακώς στην Αθήνα και νοίκιασαν μια μονοκατοικία στην Καλλιθέα, στην οδό Αριστείδου. Νοι­κιάζοντας σπίτι στην Καλλιθέα ο Νίκος βρέθηκε ανάμεσα σε στενούς συγγενείς, γιατί μπορεί τα ανύπαντρα αδέλφια του να μέναν στο πατρικό του Παγκρατίου αλλά λίγο πιο πέρα, στην οδό Ανδρομάχης, είχε νοικιάσει σπίτι ο νεόνυμφος τότε αδελφός του Μιχάλης, ενώ στην οδό Δήμητρος έμενε ο ξάδελφός του Κώστας Δαβάκης και στην οδό Δημοσθένους ο θείος του Κώστας Οικονομίδης. Εξάλλου στην Καλ­λιθέα είχε ανοίξει εμπορικό ο αδελφός του ο Θόδωρος. Άλλοι συγ­γενείς, κυρίως Δαβιάνοι, κατοικούσαν λίγο πιο κάτω, στην Αγία Ελεούσα. Στην Καλλιθέα έμεναν επίσης κι ο παλιός φίλος του Νίκου, ο Βασίλης ο Σπανόπουλος, που κατά σύμπτωση είχε παντρευτεί συμμαθήτρια της Ελένης στο Αρσάκειο, καθώς και η μεγαλύτερη ξαδέρφη της Ελένης, η Μυρσίνη η Καραβία. Έτσι από πλευράς παρέας δεν είχαν παράπονο. Στην Καλλιθέα, του Νίκου τού δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστεί καλύτερα με τον ξάδελφό του Κώστα Δαβάκη, που έμενε πολύ κοντά στο σπίτι του, στην οδό Δήμητρος [σήμερα λέγεται οδός Δαβάκη], με τον οποίο μικρός μεν δεν έκανε παρέα, γιατί ο Κώστας ήταν πέντε χρόνια μεγαλύτερός του, αλλά ούτε και αργότερα, γιατί η ζωή τούς είχε χωρίσει.

Εκείνο τον καιρό ο Κώστας είχε γυρίσει από το τρίτο ταξίδι του στη Γαλλία, όπου είχε μετεκπαιδευτεί στα άρματα μάχης. Εν συνεχεία είχε πάει στην Αγγλία για να παραλάβει τα πρώτα άρματα του ελληνικού στρατού. Είχε γράψει και ένα βιβλίο με τίτλο Ο στρατός του μέλλοντος, όπου πρόβλεπε τον καθοριστικό ρόλο των αρμάτων μάχης και της μηχανοκίνησης στις μελλοντικές πολεμικές συγκρούσεις. Το βιβλίο εντούτοις έγινε δεκτό με ειρωνικά σχόλια από τους περισσότερους ανώτερους αξιωματικούς. Τώρα ο Κώστας, που σε ηλικία μόλις 33 χρονών είχε γίνει αντισυνταγματάρχης, υπηρετούσε στο Γενικό Επιτελείο και δίδασκε στη Σχολή Πολέμου.

Τύπος ασυμβίβαστος και αντικομφορμιστής, δεν απολάμβανε της εύνοιας των κρατούντων και παρά την εξαιρετική του μόρφωση, τις διοικητικές του ικανότητες, τα τραύματα που πήρε και τον ηρωισμό που έδειξε στο Σκρα και στη Μικρασία, η ηγεσία του Στρατού τον είχε ουσιαστικά στο περιθώριο. Κι ο ίδιος άλλωστε κατάφερνε πάντα να βρίσκεται πολιτικώς σε λάθος παράταξη. Μολονότι απέφευγε να αναμιγνύεται στα πολιτικά, οι συμπάθειές του από το 1922 ως το 1933 ήταν με το Λαϊκό Κόμμα, αλλά μετά το 1933, όταν το Λαϊκό Κόμμα ήρθε στα πράγματα, ο Δαβάκης εκδηλώθηκε εχθρικά απένα­ντί του. Αποτέλεσμα της στάσης του αυτής ήταν να βρεθεί στα τέλη του ’34 στην Καστοριά, να διοικεί μια μικρή μονάδα, κι όταν το χειμώνα του ’35-’36 έπεσε άρρωστος, το Επιτελείο βρήκε αφορμή και τον αποστράτευσε, προάγοντάς τον σε συνταγματάρχη. [Ανεκλήθη στην ενέργεια τον Αύγουστο του 40 και του ανετέθη η διοίκηση του Αποσπάσματος Πίνδου].

Ο Νίκος είχε πολλές συζητήσεις με τον Κώστα στο σπίτι του ή στο σπίτι του ξαδέλφου του. Συχνά τον πείραζε για την αντικομφορμιστική του στάση, μόλο που συμφωνούσε μαζί του. Μια φορά που ο μι­κρός γιος του ρώτησε:

«Γιατί, θείε Κώστα, έχεις αυτά τα σκοινιά στα ρούχα σου;», εννοώ­ντας τα κορδόνια και τα αμφιμασχάλια του επιτελούς, που είχε η στολή του, ο Νίκος του εξήγησε:

«Για να μπορέσουν να τον δέσουν πιο εύκολα, σαν θα ’ρθει η ώρα».

Όταν ο Κώστας μετατέθηκε στην Καστοριά του εμπιστεύτηκε το λυκόσκυλό του που το υπεραγαπούσε, με λεπτομερείς οδηγίες σ’ ό,τι αφορούσε τη δίαιτα και την εν γένει μεταχείριση του τετράποδου. Ο Νίκος εγκατέστησε το σκυλί στο επινικελωτήριο που είχαν διαμορφώ­σει σε μια μάντρα στα Κάτω Πετράλωνα, σχετικά όχι μακριά από το σπίτι τους, όπου όμως ακολούθησε τελείως διαφορετική διαπαιδα­γώγηση, με αποτέλεσμα το καλομαθημένο, πειθαρχικό και κάπως ιδιότροπο σκυλί να γίνει ένας ατίθασος και παιχνιδιάρης μούργος, που έτρωγε τα πάντα με βουλιμία και αλώνιζε τα Πετράλωνα από τη γραμμή του ηλεκτρικού ως την οδό Πειραιώς.

Το επινικελωτηριο

Στη μάντρα, όπου έστησαν την επιχείρησή τους τα τρία αδέλφια, υπήρχαν τέσσερα ισόγεια συνεχόμενα κτίσματα, πηγάδι με νερό και ηλεκτρικό ρεύμα. Στο πρώτο εγκαταστήσανε το γραφείο και ένα υποτυπώδες εργαστήριο, στο δεύτερο τα μπάνια χαλκού, νίκελ και χρωμίου και στο τρίτο τις βούρτσες. Το τέταρτο για την ώρα έμενε αχρησιμοποίητο.

Η επιχείρηση άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς. Αποδείχτηκε ότι στον θεωρητικό τομέα ο Νίκος ήταν σχεδόν μοναδικός στην Ελλά­δα, όπου επιμεταλλώσεις γίνονταν τότε είτε σε μεγάλα εργοστάσια ως τμήμα της γενικότερης διεργασίας είτε σε άθλιες βιοτεχνίες με τε­λείως εμπειρικό τρόπο. Ο Νίκος είχε στη διάθεσή του ειδικά, γαλλι­κά κυρίως, τεχνικά βιβλία κι είχε γραφτεί συνδρομητής σ’ένα, μονα­δικό τότε, περιοδικό για τις επιμεταλλώσεις, το «Galvanoplastique». Ο Γιώργος έμαθε στην εντέλεια το ηλεκτρολογικό μέρος της δουλειάς και σε λίγο μπορούσε να κάνει μόνος του, χωρίς την παρουσία επαγγελματία ηλεκτρολόγου, όλες τις εγκαταστάσεις, ενώ ο Γιάννης, ο πρακτικότερος των τριών, αποφάσισε να μάθει όλες τις φάσεις της δουλειάς αρχίζοντας από το άλφα. Χάρη στην απόφαση αυτή του Γιάννη δε χρειάστηκε στην αρχή να προσλάβουν ειδικευμένο εργά­τη. Πήραν μόνο δυο ανειδίκευτους για τις τρέχουσες δουλειές.

Όλα πήγαιναν καλά, όταν τον Μάρτη του 1935 ξέσπασε το κίνη­μα του Βενιζέλου. Οι δουλειές έκοψαν εντελώς και το χειρότερο επιστρατεύτηκε ο Γιάννης, που στάλθηκε με τις κυβερνητικές δυνάμεις στον Στρυμώνα για να χτυπήσει τους κινηματίες. Βέβαια το κί­νημα κατέρρευσε ύστερα από λίγες μάχες, ο Γιάννης όμως έπαθε πλευρίτιδα και για τρεις μήνες τραβιόταν σε νοσοκομεία και γιατρούς, ανίκανος να δουλέψει. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του Γιάννη αναγκάστηκαν να προσλάβουν δύο ειδικούς εργάτες. Τα μεροκάμα­τα που πλήρωναν σε συνδυασμό με το κόψιμο των εργασιών δημιούρ­γησαν μεγάλη οικονομική στενότητα. Η Ελένη συνηθισμένη σε σχε­τική οικονομική άνεση, όχι μόνο από τον καιρό που ζούσε στο πατρι­κό σπίτι αλλά και σαν παντρεμένη, γιατί ο Νίκος έπαιρνε μεγάλο μισθό, τρομοκρατήθηκε.

Αισθανόταν μόνη και ανυπεράσπιστη σ’ έναν ξένο τόπο που δεν τον αγαπούσε. Την ψυχική της κατάσταση επιδείνωσαν τα νέα από τη Μυτιλήνη. Ο άντρας της Μελπομένης, της μεγαλύτερης αδελφής της, ο Αντρέας ο Κυπαρίσσης, λοχαγός του πεζικού, ένθερμος δημοκράτης, πήρε μέρος στο κίνημα και μετά την κατάρρευσή του συνελήφθη και μεταφέρθηκε στην Αθήνα για να δικαστεί από το Στρατοδι­κείο. [Απαλλάχτηκε λόγω αμφιβολιών, αλλά αποτάχθηκε από το Στράτευμα μαζί με εκατοντάδες άλλους αξιωματικούς].

Ο ποιητής άρχισε να δουλεύει ως λογιστής τις βραδινές ώρες στη Λαϊκή Αποταμίευση, μια ημιτραπεζική επιχείρηση, αργότερα δε έγραφε σύντομα εκλαϊκευτικά άρθρα σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Από τα όχι και πολύ σημαντικά έσοδα αυτών των απασχολήσεων συντηρούσε την οικογένειά του, αλλά ήταν φανερό πως θα χρειάζονταν αρκετά χρόνια μεγάλης προσπάθειας για να στρώσει η επιχείρηση και να αρχίσει να αποδίδει, μια που ξεκίνησε με μόνο κεφάλαιο το εφάπαξ που πήρε όταν παραιτήθηκε από την τράπε­ζα. Στο σπίτι άρχισαν οι γρίνιες και οι καυγάδες, για πρώτη φορά στον έγγαμο βίο τους.

 

Advertisements

50 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Η ζωή στην Καλλιθέα”

  1. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Τι λες; Ξάδελφος του Δαβάκη ήταν ο παππούς σου;

  2. Γς said

    Α, έχεις και θεία την πλατεία Δαβάκη.
    Κι ο άλλος ο Δαβάκης, πολιτευτής και τέτοια στην Καλλιθέα, καμία σχέση νομίζω με τον στρατηγό.

  3. Γς said

    Επιμετάλλωση, γαλβανική επικάλυψη, καλαϊτζής, γανωματής.

    Πότε είδατε, αν είδατε ποτέ γανωτζή;
    Πλανόδιο, να βουτάει τα κουταλοπίρουνα της μάνας σας μέσα στο λειωμένο καλάι, εκει χάμω στη γωνία.
    Δίπλα στην πιτσιρικαρία που κοιτάζαμε.
    Και μετά με μπαμπάκι να απλώνει το καλάι μες τις χάλκινες κατσαρόλες.

  4. π2 said

    Νίκο, ξέρεις σε ποιο ύψος της Αριστείδου ήταν η πολυκατοικία;

  5. spiral architect said

    @3: Τώρα που θα απελευθερωθούν τα επαγγέλματα του γανωτζή και του μπαλωματή, θα έλθει η ανάπτυξη. 😀

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4: Μονοκατοικία ήταν, αλλά δεν ξέρω σε ποιο ύψος -και ποτέ δεν έτυχε να το συζητήσω με τους δικούς μου. Κι ο παππούς μου πάντως, που με είχε πάει καναδυό φορές στην οδόν Αριστείδου με το αυτοκίνητο (είχα έναν συμμαθητή) δεν μου το είχε πει ότι είχε μείνει στον ίδιο δρόμο.

    1: Ναι, πρωτοξάδελφα.

    2: Ο σημερινός πολιτευτής πρέπει να είναι γιος του παλιού υπουργού/βουλευτή, που ήταν αδελφός του Κώστα.

  7. π2 said

    6: Ρωτάω επειδή σώζονται ακόμη κάνα δυο παλιές μονοκατοικίες. Θα εκπλαγείς πάντως πόσοι έχουν μείνει στο πέρασμα των χρόνων σε μονοκατοικία στην Αριστείδου. 🙂

    Επειδή την προηγούμενη φορά που το είχα αναφέρει είχες εκδηλώσει ενδιαφέρον και μπορεί να το ξέχασες, θυμίζω αυτό: http://www.kallithea.gr/files/1/kallithea_history/Kallithea.pdf

  8. spiral architect said

    Σύμφωνα με την ιστορία του εξηλεκτρισμού της Αττικής γύρω στα 1930 έγινε η μετατροπή του συνεχούς (DC 110V) ρεύματος σε εναλλασσόμενο (AC 220V).
    Ξέρεις αν η βιοτεχνία τροφοδοτείτο με εναλλασσόμενο; Λογικά και χρονικά μάλλον ναι. Άρα λογικά ο παππούς και οι συνέταιροί του είχαν ανορθωτή δίοδης λυχνίας για το επιμεταλλωτήριο;
    Βρέθηκε αυτός;

  9. sarant said

    8: Το επιμεταλλωτήριο το κράτησε ένας από τους τρεις. Αλλά μεσολάβησαν πόλεμοι, το ένα, το άλλο…

    7: Καλά λες.

  10. 3-5 Το περασμένο καλοκαίρι δυο τσιγγάνοι γανωτές είχαν στήσει δουλειά στην έξοδο του Ρεθύμνου. (Άλλοι γυρνούσαν πλέκοντας καλάθια).

  11. Παναγιώτης Κ. said

    Στο ερώτημα τι σημαίνει «νόημα», ο ποιητής Ν.Καρούζος έδωσε την εξής απάντηση:» Η αλληλουχία των γεγονότων».
    Όλο αυτό το, ας πούμε γενεαλογικό δέντρο, δίνει πολλά νοήματα και απαντήσεις σε μένα.

    Τον Άχθο Άρούρη πάντα τον …απολαμβάνω.Αυτή τη φορά περισσότερο γιατί οι εικασίες που έκανα για τον ποιητή στις πρώτες κιόλας αναγνώσεις των κειμένων επαληθεύτηκαν.Νομίζω ότι ο ποιητής πρέπει να είχε μεγάλη αγάπη για τον τόπο του,τον τόπο μας.Χαίρομαι επί πλέον γιατί και ο Νικοκύρης, εμπνέεται ισχυρώς από πατέρα και παππού.(Έτσι νομίζω)

  12. spiral architect said

    @10: Τι @@ γανώνανε; Μάλλον μόνο ρακοκάζανα. Ποια νοικοκυρά έχει πια χαλκώματα, ή έστω αλουμινένιες κατσαρόλες; 😉

  13. Έλα ντε, ρακοκάζανα μάλλον. Ίσως και παλιούς τεντζερέδες, διακοσμητικούς.

  14. Γς said

    13:
    Ρακοκάζανα

  15. Gpoint said

    Πρώτη φορά το κείμενο αναφέρεται σε ενδοοικογενειακές συννεφιές. Αλλά έτσι 9πρέπεινα) είναι: αν δεν υπάρχουν στενοχώριες και κακοτυχίες καμιά ιστορία δεν έχει ενδιαφέρον

    # 12

    (ελαφρά αλλαγμένο, μην αρχίσουμε τα χθεσινά: πολύ αντρας αυτή η γυναίκα…)

    Ποιό νοικοκυριό έχει πια χαλκώματα, ή έστω αλουμινένιες κατσαρόλες;

    Παρώώώώών

    Οχι πως τα χρησιμοποιώ όμως, απλά τα γιαλίζω και τα έχω για διακόσμηση

  16. Γς said

    >Ποιά νοικοκυρά έχει πια χαλκώματα, ή έστω αλουμινένιες κατσαρόλες;

    >Παρούσα

  17. spiral architect said

    @15: Χαίρω πολύ κι η μάνα μου έχει χαλκώματα-κατσαρολικά πάνω σε ένα μπουφέ, αλλά απλά τα γυαλίζει με Μπράσο και δεν τα γανώνει.
    Στην Κρήτη ακόμα και το πιλάφι με το στακοβούτυρο σε ανοξείδωτες κατσαρόλες (μαρμίτες) το φτιάχνουν πια.
    (και τη ρακή σε ανοξείδωτα ρακοκάζανα)

    Γενικότερα:
    Βρείτε μου έστω ένα μάνατζερ, μηχανικό, τεχνίτη ή έστω αυτοδίδακτο στην τέχνη του που μπορεί να σχεδιάσει, να στήσει και να δουλέψει μια πλήρως καθετοποιημένη βιοτεχνία, όχι μεγάλη, να, σα και του παππού Σαραντάκου. 😉

  18. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Α τί ωραία! Μου έλειψε ο παππούς Άχθος.
    Νικοκύρη σε φοβάμαι.(ή δε σε φοβάμαι!), τί σόι είν αυτό; Μέχρι κι από το Δαβάκη κρατάς; 🙂
    Αυτό το ωραίο όνομα της προγιαγιάς Ισαβέλας δόθηκε σε κανένα κορίτσι εγγονοδισεγγονοτρισεγγονή;

    Επινικέλωση είναι το κοινό γάνωμα;Μάλλον ένα είδος «γανώματος» .Τα πήλινα πάντως τα «μολυβώνανε» θυμάμαι που λέγανε.Σε κάτι άλλα μεταλλικά (κοσμήματα και κάτι διακοσμητικά)πάλι κάνανε σμάλτο (αμώ τις… χημείες μου)

    10.κ.ε. http://www.madeincreta.gr/en/node/167

  19. leonicos said

    Μπαμπά, θα τις θάψουμε κι αυτές;

    Βέβαια είναι γνωστό ότι είσαι έξυπνος. αλλά ότι είσαι και προφήτης… Διότι, απ’ οτι φαντάζομαι, οι εν λόγω κυρίεςέχουν όντως θαφτεί.

    Μερικές φορές η πάρα πολλή εξυπνάδα φαίνεται ανοησία, έως ότου επαληθευτεί, οπότε αναδεικνύεται κάποιος εξυπνότερος από τους υπόλοιπους.

    Πάρε παράδιεγμα τον Γς. Νομίζει πως δεν θα γεράσει ποτέ, κι έχει ήδη γεράσει. Αυτόςούτε το πρόβλεψε, ούτε το πήρε και χαμπάρι εκ των υστέρων

  20. sarant said

    18: Έχω κάμποσες θείες Ισαβέλλες.

  21. π2 said

    Να βάλουμε κι ένα τραγουδάκι μια που πιάσαμε τα μπακίρια:

    Μόνο τώρα το θυμήθηκα και μ’ έπιασε κρύος ιδρώτας. Μη βάλετε σε τίποτε κατσαρόλια, που ‘χε η γιαγιά από χάλκωμα, που ‘ναι τόσα χρόνια αγάνωτα, και πάθετε δηλητηρίαση. Δεν υπάρχει χειρότερη δηλητηρίαση από το μπακίρι. Να μην πείτε αυτά είναι κουταμάρες, γιατί τον παλιό καιρό ξέρεις πόσοι πέθαιναν απ’ τα μπακίρια; Δεν προλάβαιναν να πάνε στον γιατρό.

    Mode Plagal, Το γράμμα

  22. spiral architect said

    @18β: Όχι, η επινικέλωση είναι μεν επιμετάλλωση, αλλά με νικέλιο. Γίνεται με ηλεκτροχημική μέθοδο.
    Το γάνωμα είναι η επιμετάλλωση με κασσίτερο (καλάι), που μπορεί να γίνει και με θερμική μέθοδο, αυτή που κάναν και κάνουν οι τσιγγάνοι. Λιώνουν το καλάι και όπως είναι ρευστό το αλείφουν στο χάλκωμα με στουπί, έως ότου στερεοποιηθεί.

  23. Γς said

    17:
    >Βρείτε μου έστω ένα μάνατζερ, μηχανικό,

    Ναι, ο φίλος μου ο Λ.
    1950τόσο.

    Πούλαγε πασατέμπο (-Τσίχλες, σοκολάτες, πασατέμπο!) στη ΡΕΑ (καλοκαιρινό σινεμά στο Ν. Παγκράτι-Βύρωνα).

    Εβγαζε 100 δρχ (μια δεκάρα) σε κάθε σακουλάκι. Όμως μάζευε άδεια σακουλάκια , τα γέμιζε ο ίδιος και τα διέθετε στη ζούλα, μαζί μ αυτά του αφεντικού του,
    που τον έπιασε και τον σούταρε.

    Την ίδια μέρα άρχισε να ψάχνει για δουλειά στην Υμηττού μαγαζί-μαγαζί. –Μήπως θέλετε κανέναν για δουλειά.
    Τον πήρε ένας που έφτιαχνε σταυρουδάκια για βαφτίσια και τέτοια.
    Και άρχισε κι αυτός να φτιάχνει σταυρουδάκια σπίτι του με αυτοσχέδια πρέσα. Μια μήτρα που την έσερνε με φόρα πάνω σ ένα σύρμα μέχρι να πέσει πάνω στο λαμάκι και να κόψει το σταυρουδάκι.
    Και τα πήγαινε για γαλβάνισμα μαζί με τα άλλα του αφεντικού του.

    Και τον καρφώνει ο γαλβανιζάτορας στ αφεντικό του, που τον σούταρε κι αυτός.
    Και ο Λ συνέχισε να κόβει σταυρουδάκια και να τα πηγαίνει για γαλβάνισμα.
    -Ρε, ο πιτσιρικάς που έδιωξες συνεχίζει και μου φέρνει κομμάτια.
    -Δεν θα τα δέχεσαι και θα με χρεώνεις εμένα στο διπλάσιο.

    Και ο Λ. άρχισε τα πειράματα με μπαταρίες και τέτοια και κατάφερε να επιμεταλλώνει.
    Να μην πολυλογώ το φτωχικό του έγινε βιοτεχνία και σε κάποια φάση που δεν έπαιρνε άλλο μεταφέρθηκε σε εργοστάσιο του στη Βιομηχανική ζώνη Ελευσίνας.Ναί είχε και περίπτερο στην Εκθεση Θεσσαλονίκης.

    Κατασκεύαζε τα πάντα. Και είχε πολλούς έλληνες και ξένους (ειδικούς γερμανούς τεχνίτες) τη δεκαετία του 60.
    Συναντιόμασταν με την παρέα, όπως παλιά. Ο ίδιος, απλός, δικός μας, ο Λεωνίδας (Ο βιομήχανος)

  24. spiral architect said

    @23: Μιλάς σε παρελθόντα χρόνο. Εγώ εννοώ τώρα!

  25. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>Μπαμπά, θα τις θάψουμε κι αυτές;
    Ξέχασα να πω κάτι δικό μου επ΄αυτού. Κατάλαβα απολύτως τί συνέβη στο μικρό Νίκο.
    Τα μικρά είμασταν παρόντα και σ΄όλες τις επιτάφιες διαδικασίες των αναχωρούντων της οικογένειας. Εγώ κλήθηκα 8-9 χρονών να λιβανίζω έναν πεθαμένο ξένο μάλιστα παππού που τον έφεραν ένα πρωί χειμώνα από το Ηράκλειο τα (φευγάτα απ το χωριό προ πολλού) παιδιά του χωρίς ειδοποίηση και όλοι απ το χωριό λείπανε στις ελιές.Ο γαμπρός του παππού ήταν δάσκαλος και ήλθε και ζήτησε από το δικό μας δάσκαλο «συνδρομή» στην επικήδεια διαδικασία. Πήγαμε, ένας συμμαθητής μου κι εγώ (ούτε ξέρω πώς διάλεξε εμάς ο δάσκαλος) .Το αγόρι(Νίκος κι αυτός) κράταγε τα εξαπτέρυγα κι εγώ λιβάνιζα! Λογωτιμής! Καλά καλά δεν έφτανα το ξέσκεπο καθελέτο και το είχαν ακουμπήσει κατάχαμα στην εκκλησία.Ο δάσκαλός μας έκανε τον ψάλτη. Δε θυμάμαι να φοβήθηκα καθόλου αλλά τη φάτσα του παππού, αν είχα το ταλέντο,θα μπορούσα ακόμη τώρα να τη ζωγραφίσω με ακρίβεια.΄Ενας γεράκος που «κοιμόταν τον αξύπνητο». Εξίσου οι ζωντανές γιαγιές και παππούδες φαντάζομαι ότι θα μπορούσαν με την απλή σκέψη μου ως παιδί να ήσαν στη θέση του.

  26. Γς said

    24:
    Εχεις δίκιο. Να όμως μωρέ, τα μπερδεύω τα τότε με τα τώρα.

  27. leonicos said

    Επικικέλωση, καλάισμα, στο δρόμο, από πλανώδιο, έχω δει κι εγώ καναδυό φορές. Επίσης τρόχισμα μαχαιριών και χτ’υπημα του μπαμπακιού του στρώματος και μετά ράψιμο με τησακοράφα.
    Τι καταπληκτικοί τεχνήτες ήσαν! Και δεν συνειδητοποιούσαμε καν ότι αυτό που βλέπαμε δεν θα το ξανάβλεπε ο κόσμος.

    Έχω επίσης δει κουδουνάδες στην Άμφισσα, και καλαθοπλέχτη με λυγαριά, μεγάλα κοφίνια για τις ελιές. Τον επισκεπτόμουν όποτε περνούσα. Ξαφνικά έγινε περιπτεράς… και δεν ξαναπήγα

  28. Γς said

    19:
    Κι η κουμπάρα μου έλεγε για κάποιον Ηγούμενο που χλεύαζε κάτι γραΐδια επισκέπτριες που μόλις είχαν κατεβεί από το πούλμαν:

    -Τις βλέπεις; Αυτές είναι πεθαμένες αλλά δεν το έχουν πάρει ακόμη χαμπάρι.

  29. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    27.Το «άδειασμα» με τα καλαμένια μασούρια όπως και το κλώσσιμο των νημάτων πριν τον αργαλειό; Το πλύσιμο,το βάψιμο,το στέγνωμα των νημάτων στην ακροποταμιά; Το πλύσιμο των καρπών (σιταροκρίθαρα) μες τις κοφίνες δίπλα στις πηγές και τις στέρνες; Μαγικές εικόνες αλλά πιο πολύ μαγικές ηλικίες

  30. Γς said

    27:
    >Ξαφνικά έγινε περιπτεράς… και δεν ξαναπήγα.

    Κι εγώ ήξερα κάποιον που έξυνε πατσές στα σφαγεία.
    Ξαφνικά έγινε Δημόσιος υπάλληλος κι έξυνε τα @@ του

  31. Γς said

    Συγγνώμη.
    Κατά βάθος όμως είμαι σεμνός και διαβάζω θρησκευτικά έντυπα. Οπως αυτό που είναι και ολίγον οικολογικόν

  32. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    28.>>είναι πεθαμένες αλλά δεν το έχουν πάρει ακόμη χαμπάρι.
    «αλλά δεν τους το ΄χουν πει» το ξέρω αυτό το κακό καλαμπούρι.Ρατσιστικό πραγματικά.
    Μιας και είμαστε στα γέρα και τα σχετικά τους. Σε μια κηδεία ένας φίλος(καλλιτέχνης) μου έδειξε τον άνθρωπο του γραφείου τελετών που ήταν παρακεί, λέγοντας: Πρόσεξε πώς κοιτάει τη μάνα μου αυτός, σαν ξερολούκουμο!(περπατούσαμε μαζί με την αρκετά ηλικιωμένη μητέρα του). ¨Επεσε το σχετικό γέλιο, ίνα πληρωθεί το ρηθέν κηδεία χωρίς γέλια

  33. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    31.Γς, Μην τσιμπάς! στις γειτονιές μας εμάς κυκλοφορούν,είπαμε, τσαλαπετεινοί, κοτσίφια, κοκκινολαίμηδες ακόμη και ο σπάνιος κιτρινόφρυδος φυλλοσκόπος!

  34. Γς said

    33:
    Εκεί στον παράδεισένιο υγρότοπο της Βραυρώνας που κυκλοφορούν τα διάφορα
    😉

    http://caktos.blogspot.gr/2014/06/mare-nostrum.html

  35. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  36. Gpoint said

    # 17

    Σπάιραλ απλώνεις στα χαλκώματα μια «κρέμα» από άσπρο ξύδι, ελάχιστο αλάτι και αλεύρι, ξεπλένεις μετά από 20 λεπτά με χλιαρό νερό και τάχεις καινούργια.
    Πεσ το στη μάνα σου και θα σ’ ευγνωμονεί
    Τι μπράσσο και τρίψιμο λες τώρα…

  37. Αθηνητσι said

    25:Δεν είναι περίεργο που δεν έκαναν καμιά προσπάθεια τότε να κρύψουν απο τα παιδιά τα του νεκρού; Κι έμενα 7 χρονώ μου έδειξαν τις ετοιμασίες. Μάλιστα στο χωριό της μητέρας μου υπήρχε συνήθειο να φωτογραφίζουν τον πεθαμένο με όλους τους παρευρισκόμενους πριν τον παραχωσουν. Έχω και φωτό απο κηδεία προπάππου, αρχές του περασμένου. Απο γάμο όμως, μπάα..

  38. Gpoint said

    # 25, 37

    Οι δυο γιαγιάδες μου πέθαναν όταν ήμουν 12 ετών, παπουδες δεν γνώρισα.. Οι γονείς μου θεώρησαν πως δεν έπρεπε να πάω στις κηδείες. Πρωτοπήγα σε κηδεία ενός θείου μου στα 18 μου και την ίδια τακτική ακολούθησα με τα παιδιά μου, με το σκεπτικό πως τις στενοχώριες του θανάτου θα τις γνωρίσουν σίγουρα. οσο αργότερα τόσο (ίσως) καλύτερα.

  39. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    37.Τα μοιρολόγια με τις παραγγελιές για τον άλλο κόσμο έδιναν μια θεατρική αλλά φυσικά άκρως φορτισμένη κι ανατριχιαστική απόχρωση στο όλο θέμα για μας τα παιδιά. Στα δώδεκα κόπηκε η σχετική αφοβιά μου και η παιδική μου ανεμελιά για αιωνιότητα σχεδόν της ζωής μου, όταν από καλπάζουσα μηνιγγίτιδα πέθανε η συνομήλικη ξαδέλφη.Δεν την είδαμε πεθαμένη. Κανείς. Το ελάχιστο ξανθό τσουλουφάκι,τρεις τριχούλες απ τα μακριά μαλλιά της που ξέφευγε από το τριπλοσφραγισμένο φέρετρο, έγινε το δάχτυλο που μου κουνάει ο θάνατος από τότε.

  40. Γς said

    >έγινε το δάχτυλο που μου κουνάει ο θάνατος από τότε.

    ε, μην το χαλάς γμτ!

  41. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    5.>>Τώρα που θα απελευθερωθούν τα επαγγέλματα του γανωτζή και του μπαλωματή, θα έλθει η ανάπτυξη.
    Ε ναι! Μας γανώνουν τ αυτιά μ αυτήν! Εκατομμύρια (διπλά) αυτιά . Ιδού η ανάφτυξη.
    Γανωματή ή καλαϊτζή τονε λέγαμε έκεια κάτω(παρόλο που τονε γράφει γανωτή το κρητικό άρθρο παραπάνω).

    Με τις αποφάσεις του μπροστάρη παππού να μετακομίσει, να πάρει τα ρίσκα ν αλλάξει επάγγελμα και περιβάλλον,να έρχεται αντιμέτωπος με τις τεράστιες δυσκολίες,τις επιπρόσθετες από τους έκτακτους εξωγενείς παράγοντες,αλλά να παλεύει απτόητος, δίνει την εικόνα του άνδρα παλιάς κοπής.Αυτού που έχει εξ ολοκλήρου την ευθύνη για τη μοίρα της φαμίλιας και είναι υπόλογος για κάθε δυσκολία κι αναποδιά,στον εαυτό του πρώτα απ΄όλους.
    Τί να γίνεται στη συνέχεια; Επιστροφή στη Μυτιλήνη; Μάλλον,αφού από κει έχουμε πει σε άλλο κεφάλαιο (στα εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια) πως ξεκίνησε ο γιος Δημήτρης Σαραντάκος μετά, για το νέο κύκλο ζωής μέσω Αθήνας,Αίγινας κι ως την Ευρώπη του Νικοκύρη σήμερα. Παραμυθώδης ζωή μ όλα τα βάσανα και τη διαρκή πάλη.Στην αφήγησή της βρίσκει κανείς ατόφια κομμάτια από το παζλ του βίου κι άλλων ανθρώπων αυτής της εποχής που τίποτα δεν ήταν σταθερό,κατακτημένο κι αυτονόητο για κανέναν αλλά όλοι πάλευαν,ακόμη και σ αληθινούς πολέμους, μ΄ελπίδα για καλύτερο μέλλον. Σήμερα τα πράγματα έχουν αναποδογυριστεί τελείως.Οι άνθρωποι μετά από λίγες δεκαετίες ψευδαίσθησης μιας σταθερότητας και κάποιας ευμάρειας(έστω μέσω δανείων) σα να κυνηγιούνται από φωτιά κι όπου φύγει-φύγει γι αλλού για σωτηρία.Ίσα για σωτηρία.Όχι για προκοπή.

  42. Αθηνητσι said

    39:
    😦

  43. Left said

    @23 Φίλος δικηγόρος Δ. Σκάρπας. Του ανατέθηκε κάποια σύσταση εταιρείας. Τελείωσε. Ευχαριστίες, με τραπέζωμα και πληρωμή. Κάτι του θυμίζει και αρχίζει…
    «Μια μέρα μπαίνει στο γραφείο μου ένας κύριος με «λαϊκό» φέρσιμο.
    Κύριε δικηγόρε θέλω να αναλάβετε μια υπόθεσή μου. Την αναλύει. Την αναλαμβάνω και την φέρνω σε αίσιο πέρας. Μετά την ολοκλήρωση της υπόθεσης ακολουθεί τραπέζωμα (όπως καληώρα) σε μια λαϊκή ταβέρνα και ρωτά τι χρωστάει. Του λέω το ποσόν, δικαιολογώντας το. Σταμάτα κύριε δικηγόρε. Βγάζει ένα μάτσο χρήματα και μου δίνει το τριπλάσιο του αιτουμένου. Εμεινα «κάγκελο»…και ποιός ήταν αυτός ο τύπος, ρε Δημήτρη? Ο Λεωνίδας!

  44. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    40.>>μην το χαλάς
    Να το φτιάξω:Αυτός κουνάει το δάχτυλο κι εγώ του βγάζω τη γλώσσα 🙂

  45. Αλάστωρ said

    Το ρήμα απολαμβάνω με τη πτώση συντάσσεται;

  46. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    45.>>Το ρήμα απολαμβάνω με τη πτώση συντάσσεται;
    Με την πτώση της κυβέρνησης 🙂 🙂

  47. sarant said

    46: Καλό!

  48. Γς said

    46:
    >Με την πτώση της κυβέρνησης

    Και μια σαχλή γελοιογραφία δεξιάς εφημερίσας την προ-προδικτατορική εποχή (ΕΡΕ και ΕΚ), [που ήταν και περίοδος των εκπτώσεων]

    ΕΚ-ΠΤΩΣΙΣ

  49. Γς said

    ΕΚ= Ενωση Κέντρου.

    Απεργίες και τέτοια. Και έβαζαν στρατιωτικά αυτοκίνητα στη συγκοινωνία, αλλά και πούλμαν.
    Και σταματάει στη Φιλολάου το πούλμαν του Κέντρου Πυρηνικών Ερευνών που πήγαινε τους υπαλλήλους στο Δημόκριτο της Αγίας Παρασκευής.
    Μαζί με δυό τρεις άλλους μπαίνει κι ένας άγνωστος, ο οποίος στο Γουδί ζήτησε στάση για να κατέβει.
    -Μα δεν είστε του Κέτρου κύριε;
    -Πως, του Κέντρου είμαι. Με τον Παπανδρέου!

  50. […] Διαβάστε την συνέχεια εδώ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: