Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Και πάλι ο κύριος Θεόδωρος

Posted by sarant στο 2 Ιουλίου, 2014


mimis_jpeg_χχsmallΕδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή συνέχεια, που κατ’ εξαίρεση δημοσιεύεται Τετάρτη επειδή χτες ήταν πρώτη του μηνός και είχαμε το μηνολόγιο, είναι η δέκατη ένατη.  Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Βρισκόμαστε στα 1934, όταν ο παππούς μου, ο ποιητής Άχθος Αρούρης, έχει παραιτηθεί από την Εμπορική Τράπεζα για να ανοίξει επινικελωτήριο μαζί με δυο από τ’ αδέλφια του. Στη σημερινή συνέχεια ξαναβρίσκουμε έναν παλιό γνώριμο, τον ιδιόρρυθμο (επιεικώς) κύριο Θεόδωρο, που τον είχαμε γνωρίσει πριν από μερικούς μήνες, όταν αναφερθήκαμε στη ζωή του ποιητή στη δεκαετία του 1920 (για παράδειγμα, εδώ  κι εδώ).

Και πάλι ο κύριος Θεόδωρος

Στην Αθήνα ξαναβρήκε και τον κύριο Θεόδωρο που περνούσε πολύ δύσκολες μέρες. Είχε βγεί από τη φυλακή πριν από δυο χρόνια, όπου πέρασε περίπου ένα χρόνο, καταδικασθείς πρωτοδίκως μεν σε τρία χρόνια και στο εφετείο σε οχτώ μήνες, για φόνο εξ αμελείας που είχε κάνει το 1929 στο Βελβενδό της Δυτικής Μακεδονίας. Φυσικά τον είχαν απολύσει από τη δουλειά του και με τη βοήθεια του Μιχάλη προσπαθούσε να πάρει κάποια σύνταξη. Για την ώρα εφιλοξενείτο στο οικοτροφείο της Μονής Πετράκη, που βρισκόταν στην οδό Αφεντάκη, πίσω από τον Ευαγγελισμό.

Ο Νίκος είχε πληροφορηθεί την υπόθεση το 1929 από έντυπη επιστολή που του ’στείλε ο ίδιος ο κύριος Θεόδωρος από τις φυλα­κές Κοζάνης. Κατά τα λεγόμενα του κυρίου Θεόδωρου, στη μικρή κλειστή κοινωνία της μακεδονικής κωμόπολης η εμφάνιση και συμπε­ριφορά του, όπως ήταν άλλωστε επόμενο, προκάλεσαν την προσοχή πολλών, ορισμένοι από τους οποίους άρχισαν να τον παρενοχλούν,

[…] άλλοτε συνταράσσοντα την θύραν του οίκου μου εμού κοιμωμένου και προ τινων ημερών ενώ είχον ανοικτόν το παράθυρον κατόπιν πολυώρου μελέτης τις εξ αυτών εξεσφεδόνισε λίθον μισής οκάς περίπου εντός της οικίας.

Ένα βράδυ, όταν οι προκλήσεις της ομάδας των εντοπίων έφτασαν στο απροχώρητο.

[…] έλαβον περίστροφον Γκολτς από ένα μπαούλο και έρριψα τρεις πυροβολισμούς εις τον αέρα προς εκφοβισμόν…

Τρεις ημέρες αργότερα, όταν ο κύριος Θεόδωρος πήγε σε γειτονικό φούρνο να αγοράσει ψωμί, οι προκλήσεις επανελήφθησαν.

[…] Προτού εισέλθω εις το αρτοποιείον το αυτό πρόσωπον με το μαύρο παλτό και την τραγιάσκα, το οποίο έρριψε κατά την ειρημένην νύκτα προ 4 ή 5 ημερών τον λίθον και ερρίφθησαν οι πυροβολι­σμοί εις τον αέρα ως ανωτέρω, με παρηνόχλησε μετά δηκτικής ειρωνείας και εγώ αντιπαρήλθον εις απόστασιν δύο μέτρων προς τη θύραν του αρτοποιείον. Αντί δε και ούτος να συνεχίσει την οδόν του μετά της παρέας του προς τη διεύθυνσίν του, επέστρεψε και πάλιν οπίσω επιμένων να με ενοχλή. Τότε διεμαρτυρήθην εντονώτατα και μετά απειλών, έχων υπ ’όψιν και πάντα τα προηγούμενα, εν ω το πρόσωπον τούτο επί πλέον επέκειτο προ της θύρας του αρτοποιείου, όθεν ερραβδίσθη ισχυρώς της ράβδου μου θραυσθείσης εις δύο. Μετά δε τούτον και όπως μη λάβει η υπόθεσις σοβαράν επιπλοκήν, τροχάδην απεσύρθην και μεταβάς ενεκλείσθην εις την οικίαν μου. Ούτοι δε κατά πόδας ακολουθήσαντες μετά μισό λεπτό της ώρας κατόπιν του επεισοδίου ευρέθησαν υπό τα παράθυρα της οικίας μου, εν ω θα ηδύναντο και άλλως να πράξωσιν, οπότε εγώ, εκ του θορύβου πτοηθείς, ήνοιξα το παράθυρον και αρπάσας εν υπερβαλλούση και εξωφρενική εξάψει κατόπιν των τόσον ανάνδρων και ατί­μων ως ανωτέρω ενοχλήσεων, Γκολτς περίστροφον κραδαίνων εκ του παραθύρου της οικίας ηπείλουν εντόνως διαμαρτυρόμενος να διαλυθώσιν, εν ω ο αυτός κτηνάθρωπος εξεσφενδόνισεν ογκόλιθον εναντίον μου και κάτωθεν του παραθύρου εκ της οδού, μη πτοούμενος εκ πρωτοφανούς και τρομακτικής βλακείας και κτηνωδίας ούτε εκ του περιστρόφου, εν ω τούτο μηχανικώς και ασυναισθήτως και άνευ ουδεμιάς σκοπεύσεως εκπυρσοκροτήσαν εφόνευσε μικράν τινα κόρην, εγγονήν του εν Βελβενδώ ιατρού κ. Λ…, εις απόστασιν και εν τη θύρα της αυλής της οικίας της. [. . .]

Εξάλλου, με άλλη επίσης έντυπη αναφορά, ο κ. Θεόδωρος ζητούσε μεταξύ άλλων, εφόσον επανελθεί εις την ενέργειαν, να μετατεθεί σε

μία εκ των μεγάλων πόλεων του κράτους, ένθα υπάρχουσιν εξήντα ή χίλια άτομα όμοια, δηλονότι φοβάμαι πλέον τας μικράς πόλεις «κακό χωριό τα λίγα σπίτια».

Παρά την απελπιστική του κατάσταση, ο κύριος Θεόδωρος δια­τηρούσε στο ακέραιο την αξιοπρέπεια και τηρούσε απαρέγκλιτους τους αυστηρούς κανόνες συμπεριφοράς που είχε από πολλά χρόνια επιβάλει στον εαυτό του, όπως θα άρμοζε σε απόφοιτο του Διεθνούς Πανεπιστημίου. Ένα βράδυ, που τα έπιναν με τον Νίκο και τον Μιχάλη, τους ανακοίνωσε την εισδοχή τους στην προνομιούχο κάστα.

Εξακολουθούσε να κάνει τα πάντα μετά μεθοδικότητος και μεγαλοπρεπείας. Τα ρούχα του, παρά τις ταλαιπωρίες που είχαν υποστεί στη φυλακή, εξακολουθούσαν να είναι σε υποφερτή κατάσταση, όπως και το πάνω μέρος των παπουτσιών του. Οι σόλες όμως είχαν λεπτύνει και τρυπήσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε σχεδόν περπατούσε ξυπόλητος. Ένα απομεσήμερο, περπατώντας στους χωματόδρομους των Κάτω Πετραλώνων με τον ποιητή και τον αδελφό του τον Γιώργο, πάτησε ένα σπασμένο γυαλί και κόπηκε τόσο άσχημα, που άφη­νε αιματηρά ίχνη. Του κυρίου Θεόδωρου δε συσπάστηκε ούτε ένας μυς του προσώπου. Κλώτσησε μόνο το γυαλί για να πάει στην άκρη κι είπε στους φίλους του:

«Τα παλιόπαιδα, αφήνουν σπασμένα γυαλιά στο δρόμο. Καλά, εμείς φοράμε παπούτσια, αν τα πατήσει όμως κανένας ξυπόλητος;»

Οι θρησκευτικές του αντιλήψεις, ιδιόρρυθμες ήδη από την εποχή που ήταν φοιτητής, είχαν γίνει τελείως αιρετικές. Όπως εξομολογήθηκε στον Νίκο και τον Μιχάλη, κατόπιν πολυημέρου διαλογισμού εν τω δεσμωτηρίω, κατάληξε στο συμπέρασμα πως ο Ιησούς Χριστός είναι τελείως άσχετος με τον Ιεχωβά, τον εβραίο θεό. Ο πρώτος είναι θεός πάσχων και θυσιαζόμενος για το καλό των ανθρώπων. Είναι ένας ελληνιστικός θεός, ο Αμνός, ο Άδωνης, ο Όσιρις και ο Μίθρας. Ο άλλος είναι θεός ζηλωτής, αιμοχαρής και τυραννικός, ο οποίος ποιμαίνει τα έθνη εν ράβδω σιδηρά. Τον οποίο όμως εγώ προσωπι­κώς προτιμώ, τους τόνισε.

Διατηρούσε αμείωτη την αντιπάθειά του προς τα όργανα της τάξεως, στην οποία είχε προστεθεί ανάλογη αντιπάθεια προς τους δικαστικούς. Όπως αφηγήθηκε μια μέρα στους φίλους του, είχε βγει αργά τη νύχτα από το οικοτροφείο της Μονής Πετράκη να πάρει τον αέρα του, όταν συνάντησε ένα «κακοποιόν στοιχείον» που του είπε:

«Έι ψιτ, κύριος, από τας ασχολίας σας δεν περισσεύει κάνα πε­νηντάρι και για μας;»

Εκείνος, αφού τον αποκάλεσε σκλάβο, ραγιά κλπ., αρνήθηκε να τον δώσει χρήματα, (που άλλωστε δεν είχε) αλλά το κακοποιόν στοιχείον επέμενε και του απέσπασε εν κομβίον. «Ε μα τότε τον κακόν του τον καιρόν» -και τον απώθησε διά της βακτηρίας, τραυματίσας αυτόν εις τον οφθαλμόν.

Ο ιατροδικαστής χαρακτήρισε το τραύμα σοβαρόν, μπορεί όμως και να το γλιτώσει.

Στις φωνές του κακοποιού στοιχείου πλάκωσαν οι μπάτσοι και τους οδήγησαν στην Αστυνομία και την άλλη μέρα στο Αυτόφωρο, όπου ο κύριος Θεόδωρος μεταξύ άλλων απολογήθηκε ως εξής: «Όταν, κύριε Πρόεδρε, μετά μακρόν πνευματικόν κάματον εξέρ­χομαι νύκτωρ διά να περπατήσω, δεν το κάμνω διά να συναντήσω το κακοποιόν στοιχείον. τον αστυφύλακα ή τον δικαστήν, πρόσωπα όλως ανεπιθύμητα και μισητά!»

Τελικά τον απήλλαξαν, διότι το ποινικόν του μητρώον ήτο λευκόν. Δεν περιείχε παρά μόνον τρεις περιπτώσεις: δύο αδίκους επι­θέσεις και έναν φόνον εξ αμελείας.

Η φιλοξενία του κυρίου Θεόδωρου στο Οικοτροφείο της Μονής Πετράκη δε βάσταξε πολύ. Όπως ήταν φυσικό, οι θρησκευτικές απόψεις του, η εμφάνιση και η συμπεριφορά του προκάλεσαν την αντίδραση των άλλων ενοίκων, ρασοφόρων ως επί το πλείστον. που αποφάσισαν να τον δείρουν. Έχοντας εκτιμήσει τις ηράκλειες δυνά­μεις του, σκέφτηκαν να του στήσουν ενέδρα. Ένα απομεσήμερο, ένας νεαρός διάκος χτύπησε την πόρτα του δωματίου όπου έμενε ο κύριος Θεόδωρος κι όταν αυτός άνοιξε τον έφτυσε στο πρόσωπο και υποχώ­ρησε προς τον τοίχο με σκοπό να τον αναγκάσει να βγει στο διάδρο­μο. Εκατέρωθεν της πόρτας καιροφυλακτούσαν δύο άλλοι οικότροφοι οπλισμένοι με μπαστούνια, διά τα περαιτέρω.

Το σχέδιο ήταν καλό αλλά δεν υπολόγισαν τις αστραπιαίες αντι­δράσεις και τη δύναμη του αντιπάλου. Ο κύριος Θεόδωρος, μόλις δέχτηκε τον εμπτυσμό άπλωσε ακαριαία τη χερούκλα του κι άδραξε το διάκο από τα γένια. Οι μπαστουνιές που του κατέβασαν ταυτοχρόνως οι δυο συνένοχοι δεν μπόρεσαν να τον κάνουν να χαλαρώσει τη λαβή. Αντίθετα, τα μπαστούνια τους έσπασαν πάνω στο σιδερένιο μπράτσο του κι οι ίδιοι αδίσταχτα τράπηκαν σε φυγή, αφήνοντας το φίλο τους στα χέρια του θηριώδους αντιπάλου του. Ο κύριος Θεόδω­ρος έξαλλος τον έδειρε ανηλεώς, αφού προηγουμένως του ξερίζωσε τα μισά γένια.

«Του απέσπασον το ήμισυ της γενειάδος διά να τον καταστήσω ανίκανον να ιερουργήσει, διότι διά της πράξεώς του εξέπεσεν του αξιώματος του» εξήγησε την άλλη μέρα στον Μιχάλη και στον Νίκο όταν τους ζήτησε να του βρουν κάποια στέγη. Όπως ήταν φυσικό διώχτηκε αμέσως και με όλας τας τιμάς από το οικοτροφείο.

Ο Νίκος τον εγκατέστησε στο τελευταίο δωμάτιο του Επινικελωτήριου, που δεν το χρησιμοποιούσαν, αφού το καθάρισαν από τα σκουπίδια και άσπρισαν τους τοίχους. Ο κύριος Θεόδωρος μετέφε­ρε τα υπάρχοντά του που αποτελούνταν από δυο μπαούλα ανίσου ύψους, το ένα με επίπεδο και το άλλο με κυρτό σκέπασμα. Τα μπαού­λα αυτά περιείχαν τα βιβλία, τα ασπρόρουχα και λοιπά χρειώδη του και αναπλήρωναν όλα τα άλλα έπιπλα, παίζοντα κατά περίσταση το ρόλο καναπέ, τραπεζιού, καρέκλας και (συνενούμενα τη νύχτα) κρε­βατιού. Οι τοίχοι ήταν γυμνοί και ο κύριος Θεόδωρος είχε καρφώ­σει σ’ αυτούς τρία μεγάλα καρφιά, όπου κρεμούσε την πεσέτα, τα ρούχα και τη μαγκούρα του, καθώς και πλήθος μικρές προκίτσες όπου είχε αναρτήσει ισάριθμες ξυριστικές λάμες με τις οποίες γυά­λιζε κάθε πρωί τη μαγκούρα του.

Η πρωινή τουαλέτα του γινόταν στο παρακείμενο πηγάδι, στην πεζούλα του οποίου ο κύριος Θεόδωρος απίθωνε τον κουβά με το νερό που μόλις είχε αντλήσει και βουτώντας με δισταγμό τα χέρια του ύγραινε μόλις το πρόσωπό του. Κατόπιν με κλειστά τα μάτια και προτεταμένα τα χέρια γύριζε στο δωμάτιό του, έβρισκε ψηλαφητά την πεσέτα του και σκουπιζόταν. Αντίθετα, το γυάλισμα της μαγκούρας τού έπαιρνε δεκαπλάσιο τουλάχιστον χρόνο. Την ξεκρεμούσε από το καρφί και τη γυάλιζε πολλή ώρα με μια ξυριστική λάμα. Κάθε τόσο σταματούσε το γυάλισμα και φέρνοντάς τη σε μικρή απόσταση από το μάτι του, σαν να ’ταν κιάλι, έλεγχε την ευθύτητα και στιλπνότητα της επιφάνειάς της. Άμα τέλειωνε κάποτε το γυάλισμα την κρεμούσε στο καρφί της προσπαθώντας να έχει τελείως κατακόρυφη διεύθυν­ση και απομακρυνόταν λίγο για να το ελέγξει. Όταν ήταν πια τελείως κατακόρυφη, την έπαιρνε και έβγαινε στο δρόμο.

Μια φορά την εβδο­μάδα εξάλλου έκανε μια περίεργη τελετουργία, το νόημα της οποίας έμεινε για πάντα άγνωστο στον ποιητή και τα αδέλφια του: από τις τέσσερις γωνίες του χωμάτινου δαπέδου του δωματίου του μάζευε σε ένα χαρτόνι λίγο χώμα. Το ανακάτευε επιμελώς και κατόπιν το σκορ­πούσε στην είσοδο του ενδιαιτήματός του.

 

49 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Και πάλι ο κύριος Θεόδωρος”

  1. IN said

    Οπ! Απρόσμενη και ενδιαφέρουσα εξέλιξη αυτή για το έγκλημα του κ. Θεοδώρου και τις δικαστικές του περιπέτειες στη γενέτειρα. Γνωρίζουμε το επώνυμό του ή κάποιο επιπλέον στοιχείο (π.χ. ακριβή ημερομηνία του εγκλήματος) μήπως βρούμε περισσότερα στοιχεία;

    ΥΓ: Καλημέρα. Σπάσε πλάκα να είμαι και ο πρώτος σχολιαστής.

  2. IN said

    Συνέχεια του προηγουμένου. Εδώ: http://catalog.parliament.gr/hipres/help/null/horizon/digital.pdf είναι η ψηφιακή συλλογή εφημερίδων της βιβλιοθήκης της Βουλής. Υπάρχουν τα φύλλα 1928 και 1930 της τοπικής εφημερίδας της Κοζάνης «Βόρειος Ελλάς». Δυστυχώς δεν υπάρχουν τα φύλλα του 1929, δεν ξέρω καν αν έβγαινε. Κάποιος που ξέρει περισσότερα μαγικά από μένα, ας ψάξει με τη λέξη «Βελεβενδό» λ.χ. να δει μήπως μπορεί να βρει καμιά αναφορά στο περιστατικό.

  3. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Το ωραίο είναι ότι «βρήκαν τον παπά και του φόρτωσαν πεντέξι».
    Το «περίστροφον Γκολτς» πρέπει να’ ναι το Κολτ

  4. Παναγιώτης Κ. said

    Δηλαδή εκείνη την εποχή ήταν ελεύθερη η οπλοφορία;
    Αμερικάνικα συστήματα;

  5. Gpoint said

    Πολύ ωραίο το σημερινό απόσπασμα !
    Κατά σύμπτωση πριν από λίγο ανέβασα και γω την ιστορία ενός άλλου φονιά !!

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1-2: Δεν υπάρχει δυνατότητα αναζήτησης, δυστυχώς, μην ξύνεις πληγές!
    (Και το επώνυμο αποτελεί δεδομένο προσωπικού χαρακτήρα) 🙂

    3: Κι εγώ που νόμιζα πως υπήρχε και Κολτ και Γκολτς!

    4: Δεν ξέρω αν ήταν ελεύθερη.

  7. IN said

    6α: Δεν υπάρχουν για τους κοινούς θνητούς, αλλά εδώ παρεπιδημούν και θαυματοποιοι, ενίοτε 🙂

  8. Γς said

    >το αυτό πρόσωπον με το μαύρο παλτό και την τραγιάσκα,

    Σε χαλκευμένη πολιτική δίκη κατά τη μεταπολίτευση.¨

    Μάρτυς: Και αντιλήφθηκα ένα πρόσωπο με μαύρα γυαλιά και καπαρντίνα να με παρακολουθεί.
    Πρόεδρος: Με καπαρντίνα; Αυγουστιάτικα;

  9. Πάνος με πεζά said

    «…έχει παραιτηθεί από την Τράπεζα για ν’ ανοίξει επινικελωτήριο…» (και μάλιστα συνεταιρικό) : όταν η Τράπεζα ήταν δουλειά του ποδαριού, ιδίως μετά το κραχ του 1929 ! 🙂

  10. Left said

    Πήρα μια-μια τις (ανά εβδομάδα) δημοσιεύσεις και τις έβαλα σε σειρά (σχηματίζοντας ενιαίο κείμενο). Θα το διαβάσω (εκτυπωμένο και δεμένο) μετά την ολοκλήρωση.
    Πάντως τα τρία-τέσσερα πρώτα «επεισόδια» (που τα διάβασα) χωράνε στα «Κείμενα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» του Λυκείου.

  11. Στενοχωρήθηκα όμως για το κοριτσάκι, να πω την αλήθεια.

  12. Η οπλοφορία δεν ήταν ελεύθερη αλλά δεν ήταν και απαγορευμένη, εφόσον δεν ήσουν ανακατεμένος στα πολιτικά.
    Ιδιαίτερα στη βόρεια Ελλάδα΄, όπου είχαν ξεμείνει πολλά όπλα από τους Βαλκανικούς και τη γαλλική κατοχή της Θεσσαλονίκης, ο καθένας μπορούσε να έχει όπλο, εφόσον δεν υπήρχαν επίσημα αρχεία εισαγωγών και πωλήσεων.
    Επιπλέον, υπήρχαν και πολλά οπλουργεία. Οπότε εύρισκες ένα όπλο, σαν το Γκολτς, που λέει ο Θόδωρος (αν και μεταγενέστερο του εικονιζομένου), το αγόραζες από τον αγρότη κάτοχό του, που μπορεί να τόχε μαζέψει από κάνα πτώμα, το έκανες σέρβις στον οπλουργό της γειτονιάς και ήσουν οπλισμένος.
    Πυρομαχικά; Άφθονα!

  13. spiral architect said

    @29: Σωστά, είχαμε και το κραχ, αλλά αυτό έφτασε στην Ελλάδα το ’31:
    «Το κλείσιμο του Χρηματιστηρίου της Αθήνας αποφασίστηκε την ημέρα (20/9/1931) που η Αγγλία εγκατάλειψε τον «κανόνα χρυσού», μια πράξη που ο Βενιζέλος θεώρησε προσωρινή. …«

  14. Εκπληκτικό είναι το πώς αποπροσωποποιεί ο κυρ-Θόδωρος τις δικές του πράξεις: ο άλλος τον περιγελά, του ρίχνει πέτρες αλλά όταν ο Θ. αναλαμβάνει δράση, η ράβδος του θραύεται εν γένει και το περίστροφο εκπυρσοκροτεί σχεδόν μοναχό του. Ενδεικτικό της αμηχανίας, άραγε;

  15. Πάνος με πεζά said

    @ 13 : Kαι η κρίση της Leman Brothers, τον ίδιο χρόνο έκανε, 80 χρόνια μετά !

  16. Πάνος με πεζά said

    παροράματα : Leeman

  17. spiral architect said

    @15, 16: Lehman 😉

    Δεν είχε γράψει ο παππούς κάτι περί του κραχ της εποχής και τ’ αποτελέσματά του στον κύκλο του;

  18. Γς said

    12:
    Εποχές κι αυτές!

    Λίγα χρόνια αργότερα το 49 είδα για πρώτη φορά είδα πιστόλι στο σπίτι του Πουλή.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/11/blog-post_14.html

    Τη δεύτερη φορά δεν ήταν πιστόλι αλλά το χέρι του Γιώργου του Φούντα που πρότεινε μες το σκοτάδι την παλάμη του με τεντωμένο το δείκτη σαν να κρατούσε πιστόλι. [Α, πρέπει να το γράψω το περιστατικό στον Κάκτο]

    -Κατέβα κάτω καριόλη. Κρατάω πιστόλι!. Είπε στον κλέφτη που ήταν πάνω στην ταράτσα μας.

    -Γιατί δεν κατεβαίνεις. Γιατί; [αυτό δεν το είπε].

  19. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    10: Σας ευχαριστώ, μου άρεσε!

    14: Η κακιά η ώρα, που λέμε 🙂

    17: Περιέργως όχι, δεν σώζεται τίποτε.

  20. Γς said

    18:
    -Κατέβα κάτω! Κρατάω πιστόλι!.
    -Γιατί δεν κατεβαίνεις. Γιατί; [αυτό δεν το είπε].

    http://caktos.blogspot.gr/2014/07/blog-post.html

  21. 8: Στο βιβλιαράκι «Ο αγώνας θέλει κέφι» έχει μια παρόμοια ιστορία (από μνήμης μετά από 25 χρόνια) όπου ένας αντάρτης κατηγορείται στο δικαστήριο για ειδεχθείς φόνους, και ο ψευδομάρτυρας παρασυρμένος από τη φόρα που είχε πάρει να τον παρουσιάσει ως «ανθρωπόμορφο κτήνος» λέει:

    – … και μετά σκούπισε τα αίματα στη μακρυά γενειάδα του.
    – Είστε σίγουρος μάρτυς για την περιγραφή του δράστη;
    – Απολύτως σίγουρος κύριε Πρόεδρε.

    Κοιτάζει ο δικαστής τον κατηγορούμενο, κοιτάζει και τον μάρτυρα. Ο κατηγορούμενος ήταν σπανός!

  22. 18: Μια πολύ πιστή αναπαράσταση της σκηνής, από την ταινία Staright Story

    Με τον Αλέκο Συσσοβίτη στον ρόλο του Μίλτου και τον Θοδωρή Αθερίδη στον ρόλο του «Στέλιου».

    Θα έβαζα κι εγώ κουίζ ποιo είναι το λάθος που έχει η σκηνή σχετικά με την πρωτότυπη, αλλά μια και δεν υπάρχει κίνηση, το λέω:

    Η σκηνή είναι τοποθετημένη σε παραθαλάσσιο μέρος, όπως φαίνεται από τους γερανούς στο βάθος. Και παρά την διαδεδομένη αντίληψη ότι η υπόθεση της ταινίας διαδραματίζεται στον Πειραιά, Τρούμπα, κ.λπ., και παρά το γεγονός ότι υπάρχουν σκηνές και στον Πειραιά (π.χ. ο γάμος) και στο Καβούρι (;) (το μπάνιο στην θάλασσα), η βασική πλοκή της ταινίας είναι γυρισμένη στο κέντρο της Αθήνας. Τόσο κέντρο Αθήνας, που, αν θυμάμαι καλά, η Στέλλα συναντά αυτόν με τον οποίο πηγαίνει και δεν εμφανίζεται στον γάμο της, στην γωνἰα Πανεπιστημίου και Πατησίων, στην Εθνική Τράπεζα δίπλα στην Ομόνοια.

    Αλλά κυρίως στην οδό Καλλιδρομίου: Τα μπουζούκια «Ο Παράδεισος» είναι το παλιό σχολείο και νυν μεζεδοπωλείο «Άμα λάχει» (ακόμα έχει την κλασική γούρνα ποτίσματος των μαθητών στην αυλή) Καλλιδρομίου 69 https://www.google.gr/maps/@37.988076,23.736963,3a,75y,214.96h,87.52t/data=!3m4!1e1!3m2!1sIexZyi5ksGAslXUIQxXn8g!2e0 και η περίφημη τελευταία σκηνή εκτυλίσσεται στην συμβολή Καλλιδρομίου, Ιουστινιανού και Οικονόμου https://www.google.gr/maps/@37.989284,23.736007,3a,53y,165.41h,87.23t/data=!3m4!1e1!3m2!1sO29Syefe_6iFfP1r-giBDA!2e0 (εκεί που είναι η βεσπα ήταν η διαφημιστική πινακίδα των μπουζουκιών, πίσω δεξιά από τη Στέλλα, η οποία υπάρχει ίδια και στην παρωδιά!)

    Και βέβαια, τα γράφω αυτά με μεγάλη υπερηφάνια γιατί τα καφέ της Καλλιδρομίου είναι το στέκι μας εδώ και δεκαετίες! 😉

  23. Πάνος με πεζά said

    @ 22 : Αφού το λες με περηφάνια «άμα λάχει» (Θεός ‘σχωρέσ’ το), ποιά άλλη ταινία έχει γυριστεί στο ίδιο -με διαφορά μερικών μέτρων- σημείο; Για να βοηθήσω, την εποχή εκείνων των γυρισμάτων, αναγείρεται η πολυκατοικία στη συμβολή Καλλιδρομίου – Οικονόμου – Δεληγιάννη, και αυτό το βλέπουμε στην ταινία.

  24. Πάνος με πεζά said

    Παροράματα : ανεγείρεται

  25. Μου διαφεύγει ο τίτλος αυτή τη στιγμή, αλλά είναι αυτή με τον Φάνη Χηνά και τον περίφημο «Αετό», εκείνο το κατακόρυφο κτήριο πάνω στον βράχο στην Καλλιδρομίου.

  26. Πάνος με πεζά said

    Βεβαίως, είναι η ταινία «Ναι μεν, αλλά…» http://www.youtube.com/watch?v=ISSf5hD4UAo#!

  27. 🙂

  28. Ηλεφούφουτος said

    Ξεκινώντας να διαβάζω για τον κυρ Θόδωρο που σκοτώνει και τα προβλήματα στη μικρή κοινωνία και αυτούς που τον πειράζανε το μυαλό πήγε σε ήρωα γουέστερν … και τσουπ η επόμενη πρόταση «έλαβον περίστροφον Γκολτς»

  29. Γς said

    22:

    Λίγα μέτρα πιο πάω έμενε ο Θανάσης Παπαγεωργίου.
    Ηταν συμφοιτητής μου. (ο ένας από τους τρεις αδελφικούς μου φίλους που αυτοκτόνησαν και που με περιμένουν 40 τόσα χρόνια. Στη μαύρη κόλαση βέβαια, την αλανιάρα).

    Ξημεροβραδιαζόμασταν στη Καλλιδρομίου, κάτω από το διαμέρισμα του Ξαρχάκου, που παραπονιόταν ότι κάναμε πολύ φασαρία και δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί.
    Πάντως τον αφήσαμε να γράψει την ‘Απονη ζωή’ και ‘Στις Ακρόπολης τα μέρη’.

    Στοιχειωμένη γειτονιά. Ασιμος και τέτοια, αργότερα βέβαια.

    Επεσε απ το μπαλκόνι, μπρος τα μάτια μας, όπως είχε ανακοινώσει ανήμερα των 27ων γενεθλίων του. (1972)

  30. sarant said

    22-26: Τι ωραία όλα αυτά!

    29: Μπρρρ

  31. Γς said

    29:
    Για τον Θανάση της Καλλιδρομίου

    http://caktos.blogspot.gr/2014/07/8-2012-1420.html

  32. Πάνος με πεζά said

    Δούλεψα σε ένα τεχνικό γραφείο στην περιοχή (Δεληγιάννη) μεταξύ 1995-2003. Από VIP, θυμάμαι μόνο την Αρλέτα με το σκυλάκι της και τα μαύρα της ρούχα, με τα κόκκινα παπούτσια. Θυμάμαι να είμαστε τόσο «πάλιουρες» και οι άλλοι τόσο «πρώιμοι», που όταν χτύπαγε ένας υπολογιστής και είχαμε καμιά παράδοση, τον πηγαίναμε με τα χέρια στο service του Πλαισίου στη Ζαϊμη (δίπλα στον Μποφιλιάκη), και περιμέναμε να τον πάρουμε φτιαγμένο «της ώρας» και να επιστρέψουμε.Λόγω της παλιάς σχέσης του αφεντικού με το Γεράρδο.

    Είχαμε φωτοτυπεία που ξενυχτούσαν για πάρτη μας, κρεβάτια στο γραφείο για να συμπληρώνουμε διήμερα, ξυραφάκια, αφρούς, κι άλλα τέτοια εμπριμέ.

    Μετά, το Πλαίσιο έγινε εισηγμένη, και το γραφείο μας άρχισε να φυτοζωεί… Άρχισαν και τα αστυνομικά show των επετείων του Πολυτεχνείου (ένα βράδι βγαίνοντας, είδα τρεις διμοιρίες έξω από την πόρτα, και είπα «κάπως έτσι πρέπει να ήταν εκείνο το βράδι του Νοέμβρη, να δεις του χρόνου θα βάλουν κι να τανκ έξω από την πόρτα και θα λένε «ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ !»), και η γειτονιά -που δεν ήταν και η πιο σπουδαία, αλλά το λέω σε αντιδιαστολή με ό,τι έγραψα προχτές για το Παγκράτι- άρχισε να φθίνει. Τα μαγαζιά να κλείνουν, οι τζαμαρίες να μουτζουρώνονται και τα τοιαύτα…

    Bγάζω το καπέλο στο Rockwood της Ηρακλείου, που αντιστέκεται ποιοτικά και πολιτιστικά σαν μικρό γαλατικό χωριό.

    Απογεματιάτικα, «Ο άγνωστος Πάνος με Πεζά», και οι αναμνήσεις του…

  33. Γς said

    >δίπλα στον Μποφιλιάκη

    Φίλος και συμφοιτητής μου ο μακαρίτης ο Μανώλης Μποφιλιάκης.
    Δες κι εδώ τι μεγάφωνα μεγατόνων μου είχε προμηθεύσει (σικ)

    http://caktos.blogspot.gr/2010/12/1977-beethoven.html

  34. sarant said

    32: 🙂

  35. Λάζαρος said

    Συγνώμη που ενοχλώ με κάτι άσχετο, αλλά άκουσα πριν λίγο τον Σαμαρά να λέει ότι

    http://www.protothema.gr/politics/article/392184/samaras-se-skopiano-dimosiografo-den-ixera-oti-upirhe-makedoniki-glossa/

    εμείς οι κουμμουνιστές διαδώσαμε ότι υπάρχει Μακεδονική Γλώσσα. Εγώ που διαβάζω σποραδικά Σαραντάκο, θυμάμαι ότι κι ο ίδιος ο θεούσος Παπαδιαμάντης αναφέρει κάπου για τα μακεδόνικα. Δηλαδή, τον 19ο αιώνα ο Παπαδιαμάντης δεχόταν πως υπάρχει Μακεδονική Γλώσσα, ενώ σήμερα ο Τρελαντώνης Σαμαράς δηλώνει πως δεν υπάρχει και πως τη δημιουργήσαμε εμείς οι κουμουνιστές. Ποιός έχει δίκιο, κ. Σαραντάκο, ο Τρελαντώνης ή ο Παπαδιαμάντης;

  36. sarant said

    Λάζαρε, δεν θυμάμαι να λέει κάτι ο Παπαδιαμάντης. Μήπως εννοείτε τον Μυριβήλη στη Ζωή εν τάφω;

  37. Πάνος με πεζά said

    @ 33 : Υπάρχει ένας σπάνιος LP δίσκος, που λέγεται «Πολυτεχνείο 73, ένα ηχητικό ντοκουμέντο» ή περίπου κάπως έτσι. Στην ουσία πρόκειται για ηχογραφήσεις εκείνης της βραδιάς και κάποιων 24ώρων πριν και μετά, κατευθείαν από το δρόμο, χωρίς τίποτε άλλο. Καταγράφονται ριπές, τα συνθήματα των φοιτητών, τα τανκς, και ό,τι άλλο ακούστηκε σε κείνους τους δρόμους εκείνες τις ώρες, σε μια εκτεταμένη και ασύνδετη έκθεση, χωρίς κανενός είδους σχολιασμό, μουσική ή άλλη παρεμβολή.

    Γιατί το λέω αυτό; Γιατί θυμάμαι στο εξώφυλλο του δίσκου να λέει ότι ηχολήπτης ήταν ο Μανώλης Μποφιλιάκης. Προφανώς, η επιχείρηση υπήρχε και από τότε, βούτηξε ένα φορητό κασετόφωνο, έκρυψε ίσως κάπου επάνω του ένα μικρόφωνο, και βγήκε στο δρόμο…(τα λέω έτσι γιατί φαντάζομαι ότι δε θα ήταν ο…επίσημος ηχολήπτης της βραδιάς !)

    Από τους σπανιότατους δίσκους ο συγκεκριμένος, έτυχε να τον ακούσω -κατά ένα απόσπασμα- σε κάποιο φιλικό σπίτι, και τον αναζητώ – ίσως κάποια 17η Νοέμβρη να μπει στη σακούλα κάποιου κυριακάτικου φύλλου…

  38. Πάνος με πεζά said

    Α να, κάτι βρήκα κιόλας, τι σου είναι αυτό το διαδίχτυ (δες πρώτο LP κατά σειρά)…
    http://www.discogs.com/artist/1967286-%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%9C%CF%80%CE%BF%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

    Γς, το άρθρο με τα ηχεία στον ακάλυπτο, απίστευτο… Θύμισε ιστορία με φίλο φοιτητή ηλεκτρολογίας, που, επειδή ο «μεσότοιχος» παππούς είχε μια τηλεόραση συνεχώς στη διαπασών, εμποδίζοντάς τον να διαβάζει, είχε φτιάξει ένα κυκλωματάκι που έβαζε παράσιτα στην τηλε-εικόνα του παππού ! Μια και δυό, ο παππούς χτυπούσε απελπισμένος το κουδούνι του φίλου για πρώτες βοήθειες, αλλά η η απάντηση-διάγνωση ήταν πάντα δεδομένη : «Θα παραζεστάθηκε, κλείσ’ την 3-4 ώρες να μην σου καεί εντελώς, και να δεις ότι αύριο θα παίζει καλά !».

    Και κάπως έτσι, περνιόσαντε τα μαθήματα και παιρνόσαντε τα πτυχία…

  39. leonicos said

    Του; ωραίους τρελούς δεν τους αφήνουν να πηγαίνουν τζάμπα!

  40. Γς said

    Ανακάμπτει σήμερα το δολάριο έναντι του δολαρίου [!}

    Θα το διορθώσουν βέβαια

    http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=313092&catid=13

  41. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    32.>>στην περιοχή (Δεληγιάννη) μεταξύ 1995-2003. Από VIP, θυμάμαι μόνο την Αρλέτα με το σκυλάκι της .
    Ναι,η Αρλέτα που διέσχιζε τη Μετσόβου με το κάτασπρο-χιονάτο πομεράνιαν σκυλάκι της.Έχω τελευταία καιρό να την τρακάρω.Μετά το επεισόδιο με την υγεία της που,χίλια ευτυχώς, το ξεπέρασε και ξανατραγούδησε, δεν την ξαναπέτυχα.Στην Τοσίτσα και Ζαϊμη στο φατσικά κακόγουστο καφενείο θα δεις αραγμένους το μεσημεράκι γνωστές φάτσες ηθοποιών.Στο νεοκλασσικό στο 11 εξάλλου είναι το σωματείο τους(των ηθοποιών) που ανακαινίσθηκε και διασώθηκε από την ερειπίωση, τη μακρινή εποχή γύρω στο ΄85 που ήταν πρόεδρος ο Νίκος Κούνδουρος και υπουργός η Μελίνα.
    Στην Ηρακλείου,πετούν στα δέντρα ή καρφιτσώνονται σε ίσες αποστάσεις, στα παράθυρα του Μουσείου δυο ζευγάρια (τουλάχιστον) πανέμορφοι μέτριου μεγέθους παπαγάλοι.Η Δεληγιάννη γωνία, καπελώνεται από την ταμπέλα «Εναστρον»-θεατράκι και Σχολή ηθοποιών κι από πάνω,στο β΄όφορο κρέμονται θαλερές λεμονιές φίσκα πάντα στα λεμόνια.Εκεί πίσω κράζει ο κόκορας που διαμένει με οικογένεια Αλβανών ‘οπως μου είπε ο γείτονας σχολάρχης και τον βγάζουν άνετη βόλτα ως την Πατησίων περπατητό με το πιτσιρίκι τους να περνά τη διασταύρωση της Μπουμπουλίνας.(Αυτό το θάμα δεν τόχω δει ακόμη, αλλά εκεί, σε μπαλκόνι τρίτου ορόφου ήρθε προ ημερών ο τσαλαπετεινός!).
    Πρόσφατα αγόρασε μια φίλη ένα παλιό ρετιρεδάκι στη Νοταρά και είναι σαν από σκηνικό παλιάς ταινίας η ομορφιά του.Με το ασανσέρ-πλέγμα που ανοίγει μες το σπίτι και απλοχωριά για πρασινάδες-ζούγκλα σε πίσω και μπρος βεράντες.
    Την αγαπώ αυτή τη γειτονιά με όλη της την παρακμή. Στα σωζόμενα γωνιακά παλαιοπωλεία, έφτιαξα πέρυσι 50 ευρώ καινούργια ψάθα σε βιεννέζικη καρέκλα (να δώσω και μια χρηστική πληροφορία για τη φλυαρία μου)
    38.α.Δεν είναι αυτός ο δίσκος που έδωσε σε σιντί η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία με το «Ε» ; (Δεν μπορώ να κάνω επιβεβαίωση τώρα.Το ‘εχει ο γιος μου στις αποσκευές σπουδών). Μπα, νομίζω έγραφε «εδώ Πολυτεχνείο» αλλά η φωτό του εξώφυλλου σα να ήταν αυτή

  42. Γς said

    38:
    >ένα κυκλωματάκι που έβαζε παράσιτα

    Από τέτοια άλλο τίποτα, Τάπωνα και «το σπίτι των ανέμων».
    Βάζανε στο σαλόνι το ραδιόφωνο στην διαπασών για να το ακούνε την αυλή που πλένανε στη σκάφη.

    Πιάσε κι έναν Φακιρη Γς τώρα,

    http://caktos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_3.html

  43. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Mα τι περίπτωση ήταν αυτός ο Θόδωρος! Σαλεμένος.Παλάβρας κανονικός.Γι αυτό θα τον άφησαν και με τόσο μικρή ποινή ενώ σκότωσε, έστω και από αμέλεια (άλλον ήθελε να «πετύχει»!), το μωρό παιδί. Η σχέση με τη μαγκούρα του όμως είναι όλα τα λεφτά.
    >>ένθα υπάρχουσιν εξήντα ή χίλια άτομα όμοια,
    σκεφτότανε πώς θα έβρισκε εξήντα ή χίλιους σαν κι αυτόν; Χαχα
    >>μια περίεργη τελετουργία,
    αυτό θυμίζει κάτι σε ξόρκι.Από τις τέσσερις γωνίες ξύνανε ασβέστη ή στις τέσσερις γωνίες του σπιτιού κάνανε διάφορα θυμιάματα,καίγανε απήγανο ξερωγώ για να φλομώσουν τα κακά πνεύματα, να εξαγνίσουν τον αέρα του σπιτιού κάτι τέτοια,ποιος ξέρει τί είχε κολλήσει σ΄αυτόν τον παλαβό,που ήταν θεολόγος θαρρώ, κατά τ άλλα!
    Πολύ γλαφυρή αφηγηματική γραφή ο αείμνηστος Μίμης Σαραντάκος(που βιογραφεί τον πατέρα του) Μ ένα υπόγειο χιούμορ(όταν δεν είναι διάπλατο) σ΄ ό,τι κι αν γράφει που κάνει πολύ θελκτικό το διάβασμα των ιστοριών του.Ευφρόσυνος ο λόγος του.Περνάμε ωραία μαζί του.
    Μετά χαράς τα κερασμένα Νικοκύρη.
    Αέρα(και) στα πανιά σας.Καλές διακοπές!

  44. Μαρία said

    41
    Απο τη Κυρ. Ε έχω αυτό του Ζηρίνη.

  45. sarant said

    43: Νάσαι καλά Έφη!

  46. Ορεσίβιος said

    Καταπληκτικές περιγραφές του παππού σου, για ένα ασυνήθιστο χαρακτήρα. Τα δυο μπαούλα και η χρήση τους από το Θόδωρο, θα μπορούσαν να είναι στοιχεία θεατρικού έργου του Μπέκετ.

  47. sarant said

    46: Άμα κόβει το μάτι…

  48. Πάνος με πεζά said

    @ 41 : >οπως μου είπε ο γείτονας σχολάρχης>

    O Aντρέας ο Περιστέρης, γαμπρός της (αείμνηστης πλέον) Μαίρης Τράγκα. Μα έτσι λεγόταν και η σχολή αρχικά, Σχολή Μαίρης Τράγκα. Κι επειδή η γειτονιά έχει μια «βουβή» οσμή αίματος, ο άντρας της, ηθοποιός και σκηνοθέτης Θάνος Τράγκας, είχε χάσει τη ζωή του τη δεκαετία του 80, λίγο παραπάνω, προς την Πλαπούτα.

    Τσακώθηκε με κάποιον «μηχανόβιο» της εποχής που ήθελε να αφήσει τη μηχανή μπροστά στο πεζοδρόμιό του και να τη δέσει με την αλυσίδα, και πάνω στον καυγά,αυτή η αλυσίδα προσγειώθηκε στο κεφάλι του Θάνου, στ’ελνοντάς τον στη γειτονιά των αγγέλων. Κάποια ταμπέλα «Θάνος Τράγκας» ίσως να υπάρχει ακόμα σε κάποια πόρτα, προς τα εκεί επάνω.

    Τελευταίο αλλά όχι έσχατο reference με την περιοχή, το τέρμα της Δεληγιάννη. Τα σκαλάκια προς το λόφο Στρέφη, και η «μπουατ», το υπόγειο του Γιώργου του Γλυνού, στην Πουλχερίας 38. Το καταπληκτικό του πιάνο που είχε κουβαλήσει από τις Βρυξέλλες. («Ήθελα να αγοράσω ένα πιάνο, που περάσει απέξω ο Μάνος Χατζηδάκις και το ακούσει, να έχει τόσο ωραίο ήχο που να σταματήσει και να χτυπήσει το κουδούνι !»)

    Φευγάτος και ο Γιώργος εδώ και ένα χρόνο, και οι μουσικές βραδιές στη μπουάτ του, αυτά τα αυτοσχέδια «Στην υγειά μας», είναι πολύ μεγάλο κεφάλαιο ζωής. Φευγάτος και ο Σπύρος, που με πρωτοέστειλε στο παραπάνω γραφείο και δουλέψαμε χρόνια μαζί… Όπως έλεγε και ο πατέρας μου,»μούτζωτα…»

    Νοικοκύρη, ευχαριστώ για την ανοχή σου στην κατάθεση προσωπικών αναμνήσεων.

  49. sarant said

    48: Μια χαρά τα λες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: