Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Από την Ακτή στην Κόστα

Posted by sarant στο 26 Ιουνίου, 2014


Θα μπορούσα επίσης να βάλω τίτλο «Από τη μιαν ακτή στην άλλη», διότι, παρόλο που δεν θέλει και πολλή φιλοσοφία, δεν έχω δει να επισημαίνει άλλος τη σύμπτωση, ότι προχτές νικήσαμε και αποκλείσαμε(*) την εθνική ομάδα μιας χώρας που έχει στην ονομασία της τη λέξη «ακτή» και στον επόμενο αγώνα, την Κυριακή, θα παίξουμε με την Κόστα Ρίκα, που κι αυτή, αν το ετυμολογήσουμε, «ακτή» ονομάζεται, Κόστα Ρίκα θα πει «πλούσια ακτή» και ονομάστηκε έτσι πιθανώς κι από τον ιδιο τον Κολόμβο, επειδή οι ιθαγενείς που συνάντησαν οι πρώτοι θαλασσοπόροι είχαν πολλά χρυσά κοσμήματα πάνω τους. Στα ισπανικά, η ομοιότητα βγάζει μάτι: Costa de Marfil η μία, Costa Rica η άλλη. Υπάρχει και μια τρίτη «ακτή» στις 32 ομάδες του Μουντιάλ, η Γκάνα, που μέχρι να αποκτήσει την ανεξαρτησία της ονομαζόταν «Χρυσή Ακτή», αλλά είναι μικρές οι πιθανότητες να τη συναντήσουμε γιατί μάλλον δεν θα περάσει από τους ομίλους, παρόλο που έβγαλε μάτια στο ματς με τη Γερμανία.

Αν πιστεύετε στα σημάδια, ασφαλώς τέτοια σύμπτωση είναι σημαδιακή, πολύ περισσότερο που για να έρθει έτσι το ζευγάρωμα της Κυριακής χρειάστηκε να γίνουν πολλά απίθανα πράγματα -όχι μόνο να προκριθεί η εθνική μας, γεγονός που, σε τελική ανάλυση, δεν ήταν και τόσο απίθανο (μάλιστα, κρίνοντας με τις διεθνείς κατατάξεις, που μπορεί να μην αξίζουν και πολλά αλλά άλλες δεν έχουμε, το να μην προκριθεί θα ήταν έκπληξη’ απλώς, μας σάστισε όλους η κακή εμφάνιση στο πρώτο ματς). Στον άλλον όμως όμιλο, της Κοσταρίκας, ήρθαν τα πάνω κάτω, κι αντί την πρώτη θέση να την πάρει η Ιταλία, η Ουρουγουάη, ή η Αγγλία, τρεις παγκόσμιες πρωταθλήτριες παρακαλώ, η ομάδα της μικρής κεντροαμερικάνικης χώρας έβαλε τα γυαλιά και στις τρεις τιτλούχες. Πράγμα που σημαίνει, βέβαια, ότι δεν «τους έχουμε χαλαρά». Οι κοσταρικάνoι (Λος Τίκος το παρατσούκλι τους) έδειξαν στοιχεία πολύ καλής ομάδας, ασφαλώς είναι εκείνοι το φαβορί. Κι αν εμείς λέμε «ευτυχώς που αποφύγαμε τους Ιταλούς», εκείνοι θα χαίρονται που αποφύγανε τους Ιβοριανούς ή τους Κολομβιανούς.

Αλλά κάποιες πιθανότητες τις έχουμε -και βέβαια, παρά την αναμενόμενη αλλά πάντοτε ενοχλητική εκμετάλλευση της πρόκρισης από τα κανάλια και από την πολιτική ηγεσία της χώρας, νομίζω πως οι περισσότεροι χαρήκαμε την προχτεσινή νίκη και αδημονούμε να τη δούμε να δευτερώνει την Κυριακή, έστω κι αν είναι στα πέναλτι αφού ο κανονικός αγώνας λήξει ισόπαλος σε συνθήκες Ρούπελ, έστω κι αν μετά θα πρέπει (καθότι τελειώνει ο Ιούνιος….) να πληκτρολογήσουμε με τρεμάμενα δάχτυλα τη διεύθυνση του gsis.gr για να συμπληρώσουμε τη δήλωση και να μας έρθει το μπουγιουρντί.

Ωστόσο, επειδή εδώ λεξιλογούμε, πρέπει να πούμε δυο λόγια για την Κόστα, το ισπανικό αντίστοιχο της ακτής, που άλλωστε είναι μια λέξη που την έχουμε και στη γλώσσα μας, έστω και σπάνια.

Costa είναι η ακτή στα ισπανικά αλλά και στα ιταλικά, όπως και στα πορτογαλικά, λέξεις που όλες ανάγονται στο λατινικό costa, που σήμαινε αρχικά την πλευρά και αργότερα πήρε και άλλες σημασίες. Από τα ιταλικά, η λέξη περνάει στα ελληνικά,όπου «κόστα» είναι η ακτή, λέξη που τη βρίσκουμε σε παλιότερα κείμενα, ναυτικά και άλλα, αλλά που σπάνια ακούγεται ως κοινό ουσιαστικό στις μέρες μας, και απορώ που τη λεξικογραφεί ο Μπαμπινιώτης δίνοντας μάλιστα και τις παραδειγματικές φράσεις «φιλική κόστα / απότομη κόστα».

Φυσικά, έχουμε το τοπωνύμιο Κόστα, που το βρίσκουμε στην Αργολίδα, απέναντι από τις Σπέτσες (πάω στοίχημα πως θα υπάρχει και αλλού, αλλά τώρα δεν μου έρχεται στο νου). Αυτή την Κόστα και τα καραβάκια της που έχουν ονόματα, την τραγούδησε ο Μιχάλης Βιολάρης, σε ένα παλιό πανέμορφο τραγούδι (σε στίχους Κ. Γεωργουσόπουλου, μάλιστα):

Επειτα, υπάρχουν και οι νεότερες ονομασίες σε τουριστικά συγκροτήματα, σαν το Κόστα Ναβαρίνο -κι αν περάσει το μνημονιακό νομοσχέδιο για την ιδιωτικοποίηση του αιγιαλού, τίποτα δεν εμποδίζει να μετατραπούν όλες οι καλές παραλίες σε μια αλυσίδα από αλλεπάλληλες «Κόστες» απρόσιτες για τους ντόπιους.

Η κόστα πάντως, σαν λέξη, δεν έχει καμιά σχέση με το κόστος, ούτε και με τον Κώστα (που, όπως έχουμε γράψει, έχει την ίδια ρίζα). Ωστόσο, υπάρχουν στα ελληνικά δυο άλλες λέξεις που είναι ξαδερφάκια της κόστας, αν και δεν τους πολυφαίνεται διότι ήρθαν στη γλώσσα μας μέσω γαλλικών, όπου το /s/ έχει χαθεί, και η αντίστοιχη λέξη είναι côte (η σιρκονφλέξ δείχνει ότι εκεί υπήρχε ένα s), που την ξέρουμε όχι μόνο από την Κοτ ντ΄Ιβουάρ αλλά και από την Κοτ ντ’ Αζούρ, την Κυανή Ακτή.

Η πρώτη από τις δύο λέξεις είναι η κοτολέτα, που δεν προέρχεται από την κότα όπως νόμιζα όταν ήμουν μικρός, αλλά από το ιταλικό cotoletta, δάνειο από το γαλλικό côtelette, υποκοριστικό τού côte, που είναι η πλευρά, το παΐδι -άρα κοτολέτα το παϊδάκι κατά λέξη.

Η δεύτερη έχει αλλάξει λίγο περισσότερο, είναι το κοτλέ, το ύφασμα με τις πτυχώσεις, από το γαλλικό côtelé, που ανάγεται στην côte, με τη σημασία της ραφής (το αντίστοιχο ύφασμα στα αγγλικά λέγεται ribbed, ίδια εικόνα δηλαδή).

Να ξαναγυρίσουμε στην Κόστα Ρίκα, που δεν είναι μεγάλη χώρα σε έκταση (51.000 τ.χμ., περίπου όσο Θράκη-Μακεδονία-Ήπειρος) ούτε σε πληθυσμό (4.6 εκατ.) αλλά ξεχωρίζει μια και είναι από τις πιο αναπτυγμένες χώρες της περιοχής, και αποκαλείται Ελβετία της Κεντρικής Αμερικής. Αυτό δεν μας εντυπωσιάζει βέβαια, διότι κι εμείς είχαμε πιστέψει ότι θα γίνουμε Δανία του Νότου (τελικά γίναμε Δανεία), πιο εντυπωσιακό είναι όμως ότι απο το 1949 η Κόστα Ρίκα δεν έχει στρατό, ενώ επίσης το 25% της έκτασής της είναι προστατευόμενες περιοχές.

Σε αντίθεση με την Ακτή Ελεφαντοστού, το όνομα της Κόστα Ρίκας διατηρείται έτσι σε όλες τις γλώσσες, χωρίς δηλαδή να μεταφράζεται (σε «πλούσια ακτή» και τα αντίστοιχά του). Στα ελληνικά, οι περισσότεροι το αφήνουν άκλιτο, αλλά μπορούμε και να το κλίνουμε και το αποτόλμησα πιο πάνω, να συνηθίζει το μάτι. Αν γράψουμε το όνομα της χώρας μονολεκτικά («της Κοσταρίκας») είναι πιο εύκολο -άλλωστε κι οι κάτοικοί της μονολεκτικά εκφέρονται, Κοσταρικανoί.

Τους οποίους Κοσταρικανούς θα συναντήσουμε την Κυριακή -λέτε να στεφθεί με επιτυχία το ακτοπλοϊκό ταξίδι μας από την Ακτή στην Κόστα;

(*) Πληθυντικός του φιλάθλου. Νικήσα»με» λέμε, αλλά στην πραγματικότητα νίκησαν οι εικοστρείς διεθνείς και ο προπονητής. Όπως έλεγε κι ο άλλος «μαζί τα φάγαμε» ενώ τα είχε φάει εκείνος και η παρέα του.

 

Advertisements

146 Σχόλια to “Από την Ακτή στην Κόστα”

  1. Νέο Kid Στο Block said

    Για τους Κοσταρικανούς (και για σχεδόν όλους τους νοτιαμερικάνους) η χώρα τους είναι Κόταρίκα. To τρώνε το «σ», όπως τα γαλλιά στο «κοτ»

  2. Α, πολύ ωραίο θέμα (δεν το διάβασα ακόμα)! Έχει και ειδικό ενδιαφέρον!

  3. Γς said

    Καλημέρα
    Εχουμε και το Κώστος της Πάρου.

    >côtelette, υποκοριστικό τού côte
    Η κοκότα, με σιρκονφλέξ δεν γράφεται;
    cocôte 😉

  4. Dhmhtrhs said

    Η πλάκα είναι ότι οι Ιταλοί, εκτός από την cotoletta για την κοτολέττα έχουν και τη λέξη costoletta για το παϊδάκι.

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Σωστά. Θυμάμαι τον Φιντέλ να λέει «χετάμος σοσιαλίτας».

    3: Δεν το ξέρω το Κώστος.
    Νομίζω γράφεται cocotte, τουλάχιστον η χύτρα.

  6. Γς said

    4:
    Μα κι στους Γάλλους cocotte [η πιο ελαφριά έκφραση για την πόρνη] είναι και κατσαρόλα

  7. μήτσκος said

    Απίστευτο: Το in.gr έχει ενσωματώσει ήδη την ισοπαλία ΗΠΑ-Γερμανία στα αποτελέσματά του.
    http://reviews.in.gr/sports/Mundial2014/article/?aid=1231329940
    (κάτω δεξιά, στον όμιλο ζ)

  8. ads74 said

    Καλημέρα, πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση! Ήθελα μόνο να επισημάνω πως, αν δεν κάνω λάθος, το κοτλέ ύφασμα στα αγγλικά ονομάζεται corduroy.

  9. Γς said

    5:
    Πλάκα έκανα [μαζί γράφαμε].
    Και η κôτα [poule, poulette];

  10. Γς said

    5:
    Ο Κώστος Πάρου.

  11. sarant said

    7: Εγώ βλέπω ότι έχει ενσωματώσει νίκη της Γερμανίας.

    8: Καλά λέτε, υπάρχει και το ribbed ομως

    10: Μερσί.

  12. gbaloglou said

    «το κουβαδάκι μας και σ’ άλλη παραλία»

  13. p.a. said

    Αν σκεφτούμε ,ειδικά σύμφωνα με ορισμένες αθλητικές και ραδιοφω-φο-νικές εκπομπές ,ότι .«.μαζί τους προπονήσαμε…«αφού ο Έλλην έξω από τον..-ποδοσφαιρικό-και όχι μόνο χορό,πολλά τραγούδια ,συστήματα,αλλαγές ,τακτικές ..ξέρει..τότε μαζί ..νικήσαμε:-)

    Σαν το τάβλι στον καφενέ όπου δύο παίζουν και άλλοι δέκα γύρω υποδεικνύουν..:-)

  14. Πάνος Μπαλτάς said

    Καλημέρα! Πώς λέμε στα ελληνικά τον κάτοικο της Ακτής Ελεφαντοστού;

  15. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Καλημέρα.
    (*) Νομίζω ότι για την εθνική, που κάτι θα πληρώνουμε όλοι οι φορολογούμενοι ακόμη κι αν δεν θέλουμε, δικαιούμαστε να λέμε νικήσαμε/χάσαμε σε πρώτο πληθυντικό. Τα καημένα τα αρρωστάκια (sic) με τις ομάδες, που το λένε συνέχεια, σαν να έχουν λόγο στο ιδιοκτησιακό; 🙂 Το χειρότερο είναι όταν ο μέγας ποδοσφαιρικός αναλυτής-οπαδός φτάνει στο σημείο να χρησιμοποιεί πρώτο ενικό, π.χ. «πήρα Νεϊμάρ στο λιμάνι και σας έσκισα!». 😀

  16. Τίτος Εξώς Χριστοδούλου said

    Ώστε, Λος Ρίκος είναι οι πλούσοι. Έχουμε δύο Ρίκους στην Βουλή μας, δικηγόροι κι οι δύο, ο ένας μάλιστα τσουρουφλουσμένος από τους ίδιους του πολιτικούς μέντορές του με το επί χρηματισμώ… «έφαεν ‘πο ούλλους’.

  17. Γς said

    13:
    -Μην φωνασκείτε. Μην επηρεάζετε τους παίκτες!

    Μας Φώναζε ο καφετζής τότε στις πρώτες ποδοσφαιρικές παρουσιάσεις της τηλοψίας

  18. Alexis said

    #7, 11 : Ρε μπας κι έγινε το παιχνίδι και δεν το ξέρουμε;
    Πολύ ύποπτο, πράγματι…

  19. μήτσκος said

    @11
    Λάθος μου βέβαια, νίκη της Γερμανίας δίνει.
    Ευτυχώς δεν πρόλαβα να δώσω το στοίχημα!

  20. spiral architect said

    @16: Ποιοι είναι οι Ρίκοι βουλευτές; 🙄

  21. derwanderer said

    Για την Κόστα Ρίκα, την πανέμορφη κι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, πολιτικά και κοινωνικά αυτή χώρα, που είχα την πολύ μεγάλη ευτυχία να γνωρίσω πολύ καλά και να επισκεφτώ πολλές φορές, μεταξύ 1996 και 2006: 1. Ας μού επιτραπεί, πρώτα, να διορθώσω το Νέο Kid Στο Block, #1, όχι, οι Κοσταρικανοί («κοσταρισένσοι», «costarricenses», αυτοαποκαλούνται) ΔΕΝ κόβουν το «s» του Costa το προφέρουν κανονικότατα και ηχηρότατα. Ενδεχομένως να το κόβουν οι Κουβανοί, οι αργεντίνοι ή ορισμένοι Μεξικανοί, η προφορά των οποίων είναι πιο απαλή και κόβει (ορισμένα) σύμφωνα. «Κόταρίκα» δεν άκουσα ποτέ, κανένα «τίκο» να προφέρει τη χώρα του, στα 7-8 ταξίδια μου και στον ένα περίπου χρόνο που, συνολικά, έζησα εκεί. 2. Ο Νικοκύρης αναφέρεται στο παρατσούκλι των Κοσταρικανών: «Οι Τίκος». Αυτό ΕΧΕΙ γλωσσικό ενδιαφέρον, μια που προέρχεται από μια ιδιοτυπία της ντοπιολαλιάς τους: Στα κλασικά, ιβηρικά ή λατινοαμερικάνικα, ισπανικά το diminutive (μου διαφέυγει ο επιστημονικός όρος, «υποκοριστικό»;) των ουσιαστικών και επιθέτων σχηματίζεται, τυπικά, με την προσθήκη -ito/-ita: πχ Chico/chica (μικρός-μικρή/νεαρός νεαρή) chiqu-ito/chiqu-ita (μικρούτσικος-η) ή amorc-tio (αγαπούλα). Οι Κοσταρικανοί, ανέκανεθν ελαφρά αλλά χαριτωμένα συμπλεγματικοί με το μέγεθος της χώρας τους, αλλά κα τη σημασία της στον παγκόσμιο χάρτη (το παραδέχονται κι οι ίδιοι), όχι μόνο έχουν την ακατανίκητη τάση να χρησιμοποιούν υποκοριστικά σχεδόν παντού, τάση που ο μέσος ισπανόφωνος θα απέφευγε, αλλά, συν τοις άλλοις, σχηματίζουν τα υποκοριστικά αυτά με ένα ιδιωματισμό: το -ito γίνεται -tico: Chiqu-itico/chiquitica, ή amorc-ico. Και για να πιάσουμε κι ένα ποδοσφαιρικό, μέρα που είναι, παράδειγμα, το «γκολάκι» ο μέσος Κοσταρικανός θα το έλεγε golecico ή golitico. Το πιο χαριτωμένο που έχω προσωπικά ακούσει ήταν από ένα χτίστη, με τον οποίον διαπραγματευόμουν την κατασκευή μιας μάντρας: presupuestico, «προϋπολογισμούλης», αντι του αναμενόμενου presupuesto. Ε, δεν ήθελαν και πολύ οι άσπονδοι γείτονές τους, Παναμέζοι, Νικαραγουανοί ή Γουατεμαλτέκοι, τους το κόλλησαν : Los Ticos! Στην αρχή είχε σαφώς υποτιμητικό χρώμα, «δες τους, ούτε ισπανικά δεν ξέρουν να μιλήσουν καλά». Οι κοροϊδία απευθυνόταν επίσης και στον φημολογούμενο μαλθακό και ήπιο χαρακτήρα τους και την τάση τους να αποφέυγουν τους καυγάδες, την φασαρία ή τον…πόλεμο. (Η Κόστα Ρίκα κατάργησε επίσημα, οριστικά και συνταγματικά το στρατό της το 1949 και, ως τα μέσα της δεκαετίας του 80, οι αστυνομικοί της δεν οπλοφορούσαν). Οι ίδιοι σήμερα το χρησιμοποιούν ευρύτατα κι αβίαστα και μάλλον το διασκεδάζουν. Άλλος χαρακτηριστικός γλωσσικά και ψυχολογικά ιδιωματισμός των Τίκος είναι το Pura vida! (αγνή ή ωραία ζωή) πού είτε αντικαθιστά το καλημέρα και το γειά σου είτε παίρνει τη θέση του «μια χάρα», «όλα καλά» : Καλημέρα, τι κάνεις: «Pura vida, mahe, pura vida!» (mahe, επίσης κοσταρικάνικο αργκοτικό, πιθανότατα από το παλαιοισπανικό majo, βλ.λ. στη Γουίκι π.χ.)

  22. Παύλος said

    «δεν έχω δει να επισημαίνει άλλος τη σύμπτωση»

    http://tinyurl.com/pfps894

  23. p.a. said

    Πού δίνει νίκη της Γερμανίας; Δεν το βρίσκω.

  24. ππαν said

    21: Ευχαριστούμε, πολύ ενδιαφέροντα!

  25. spiral architect said

    @21: Pura vida! (αγνή ή ωραία ζωή)

  26. Alexis said

    Πολύ ενδιαφέροντα όντως τα όσα αναφέρει το σχ. 21!
    #23: Στη βαθμολογία του ομίλου, όπου εμφανίζει Γερμανία και ΗΠΑ με 3 (!) παιχνίδια και Γκάνα, Πορτογαλία με 2.

  27. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    22: Δεν το είχα δει, ευχαριστώ.
    23: Στο λινκ του 7, εκεί που δίνει τις βαθμολογόες των ομίλων, αν σκρολάρεις και πας στον Ζ Ομιλο θα δεις ότι ΗΠΑ και Γερμανία δείχνεται να έχουν 3 παιχνίδια.

    21: Πολύ ενδιαφέροντα!

    14: Αυτό το είπαμε σε προηγούμενο άρθρο. Ιβοριανός, προτείνω εγώ (και όχι μόνο εγώ βέβαια).

  28. Gpoint said

    Γιατί μου κάνει ολίγον κρυφοκαραμανλικό το άρθρο ;

    Λέτε στο ματς με την Κόστα (Ρίκα) να βάλουμε τον Κώστα (Κατσουράνη ή Μήτρογλου) ; Ο Κωστάκης (Μανωλάς) είναι σίγουράκι αφου τα πάνε τα υποκοριστικά οι Τίκος

  29. Τα υποκοριστικά σε -ico είναι χαρακτηριστικό και των ισπανοεβραϊκών της Θεσσαλονίκης (και, υποθέτω, όλης της Ανατολικής Μεσογείου). Οι ρίζες είναι βαθιές…

  30. Spyros said

    Costoletta στα ιταλικά βέβαια και όχι cotoletta. Καλημέρα από την ορίτζιναλ Δανία

  31. sarant said

    30: Δείτε και το 4. Cotoletta είναι η κοτολέτα, costoletta το παϊδάκι.

  32. Alexis said

    Ρε παιδιά, συγγνώμη για το μακάβριο της ερώτησης αλλά ο Μιχάλης Βιολάρης δεν ζει;
    Γιατί άνοιξα στο YouTube το τραγούδι που έβαλε ο Νικοκύρης παραπάνω, και βλέπω αποκάτω σε κάποιο σχόλιο να αναφέρεται σαν «ο αξέχαστος Μιχάλης Βιολάρης».
    «αξέχαστος» δεν λέμε για κάποιον που έχει εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο;

  33. sarant said

    32: Κι εγώ το είδα κι έκανα τις ίδιες σκέψεις.

  34. ilias said

    @32 Κάποτε η Μενεγάκη χαρακτήρισε αείμνηστο κάποιον που ζούσε.

  35. Spyros said

    31. Και βέβαια έτσι είναι.. Κατάλαβα τι μπούρδα έγραψα την ώρα που πάτησα αποστολή…

  36. sarant said

    35: Καλά, δεν πειράζει 🙂

  37. Γς said

    32:
    >“ο αξέχαστος Μιχάλης Βιολάρης»

    Παραλίγο να μου μείνει κι έμενε αξέχαστη εκείνη η ημέρα που τραγουδούσε.

    http://caktos.blogspot.gr/2014/04/18-2014-1115-1969.html

  38. physicist said

    Συμβαίνει ενίοτε και το ανάποδο. Σε κηδεία φιλολόγου (και μάλιστα γερού φιλολόγου) του σχολείου μου πριν λίγα χρόνια, υπήρχαν στεφάνια με την αφιέρωση «στον αξιότιμο καθηγητή κ. ΧΥΖ».

    Θα τους έβαζε κατσάδες ο μακαρίτης.

  39. spiral architect said

    Πάντως ο γνωστός δημοσιογράφος Ιάσονας Πιπίνης αναφέρει την Κόστα Ρίκα σαν έναν επίγειο παράδεισο. Επίσης θυμάμαι ότι, σε ντοκιμαντέρ του Αυγερόπουλου για τη Γουατεμάλα γινόταν η αναπόφευκτη σύγκριση των δύο χωρών.

  40. Αριστείδης Καρατζόγλου said

    Ζει και βασιλεύει http://www.eleftheriaonline.gr/politismos/ekdiloseis/item/39534-violaris-kalamata

  41. Spiridione said

    Δεν έχω ακούσει και εγώ να λέγεται ποτέ η λέξη κόστα. Μόνο τη φράση κόστα- κόστα από ιστιοπλόους, ναυτικούς κλπ.
    Θυμάμαι από τη δεκαετία του 1980 και την κολώνια την Costa Brava με μια ωραία διαφήμιση. Costa Brava στην Ισπανία (απότομη ακτή):
    http://en.wikipedia.org/wiki/Costa_Brava
    Και βέβαια Costa del Sol.

    Υπάρχει και η Κόστα Μπόντα, που μέχρι και σήμερα νόμιζα ότι και αυτό από κάποια ακτή προέρχεται, αλλά όχι (γράφεται άλλωστε με Κ). Kosta λοιπόν χωριό στη Σουηδία που πήρε τ’ όνομά του απ’ την εταιρεία, και αυτό με τη σειρά του απ’ τα ονόματα των ιδρυτών.
    http://www.kostaboda.com/about-kosta-boda/history

  42. physicist said

    Δεν νομίζω να ξεχάστηκε τόσο γρήγορα η Κόστα Κονκόρντια, ε;

  43. sarant said

    41: Μάθαμε και πώς πήρε το όνομά της η Κόστα Μπόντα…!

  44. Φωτοτυπάκιας said

    Ωραίο άρθρο, με συνδυασμό γλώσσας και γεωγραφίας!
    Θα ισχύσει λέτε και στον αγώνα Ελλάδας – Κόστα Ρίκας ο νέος κανονισμός της ΦΙΦΑ στα τρία δοκάρια ένα πέναλτι ΔΩΡΟ;

  45. physicist said

    #0. — … το αντίστοιχο ύφασμα στα αγγλικά λέγεται ribbed, ίδια εικόνα δηλαδή.

    Νίκο, εγώ το ήξερα corduroy, έχω χάσει κάτι;

  46. physicist said

    … και μάλιστα έχει περάσει από κει σαν Cord στα γερμανικά (Cordhose, Cordjacke για τα κοτλέ παντελόνια και σακάκια, αντίστοιχα).

  47. Dimitris said

    i love the costa brava!! 4:00-4:12

  48. physicist said

    Μνήμες από το 1982, σήμερα, και το περιοδικό The New Yorker εξηγεί στους Αμερικανούς τη Ντροπή της Χιχόν:

    […] The West Germans, who had scored a total of thirty-three goals in their eight qualifying matches—including two victories over Austria—suddenly seemed content with the 1-0 score. So amiable was the level of play that Spanish fans were incited to chant que se besen, que se besen (“let them kiss, let them kiss.”)

  49. marulaki said

    #35 Έχει κάνει και το αντίθετο, όπου τραγούδησε ο Ρόκος νομίζω ένα τραγούδι του Σιδηρόπουλου, εκείνη ρώτησε ποιανού είναι, της είπαν ότι είναι του Σιδηρόπουλου και απάντησε πολύ φυσικά ‘να τον καλέσουμε στην εκπομπή’. 🙂

  50. sarant said

    44: Καλό!

    46: Κυρίως έτσι που το λες λέγεται.

  51. Ηλεφούφουτος said

    Στα πολύ ενδιαφέροντα του 21 να προσθέσω ότι ναι μεν το s το προφέρουν καθαρά (αντίθετα από άλλους Λατινοαμερικάνους όπως βέβαια οι Κουβανοί) αλλά έχουν ιδιαίτερο τρόπο να προφέρουν το r, το προφέρουν δηλαδή ανακεκαμμένο όπως το αγγλικό και παρατεταμμένο.
    https://espanol.answers.yahoo.com/question/index?qid=20121216174616AADqNjR

    Έχω πάει και τη γύρισα όσο μπορούσα αλλά δεν μπορώ να πω δυστυχώς κι εγώ ότι «την έχω γνωρίσει καλά» – θεωρώ λίγο το διάστημα που έμεινα και μου έχει αφήσει απωθημένο.
    Πολύ συμπαθητική χώρα, πολύ χάρηκα τη νίκη της επί της Ιταλίας αν και περιβαλλόμουν από Ιταλούς την ώρα εκείνη.
    Απίστευτη ποικιλία χλωρίδας και πανίδας σε μια σταλιά γης.
    Το «Ελβετία» δικιολογείται και από τα «ελβετικά τοπία» που βλέπεις εκεί με (ελβετικές;) αγελάδες να βόσκουν, σε ορεινές ζώνες όπου ξύρισαν τη ζούγκλα και τώρα μοι΄ζουν με αλπικά τοπία την άνοιξη.

    Τέλος πάντων, pura vida και καλά αποτελέσματα.

  52. #0. — … το αντίστοιχο ύφασμα στα αγγλικά λέγεται ribbed, ίδια εικόνα δηλαδή.

    Νίκο, εγώ το ήξερα corduroy, έχω χάσει κάτι;

    Ναι – τα σχόλια 8 και 11 🙂

  53. physicist said

    #52. — Ωχ!

    Αν ήμουνα Νίκος στη θέση του Νίκου, θα είχα βάλει τις φωνές. Αλλά τότε δεν θα ήμουν ο Νίκος.

    Φτου γμτ …

  54. Ναι, Φυσικέ, κάτι έχασες: τα σχόλια 8 και 11.

  55. 54 Άλλος από κει… 😀

  56. physicist said

    #54, #55. — Δεν διαβάζει ο κόσμος την σήμερον, Δύτα μου. Δεν διαβάζει … 😉

  57. derwanderer said

    #39, με αφορμή το άρθρο της Αναστασίας Καραπατσιά που παραθέτετε: Αρκετές οι κοινοτοπίες του άρθρου αυτού, και οι τουριστικές συμβουλές που δίνει είναι επιφανειακές και προφανείς (αν και όχι λανθασμένες). Πρώτα-πρώτα, εξαρτάται τι θεωρεί κανείς «παράδεισο» και τι όχι. Φυσικά, η φύση της ΚΡ είναι όντως δυσπερίγραπτα πλούσια και ποικίλη, ειδικά για τόσο μικρή χώρα (χονρικά: 300 km μήκος επί 200 km πλάτος), δύο ωκεανοί, Ατλαντικός και Ειρηνικός, και στη μέση μια σειρά ενεργά ηφαίστεια επί ενός καρπερού οροπεδίου που συγκεντρώνει το 90% του πληθυσμού. «Παράδειος», ακόμα, μια που, μέχρι και σχετικά πρόσφατα, το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας ήταν αξιοσημείωτο: Η ΚΡ ευτύχησε να πάρει, το 1949, μια απόφαση που άλλαξε, κυριολεκτικά την ιστορία της: Η επίσημη κατάργηση του (ανέκαθεν μικρού) στρατού της, μετά από ένα ημι-πραξικόπημα, από τον ίδιο τον στρατιωτικό και πολιτικό που το οργάνωσε και το κέρδισε, τον Χοσέ (Πέπε) Φιγκέρες, σοσιοαλδημοκρατικής, θα λέγαμε σήμερα, ευαισθησίας, επέτρεψε στο φτωχό κράτος όχι μόνο ν’αποφύγει τα πραξικοπήματα, τα στρατιωτικά έξοδα, τη διαφθορά και τη βία που η γενικευμένη στρατοκρατία «χάρισε» στη λοιπή Λατινική Αμερική, αλλά και να αναδιανείμει πόρους προς την κοινωνική ασφάλιση, την παιδεία και την υγεία. Ο ίδιος ο Φιγκέρες, αφού ολοκλήρωσε δύο θητείες, αποσύρθηκε από την πολιτική και πρότεινε, μάλιστα, και την ψήφιση συνταγματικής ρύθμισης που περιόριζε ΜΙΑ ΜΟΝΟ τις προεδρικές (4ετείς) θητείες. 4 χρόνια και σπίτι σου, με τις υποψηφιότητες να αποφασίζονται έπειτα από ενδοπαραταξιακά δημοψηφίσματα/καμπάνιες. Η χώρα είχε δύο αμερικανικού τύπου κόμματα, το «σοσιαλδημοκρατικό» και το «συντηρητικό» που εναλλάσσονταν αρμονικά και χωρίς βία στην εξουσία. Αυτό ήταν ένα ΜΟΝΑΔΙΚΟ επίτευγμα σε όλη την σπαρασσόμενη Λατινική Αμερική και χάρισε στην Κόστα Ρίκα το προσωνύμιο «Η Ελβετία της Κεντρικής Αμερικής». Η δεύτερη και πολύ σημαντική απόφαση που καθόρισε το σημερινό χαρακτήρα της χώρας ήταν η σταδιακή, από το 1974 και εξής κήρυξη του (έως και 45% σήμερα) εδάφους της χώρας σε απρόσβλητο εθνικό δρυμό: Ενώ οι άλλες χώρες της Κεντρικής Αμερικής, της Καραϊβικής ή της Ν. Αμερικής καλούσαν σωρηδόν Αμερικανούς κι Ευρωπαίους να χτίσουν μαζικές ξενοδοχειακές μονάδες, οι τίκος, δρυμό-δρυμό και τμήμα-τμήμα, προστάτευαν αποφασιστικά την φύση και την βιοποικιλότητά τους, ποντάροντας στην αειφορία και την αργότερη αλλά καλύτερη τουριστική ανάπτυξη. Το σύστημα είναι αποτελεσματικό, ουσιαστικό και πάντοτε υπδειγματικό. Τρίτη, σημαντική, απόφαση, πάλι εκεί στα μέσα του 70, η εκδίωξη και η κοινωνικοποίηση των μονάδων της «Μπανανέρας», United Fruit/UnitedBrands, που εκμεταλλευόταν τόσο τη γη όσο και τον αγροτικό πληθυσμό. Χωρίς στρατό/ντόπια ελίτ πρόθυμη να την εξυπηρετήσει, η Μπανανέρα δεν βρήκε τρόπο να αντιταχθεί κι αποσύρθηκε. Και μην φανταστείτε ότι η ΚΡ ήταν σοσιαλιστικό καθεστώς! Τυπική, αστική, σοσιαλδημοκρατίζουσα, προεδρική δημοκρατία ήταν. Από τα μέσα του 80, σε πρώτη φάση, κι ακόμα πιο έντονα όμως από τα μέσα του 2000 όλα αυτά άρχιζαν να αλλάζουν κι όχι προς το καλύτερο: Πρώτα οπλισμένοι Νικαραγουανοί, είτε Σαντινίστας είχε, χειρότερα, Κόντρας χρησιμοποίησαν το έδαφος και την ανυπαρξία οργανωμένων κατασταλτικών μηχανισμών για να δημιουργήσουν θυλάκους ή βάσεις ανασύνταξης. Μετά, τα πολλά χρήματα του ναρκοεμπορίου (πρώτα παναμέζικου, μετά κολομβιανού, έπειτα μεξικάνικου…) επωφελήθηκαν από την σταθερότητα και τη σχετική αφέλεια των Τίκος και ξέπλυναν αρκετό χρήμα μέσω «επενδύσεων» ή χρησιμοποίησαν τη χώρα ως πλατφόρμα προς την αγορά των ΗΠΑ ή της Ευρώπης. Τέλος, από το 2000 και εντεύθεν, η φιλελεύθερη στροφή αλλά και αρκετά σκάνδαλα διαφθοράς πολιτικών (προς τιμήν τους οι Τικος, όταν τα ανακάλυψαν, δεν δίστασαν να στείλουν φυλακή δύο πρώην πρόεδρους κι εξορία/φυγοδικία ένα τρίτο, γιο μάλιστα του «μεγάλου» Πέπε Φιγκέρες) άμβλυναν και μουτζούρωσαν το κοσταρικάνικο «θαύμα». Σήμερα ή χώρα ζει κυρίως από τον τουρισμό (υψηλής ως υψηλότατης ποιότητας) κι από τα δύο βασικά αγροτικά προϊόντα της, τον καφέ και τις μπανάνες που, ωστόσο, επειδή δεν καλλιεργούνται μαζικά κι επειδή άλλες λατινοαμερικάνικες ή αφρικανικές χώρες, λόγω μεγέθους ή μαζικής παραγωγής και πολυεθνικής εκμετάλλευσης τα προσφέρουν σε πραγματικά ασυναγώνιστες τιμές, περιορίζονται σε πλούσιους πελάτες που προτιμούν «ηλεγμένες προελεύσεις» και «βιολογικές» παραγωγές. Παραμένει μεν παραδεισένια, ειρηνική και ιδιότυπη αλλά αντιμετωπίζει κι αρκετές σοβαρότατες κοινωνικές προκλήσεις στις οποίες δεν είναι βέβαιο αν/πως μπορεί ν’ απαντήσει. Και βέβαια δεν είναι πια τόσο ασφαλής όσο ήταν, χωρίς να συγκρίνεται, παρόλα αυτά, με τις υπόλοιπες υπερβίαιες και συχνά επικινδυνότατες γειτόνισσές της. Τελειώνω, με ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα που αντικατοπτρίζει υπέροχα την ιδιαιτερότητα των Τίκος: Μην έχοντας «πολεμικά» κατορθώματα να αφηγηθούν (ή χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της «δι αλληλογραφίας» όπως χαριτωμένα αφηγούνται οι ίδιοι, όταν το 1821 και μετά από 3 μήνες τους κοινοποιήθηκε ότι η επαναστατημένη αποικία/ισπανικό αντιβασίλειο του Μεξικού στο οποίο υπάγονταν είχε αποσχισθεί από την παραπαίουσα ισπ. αυτοκρατορία) το εθνικό τους Μνημείο, εκεί που κατατίθεται στο στεφάνι στις εορτές, εκεί που κυματίζει η εθνική σημαία, είναι το ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ του Σαν Χοσέ, μικρό καπρίτσιο των τότε ισχυρών καφεταλέρος (μεγαλοκαλλιεργητών καφέ) που, ταπεινωμένοι διότι οι διεθνείς βεντέτες του καφεσαντάν, του θεάτρου και της όπερας «ζαπάριζαν» την ΚΡ λόγω μη ύπαρξης κατάλληλου χώρου, αποφάσισαν να χτίσουν μια μικρή κόπια της Οπερά-Κομίκ του Παρισιού! Πιο άλλο έθνος στον κόσμο έχει πιο γοητευτικό και ρομαντικό εθνικό μνημείο; http://en.wikipedia.org/wiki/National_Theatre_of_Costa_Rica

  58. Θέκλα said

    Για το corduroy και το ribbed, στη wikipedia βρίσκω λήμμα για το corduroy αλλά όταν ψάχνω για ribbed fabric, ενώ δεν έχει λήμμα, η φράση αναφέρεται σε μερικά λήμματα για άλλα υφάσματα που έχουν ραβδώσεις. Άρα μάλλον θα συμφωνήσω ότι κοτλέ μπορεί να αποδοθεί ως ribbed (και ανάποδα), γιατί έχω ακούσει να λέμε κοτλέ κορδέλα (για παράδειγμα http://en.wikipedia.org/wiki/Grosgrain) και νομίζω ότι κοτλέ λέμε στα ελληνικά διάφορα υφάσματα που έχουν ραβδώσεις. Δεν ξέρω βέβαια από υφάσματα και υφάνσεις αλλά αν το corduroy είναι συγκεκριμένο είδος υφάσματος δε νομίζω να λέμε κοτλέ αποκλειστικά και μόνο αυτό.

  59. physicist said

    Υπάρχουν και κοτλέ δρόμοι.

  60. marulaki said

    Κοτλέ είναι αποκλειστικά ένα βελούδινο ύφασμα με ραβδώσεις. Ήταν απίστευτα πολύ στη μόδα στις δεκαετίες ’70-’80. Μικροί τα βάλαμε πολύ.
    http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BF%CF%84%CE%BB%CE%AD
    Το grosgrain δεν είναι κοτλέ, είναι είδος ύφανσης (κυριώς για κορδέλες, δεν το έχω ακούσει αλλού) που στα ελληνικά οι μοδίστρες το λένε ‘γκρο’. Γκρο κορδέλα. Οι καλύτερες γκρο κορδέλες είναι μεταξωτές, αλλά πλέον και τα συνθετικά νήματα αποδι΄δουν πολύ καλά.

  61. derwanderer said

    @ 51 Ηλεφούφουτος, σωστός για το r. Στο παρακάτω βιντεάκι ο «mahe» μας κάνει μάθημα κοσταρικάνικης ντοπιολοαλιάς, αργκό, αλλά και προφοράς. Συνιστάται σε προχωρημένους ισπανόφωνους/επίδοξους επισκέπτες 😉

  62. Θέκλα said

    @60 Το ξέρω ότι κοτλέ κανονικά είναι συγκεκριμένο είδος υφάσματος, και είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν στα ελληνικά ονόματα για διάφορες υφάνσεις και υφάσματα. Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι (τουλάχιστον έτσι όπως το άκουγα όταν μεγάλωνα) το κοτλέ χρησιμοποιείται και σαν προσδιορισμός για κάθε ύφασμα που έχει ραβδώσεις. Πχ «όχι αυτό το ύφασμα, προτιμώ το άλλο, που είναι κοτλέ» (=που έχει ραβδώσεις, κι ας είναι βαμβακερό).

    Μπορεί να κάνω λάθος και οι περισσότεροι να χρησιμοποιούν το κοτλέ μόνο για να πουν το γνωστό βελούδινο ύφασμα. Πάντως όντως δεν ξέρω από υφάσματα και μιλούσα για την καθημερινή χρήση της λέξης, φυσικά και η μοδίστρα θα ξέρει πώς λέγεται η κάθε ύφανση με ραβδώσεις. Εγώ που δεν ξέρω τα λέω όλα κοτλέ, κι ας ξέρω ότι είναι και συγκεκριμένο ύφασμα. Νόμιζα ότι είναι συνηθισμένο αυτό 🙂

  63. spiral architect said

    @57: Ωραία κι αυτά που παράθεσες (αν έβαζες και καμιά παράγραφο …) για την Κόστα Ρίκα. 🙂
    Φυσικά οι έρμοι οι Γουατεμαλανοί με ποια χώρα θα κάνουν σύγκριση, πάρα με το γειτονικό «επίγειο παράδεισο» της Κόστα Ρίκα:
    «Στη Γουατεμάλα το 90% της γης ανήκει στο 10% του πληθυσμού. Το 97% της παραγωγικής γης βρίσκεται στα χέρια του 3% του πληθυσμού αυτής της χώρας. Αλλά έχουμε ένα ΑΕΠ που είναι το διπλό της Κόστα Ρίκα. Η Κόστα Ρίκα είναι η χώρα της Κεντρικής Αμερικής με τις λιγότερες ανισότητες και αναλφάβητους και η καλύτερη σε θέματα υγείας. Έτσι, έχουμε το διπλό πλούτο, αλλά είμαστε η χώρα με τις μεγαλύτερες ανισότητες στην Κεντρική Αμερική, δεύτερη στις ανισότητες στη Λατινική Αμερική και πρώτη σε υποσιτισμό.»
    (το βρήκα!)

  64. Κόστα-κόστα το πάμε σήμερα, Νικοκύρη και πλήρωμα, γιατί έχει πολλή ζέστα!

  65. Δέσποινα said

    8 και 11:
    Το ribbed είναι ο γενικός ορος για υφάσματα/πλεχτά στα οποια η ύφανση/πλέξη σχηματίζει ανάγλυφες ρίγες.
    Το corduroy είναι ένα είδος ribbed υφάσματος. Αυτό που στα ελληνικά λέμε κοτλέ.
    Αν θες ν’ αγοράσεις κοτλέ ύφασμα/παντελόνι στην Αγγλία, δεν ζητάς ribbed αλλα corduroy fabric/trousers.
    Μπορείς όμως ν’ αγοράσεις ribbed condoms τα οποια σίγουρα δεν είναι κοτλέ.

  66. Γς said

    >τα οποια σίγουρα δεν είναι κοτλέ.

    μπλε;

  67. Θέκλα said

    Τώρα μου κόλλησε το ποίημα του σπουργιτιού του Αρκά, «μπήκα σε λεωφορείο μπλε αλλά ήτανε κομπλέ», που αν ήθελες να το αγοράσεις πιο φτηνά το «μπ» γινότανε και «τ» (παρομοίως με το «σκαμπό» σε άλλο ποίημα!) χαχαα

    Πάντως τα διπλά λεωφορεία τα λέγαμε ή κοτλέ ή ακορντεόν εμείς 😀

  68. Silvechild said

    Εγώ, πάντως προτιμώ την Κυανή Ακτή.

  69. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, πολύ ωραία σχόλια και πλουτίζεται το νήμα!

  70. LandS said

    Λοιπόν ξεκολλήστε από τη Βίκι (και την, σωστή κατά τα άλλα, άποψή σας για το corduroy) και γκουγκλάρετε κατευθείαν το ribbed fabric.
    Μου φαίνεται ότι το γενικό είναι το ribbed, για κάθε είδους ύφασμα δηλαδή, ενώ το άλλο είναι για το βελούδο.

  71. Γς said

    65:
    >ribbed condoms

  72. Παναγιώτης Κ. said

    Χωρίς στρατό από το 1949 η Κοσταρίκα!!!
    Δηλαδή όχι εξοπλιστικά.Και οι μιζαδόροι;
    @50, 44.Στα τρία δοκάρια ένα γκολ δώρο!
    Δεν είναι καλή ιδέα! Είναι πολύ καλή!!!

  73. Γς said

    72:
    >Στα τρία δοκάρια ένα γκολ δώρο!

    Buy Two, Get Three.
    Δεν θυμάμαι τι ήταν, αλλά πήρα το σοβαροχαρούμενο [φυσικό] μου ύφος.
    -Πέι θρί εντ γκετ του;
    Κομπλάρανε, Το συζητούσαν, με κοιτούσαν κιόλας. Τελικά αποσύρθηκαν στα ενδότερα.
    Οταν βγήκαν μου απάντησαν ευγενικά ότι δεν είναι δυνατόν να γίνει αυτό που ζήτησα.

    Οχι, πεστε μου. Που θα έκανα τέτοιο χωρατό εδώ στην Ελλάδα και δεν θα με πλάκωναν στο ξύλο. Αυθωρεί και παραχρήμα

  74. Ηλεφούφουτος said

    57 Ως γοητευτικό μνημείο ομορφιάς θα προσέθετα το πανέμορφο χαρτονόμισμα των 5.000 κολόνες
    http://dani2collection.blogspot.com/2011/07/costa-rica-p236e-5-colones-1511992.html

    που δυστυχώς έχει αντικατασταθεί από άλλο.

    Απάνω μου έχω πάντοτε στο πορτοφόλι μου χωμένο το νέο το διχίλιαρο από την Κόστα Ρικα

    http://www.google.ca/url?sa=i&rct=j&q=&esrc=s&frm=1&source=images&cd=&cad=rja&uact=8&docid=ZzhWc58juiYVTM&tbnid=LA79e9cf-238BM:&ved=0CAUQjRw&url=http%3A%2F%2Fwww.ebay.com%2Fitm%2FCosta-Rica-2-000-Colones-2-mil-Colones-Beautiful-Color-New-Design-%2F321010721533&ei=9h-sU_ngHuK_ygOI1YLICg&bvm=bv.69837884,d.d2k&psig=AFQjCNH7JYiQABez50tba-OgFMPAU51EOg&ust=1403875396483838

    γιατί οι καρχαρίες μού φέρνουν γούρι.

    Πάντως ένα πράμα που μου φέρνει επιφυλάξεις σε σχέση με την πολυτραγουδισμένη οηρεμία των τίκος είναι ότι ταυτόχρονα το κόστος ζωής είναι σχεδόν ευρωπαϊκό ενώ οι μισθοί καθόλου. Ελληνική επιρροή άραγε;
    Μην ξεχνάμε ότι έχουν πόλεις Γκρέσια, Εσπάρτα και Ατένας!

  75. NM said

    (#14) & (#27ε): Ο κάτοικος της χώρας πρέπει να ονομάζεται «Χαύλιος» από τη χώρα που το σωστό όνομά της είναι «Ακτή (του) Χαυλιόδοντος» και όχι Ελεφαντοστού. Γιατί άλλο το οστό και άλλο το δόντι (και άλλο το κέρατο).
    Δεν πρέπει να υπάρχει σύγχυση μεταξύ των σκληρών σωματικών απολήξεων και του οστικού συστήματος. Ο ελέφας και ο αγριόχοιρος διαθέτουν χαυλιόδοντες. Η έλαφος και ο ρινόκερως διαθέτουν κέρατα. Όλα τους έχουν παραλλήλως και οστέϊνο σκελετό.
    Αυτά τα ολίγα γιατί φυσάει Λίβας σήμερα στην Αθήνα. Αμα συνεχίσει, με βλέπω να γράφω κι άλλα τέτοια.

  76. derwanderer said

    @# 74, Ηλεφούφουτος, Των 5, όχι 5.000 «κολόμβων» (colon, colones, «κολόμβος/οι» το εθνικό τους νόμισμα). Το συγκεκριμένο, όντως πανέμορφο, χαρτονόμισμα κράτησε πολύ λίγο, 1992-94 νομίζω κι αντικαταστάθηκε από (πανάσχημο) κέρμα. Μού έχουν χαρίσει άθικτο μασούρι των 100 χαρτονομισμάτων, με την ταινία του νομισματοκοπείου. Στο πίσω μέρος εικονίζεται η συγκομιδή κι η φόρτωση καφέ στα πλοία, εκεί στο γύρισμα του (περασμένου) αιώνα. Το αυθεντικό έργο βρίσκεται -πού αλλού;- στο φουαγιέ του Εθνικού Θεάτρου.
    Οι τιμές της Κόστα Ρίκα ήταν πάντα «τσιμπημένες», ειδικά οι υπηρεσίες που προσφέρονται στους (σχετικά ευκατάστατους) τουρίστες. Το σχετικά υψηλό (για την περιοχή) εισόδημα των κατοίκων τις κρατάει ψηλά ακόμα και για τον μέσο τίκο. Στα χωριά ωστόσο, αλλά και στις λαϊκές συνοικίες, εκεί όπου δεν πάνε τουρίστες, τα βασικά αγαθά είναι φτηνά, το ίδιο και τα νοίκια, τα ημερομίσθια κλπ. Εχω όμως 8 χρόνια να πάω, ενδέχεται το στραμπούληγμα της μεσαίας τάξης και των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων να έχει προχωρήσει περισσότερο από εκεί που το άφησα, πίσω στα 2006.

  77. Θέκλα said

    Και τα κέρατα αποτελούνται από κερατίνη, όπως τα νύχια και τα μαλλιά μας :3

    Αλήθεια, μια που είχα πάντα απορία, στη δημοτική λέμε ο ρινόκερος του ρινόκερου, το ρινόκερως πώς γίνεται στη γενική; Του ρινοκέροντα; Του ρινόκερω;

  78. Γς said

    και βερνίκι

  79. Γς said

    Να Αρχιμανδρίτης, να μάλαμα

  80. 75: Έχω την εντύπωση ότι η φύση των κεράτων των ελαφιών, των βοοειδών κ.λπ. είναι διαφορετική από του ρινόκερου, το οποίο αποτελείται βασικά από συγκολημμένες τρίχες (;)

    Αυτά νομίζω ότι τα θυμάμαι από το σχολείο.

  81. Μια που πιάσατε τα υφάσματα, το βελούδο είναι υφή και όχι πρώτη ύλη – μπορεί να είναι μεταξωτό, βαμβακερό ή συνθετικό. Επίσης μόνο στην Ελλάδα λένε το κοτλέ «βελούδο κοτλέ», πουθενά αλλού.

  82. Γς said

    80:
    Κέρατα και τα μεν κέρατα και τα δε.
    Πάντως αυτά του ρινόκερου δεν είναι σε καλή θέση,
    Είπαμε να έχεις κέρατο, όχι όμως και να το βλέπεις συνεχώς εμπρός σου, πάνω στη μύτη σου…

  83. Gpoint said

    # 79

    Πολύ σωστός ο ιερεύς. Η εκκλησία έχει ανάγκη από πιστούς και όχι από πελάτες για να (ξανα)βρει τον δρόμο της.

  84. Γς said

    Λίγα τα ψωμιά του. Πας στοίχημα;

  85. Σ. said

    Κοσταρικαν0ί ή Κοσταρικανο1;

  86. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    85: Και Κοσταρικάνοι, και Κοσταρικανοί, αν αυτό εννοείτε.

    76: Πληροφορίες από τα μέσα, λέμε!

    Θα λείψω ως αύριο το πρωί, διότι ταξιδεύω για τα πάτρια -εκτός αν βρω γουήφι σε κανα αεροδρόμιο.

  87. Voulagx said

    #86: Στο #85 επισημαινει ένα λαθος σου, εγραψες 0 αντι για ο.
    Διορθωση: » – άλλωστε κι οι κάτοικοί της μονολεκτικά εκφέρονται, Κοσταρικαν[ο]ί.»

  88. Gpoint said

    # 84

    Πιθανόν. Θα έχει όμως ήσυχη την συνείδησή του, Στην θέση του, το ίδιο θάκανα.

  89. spiral architect said

    Tον ΚώσταΚώστα ξεχάσαμε:

    😀

  90. Δέσποινα said

    88:
    Ειναι σιγουρο οτι το βιντεακι δεν ειναι χοακας;

    Αν δεν ειναι, βρισκω την αντιδραση του παπα αξιοπεριεργη κι οχι αξιοθαυμαστη. Τα βρεφη που του πανε δεν τα βαφτιζει; Ποια η διαφορα αναμεσα στα βρεφη και το τριχρονο; Το οτι το τριχρονο μπορει να πει ναι η οχι; Το παιδι δεν εχει ιδεα τι σημαινει η ερωτηση και τι σημαινει η οποια απαντηση θα δωσει. Αλλα ας δεχτουμε οτι αφου το παιδι μιλα, εστω κι αν δεν καταλαβαινει, αφου λεει οχι, αυτο σημαινει οχι. Τι λεει ομως αυτο για τον παπα που τα βαφτιζει οταν δεν μπορουν να μιλησουν; Τοτε ειναι ενταξει;

  91. Αθηνητσι said

    90
    Είτε είναι βρέφος είτε παιδάκι,όπως εδώ, εκ μέρους του μιλά ο νονός. Απλά το παιδάκι δύσκολα το ξεγελάς αν δε θέλει! Κι εδώ φαίνεται περίπτωση που το παιδάκι έχει σκοπό για μεγααααλο σαματά! Οπότε σου λέει ο ιερέας ας μην το χειροτερεψουμε. Πάντως προς το τέλος κάτι σα να λέει «εγώ σας το είπα..». Δε νομίζω οτι ζήτησε στ’αληθεια την άδειά της για να τη βαπτίσει. Έμοιαζε διάλογος του τύπου:
    -«Θέλεις παιδάκι μου να πας βόλτα;
    -«Ναι..»
    -«Ε, τότε κάτσε καλά!»
    (Μόνο που εδώ απάντησε «όχι», 🙂 )

  92. Γς said

    Το βαφτίζεις μετά ή δεν το βαφτίζεις κύριε πρόεδρε;

  93. Γς said

    Και θα έχουμε και βαπτίσεις στο ΟΑΚΑ το Σάββατο το πρωί στην τριήμερη Διεθνή Συνέλευση των 50 000 Μαρτύρων του Ιεχωβά που άρχισαν να φτάνουν στο Ελ Βενιζέλος

  94. Μανούσος said

    77.
    Ο ρινόκερως του ρινόκερω (όπως αιγόκερως) είναι ατΤικόκλιτο (β΄ κλίσης), ο Δεξίλεως, νεώς (=ναός, νεωκόρος) λεώς Ελεφαντοστηνή), θα χάναμε βέβαια την Ακτή αλλά θα γινόταν (θεωρητικά) σαφής διάκριση της γεωγραφίας από την ζωολογία.
    Άλλωστε και το Νοτιοαφρικανός,έχει ίδιες συλλαβές (όντας εθνικό κράτους)

    Και τα άσχετα
    Η βρεταννική αλυσίδα Costa Cofee που έκλεισε εσχάτως στην Ελλάδα (φωτιά ήταν η άτιμη..) Kosta Boda

    (Έχουμε και την Καλακτή (Calacta/ Καλή Ακτή) την αρχαία αποικία στην Βόρεια Σικελία που δεν «κοστολογήθηκε»)

  95. Μανούσος said

    ……….
    77.
    Ο ρινόκερως του ρινόκερω (όπως αιγόκερως) είναι ατΤικόκλιτο (β΄ κλίσης), ο Δεξίλεως, νεώς (=ναός, νεωκόρος) λεώς Ελεφαντοστηνή), θα χάναμε βέβαια την Ακτή αλλά θα γινόταν (θεωρητικά) σαφής διάκριση της γεωγραφίας από την ζωολογία.
    Άλλωστε και το Νοτιοαφρικανός,έχει ίδιες συλλαβές (όντας εθνικό κράτους)

    Και τα άσχετα
    Η βρεταννική αλυσίδα Costa Cofee που έκλεισε εσχάτως στην Ελλάδα (φωτιά ήταν η άτιμη..) Kosta Boda

    (Έχουμε και την Καλακτή (Calacta/ Καλή Ακτή) την αρχαία αποικία στην Βόρεια Σικελία που δεν «κοστολογήθηκε»)

  96. Μανούσος said

    Μας φάγανε τα λινκ

    77
    Ο ρινόκερως του ρινόκερω (όπως αιγόκερως) είναι ατΤικόκλιτο (β΄ κλίσης), ο Δεξίλεως, νεώς (=ναός, νεωκόρος) λεώς Ελεφαντοστηνή), θα χάναμε βέβαια την Ακτή αλλά θα γινόταν (θεωρητικά) σαφής διάκριση της γεωγραφίας από την ζωολογία.
    Άλλωστε και το Νοτιοαφρικανός,έχει ίδιες συλλαβές (όντας εθνικό κράτους)

    Και τα άσχετα
    Η βρεταννική αλυσίδα Costa Cofee που έκλεισε εσχάτως στην Ελλάδα (φωτιά ήταν η άτιμη..) Kosta Boda

    (Έχουμε και την Καλακτή (Calacta/ Καλή Ακτή) την αρχαία αποικία στην Βόρεια Σικελία που δεν «κοστολογήθηκε»)

  97. Μανούσος said

    Δεν βγαίνει με τίποτε….

    77
    Ο ρινόκερως του ρινόκερω (όπως αιγόκερως) είναι ατΤικόκλιτο (β΄ κλίσης), ο Δεξίλεως, νεώς (=ναός, νεωκόρος) λεώς<λεωφορείο, ἵλεως, ἡ ἅλως (ἁλώνι)

  98. Μανούσος said

    75
    Το Χαύλιος είναι πολύ καλό (ακόμη γελάω…) όμως για την ετυμολογία του
    Το Ιβοριανός σκεφτόμουν ότι μου γαργαλούσε το υποσυνείδητο και τελικώς θυμήθηκα:
    Είναι παρήχηση της Ὑβοριανῆς ἐποχῆς από την παραμυθολογία του Κόναν του Βάρβαρου και αποτελεί παρετυμολογία (ηθελημένη) της Ὑπερβορείας
    Θα μπορούσαμε πάντως να τους αποκαλέσουμε και E/Αλεφαντινούς επί το δημωδέστερον ή αρχαιοπρεπέστερα Ἀκτελεφαντοστείνους (χωρίς διαλυτικά) ή Ολεφαντίνος στο πιο Φραγκολεβαντίνικο ή Φιλντισλήδες επί το οθωμανικότερο.
    Μία άλλη συντομότερη εκδοχή θα ήταν και το Ελεφαντοστηνός (κατ’ αναλογία προς τις ελληνιστικές γεωγραφικές καταλήξεις, οπότε Ακτή Ελεφαντοστού–> Ελεφαντοστηνή), θα χάναμε βέβαια την Ακτή αλλά θα γινόταν (θεωρητικά) σαφής διάκριση της γεωγραφίας από την ζωολογία.
    Άλλωστε και το Νοτιοαφρικανός,έχει ίδιες συλλαβές (όντας εθνικό κράτους)

  99. Ηλεφούφουτος said

    76 Ααα ναι, μεσολάβησε πληθωρισμός που δεν τον έλαβα υπόψη. Κολόμβοι, κολόμβοι, καλά τους λες.

    Κι επειδή εδώ συχν’αζουν και παιδιά μελετηρά, να συστήσω και καναδυό Κοσταρικανούς συγγραφείς μεταφρασμένους σε μεγάλες γλώσσες:

    Joaquín Gutiérrez : Puerto Limón (εδώ μιλάει και για τον πολιτικό ρόλο των μπαναναρχών της United Fruit Company στη χ’ωρα), Manglar (καλή εισαγωγή στις κοινωνικές εξελίξεις και στην εθνική ταυτότητα της χώρας)

    Carlos Gagini (ευαισθητοποιημένος γλωσσικά, ο πρώτος συγγραφέας που ασχολήθηκε συστηματικά με τις ιδιαιτερότητες του κοσταρικάνικού ιδιώματος): Al traves de mi vida

    Και ένα άλλο καλό που έχουν: Είναι όλα μικρά 😉 Σε μέγεθος νουβέλας.

  100. leonicos said

    Ωραίο άρθρο, το είδα αργά, έμαθα πολλά για την Κόστα Ρίκα, αλλά δεν έχω τίποτα να προσθέσω εκτός από την καλησπέρα μου.

    Και το επόμενο τριήμερο θα είμαι χειρότερος,επειδή έχουμε συνέλευση στο ΟΑΚΑ. Είναι είσοδος ελεύθερη και καλοδεχούμενοι όλοι

  101. δεν έχω δει να επισημαίνει άλλος τη σύμπτωση

    Άμα είχες τουίτερ, θα το είχες δει αμέσως μετά το (μ)πέναλτι του Σαμαρά:

    Το ίδιο, κι άμα σύχναζες στου Ρογήρου

  102. Γς said

    Το Παρίσι φλέγεται

  103. Γς said

    Κι ο ΚΥΡ, που μας τελειώνει σιγά σιγά κι αυτός

    http://i-kyr.gr/?p=1697

  104. Gpoint said

    # 90

    Πιστεύω πως από υστεροβουλία η εκκλησία βαπτίζει βρέφη και όχι άτομα με την θέλησή τους και που είναι σε θέση να κατανοήσουν το πιστεύω που απαγγέλλουν. Ετσι όμως αποτελούνται από «πελάτες» και όχι πιστούς, κάτι σαν τα κόμματα που όταν βρίσκονται στα πρόθυρα της εξουσίας γίνονται πολυσυλλεκτικά.

  105. BLOG_OTI_NANAI said

    104: Να πούμε και κανένα θεολογικό μια που ήρθε η συζήτηση.

    Η Εκκλησία βαπτίζει με οντολογικό κίνητρο. Αυτό βασίζεται στο Ιω. 3,2-7. Εκεί λέει ο Χριστός ότι «αν κανείς δε γεννηθεί από νερό κι από Πνεύμα, δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία του Θεού. Ό,τι γεννιέται από τον άνθρωπο είναι ανθρώπινο, ενώ ό,τι γεννιέται από το Πνεύμα είναι πνευματικό». Με βάση αυτό λοιπόν βαφτίζονται τα νήπια από την αρχαία Εκκλησία. Να μην έχει ο άνθρωπος μόνο την γήινη γέννηση αλλά και την πνευματική αναγέννηση ώστε να είναι ως πλάσμα (οντολογικά δηλ.) έτοιμος για εκείνον τον πνευματικό κόσμο. Το ιδανικό ήξεραν και οι Πατέρες πως ήταν να ομολογεί ο ίδιος ότι θέλει. Όμως, εξαιτίας του υπαρκτού κινδύνου της θνησιμότητας και σήμερα ακόμα, βαφτίζονται βρέφη και νήπια γιατί είναι πολύ σημαντικό το βάπτισμα για την Εκκλησία να μην φύγει από τη ζωή το παιδάκι αβάπτιστο. Σε κάποιο σημείο πάντως ο Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι ένα τρίχρονο μπορείς να το ρωτήσεις ώστε να κάνεις το καλύτερο δυνατό.

    Ουσιαστικά όμως Ορθόδοξη βάπτιση είναι τρία πράγματα: Βάπτισμα, Ανάδοχος, Κατήχηση. Γι’ αυτό υπάρχει δηλ. ο Νονός που λέμε. Για να μιλήσει στο παιδί για την πίστη. Αν δηλ. κάτι πρέπει να αλλάξει στις μέρες μας δεν είναι ο νηπιοβαπτισμός, αλλά η συνειδητότητα του αναδόχου για το ρόλο του γιατί έχει γίνει τυπικός.

    Αυτά εφόσον κάποιος πιστεύει στον πνευματικό κόσμο όπως διδάσκεται από την αρχαία Εκκλησία και τον Χριστό. Αν δεν πιστεύει, δεν έχει νόημα η κουβέντα ασφαλώς.

    Πάντως, μην ξεχνάμε ότι και στην αρχαιότητα, οι μεγάλοι αιρετικοί, ήταν και αυτοί βαπτισμένοι. Το βάπτισμα δεν σε κάνει πελάτη. Αλλιώς δεν θα υπήρχαν σήμερα άθεοι. Η βούληση σε κάνει χριστιανό ή όχι. Ο γονιός που πιστεύει, κάνει κάτι που θεωρεί καλό για το παιδί του. Αν το παιδί θέλει να γίνει βουδιστής, γίνεται. Από την άλλη, αν δεν πιστεύεις, το να σε έχουν βρέξει όταν ήσουν βρέφος δεν έχει κανένα κακό. Άμα ήταν δεν θα τα κάναμε και μπάνιο ούτε στη θάλασσα θα τα πηγαίναμε που πίνουν τόσο νερό επί μήνες μέχρι να μάθουν να κολυμπάνε.

    Επειδή προσωπικά πιστεύω, βάπτισα τα παιδιά μου μικρά. Άμα μεγαλώσουν μπορεί να έχουν άλλη γνώμη. Οι γονείς έχουν την ευθύνη για να κάνουν ό,τι καλό μπορούν. Μην ξεχνάμε και πλήθος παραδόσεων πυο ακολουθούσαν οι γιαγιάδες μας τα παλιά χρόνια για τα νεογέννητα, τις λεχώνες κ.λπ., αλλά και σε όλο τον κόσμο, γιατί η γέννηση και ο θάνατος είναι ξεχωριστά γεγονότα.

  106. spiral architect said

    @105: Εγώ πάντως βαπτίστηκα σε ηλικία τεσσάρων ετών επειδή ο τότε παπάς της ενορίας δεν δεχόταν αρχαιοελληνικά ονόματα και ονόματα που δεν ήταν στο επίσημο εορτολόγιο της εκκλησίας. Όταν αυτός πήρε, ξερωγώ, μετάθεση ή βγήκε στη σύνταξη, ο νέος παπάς -συνεπικουρούμενος απ’ τα ουζάκια της παρέας του πατέρα μου- με βάφτισε με το αρχαιοελληνικό μου όνομα μετά βαΐων και κλάδων, ολόκληρος γάιδαρος ων. Πελάτης δεν έγινα, όχι λόγω της παραπάνω τραυματικής 😀 εμπειρίας αλλά λόγω του ορθολογισμού που μου καλλιέργησαν στη ψυχή απ’ τα μικράτα μου.

  107. Γς said

    >ο τότε παπάς της ενορίας δεν δεχόταν αρχαιοελληνικά ονόματα και ονόματα που δεν ήταν στο επίσημο εορτολόγιο της εκκλησίας

    Μωρέ αν μουλαρώσουν, άντε να τους κάνεις κακλά.
    [εδώ ξαναμπαίνει ο Αγιος Νικόλαος ο Κασιδιάρης, ουπς, ο Χαστουκιάρης]

    http://caktos.blogspot.gr/2013/04/blog-post_7.html

  108. spiral architect said

    Μουντιαλικό παραλειπόμενο:
    Οι ταληροφονιάδες της FIFA και το σώβρακο του Νεϋμάρ:

    «According to Brazilian media reports, Neymar, 22, is now being investigated for his choice of underwear with Fifa claiming that it violates its disciplinary code, which prohibits players from displaying religious or political messages as well as publicity slogans and non-FIFA sanctioned products.«

  109. Νέο Kid Στο Block said

    108. Pobre Brazil de rodillas ante la FIFA…

  110. Gpoint said

    # 105, 106

    Κι εγώ βάπτισα τον γιό μου περίπου τριών ετών γιατί περίμενα να γίνει καλά ο παπάς της ενορίας του χωριού, τον οποίο βοηθούσα μικρός σαν παπαδάκι, τον οποίον σεβόμουνα υπερβολικά και ο οποίος ποτέ δεν έθετε θέμα πίστης στις κουβέντες του αλλά λογικής. Η πίστη είναι εσωτερικό θέμα καθενός, έλεγε, και δεν πρέπει να κουβεντιάζεται. Φυσικά ο γιός μου πήρε το όνομα Κρέων συνοδευμένο από ένα «χριστιανικό» όπως συμφώνησα μαζί του για να μη του δημιουργήσω θέμα με τον αρχιμανδρίτη. Από τότε που πέθανε δεν ξαναπήγα συνειδητά εκκλησία, μου ήταν αδύνατον να δω άλλον παπά στην θέση του.

  111. sarant said

    Kαλημέρα, βρίσκομαι στα πάτρια και διαβάζω τα σχόλιά σας!

  112. Αθηνητσι said

    110:
    Θα παρακαλούσα τον blog που γνωρίζει να μας πει για την ονοματοδοσία και το βάπτισμα. Μου φαίνεται περίεργο να μην επιτρέπουν βάπτισμα με αρχαιοελληνικό όνομα! Νομίζω οτι τα μόνα ονόματα που δεν επιτρέπονται είναι αυτά που έρχονται σε αντίθεση με τη θρησκεία, δηλ δε μπορείς να πεις το παιδι σου «Βελζεβουλινο»!

  113. Gpoint said

    Καλημέρα, καλώς όρισες κι αν σε φέρει ο δρόμος σου από τα δικά μου πάτρια (Φωκίδα) κερνάω ουζάκι με θαλασσινά …παραγωγής μου !
    Φυσικά τπο ίδιο ισχύει για όλους τους συνδαιτήμονες της τσιπουροποσίας στον αγιο Τζίμη.

  114. Gpoint said

    # 112

    Εγώ πάντως μιλάω για την κατάσταση πριν τριάντα χρόνια. Δεν ξέρω τι εφαρμόζουν σήμερα.

  115. Γς said

    110:
    >ο παπάς της ενορίας του χωριού, τον οποίο βοηθούσα μικρός σαν παπαδάκι

    Ο Τζι στο ιερό να ετοιμάζει το «ζέον» στο καμινέτο!

    >Η πίστη είναι εσωτερικό θέμα καθενός, έλεγε, και δεν πρέπει να κουβεντιάζεται.

    Και σαν να το είχα καταλάβει πιτσιρικάς και ‘όταν μας πήγαν για εξομολόγηση ρώτησα τον παπά που τα είχε σπουδάσει αυτά, γιατί πιστεύει. Μήπως υπάρχει κάτι που δεν το ξέρουμε εμείς.
    Τελικά με κυνήγησε

    Και τι ωραίος που ήταν ο άλλος που με πήγε η κυρά που φοβάται μην δεν είμαστε μαζί στην άλλη ζωή.
    Με έκοψε με την μία.
    Και για κάνα μισάωρο μιλούσαμε για γκόμενες!
    Μετά μου έβαλε το πετραχήλι και μου διάβασε μιαν ευχή δυνατά για να ακούει η κυρά απέξω και να χαίρεται

  116. Νέο Kid Στο Block said

    Σπάιραλ (108.),μεταφέρω την πειθαρχική επιτροπή της Φίφας. Αυτοί αποφάσισαν πως ο Σουάρες και η βρωμερή Ουρουγουάη θα φορτωθεί όλα τα κρίματα του «κακού» ποδοσφαίρου, αυτοί θα αποφανθούν και για το βρακί του Νεϋμάρ …
    Eπαγγελματίας πρόεδρος (ως γνωστόν “Ελβετός” δεν είναι εθνικότητα,αλλά επάγγελμα) και μέλη καταξιωμένοι άνθρωποι του ποδοσφαίρου από προηγμένες ποδοσφαιρικά κουλτούρες (Σιγκαπούρη, Nησιά Καϋμάν, Νησιά Κουκ, Βενεζουέλα(είναι γνωστό πως όταν έβρεχε ταλέντο στη Σουραμέρικα,στη Βενεζουέλα κρατάγανε ομπρέλες..) κ.α)
    Integrantes
    Presidente: Claudio Sulzer. Nacionalidad: Suiza.

    Vicepresidente: Kia Tong Lim. Nacionalidad: Singapur.

    Otros miembros:
    Rafael Esquivel – Venezuela
    Juan Ángel Napout – Paraguay
    Constant Omari – Congo
    Mike Edwards – Estados Unidos
    Raymond Hack – Sudáfrica
    Hamid Haddadj – Argelia
    Aleksander Ceferin – Eslovenia
    Jim Shaw – Irlanda del Norte
    Lord Veehala – Tonga
    Francisco Acosta – Ecuador
    Ariel Alvarado – Panamá
    Peter Campbell – Islas Caimán
    Norman George – Islas Cook
    Nayyar Haider – Pakistán
    Hong Martin – Hong Kong
    Krister Malmsten – Suecia
    Jo Setright – Australia

  117. Γς said

    116:
    >Hamid Haddadj – Argelia

    República Argelina Democrática y Popular

    Γιατί άραγε Argelia στα Ισπανικά και Πορτογαλικά΄

    Και θυμήθηκα το Vive l’Algérie française του στρατηγού το 1958.

    Κι εχτες καιγόταν το Παρίσι Λιόν Μαρσέιγ από τους αλγερινούς που μπήκαν στους 16
    Βιβ Αλζερί!

  118. Λέει βέβαια κάπου (στο «Περί κενοδοξίας και ανατροφής των τέκνων») ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος να δίνουν οι γονείς στα παιδιά ονόματα αγίων και όχι του παππού και της γιαγιάς, αλλά πρώτον, αυτό το λέει σε μια εποχή ραγδαίας διάδοσης (συχνά και διά της βίας) του χριστιανισμού, όπου επομένως πολύ συχνά ο παππούς και η γιαγιά δεν ήταν Χριστιανοί, και δεύτερον, είναι συμβολή και ΟΧΙ ΔΟΓΜΑ. Στην πράξη, νομίζω πως εξαρτάται από τον παπά: ό,τι όνομα δώσει και γράψει στο χαρτί, αυτό μένει). Δεσμεύεται βέβαια ο παπάς από τις υποδείξεις του δεσπότη, αλλά στην πράξη μπορεί και να μην τις ακολουθήσει — το βάπτισμα, και από λαϊκό να γίνει, ποτέ δεν ακυρώνεται.
    Άλλωστε, και τον απόστολο Φίλιππο τον λέγανε! (Πάντα απορούσα πώς ευσεβής Εβραίος της Γαλιλαίας έφερε τέτοιο όνομα…)

  119. derwanderer said

    #99, Για τους κοσταρικάνους συγγραφείς: Ο Carlos Gagini μπορεί να θεωρηθεί και (εθνο)γλωσσολόγος. Χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης, αλλά δεν ξέρω αν πραγματικά διαβάζεται ακόμα, πέρα από τα αποσπάσματα που περιέχουν τα σχολικά βιβλία.
    Ο Joaquín Gutiérrez είναι κυρίως διάσημος στη χώρα του για το κλασικό παιδικό βιβλίο Cocori, που έχουν διαβάσει όλοι οι κοσταρικάνοι και το έχουν ευλαβικά στη βιβλιοθήκη τους. Βρισκόμουν στην ΚΡ το 99 ή το 00 όταν πέθανε και η συγκίνηση ήταν γενική. Είχε ζήσει πολλά χρόνια στην Χιλή και παρέμενε κομμουνιστής ως το τέλος, βάζοντας και υποψηφιότητα για πρόεδρος, με το μικροσκοπικό μαρξιστικό κόμμα του «Ενωμένου Λαού» (Pueblo Unido).
    H «εθνική» τους λογοτέχνης, ωστόσο, ως και το θάνατό της, πριν ένα με δύο χρόνια, ήταν η ποιήτρια Carmen Naranjo, πού είχε αναλάβει κι αυτή πολιτικά πόστα με το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα PLN. Στα νιάτα της είχε πρωτοστατήσει για την δημιουργία του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Στη συνέχεια έγινε και Υπουργός Πολιτισμού. Η ποίησή της είναι ταυτόχρονα κομψή και πολύπλοκη. Μέρος της έχει μεταφραστεί σε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά νομίζω.
    Από τους πιο σύγχρονους, ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα μυθιστορήματα του (φίλου μου) Carlos Cortés, άλλοτε αρχισυντάκτη της μεγαλύτερης τοπικής εφημερίδας La Nacion, που κινούνται πάντοτε μεταξύ της πολιτικής, της ημιαυτοβιογραφίας και της ζωής της κοσταρικάνικης ιντελιγκέντσιας της διασποράς. Συνιστώ κυρίως το Cruz de Olvido και το τελευταίο του, El Corazon de la Noche (όλα στην Alfaguara, αλλά δεν πρέπει να έχει μεταφραστεί σε άλλες γλώσσες).

  120. derwanderer said

    Και, τέλος, θα ήταν κρίμα να αφήσουμε την Κόστα Ρίκα χωρίς να αναφερθούμε στην διασημότερη, ανά τον κόσμο, κόρη της, την τραγουδίστρια Chavela Vargas, η οποία στα γεράματα έγινε και μούσα του Αλμοδόβαρ, ενώ στα νιάτα της είχε διατελέσει μούσα και (ευκαιριακή) ερωμένη της μεξικάνας ζωγράφου Frida Kahlo. Η σχέση της Vargas με τη χώρα της ήταν ιδιαίτερα πολύπλοκη: Την εγκατέλειψε πολύ νέα, μην αντέχοντας μάλλον την επαρχιακή νοοτροπία της ΚΡ απέναντι στα «βίτσια» της, όπως τα ονόμαζε η ίδια, την τεκίλα και τις γυναίκες. Η ίδια δήλωνε περήφανα «μεξικάνα» και συχνά-πυκνά έριχνε φαρμακερές σπόντες για την γενέτειρά της. Πέθανε πλήρης ημερών, δόξης και τεκίλας πέρυσι. Σε πολλούς ο επίμονα θεατρικός και παρακμιακός τρόπος που ερμήνευε τις «ραντσέρας», τα παραδοσιακά ερωτικο-δραματικά τραγούδια του μεξικάνικου ρεπερτορίου πέφτει βαρύς. Εμένα μού αρέσει πολύ:

  121. spiral architect said

    @119, 120: Μπράβο, πολύ ενδιαφέροντα! 🙂

  122. lefteris_sfak said

    Με καθυστέρηση, αλλά τι ωραίο θέμα (και τι ωραία κουβέντα)! Πάλι μορφώθηκα!

  123. spiral architect said

  124. Γς said

    «Pendant un Mondial, on a toujours deux équipes dans le cœur. L’une parce que c’est la nôtre. L’autre parce que c’est la Grèce.»

    http://www.sofoot.com/la-grece-ou-le-sens-du-tragique-185819.html

  125. 116 Θες να πεις, άδικα τιμωρήθηκε ο Σουάρεζ;

  126. Νέο Kid Στο Block said

    124. Εντάξει η Τουρκία, αλλά αυτή η Λιβύη απέναντι αχώνευτη είναι πράγματι… (ψαγμένο το γαλλί! Bάζει τη «Λιβύη» με την αρχαία σημασία… γιατί τόσο αγεωγράφητο αποκλείεται να είναι. )
    Γουστάρω Αμερικάρα ! Kάτω οι αφάνες των αποικιοκρατικών λυκόσκυλων!

  127. Νέο Kid Στο Block said

    125. Όχι άδικα,αλλά υπερβολικά. Υπάρχει και η «αρχή της αναλογικότητας», πώς λέγεται στα δικηγορίστικα; Δηλαδή οι Γάλλοι που προχθές παραλίγο να σπάσουν πόδια πώς έπρεπε να τιμωρηθούν; Η παρορμητική ηλιθιότητά του δεν επηρέασε το αποτέλεσμα του αγώνα. Ούτε κανα ποδάρι έσπασε, όπως έχουν κάνει πολλοί «ηθικοί» στο παρελθόν ,ούτε «τατιάνα τρομοκράτισσα» αποκάλεσε τη μάνα και την αδερφή του Κιελίνι (όπως είχε κάνει ο Ματεράτσι) . Το πολύ-πολύ να άρπαζε καμιά θεραπεύσιμη μεταδοτική ασθένεια ο Κιελίνης. Aς τον τιμωρούσαν μετά του Μουντιάλ.

  128. spiral architect said

    Πάμε ανάποδα:

    Πώς θα μετάφραζε ο Άγγλος, ή ο Γάλλος υποτιτλιστής την παραπάνω ατάκα;

  129. spiral architect said

    Ακυρον, εδώ έπρεπε να πάει. 😳

  130. #127 :speechless:

  131. BLOG_OTI_NANAI said

    112: Ο φίλος (ή φίλη;) Αθηνητσι έχει δίκιο

    Με την εκύκλιο αρ. 2627 του 1997 περιορίζονται οι απαγορεύσεις μιας ανάλογης εγκυκλίου του 1934 και πλέον ισχύει κυρίως η απαγόρευση ονομάτων ανθρώπων διαβόητων για την εχθρότητά τους προς το Χριστιανισμό.

    Άλλωστε ποιο αρχαιοελληνικό όνομα να βρει κανείς που δεν υπάρχει ατο αγιολόγιο;
    Υπάρχει π.χ. Όσιος Πλάτων στις 4 Απριλίου, υπάρχει και Πλούταρχος και Πλωτίνος κ.λπ. (αυτό επισημαίνει και η συγκεκριμένη εγκύκλιος)

    Μια θεωρητική απαγόρευση ισχύει π.χ. για το όνομα του ιδρυτή του Αρειανισμού, του Αρείου, ή για τον Ιουλιανό τον παραβάτη, όμως υπάρχει καιΆρειος μάρτυρας στις 5 Ιουνίου αλλά και πολλοί μάρτυρες και άγιοι Ιουλιανοί.

    Στην εγκύκλιο του 1934 υπήρχε και η απαγόρευση λήψης ονομάτων «διαβόητων για την κακία τους ανθρώπων». Από τη συνέχεια της εγκυκλίου 2627 του 1997 πάντως, τίθεται στην ευχέρεια του ιερέα να συστήσει να μην χρησιμοποιούνται κάποια ονόματα. Σκέφτομαι ένα παράδειγμα, «Χίτλερ» θα μπορούσε να μην το δεχτεί ένας ιερέας.

  132. spiral architect said

    @131: Ένας Αδόλφος πώς βαφτίστηκε; 🙄

  133. BLOG_OTI_NANAI said

    118: Ο Φίλιππος και ο Ανδρέας ήταν εθνικοί στην καταγωγή αλλά Ιουδαίοι στο θρήσκευμα.

  134. Νέο Kid Στο Block said

    130. Ως προς τι ακριβώς είσαι σπητσλες; Ως προς το βαθμό της ηθικής μου κατάπτωσης; Koίτα αγαπητέ Στάζυ. Το ποδόσφαιρο έχει μια ιδiότυπη ηθική, όπως το βλέπω εγώ . Προτιμώ τον σκύλο που δίνει και καμιά δαγκωνιά (μετά από αλεπάλληλα κλωτσίδια,μπουνίδια,αγκωνίδια του αφεντικού Κιελίνι) από την απύθμενη υποκρισία και τα λογίδρια περί ηθικής και fair play οφ δη μπότομ των Φιφίσκουλων ανδρεικέλων. Μού άρεσαν δε πολύ οι ψυχιατρικές αναλύσεις που διάβασα για τον Σουάρες. Δεν έχω βεβαίως καμία ψευδαίσθηση για το αλάνθαστο «κοινό αίσθημα/γνώμη» που ικανοποιήθηκε από την εξόντωση του «κακού» και μπορεί να ασχοληθεί ανεπηρέαστο με το αν ο Νεϋμάρ έδειξε το βρακί του εσκεμμένα για να πάρει κανα έξτρα φραγκάκι, ή όχι. Aλλά τουλάχιστον εγώ θα έχω την ικανοποιηση πως δεν τσιμπάω στο equal chances for all teams των Φίφηδων.

  135. sarant said

    131: Φαντάζομαι το «Αδόλφος» δεν έχει κάτι εγγενώς κακό. (Αν και υπάρχει το ανέκδοτο με τον Αδόλφο Σάιζε, που ήθελε να το κάνει Ροδόλφος Σάιζε)

  136. 134 Εντάξει, κάνει πολύ ζέστη για να αντιπαρατεθώ.

  137. BLOG_OTI_NANAI said

    132: Αν για παράδειγμα ο άνθρωπος αυτός είναι σόι ενός από τους μεγαλύτερους θεολόγους του 20ου αιώνα, του Αδόλφου von Harnack, τι να του πει ο ιερέας; 🙂
    Γενικά, όλη η εγκύκλιος προσδιορίζει αυτό ακριβώς το πρόβλημα, ότι είναι δύσκολο να τηρηθούν οι παλιές απαγορεύσεις εκτός από ιδιαίτερα «καραμπινάτες» περιπτώσεις. Για παράδειγμα, ένας Ορθόδοξος Χριστιανός που θέλει να δώσει στο παιδί του ως μικρό όνομα το «Χίτλερ» και μετά από μια συζήτηση ο ιερέας καταλαβαίνει ότι επιθυμεί αυτός να έχει το παιδί του το όνομα του γνωστού δολοφόνου Χίτλερ, είναι μια τέτοια περίπτωση ακραία που μπορεί ο ιερέας να την αποφύγει. Αν τώρα έτυχε να είναι ένα παιδί από μικτό λεγόμενο γάμο, και έτυχε τον παππού του να τον λένε Χίτλερ, τι να πει κανείς… Και πάλι όμως θα μπορούσε να του συστήσει να επιλέξει ένα άλλο όνομα. Αν ο άλλος πραγματικά επιθυμεί να είναι ορθόδοξος χριστιανός, ενδεχομένως να ακούσει μια συμβουλή από έναν ιερέα που με καλή διάθεση του συζητάει το θέμα.

  138. Αθηνητσι said

    http://m.imdb.com/title/tt2179121/

    Le prenom νομίζω λέγεται η ταινία στα γαλλικά (ελπίζω να το έγραψα σωστα διότι δε γνωρίζω τη γλώσσα). Μιλάει για ενα πατέρα που έχει σκοπό να δώσει στο γιο του όταν γεννηθεί το όνομα Αντόλφ.

  139. Αθηνητσι said

    131: Υποκοριστικό του Αθηνά 🙂

  140. BLOG_OTI_NANAI, πού το ξέρουμε αυτό (ότι ο Φίλιππος και ο Ανδρέας ήταν εθνικοί στην καταγωγή), ποιος το παραδίδει; Ότι υπήρχαν τότε γενικώς πολλοί προσήλυτοι το ξέρω, αλλά και στη Γαλιλαία; Κι έπειτα ο Ανδρέας δεν ήταν αδελφός του Σίμωνα = Κηφά = Πέτρου; Εθνικής καταγωγής κι αυτός;

  141. BLOG_OTI_NANAI said

    Την πληροφορία της ελληνιστικής επιρροής στην περιοχή δίνει ο προφήτης Ησαΐας στο 9,1 όπου αναφέρει το χαρακτηριστικό σχόλιο: «Γαλιλαία των εθνών«. Επάνω σε αυτό στηρίζονται πολλοί για να διατυπώσουν το πολιτισμικό πλαίσιο της περιοχής.

    Ο Καθ. Χρήστος Βούλγαρης χαρακτηρίζει ελληνικό το όνομα «Σίμων» του «Συμεώνος-Πέτρου, ως και τα ελληνικά ονόματα των Ανδρέου και Φιλίππου» (Βούλγαρης, «Εισαγωγή …», Β΄, 817).

    Ελληνικά χαρακτηρίζει και τα ονόματα Σίμων, Ανδρέας και Φίλιππος και ο Αγουρίδης («Το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο», Α΄,234)

    Ο καθ. Πατρώνος γράφει ότι «η Βηθσαϊδά, φαίνεται, πως ήταν μια όμορφη και πλούσια εμπορική κωμόπολη, με έντονα πολιτιστικά στοιχεία, που εξέφραζε τη Γαλιλαϊκή ανεκτικότητα προς όλους και την οικουμενικότητα των κατοίκων της, κάτω από την άμεση επίδραση της ελληνικής γλώσσας και της πολυσυλλεκτικής εθνικής συνείδησης». (Πατρώνος, «Ελληνισμός και Χριστιανισμός», 107)

    Όμως νομίζω σωστά το παρατήρησες. Δεν μπορεί να προκύψει τίποτα περισσότερο από εθνική «καταγωγή» των ονομάτων μέσω πολιτισμικής επιρροής, αλλά όχι καταγωγή από γέννηση. Αν είχε μείνει στο μυαλό μου η εθνική καταγωγή επειδή κάπου το είχα διαβάσει, τώρα που το κοίταξα θα πρέπει να ήταν υπερβολή. Από το εδάφιο με τους Έλληνες στο Ιω. 12,20-21 μπορούμε να φανταστούμε εθνική καταγωγή για εκείνους που πλησιάζουν τον Φίλιπππο, αλλά δεν βλέπω στοιχεία που να τεκμηριώνουν ότι οπωσδήποτε για να πλησιάσουν τον Φίλιππο θα έπρεπε να ήταν εθνικής καταγωγής και αυτός ή και ο Ανδρέας.

    Στο Ιω. 12,20-21 για το ότι οι έλληνες-εθνικοί παίρνουν θάρρος να πλησιάσουν τον Φίλιππο (που κάπου κοντά του ήταν και ο Ανδρέας), θα αρκούσε απλά το ελληνικό του όνομα.

    Παρ’ όλο που στα γρήγορα σχόλια ενός blog «δικαιολογούνται» κάποιες «πατάτες», εντούτοις θα πρέπει να προσέχω μην βγάλουμε και τον Ιησού Έλληνα κατά τα γνωστά σάϊτ!

  142. NM said

    1. Tι κακό έχει το όνομα Αδόλφος;
    Θυμάμαι τη σκηνή από την υπέροχη ταινία La vita e bella του Μπενινι, όπου συζητάει με έναν τύπο που του εξηγεί πόσο ανθρωπιστής είναι κλπ. Το λογίδριο του μαλάκα διακόπτουν τα 2 του παιδάκια που μπαίνουν φωνάζοντας. Τότε ο τύπος γυρνάει και τους λέει άγρια: «Μπενίτο, Αδόλφε! Κάντε ησυχία, δεν βλέπετε ότι μιλάω με τον κύριο;»
    2. Κόστα – κόστα, στου Στελάρα την πόστα (βλέπω σήμερα): http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/apo-tin-akti-stin-kosta

  143. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>“Από τη μιαν ακτή στην άλλη”
    πάμε γιαλό γιαλό, λοιπόν ! 🙂

    Και με την κόστα , έχουμε τη 11η ή 12η λέξη για την ακτή:
    ακτή,κόστα,παραλία,αμμουδιά,ακροθαλάσσι,ακροθαλασσιά,περιγιάλι,ακρογιάλι,ακρογιαλιά,γυρογιάλι,γιαλιά (η)

  144. Γς said

    126:
    >Bάζει τη “Λιβύη” με την αρχαία σημασία…

    Βάζει τη Λιβύη με τη σύγχρονη ελεεινή σημασία
    για να τονίσει το κοντραστ που δεν το χαλάει κι η Τουρκία με την όποια αρχαία της σημασία [που δεν υπάρχει]

  145. Κι επειδή Ακτή Ελεφαντοστού δεν σημαίνει μόνο σβέλτους μαυρούκους και γαμάτη μπαλίτσα, αφήνω εδώ ένα βιντεάκι με καλλιεργητές κακάο από τη χώρα αυτή που δοκιμάζουν σοκολάτα για πρώτη φορά στη ζωή τους. Τα σχόλια είναι τόσο χρήσιμα όσο τ΄@@ του Πάπα.

  146. sarant said

    Φοβερό βίντεο, ποιος έλεγε για αποξένωση;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: