Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Βασιλιάς του τρακ και οι τίτλοι από την τελευταία φράση

Posted by sarant στο 19 Ιουνίου, 2014


basiliastrakΤην περασμένη Παρασκευή ήμουν στις Βρυξέλλες όπου συμμετείχα στην παρουσίαση του μυθιστορήματος Ο βασιλιάς του τρακ της Μαρίας Πετρίτση στην γκαλερί Theorema. Πολύ το χάρηκα, είδα παλιούς καλούς φίλους και γνώρισα καινούργιους, που μερικούς τους ήξερα ως περσόνες και ως αβατάρες από τη μπλογκόσφαιρα. Την εισήγησή μου μπορείτε να τη διαβάσετε στο ιστολόγιο της Μαρίας Πετρίτση, όπου θα βρείτε και φωτογραφίες από την εκδήλωση.

Ο τίτλος του βιβλίου, ο Βασιλιάς του τρακ, αναφέρεται σε έναν από τους ήρωες, που ακούει στο παράξενο υποκοριστικό Νύσης (από το Διονύσης) και πρωταγωνιστεί και στα δύο προηγούμενα βιβλία της τριλογίας η οποία κλείνει με τον Βασιλιά του τρακ. Ο Νύσης είναι το μοναδικό πρόσωπο που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο και στα τρία βιβλία της τριλογίας, που συνδέονται μεταξύ τους αρκετά χαλαρά, όπως στις περισσότερες τριλογίες.

Στον επίλογο του βιβλίου, η συγγραφέας φέρνει τους πρωταγωνιστές στη σκηνή και δίνει στον καθένα από ένα κεφάλαιο για να κάνει τον απολογισμό, κατά κάποιο τρόπο, των όσων έχουν συμβεί. Ο μονόλογος του Νύση καταλήγει στην εξής παράγραφο:

Είμαι ένας σφιχτοδεμένος κόμπος που δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ. Είμαι ένας σόουμαν που φοβάται να εμφανιστεί μπροστά στο κοινό του γιατί είναι σίγουρος πως δε θα καταφέρει να πει σωστά τα λόγια του και θα ξεχάσει τη σπουδαιότερη ατάκα του την πιο ακατάλληλη στιγμή. Είμαι εκείνος που φοβάται πως κανείς δε θα τον πιστέψει. Είμαι ο πανικός που τον λένε Νύση. Είμαι ο βασιλιάς του τρακ.

Θα προσέξατε ίσως ότι η τελευταία φράση του βιβλίου (Είμαι ο βασιλιάς του τρακ) περιέχει και τον τίτλο του (Ο βασιλιάς του τρακ), ή αλλιώς ότι ο τίτλος του βιβλίου είναι παρμένος από την τελευταία φράση του.

Όταν το παρατήρησα αυτό, αρχικά σκέφτηκα ότι θα είναι αρκετά συνηθισμένη περίπτωση, αλλά μετά, όταν προσπάθησα να βρω άλλα παραδείγματα βιβλίων ή έργων που ο τίτλος τους να περιέχεται στην τελευταία φράση τους, είδα ότι δεν είναι τόσο πολλά όσα νόμιζα. Συζήτησα το θέμα με το μυστικοσυμβούλιο του ιστολογίου και βρήκαμε δύο μόνο παραδείγματα, ένα ελληνικό κι ένα ξένο.

Ύστερα, θέσαμε το ερώτημα στην Quora, ένα σάιτ ερωτήσεων και απαντήσεων, και πήραμε κάμποσες ακόμα απαντήσεις, φυσικά για έργα γραμμένα στην αγγλική.

Είναι ένα θέμα όπου το γκούγκλισμα δεν βοηθάει ή βοηθάει μόνο επικουρικά, και γι’ αυτό με συναρπάζει. Δεν μπορείς να γκουγκλίσεις το ερώτημα «Ποια βιβλία έχουν τίτλο που να περιέχεται στην τελευταία φράση τους (ή να συμπίπτει με αυτήν)». Πρέπει ή να θυμάσαι ή να μαντέψεις και να ελέγξεις ή να πάρεις ένα προς ένα τα βιβλία στα ράφια σου ή στα ηλεράφια σου. Και δεν βρήκα να υπάρχει πουθενά στο Διαδίκτυο κάποιος κατάλογος με τέτοια βιβλία/έργα, οπότε σκέφτηκα να θέσω το θέμα στη συλλογική σοφία των φίλων του ιστολογίου ώστε να φτιαχτεί τέτοιος κατάλογος.

Θα μπορούσαμε να το πούμε Last Phrase Project, αλλά βλέπω ότι ο τίτλος αυτός έχει χρησιμοποιηθεί ήδη, σε ένα πρότζεκτ όπου καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν από την τελευταία φράση 15 βιβλίων (αλλά δυστυχώς δεν τις παραθέτει ώστε να δούμε αν κάποια συμπίπτει με τον τίτλο του βιβλίου). Τέλος πάντων, ας το πούμε Τελευταία Φράση στα ελληνικά, διότι θέλω κυρίως ελληνικά βιβλία να βρούμε, ξένα έχουμε αρκετά. (Πιο κάτω, λέω «η ταύτιση της τελευταίας φράσης» ή και σκέτο «η ταύτιση»).

Για να βάλω και κάποιους κανόνες, ζητάμε μυθιστορήματα ή διηγήματα ή και θεατρικά έργα που η τελευταία τους φράση να περιέχει τον τίτλο τους. Το βιβλίο της Πετρίτση ικανοποιεί τις προδιαγραφές, αφού η τελευταία φράση («Είμαι ο βασιλιάς του τρακ») περιέχει και τον τίτλο (Ο βασιλιάς του τρακ). Με τα διηγήματα, μπορεί ο τίτλος του διηγήματος να μην είναι και τίτλος του βιβλίου, θα το δεχτούμε όμως. Ποιήματα νομίζω ότι θα είναι αρκετά, αλλά αν βρείτε θα τα δεχτούμε κι αυτά.

Το μόνο ελληνικό έργο που έχω βρει να ικανοποιεί τις προδιαγραφές είναι το διήγημα «Αρνούμαι» του Αντώνη Σαμαράκη, το οποίο τελειώνει, ακριβώς, με τη λέξη ΑΡΝΟΥΜΑΙ (έτσι, με κεφαλαία):

Καθώς μάλιστα και η συλλογή διηγημάτων στην οποία περιλαμβάνεται το «Αρνούμαι» έχει τον ίδιο τίτλο, και το συγκεκριμένο διήγημα είναι το τελευταίο της συλλογής, η ταύτιση της τελευταίας φράσης με τον τίτλο ισχύει και για ολόκληρο το βιβλίο.

Από τα ξένα βιβλία που ικανοποιούν το κριτήριο της Τελευταίας Φράσης, αναφέρουμε τα εξής:

* Τα 100 χρόνια μοναξιά του Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες. Η τελευταία φράση του θαυμάσιου μυθιστορήματος τελειώνει ως εξής: porque las estirpes condenadas a cien años de soledad no tienen una segunda oportunidad sobre la tierra. Ο τίτλος στα ισπανικά είναι, βέβαια, Cien años de soledad.
Στα ελληνικά διατηρείται η ταύτιση: γιατί οι γενιές οι καταδικασμένες σε εκατό χρόνια μοναξιά δεν είχαν δεύτερη ευκαιρία πάνω στη γη.

(Αυτή είναι η μετάφραση της Κλαίτης Σωτηριάδου-Μπαράχας για τις εκδόσεις Λιβάνη. Οι παλιότεροι θα θυμούνται ότι είχε κυκλοφορήσει και άλλη μια μετάφραση, με τον τίτλο Εκατό χρόνια μοναξιάΣ, που και αυτή διατηρούσε την ταύτιση της τελευταίας φράσης: γιατί ράτσες καταδικασμένες σε εκατό χρόνια μοναξιάς….).

* Το θεατρικό έργο του Όσκαρ Ουάιλντ The Importance of Being Earnest, που βέβαια κάνει ένα θαυμάσιο λογοπαίγνιο στον τίτλο ανάμεσα στο όνομα Έρνεστ και στη λέξη earnest, τελειώνει με τη φράση: On the contrary, Aunt Augusta, I’ve now realised for the first time in my life the vital Importance of Being Earnest, άρα ικανοποιει τις προδιαγραφές μας.

Στα ελληνικά έχει μεταφραστεί πολλές φορές και με διάφορους τίτλους (ακόμα και Ο σοβαρός κύριος Ερνέστος), αλλά δυστυχώς δεν έχω καμιά έκδοση στα ράφια μου, οπότε δεν μπορώ να πω αν διατηρείται η ταύτιση της τελευταίας φράσης.

* Το μυθιστόρημα «Τα κύματα» (The waves) της Βιρτζίνιας Γουλφ τελειώνει με τη φράση: The waves broke on the shore. Η ταύτιση βέβαια δεν είναι εντυπωσιακή επειδή ο τίτλος είναι σύντομος, αλλά ικανοποιεί τις προδιαγραφές μας. Δεν έχω την ελληνική μετάφραση αλλά υποθέτω πως η ταύτιση θα διατηρείται.

* Το μυθιστόρημα Ο τελευταίος των Μοϊκανών (The Last of the Mohicans) του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ τελειώνει με τη φράση: «In the morning I saw the sons of Unamis happy and strong; and yet, before the night has come, have I lived to see the last warrior of the wise race of the Mohicans.»  Εδώ ο τίτλος δεν διατηρείται ολόκληρος, αλλά αφού περιέχεται στην τελευταία φράση, το δέχομαι. Αγνοώ τι συμβαίνει στην ελληνική μετάφραση.

* Το μυθιστόρημα φαντασίας I am legend του Ρίτσαρντ Μάθεσον (ή όπως αλλιώς προφέρεται) τελειώνει με τη φράση I am legend. Δεν φανταζόμουν ότι έχει μεταφραστεί στα ελληνικά, αλλά τελικά το βρίσκω (Ζωντανός θρύλος, εκδόσεις Οξύ, 2003) και μάλιστα μεταφρασμένο από γνωστόν*  μου. Ο τίτλος του βιβλίου, αναπόφευκτα, είναι ο τίτλος της ταινίας που προηγήθηκε (2001). Αναρωτιέμαι αν διατηρείται η ταύτιση τελευταίας φράσης και τίτλου, αν βλέπει ο συνονόματος ας μας πει.

* Και κλείνω με μια οριακή περίπτωση. Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα του Σέξπιρ (Romeo and Juliet) τελειώνει ως εξής: For never was a story of more woe / Than this of Juliet and her Romeo. Δεν υπάρχει απόλυτη ταύτιση, αλλά επειδή πρόκειται για τον Σέξπιρ μπορεί και να του κάνουμε το χατίρι να το δεχτούμε.

Αυτά κατάφερα να βρω εγώ. Περιμένω από εσάς να εμπλουτίσετε τη λίστα, κυρίως των ελληνικών έργων, να μη μένει μόνος του ο Βασιλιάς του τρακ!

137 Σχόλια to “Ο Βασιλιάς του τρακ και οι τίτλοι από την τελευταία φράση”

  1. munich said

    Καλημέρα σας
    και…πάω σε κανένα μουντιαλικό να ενημερωθώ για τις τελικές πάσες 🙂

  2. Γς said

    Δύσκολο
    Κι ο προηγούμενος πάει για πάσες.
    Εκφραση: Ζωή και ποδήλατο. [που πας να μας την κάνεις]
    Αλλά δεν θα σου περάσει

  3. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Πολὺ ὡραῖο ἄρθρο. Κοίτα τώρα ποὺ πρέπει νὰ ξαναγράψω τὸ ἀνέκδοτο στὴ λίστα, μιὰ καὶ αὐτὸ τὸ κριτήριο δὲν τὸ εἶχε λάβει ὑπ’ὄψιν ὁ

    http://anekdota.duckdns.org/2011/0378.html

  4. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    3. πρωταγωνιστής

  5. Νέο Kid Στο Block said

    Οι «μικρές ιστορίες» πιάνονται;
    Ας πούμε η «Η ονειροπαρμένη κατσαρίδα» του Αουγκούστο Μοντερόσο
    «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια κατσαρίδα ονόματι Γκρέγκορ Σάμσα , και ονειρευόταν πως ήταν μια κατσαρίδα ονόματι Φραντς Κάφκα , που ονειρευόταν πως είναι συγγραφέας που γράφει για έναν υπάλληλο ονόματι Γκρέγκορ Σάμσα ,που ονειρεύεται πως είναι μια κατσαρίδα.»

  6. Γς said

    3:
    Και παντρεύτηκαν ο φίλος μου ο Γιώργος και η Φαίη. Καθηγητής Ιατρικής και Φιλοσοφικής αντίστοιχα. Τρελά ερωτευμένοι.
    Και σε μια εβδομάδα ήταν να χωρίσουν.
    Αιτία;
    Ενωσαν τις βιβλιοθήκες τους και ο ένας επέμενε στο κριτήριο του μεγέθους και η άλλη του χρώματος!
    Εβαλα το χεράκι μου.

    Εγώ λέω να το ρίξουμε σε πιο εύκολα.
    Οπως, ποιο βιβλίο τελειώνει με κάποια συγκεκριμένη φράση.

    Π.χ.
    «Η χάρις του Κυρίου ηµών Ιησού Χριστού είη µετά πάντων υµών· αµήν.»

  7. Νέο Kid Στο Block said

    «H συμβουλή» (Γιάκομπ Αρζούνι (Γιάκομπ Μπότε))
    Στο τέλος του μεγάλου δρόμου έμενε ο πρώην καθηγητής πανεπιστημίου, που η γυναίκα του τον είχε εγκαταλείψει, που τα τέσσερα παιδιά του τον μισούσαν, που είχε χάσει τα λεφτά του σε αεριτζίδικες δουλειές, που χτυπούσε τα σκυλιά του, που άφηνε χορταριασμένο τον κήπο του ,και που συνήθως ήταν άπλυτος και έζεχνε. Σ’αυτόν πήγαιναν οι κάτοικοι του χωριού όταν χρειάζονταν συμβουλή.

  8. Kostas said

    Νομίζω λείπει το Όνομα του Ρόδου, που τελειώνει αν δεν κάνω λάθος, με τους στίχους που έδωσαν τον τίτλο στο βιβλίο.

    Αν και μετά, ο Umberto Eco είχε πει ότι υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι οι μεσαιωνικοί αυτοί στίχοι έχουν μεταγραφεί λάθος, και ότι το ποίημα ονομαζόταν το ¨Όνομα της Ρώμης». Έχει γράψει και χρονογράφημα γι΄αυτό.

  9. Γς said

    Θα μπορούσε να είναι και πιο εύκολο:
    «Ποιο βιβλίο έχει τίτλο τον τάδε»

  10. Τὸ ὡραῖο σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο εἶναι ἠ ἀσχολία μὲ τὴν «ἀσήμαντη» λεπτομέρεια. Ἂν ἤμουν ἕνας τεχνοκράτης, ἕνας χρησιμοθήρας θὰ ἔλεγα «μὰ πόσο σημαντικὸ εἶναι ἕνα βιβλίο νὰ τελειώνη μὲ τὸν τίτλο του; Μὲ τί κάθεται κι ἀσχολεῖται ὁ κάθε ἀργόσχολος ἐδῶ πέρα; Δὲν ἔχουν τίποτα σημαντικότερο νὰ κάνουνε;». Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ ὡραῖο. Τὰ χρήσιμα πράγματα εἶναι γιὰ τὴν ἐπιβίωση, τὰ ἀσήμαντα γιὰ τὴ ζωή. Καλὸ εἶναι νὰ τὸ ἔχουμε αὐτὸ ὑπ’ὄψιν μας γενικὰ στὴ ζωἠ μας.

  11. Γς said

    6:
    >Ποιο Bιbλίο τελειώνει
    “Η χάρις του Κυρίου ηµών Ιησού Χριστού είη µετά πάντων υµών• αµήν.”
    και αρχίζει με
    “Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν”

    Περισσότερο δεν μπορώ να βοηθήσω.
    Ο θεός να σας λυπηθεί.

  12. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Ευχαριστώ και όσους έκαναν τον κόπο να προσπαθησουν να βρουν κι άλλα έργα με Ταύτιση της Τελευταίας Φράσης.

    7: Δεν είναι Αρζούνι το κανονικό του όνομα; Να που ξεμαθαίνω κάτι. Μπαίνει στη λίστα η Συμβουλή.

    8: Κατά κάποιο τρόπο ναι, έστω και σε άλλη γλώσσα. Το Όνομα του Ρόδου τελειώνει με έναν λατινικό στίχο
    stat rosa pristina nomine, nomina nuda tenemus
    (μεσαιωνικού μοναχού) που έχει μέσα τις λέξεις ρόδο και όνομα.
    Σε άλλα χειρόγραφα, πράγματι, υπάρχει Roma αντί για rosa.

  13. AnonymousCostas said

    Καλημέρα. Μια διόρθωση. Ο Ζωντανός Θρύλος έγινε ταινία τελευταία φορά το 2007, όχι το 2001. Είχε προηγηθεί η διασκευή «Omega Man» το 1971, με τον Τσάρλτον Ήστον.

    Επίσης είναι από τα πιο γνωστά μυθιστορήματα τρόμου (και ουχί φαντασίας) του 20ου αιώνα, οπότε μάλλον η έκπληξή σας για το ότι κυκλοφορεί στα ελληνικά δεν δικαιολογείται και τόσο.

    Προφανώς με το «φαντασία» εννοείτε γενικά το αγγλικό «speculative fiction», αλλά πρόκειται ίσως για ατυχή επιλογή όρου. Στα ελληνικά συνηθίζεται ο όρος «Φανταστικό» (με κεφαλαίο ή πεζό τον πρώτο χαρακτήρα), που συμπεριλαμβάνει τον τρόμο, την επιστημονική φαντασία και το φάνταζι (το οποίο και κάποιοι μεταφράζουν σε «φαντασία»).

  14. Count Baltar said

    I am legend:

    1. Ναι, δεν υπάρχει ταύτιση τελευταίας φράσης-τίτλου. (για το γιατί, βλέπε 3)

    2. Λάθος, δεν πήρα τον τίτλο «Ζωντανός Θρύλος» από την ταινία – η ταινία το πήρε από το βιβλίο (και μόνο η παράθεση των σωστών ημερομηνιών αρκεί για να φανεί αυτό)

    3. Αρχικά ο τίτλος ήταν όντως ο ίδιος με την τελευταία φράση «Είμαι θρύλος». Ήταν αρκετό να κοιταχτούμε μια φορά με νόημα με τον επιμελητή της έκδοσης και να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτός ο τίτλος θα παρέπεμπε σε ποδοσφαιρικό συγκείμενο, οπότε τον αλλάξαμε χωρίς δεύτερη κουβέντα.

  15. Μέλος του μυστικοσυμβουλίου διαμαρτύρεται και ξαναγράφει τη μυστικοσυμβουλή του. Αν πιάνεται ο Σέξπιρ, γιατί όχι ο Τόμας Μαν; Πάμε:

    …δεν είναι τίτλος βιβλίου αλλά τετραλογίας. Τόμας Μαν, Ο Ιωσήφ και τα αδέλφια του (δεν έχω την ελλ. μετάφραση, έχω μια αγγλική):

    And so endeth the beautiful story and God-invention of
    JOSEPH AND HIS BROTHERS

  16. Πάνος με πεζά said

    Στο θεατρικό έργο του Άρθουρ Μίλλερ «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», η ομώνυμη φράση ακούγεται μεν προς πολύ κοντά προς το τέλος, αλλά δεν είναι η τελευταία (η τελευταία είναι η προτροπή της μάνας προς το δεύτερο γιο «Ζήσε !»).

    Ακόμα πιο «κλασική» ευκαιρία, σχεδόν δοκάρι, στο έργο του Γεράσιμου Σταύρου «Καληνύχτα Μαργαρίτα», η μαμά της (Αντιγόνη) λέει τη φράση στην προτελευταία ατάκα του έργου («Καληνύχτα Μαργαρίτα !»), αλλά το έργο κλείνει με το «ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΝΤΕ» της ίδιας της Μαργαρίτας, και μια ριπή πολυβόλου.

  17. Πάνος με πεζά said

    Αλλά μια που δεν βρήκα κάτι από το backup των θεατρικών μου γνώσεων, ας βάλω κουϊζάκι : με ποια εντελώς άσχετη φράση, από εντελώς άσχετο πρόσωπο του έργου, κλείνει το θεατρικό έργο του Γ. Χασάπογλου «Κουραμπιέδες»;

  18. sarant said

    13: Έχεις δίκιο σε όσα γράφεις, εγώ μόνο με την ΕΦ έχω ασχοληθεί και (θα το πω, κι ας μου στοιχίσει) τα άλλα είδη που αναφέρεις τα θεωρώ, ίσως λόγω μη εξοικείωσης, υποδεέστερα.

    14: Ευχαριστώ για τις πληροφορίες από μέσα. Φυσικά και καλά κάνατε και αλλάξατε τον τίτλο!

    15: Δεκτή και η τετραλογία, αγαπητέ μυστικοσύμβουλε!

  19. Dhmhtrhs said

    Καλημέρα.

    Το «Σήμα Κινδύνου», επίσης του Σαμαράκη.

    Τελευταία φράση «Αυτός είναι ο κίνδυνος, κίνδυνος, κίνδυνος, κίνδυνος, όρμησα και τράβηξα το ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ.»

  20. Αθηνητσι said

    Ο Αιγύπτιος του Μίκα Βαλταρι. «Αυτά γράφτηκαν απ’τον Σινουε, τον Αιγύπτιο, που έζησε μόνος όλες τις μέρες της ζωής του».

  21. Γς said

    18:
    [περί θρύλου]
    >Φυσικά και καλά κάνατε και αλλάξατε τον τίτλο!

    Τσ τσ τσ…

  22. Dhmhtrhs said

    Καλημέρα και πάλι. Επίσης το «Μαυσωλείο» του Μάκη Πανώριου.

    Τελευταία φράση «Στο βάθος έλαμπε σκοτεινό Το Μαυσωλείο» (αν δεν κάνω λάθος η μόνη φορά που απαντάται στο βιβλίο η λέξη!)

  23. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Μπα, με μπέρδεψες σήμερα! Πού να θυμάμαι απ’ τα εκατοντάδες βιβλία που’ χω διαβάσει, ποιανού ο τίτλος είναι στην τελευταία φράση; Κι αν δεν ανέφερες τα «100 χρόνια μοναξιά» ή «το όνομα του Ρόδου» που έγραψε ο Kostas στο #8, ούτε αυτά θα θυμόμουν. 🙄
    Ενδιαφέρον παιχνίδι, αλλά θα πρέπει να βγάλουμε τα μάτια μας στο γκούγκλισμα.
    (κι αν …)

    Υ.Γ.: Ζέστη, ζέστη και γι’ αυτό οι πίντες πηγαίναν σύννεφο.
    Ωραία περνάτε εις τας Βρυξέλλας! 😀

  24. spiral architect said

    Δεν είναι βιβλίο:
    Ο Βασιλιάς της νομικής απατεωνιάς! :mrgreen:

  25. Πάνος με πεζά said

    Θυμίστε μου κι εσείς πού έχω διαβάσει αυτό το τελείωμα :

    -Και μέχρι τότε τί θα τρώμε, μου λες τί θα τρώμε;»
    -ΣΚΑΤΑ !

  26. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Δεν μπορείς να γκουγκλίσεις το ερώτημα “Ποια βιβλία έχουν τίτλο που να περιέχεται στην τελευταία φράση τους (ή να συμπίπτει με αυτήν)”.

    Μα, δεν χρειάζεται να το γκουγκλίσεις! Το διαδίκτυο είναι γεμάτο πρόθυμους και φιλόπονους καταλογογράφους, άτομα που κατά το κοινώς λεγόμενο «δεν έχουν ζωή» 😉

    Συγκεκριμένα, το tvtropes είναι ένα wiki αφοσιωμένο στο να καταγράφει και να αναλύει όλων των ειδών τα εκφραστικά σχήματα σε βιβλία, κόμικ, θεατρικά, ταινίες και σειρές (ο τίτλος είναι παραπλανητικός, ξεκίνησαν με την τηλεόραση). Έτσι, αρκεί μια ματιά στο λήμμα TitleDrop για να δούμε ποια βιβλία ή θεατρικά έργα καταρχήν περιέχουν τον τίτλο τους (και με προσεκτική ανάγνωση, θα δούμε και ποια τελειώνουν με τον τίτλο).

  27. sarant said

    24: Aπίστευτη φωτογραφία!

    23: Δεν είμαι εγώ στη φωτογραφία αυτή, εγώ φωτογραφήθηκα χωρίς ενοχοποιητικά στοιχεία:

    19-22: Α μπράβο! Το «Σήμα κινδύνου» το υποψιαζόμουν, αλλά δεν το είχα πρόχειρο.

    20: Ευχαριστώ για τον Αιγύπτιο!

    10: Ωραίο αυτό για τα ασήμαντα 😉

  28. γιώργος said

    αν ισχύουν και τα ποιήματα αφήνω εδώ αυτό

    http://www.greek-language.gr/Resources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=6&text_id=872

    του Κ.Καρυωτάκη

  29. B. said

    The Dead, το τελευταίο διήγημα από τους Δουβλινέζους του Τζόις.

  30. Left said

    @24 Η (μη κομμένη) φωτογραφία θυμίζει…Μητσάρα

  31. Geom said

    Λογικά θα πιάνεται και το «Ποίος ήτο ο φονευς του αδελφού μου».

  32. Geom said

    Α, του Βιζυηνού επίσης το «Μόνο της ζωής του ταξείδιον».

  33. Πάνος με πεζά said

    Στο θεατρικό έργο «Ο Φερνάντο κραπ μου έγραψε ένα γράμμα», θυμάμαι τη Μπέττυ Αρβανίτη να ξεκινάει με αυτή την πρώτη φράση το έργο.

  34. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    31-33: Πολύ σωστά, πολύ καλά παραδείγματα!

  35. Νέο Kid Στο Block said

    Νομίζω πως το τέλος του «Se una notte d’inverno un viaggiatore» («If a winter’s night a traveler») του Ιταλο Καλβίνο είναι μια κατηγορία μόνο του,καθώς στο τέλος μπαίνει εκτός από τον τίτλο και το όνομα του συγγραφέα.
    «..And you say, “Just a moment, I’ve almost finished «If on a winter’s night a
    traveler» by Italo Calvino.”

  36. sarant said

    35: Αυτό δύσκολα θα ξεπεραστεί!

  37. Πάνος με πεζά said

    Έχω την εντύπωση ότι αυτό που αναρρωτιέμαι στο [25] είναι από το «525 Τάγμα Πεζικού», του Χαριτόπουλου. Αν ξέρει κάποιος, επιβεβαιώνει ή όχι.

  38. Νίνα Ναχμία, Ρέινα Ζιλμπέρτα.
    «Θα γράψω», σου είπα, κι αυτή την υπόσχεση δεν την έδινα μόνο σε σε σένα. Ήταν και για μένα ένα ιερό χρέος, ένας λόγος τιμής, Ρέινα Ζιλμπέρτα!

    Για μια φράση, ένας ασπασμός, ατύχησε να μπει στη συλλογή ο Δον Κιχώτης. Για μια φράση η Μεγάλη Πομπή του Αλέξη Πανσέληνου. Η τελευταία φράση του Γέρου και η Θάλασσα του Χεμινγουέι πριέχει μόνο τον γέρο. Στο Εγώ κι Αυτός του Μοράβια, υπάρχει μόνο ο Αυτός.

  39. sarant said

    Μπράβο Jago, καλή προσθήκη -και δεν πειράζει για τα δοκάρια!

  40. Νικοκύρη, γερνάμε και μας τρώει η αφηρημάδα: όχι Μπόρχες αλλά Μπαράχας είναι το δεύτερο επώνυμο της εξαιρετικής μεταφράστριας Κλαίτης Σωτηριάδου. Νομίζω, δηλαδή…

  41. Μάνος said

    Καλημέρα σας! Πολύ ωραίο και το σημερινό άρθρο. Έχω να προσθέσω άλλο ένα διήγημα του Σαμαράκη το «Μόκο ρε» από την «Κόντρα»: Μόνο που έχει και 3 θαυμαστικά, …απολογούμενος ευσεβάστως να απευθύνω υμίν τα κάτωθι: Μόκο ρε!!! ενώ ο τίτλος έχει 1!

  42. sarant said

    41: Νάσαι καλά! Τελικά με τον Σαμαράκη υπάρχει πατερνάκι.
    40: Δίκιο έχεις για το επώνυμο της μεταφράστριας. Αναρωτιέμαι αν έχει μεταφράσει βιβλία του Χόρχε Λουίς Μπαράχας 😉

  43. andam said

    Πρέπει να είναι αρκετά συνηθισμένο γιατί για λίγο στάθηκα σε μια βιβλιοθήκη μου στα κάτω κάτω ράφια και σου βρήκα 4.
    (στα πιο πάνω ράφια θα ζητήσουμε επίδομα ανθυγιεινής εργασίας λόγω σκόνης..).

    Λοιπόν έχουμε και λέμε:

    «Η εποχή των καφέδων» του Γιάννη Ξανθούλη
    Αυτό το κάτι ήταν που με παρέσυρε στην Εποχή των καφέδων, μέσα στην βελουδένια βραδινή υφή ενός αρχαίου πόνου, Πόνος παραμορφωμένος από το διεγερτικό εξωτισμό του καφέ και τις διαδρομές που επιβάλλει αυτή η νόθα εποχή, σφήνα στις άλλες.

    «Ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μας» του Γιάννη Ξανθούλη
    Κάποτε όμως, άρχισα να μεγαλώνω πραγματικά και μόνο τότε ταξινόμησα εκείνες τις σκόρπιες μέρες του χάρτινου Σεπτέμβρη που πέρασε κι έφυγε μέσα από τα πιο λαμπερά καλοκαίρια μας, λογαριάζοντας τον σαν μήνα του φθινοπώρου από συνήθεια ημερολογιακή….

    «Μαράν Αθά» του Θωμά Ψύρρα
    Μαράν Αθά σημαίνει Ο Κύριος είναι κοντά για να τιμωρήσει τα όσα ανόσια και βλάσφημα έπραξες.
    Μαράν Αθά είναι η κολασμένη ζωή ενός άνδρα που στα νιάτα του έζησε τον έρωτα σαν αμαρτία και τον ιερατικό βίο σαν τιμωρία. Σε προχωρημένη πια ηλικία, αφήνεται σε μια εκ των υστέρων χειμαρρώδη εξομολόγηση.

    (τώρα πρόσεξα ότι δεν είναι στην τελευταία πρόταση. Κράτα ή πέτα)

    «Η κόρη του Νείλου» του Ζιλμπέρ Σινουέ
    Αν η Αιγυπτία γοήτευσε με τη χάρη της και το δυναμισμό της, τώρα στις όχθες του ράθυμου θεού-ποταμού υπάρχει υπέροχη και τρυφερή η Κόρη του Νείλου.

    (αυτό μπορεί να είναι και επίλογος του εκδοτικόυ οίκου; μπορεί…)

  44. Dhmhtrhs said

    Αν πιάνονται και τα διηγήματα του Σαμαράκη, τότε να μην ξεχάσουμε το «Ο ήλιος έκαιγε πολύ».

  45. marulaki said

    Νικοκύρη, ξέρεις ότι με αυτό το άρθρο γίνονται τρομερά σπόιλερ σε όποιον θέλει να διαβάσει κάποιο από τα αναφερόμενα βιβλία, έτσι;
    Πάντως το άρθρο μου θύμισε τον πιο αποτυχημένο τίτλο αστυνομικού που έχω ακούσει, και νομίζω βέβαια ότι δεν υπάρχει: Ο Δολοφόνος ήταν ο γιατρός.
    Την καλημέρα μου. 🙂

  46. leonicos said

    Και όμως εγώ, σε ανύποπτο χρόνο, έγραψα ένα διήγημα που αρχίζει και τελειώνει σχεδόν με την ίδια φράση, και το οποίο πρόκειται να εκδοθεί, συν Θεώ, τον Σεπτέμβριο.

    η Αγάπη ουδέποτε εκπίπτει!

    Διότι, ό,τι και να συμβεί, όσο και να παραμορφωθεί και να κακοποιηθεί, η Αγάπη ου ζητεί τα εαυτής• η Αγάπη ουδέποτε εκπίπτει!

    Υπάρχει και κάποιο ανεξάρτητο επιμύθιο, αλλά το διήγημα τελειώνει έτσι ακριβώς

    Το στέλνω στον Σερ Σαρ προς επιβεβαίωση

  47. andam said

    Μπορεί και να μπερδεύτηκα…
    όταν λες επίλογο του συγγραφέα εννοείς τον επίλογο που γράφει στο οπισθόφυλλο συνήθως και όχι την τελευταία παράγραφο του μυθιστορήματος; γιατί μου φαίνεται οτι άλλο κατάλαβα…εγώ κατέγραψα την τελευταία πρόταση στον επιλογο του οπισθόφυλλου….
    βλακεία; ….καλά!

  48. Mπετατζής said

    Θέλω να ουρλιάξω και δεν έχω στόμα. Διήγημα επιστημονικής φαντασίας του Χάρλαν Έλισον, στα ελληνικά από τις εκδόσεις Απόπειρα.

  49. Δεν είναι βέβαια λογοτεχνικό αλλά λόγω της πλούσιας γραφής του Μάζάουερ το παραθέτω από το Κυβερνώντας τον Κόσμο: η ιστορία μιας ιδέας: «Η ιδέα της κυβέρνησης του κόσμου γίνεται το όνειρο του χθες».

  50. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Θυμήθηκα ἕνα σατιρικὸ θεατρικὸ ποὺ εἶχα δεῖ μικρός ποὺ τέλειωνε μὲ τὴ φράση τοῦ τίτλου: «Ἔχω στὸχο κύριε Πρόεδρε», τοῦ Γ. Χαραλαμπίδη. Τὸ εἶχα δεῖ τὸ 1981 σὲ κάποιο χωριὸ τῆς Αἰτωλοακαρνανίας. Παραθερίζαμε ἐκεῖ κοντὰ κι ἔπαιζε ἕνας οἰκογενειακὸς φίλος. Τὴν ἴδια χρονιὰ τὸ ἀνέβασε κι ὁ Θύμιος Καρακατσάνης στὴν Ἀθήνα

  51. sxoliko said

    Άλκη Ζέη, Η μωβ ομπρέλα
    «Πλασμώδιο του Λαβεράν, πες μας ξανά την ιστορία με τη μωβ ομπρέλα».

  52. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα! Τελικά είναι κάμποσα….!

    48: Και πιο παλιά πρέπει να είχε μεταφραστεί στις ανθολογίες του Εξάντα!

    43: Α μπράβο, πολύ καλά!

    45: Σε ελληνική ταινία ήταν αυτό, έχω γράψει και στο παλιό μου ιστολόγιο.

  53. Μ. Καραγάτσης, Σέργιος και Βάκχος:

    Το είπα αυτό χωρίς να το πιστεύω. Μα ποιος ο λόγος να ξηγήσω σ’ έναν αλλόθρησκο κι αλλοεθνή ότι οι άγιοι Σέργιος και Βάκχος ξαναγύρισαν, ύστερα από χίλιω τετρακόσιω χρονών επίγειες περιπέτειες, στη γαλήνη του Παράδεισου;

  54. vikar said

    Όποτε κι’ άν ερχόταν πάντα υπάρχει αυτός κι’ άν ερχόταν πάντα θα έβρισκε αυτόν που πάει μονάχος εκδρομή. Γιώργος Χειμωνάς, «Η εκδρομή».

  55. Γς said

    46 @ Λεώ

    >η Αγάπη ουδέποτε εκπίπτει

    http://caktos.blogspot.gr/2013/07/blog-post_3355.html

  56. Βρήκα και από του Άθλιους των Αθηνών του Κονδυλάκη, παρόμοια περίπτωση με τον Τελευταίο των Μοϊκανών:

    Εν Αθήναις δε ευρισκόμενη η Τασούλα, μεταβαίνει συχνά εις το νεκροταφείον και προσεύχεται επί του τάφου του πατρός της· πάντοτε δε πίπτει εν δάκρυ εκ των ωραίων της και ίσως εκάστοτε εξαλείφει μίαν εκ των αμαρτιών του αθλίου εκείνου.

  57. sarant said

    Βλέπω εμπλουτίζεται ο κατάλογος και χαίρομαι πολύ!

  58. kikidemontparnasse said

    Δεν έχω διαβάσει όλα τα σχόλια, αλλά κάτι μου λέει ότι δεν θα έχει αναφερθεί το συγκεκριμένο. Ο Μάνος Κοντολέων έχει γράψει το «Γεύση Πικραμύγδαλου» και το είχα διαβάσει στην εφηβεία μου (πάνε δηλαδή κοντά 12-13 χρόνια). Δεν το έχω πρόχειρο τώρα για να το επιβεβαιώσω, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρη ότι τελειώνει με τη φράση του τίτλου γιατί τότε μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση που ο συγγραφέας είχε χρησιμοποιήσει αυτό το τέχνασμα. Πάντως αν κάποιος/α μπορεί να το τσεκάρει με κάποιο τρόπο ας γράψει κι ένα σχόλιο μετά για να μου φύγει και η απορία!

  59. Δεν ξέρω αν γίνεται να συμπεριλάβω μια περίπτωση που ενώ δεν αντιγράφει τον τίτλο είναι ευθεία αναφορά σ’ αυτόν.
    Νίκος Γουργιώτης, Δεκαοκτώ χρόνια με άλλο όνομα:

    Ύστερα από τη μικρή αυτή περιπέτεια, άρχιζε το καινούριο ξεκίνημα στην πολιτική και κοινωνική μου δραστηριότητα με το αληθινό μου όνομα, που στους πρώτους μήνες ηχούσε παράξενα όταν το άκουγα.

  60. […] Η συνέχεια εδώ […]

  61. Gpoint said

    Λόγω πάσης φύσεως ροβλημάτων έρριξα μόνο μια γρήγορη ματιά. Η δική μου συμβολή (οθντκ) είναι το ποίημά μου οι ξένες λέξεις
    , έ είπα μια που λεξιλογούμε ψιλοταιριάζει ο τίτλος και επειδή τελειώνει με τον τίτλο…

  62. Spiridione said

    Υπάρχει και αυτό το καλό σάιτ, the final sentence.
    Για παράδειγμα με μια πρόχειρη ματιά βρήκα αυτό
    Bonjour, tristesse!
    Françoise Sagan, from Bonjour Tristesse
    http://the-final-sentence.tumblr.com/tagged/francoise-sagan

  63. sarant said

    62: Εμ βέβαια, sentence… Ωραίο!

  64. Αν θυμάμαι καλά, το Καπλάνι της Βιτρίνας (της Άλκης Ζέη) τελειώνει με τη φράση «Φώναζε κι ο Αλέξης(;), κι ας μην είχε ποτέ γνωρίσει το Νίκο και το καπλάνι της βιτρίνας.»

  65. ΑΓΓΕΛΙΚΗ said

    «Λούσιας, είπε. Λούσια με λένε.»

    Από μνήμης, γιατί με είχε εντυπωσιάσει το όνομα του τίτλου, που δεν το συνάντησα πουθενά αλλού στο ομώνυμο βιβλίο του Νίκου Χουλιαρά, παρά μόνο στο τέλος.

  66. sarant said

    64-65: Και τα από μνήμης δεκτά, κι αν κανείς τα έχει πρόχειρα μπορεί να επιβεβαιώσει.

    65: Τώρα που το σκέφτομαι, μια υποκατηγορία θα μπορούσε να είναι: όταν ο τίτλος περιέχεται στην τελευταία πρόταση ΚΑΙ εμφανίζεται για ΄πρώτη φορά στην τελευταία αυτή πρόταση.

  67. Κ Μ said

    Πάλι συνωστίζεστε όλοι μαζί στην είσοδό μας και δε χωράτε όπως παλιά; Σας είχαμε προειδοποιήσει και τότε αλλά φευ δεν δώσατε την δέουσα προσοχή και θρηνήσαμε θύματα. Από την ανυπομονησία σας είστε πάλι στα πρόθυρα να σας κάψει ο ήλιος τις παλ ροζ μούρες σας και να ξανα-πάθετε από-φραξη της οποίας το ακριβές νόημα δεν έχει την παραμικρή σημασία αν το γνωρίζετε απο τη στιγμή που θα σας συμβεί.
    Μετά πώς θα είστε σε θέση να παρακολουθήσετε τις εξελίξεις που τόσο δια-πυρός και εμπυρέτως αναμένετε;
    Και πώς θα στέκεστε τόσες ώρες όρθιοι στην αίθουσα αναμονής αφού οι σχετικά περιορισμένες καρέκλες χωράνε ένα θηλαστικό μεσαίου κυβισμού και με δυσκολία και λόγω εκτάκτου ανάγκης δύο ακόμη σκαρφαλωμένα στην πλάτη του πρώτου; Είμαστε βάσιμα αισιόδοξοι ότι θα βρεθεί ο τρόπος, μην απελπίζεστε. Δεν σας έχουμε απογοητεύσει ποτέ.

  68. ΑΓΓΕΛΙΚΗ said

    Ιδού και η επιβεβαίωση:

    «Λούσια. Λούσια με λεν» του ‘πα.

  69. Αρχιμήδης Αναγνώστου said

    66. Πώς να το επιβεβαιώσεις αν δεν είναι σε ηλεκτρονική μορφη

  70. sarant said

    69: Ανοίγεις το βιβλίο και πας στην τελευταία σελίδα 😉

    68: Ωραία, ευχαριστώ!

    67: Αυτό ειναι τελευταία παράγραφος βιβλίου;

  71. loukretia50 said

    Αδερφοφάδες – Ν.Καζαντζάκη (από μνήμης – μπορεί να κάνω λάθος…)

  72. sxoliko said

    Αδερφοφάδες: «κι έπεσε τ’ ανάσκελα απάνω στις πέτρες»
    Οπότε, όχι.

  73. Αρχιμήδης Αναγνώστου said

    70. Για το αν εμφανίζεται πρώτη φορά όμως θα πρέπη να το ξαναδιαβάσεις επί τούτου

  74. sxoliko said

    Ηλίας Βενέζης, Αιολική Γη
    «Γη, Αιολική Γη, Γη του τόπου μου»

  75. sarant said

    73: Α, ναι, σωστά.

  76. sarant said

    74: Ωραία, αυξάνονται τα ελληνικά.

  77. Η Σιωπή των Αμνών
    http://the-final-sentence.tumblr.com/post/3246035472/but-the-face-on-the-pillow-rosy-in-the-firelight

  78. Αρχιμήδης Αναγνώστου said

    Τι θυμήθηκα τώρα. Όταν είχα δει τα 400 χτυπήματα, μου έκανε εντύπωση που ο πρωταγωνιστής τιμωρήθηκε επειδή αντέγραψε σε μια έκθεση μία φράση από το βιβλίο του Μπαλζάκ «η αναζήτηση του απολύτου» που αναφερόταν στον Αρχιμήδη. Και αγόρασα το βιβλίο στα γαλλικά και το διάβασα και η φράση αυτή ήταν η τελευταία

  79. Δέσποινα said

    Στα Αγγλικά γιατί στα Αγγλικά τα διάβασα…να μη ψάχνω τώρα για δοκιμες μεταφράσεις στα Ελληνικά:

    – Joseph Conrad, Heart of Darkness «The offing was barred by a black bank of clouds, and the tranquil waterway leading to the uttermost ends of the earth flowed somber under an overcast sky—seemed to lead into the heart of an immense darkness»

    – Stephen King, The Green Mile, «We each
    owe a death, there are no exceptions, I know that, but sometimes, oh God, the Green Mile is so long»

  80. sxoliko said

    Το καπλάνι της βιτρίνας: «Φώναζε κι ο Αλέξης κι ας μην είχε γνωρίσει ποτέ το Νίκο και το καπλάνι της βιτρίνας…»

    Μαργαρίτα Λυμπεράκη, Τα ψάθινα καπέλα
    «Και θυμάμαι εκείνη την πρώτη μέρα του καλοκαιριού που αγοράσαμε τα μεγάλα μας ψάθινα καπέλα»

    Γιώργου Μουρελου, Η πόλις μας περιμένει
    «Ελένη, η πόλις μας περιμένει, κι όταν ήσουν ακόμη εκεί, και τώρα που είσαι μακριά, κι όταν δεν θα υπάρχω πια» {μετράει;}

    Μήτσος Αλεξανδρόπουλος, Νύχτες και αυγές. Α. η πολιτεία
    «Ένα γύρο μάντευε και την πολιτεία που την είχε σκεπάσει η νύχτα και περίμενε κι εκείνη την αυγή» {Ενδιαφέρον, έχει και τις τρεις λέξεις διάσπαρτες}

  81. sxoliko said

    Και μια και πιάσαμε την Άλκη Ζέη:
    Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα:
    … χαραγμένο για πάντα: Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα.
    μοτέρ στοπ

    Μια Κυριακή του Απρίλη:
    … γιατί έβαζε συνέχεια γκολ και ήτανε μια χαρούμενη Κυριακή του Απρίλη.

  82. Επίσης: Ντοστογιέφσκι, Το Υπόγειο
    (αν αγνοήσουμε το καταληκτικό κείμενο σε αγκύλες)

  83. Νατάσσα said

    Χρήστου Χωμενίδη, Το ύψος των περιστάσεων: Όπως τόνισε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πριν λίγο στο διάγγελμά του, ο κάθε Έλληνας βρίσκεται αυτή την ώρα στη θέση του, στέκει στο ύψος των περιστάσεων.

    Θανάσης Βαλτινός, Ορθοκωστά -αλλά είναι μετά το τελευταίο αριθμημένο κεφάλαιο, δεν ξέρω αν πιάνεται: εξεμέτρησε το ζην περιορισμένος, επί δωδεκαετίαν όλην, στη μονή της Ορθοκωστάς.

  84. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ο τίτλος του ποιήματος ολόκληρος μέσα στον τελευταίο στίχο, στον Κ.Π.Καβάφη:
    Θυμήσου,σώμα.
    Κεριά
    Εν τω μηνί Αθύρ
    Επέστρεφε
    Ούτος Εκείνος
    Τα Βήματα
    Οροφέρνης
    Ο Θεόδοτος
    Ο Δαρείος
    Ουκ έγνως
    Η αρχή των
    Για νάρθουν
    Να μείνει

    και με μικρή «νοθεία»:
    Ιθάκη (Ιθάκες τί σημαίνουν)
    Του πλοίου (το σκίτσο και το πλοίο και το απόγευμα)

  85. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλησπέρα!
    »Ο ήλιος του θανάτου» του Παντελή Πρεβελάκη τελειώνει ως εξής :» Ο θάνατός μου να σε φωτίζει! Ας είναι ο ήλιος σου ο παντοτινός!» Μετράει;
    Και η βιογραφία του Παναγούλη από την Φαλάτσι »Ένας άντρας» τελειώνει, αν θυμάμαι καλά, με τη φράση »…από έναν άντρα».

  86. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Μας άφησε να θυμόμαστε τη θρυμματισμένη νιότη μας και τα σπαταλημένα χρόνια μας κι αυτή πέρασε μέσα από το γυαλί του καθρέφτη και πήγε στα ψηλώματα…

    Θαρρώ και το «Ν΄ ακούω καλά τ΄ όνομά σου»στο ομότιτλο διήγημα και βιβλίο του Σωτήρη Δημητρίου (όπως και το «δε γαμιέται» του ίδιου) είναι τίτλος και τέλος.(Δεν τα βρίσκω τώρα για επιβεβαίωση)

  87. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    86α. Δημήτρη Σαραντάκου, ο βενετσιάνικος καθρέφτης

  88. Theo said

    Ευχαριστώ, Νικοκύρη, για την ευκαιρία που μας δίνεις να ξεφυλλίσουμε ξεχασμένα βιβλία.
    Άνοιξα, λοιπόν, τα ελληνικά πεζά της βιβλιοθήκης μου και βρήκα τα εξής:

    Η τελευταία φράση, ολόιδια:

    Ελληνίδα, αυτή τη στιγμή λείπει, κολυμπάει αργά προς τη γραμμή του ορίζοντος.
    (Χρήστου Βακαλόπουλου, Η γραμμή του ορίζοντος)

    Και το σώμα μου γεμάτο ζωή, επιθυμίες και πάθη και το σώμα μου χορτασμένο, βαριεστημένο, ώριμο, σάπιο, νεκρό το παραδίνω. Κηδεύσατέ μου το σώμα.
    (Θανάση Κατσά, Κηδεύσατέ μου το σώμα)

    Κι όπως τη σήκωσαν για να την αποθέσουν στο κάρο, έπεσε το χαρτι του Ερυθρού Σταυρού.
    Ευστράτιος Καμπάνης, δεκανέας.
    Αγνοούμενος.
    (Μιχαήλ Κοκκινάρη, Ευστράτιος Καμπάνης, δεκανέας. Αγνοούμενος)

    «Άκουσε, γιατρέ, μην το ψάχνεις και μη χολοσκάς», πρόσθεσε με κείνη τη θυμόσοφη καρτερία του, «γιατί η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μικρό ή μεγάλο πάρτι».
    (Περικλή Σφυρίδη, Το πάρτι και άλλα διηγήματα)

    Η τελευταία περίοδος:

    Όλοι ένα γύρο στέκονταν, είχαν κερώσει, μπροστά σ᾿ αυτό το μυστήριο της αγάπης, κανείς μας δεν βιαζότανε πια.
    (Βασίλη Δημητράκου, Το μυστήριο της αγάπης)

    Η τελευταία παράγραφος:

    Ο Λέων πήρε το εβένινο λαούτο στα χέρια του. «Κανείς δεν ξέρει τι κρύβεται στο μυαλό των ποιητών», απάντησε μ᾿ ένα χαμόγελο.
    (Παναγιώτη Αγαπητού, Τὸ εβένινο λαούτο)

    Μα, για ένα φιλότιμο, απάντησε ήσυχα. Και κατόπι πρόσθεσε με σημασία: εσύ τι ξέρεις απ᾿ αυτά· εσένα τα γράμματα σ᾿ έχουνε άσκημα δαμάσει.
    (Γιώργου Ιωάννου, Για ένα φιλότιμο)

    Κι αν νομίζετε λοιπόν πως θα γεμίσει το κιβώτιο με το πτώμα μου, τι περιμένετε και δε με στήνετε στα έξη βήματα, στον τοίχο, ή μάλλον στη σιδερένια, δίφυλλη πόρτα;
    (Άρη Αλεξάνδρου, Το κιβώτιο)

    Ο τίτλος ή μέρος του σε άλλη πτώση ή αριθμό ή με άλλες λέξεις με το ίδιο νόημα στην τελευταία παράγραφο:

    Ο χριστιανός δεν πρέπει να κάμνη ταξίματα, ἐλεγεν· αλλ᾿ αφού τα κάμη, οφείλει να τα εκτελέση. Αλλέως χάνει και αυτόν τον κόσμον και τον άλλον.
    (Αλ. Μωραϊτίδη, Το τάξιμον)

    Άρα δε μένει τίποτα που να αξίζει πλέον, έχουν ανεπανόρθωτα εξατμισθεί οι παγετώνες, οι δεινόσαυροι, τα σπήλαια των θρύλων. Ακόμα και η θύμηση περί του Φώτη και όλων των ομοίων του. Αμήν.
    (Γιώργου Μπακόλα, Μπέσα για μπέσα ή Ο άλλος Φώτης)

    Στην έρημο του λόγου βαδίζοντας, το πένθος ενδυναμώνει την καρδιά. Απεργάζεται την παραίτηση από κάθε εικόνα περί του εαυτού μας και του κόσμου, το ξεγύμνωμα που θα μας εναποθέσει ως στρουθία στα χέρια του Θεού.
    (Αλέξανδρου Κοσματόπουλου, Έρημος λέξη)

  89. Γς said

    62:

    >Για παράδειγμα με μια πρόχειρη ματιά βρήκα αυτό
    Bonjour, tristesse!

    http://caktos.blogspot.gr/2014/06/seti.html

  90. γιατί πάντα τέτοια ὡραῖα νήματα τὰ παίρνω χαμπάρι τελευταῖος; τώρα πρέπει νὰ διαβάσω 89 σχόλια γιὰ νὰ ἀποφύγω ἐπαναλήψεις; ἀπὸ μιὰ πρόχειρη ματιὰ κρίνοντας νομίζω ὅτι δὲν ἀναφέρθηκε ἡ ἀγαπημένη μου Λολίτα ποὺ ὁ τίτλος της εἶναι ἡ πρώτη καὶ ἡ τελευταία λέξι τοῦ μυθιστορήματος.

  91. Μαρία said

    86
    Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου, όχι.

    Δε γαμιέται απ’ τη συλλογή Τα ζύγια του προσώπου, τελευταία περίοδος:
    Δε γαμιέται είπε με ένα ελάχιστο χαμόγελο και έγειρε στο πλάι.

  92. Henryk Sienkiewicz, Quo Vadis

    Έντγκαρ Άλαν Πόε, Η πτώση του Οίκου των Άσερ
    (Μερικό ταίριασμα, χωρίς δηλ να αναφέρεται η λέξη «πτώση»)

    Ένρικ Ίψεν, Ο Αρχιμάστορας Σόλνες
    (Ισχύει βέβαια μόνο στην εκδοχή του τίτλου στα αγγλικά, δηλ χωρίς το «Σόλνες», το οποίο υπάρχει και στο Νορβηγικό πρωτότυπο)

  93. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για όλα τα νεότερα, είμαι πολύ χαρούμενος διότι έχουν βρεθεί πάρα πολλά και επειδή το νήμα μας δίνει και έναυσμα για να (ξανα)διαβάσουμε βιβλία.

    84: Τον Καβάφη είχα κατά νου όταν έγραφα ότι πολλά ποιήματα θα ικανοποιούν το κριτήριο του τελευταίου (στίχου εν προκειμένω).

    Και βέβαια τύψεις για όσα μένουν αδιάβαστα….

  94. στὸ Πράσινο Μίλι τοῦ Κινγκ ἡ τελευταία φράσι στὴν ἑλληνικὴ μετάφρασι εἶναι: Ἀλλὰ -ὦ Θεέ μου- μερικὲς φορὲς τὸ Πράσινο Μίλι εἶναι τόσο μακρύ.

  95. Στὸ διήγημα τοῦ Χατζῆ «Σαμπεθάι Καμπιλὴς», τὀ ὄνομα αὐτὸ εἶναι καὶ ἡ τελευταία λέξι τοῦ διηγήματος στὸν ἐπίλογο. Ἀπὸ τὴν ἴδια συλλογὴ (τὀ τέλος τῆς μικρῆς μας πόλης) στὸ διήγημα «ἡ διαθήκη τοῦ καθηγητῆ» ἡ τελευταία λέξι εἶναι «διαθήκη».

  96. Νατάσσα said

    Αν η τελευταία πρόταση του βιβλίου περιέχει τον τίτλο του επόμενου βιβλίου της σειράς;
    «The Hitch-hikers Guide to the Galaxy»: We’ll take in a quick bite at the Restaurant at the End of the Universe…

  97. Ὁ δεκαπενταετὴς πλοίαρχος τοῦ Βὲρν ( uν capitaine de quinze ans) τελειώνει μὲ τὴν φράσι » au capitaine de quinze ans!»

  98. 8,12 τὸ Ῥώμη πρέπει νὰ εἶναι λάθος, διότι ἕνα μακρὸ ο θὰ χαλοῦσε τὸ μέτρο. τὸ λέει κι ὁ ἴδιος ὁ Ἔκο ἀλλοῦ.

  99. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    98: Κορνήλιε, δες τι λέει εδώ για τον τίτλο
    http://en.wikipedia.org/wiki/The_Name_of_the_Rose

  100. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    91. Ευχαριστώ!
    93.β.Αρχίζοντας να διαβάζω το νήμα, να πω εδώ ωραιότατη και «γόνιμη» η ιδέα, σκέφτηκα πρώτα πρώτα Σαμαράκη και Καβάφη.Το Σαμαράκη μετά είδα πως τον έκαναν φύλλο-φτερό κι έπιασα τ άγια των αγίων μ΄ευλάβεια,τον Καβάφη.
    και ο Παπαδιαμάντης επίσης, θυμάμαι που γράψαμε προ καιρού για την «Καλλικατζούνα» ότι στο τέλος λέει ,για το μυστηριώδες θαλασσινό μαυροπούλι, πως δεν ξαναφάνηκε πλέον η Καλλικατζούνα. Και το «έρημο μνήμα» του που τελειώνει ότι το άχαρο κι έρημο μνήμα δεν απαντά πού βρήκε άλλη φωλιά το πουλάκι που πέταξε για πάντα.
    ΄Ενα περίεργο που μου συνέβη με τον τίτλο «ο βασιλιάς του τρακ» είναι ότι αναρωτήθηκα τί είναι το τρακ. Έψαχνα αλληγορίες τύπου κρακ και κραχ μα τον άγιο! Σήμερα με το νήμα ξεθόλωσα! Καλοτάξιδο και χωρίς τρακ το βιβλίο λοιπόν.
    «Θολός Βυθός» του Γιάννη Ατζακά, η περίοδος του τέλους: …θα επιστρέψουν…θα ποντιστούν ξανά στην υγρή σιγή των βυθών.

  101. Theo said

    Και μετά από τη φυλλομέτρηση των ξενόγλωσσων πεζών της βιβλιοθήκης μου:
    (Όταν οι τίτλοι είναι μονολεκτικοί, είναι πιο εύκολο να βρει κανείς τη λέξη του τίτλου μέσα στην τελευταία φράση, περίοδο ή παράγραφο)

    Κι άρχισε ν᾿ αμφιβάλλει κατά πόσο αυτός ο άνδρας θα μπορέσει ποτέ να πάρει για ᾿κείνον τη θέση του θερμαστή. Επίσης ο θείος απέφευγε το βλέμμα του και κοίταζε τα κύματα που κουνούσανε τη λέμβο τους.
    (Φράντς Κάφκα, Ο θερμαστής, μετ. Αλ. Κυπριώτη)

    «Την κότα με τα φωτεινά αβγά, θέλεις μάλλον να πεις, γιατί κάθε αβγό σημαινε και μια νύχτα με φως για τα πλοία μας!», είπε ο καπετάνιος της σκαμπαβίας που έδειχνε να έχει καταλάβει.
    (Φρανσίσκο Κολοάνε, «Η κότα με τα αβγά από φως», Ακρωτήριο Χορν, μετ. Κρ. Ηλιόπουλου)

    Και ξεκίνησε να γυρίσει με τα πόδια στο Ελ Ιδίλιο, στην καλύβα του και στα βιβλία του που μιλούσαν γι᾿ αγάπη με λέξεις τόσο όμορφες, ώστε, κάπου κάπου, τον έκαναν να λησμονεί τη βαρβαρότητα των ανθρώπων.
    (Λούις Σεπούλβεδα, Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης, μετ. Αχ. Κυριακίδη)

    «Ναι, είναι το λυχνάρι του Αλαντίν», τη διαβεβαίωσε ο «Τούρκος» και βγήκε από την τέντα για να γεμίσει τα πνευμόνια του με τον ευωδιαστό αέρα των δασών και των θαλασσών του νότου.
    (Λούις Σεπούλβεδα, Το λυχνάρι του Αλαντίν, μετ. Αχ. Κυριακίδη)

    Γιατί, ακριβώς όπως στον αετό, χιλιάδες και χιλιάδες χρόνια, δεν είχε δοθεί για να εκφράζεται άλλο από ένα «κρα», έτσι παρόμοια, και στην ανθρωπότητα, όσο τέλεια κι αν φάνταζε, είχαν λάχει μονάχα λίγες κραυγές και λέξεις παραπάνω, κι ακόμα, στερημένες, ως ένα σημείο από σημασία.
    (Ισμαήλ Κανταρέ, Ο αετός, μετ. Δέσπ. Σαραφίδου)

    Τυχεροί οι φιλότεχνοι που υπήρχε στην Παλαιστίνη ο σταυρός ως όργανο θανάτωσης, αλλιώς θα έπρεπε να κρεμούν στις καμάρες τους λαιμητόμους ή κρεμάλες.
    (Χάινριχ Μπέλ, Σταυρός χωρίς αγάπη, μετ. Γ. Λαγουδάκου)

    Εκείνος δεν επέστρεψε ποτέ.
    (Τζόζεφ Κόνραντ, Η επιστροφή, μετ. Χρ. Οικονόμου)

    Θα συνεχίσουμε την κουβέντα μας στην αιωνιότητα.
    (Χόρχε Λ. Μπόρχες, Ιστορία της αιωνιότητας, μετ. Αχ. Κυριακίδη)

    Κάθισα, και κοιτάζοντας πίσω από τις νιφάδες του χιονιού τα πορτοκαλιά φώτα των τελευταίων σπιτιών στους τελευταίους μαχαλάδες, τα άθλια δωμάτια με την ανοιχτή τηλεόραση, το λεπτό, αραιό, τρεμουλιαστό καπνό που έβγαινε από τις μισογκρεμισμένες καμινάδες στις χιονισμένες στέγες, άρχισα να κλαίω.
    Ορχάν Παμούκ, Χιόνι, μετ. Στέλλας Βρετού)

    Αντίο, λοιπόν, Χαν ελ Χαλίλι!
    (Ναγκίμπ Ναχφούζ, Κρυμμένα όνειρα στο Χαν ελ Χαλίλι, μετ. Π. Κουμούτση)

    -Τσακιτζή Εφέ, Τσακιτζή Εφέ, άνοιξέ μας δρόμο να περάσουμε. Δεν είμαστε ξένοι.
    (Γιασάρ Κεμάλ, Ο Τσακιτζής, μετ. Θ. Κοροβίνη)

    Αργά ή γρήγορα κάποιος άλλος, μεγαλύτερος ψεύτης από τον Μπαουντολίνο, θα την αφηγηθεί.
    (Ουμπέρτο Έκο, Μπαουντολίνο, μετ. Έφης Καλλιφατίδη)

    Θα θυμόταν ο Μέιτρι, τουλάχιστον στην αρχή, να προσέχει την παλάμη της γαλάζιας θάλασσας που απλώνεται στη γη;
    (Annie Dillard, Οι Μέιτρις, μετ. Γ. Μπαρουξή)

  102. Coco said

    Roberto Bolano, Amulet

  103. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Γιώργος Ιωάννου «Επιτάφιος θρήνος»:
    Η κυρία Μινωταύρου
    -«Αριάδνη Μινωταύρου-caput!»
    Tα ποδήλατα της νύχτας
    -Δεν υπάρχουν πια τα ποδήλατα.
    Το ξεσκάτωμα
    -Πήγαινα για το σπίτι χειρότερα κι από χεσμένος.Εμένα όμως ποιος χριστιανός θα βρεθεί να με ξεσκατώσει

  104. skol said

    Και το Ουδέν νεότερον από το δυτικό μέτωπο …παραλίγο, αν αλλάξουμε σειρά στις δυο τελευταίες παράγραφους. 🙂
    Αν δεν με απατά το γκουγκλ πρέπει να είναι η μοναδική φορά που αναφέρεται η φράση στο βιβλίο.

  105. Coco said

    Carlos Fuentes, Los años con Laura Díaz / The years with Laura Diaz

  106. Theo said

    103:
    Και στο Όνομα του ρόδου, οι λέξεις του τίτλου απαντώνται μόνο στους λατινικού στίχους του τέλους του.

    Αν θυμάμαι καλά, το ίδιο συμβαίνει και στα Η γραμμή του ορίζοντος, Κηδεύσατέ μου το σώμα, Το μυστήριο της αγάπης, και Για ένα φιλότιμο (βλ. σχ. 88).

  107. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα, με συγκινεί που κάνατε τον κόπο να φυλλομετρήσετε τόσα βιβλία!

  108. K M said

    Ανοίγεις το βιβλίο κάποιου άλλου που τόσο καιρό διαβάζεις και ακόμα δεν έχεις πάρει χαμπάρι τι λέει και πας στην τελευταία σελίδα λοιπόν. Υπογράφεις και μετά το μοστράρεις σαν δικό σου με το καμάρι του ανίδεου που φαντασιώνεται ότι έγινε κολλητός του Φιτζέραλντ ενώ ακόμα τρώει σουβλάκια με τον Αλέξη Κωστάλα. Έχεις φροντίσει εν τω μεταξύ να ρίξεις μέσα και μερικές μελό «εξομολογήσεις» από την Τασούλα των Αθηνών ανακατεμένες με μπόλικους «ευσεβείς πόθους» της ιδίας ως τριαντάρας και πλέον Λολίτας που όμως κάνει σταθερή καριέρα στα μπλόγκς ως μικρή Ελένη 16 ετών και ετοιμάζεσαι για φωτογράφηση με την Ολγα Μαλέα.
    Ξαναμαζεύεις και την παλιοπαρέα των χαλβάδων που τόσο καιρό έχουν κουραστεί απ’ το ξύσιμο των αρχείων τους μπας και κατεβάσουν καμιά ιδέα για το τι να κάνουν τη μίζερη ζωή τους και αρχίζετε όλοι μαζί το γνωστό σας άθλημα του άλματος επί κοντώ κάτω απ’ το κοντάρι. Στα ενδιάμεσα ξεφυλλίζετε και κανένα άλλο βιβλίο για να μην εκτεθείτε όσο καθόσαστε πάνω στο σκάμα και για να μη σας πάρουν χαμπάρι οι θεατές που τους έχετε πληρώσει το εισιτήριο για το τσίρκο από τα κρυφά έσοδα του καμπαρέ. Σε μετάφραση πάντα και χωρίς τα γυαλιά σας.
    Στο φινάλε γυρνάτε στα αποδυτήρια και κρυφοκοιτάτε απ’ την κλειδαροτρυπα περιμένοντας το πρόστιμο που όμως δε σας κάνουν τη χάρη να σας το ανακοινώσουν γρήγορα απ’ τα μεγάφωνα γι’ αυτό και ξαναρχίζετε την παράσταση αυτή τη φορά με κωλοτούμπες. Στο μεταξύ το θέατρο έχει αδειάσει και διαπιστώνετε ότι κάνετε κωλοπιλάλες μόνοι σας.
    ¨Οσο είσαστε ακόμα στον αέρα ανακαλύπτετε ότι σας έχουν πάρει και τα σώβρακα και τις φανέλες.

  109. sarant said

    108: Ναι, αλλά τι είναι αυτό;

  110. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ανδρέας Μήτσου, Η ελεημοσύνη των γυναικών
    ..εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα,πρώτη μου φορά,πως οι άντρες ζουν μόνο για την ελεημοσύνη των γυναικών.
    κι ένα ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη (Τα στίγματα,1962)
    Ήταν δικές μου.
    Αυτά τα δύο σώματα
    αυτές τις δυο ψυχές
    που στέκονται όρθιες πλάι μου
    κάποτε τις άγγιξα
    κάποτε ήτανε δικές μου
    τώρα χτυπάει με τα χέρια της
    η Άνοιξη τ΄αυτιά μου
    τρέχει αίμα από την Άνοιξη
    πάλι ματώνει το ράμφος του πουλιού
    όμως αυτά τα δύο σώματα
    αυτές τις δυο ψυχές
    κάποτε σ΄ένα όνειρο τις άγγιξα
    σ΄ένα όνειρο πουλιού ήταν δικές μου

    υ.γ. Κυρ Νικοκύρη, με τα ωραία σου εδώ, με τους εκλεκτούς καταθέτες ιδεών που με άγχωσαν καθώς βλέπω και θυμάμαι πόοσα αδιάβαστα ακόμη, χάθηκα πέρα στους πέρα κάμπους της λογοτεχνίας και της ποίησης κι έξω το καζάνι βράζει κυριολεκτικά κι ούτε ξέρω αν θέλω να γυρίσω.

  111. Συγνώμη που πετάγομαι αλλά και στα λιμερίκια δεν συνηθίζεται η τέλευταία φράση να μοιάζει με την πρώτη; Εντάξει, δεν είναι βιβλίο αλλά βιβλία είναι και ο τηλεφωνικό κατάλογας και η εγκυκλοπαίδεια…

  112. spiral architect said

    @109: Μπήτνικ λογοτεχνία της διαδικτυακής εποχής. 😉

  113. sarant said

    111: Ναι, σωστά, αλλά τα λιμερίκια δεν έχουν τίτλο.

  114. Ιάκωβος said

    Υπάρχει και μια πολύ όμορφη ταινία του Τακέσι, ο «Κικουτζίρο» ή «Το ταξίδι του Κικουτζίρο» . Είναι για ένα παιδάκι που το συνοδεύει ένας άγνωστός του κύριος, (παίζει ο Τακέσι), που δεν ξέρουμε το όνομά του, σε ένα μεγάλο ταξίδι που κάνει ο μικρός για να βρει τη μάνα του.
    Θα νόμιζε κανείς οτι Κικουτζίρο είναι το όνομα του παιδακιού. Στο τελευταίο συγκινητικό πλάνο της ταινίας, όταν αποχαιρετιούνται, λέει ο μικρός, -Κύριε , δε σας ρώτησα, πως λέγεστε; Και ο Τακέσι απαντά «Κικουτζίρο». ( Τελικά, το ταξίδι ήταν του μεγάλου στην παιδική ηλικία, μπλα μπλα μπλα) Είναι η τελευταία ατάκα της ταινίας και συγχρόνως ο τίτλος.

    Δεν είναι όμως από μυθιστόρημα, είναι σενάριο του ίδιου του Τακέσι Κιτάνο.

  115. K M said

    Μόνο για τον κάτοχο του μπλογκ.
    Αυτό για να σας λυθεί η απορία είναι η πραγματικότητα για το βιβλίο που παρουσιάσατε και σχολιάζετε. Θα υπάρξει σύντομα η ευκαιρία να το διαπιστώσετε και στην πράξη γιατί μάλλον δεν είστε ενήμερος. Ο μοναδικός εδώ μέσα και αν.
    Αυτά για την ώρα και μόνο επειδή έγινε η ερώτηση.

  116. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    112. 🙂

  117. Κ Μ said

    Οι υπόλοιποι γυρίστε στα σπίτια σας κι αρχίστε να ψάχνεστε για «βάσιμα επιχειρήματα». Θα τα χρειαστείτε στα msn που θα ανταλλάσσετε όλη τη νύχτα.

  118. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Ἡ ἱστορία τῆς Ἀθήνας τοῦ Νίκου Τσιφόρου

    Αὐτὴ εἶναι ἡ περίοδος τῆς ἱστορίας τῆς Ἀθήνας τὸν καιρὸ τῆς Τουρκοκρατίας, ποὺ τελειώνει ἐδῶ, γιὰ ν’ἀρχίσει μιὰ καινούρια ἱστορία μιᾶς καινούριας Ἀθήνας ποὺ τὴ ζοῦμε σήμερα

  119. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    117. Εἶσαι ἡ ΚΜ τοῦ epic;

  120. sarant said

    Τι είναι το έπικ;

  121. Εγώ πάντως δεν καταλαβαίνω τίποτα.

  122. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    120 http://www.myfilm.gr/11456 τὴν πρωταγωνίστρια τὴ λένε Kathrine Mary καὶ τὴ φωνάζουν ΚΜ 🙂

  123. Ορεσίβιος said

    Νικοκύρη, δεν ξέρω τι θα κάνει σε λιγάκι η Ελλάδα με την Ιαπωνία, πάντως εγώ – που διάβασα πριν λίγο το άρθρο σου – δεν κατάφερα να σκοράρω. Είχα δυο δοκάρια! Το μυθιστόρημα τ»Με λένε … Σύννεφο» της Αγγελικής Δαρλάση τελειώνει ως εξής: » μπορεί και να μη λένε άδικα … Σύννεφο». Του Βαγγέλη Ηλιόπουλου «Το ξύπνημα της φράουλας» τελειώνει: «Είμαι εγώ που με ξύπναγες με φράουλες!» Το ένα οριζόντιο δοκάρι και το άλλο κάθετο…
    Λοιπόν άρχισε ο εθνικός ύμνος, αρχίζει το ματς, καληνύχτα!

  124. Μαρία said

    121
    Επειδή δεν τα ξύνεις τα αρχεία σου.

  125. Γς said

    124:
    Αμαν!
    Μετά όμως έβαλα τα γυαλιά μου.

  126. sarant said

    123: Ευτυχώς αποβλήθηκε ο Κατσούρ, οπότε έχουμε μια ελπίδα 🙂

  127. Γς said

    Είδε και απο είδε ο διαιτητής οτι ο Σαντος δεν τον βγάζει και είπε να τον βγάλει μήπως και παίξουμε λίγη μπάλα

  128. Γς said

    Και η μια Ελληνίδα στις κερκίδες με το πανό:
    «Marry me Stefanos?»
    Τι να πει κανείς με τον καημό της αλληνής;

  129. #99, μάλιστα, εὐχαριστῶ πολύ!

    πάντως νὰ διακρίνουμε μεταξὺ τῶν βιβλίων ποὺ χωρὶς τὴν τελευταία τους φράσι ὁ τίτλος θἄμενε ξεκρέμαστος (π.χ. I’m a legend – τὸ διάβασα σχετικῶς προσφάτως) καὶ αὐτῶν ποὺ ἡ χρῆσι τοῦ τίιλου ὡς τελευταίας φράσεως εἶναι ἁπλῶς σύμπτωσι ἢ ζήτημα ὕφους.

  130. spiral architect said

    @126: … πολλές! 😉

  131. pezoporos said

    ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ;
    120 παρ. 4: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

  132. Ρούλης said

    Ο Ντέμης Νικολαΐδης εξέφρασε το σεβασμό του για την Εθνική ομάδα, ενώ μίλησε με σκληρά λόγια για «τους Ελληνάρες που παρακαλούν την αποτυχία μας «:

    «Το σεβασμό μου στους ποδοσφαιριστές και τον προπονητή της Εθνικής μας, την απέχθειά μου σε όλους τους «Ελληνάρες» που παρακαλούν την αποτυχία μας, για να τραφεί ο ανθρωπάκος που κρύβεται μέσα τους»

    http://www.contra.gr/Soccer/Hellas/National-Greece/ntemhs-sevasmos-sthn-ethnikh-apextheia-stoys-ellhnares.2854766.html

  133. Πάνος με πεζά said

    Χρωστάω και μιαν απάντηση για τους «Κουρμπιέδες» του Χασάπογλου. Η κατάκοιτη γιαγιά της οικογένειας, βουβή σε όλο το υπόλοιπο έργο, πετάγεται ξαφνικά από το κρεβάτι της και λέει «Ο Θεός μας γλύτωσε από τον Κομμουνισμό !»

    Κι εμάς χτες, από τον Κατσουρανισμό !

  134. K για Κώστας said

    117.Τα ονόματά μας θα έχεις την ευκαιρία σύντομα να τα ξανα-δείς γραμμένα ολογράφως. Μαζί με το δικό σου και 2- 3 ακόμα από κάτω.
    131. Τζάμπα ψάχνετε στο Σύνταγμα. Ψάξτε καλύτερα τις ταυτότητες σας να δειτε μήπως δεν έχετε δηλώσει την αλλαγή φύλου.
    Και μετά ελάτε να συστηθείτε σε μένα και όχι στη γυναίκα μου.

  135. sarant said

    134: Δεν καταλαβαίνω σε τι οφείλεται το απειλητικό ύφος. Αν έχετε κάτι να πείτε, πείτε το, αλλά απειλές και προσωπικές επιθέσεις δεν χρειάζονται, Μη με αναγκάσετε να σας αποκλείσω.

  136. Πιάσαν οι ζέστες.

  137. Μετά από καιρό να προσθέσω κάτι.

    Ήταν η παλιά, η γνώριμη η ευωδιά της σαρσαπαρίλα.
    (Ρέι Μπράντμπερι, Η ευωδιά της σαρσαπαρίλα)

    Στο μακρινό πλανήτη, το δάσος αναδευόταν γύρω από το ζεστό ηλιόφωτο σαν να φυσούσε μια απαλή αύρα, ψιθυρίζοντας ζιλ, ζιλ, ζιλ, και κανένας δεν ήρθε για να κόψει τα δέντρα του.
    (Κρις Νέβιλ, Το δάσος του ζιλ)

    Αμφότερα από τη συλλογή διηγημάτων ΕΦ, Ιστορίες με τα ταξίδια στο Χωροχρόνο, μετάφραση Γιώργου Μπαλάνου στις μικρές εκδόσεις Ωρόρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: