Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Θεόδωρος Λασκαρίδης αποκτά μορφή

Posted by sarant στο 22 Ιουνίου, 2014


laskaridis-photo2Το σημερινό σημείωμα το γράφω με πολλή συγκίνηση έστω κι αν καταλαβαίνω ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν τη συμμερίζονται και πολλοί, ίσως και κανείς άλλος. Με τον Θεόδωρο Λασκαρίδη ασχολούμαι εδώ και αρκετά χρόνια, και έχω γράψει πολλές φορές και στο ιστολόγιο, τόσο πριν όσο και μετά την κυκλοφορία του βιβλίου «Το φονικό μοιραίο βόλι» στο οποίο συγκέντρωσα όσα λογοτεχνικά κείμενα του Θ. Λασκαρίδη μπόρεσα να βρω. Επειδή όμως μπορεί το σημερινό σημείωμα να το διαβάζουν κάποιοι που δεν έχουν διαβάσει τα προηγούμενα άρθρα, θα κάνω μια (όχι και τόσο) σύντομη ανασκόπηση πριν περάσω στην αιτία που μου προκαλεί συγκίνηση.

Η ενασχόλησή μου άρχισε πριν από έξι περίπου χρόνια, όταν, διαβάζοντας μια μελέτη του Μ. Μ. Παπαϊωάννου για την αντιπολεμική λογοτεχνία και τον Κ. Βάρναλη, έπεσα πάνω στο εξής απόσπασμα: «Ο Θ. Λασκαρίδης, ο νεαρός αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη, που αυτοκτόνησε πάνω στα εικοσιέξι του χρόνια, με τα μικρά ωραία αντιπολεμικά του διηγήματα, τα δημοσιευμένα με το ψευδώνυμο Σλαβέικοφ«. Αυτό άρκεσε για να μου κεντρίσει την περιέργεια και επειδή στις μέρες μας είναι ευκολότερη η πρόσβαση σε παλιά χαρτιά, βρήκα στα φύλλα του Ριζοσπάστη του 1920 μερικά από τα διηγήματα του Λασκαρίδη. Τα διηγήματα άξιζαν και, βλέποντας την υπόσχεση που είχαν δώσει πάνω στον τάφο του Λασκαρίδη οι σύντροφοί του από τον Ριζοσπάστη να τα εκδώσουν σε βιβλίο, υπόσχεση που δεν μπόρεσαν να τηρήσουν, άρχισα να παρουσιάζω το έργο του στον ιστότοπό μου και μετά, αφού τα έδειξα στον Γιάννη Ευαγγέλου που του άρεσαν επίσης, αποφασίσαμε να βγάλουμε ένα βιβλίο με τα έργα του Λασκαρίδη από τις εκδόσεις «Διάπυρον», που τότε ξεκινούσε ο Γιάννης.

Δεν ήταν εύκολο. Στοιχεία για τον Θεόδωρο Λασκαρίδη δεν θα βρείτε σε καμιά εγκυκλοπαίδεια, βιογραφικό λεξικό ή ιστορία της λογοτεχνίας· μετρημένες στα δάχτυλα ήταν οι αναφορές στο πρόσωπό του. Για να μαζέψω ψηφίδα-ψηφίδα το βιογραφικό σημείωμα που θα διαβάσετε πιο κάτω, χρειάστηκε να φυλλομετρήσω χιλιάδες σελίδες εφημερίδων και περιοδικών της εποχής. Γιατί όμως; Ο Λασκαρίδης με κέντρισε επειδή είναι ο πρώτος Έλληνας που έγραψε για τον Μεγάλο Πόλεμο, είναι ο πρώτος που έγραψε συλλογή με αντιπολεμικά διηγήματα (ο Μυριβήλης προηγήθηκε, αλλά με μεμονωμένα διηγήματα), είναι ο πρώτος γνωστός αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη στη φάση της μετατροπής του σε κομμουνιστική εφημερίδα. Ακόμα, σε φιλολογικό επίπεδο, ο Λασκαρίδης είναι, απ’ όσο ξέρω, ο πρώτος Έλληνας που χρησιμοποίησε το τέχνασμα να παρουσιάσει τα έργα του δήθεν ως μετάφραση ξένων. (Το ίδιο επρόκειτο να κάνει μεταπολεμικά ο ποιητής Τάσος Παππάς με τα Τραγούδια του Παθανάρες).

Με βάση τα στοιχεία που συγκέντρωσα, ο Θεόδωρος Λασκαρίδης γεννήθηκε το 1895 ή το 1896 στη Βουλγαρία, στην Αγχίαλο (σήμερα Πομόριε), παραθαλάσσια πόλη με ακμαία ελληνική κοινότητα. Το 1906, με την καταστροφή της Αγχιάλου, η οικογένειά του τον στέλνει στην Πόλη να σπουδάσει. Τον Ιανουάριο του 1916, ενώ είναι φοιτητής στην Κωνσταντινούπολη, οι τουρκικές αρχές τον συλλαμβάνουν και τον στέλνουν στη Βουλγαρία, η οποία μόλις είχε μπει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Θα πολεμήσει στο μακεδονικό μέτωπο, στον τομέα του Καϊμακτσαλάν. Συμμετέχει στις πολύνεκρες μάχες που ακολουθούν τη σερβική επίθεση του Σεπτεμβρίου-Νοεμβρίου 1916 και κάποια στιγμή αυτομολεί στους Σέρβους. Παραμένει φυλακισμένος στο περιχαρακωμένο στρατόπεδο της Θεσσαλονίκης και ύστερα στέλνεται, μαζί με άλλους ελληνικής καταγωγής αυτόμολους του βουλγαρικού στρατού, στο στρατόπεδο της Μπάνιτσας (σήμερα Βεύη). Τον Νοέμβριο του 1917 δραπετεύει από το στρατόπεδο και κατεβαίνει στην Αθήνα. Στις αρχές του 1918 πιάνει δουλειά στον Ριζοσπάστη.

Γλωσσομαθής, καλλιεργημένος και ένθερμος σοσιαλιστής, ο Λασκαρίδης είναι παρών σε όλο το διάστημα του μετασχηματισμού του Ριζοσπάστη από αριστερή βενιζελική εφημερίδα σε σοσιαλιστική και μετά σε κομμουνιστική, πολύτιμο δεξί χέρι του διευθυντή Γιάννη Πετσόπουλου, ο οποίος μπαινοβγαίνει στις φυλακές. Όμως, οι ταλαιπωρίες του πολέμου στοίχισαν στον Λασκαρίδη βαριά νευρασθένεια. Σύμφωνα με μαρτυρίες όσων τον γνώρισαν, περιστασιακά πάθαινε κρίσεις και η αυτοκτονία τού είχε γίνει έμμονη ιδέα· μάλιστα κουβαλούσε πάντοτε μαζί του μια επιστολή προς τις αρχές για να μην ενοχοποιηθεί άλλος για τον θάνατό του. Στις 22 Μαΐου 1919, το βράδυ, μέσα στα γραφεία του Ριζοσπάστη, αυτοπυροβολείται με περίστροφο στον κρόταφο. Θα επιζήσει, αλλά θα του μείνει μια βαθιά ουλή στο κεφάλι.

Τον Απρίλιο του 1920 γίνεται αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη (ο πρώτος που ανακοινώνεται επώνυμα μετά την παραίτηση του Γιαννιού το 1918), ενώ τους επόμενους μήνες συμμετέχει ενεργά στις προσπάθειες συσπείρωσης των νέων λογοτεχνών μέσα από την Καλλιτεχνική Συντροφιά. Τον Νοέμβριο του 1920 αρχίζει να δημοσιεύει στον Ριζοσπάστη αντιπολεμικά και άλλα διηγήματά του, τα οποία στην αρχή αποδίδει στον βούλγαρο συγγραφέα Π. Σλαβέικοφ, αναφέροντας ότι ο ίδιος δήθεν είναι απλός μεταφραστής τους, τέχνασμα το οποίο αποκαλύπτει στον Νουμά τον Γενάρη του 1921. Τον Ιούνιο του 1921 αντικαθίσταται από αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη, αλλά παραμένει συντάκτης. Την ίδια περίοδο αναλαμβάνει αρχισυντάκτης στην εφημερίδα Χρονικά. Αναγγέλλει την έκδοση των διηγημάτων του. Το βράδυ της 19ης Δεκεμβρίου 1921 αυτοπυροβολείται μέσα στο γραφείο του στα Χρονικά. Την επόμενη μέρα πεθαίνει και την μεθεπόμενη κηδεύεται στο 1ο Νεκροταφείο. Τα διηγήματά του δεν εκδόθηκαν ποτέ — μέχρι σήμερα.

Όλα αυτά όμως είναι ήδη γνωστά αφού περιλαμβάνονται στο βιβλίο που είχα βγάλει το 2011, που ο εκδότης είχε την αξιέπαινη πρωτοβουλία να το διαθέτει πλέον και ηλεκτρονικά, δηλαδή δωρεάν. (Πάντως, το βιβλίο σε έντυπη μορφή εξακολουθεί να πουλιέται, το διακινούν η Ευρασία και οι Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου).

Όταν ετοιμάζαμε το βιβλίο, συζητούσαμε αν θα βάζαμε εικονογράφηση, επειδή υπάρχουν πολύ ωραίες φωτογραφίες του γαλλικού στρατού από το Μακεδονικό μέτωπο, ακριβώς από τα μέρη που περιγράφει ο Λασκαρίδης στα διηγήματά του -τελικά το απορρίψαμε για λόγους κόστους. «Αν βρεθεί φωτογραφία του Λασκαρίδη, αλλάζει το πράμα», είχε πει ο Γιάννης Ευαγγέλου. «Και δεν βάζουμε μια τυχαία, ποιος θα το καταλάβει;» του είπα κι εγώ, φυσικά στ’ αστεία. Το θεωρούσαμε εντελώς απίθανο να έχει σωθεί φωτογραφία του Θ. Λασκαρίδη.

Κι όμως, κάναμε λάθος!

Φωτογραφία του Λασκαρίδη υπάρχει, κι είναι αυτή που βλέπετε. Κάπως αχνή, αλλά παρά το υποχρεωτικό για την εποχή καπέλο και τον ανασηκωμένο γιακά, αφήνει να φανεί, για πρώτη φορά ύστερα από 92 χρόνια το πρόσωπό του. Και δεν θα με πιστέψετε ίσως, αλλά κάπως έτσι τον είχα φανταστεί -και πάντως χωρίς το σχεδόν υποχρεωτικό για τους νέους του 1920 μουστάκι.

Φωτογραφία λοιπόν υπάρχει, αλλά ήταν πολύ καλά κρυμμένη. Και ο έπαινος για την ανακάλυψη δεν ανήκει σε μένα, αλλά στον καλό φίλο Γιώργο Ζεβελάκη, τον μεγαλύτερο αρχειοδίφη που έχουμε στην Ελλάδα, που έχει ξελασπώσει δεκάδες και δεκάδες ερευνητές βρίσκοντας στο αχανές αρχείο του τεύχη σπάνιων περιοδικών που δεν υπάρχουν στην Εθνική Βιβλιοθήκη -και σε καμιάν άλλη, ίσως. Ο Ζεβελάκης λοιπόν, βρήκε νεκρολογία του Λασκαρίδη στο τεύχος Φεβρουαρίου 1922 του περιοδικού Το θέατρον, ενός πολύ σπάνιου περιοδικού.

Τη νεκρολογία (φωτογραφία και κείμενο) τη βρίσκετε εδώ σκαναρισμένη, αλλά μεταφέρω το κείμενο:

Θ. ΛΑΣΚΑΡΙΔΗΣ

Εις το άνθος της ηλικίας εξέλιπε προ διμήνου περίπου εκλεκτός συνεργάτης και λαμπρός φίλος ο Θ. Λασκαρίδης.

Γεννηθείς το 1895 εις τον Πύργον της Βουλγαρίας από γονείς πλουσίους μετέβη έφηβος ων εις την Κωνσταντινούπολιν διά να συμπληρώσει τας σπουδάς του. Ήρχισε γράφων εκεί υπό ψευδώνυμον εις διάφορα περιοδικά φύλλα. Φύσις επαναστατική εις όλα διέκρινε πάντοτε τα έργα του, όσοι δε τον εγνώρισαν πολύ αντελήφθησαν αναμφιβόλως το μικρόβιον της μεγαλοφυϊας ανεπτυγμένον πολύ εν αυτώ.

Εν τούτοις ο Θ. Λασκαρίδης έπασχεν. Θύμα και αυτός αντιλήψεων μελλουσών γενεών είχεν ετοιμασθή διά τον αγώνα του ως ο ίδιος έλεγεν.

Μυστηριώδης πάντοτε σχεδόν και δι’ αυτούς ακόμη τους φίλους του έσχεν εκλάμψεις φαεινάς κατά τας οποίας έγραψεν έργα λογοτεχνικά αρκετά καλά.

Δυστυχώς όμως μία έμμονος ιδέα του την οποίαν δεν κατώρθωσαν φίλοι και συνάδελφοι να απαλείψουν τού ώπλισε την χείρα διά τρίτην φοράν. Είς πυροβολισμός ηκούσθη. Ο Θεόδωρος Λασκαρίδης ήτο νεκρός πριν έτι συμπληρώση το 26ον έτος της ηλικίας του.

Γαίαν έχοις ελαφράν αείμνηστε και καλέ φίλε.

Αυτή η άγνωστη ως σήμερα νεκρολογία, πέρα από το κάπως επιτηδευμένο ύφος της, βοηθάει να συμπληρώσουμε μερικές πινελιές στη βιογραφία του Λασκαρίδη, αν και δεν δέχομαι αναντίρρητα όλα τα στοιχεία που δίνει. Για παράδειγμα, το ότι ο ΘΛ γεννήθηκε στον Πύργο της Βουλγαρίας (και όχι στην Αγχίαλο που γράφω εγώ πιο πάνω) το έχω συναντήσει στις περισσότερες σύντομες νεκρολογίες που δημοσιεύτηκαν μετά την αυτοκτονία του, αλλά επειδή την πληροφορία για την Αγχίαλο την έχει δώσει ο ίδιος ο ΘΛ στο μοναδικό (έστω και έμμεσα) αυτοβιογραφικό που έχει γράψει (λέω γι’ αυτό στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου μου, σελ. 362-367), προτιμώ να επιμείνω στην Αγχίαλο ως γενέτειρά του. Όσο για το έτος γεννήσεως, αν δεχτούμε ως αληθινό ότι «δεν είχε συμπληρώσει το 26ο έτος της ηλικίας του», όπως γράφεται σε όλες τις νεκρολογίες του, και δεδομένου ότι πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου του 1921, αν γεννήθηκε το 1895 θα γεννήθηκε τις τελευταίες δέκα μέρες του χρόνου, γι’ αυτό εγώ προτιμώ να δίνω χρονολογία 1895 ή 1896.

Αλλά αυτό είναι λεπτομέρεια. Η νεκρολογία, που είναι ανυπόγραφη, άρα είναι πολύ πιθανό να γράφτηκε από τον διευθυντή του περιοδικού, αναφέρει τον Λασκαρίδη ως «εκλεκτό συνεργάτη». Μήπως πρέπει λοιπόν να αναζητήσουμε τα προηγούμενα τεύχη του Θεάτρου; Δυστυχώς αυτό ήταν το πρώτο τεύχος του! Ή ο συντάκτης είχε συνεργαστεί με τον ΘΛ στο στήσιμο του περιοδικού ή είχαν παλιότερα συνεργαστεί σε άλλα έντυπα. Κατά τα άλλα, ο συντάκτης δεν φαίνεται να συμμερίζεται την σοσιαλεργατική-κομμουνιστική ιδεολογία του ΘΛ, αφού τον χαρακτηρίζει «θύμα αντιλήψεων μελλουσών γενεών» -αν και η διατύπωση δεν είναι από τις διαυγέστερες.

Πιο ενδιαφέρουσα είναι η πληροφορία ότι ο Λασκαρίδης όσο ήταν στην Πόλη (δηλαδή έως και το 1916) συνεργαζόταν με «διάφορα περιοδικά φύλλα». Είχα αναζητήσει ίχνη του Λασκαρίδη σε έντυπα της Πόλης, αλλά δεν είχα βρει τίποτα -βέβαια, αν έγραφε με ψευδώνυμο η αναζήτηση δυσκολεύει πολύ. Είχα ψάξει και στον Λόγο του Μελαχρινού, που βέβαια βγήκε μετά, το 1919, επειδή από τα κείμενα του Λασκαρίδη υποψιάστηκα ότι γνωρίζονταν με τον Μελαχρινό -αλλά δεν βρήκα τίποτα. Θα το ξανακοιτάξω, ευκαιρίας δοθείσης.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι όλα  αυτά γράφονται σε θεατρικό περιοδικό. Διόλου περίεργο, αν σκεφτούμε ότι ο Λασκαρίδης έγραψε αρκετές θεατρικές κριτικές όσο εργαζόταν στην εφημερίδα Χρονικά. Μάλιστα, σε μια ανασκόπηση της πνευματικής κίνησης, γραμμένη γύρω στο 1925, είχα βρει (μετά που εκδόθηκε το βιβλίο) την εξής αναφορά: «από τους νέους θεατρικά έργα έγραψαν και γράφουν οι εξής: Γιοφύλλης, Χατζηπέτρος, Λασκαρίδης, Κουκούλας, Χρηστίδης, Ι. Παναγιωτόπουλος…» Δεν δίνεται μικρό όνομα, αλλά όλα δείχνουν πως εννοεί τον δικό μας, τον Θ. Λασκαρίδη. Αν είχε γράψει όντως θεατρικά έργα, πού μπορεί να βρίσκονται; Μακάρι να βρω καιρό να το ψάξω κι αυτό.

Θα πει κανείς, γιατί δεν ψάχνεις τα επόμενα τεύχη του περιοδικού Θέατρον, μήπως υπάρχουν κι άλλες αναφορές στον Λασκαρίδη. Εδώ είναι ο κόμπος… Το Θέατρον δεν έβγαλε άλλο τεύχος! Το τεύχος που έχει ο Ζεβελάκης φαίνεται να είναι όχι μόνο το πρώτο αλλά και το τελευταίο που εκδόθηκε. (Το βρήκα επίσης στον κατάλογο της βιβλιοθήκης του ΕΛΙΑ). Παρά το γεγονός ότι η έκδοσή του ήταν πολυτελής και πολυσέλιδη και παρά το ότι είχε πολλούς εκλεκτούς συνεργάτες, δεν φαίνεται να βγήκε δεύτερο τεύχος. Για να πάρετε πάντως μια γεύση, ανεβάζω εδώ την πρώτη σελίδα του περιοδικού (πάντοτε προσφορά του Γ. Ζεβελάκη). Ο Δ. Γιαννουκάκης, που αναφέρεται ως διευθυντής συντάξεως, πρέπει να είναι ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας και ευθυμογράφος (1899-1974). Για τον Δ. Πεσνικίδη δεν βρήκα σχεδόν τίποτα. Αν κρίνω από το επώνυμο, αυτός πρέπει να είναι ο φίλος τού Λασκαρίδη και συντάκτης της νεκρολογίας -αφού φαίνεται πιθανό να τον γνώριζε ήδη από την Πόλη. Αν κάποιος ξέρει κάτι περισσότερο για τον Πεσνικίδη, θα του χρωστώ χάρη να το αναφέρει.

Πάντως, έτσι ή αλλιώς, το εύρημα του Ζεβελάκη δίνει αρκετές κατευθύνσεις για να συμπληρωθούν όσα ξέρουμε για τον παλιό αρχισυντάκτη του Ριζοσπάστη. Και βέβαια, χάρη σε αυτό, ο Θεόδωρος Λασκαρίδης αποκτά επιτέλους μορφή!

Υστερόγραφο: Από τα πολλά που έχω γράψει για τον Λασκαρίδη στο ιστολόγιο, θα ξεχωρίσω:

* Μια παλιότερη παρουσίαση του βιβλίου «Το φονικό μοιραίο βόλι»

* Το σύντομο διήγημά του Λιποτάκτης (από τα Ενθέματα της Αυγής)

* Ένα άρθρο για το τέχνασμα που χρησιμοποίησε και ο Λασκαρίδης, μάλλον πρώτος στην Ελλάδα, δηλαδή να αποδώσει τα κείμενά του σε έναν ανύπαρκτο συγγραφέα.

Advertisements

88 Σχόλια to “Ο Θεόδωρος Λασκαρίδης αποκτά μορφή”

  1. Gpoint said

    Καλημέρα

    Στο τέλος της πρώτης παραγράφου λείπει μάλλον η συνέχεια

    «Θα το κοιτάξω, ευκαιρίας δοθείσης » ;?;? ;

  2. Gpoint said

    Ωχ.,

    θα το ξανά</b.κοιτάξω ήτανε…

  3. Gpoint said

    Κάποιος να τα κλείσει 1

    Εφτασε

  4. Τη φαντάζομαι τη συγκίνηση, Νίκο, μπράβο!

  5. Γς said

    > ο πρώτος Έλληνας που χρησιμοποίησε το τέχνασμα να παρουσιάσει τα έργα του δήθεν ως μετάφραση ξένων.

    Ποιος ήταν που είχε παρουσιάσει μια δήθεν μετάφραση ενός μεγάλου δήθεν Ινδού(;) ποιητή, που προκάλεσε κρητικές “μπλα μπλα” του μεγάλου ποιητή που γνώριζαν καλά κλπ.;

    Ναι, στα αρχικά γράμματα των στίχων του ποιήματος τους είχε δώσει ήδη την απάντηση: “Ω, της μεγάλης ανοησίας σας” ή κάτι τέτοιο

  6. 5
    Ο Πολύβιος Δημητρακόπουλος, θέλησε να διακωμοδήσει τους δημοτικιστές της εποχής του, έστειλε ανωνύμως σε κάποιο περιοδικό τους (την “Ηγησώ” ή την “Τέχνη” δε θυμάμαι καλά), ένα ποίημα του “Γιαπωνέζου ποιητή Συέρ Υόκο”, το οποίο μολονότι ήταν τελείως ασυνάρτητο, δημοσιεύθηκε μετά τυμπανοκρουσιών. Οι υπεύθυνοι του περιοδικού όχι μόνο δεν υποπτεύθηκαν την απάτη αλλά ούτε πρόσεξαν την ακροστιχίδα των πρώτων λέξεων των 28 στίχων του, που σχημάτιζε τη φράση Ω ΤΗΣ ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗΣ ΣΑΣ. Επί πλέον το όνομα του “Γιαπωνέζου ποιητή” με αναγραμματισμό γίνεται Ο ΚΟΥΡΕΥΣ. (Δημ. Γερμιώτης, ψευδώνυμο του Δημήτρη Σαραντάκου…)

  7. Γς said

    Ωχ, άκου «κρητικές»

  8. Γς said

    6:
    Συγκινητικό. Πρώτη φορά βλέπω ανάρτηση του Δημήτρη Σαραντάκου εδώ.
    [μου είχε απαντήσει …]

  9. spiral architect said

    Mπράβο Νίκο, πολύ καλή δουλειά!

  10. ΠΑΝΟΣ said

    Ένας ντοστογιεφσκικός ρομαντισμός…Παράξενοι,αλλά ωραίοι άνθρωποι,όπως ο Λασκαρίδης.Εννοείται,ότι τον αγνοούσα.Μπράβο,Νίκο.

  11. Γς said

    >περιλαμβάνονται στο βιβλίο που είχα βγάλει το 2011, που ο εκδότης είχε την αξιέπαινη πρωτοβουλία να το διαθέτει πλέον και ηλεκτρονικά, δηλαδή δωρεάν

    [ο συγγραφεύς!]

    Πολύ όμορφο [το βιβλίο].
    Σας ευχαριστούμε [αμφότερους]

  12. Νίκο, να ευχαριστήσω κι εγώ δημόσια τόσο εσένα όσο και τον κύριο Ζεβελάκη. Χωρίς εσένα, δεν θα είχε βγει ποτέ το βιβλίο. Χωρίς τον κύριο Ζεβελάκη, τουλάχιστον εμείς οι δύο θα μέναμε πάντοτε με την απορία. Θυμάσαι με τι αγωνία ψάχναμε παντού για υλικό (μέχρι και με διάφορα «κόλπα» στο Α’ Νεκροταφείο, όπου είχε ταφεί – εκεί διαπιστώσαμε κάτι ακόμη πιο λυπηρό: ότι δεν είχε δηλωθεί καν όνομα πατέρα ή μητέρας, επειδή δεν τα γνώριζαν οι λιγοστοί φίλοι που τον κήδεψαν τότε).

    Για όποιον θέλει να διαβάσει το βιβλίο σε tablet ή όπου αλλού ως pdf, έχω ενεργοποιήσει την επιλογή Download στο Issuu, οπότε μπορείτε να το κατεβάζετε δωρεάν.

    Γιάννης Ευαγγέλου, εκδόσεις διάπυρον

  13. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    12: Γιάννη, συγχαρητήρια που αφήνεις και το κατέβασμα ελεύθερο -αλλά όποιος μπορεί και θέλει, ας το αγοράσει κιόλας.

    5-6: Περισσότερα για τη φάρσα:
    https://sarantakos.wordpress.com/2011/02/15/syer-yoko/

  14. sarant said

    1: Πράγματι το είχα αφήσει στη μέση. Συμπλήρωσα: Επειδή όμως μπορεί το σημερινό σημείωμα να το διαβάζουν κάποιοι που δεν έχουν διαβάσει τα προηγούμενα άρθρα, θα κάνω μια (όχι και τόσο) σύντομη ανασκόπηση πριν περάσω στην αιτία που μου προκαλεί συγκίνηση.

  15. Γς said

    13:
    >Περισσότερα για τη φάρσα

    6:
    >έστειλε ανωνύμως σε κάποιο περιοδικό τους (την “Ηγησώ” ή την “Τέχνη”

    ή Social Text [επωνύμως Αλαν Σόκαλ]

  16. Και για μένα, που κρατάω το μοιραίο βόλι στα χέρια, η συγκίνηση με τη φωτογραφία είναι μεγάλη· καταλαβαίνω πόση είναι για σένα, Νικοκύρη…

  17. Λ said

    Χίλια συγχαρητήρια. Αρχίζω διάβασμα.
    Θα θελα να ρωτήσω μόνο κάτι για τη νευρασθένεια. Τι είναι τελικά; είναι κάτι διαφορετικό από την μανιοκατάθλιψη;

  18. sarant said

    16: Έτσι!

    17: Μήπως είναι ευρύτερος όρος.

  19. tamistas said

    Δράττομαι της ευκαιρίας, που λένε, να ευχαριστήσω τον κ.Ευαγγέλου που έχει γενικότερα ενεργοποιημένο το download στο issue. Όπως και τον Νικοκύρη και όλους όσοι ψάχνουν, βρίσκουν κι έπειτα μοιράζουν και μοιράζονται συγκίνηση.

  20. SpyridonV said

    Ευχαριστούμε για το βιβλίο…

  21. Δέσποινα said

    Συγχαρητήρια κι ευχαριστούμε για την ελεύθερη πρόσβαση στο βιβλίο!!

    «θύμα αντιλήψεων μελλουσών γενεών»
    Αινιγματικά ασαφής…το «θύμα» βεβαια είναι ένδειξη αρνητικού σχολιασμού αλλα το «μελλουσών γενεών» είναι διφορούμενο, θα μπορούσε να σημαίνει ότι ο συντάκτης της νεκρολογίας θεωρούσε τον Λασκαρίδη αβάν-γκαρντ.
    Πως κάνατε την σύνδεση με την κομμουνιστική ιδεολογία του Λασκαρίδη;
    Σκέφτηκα τον Μπένγιαμιν στις Θέσεις πάνω στην Φιλοσοφία της Ιστορίας όπου λέει ότι η εργατική τάξη αντλεί τη δύναμη της από γενεές εξαθλιωμένων προγόνων κι όχι από μελλοντικές γενεές απελευθερωμένων δισέγγονων (κάπως έτσι).

  22. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Τι είναι αυτό που κάνει ένα νέο 26 (και λιγότερο) χρονών, ευκατάστατο, μορφωμένο, να θέλει να αυτοκτονήσει; Η νευρασθένεια μάλλον δεν είναι η αιτία, αλλα το αιτιατό που έσμπρωξε τον Θ.Λ στην αυτοκτονία. Αν δούμε τον άγριο πουριτανισμό της εποχής (που σε μεγάλο βαθμό ακόμα υφίσταται στην αρρωστημένη κοινωνία μας) μπορούμε να αντιληφθούμε, έμεσα και αυθαίρετα βεβαίως, την αιτία, το θέμα είναι, σε ποιά πλευρά να άνήκε ο Θ.Λ. στην σχετικά κοινώς αποδεκτή, ή στην ακόμα και σήμερα ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ;

    Υ.Γ- Μου έκανε μεγάλη εντύπωση ο αριθμός τηλεφώνου του περιοδικού, 1-42, πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα σε λιγότερο απο έναν αιώνα. Το βιβλίο αποφάσισα να το αγοράσω, επιμένω να μη διαβάζω ηλεκτρονικά βιβλία.

    Μάλλον κάπως έτσι θα αισθάνονταν πρίν αυτοπυροβοληθεί αυτός ο ωραίος τύπος, όπως και τόσοι αφανείς ωραίοι, που επιλέγουν την αξιοπρέπεια απο μια μίζερη ζωή.

  23. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    21: Έκανα τη σύνδεση με την κομμουνιστική κοσμοθεωρία του Λ. επειδή τον καιρό εκείνο οι σοσιαλιστές χαρακτηρίζονταν και νεοϊδεάτες, οπαδοί των νέων ιδεών.

  24. Γς said

    22:
    >αριθμός τηλεφώνου του περιοδικού, 1-42, πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα σε λιγότερο απο έναν αιώνα.

    » Ευτυχώς ήταν στα πρώτα γράμματα της αλφαβήτου σε έναν κατάλογο που είχε δεν είχε 200 σελίδες. Αθήνα 1960.»

    http://caktos.blogspot.gr/2013/09/2×294.html

  25. Δέσποινα said

    23: Ευχαριστώ, δεν το ήξερα [γι’ αυτό και μου είχε φανεί η σύνδεση εξαιρετικά διαισθητική κι ευφάνταστη (με την καλή έννοια)]

  26. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Λογοτεχνικές Κυριακάδες. Ακόμα ένα σπουδαίο νήμα σήμερα.
    Μας μεταφέρθηκε απόλυτα η συγκίνηση.Τί εξαίσια αντιπολεμική γραφή.Ευχαριστούμε και για το δώρο της ελεύθερης πρόσβασης.
    «σαν ό,τι φεύγει, μακρινό πολύ, χαμένο,ωραίο»
    αυτός ο στίχος μού ήρθε διαβάζοντας για κείνον. Θύμιζε «νεαρόν παριζιάνον ραντιέρην» ,κατά τα «Χρονικά» και η φωτογραφία,παρά τη θαμπάδα, αφήνει να φανεί η εύμορφή του εμφάνιση και το «ποιητικό» βλέμμα από στροφή του σώματος στα 3/4. Στη μεγάλη παρέα με τους τραγικούς αυτόχειρες διανοούμενους και στην πιο ειδική, τη διπλά τραγική: στους αυτόχειρες, αφού πρώτα τους σκότωσε την ισορροπία της ψυχής ο πόλεμος.
    Έχω ζήσει την εναγώνια αναζήτηση μέσω φωτογραφιών, των χαρακτηριστικών του παππού μου,πατέρα της μητέρας μου,που τον σκότωσαν οι Γερμανοί,έκαψαν και το σπίτι του,όπως και τα σπίτια της οικογένειας και χάθηκαν μες την Κατοχή,οι λιγοστές φωτογραφίες. Με τεράστια χαρά, 40 σχεδόν χρόνια μετά, τον βρήκαμε να είναι σε ομαδική φωτογραφία με συγχωριανό του που επίσης τον σκότωσαν.Η γιαγιά μου,η γυναίκα του είχε ήδη πεθάνει κι έμενε μόνο η μητέρα μου να μπορεί να τον αναγνωρίσει.Είναι αξέχαστη η σκηνή να δείχνει η μάνα μου «αυτός είναι ο πατέρας μου» καθώς σε άλλον απέδιδε τη φυσιογνωμία ο εγγονός που κληρονόμησε την κασέλα με τη φωτογραφία εκείνη και τυχαία έφτασε σ εμάς να ξεδιαλύνουμε τα πρόσωπα.

  27. Φωτοτυπάκιας said

    Καλησπέρα σας!
    Το πρόσωπο αυτό στην φωτογραφία, κ. Νίκο, δεν μου κάνει για πρόσωπο εικοσάρη. Το ύφος πάλι και το ντύσιμο, μου φαίνονται αταίριαστα στην προσωπικότητα του Λασκαρίδη, έτσι όπως διαφαίνεται τουλάχιστον στη συλλογή διηγημάτων που τόσο άξια επιμεληθήκατε. Τον φανταζόμουνα πολύ αδύνατο με πιο άγριο και ροκ ύφος!

  28. Φίλε Φωτοτυπάκια (στο 27)

    δίκιο έχετε, δεν μοιάζει με πρόσωπο σημερινού εικοσάρη. Εάν, όμως, δούμε από τι πέρασε ο άνθρωπος, μάλλον τη σωστή ηλικία του δείχνει η φωτό.

    Προσέξτε λίγο το βλέμμα του (όσο το επιτρέπει το πρωτόγονο ράστερ της φωτογραφίας):
    Δεν μοιάζει με το βλέμμα των 1.000 γυαρδών;

    (και για το φίλο Λάμπρο στο 22)

    Μπορεί να ήταν νέος, μορφωμένος και ό,τι άλλο αλλά μην ξεχνάμε πως το μετατραυματικό σύνδρομο δεν ανακαλύφθηκε μετά τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου. Ο άνθρωπος πολέμησε σε ένα από τα μεγαλύτερα σφαγεία του προηγούμενου αιώνα και -μάλιστα- σε συνθήκες μπερδεμένες, λόγω της εθνικότητας και της υπηκοότητάς του.

  29. Λ said

    Βρήκα αυτή την ωραία απαγγελία του Βάρναλη και αφού αναφέρθηκε το όνομά του στο άρθρο είπα να αναρτήσω το λίκνο να τη μοιραστούμε.

  30. Λ said

    Μήπως ξέρει κανείς ποιός φιλοτέχνησε το πιο πάνω πορτρέτο του Βάρναλη;

  31. Λ. στο 30

    Είναι χαρακτικό από γνωστή φωτογραφία του, το οποίο δημοσιεύτηκε ως εξώφυλλο στο περιοδικό «Πρωτοπόροι». Δεν τόξερα, με λίγο γκούγκλιζμα το βρήκα. Χαράκτης πρέπει να είναι ο Τάσσος.

  32. Λ said

    ή ο Γίαννης Κεφαλληνός, δάσκαλος του Τάσσου;

  33. Λ said

    Γιάννης ήθελα να πω.

  34. Α, τώρα μπαίνομε στα δύσκολα. Λέω Τάσσος διότι χρονικά μου πέφτει πιο κοντινός στο Βάρναλη αρκετά μικρότερος για να φκιάνει εξώφυλλα όταν ο άλλος ήταν ήδη φτασμένος ποιητής. Από ΄κεί και πέρα, ΔΞ/ΔΑ που λέει κι ο λόγος.

  35. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    Ο Κεφαλληνός ήταν φίλος του Βάρναλη από τα χρόνια της Γαλλίας, αλλά το εξώφυλλο νομίζω (χωρίς να είμαι βέβαιος) πως είναι του Τάσσου.

    27: Στις παλιές φωτογραφίες οι νέοι φαίνονται μεγαλύτεροι, άσε που ο ενλόγω εικοσπεντάρης είχε βασανιστεί.

  36. Δημήτρης Μ. said

    Ευχαριστούμε για το βιβλίο.

    17, 18. Έχω την εντύπωση ότι το «νευραθένεια» ήταν γενικευμένος όρος για πολλές, ας τις πούμε ελαφριές, που δεν απαιτούσαν εγκλεισμό, δηλαδή, ψυχασθένειες, ή ψυχολογικά προβλήματα (νευρώσεις, σχιζοφρένειες, μανίες, καταθλίψεις κλπ). Επίσης και οι παρόμοιοι όροι: νευρασθενικός, έπαθαν τα νεύρα του, έχει νευρικά κλπ. Με τα προβλήματα αυτά, πολύ συχνά, ασχολούνταν, όχι οι ψυχίατροι ή οι ψυχολόγοι, αλλά οι νευρολόγοι.
    Η γιαγιά μου π.χ. έπασχε από σχιζοφρένεια, αλλά εθεωρείτο ότι «είχε νευρικά».

  37. Δημήτρης Μ. said

    «νευρασθένεια»

  38. leonicos said

    εμένα μου θυμίζει Μαγιακόφσκι

  39. leonicos said

    Αυτοβιογραφικά ή όχι… είναι μαρτυρίες από πρώτο χέρι, από άνθρωπο που τρόμαξε, φοβήθηκε και μίσησε τον πόλεμο

  40. Την ρετουσάρισα πολυ ελαφρά, χωρίς τεχνητά sharpness κλπ κλπ http://tinypic.com/r/67s6t3/8

  41. Λ said

    Το μοιραίο βόλι μπορεί να μεταφερτεί στο κιντλ, και αν ναι πώς;

  42. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    28 – Ναι δεν έχεις άδικο, θα πρέπει να υπολογιστεί πολύ σοβαρά ο παράγοντας πόλεμος, αλλα πάλι είχε ξεκάθαρα το γνώθι σ΄αυτόν, δεν φεύγεις απο τον ένα στρατό να πάς στον «εχθρό» χωρίς να ξέρεις τι σου γίνεται. Μην ξεχνάμε και το οτι ήταν «ένθερμος σοσιαλιστής» είχε δηλαδή κάποιο ιδεολογικό στήριγμα για να δικαιολογήσει όλες τις πολεμικές αγριότητες, και να προσπαθήσει να τις εξαλείψει απο τον καινούριο κόσμο που ονειρεύονταν οι τότε σοσιαλιστές. Τέλος πάντων, μόνο ο ίδιος ήξερε τον λόγο που αυτοκτόνησε, εγώ απλώς λέω, οτι η δύναμη της ζωής είναι πολύ μεγάλη, και η ιστορία έχει δείξει, οτι οι περισσότεροι νέοι, μόνο για ένα λόγο δεν μετράνε σοβαρά την ζωή τους, τον έρωτα, κρυφό ή φανερό.

  43. Γς said

    >οι περισσότεροι νέοι, μόνο για ένα λόγο δεν μετράνε σοβαρά την ζωή τους, τον έρωτα, κρυφό ή φανερό

    Όχι βέβαια. Τρεις φίλοι μου έφυγαν νωρίς και δεν ήταν από έρωτα.

    Και δεν απαντούσε στο τηλέφωνο [δεν υπήρχαν κινητά τότε] ο γιος μιας φίλης μου και πήγε με τον άντρα της στο διαμέρισμα που έμενε στην πόλη περιφερειακού πανεπιστήμιου. Είχαν κλειδιά και άνοιξαν και βρέθηκαν μπροστά του. Ηταν κρεμασμένος. Δεν ήταν κι ο έρωτας εδώ.

  44. Γς said

    Ούτε κι εγώ βέβαια που είμαι αγαπησιάρης θα την έκανα για τον έρωτα.

    Θα έλεγες βέβαια ότι δεν είμαι τόσο νέος. Αλλά μην το τολμήσεις!

  45. Spiridione said

    Μπράβο στον εκδότη για την προσφορά του βιβλίου, μπράβο και στον Νικοκύρη για την πολύμοχθη έρευνά του και την υποδειγματική έκδοση. Ξεφύλλισα το βιβλίο και είναι πολύ ενδιαφέροντα πολλά κεφάλαια, για τον Ριζοπάστη, το μακεδονικό μέτωπο κ.α. Ενδιαφέρουσα περίπτωση ο Λασκαρίδης, άξιζε ο κόπος να έλθουν στην επιφάνεια τα γραπτά του.
    Για τον Πεσνικίδη, φαίνεται ότι είχαν καταγωγή από τη Σιάτιστα. Αναφέρεται π.χ. ένας Δημήτρης Πεσνικίδης, μεγαλέμπορος από τη Σιάτιστα τον 19ο αιώνα. Ένα στοιχείο για τον συγκεκριμένο Πεσνικίδη (μάλλον), αν βοηθά τον Νικοκύρη, είναι ένα δημοσίευμα του 1926: «Το νέον έργον του Ντέμη Πεσνικίδη «Καυμένη Ντορούλα» εσημείωσεν μεγάλην επιτυχίαν εις το Κυβέλειον από τον θίασον των Νέων».
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=123&pageid=-1&id=54379&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=AAiARsASNASbASVASRASSASHASMASPAAi&CropPDF=0

  46. sarant said

    40: Ευχαριστούμε!

    41: Αχ, δεν το ξέρω αυτό, δεν έχω κιντλ.

    42: Γιά να δούμε… ευχαριστώ!

  47. #41
    Έχει πολλά ονλάιν, π.χ. αυτό http://www.pdf4kindle.com/

  48. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    43 – «Tρείς φίλοι μου έφυγαν νωρίς, και δεν ήταν απο έρωτα» απο τι ήταν; Και λέω οι περισσότεροι, άλλωστε κι εμένα δύο φίλοι μου πέθαναν απο ναρκωτικά. Όσοι έχουν ερωτευτεί, ξέρουν πολύ καλά πόσο χαμηλά μπορούν να ρίξουν την αυτοεκτίμησή τους, το δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα, δέν είναι σημερινό. Και μη ξεχνάμε οτι μιλάμε για μία εποχή, που κυριαρχούσαν η ντροπή και η ενοχή, για οτιδήποτε σεξουαλικό. Αλλα και η αυτοκτονία για οποιοδήποτε λόγο, δεν ήταν αποδεκτή, (ούτε τώρα είναι) ήταν παράλογη, οπότε με μιά νευρασθένεια ή ψυχασθένεια, γινόταν πιο κατανοητή.

    44 – Δεν είσαι τόσο νέος; μα είσαι στην πλέον σεξουαλική ηλικία, 69.!!!

  49. Gpoint said

    # 48

    Λάμπρο, εδώ τα χαλάμε ! Κανεένας δεν αυτοκτονεί από έρωτα, ο έρωτας είναι πάντοτε αμοιβαίος και υπερνικά όλα τα εμπόδια.
    Αυτό που σε στέλνει αδιάβαστο λέγεται καψούρα, μην τα συγχέεις

  50. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    49 – Να το πώ διαφορετικά τότε Gee, ο ανεκπλήρωτος έρωτας, αυτός που δεν βρίσκει ανταπόκριση, ή ο κρυφός, ο παράνομος, ο κοινωνικά καταπιεσμένος κλπ. Πολλές φορές τα εμπόδια είναι τεράστια, ακόμα και για τον έρωτα, έχει γράψει η ιστορία αρκετές περιπτώσεις. Η καψούρα είναι αρρωστημένη κατάσταση, και δεν την συχχέω με τον έρωτα, και δεν είναι ώρα τώρα για να αναλύσουμε απο που προέρχεται.

  51. Gpoint said

    # 50

    Λάμπρο ούτε ανεκπλήρωτος έρωτας υπάρχει, έρωτας είναι η ένωση, ο έρωτας είναι δώρο θεϊκό. Ούτε έχει καμιά σημασία αν είναι νόμιμος ή παράνομος, αυτοί οι νόμοι των ανθρώπων είναι εντελώς ανίσχυροι μπροστά στους νόμους της φύσης

    Μην το κάνουμε σαν την ανθρώπινη «αγάπη»
    Αγαπάω τη γυναίκα μου, αγαπάω να πίνω, αγαπάω να παίζω τάβλι, αγαπάω την γάτα μου, αγαπάω τον ΠΑΟΚ…

  52. Γς said

    >αγαπάω τον ΠΑΟΚ…

    κι η καψούρα που λέγαμε

  53. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    51 – Gee, έρωτας, είναι η ακατανίκητη έλξη που που αισθάνεται κάποιος-α για κάποιον-α, ανεκπλήρωτος έρωτας είναι ο μονόπλευρος ή ο εμποδισμένος για πολλούς και διαφόρους λόγους. Αυτός που λές εσύ, είναι ο αμοιβαίος έρωτας, που όσοι είναι τυχεροί (όπως λέει και ο Στήβεν Χώκινγκ, μεταξύ αυτών κι εγώ) και τον έζησαν-ζούν, μπορούν να πεθάνουν ευτυχισμένοι. Η αγάπη είναι επακόλουθο του αμοιβαίου έρωτα, και είναι κατα πολύ βαθύτερη και δυνατότερη απο αυτόν, είναι ισάξια και αντίθετη με το μίσος και την θλίψη, τα τρία βαθύτερα αισθήματα που μπορεί να νοιώσει ο άνθρωπος, γι΄ αυτό, αν είναι υγιής, διαρκεί μέχρι τον θάνατο. Αυτά που περιγράφεις, φυσικά και δεν είναι αγάπη, απλή ευχαρίστηση είναι.

  54. Gpoint said

    # 53

    Λάμπρο η λέξη είναι αρχαία, μπορεις από κείμενα να βρεις πως αναφέρεται σε αμοιβαία έλξη, κάτι σαν τον νόμο της παγκόσμιας έλξης που έμαθες στην Φυσική. Μην κοιτάς που εσύ ελάχιστα μετατοπίζεις την Γη….

    Η…ακατανίκητη έλξη που λες είναι βλέμμα από την μια σκοπιά. Η βρίσκει ανταπόκριση και γίνεται έρωτας ή ξεχνιέται σε δυο μέρες ή μένει καψούρα !!

  55. Gpoint said

    # 53

    Οσο για την αγάπη, να μην επαναλάβω το # 51, είναι λέξη για «απατεώνες» που χρησιμοποιούν τις λέξεις χωρίς να ψάχνουν την σημασία τους, σου έδειξα πως η αγάπη (μπορει να) είναι μονόπλευρη.
    Οταν έρχεται ο έρωτας τα μάτια των ανθρώπων αλλάζουν, είναι αλάθητο σημάδι.
    Ο έρωτας δεν είναι ο αιώνιος παράδεισος, ολοκληρώνεται και κλίνει τον κύκλο του.όπως και η ζωή.
    Ο έρωτας τελείωσε μα μια αγάπη μένει…παπαριές, το μόνο κακό με τον έρωτα είναι πως επειδή είναι αμοιβαίος το τέλος του δεν είναι πάντοτε εύκολα προσδιορίσιμο.

  56. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Απόψεις είναι αυτές, προφανώς κι εγώ που μετά απο 32 χρόνια αγαπάω την σύντροφό μου, είμαι απατεώνας, κι αυτή μου λέει ψέματα.

  57. Ορεσίβιος said

    Νικοκύρη, συμμερίζομαι τη συγκίνησή σου! Μπράβο! Κι εγώ συγκινήθηκα. Αισθάνομαι την ανάγκη να σε ευχαριστήσω. Επίσης να ευχαριστήσω το Γιώργο Ζεβελάκη καθώς και τις εκδόσεις Διάπυρον και τον κύριο Γιάννη Ευαγγέλου.

    Σχετικά με συγγραφείς που δημοσίευαν δικά τους κείμενα και τα παρουσίαζαν σαν δήθεν μεταφράσεις ανύπαρκτων ξένων συγγραφέων, επαναφέρω σχόλιό μου στο άρθρο σου της 2/2/2012 με τίτλο «Ισίδωρος Πόσδαγλης, μια ανύπαρκτη μεγαλοφυϊα». Έγραφα λοιπόν:

    .Καλημέρα ανεξάντλητε οικοδεσπότη. Ως μικρό αντίδωρο για την μοναδική φιλοξενία που μας προσφέρεις, σου αφιερώνω το ποίημα του μεγάλου Ούγγρου ποιητή Μίρο Μάνκα.
    ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
    Το χέρι ενός ανθρώπου ακούμπησε
    Στον ουρανό
    Και τ’ άλλο του
    Στα μάτια κατακάθισε ενός άσπρου πετεινού.

    Στην όψη του νερού φοβάται
    Το δάκρυ που θα βρει το στόχο
    Οι λεύκες κλαίνε στο ποτάμι
    Καθώς ανάβεις πυρκαγιές
    Μ’ ένα φιλί σφραγίδα του ολέθρου.

    Μετάφραση Χρ. Θ.

    Μια πλάκα των Μιχάλη Κατσαρού και Ροβήρου Μανθούλη το 1948. Το μικρό όνομα του ποιητή Μι (χάλης) Ρο (βήρος) και το επώνυμο Μα (νθούλης) Κα (τσαρός).

    Εκείνη την περίοδο έγινε γνωστός στην Ελλάδα και ο “μεγάλος Μεξικανός” ποιητής Παθανάρες, που δεν ήταν άλλος από τον Τάσο Παππά. Επίσης ο “διάσημος Άραβας” ποιητής Χουσεΐν Μπεν Μπενάρες, που είχε εφεύρει ο Γιάννης Β. Ιωαννίδης, εφεύρεση του οποίου ήταν η σειρά “Άγνωστοι και ξένοι κατάσκοποι στην Ελλάδα” για το περιοδικό Θησαυρός (Για τον Χουσΐν Μπεν Μπενάρες έχουν γραφτεί άρθρα ολόκληρα από σοβαρούς λόγιους πριν αποκαλυφθεί η φάρσα του Ιωαννίδη).

  58. Gpoint said

    # 56

    Οσο απατεώνας είμαι και εγώ που λέω πως αγαπάω τον ΠΑΟΚ αντί του σωστού ταυτίζομαι. Βλέπεις η ταύτιση, η φιλία, η συντροφικότητα (που βρήκες εσύ τυχερέ), όλα αυτά κι άλλα τόσα τα λέει ο κόσμος αγάπη. Ακόμα και την γεύση !!! Ποιό παιδί δεν αγαπάει τα παγωτά ;;
    Εδώ όμως λεξιλογούμε, δεν πάει να βάζουμε μια τέτοια λέξη στην θέση του έρωτα

  59. sarant said

    57: Νάσαι καλά Ορεσίβιε, με τις πολύτιμες πληροφορίες σου!

  60. Λ said

    Καλησπέρα!
    47. Ευχαριστώ, θα προσπαθήσω ξανά να μεταφέρω το κείμενο στο κιντολούι μου.

    46. Νικοκύρη, δεν το πιστεύω ότι δεν έχετε κντλ. Τι κάνετε σε χώρους αναμονής ή στα αεροδρόμια εσείς, που ταξιδεύετε τόσο πολύ; Δεν είναι ωραίο να μπορείς να έχεις μαζί σου τόμους ολόκληρους και να διαλέγεις ότι θέλεις ανάλογα με τη διάθεση; Ακόμα και στην παραλία, προχθές διαβάζαμε στο κίντλ Ηρόδοτο και σχολιάζαμε. Είπα εγώ αυτά που είχα μάθει εδώ, για τη Σαπφώ, που δεν χώνευε τη νύφη της, τη Ροδώπη, και βρήκαμε το σχετικό απόσπασμα του Ηρόδοτου, την ώρα της ηλιοθεραπείας.

    17,18 και 36 Για την νευρασθένεια, πρέπει να ομολογήσω ότι με εκνευρίζει σαν λέξη, επειδή, ακριβώς, είναι τόσο ευρεία και τα χωράει όλα, αλλά δεν βοηθά τον ασθενή με αυτό τον τρόπο. Σήμερα, ξέροντας ότι η γνώση στον τομέα των ψυχικών νοσημάτων έχει προχωρήσει πολύ και αν κάποιος έχει πρόσβαση σε καλή θεραπευτική αγωγή μπορεί να αποθεραπευτεί πλήρως, είναι ανείπωτα οδυνηρό να σκεφτεί κανείς τι υπέφεραν οι ασθενείς παλαιότερα. Έχω δει θαλάμους ασθενών στο «παλιό τρελλάδικο» απέναντι από το ξενοδοχείο Χίλτον στη Λευκωσία, το οποίο στη συνέχεια έγινε στρατόπεδο (τώρα έχει ισοπεδωθεί. Πρόκειται για το περίφημο φιλέτο που προσφέρθηκε στο Κατάρ για «ανάπτυξη» αλλά η πράξη δεν τελεσφόρησε). Οι τοίχοι, μέχρι 1.80μ ύψος ήταν καλυμμένοι με μωσαϊκό, όπως το λέμε στην Κύπρο, agglomerated stone, λέει ο γκούγκλης (http://www.marmaronet.com/el/component/encyclopaedia/?task=item&id=32 ). Παράθυρα δεν υπήρχαν, μόνο φεγγίτες και η πόρτα είχε ένα μικρό παραθυράκι, όπως στις φυλακές.
    Μετά είναι όλα τα ερωτήματα για τους ιδανικούς και μη αυτόχειρες, όπως οι Λασκαρίδης, Καρυωτάκης, Κλάιστ, Λαπαθιώτης και τόσοι άλλοι, επώνυμοι και μη.
    http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=9873
    http://www.enotes.com/topics/death-empedocles

  61. Λ said

    Ήταν άγαρμπο να παραθέσω εδώ το ποίημα του Καρυωτάκη και απολογούμαι.

  62. Γς said

    57:
    Ούτε αυτή την φορά όμως μας είπες τι ετοίμαζες να δημοσιεύσεις και σε γλύτωσε ο μακαρίτης Κώστας Σταματίου των Νέων 😉

  63. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Στο φονικό μοιραίο βόλι,σελίδα 349,ο Νάσος Χρηστίδης μιλάει για την άσκημη αρρώστεια που κυρίευε πότε πότε το νεαρό διανοούμενο και διηγείται ένα τέτοιο επεισόδιο.
    61.Λ.γιατί άγαρμπο; είναι πάντα ωραίο,μες την υπαρξιακή ειρωνία του το ποίημα του Καρυωτάκη.
    Αυτοί σκοτώθηκαν νωρίς μα να πως ζουν τόσο λαμπροί και τόσο νέοι ανάμεσα στις γενιές που τους ανακαλύπτουν και τους αγαπούν απ΄αρχής και κάνουν νέες νεότητες στις ψυχές που φλογίζουν τα γραπτά τους.Μας συγκίνησε όλους ο Θ.Λ σαν να ήταν χθεσινός νεκρός.

  64. sarant said

    60: Είχα ένα άλλο ρίντερ, που το χρησιμοποιούσα αλλά έσπασε. Το αντικατέστησα, αλλά περιέργως δεν το χρησιμοποιώ.

  65. Γς said

    Ικαρία, MIT, Wi-Fi και …κατσίκες. Πάρτε να΄χετε !

    http://www.sport-fm.gr/article/to-mit-stin-ikaria/772648

  66. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    58 – Σου εξήγησα κάτι αλλα μονίμως το προσπερνάς. Ο έρωτας είναι ένα δυνατό εφήμερο συναίσθημα, είναι το τέχνασμα της φύσης για να φέρει δύο άγνωστους ανθρώπους κοντά, με σκοπο να τεκνοποιήσουν για την διαιώνιση του είδους, η αγάπη είναι βαθύ αίσθημα, που προέρχεται απο το δούναι και λαβείν δύο ανθρώπων, κυρίως σεξουαλικό αν είναι ζευγάρι, το ένα δεν συνάδει οπωσδήποτε το άλλο. Μία μεγάλη αγάπη μπορεί να δημιουργηθεί χωρίς να έχει προηγηθεί ο έρωτας, απο την άλλη, ένας μεγάλος έρωτας, δέν είναι απαραίτητο να καταλήξει σε μεγάλη αγάπη, συνήθως είναι ένα μεγάλο πυροτέχνημα. Η μεγάλη τύχη (που έχω εγώ) αλλα και τέχνη μέσα απο αμοιβαία προσπάθεια, είναι ο έρωτας να μετουσιωθεί με τον καιρό σε βαθειά αγάπη, τότε οι άνθρωποι βιώνουν την διαρκή ευτυχία. Αυτά που λές εσύ στο είπα και πρίν, είναι ευχαρίστηση, καμία σχέση με την αγάπη, ασχέτως πώς την ονομάζουν. Τα παιδιά αγαπούν τα παγωτά, αλλα τα παγωτά δέν αγαπούν τα παιδιά, εσύ αγαπάς τον ΠΑΟΚ, αλλα ο ΠΑΟΚ δεν σε αγαπάει, τα λεφτά σου θέλει, όπως και ο παγωτατζής απο τα παιδιά, χωρίς λεφτά ο ΠΑΟΚ θα σου κλείσει την πόρτα, και τα παιδιά, θα βλέπουν τα παγωτά και θα τους τρέχουν τα σάλια. Μόνο δούναι, και μόνο λαβείν, δεν είναι αγάπη, ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΕΙΜΜΑ. Και μιά και μιλάμε για παιδιά, κανένας γονιός δεν αγαπάει το νεογέννητο παιδί του, ειδικά το πρώτο, ενδιαφέρεται, τρέχει, αγωνιά, προσπαθεί, αλλα ΔΕΝ ΤΟ ΑΓΑΠΑΕΙ, η αγάπη έρχεται μετά τους δύο μήνες, όταν το μωρό αν είναι ευχαριστημένο απο αυτά που έχει πάρει, ανταποδίδει με συναισθήματα, όπως χειρονομίες, κραυγές, και γέλια ευχαρίστησης, αν συνεχιστεί αυτή η σχέση, δημιουργείται μία όμορφη και χαρούμενη οικογένεια, αν όχι…..! Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, οτι, όσοι εξιδανικεύουν τον έρωτα, δεν τον έχουν βιώσει, και οτι στην ζωή, βρίσκει κανείς αυτό που ψάχνει. Για να αγαπήσει κάποιος-α πρέπει απαραιτήτως να αγαπάει τον εαυτό του-της, όσο αγαπάμε τον εαυτό μας, τόσο ακριβώς μπορούμε να αγαπήσουμε και τους άλλους, προσωπικά τον αγαπάω απεριόριστα.

  67. Ορεσίβιος said

    62. Γς ετοίμαζα άρθρο για το περιοδικό «Πολιτιστική» του Αντώνη Στεμνή, σχετικά με τις ομοιότητες στην ποίηση της Σαπφώς και της Βιλιτώς, όπου όμως τα υποτιθέμενα ποιήματα της Βιλιτώς τα είχε γράψει ο ίδιος ο Πιέρ Λουί!!!
    Τότε δεν υπήρχε διαδύκτιο, οπότε θα είχα εντοπίσει την απάτη. Δες σε τι περίπτωση είχα πέσει:
    http://en.wikipedia.org/wiki/The_Songs_of_Bilitis

  68. sarant said

    67: Α, αυτό δεν το ήξερα!

  69. Gpoint said

    Θα παρατηρήσω πως μετά τον Χριστό και άλλοι ήρθαν να κηρύξουν την αγάπη στον κόσμο ( και η ΑΑΑ (*) περίπου τα ίδια έλεγε)

    Η αγάπη είναι σαν την πιστότητα ενός σκύλου όπως την περιγράφει ο σκυλογνώστης Χάσεκ στον ανυπέρβλητο καλό στρατιώτη του… αρκεί να μάθεις αν προτιμά μοσχαρίσιες κοτολέττες ή χοιρινές.
    Ο έρωτας άμα σε πιάσει στα δίχτυα του, δεν σε βαστάνε ούτε με αλυσίδες. Θυμάμαι που μου τόλεγε η μακαρίτισσα η μάνα μου και δεν την πίστευα μέχρι να μου συμβεί.
    Πολλοί φοβούνται να αφεθούν και να τον γνωρίσουν, έρωτας χωρίς ελευθερία δεν γίνεται και η ελευθερία φοβίζει τον κόσμο. Είναι πιο εύκολο να τον πνίξεις εν τη γενέσει του και μετά να λες πως δεν υπάρχει.( και τι θα πει η κοινωνία, ο διευθυντής μου η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, άστο καλύτερα, γιατί να τον ζήσω αφού μπορώ να τον ονειρευτώ ; Εξ άλλου ο άλλος δεν πληγώνεται, ο έρωτας είναι ΑΜΟΙΒΑΙΟΣ.
    Αμα όμως αφήσεις την σπίθα, η πυρκαϊά αναπτύσσεται σε χρόνο μηδέν.

    Παίζει κι ο λαϊκός στίχος » ο΄τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πόνο» οπότε…με σεξ και αγάπη κυλάει η ζωή, δεν χρειάζεται ο έρωτας.

    (*) Αγία Αθανασία Αιγάλεω

  70. Ορεσίβιος said

    68. Νίκο, το είχα πει στον Αντώνη, μαζί δεν έτυχε να το συζητήσουμε τότε. Γλίτωσα τελικά το προσωπικό ρεζιλίκι. Αλλά το χειρότερο θα ήταν να διέσυρα και το περιοδικό!!! .

  71. sarant said

    (Αν το πρόσεχε κανείς. Στο τρίτο τεύχος, αν θυμάμαι, είχε γίνει μπέρδεμα στις μεταφράσεις και έβαλαν τον Τουχόλσκι σε ένα αφιέρωμα για Ούγγρους συγγραφείς. Και κανείς δεν το πρόσεξε).

  72. Ορεσίβιος said

    71. Δεν το πρόσεξε λες; Μπορεί να να είπαν αριστερός ήταν κι ο Τουχόλσκι, οι ναζί κάψανε τα βιβλία του, τι σημασία έχει αν ήταν Ούγγρος, Γερμανός ή ό,τι άλλο!

  73. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    69 – Δεν διαφωνούμε σε γενικές γραμμές για τον έρωτα, τα ίδια λέω κι εγώ, με την διαφορά οτι δεν είναι πάντα αμοιβαίος, και όταν δεν είναι, δεν σημαίνει οτι είναι καψούρα, αυτή η αρρωστημένη κατάσταση υπάρχει και στον αμοιβαίο έρωτα, και έχει να κάνει με την αυτοεκτίμηση του ατόμου, όσο πιο χαμηλή, τόση περισσότερη καψούρα. Για την αγάπη, έχουμε πολύ διαφορετική ερμηνεία, το να λές σε έναν άθρησκο σαν κι μένα, για χριστούς και αγίες αθανασίες, που μιλάνε για αγάπη, είναι το λιγότερο αστείο, ξαναδιάβασε τι λεω, ΔΩΡΕΑΝ ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.!!!
    Με αρκετό σέξ και αγάπη, μιά χαρά κυλάει η ζωή μας με την γυναίκα μου, μιά και είμαστε τρελαμένοι και συμπεριφερόμαστε ακόμα έτσι μεταξύ μας, θα μπορούσα να σου πώ, οτι είμαστε ερωτευμένοι, αλλα επειδή είχαμε ερωτευτεί όταν γνωριστήκαμε, γνωρίζουμε και οι δύο οτι δεν είναι το ίδιο συναίσθημα, είναι κάτι πιό βαθύ και διαφορετικά όμορφο, σαν το καλό κρασί που παλιώνει σε καλές συνθήκες, όταν είναι φρέσκο είναι πολύ καλό, όταν παλιώνει δέν είναι καλύτρεο όπως λένε, αλλα διαφορετικά καλό, εμείς το λέμε αγάπη, εσύ πέστο όπως θέλεις.

    Υ.Γ – Αυτο το υπέροχο μουσικό έργο, γράφτηκε απο κάποιον ερωτευμένο, που ο έρωτάς του δεν βρήκε ανταπόκριση, δέν ήταν ΑΜΟΙΒΑΙΟΣ.

  74. Σπύρος Ν. Παππάς said

    Θερμά συγχαρητήρια για την συγκινητική αυτή εργασία!

    Αξίζει να σημειωθεί ότι υπήρχε ένα γενικότερο σκοτεινό κλίμα στην Βουλγαρία μετά την αυτοκτονία (έπειτα από δύο απόπειρες), του μέγιστου συμβολιστή ποιητή Π. Γιάβοροφ (Пейо Яворов, 1878-1914) συγκλονίζοντας τον κόσμο των βουλγαρικών γραμμάτων.Το τραγικό αυτό γεγονός, επέδρασε στην ψυχοσύνθεση πολλών νέων της εποχής διαμορφώνοντας ένα κλίμα «ιδανικής» μελαγχολίας (για να μην το πούμε πεισιθανάτιο). Ο Λασκαρίδης, με δεδομένη την καλή γνώση της βουλγαρικής λογοτεχνίας, είναι πιθανό να πήρε κάτι από αυτό
    το κλίμα (σημειωτέον ότι με τον Γιάβοροφ, είχε κοινά, σκληρά βιώματα, από τη συμμετοχή στον πόλεμο).
    Υπ’ όψιν, επίσης, ότι ο Γιάβοροφ υπηρέτησε για ένα διάστημα και ως υπάλληλος στο τηλεγραφείο-ταχυδρομείο της Αγχιάλου, και η μνήμη του έμεινε έντονη στην περιοχή. Υπάρχει μάλιστα και ένα συγκεκριμένο παραθαλάσσιο σημείο που ονομάζεται «Яворови скали» (δηλ. «Τα βράχια του Γιάβοροφ» – πλέον βρίσκεται εκεί το άγαλμά του), στο οποίο πήγαινε συχνά ο ποιητής και ρέμβαζε.

    [ Για την τραγική ιστορία του Π. Γιάβοροφ, βλ. και εδώ:
    http://bnr.bg/el/post/100287228/136-ronia-apo-ti-gennisi-tou-megalou-voulgarou-poiiti-pegio-giavoro ]

    Πάντως, στο σημερινό Πομόριε, υπάρχει ακόμα ως οικογενειακό επώνυμο το παρεμφερές «Λάσκαροφ» ή «Λασκάροφ», εκβουλγαρισμένη
    εκδοχή του ελληνικού «Λάσκαρης» (όπερ και το πιθανότερο) ή και -γιατί όχι;- του «Λασκαρίδης» (αν και λιγότερο πιθανό, αν δεχτούμε ως κοντινότερη ενδεχόμενη μετατροπή, σε «Λασκαρίντοφ» που όμως δεν εντοπίζεται στα ελληνογενή επώνυμα του Πομόριε).

  75. Μαρία said

    74
    Πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση, ευχαριστούμε.
    Παρά τις κακές παρέες του 🙂 δεν τον διεκδικούν οι ακατονόμαστοι γείτονες. Το κάνουν όμως για τον Μιχαήλ Τσέκοφ.
    http://mk.wikipedia.org/wiki/%D0%9C%D0%B8%D1%85%D0%B0%D0%B8%D0%BB_%D0%A7%D0%B5%D0%BA%D0%BE%D0%B2

    Εκτενέστερο βιογραφικό.
    http://fr.wikipedia.org/wiki/Peyo_Yavorov

  76. Gpoint said

    # 73

    Αγαπητέ Λάμπρο, το υπέροχο αυτό κομμάτι ωφείλει την υπαρξή του όχι στον έρωτα αλλά στην μελαγχολία γιατί δεν γεννήθηκε ένας έρωτας. Και φυσικά ο έρωτας δεν μπορεί να αποδοθεί με ένα όργανο αλλά με αντρική και γυναικεία φωνή
    Ο έρωτας έχει μελοποιηθεί τέλεια από τον Βέρντι στο un ballo in maschera στην απαίτηση του sol’ un detto και την διαπίστωση m’ami

    Είναι στο 4.00 του βίντεο αλλά δεσ’ το ολόκληρο γιατί είναι θέμα στις εξετάσεις του Αγιου Πέτρου, άμα δεν το έχεις ακούσει δεν περνάς τις πύλες του παραδείσου.

    το βασίλειό μου, όλο, τον κόσμο για μια λέξη

  77. Γς said

    74:

    Βάλε ότι κι η πρώτη του γυναίκα πέθανε από φυματίωση κι ότι κι η δεύτερη αυτοκτόνησε με πιστόλι.
    Και θυμήθηκα το ΕΜΕΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) που τόσο πολύ είναι συνδεδεμένο με τη ζωή του και το έργο του.
    ΕΜΕΟ δημιούργημα του Πανσλαβισμού, που καλλιεργούσε την εποχή εκείνη η Ρωσική Αυτοκρατορία.
    Ρωσσόφιλος κι ο άλλος μεγάλος (ο εθνικός ποιητής και θεμελιωτής της σύγχρονης βουλγαρικής λογοτεχνίας)

    Και το πανέμορφο θέατρο που έχει το όνομά του στη Σόφια.

  78. sarant said

    74: Ευχαριστώ πολύ. Προς στιγμή είχα σκεφτεί να πάω στη Βουλγαρία να ψάξω. Δυστυχώς είναι πολύ κοινό το επώνυμο και δεν βοηθάει. Στη Νέα Αγχίαλο υπάρχουν Λασκαρίδηδες (μίλησα με έναν) αλλά είναι από τη Μεσημβρία -άλλωστε η οικογένεια του ΘΛ δεν έφυγε με την καταστροφή το 1906.Υπάρχει και στη Σωζόπολη η γκαλερί Λασκαρίντι, που είναι το αρχοντικό του ιχθυέμπορου Λασκαρίδη, και τώρα ανήκει μια ελληνομαθή κυρία (ή και ελληνικής καταγωγής) που επίσης μιλήσαμε μαζί της.

  79. Earion said

    Στο «Φονικό μοιραίο βόλι», στις σελίδες 217-218 διαβάζω τα εξής αναπάντεχα για την εφημερίδα Χρονικά, στην οποία δούλεψε ο Λασκαρίδης μετά τον Ριζοσπάστη:

    Μόνιμες στήλες είχαν αρκετές τα Χρονικά, ανάμεσα στις οποίες: «Απογευματιναί ομιλίαι» (υπέγραφε ο Χρονικός), «Λοιπόν που λέτε» (υπέγραφαν οι Μπίλμπο και Μπραν), «Χωρίς συνέχειαν» (Ψ.). Αργότερα προστέθηκαν στους αρθρογράφους ο Γκρέκο (Γ. Τσιμπιδάρος), ο Χούλιγκαν και ο Σ. Πασαγιάννης.

    Αδύνατον να το πιστέψω: Χούλιγκαν το 1921; !! Μπίλμπο το 1921 ;;; !!!

  80. sarant said

    Ίσως να ήταν «Χουλιγκάν» τώρα που το σκέφτομαι, φερμένο μέσω γαλλικών -βέβαια η υπογραφή ήταν γραμμένη με κεφαλαία. Τη λέξη την έχουν κι οι Ρώσοι.

    Ο Μπίλμπο πάλι, από πού το πήρε ο Τόλκιεν;

  81. Γς said

    >Χούλιγκαν το 1921;

    Πριν 93 χρόνια.

    Ντάξει δεν είναι και τόσο παλιά.

    37 μόλις χρόνια μετά ο 14χρονος Γς πρόλαβε τον νόμο 4000 για τους «τεντιμπόηδες».

  82. Εντυπωσιακό –αλλά ο Μπίλμπο, νομίζω, δεν μπορεί παρά να είναι (απίστευτη) σύμπτωση.

  83. Earion said

    Εντάξει για τον χούλιγκαν ή χουλιγκάν, και κατάγραψέ τον στο γλωσσικό ληξιαρχείο. Τώρα που έχει εξελληνιστεί (ο χουλιγκάνος, έχει και θηλυκό,η χουλιγκάνα) ίσως είναι αφορμή και για άρθρο.

    Για το όνομα Μπίλμπο δεν ξέρω τι να πω. Βρίσκω έναν Αμερικανό γερουσιαστή, τον Θήοντορ Γκίλμορ Μπίλμπο (1877-1947), από τον Μισσισσιππή, λαϊκιστή και ρατσιστή, με πολιτική παρουσία από τις αρχές του εικοστού αιώνα, και μια οικογένεια Μπίλμπο στη Βιτρζίνια από το 1800. Απίθανο να χρησίμευσαν για έμπνευση σε κάποιον στην Ελλάδα του 1921.

  84. sarant said

    83: Μήπως το πήρε ο Τόλκιεν από τίποτα μύθους ουαλικούς ή ξερωγώ;

  85. Μαρία said

    Κρίνοντας απ’ το Μπραν, ψευδώνυμο του Στάμου Μπράνια, για σύμπτωση θα πρόκειται.

  86. skol said

    Ο Μπίλμπο από το σπαθί δεν το πήρε το όνομα;
    (που έχει σχέση μάλλον με το Μπιλμπάο ή Μπίλμπο στα βασκικά)

  87. sarant said

    86: Θα μπορούσε λοιπόν και το ψευδώνυμο του δημοσιογράφου να προέρχεται από τα βάσκικα σπαθιά.

  88. Μαρία said

    86
    Η ιταλική εκδοχή είναι πληρέστερη. Το αναφέρει λέει κι ο Σέξπιρ στις εύθυμες κυράδες.., πιθανή πηγή του Τόκλιεν.

    στ. 149
    http://www.shakespeareswords.com/The-Merry-Wives-of-Windsor

    Αλλά το ψευδώνυμο μπορεί να είναι και κανένας Μπίλης Μπο-κάτι 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: