Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση

Posted by sarant στο 23 Ιουλίου, 2014


Πριν από σαράντα χρόνια τέτοια μέρα παραθέριζα με τον παππού και τη γιαγιά. Ένας φίλος, που ήτανε καναδυό χρόνια μεγαλύτερος, τάραξε την απογευματινή ησυχία καθώς βγήκε στο δρόμο και φώναζε θριαμβευτικά «Πολιτική κυβέρνηση! Καραμανλής! Έρχεται από το Παρίσι!», γύρευε βρες που το είχε μάθει. Οι μεγάλοι μαζεύτηκαν στο ραδιόφωνο στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, προσπαθώντας να μάθουν κάτι περισσότερο από ντόπιους και ξένους σταθμούς, και για πρώτη φορά ο Α., που ήταν ο αρχιχουντικός της περιοχής, έμεινε σε απόσταση, σε μια γωνία, επιφυλακτικός -αντίθετα, πριν καναδυό μέρες, ενώ ακούγαμε τις ειδήσεις από την εισβολή στην Κύπρο, μόλις άρχισε να λέει ο εκφωνητής την ανακοίνωση του ΑΚΕΛ, ο Α. είχε απλώσει τη χερούκλα του κι είχε κλείσει το ραδιόφωνο με ύφος που δεν σήκωνε αντιρρήσεις.

Τις προηγούμενες μέρες το χωριό είχε αναστατωθεί με την επιστράτευση, καθώς έφυγαν οι ντόπιοι άντρες. Ο αστείος του χωριού, θυμάμαι, φώναζε «Θα φάω σαράντα», αλλά οι περισσότεροι δεν είχαν κέφια, ενώ μια κοπέλα που κάναμε παρέα έβαλε τα κλάματα ανησυχώντας για τον πατέρα της, που τον παίρνανε -παναπεί ήτανε κάτω από σαράντα χρονώ, σε αντίθεση με τον δικό μου, ας πούμε.

Καναδυό μέρες αργότερα ήρθαν οι γονείς μου και με πήραν στην Αθήνα, λίγο νωρίτερα από το προβλεπόμενο. Τις επόμενες μέρες διάβαζα μανιωδώς και συζητούσα με φίλους. Νομιμοποιήθηκε το ΚΚΕ και βγήκαν οι αριστερές εφημερίδες. Όταν άρχισε το σχολείο ήμουν έτοιμος να γραφτώ σε οργάνωση, αλλά το ανάβαλα γιατί είχα πρόβλημα στην εκλογή. Μετά έγιναν εκλογές και μια βδομάδα αργότερα στην πορεία για το Πολυτεχνείο κάποιοι φώναζαν «Λαέ ντροπή σου για την εκλογή σου» και οι άλλοι τούς έλεγας «Σσσςς» να μην το λένε.

BHMA240774

Σαράντα χρόνια μετά από εκείνες τις μέρες, μέσα στη βαθιά κρίση κάποιοι θέλουν να ρίξουν όλα τα στραβά κουλούρια στη μεταπολίτευση, ξεπλένοντας έτσι και τη δικτατορία, ενώ άλλοι ευαγγελίζονται μια Νέα Μεταπολίτευση. Το σημερινό άρθρο θα είναι δικό σας -οι παλιότεροι μπορούν να αφηγηθούν όσα θυμούνται από τις μέρες εκείνες του Ιούλη του 1974, ενώ οι νεότεροι μπορούν να κάνουν τον απολογισμό της εποχής (φυσικά, αυτό ισχύει και για τους παλιότερους).

Σαν βοήθημα, τα αποτελέσματα (αν και όχι ολοκληρωμένα) μιας σφυγμομέτρησης για τα θετικά και τα αρνητικά αυτών των 40 χρόνων. Βέβαια, ανάλογα με τη χρονική στιγμή οι εκτιμήσεις αλλάζουν: στη δημοσκόπηση του 2007, οι Ολυμπιακοί του 2004 αξιολογήθηκαν θετικά από το 77% και αρνητικά από το 16%. Στη δημοσκόπηση του 2011, οι αρνητικές γνώμες είχαν φτάσει το 62%.

Κι ένα τραγούδι που γιορτάζει έμμεσα τις 23 του Ιούλη (που έπεφτε μέρα Τρίτη), με τη Χαρούλα Αλεξίου σε μουσική Γιάννη Σπανού και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, ένα τραγούδι με τίτλο τη συχνότερη ελληνική λέξη: Και.

Υστερόγραφο: Χωρίς να θέλω να περιορίσω τη συζήτηση, τα γλωσσικά της μεταπολίτευσης θα τα συζητήσουμε σε ειδικό άρθρο, αύριο.

Advertisements

123 Σχόλια to “Σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση”

  1. leonicos said

    1

  2. leonicos said

    έχω ξανακάνει την ίδια βλακεία και το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού.

    Αλλά δεν είμαι σοφός!

  3. sarant said

    Δεν είσαι σοφός, αλλά αφού το 1974 ήσουν ενήλικος θα μπορούσες να μας πεις τι θυμάσαι από αυτές τις μέρες 🙂

  4. atheofobos said

    Σχετικά με την επιστράτευση που έγινε τότε έχω γράψει το ποστ
    ΑΘΗΝΑ- 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974-ΤΟ ΧΑΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΣΤΡΑΤΟ
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2008/07/20-1974.html

  5. Σαράντα χρόνια! Πότε περάσαν κιόλας!
    Πανζουρλισμός. Δεν μας κρατούσε το σπίτι — βγήκαμε στην Πατησίων και σιγά-σιγά φτάσαμε στο Κολωνάκι, όπου βρήκαμε κάπου θέση και καθίσαμε. Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν φορτηγάκια της «Βραδυνής», που την είχε κλείσει λίγο νωρίτερα η Χούντα, και θυμάμαι ότι τα είδαμε με συγκίνηση. Όσοι είχαν ζήσει την Απελευθέρωση έλεγαν πως από τότε είχαν να δουν τέτοιο πράμα!

  6. sarant said

    Το εξώφυλλο εκείνης της Βραδυνής, εδώ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/10/04/arxeiotaxio/

  7. leonicos said

    Ο Πλατωνικός Σωκράτης , ο Σωκράτης του Βάρναλη και ο αιρετικός Κραουνάκης σε έναν ρόλο. Σαρκάζει και αυτοσαρκάζεται, καταγγέλλει, υψώνεται και λυγίζει γίνεται σπαρακτικός χωρίς να φωνάζει μέσα από μια ψυχωμένη ερμηνεία. Έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν θα μπορούσε να υποστηρίξει επάξια τον ρόλο αυτόν ένας ηθοποιός που δεν κραδαίνεται από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ένας άψογος επαγγελματίας που ωστόσο δεν εξοργίζεται δεν θλίβεται δεν παίρνει θέση, δεν τον αφορά ο σύγχρονος μεσαίωνας. Είναι φορές που αναρωτιέσαι αν ο ηθοποιός επέλεξε τον ρόλο ή ο ρόλος, ο λόγος βρήκε σώμα να προσγειωθεί, να ενσαρκωθεί.

    Νόμιζα ότι έκλεβα τον Γιωργή @195 χθεσινό, διότι χθες είδα κι εγώ τον Κραουνάκη και συμφωνώ σε όλα.

    Βέβαια ο Γιωργής διαμαρτύρεται και ζητάει εξηγήσεις.

    Εγώ δεν συμμερίζομαι τις απορίες του. Και επιβεβαιώνω την τελευταία φράση:

    αναρωτιέσαι αν ο ηθοποιός επέλεξε τον ρόλο ή ο ρόλος, ο λόγος βρήκε σώμα να προσγειωθεί, να ενσαρκωθεί

    Ίσως πρέπει να διαβάσει κανείς τα κείμενα και να γνωρίσει τις δουλειές του Κραουνάκη, για να καταλάβει.

    Όχι ότι δεν έχει κάνεικαι ο Κραουνάκης φάλτσα. Εκείνο το σκετς που είχε απομονώσει όλα τα τραγούδια με τη λέξη ‘παλληκάρι’ και τα έλεγε ‘παλουκάρι’ μου κάθεται στο στομάχι ακόμα. Έχω φίλους -ομο-, κάποιους αγαπώ, κάποιους και σέβομαι αφάνταστα, αλλά η ιδιότητα -ομο- δεν μου αρέσει, ειδικά σ’ έναν άντρα. Για τις γυναίκες δεν ξέρω. Δηλαδή θα με πλήγωνε αφάνταστα αν κάποιος πολύ δικόςμου αποδεικνυόταν -ομο-. Αλλά σε φιλικό κι επαγγελματικό επίπεδο δεν με αφορά. Είναι μια ιδιότητα που, αντίθετα απ’ ό,τι θρυλείται, η ιδιότητα αυτή τούς κάνει, στη δουλειά τους τουλάχιστο, π.χ. αναισθησιολόγους, πιο συνεπείς, σοβαρούς, αξιοπρεπείς και αξιόπιστους.

    Πήγα αλλού, αλλά τέλος πάντων.

    Έχω προσωπικά καταλήξει ότι ο Κραουνάκης είναι μεγαλοφυία. Και το εννοώ. Και οι μεγαλοφυίες έχουν τα στραβά τους, σιχαόνιμαι, ας πούμε την κοιλιά του, που στο ρόλο του Σωκράτη ήταν πειστική, αλλά ζηλεύω το μυαλό του.

  8. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂

    «Πριν από σαράντα χρόνια τέτοια μέρα παραθέριζα με τον παππού και τη γιαγιά. …. και για πρώτη φορά ο Α., που ήταν ο αρχιχουντικός της περιοχής, έμεινε σε απόσταση, σε μια γωνία, επιφυλακτικός -αντίθετα, πριν καναδυό μέρες, ενώ ακούγαμε τις ειδήσεις από την εισβολή στην Κύπρο, μόλις άρχισε να λέει ο εκφωνητής την ανακοίνωση του ΑΚΕΛ, ο Α. είχε απλώσει τη χερούκλα του κι είχε κλείσει το ραδιόφωνο με ύφος που δεν σήκωνε αντιρρήσεις

    Δεν ξέρω γιατί αλλά, η περιγραφή σου θυμίζει κάτι από μυθιστόρημα εποχής στυλ Ξανθούλη, με διακοπές με ανύπαντρες θείες, καλοστεκούμενους αλλά στριμμένους γαμπρούς και πεθαμένα λικέρ. 🙂

    Για τις θύμησες της μεταπολίτευσης; Θυμάμαι τον πατέρα μου, που λίγες μέρες μετά μπήκε με το πρώτο μεταπολιτευτικό φύλλο του Ριζοσπάστη στο σπίτι, λέγοντας ότι, «το Κόμμα βγήκε απ’ την παρανομία, αλλά, δεν γίνεται, αυτός ο κερατάς κάτι μαγειρεύει!»

  9. «Θυμάμαι ότι τα είδαμε με συγκίνηση» παρόλο που η «Βραδυνή» ήταν δεξιό ταύτη και αρχικά φιλοχουντική και μάλλον λόγω ενδοχουντικών συγκρούσεων είχε κλείσει…
    Η Ρεζάν αναφέρει πως κάποιο άγνωστο χέρι άναψε τη φωτεινή επιγραφή ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ που υπήρχε ακόμα στα πρώην γραφεία της εφημερίδας του Κόκκαλη — αλλά αυτό δεν το είδα με τα μάτια μου.

  10. ΠΑΝΟΣ said

    Ήμουν επιστρατευμένος,στον Βόλο.Όπλα μέσα σε γράσα,δίχως σφαίρες! Είχε χαθεί οι Κύπρος και οι έως τότε απρόσιτοι αξιωματικοί,μάς πλησίαζαν προσηνείς,καταδεκτικοί και κάνανε μαύρη προπαγάνδα.»Και τι έχει κερδίσει η Ελλάδα απ’ την Κύπρο;Πού ήσαν οι Κύπριοι στον Β’ΠΠ όταν εμείς οι Έλληνες πολεμούσαμε;» Και άλλα παρόμοια.Δίχως αιδώ…
    (Θα επανέλθω,αν χρειαστεί.Υπάρχουν τόσα να πούμε…Από πού ν’ αρχίσεις και πού να τελειώνεις…).

  11. leonicos said

    @3 Σερ Σαρ. Ήμουν επιστρατευμένος στο Αρσάκειο, που το είχαμε αδειάσει και θα το κάναμε νοσοκομείο. Εγώ, λόγω φρονημάτων υποτίθεται, που δεν είχα σίγουρα, ήμουν στην απομείωση, δηλαδή την εφεδρεία που θ’ αντικαθιστούσε τις απώλειες (νεκρούς).

    Το περίφημο εκείνο βράδυ ήμουν χωμένος στη Βιβλιοθήκη του σχολείου, όπου την έβγαζα όλες τις μέρες, και με φώναξαν διότι ήρθαν οι δικοί μου να με δουν. Η (τότε) σύζυγος, (αριστερούλα κι εξαιρετική κυρία και σπουδαία αιματολόγος) μου είπε εμπιστευτικά: «Πέσανε! Έρχεται ο καραμανλής σήμερα το βράδυ.» Ομολογώ την πίστεψα και δεν την πίστεψα, διότι κυκλοφορούσαν πολλά τότε. Ο γιός μου όμως, που δεν καλομιλούσε ακόμα, με πληροφόρησε καλύτερα: Χούντα, νταντά, μπαμπά! Χούντα νταντά!

    Λίγο αργότερα κάναμε αναφορά, όπου κάποιος αξιογέλαστος διοικητίδιος μάς καθησύχαζε υποτίθεται, μας απειλούσε κατ’ ούσία, «Μην ακούτε διαδόσεις και αντεθνικού ψιθυριστές… η Εθνική Κυβέρνησις κρατά τα ηνία του κράτους με χείρας στιβαράς! Όποιον αντιληφθούμε να δίδει πίστη σε τέτοιες διαδόσεις θα περάσει στρατοδικείον!»

    Ήμασταν σε τρεις τέσσερεις σειρές τριάδων, βάθους περί τους οκτώ, δηλαδή κάπου εκατό άτομα. Ανάμεσά μαςήταν κι ένας κοντούλης από κείνους τους ιδιόμορφους ‘τρελούς του χωριού’ που συνήθως είναι πανέξυπνοι αλλά το ρίχνουν στην πλάκα, ο οποίος είχε ένα μικρό ραδιοφωνάκι στο αυτί του, εκείνα τα τρανζιστοράκια μεγάθους κασετίνας τσιγάρων. Με το ‘σταροδικείον’ του διοικητίσκου, σηκώνει το αριστερό του χέρι γροθιά και φωνάζει: «Πέσατε ρε!:Πέσατε, ρε μ@@@@! οΚαραμανλής κάνει κυβέρνηση! Εγώ θα σε πάω στρατοδικείο! Θα με βλέπει ηξ μούρη σου και θ’ ασπρίζει.»

    Η τάξις διεσαλεύθη οριστικώς και αμετακλήτως, όλοι οι υπεύθυνοι εξαφανίστηκαν, πιθανότατα περίμεναν να πέσουμε για ύπνο και να το κάνουν, κοιοι περισσότεροι έφυγαν για τα σπίτια τους εκείνη τη στιγμή. Τότε δεν είχαμε αυτοκίνητο, ούτε τηλέφωνα υπήρχαν, βαρέθηκα, έχανα και τη βιβλιοθήκη, οπότε κοιμήθηκα κι εγκατέλειψα το στρατόπεδον την επομένη το πρωί,τελευταίος.

    Δενν ξέρω αν υπήρχε υλικό προς παράδοση και τι απέγινε, ούτε ποιος ήταν ο κοντός… αλλά ήμασταν με τα πολιτικά ακόμα, οπότε εγώ δεν είχα να παραδώσω τίποτα.

  12. Ριβαλντίνιο said

    Εμένα πάλι μου έχουν διηγηθεί κάτι βασιλικοί ότι στην χωροφυλακή και τις δημόσιες υπηρεσίες, λίγο μετά τον ερχομό του Καραμανλή, τους απαγόρευαν να διαβάζουν φιλοβασιλικές εφημερίδες , και τους έλεγαν «έλα μωρέ και εμείς με τον βασιλιά είμαστε αλλά τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς «.Όσοι δεν συμμορφώνονταν έπεφταν σε δυσμένεια ή έφευγαν πρόωρα. Εσωτερικές διενέξεις της Δεξιάς θα μου πεις…

  13. Νέο Kid Στο Block said

    Aπό τις μέρες εκείνες θυμάμαι λόγω νεαρής ηλικίας μόνο snapshots .
    Θυμάμαι τον πατέρα μου και παροδόξως θυμάμαι και το ακριβές σημείο της πόλης όπου βρισκόμασταν,να διαβάζει την εφημερίδα που έλεγε για τον ερχομό του Καραμανλή. Πανηγύρια δεν θυμάμαι.
    Θυμάμαι πολύ έντονα τη σκηνή που ήχησαν βράδυ οι σειρήνες,αμέσως πριν την επιστράτευση, και βγήκαμε στο μπαλκόνι του διαμερίσματος. Είχα ένα αγιοβασιλιάτικο σπαθί η κάτι τέτοιο και με είχε καταλάβει πολεμικός ενθουσιασμός. O πατέρας μου που πάντα με «γείωνε» απότομα και ψυχρά μού είπε: «Μη πανυγηρίζεις βλάκα! Δεν είναι για χαρά αυτά!»
    Θυμάμαι τον μακαρίτη τον μπάρμπα μου που τον επιστράτευσαν και τη γιαγιά μου που έκλαιγε. Τελικά, μέχρι το Δομοκό ήταν το βορειότερο που έφτασε και πέρασε μια βδομάδα στη φύση βρίσκοντας και ευκαιρία να γρασάρει κάτι φορτηγά που τού είχαν επιτάξει.
    Θυμάμαι -εντελώς σε θολούρα- και μια σκηνή παρόμοια μ’αυτή του ραδιοφώνου του Νικοκύρη.
    Θυμάμαι κάποιον να προσπαθεί να κρεμάσει μια φωγροφία σε έναν τοίχο , τον πατέρα μου και άλλους να διαμαρτύρονται έντονα έτοιμοι να τον «αρπάξουν» και τελικά να αποχωρούμε. Aργότερα μού αποσαφηνίστηκαν κάποιες λεπτομέρειες. Ήταν επί χούντας στον νεοσύστατο σκακιστικό όμιλο, και ο χουντικός ήθελε να κρεμάσουν τη φωτογραφία του Ασλανίδη.

  14. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    8: Εννοούσε ότι κάποιο σχέδιο έχει ο Καρ. με τη νομιμοποίηση;

    9: Ναι, ο Σταματελόπουλος είχε συγκρουστεί με τους άλλους χουνταίους.
    Αλλά λάπσους, η Ελευθερία βέβαια του Κόκκα.

    11: Καταπληχτικό!

  15. leonicos said

    Προχτές, με τα περί Χαμάς, κάποιος με έψεξε ότι ‘είπα πολλά χωρίς ξεκάθαρη καταδίκη’. Χτες έγραψα τα παρακάτω αλλά κοντά στο 100 οπότε το επαναλαμβάνω προς εμπέδωση
    Το αφήνω γενικό, επειδή ένας βέβαια το είπε, αλλά πιθανότατα το σκέφθηκαν πολλοί, οπότε να μη φανεί προσωπικό.
    Καταδικάζω οποιονδήποτε σηκώνει όπλο ή κάνει οποιαδήποτε άλλη πράξη που θα έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο ανθρώπων, όποιος κι αν είναι και σε όποια κατάσταση και αν βρίσκεται. Εκείνος που βρίσκεται σε κατάσταση άμυνας βρίσκεται διότι δεν μπορούσε ή δεν πρόλαβε να είναι επιτιθέμενος. Ως εδώ ως χριστιανός Μ τ. Ι.
    Ως Λεώνικος καταδικάζω και οποιονδήποτε σφαγέα, αλιέα, κυνηγό ή ό,τι άλλο διακόπτει τη ζωή οποιουδήποτε όντος του ζωικού βασιλείου.
    Και αυτά χωρίς καμιά εξαίρεση!

  16. leonicos said

    Προχτές είχα βάλει ένα ερώτημα για τα χαχανητά / χαχανιτά και μου απαντήθηκε.

    Παίρνω, λοιπόν, το θάρρος να βάλω άλλα δύο (τουλάχιστο).

    1) Πώς γράφουμε σε μονοτονικό το ἐν μιᾷ νυκτί; «εν μια νυκτί» Ή «εν μιά νυκτί»;
    Η λέξη ‘μία’ είναι τρισανώμαλη κατά το ότι καταβιβάζει (=κατεβάζει) τον τόνο στη γενική και δοτική ενικού, ενώ κανένα άλλο, παροξύτονο εννοείται, πρωτόκλιτο δεν το κάνει.

    2) Στη φράση «Πώς με βρήκες εδώ;» ρωτάμε κάποιον με ποιον τρόπο μας βρήκε δηλαδή ‘πώς’ βρήκε το χώρο (και πιθανώς ήρθε) ή το τηλέφωνό μας.
    Ερώτηση: Θα μπορούσε η φράση αυτή, σε μια πιο κάζουαλ συζήτηση, ν’ αντικατασταθεί με τη φράση «Πού με βρήκες εδώ;» Εδώ το ‘πού’ δεν είναι ακριβώς τοπικό αλλά κάπως γενικότερο από το ‘πώς’· ίσως αποδίδει καλύτερα την έκπληξη;

  17. Π…ικη ταμπλέτα με τις αυτόματες διορθώσεις της — τον Κόκκα τον κάνει Κόκκαλη! Πού θα πάει, θα βρω πώς να απενεργοποιήσω αυτή τη λειτουργία…

  18. sarant said

    16: α. Παρόμοια περίπτωση με το διά, αν το γράφουμε μονοσύλλαβο ή δισύλλαβο. Πολύ μικρή διαφορά πάντως ανάμεσά τους.
    β. Ναι, μπορείς να πεις και το «πού»

    17: Lapsus tabulae δηλαδή 🙂

  19. μυλοπέτρος said

    Τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω από εκείνες τις μέρες.
    Όλη αυτή η επιχειρηματολογία για τη Μεταπολίτευση που απέτυχε και τα λοιπά που διαδίδουν οι ύποπτοι Επιμηθείς, μου φέρνει στο μυαλό εκείνον που στα ογδόντα του βλέπει την κυρά του απογοητευμένος και αισθάνεται ότι τον πρόδωσε επειδή δεν μοιάζει σε τίποτα με το κοριτσάκι που με τόσα όνειρα ξεκίνησαν τη κοινή ζωή τους. Και σκέφτεται πως θα ήταν καλύτερα να μην την είχε παντρευτεί.
    Λένε ακόμα πως έχουμε χούντα. Δεν υπήρξα ποτέ μου δεξιός. Κάποια πράγματα όμως πρέπει να σταθμίζονται σωστά. Αν είχαμε χούντα όπως τότε δεν θα ήταν δυνατόν ούτε να πούμε τη λέξη.
    Στην ειπιστράτευση ένοιωσα μια από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις αλλά και ανησυχίες της ζωής μου. Ήμουν τότε 25 χρονών.

  20. μυλοπέτρος said

    17.
    Πήγες στην επιλογή Αυτόματη διόρθωση; Όλοι οι επεξεργαστές κειμένου την έχουν.

  21. Μα δεν χρησιμοποιώ (συνειδητά τουλάχιστον) επεξεργαστή κειμένου! Γράφω κατευθείαν στο κουτάκι της WordPress χρησιμοποιώντας το εικονικό πληκτρολόγιο του iPad που μου χάρισαν πρόσφατα οι δικοί μου. Το άλλο πολύ ενοχλητικό είναι ότι δεν υπάρχει τρόπος να επέμβεις στη μέση μιας λέξης που ήδη έγραψες, για να διορθώσεις π.χ. ένα ορθογραφικό λάθος· πρέπει να τη σβήσεις από το τέλος, ολόκληρη αν το λάθος είναι στην αρχή! Και ποιος μ… αποφάσισε ο τόνος να πληκτρολογείται μετά το φωνήεν, αντίθετα με την πάγια πρακτική ενός και πλέον αιώνα; — Αφετέρου, μπράβο τους που θυμήθηκαν να περί λάβουν στο ελληνικό τους πληκτρολόγιο την άνω τελεία!

  22. μυλοπέτρος said

    Απορία μου ήταν γιατί ο Καραμανλής από τους πλέον γνήσιους και αξιόπιστους εκφραστές και υποστηριχτές του συστήματος να νομιμοποιήσει σαν έτοιμος από πολύ καιρό πριν, το ΚΚΕ, του οποίου σκοπός είναι η ανατροπή του ίδιου ακριβώς αυτού συστήματος. Αντίφαση;
    Μιαν απαντηση βρήκα θαμμένη σε κάποιες μέσα σελίδες του παρακάτω blog http://arcosolio.blogspot.gr/?m=1
    Δεν ξέρω αν είναι σωστή. Την βρίσκω όμως αρκετά πειστική.
    Δυστυχώς εδώ και πάνω από ένα χρόνο δεν έχει ενημερωθεί να δω πού το πάει

  23. Η σχιζολεξία («περί λάβουν») είναι φυςικά επίσης έργο του αυτόματου διορθωτή, όπως και το ς τελικό που μου κότσαρε στη λέξη «φυσικά» παραπάνω και που δεν κατάφερα να διορθώσω!

  24. Πάνος με πεζά said

    Εγώ προσπάθησα να φανταστώ το μέρος παραθερισμού ! Αν δεν έλεγες «χωριό», θα πήγαινε ο νους μου εδώ στη γειτονιά, προς Άγιο Αντρέα, Ζούμπερι…

    Πολλά θέρετρα στρατιωτικών εκεί, αρκετά ξενοδοχεία μέσα σε αυτά τα θέρετρα (και έξω, μάλιστα σε ακμή εκείνη την εποχή), κι ένας στρατιωτικός θα ταίριαζε με την περιγραφή και τα επακόλουθα με τη χερούκλα του κυρίου. 🙂

    Όσο για τις δικές μου μνήμες από εκείνη τη μέρα, ανύπαρκες. 5 χρονών και στο Νηπιαγωγείο της Νέας Πεντέλης, η μόνη ανάμνηση ήταν «ο φαντάρος με το πουλί», στον τοίχο της παλιάς, ξύλινης παράγκας της κοινότητας, και η ληστεία του Βενάρδου, με τις γλαδιόλες, που ήταν -περίπου- τότε, και είχε κάνει μεγάλη εντύπωση σε μας τα πιτσιρίκια.

    Πολύ μεγαλύτερη εντύπωση από τις πολιτικές ειδήσεις, που, στη μακρινή Νέα Πεντέλη του τότε, που είχαμε νερό ΟΥΛΕΝ μόνο τρεις μέρες τη βδομάδα, και λεωφορείο κάθε μια ώρα (τα ΙΧ απλώς δεν περνούσαν ποτέ, για να μη μας σκοτώνουν όταν κυνηγούσαμε τη μπάλα από την πλατεία), ήταν μεγάλη πολυτέλεια…

    Άντε, «ξανθούλισα» κι εγώ…

  25. Νέο Kid Στο Block said

    ;Aγγελε, μοιάζει να είναι ενεργοποιημένο το «έξυπνο» λεξικό T9. (oΘντκ). H «πρόβλεψη εισαγωγής κειμένου», ό,τι ηλιθιωδέστερο έχουν σκεφτεί ποτέ οι αμερικάνοι … δες εδώ:
    http://www.iphonehellas.gr/forum/topic/102842-%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%89-%CF%84%CE%BF-t9-%CF%83%CF%84%CE%BF-viber/

  26. Νέο Kid Στο Block said

    Ίσως βοηθάει κι αυτό (για I-phone, Ι-pad)

  27. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Για την επιστράτευση, θυμάμαι που ήμουν με τον πατέρα μου, που έφτιαχνε κάτι μερεμέτια στο σπίτι ενός συνταγματάρχη, και κατα τις δέκα μου είπε, πήγαινε στο σπίτι και πές στην μάνα σου να πάτε να ψωνίσετε ζάχαρη, αλεύρι, μακαρόνια, και λάδι, θα γίνει πόλεμος. Όντως μετά απο λίγες ώρες ήχησαν οι σειρήνες, και ό,τι τελειώναμε τα ψώνια απο τον μπακάλη (τον Μανιάτη στο Ν. Ψυχικό πάνω στην λ.Κηφισίας) πλάκωσε τόσος κόσμος και έγινε χαμός, δεν είχα ξαναδεί τέτοι πράγμα. Τον πατέρα μου δεν τον πήραν τελικά και μετά απο δύο μέρες επέστρεψε στο σπίτι, ίσως γιατι ήταν κομουνιστής, και πρίν δύο χρόνια γύρισε απο την Γυάρο, ποιός ξέρει.
    Θυμάμαι χαρακτηρηστικά που είπε όταν τον ρώτησε η μητέρα μου, τι θα κάνουμε Κώστα; μη φοβάσαι δεν πρόκειται να συνεχιστεί ο πόλεμος, στημένος είναι απο τους αμερικάνους.
    Για την μεταπολίτευση θυμάμαι την γενική παράκρουση, τον χαμό απο τα κορναρίσματα, και πολύ κόσμο στους δρόμους να πανηγυρίζει φωνάζωντας ρυθμικά ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ, που αν και δεκατριάχρονο παιδί, δεν μου ακουγόταν ευχάριστα στ΄αυτιά μου, ίσως έφταιγε που ήμουν ήδη ένα χρόνο γραμμένος στην ΚΝΕ.
    Εκείνο που εντυπωσιάζει ακόμα, είναι η δήλωση του πατέρα μου μετά την νομομοποίηση του κόμματος, ΠΑΕΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ, ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΕΦΑΛΙ ΞΑΝΑ, πόσο δίκιο είχε, ένας άνθρωπος που απο τα 11 μέχρι τα 14 ήταν εξορία στην Σαμοθράκη, (στα άλλα «ταξίδια» ήταν μεγάλος πια).

  28. derwanderer said

    Η Μεταπολίτευση, ειδικά το απόγευμα/βράδυ της 23ης Ιουλίου, θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου, ήταν κατά κάποιο τρόπο η νύχτα που άλλαξε η ζωή μας: Διότι, εκτός από την πολιτική αλλαγή, συνέπεσε και με την πτώχευση του πατέρα μου, ακραιφνούς καραμανλικού επιχειρηματία και πολιτευτή της ΕΡΕ, πριν τη Χούντα. Αλλά ας τα πάρουμε λίγο με τη σειρά: Γεννημένος το 1967, ήμουν σε ηλικία να θυμάμαι αρκετά καλά τα γεγονότα. Το όνομα «Καραμανλής» μου ήταν γνωστό, φυσικά. Το ανέφερε συχνά ο πατέρας μου, το ακούγαμε και στη Ντόυτσε Βέλλε. Στο σπίτι μας, το πορτραίτο του, με ιδιόχειρη αφιέρωση, ήταν θρονιασμένο στο μεγάλο πιάνο του σαλονιού. Στις αρχές Ιουλίου η πτώχευσή μας ήταν πλέον αναπόφευκτη κι οι γονείς μας, για να μας προστατεύσουν από το τσουνάμι που ερχόταν, να μη ζήσουμε το μπαλέτο των κλητήρων, τα κατασχετήρια, την αναγκαστική μετακόμιση κλπ. αποφάσισαν να μας απομακρύνουν από την Αθήνα που ζούσαμε, αλλά και από τη Θεσ/νίκη, το επίκεντρο των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της οικογένειας.
    Μας ξαπόστειλαν, λοιπόν, με την οικονόμο και γκουβερνάντα μας (η αδελφή μου ήταν στα 6, εγώ στα 7) στον τόπο καταγωγής της, την Αμοργό, για να μην ζήσουμε όλες αυτές τις δυσάρεστες εξελίξεις. Για να πας στην «άγονη», αλλά πολύ «άγονη» τότε Αμοργό, ο μόνος τρόπος ήταν να πάρεις τον «Μιαούλη» ένα από τα τρία ιταλικά πολεμικά πλοία (μαζί με τον «Κανάρη» και τον «Καραϊσκάκη») που είχαν δοθεί στην Ελλάδα ως πολεμική αποζημίωση κι είχαν, μετά το πέρας της πολεμικής τους καριέρας, μετατραπεί σε επιβατηγά. Το ταξίδι έπαιρνε κοντά στις 24 ώρες. Η Αμοργός, τότε, διέθετε μόνο ένα λεωφορείο, γκαζοζέν (!), για την διαδρομή Κατάπολα-Χώρα κι ένα μόνο τηλέφωνο, με μανιβέλα (!), στο γραφείο του λιμενάρχη. Οι κάτοικοι λάμβαναν και έκαναν τηλεφωνήματα κατόπιν συνεννοήσεως με αυτόν. Σαν να μην έφτανε η οικογενειακή ακαταστασία, με την πτώχευση, στο ταμπλώ ήρθε να προστεθεί κι η πολιτική. Το πραξικόπημα και, στις 20, η τουρκική εισβολή κι η επιστράτευση. Με το πού έγινε γνωστή η εισβολή, το πρωί, η συνοδός μας κατέβηκε στο Λιμεναρχείο, να τηλεφωνήσει. Δύσκολο να βγάλεις γραμμή, δύσκολο και να εντοπίσεις την μάνα μας – το σπίτι μας είχε ήδη σφραγιστεί κι η ίδια είχε βρει καταφύγιο στης μητέρας της, στο κέντρο, απέναντι από το Αρχαιολογικό Μουσείο. Φοβούμενη μην αποκοπούμε εντελώς από την Αθήνα (κι ενώ ο πατέρας μου κρυβόταν, για να αποφύγει την προφυλάκιση αλλά και την επιστράτευση, μια που, ως κάτοχος επαγγελματικού διπλώματος οδήγησης ήταν σίγουρο ότι θα τον καλούσαν), η μητέρα μου προτίμησε να μας «επαναπατρίσει», επωφελούμενη και από το γεγονός ότι είχε πλοίο στις 21 (το δρομολόγιο ήταν περίπου ένα την εβδομάδα). Φτάσαμε στον Πειραιά το βράδυ της 22ας.
    Επικρατούσε χάος, κυριολεκτικά. Κανείς δεν ήξερε τι συνέβαινε. Στον ηλεκτρικό για τη Βικτώρια η συζήτηση των επιβατών ήταν για την επιστράτευση, για το πόσο άσχημα πήγαινε, για την προώθηση των Τούρκων στην κυπριακή ενδοχώρα… Στα αυτιά ενός εφτάχρονου παιδιού όλα αυτά ηχούσαν ανησυχητικά, αλλά και «περιπετειώδη», ταυτόχρονα. Όταν φτάσαμε στης γιαγιάς, ήταν προφανές ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μάνα και κόρη, συνήθως τέρατα ψυχραιμίας και σελφ-κοντρόλ, ήταν ανήσυχες, νευρικές, με κόκκινα μάτια. «Αύριο γυρίζουμε σπίτι μαμά;» «Όχι παιδιά, δεν θα γυρίσουμε σπίτι, με το μπαμπά αποφασίσαμε να έρθουμε όλοι να μείνουμε με τη γιαγιά». «Για πάντα;». «Για πάντα όχι ίσως, αλλά σίγουρα για ένα διάστημα». «Ο μπαμπάς θα πάει στον πόλεμο;» «Όχι, όχι, μη φοβάστε, τον κάλεσαν αλλά δεν θα πάει, του μίλησα κι είπε ότι ο στρατός δεν θα προλάβει να φύγει καν. Εξάλλου, όπως ξέρετε, έχει δικά του προβλήματα τώρα, πιο σοβαρά από τον πόλεμο…»
    Από το πρωί της 23ης όλος ο κόσμος ήταν κολλημένος στα ραδιόφωνα και στα τηλέφωνα. Μύριζε ήδη αλλαγή καθεστώτος, κι οι πολιτικοί είχαν κλειστεί στη Βουλή συζητώντας. Το πόσο μας διασκέδαζε η ανάγνωση των ονομάτων στο ραδιόφωνο! «Μαμά, ο πρόεδρος Φυστίκης (Γκυζίκης), ο πρωθυπουργός Κανέλλα (Κανελλόπουλος), ο υπουργός Γαρύφαλλο (Γαρουφαλλιάς) συζητάνε!» «Όρεξη πού την έχετε για αστεία!»…
    Ξαφνικά, γύρω στο μεσημέρι-απόγευμα, τηλεφωνεί ο μπαμπάς από την Θεσσαλονίκη, την έδρα των (πρώην πια) επιχειρήσεών του: » Όλα τελείωσαν, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να γίνει. Αλλά γλύτωσα την προφυλάκιση. Καλά έκανε κι έφερες τα παιδιά. Και τώρα άκου με καλά: Αυτά πού λένε στα ραδιόφωνα είναι ανοησίες, δεν πάμε για κυβέρνηση Κανελλόπουλου-Μάυρου Οι δικοί μου (σσ: προφανώς φίλοι του από την ΕΡΕ, καλά ενημερωμένοι) μού λένε ότι ειδοποιήθηκε ο Πρόεδρος (σσ: ένας είναι ο πρόεδρος!) . Προς το παρόν κάνει τον κουφό (σσ: σκωπτικό αλλά και τρυφερό αστείο για την αναπηρία του Καραμανλή) αλλά τον ξέρω καλά, αν λάβει τις εγγυήσεις που θέλει θα έρθει. Αμήν και πότε! Είμαι σίγουρος, σού λέω. Λοιπόν, κοίτα, δεν υπάρχει τίποτα να κάνω πλέον εδώ, άσε που τίποτα δεν λειτουργεί πιά, καμία υπηρεσία, όλοι την έχουν κοπανήσει, ειδικά οι ακραιφνείς χουντικοί, έρχομαι στην Αθήνα, αυτό θέλω να το ζήσω μαζί σας! Ευτυχώς η «ξανθιά» (σσ: το μικρότερο και το πιο γρήγορο-λουσάτο από τα [πρώην] αυτοκίνητά του) ήταν στο συνεργείο και δεν μού την κατάσχεσαν ακόμα. Αν δεν έχει πολλά ΡΕΟ στην Εθνική (σσ: λόγω επιστράτευσης), σε 5 ώρες θα είμαι εκεί, θα φέρω κι αστακούς από τη Στυλίδα, αν βρω, ποιός ξέρει πότε θα ξαναφάμε πιά, η φτώχεια θέλει καλοπέραση!». Ο πατέρας μου είχε πάντα το χάρισμα να μετατρέπει τις πιο δραματικές, τις πιο αποκρουστικές, τις πιο δυσάρεστες στιγμές σε πάρτυ, όταν είχε κέφι. Η μελλούμενη επιστροφή του Προέδρου τον έκανε να ξεχνάει, προσωρινά, την κυριολεκτικά άθλια κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν, και που ήταν προορισμένη να κρατήσει αρκετά χρόνια (αυτό όμως δεν το ξέραμε ακόμα).
    Δύο-τρείς ώρες μετά, αυτό πού είχαμε ήδη μάθει εμείς δεν είχε διαρρεύσει. Διέρρευσε κατά τις 6-7 το βράδυ, πολύ λίγο χρόνο πριν φτάσει πια ο πατέρας μας από την Θεσσαλονίκη, με τους αστακούς, όπως είχε υποσχεθεί! Με κόκκινα μάτια, αξύριστος, με τσαλακωμένα ρούχα, αλλά ευδιάθετος, παρόλα αυτά! «Σας τα έλεγα, δεν σας τα έλεγα; Και προσέξτε, όχι μόνο έρχεται αλλά θα τους δέσει όλους στο πι και φι. Κάνω ένα μπάνιο και βγαίνουμε βόλτα».
    Ετοιμαστήκαμε, αφήσαμε τους αστακούς στην κουζίνα για μετά, μπήκαμε στην «ξανθια» και τραβήξαμε για το Σύνταγμα> Είχε ήδη μαζευτεί πολύς, πολύς κόσμος, ορισμένοι μάλιστα κρατούσαν και σημαίες ή πορτραίτα του «Κουφού». Τα συνθήματα που ακούγονταν κυρίως ήταν «Δη-μο-κρατίιιιι-α! Δη-μο-κρατίιιιι-α! Δώστε τη Χούντα στο λαό». Και «Ε-Ε-Έρχεται!» Με την κόρνα της «ξανθιάς», ο πατέρας μας «υπογράμμιζε» το ρυθμό των «ε-ε-έρχεται» και τραγουδούσε εκείνο το σαχλεπίσαχλο προχουντικό τραγουδάκι για τον αρχηγό του: «Ε-Ε-Έρχεται, το καμάρι της Ελλάδος και του έθνους η ελπίς, θα μας κυβερνήσει πάλι Κώστας ο Καραμανλής!»
    «Πάμε στο αεροδρόμιο; Τι λέτε; » Δεν μας ρωτούσε φυσικά, πήρε τη Φιλελλήνων που δεν είχε κλείσει ακόμα από τον κόσμο και μετά την Βουλιαγμένης. Δεν φτάσαμε όμως πέρα από το Νέο Κόσμο, ήταν πια αδύνατον να προχωρήσει τοι αυτοκίνητο, από παντού ξεπηδούσαν φάλαγγες κάθιδρου αλλά προφανώς ευτυχισμένου κόσμου πού είτε τραβούσε για το αεροδρόμιο, είτε για ρο Σύνταγμα. Προχωρώντας σημειωτόν προσπαθήσαμε να τραβήξουμε για την μία ή την άλλη κατεύθυνση και τελικά, όταν έγινε σαφές ότι δεν είχε πια κανένα νόημα να ελπίζουμε ότι θα καταφέρναμε να φτάσουμε στο αεροδρόμια, γυρίσαμε, με πολλή δυσκολία κι από τους παραδρόμους στο Μουσείο. ¨ηταν γύρω στα μεσσάνυχτα. Τις υπόλοιπες εξελίξεις της βραδιάς (και της επομένης μέρας) τις παρακολουθήσαμε από το μπαλκόνι και το ραδιόφωνο. «Ελλνίδεsh, Έλλνεsh, αναλαάνω τη δικυβεενηshη της ωώρας shε shυνθήκεsh κριshίμουsh και δι αυτήν και δι οόκληρον τον Ενλλνιshμόν»… Αυτός ήταν λοιπόν ο πρόεδρος, ο σωτήρας, ο κύριος του πορτραίτου πάνω στο (πρώην) πιάνο; Μα αυτός δεν ήξερε καλά-καλά να μιλήσει! Ωστόσο, οι αστακοί (που, πράγματι δεν ξαναφάγαμε για πολύ, πολύ, πολύ, πολύ καιρό!) ήταν οι νοστιμότεροι που έχω φάει στη ζωή μου. Το βράδυ της μεταπολίτευσης πραγματικά άλλαξε τη ζωή μας, από όλες τις απόψεις.

  29. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    15 – Κύριε Λεώνικε (χωρίς παρεξήγηση) είσαι καρποφάγος;

  30. μυλοπέτρος said

    28.
    Και το «Κολοκοτρώνης». Κατασκευή 1952 Γένοβα.

  31. Ηλεφούφουτος said

    » παρόλο που η “Βραδυνή” ήταν δεξιό ταύτη και αρχικά φιλοχουντική και μάλλον λόγω ενδοχουντικών συγκρούσεων είχε κλείσει…»

    Οι κεντρώοι-κεντροαριστεροί του σογιού μου πάντως Βραδυνή διαβάζανε επί χούντας και όχι «Τα Νέα» όπως μετά. Απ ό,τι έχω καταλάβει ήταν η λιγότερη ταυτισμένη με το καθεστώς και αφηνε να περνά και κάποια κριτική, έχοντας ίσως και την πολυτέλεια γι αυτό ως υπεράνω υποψίας λόγω δεξιάς ταυτότητας. Στο μυαλό μου έχω παραλληλίσει την περίπτωσή της με τις ταινίες του… Σακελλάριου (π.χ. Ηλίας του 16ου, Ένας ήρως με παντούφλες), που μπορούσαν να είναι αιχμηρές κατά του μετεμφυλιακού καθεστώτος επειδή ο ίδιος ήταν «υγιών φρονημάτων». Και οι δυσαρεστημένοι εκτονώνανε το θυμό τους και η αντιπολίτευση έμενε στα χέρια των νομιμοφρόνων.

  32. physicist said

    Ανέφερε κανείς τις επιδρομές του λαού στα μπακάλικα λίγες μέρες πριν τη Μεταπολίτευση, όπου σηκώσανε ακόμα και τα ράφια; Μία το 1974 και μία το 1986 με το Τσερνομπίλ, δεν έμεινε λίθος απανωτός από τρόφιμα στα μαγαζιά. Κάτι απορρυπαντικά και κάτι χλωρίνες τη γλιτώσανε.

  33. Νέο Kid Στο Block said

    31. Και η «κόρη μου η σοσιαλίστρια» (πορεία προς το Μαραθώνα). Το είδα χθες και το θυμήθηκα.

  34. Φυσικέ, ο συμμαθητής σου (27) 🙂
    Μ’ άρεσε η αφήγηση του/της Derwanderer!

  35. derwanderer said

    @ 30, Δεν υπήρχε λοιπόν «Καραϊσκάκης» ή υπήρχε και τέταρτο; Μάλλον δίκιο θα έχετε, άλλα δεν ταξίδεψα ποτέ με αυτό (ά) ούτε το (α) θυμάμαι. Τα «Κανάρης» και «Μιαούλης» όμως ναι, που δεν παροπλίστηκαν παρά στα μέσα της δεκαετίας του 80…

  36. o palios said

    http://www.akwn.net/
    αν δεν το γνωριζετε.Ισπανος δημιουργησε ιστοσελιδα οπου παρουσιαζει τις ειδησεις στα …ελληνικα(σχεδον εληνιστικης περιοδου).

  37. Theo said

    Τέλη Αυγούστου του ’74 δίναμε στη Θεσσαλονίκη εισαγωγικές εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο, μια και τα εξεταστικά κέντρα ήταν λίγα τότε. Παρακολουθούσα φροντιστήριο στη Θεσσαλονίκη κι έμενα σε φοιτητικό οικοτροφείο στην Πλατεία Αγίας Σοφίας. Με την εισβολή των Τούρκων στις 20 Ιουλίου και την επιστράτευση, είδαμε αλλόφρονες πολίτες να τρέχουν στα μπακάλικα για ν’ αγοράσουν τρόφιμα για πολλές μέρες κι άλλα χρειώδη, περιμένοντας πόλεμο. Μια παρέα πήγαμε στη διασταύρωση Αγίας Σοφίας και Εγνατίας, για να χαιρετάμε τους φαντάρους που κατευθύνονταν προς το «μέτωπο». Όλοι ενθουσιασμό εμείς, αυτοί δεν φαίνονταν και τόσο ευτυχισμένοι.
    Την επόμενη μέρα, καθώς τα φροντιστήρια είχαν κλείσει και κανείς δεν ήξερε αν και πότε θα ξανανοίξουν, αν και πότε θα γίνουν εξετάσεις, επέστρεψα στην Έδεσσα. Αυτό που βρήκα ήταν μια κατήφεια κι ένας φόβος για το τι μας περιμένει. Ενώ στα τέλη του ’67, όταν απειλήθηκε σύρραξη μετά από κάποιους λεονταρισμούς της χούντας στον Έβρο που κατέληξαν στην απόσυρση της μεραρχίας από την Κύπρο, οι άντρες της οικογένειας, σε ηλικία επιστράτευσης τότε, έλεγαν τι θα κάνουν στις Τουρκάλες όταν πάρουμε την Πόλη, το ’74 δεν υπήρχε αυτός ο ενθουσιασμός.
    Έμενα με τη μητέρα και τον παππού μου (ο πατέρας μου είχε άλλη οικογένεια), που μου συνιστούσαν να μην πολυβγαίνω έξω, για να μη με επιστρατεύσουν. Πράγματι κάποιους συνομίληκους φίλους μου τους «επιστράτευσαν» για κανένα μήνα και τους έβαλαν να φυλάν τις σιδηροδρομικές γραμμές. (Δυο τρεις μήνες μετά τις εισαγωγικές, κατέβασαν γι’ αυτούς τη βάση, στην αρχή κατά 10% και μετά 20%. Έτσι, ένας φίλος μου πέρασε στην Ιατρική.) Έτσι, λούφαξα για κάποιες μέρες. Και η όλη ατμόσφαιρα δεν μας έδωσε αφορμές να χαρούμε τη μεταπολίτευση. Ήταν η σκιά του πολέμου που όλα τα σκέπαζε.
    Ο πατέρας μου, έφεδρος αξιωματικός του Σώματος Εφοδιασμού Μεταφορών, επιστρατεύτηκε στα 47 του. Του έδωσαν ένα ακόμα αστέρι, προάγοντάς τον σε λοχαγό, και μ᾿ ένα μάτσο χιλιάρικα στο χέρι, γύριζε τους φούρνους αγοράζοντας το ψωμί τους, για να εφοδιάζει τους ρεμπεσκέδες επίστρατους που είχαν κατασκηνώσει σε διάφορα σημεία γύρω από την πόλη. Οι εικόνες ανοργανωσιάς, ζαμανφουτισμού και ελλείψεων που μας μετέφερε με έκαναν να αναρωτιέμαι πώς αυτός ο στρατός θα μπορούσε να πολεμήσει.
    Ένας θείος μου ήταν μαυροσκούφης. Τον επιστράτευσαν και τον έστειλαν στην Καστοριά. Η μονάδα του διατάχθηκε να μετακινηθεί στο Πολύκαστρο. Από τα 17 άρματα, τα 16 έμειναν στον δρόμο.
    Λίγες μέρες μετά επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη, όπου τα φροντιστήρια είχαν ανοίξει. Οι εξετάσεις αναβλήθηκαν για κανένα δεκαήμερο. Μια δυο μέρες πριν από αυτές, ήρθε ο Καραμανλής, στην πρώτη δημόσια εμφάνισή του στη χώρα, και μίλησε από το «Μακεδονία Παλάς». ΄Ηταν αρκετά επιβλητικός πάνω στο μπαλκόνι. Είχε έρθει εκεί η μισή πόλη, αλλά δεν ήταν μόνο δεξιοί. Μετά την ομιλία, θυμάμαι τα μπλόκα των οργανωμένων στο ΚΚΕ να διασχίζουν τη Βασιλέως Γεωργίου μ’ ένα παλμό και σθένος που δεν είχα ξαναδεί και να φωνάζουν «Δώστε τη χούντα στο λαό», «ΕΣΑ, SS, βασανιστές», «Φόλα στο σκύλο της ΕΣΑ», και άλλα, και, να πω την αμαρτία μου, τρόμαξα λίγο. Περίμενα πώς και πώς τη δημοκρατία, και τώρα έβλεπα μιαν απειλή δικτατορίας του προλεταριάτου.
    Μετά τις εξετάσεις και την εισαγωγή μου στο Πανεπιστήμιο, πέρασε μια μακρά περίοδος απραξίας, ασυνήθιστης για μένα μέχρι τότε, μέχρι που ξανάνοιξαν οι σχολές μετά τις εκλογές της 17 Νοεμβρίου. Τρόμαξα τότε από το μεγάλο ποσοστό της ΝΔ και, μια και πάντα είμαι με την αδύνατη πλευρά και υπέρ των ισορροπιών, άρχισα να κλίνω προς την τότε αντιπολίτευση.
    Πήγα στη Θεσσαλονίκη στα τέλη του μήνα, ανακατεύτηκα για λίγο στα συνδικαλιστικά, με εξέλεξαν σε μια επιτροπή του έτους που θα πήγαινε στο Υπουργείο Παιδείας, αλλά υπαναχώρησα και δεν αναμίχθηκα έκτοτε στην πολιτική. Αγόραζα μόνο εφημερίδες καθημερινά και παρακολουθούσα μανιωδώς τις πολιτικές εξελίξεις.

  38. spiral architect said

    @14β: Όχι, γιατί τον είχα ξαναρωτήσει λίγα χρόνια μετά, όταν πολιτικοποιήθηκα κι εγώ. Απλά σαν κλασσικός κομμουνιστής έβλεπε με περίσσεια επιφύλαξη τους αστούς πολιτικούς (Καραμανλή, Μαύρο, Ζίγδη κλπ – τον ΑΓΠ τον αποκαλούσε Παπατζή) ακόμα και τις αθώες πράξεις τους, που δεν είχαν άμεσο πολιτικό αντίκτυπο. Χαρακτηριστικό του ήταν ότι, αν και ζούσε απ’ την οικοδομή (με στεγασμένο επάγγελμα) πάντα μιλούσε αρνητικά για την πολιτική της αντιπαροχής στα προάστια της Αττικής, που θεσμοθετήθηκε προδικτατορικά απ’ τον Κ.Κ. τον Α’ λέγοντας ότι, «οι πολυκατοικίες θα μας κάνουν να μη μπορούμε να πορπατήσουμε στα πεζοδρόμια».

    Ένα άλλο που θυμάμαι, είναι οι ατέλειωτες λογομαχίες του πατέρα μου με μια γειτόνισσα παλιά Λαμπράκισσα, που άμα τη αφίξει του «εθνάρχη» έγινε καραμπινάτη καραμανλικιά, φέρνοντας ανα τακτά διαστήματα στο σπίτι μας τη Βραδυνή, έχοντας σαν αποτέλεσμα κάποτε να βγει φουρκισμένος στην αυλή, να ανοίξει το φρεάτιο του βόθρου (τότε δεν υπήρχε κεντρικό αποχετευτικό δίκτυο) και να πετάξει μέσα επιδεικτικά την εφημερίδα. 😀

  39. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    23: Το λεξικό των σμάρτφον θα μας κάνει όλους σχιζολέκτες…. 😦

    27: Στην ΚΝΕ το 1973; Μπράβο…

    28: Πολύ ωραία αφήγηση!

    36: Έχουμε γράψει γιαυτό το θέμα:
    https://sarantakos.wordpress.com/2009/11/30/arxaiaptaista/

  40. Left said

    Aρχές Ιουλίου 1974. Βρίσκομαι (οικογενειακώς) σε διακοπές, στην Ιταλία. Ξέρω (απο την D.W.) τα τεκταινόμενα στην Κύπρο. Τα συνδυάζω με τις δηλώσεις του Σεφέρη (πάντα στο τέλος περιμένει η τραγωδία) και ανησυχώ. Στη συνέχεια μαθαίνω για την απόπειρα εναντίον του Μακαρίου και την ανάληψη της Κυπριακής προεδρίας από τον Ν. Σαμψων. Την «κάναμε», λέω μέσα μου. Την 17η Ιουλίου κατηφορίζω από Τεργέστη (μέσω Γιουγκοσλαβίας και σε φίλους στο Βελιγράδι) για Πειραιά. Είμαι βέβαιος ότι θα πάω για να πολεμἠσω. Τηλεφωνώ σε συγγενείς και φίλους για την κατάσταση στην Ελλάδα και μου απαντούν «Μα είσαι τρελλός. Ολα είναι μια χαρά». Εγω το χαβά μου. Συμπληρώνω… «Και δυο τρομάρες». Φτάνω στον Πειραιά. Εγκαταλείπω (εν μέσω λυγμών της συζύγου και γονέων) τους πάντες, λόγω επιστράτευσης. Μπαίνω στο τραίνο (από σταθμό Αγ. Ιωάννη Ρέντη) για Παλαιοφάρσαλο. Στο σταθμό Αθηνών γίνεται του πανζουρλισμού. Τέτοια πληρότητα σε τραίνο των (τότε) ΣΕΚ δεν πρέπει να είχε υπάρξει. Σε π.χ. τραίνο 300 θέσεων πρέπει να μπήκανε 1200 άτομα. Ορθιοι.
    Φτάνω στον Παλαιοφάρσαλο. Παρουσιάζομαι στη μονάδα επιστράτευσης. Στολές και οπλισμός πλήρης. Συν μισό αντίσκηνο (έβρισκες έναν άλλο φαντάρο, που είχε το άλλο μισό του αντίσκηνου) και εξασφάλιζες στέγη. Ολα το αντίσκηνα σε πλήρη τάξη σε ένα τεράστιο οικόπεδο/χωράφι. Πλήρης διατροφή. Κανονική στρατιωτική μονάδα.
    Στο Σωμα Υλικού Πολέμου (σε Λαμία και Λάρισα) μαζέψαμε τα απαραίτητα (λίγα-κυρίως ασυρμάτους), που χρειαζόμαστε.
    Πέφτει η χούντα. Οι αξιωματικοί είναι πλέον ανίσχυροι (έχουμε όπλα στη διάθεσή μας).
    Πάμε (όλοι οι ενδιαφερόμενοι επίστρατοι) το βράδυ σε καφενείο, που διέθετε τηλεόραση να δούμε το διάγγελμα Κ. Καραμανλή (πολύ φως η εικόνα-ασπρισμένος ο Κ.Κ.). Το ξήλωμα κάθε χουντικού κατάλοιπου (επιγραφές – πινακίδες) είχε ολοκληρωθεί μέχρι αργά το μεσημέρι.
    Ετσι βάλαμε τα θεμέλια της μεταπολίτευσης. Σ. Γκίκας, Ε. Αβέρωφ, Γ. Ράλλης, Χ. Φλωράκης, Γ. Χαραλαμπόπουλος, Λ. Κύρκος, Γ. Γεννηματάς, Α. Τσοχατζόπουλος, Γ. Καρατζαφέρης, Ν. Μιχαλολιάκος, Ε. Βενιζέλος, Α. Σαμαράς.
    Γι΄αυτούς μωρέ τζακίσαμε το χέρι μας?

  41. ππαν said

    28: Τι ωραίο!

  42. Εγώ, 12 χρονώ τότε, έτυχε να βρίσκομαι ,οικογενειακώς στο χωριό της μάνας μου, στη Μεσσηνία.
    Θυμάμαι την Ντακότα από το κοντινό αεροδρόμιο Καλαμάτας να πετάει πάνω από τα χωριά της μεσσηνιακής πεδιάδας και να ρίχνει φέιγ-βολάν προπαγανδιστικά και καλά ότι η κατάσταση ελέγχεται από την κυβέρνηση.
    Ο πατέρας μου βρισκόταν σε κωλοπιλάλα, διότι αν και ήδη 45 χρονών, ως έφεδρος αξιωματικός όφειλε να δώσει παρουσία. Στο στρατολογικό γραφείο Καλαμάτας τον ξαποστείλανε.
    Μετά από κάνα δυό βράδια είδαμε στην ασπρόμαυρη τηλεόραση του παππού, σκαρφαλωμένη πάνω στα μεγάλα δοχεία του λαδιού, τις λαδούσες, την άφιξη Καραμανλή με το προσωπικό τζετ του Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν. Πίσω του σάλευε ο γνωστός αφηρημένος ανηψιός του Μιχάλης Λιάπης.
    Μετά, φύγαμε κι ανεβήκαμε στο ορεινό χωριό της Αχαΐας. Εκεί ένα βράδυ του Αυγούστου είδαμε νάρχεται ένα τζιπάκι του στρατού μ’ εναν ζεματισμένο αξιωματικό, ο οποίος έπρεπε να ανακοινώσει σε κάποια οικογένεια πως ο γιός της είναι αγνοούμενος. Ευτυχώς, μετά από λίγες μέρες ο φαντάρος ξαναβρέθηκε, μιας και κάπου είχε παραπέσει και χαθεί.

  43. takis#13 said

    Χτες , για πρώτη φορά έγραψα ένα μικρό σχόλιο . Χωρίς να απευθύνω ένα μικρό , έστω , χαιρετισμό στον Νίκο και στους υπόλοιπους σχολιαστές-συμμετέχοντες . Λάθος μου .
    Γεια σας , λοιπόν , και να σας συγχαρώ για τα ωραία πράγματα που μας μαθαίνετε.
    Γράφω σήμερα γιατί όλες αυτές τις μέρες ανακαλούσα συνεχώς εκείνες τις εικόνες του Ιούλη του 74.
    Πιτσιρίκι πέντε χρονών στην Κω . Αν και πολύ μικρός θυμάμαι έντονα κάποια πράγματα.
    Κέντρο της πόλης και από στόμα σε στόμα να ακούγεται : σκοτώσαν τον Μακάριο!!!! ….στα ραδιοφωνάκια στριμωγμένοι οι μεγάλοι να προσπαθούν να καταλάβουν τι γίνεται και η ανησυχία όλων φανερή….Και να ερημώνει η πόλη.
    Μπήκαν οι Τούρκοι στην Κύπρο , και τα γυναικόπαιδα να φεύγουμε εκτός πόλης για πάμε σε ένα «πυργάλι» στο κτήμα που είχε η αδερφή της γιαγιάς μου . Για να προστατευθούμε από τους βομβαρδισμούς . Οι πατεράδες και θείοι , όλοι στην επιστράτευση . Φόβος για το αν θα είμαστε το επόμενο νησί που θα καταλάβουν οι Τούρκοι . Το βράδυ συσκότιση και λάμπες πετρελαίου. Μετά από βδομάδες τα πρώτα νέα για τους δικούς μας . Είναι καλά αλλά δεν έχουν προμήθειες. Φροντίζουν οι παππούδες να βρουν και να τους στείλουν . Μαθαίνουμε πως τους μουσουλμάνους τους έχουν κλείσει στο κάστρο (για προληπτικούς λόγους , θεωρούνται πέμπτη φάλαγγα) . Δεν θυμάμαι να έχουμε βγει στους δρόμους για την πτώση της χούντας . Θυμάμαι πως τα επόμενα χρόνια ζήσαμε με τον φόβο της εισβολής στο νησί . Ο φόβος αυτός επισκίαζε τα πάντα….

  44. spiral architect said

    @28: Καλό! 🙂

  45. αντιπολίτευση της μεταπολίτευσης said

    Δεν ζούσα το ’74, αλλά νομίζω ότι η δεύτερη εφταετία (1974-1981) είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας. Υπάρχουν σοβαρές μελέτες; Επίσης αυτή η καθιέρωση του όρου μεταπολίτευση ως συνώνυμο όλων όσων επακολούθησαν, αδιακρίτως, λογικό ήταν κάποτε να λειτουργήσει σε βάρος της δημοκρατίας. Η μεταπολίτευση ως σημείο καμπής στην ελληνική ιστορία, σημείο καμπής στο διηνεκές, το οποίο ενσωμάτωσε και σχετικοποίησε όλες τις μετα-χουντικές εξελίξεις κατέληξε να σημαίνει τα πάντα και τίποτα και γυρνούσε πάντα πίσω σε ένα ιστορικά πιο καθορισμένο (παγιωμένο) παρελθόν που γεννούσε νοσταλγούς, τους οποίους καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε σήμερα.

  46. physicist said

    #34. — Α, ναι, βέβαια. Γεια σου Λάμπρο που σε διάβασα διαγώνια κι απρόσεχτα!

  47. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    43: Τάκη, καλώς ήρθες!

  48. μυλοπέτρος said

    35.
    Ναι ήταν τέσσερα. Όλα άσπρα εκτός από το Κολοκοτρώνης που η μισή του γάστρα ήταν μαύρη. Είχε και δεύτερο όνομα: Γεώργιος Ποταμιάνος. Μας είχαν δόσει τότε οι Ιταλοί και τα μεγαλύτερα «Αγαμέμνων» και «Αχιλλεύς» τα οποία έγιναν κρουαζιερόπλοια. Τον Ιούνιο του 1965 ήλθαν τα Αφροδίτη Άδωνις και Έρως. Στο παρθενικό ταξίδι του «Άδωνις» ήμουν επιβάτης.

  49. silia said

    http://silia.wordpress.com/2007/07/10/makronisos/

  50. μυλοπέτρος said

    Το λάθος της χούντας το οποίο δείχνει και τη σοβαρότητα των ανθρώπων της, ήταν η γενική επιστράτευση. Δεν ήταν μόνο που φάνηκε η γύμια της.
    Ήταν και το πού άλλαξε η σύνθεση του στρατεύματος. Έπαψε δηλαδή υπάρχουν μόνο εικοσάρηδες όπως εγώ ας πούμε, εξ αντικειμένου ψαρωμένοι όλοι μας, ενώ απο αξιωματικούς όλοι οι μετα τον ανθγο, ήταν καριέρας.
    Ήλθαν μεγαλύτερες ηλικίες και από τους έφεδρους πολλοί ήταν και ταγματάρχες.
    Ο στρατός έιχε γίνει πλέον κινούμενη άμμος.
    Δεν μπορουσε κανένας να κουμαντάρει ολον αυτό τον καλοντυμένο, κακοταισμενο γενικά κακοεφοδιασμενο όχλο.
    Κανείς εξάλλου δεν είχε τη δίαθεση να πολεμήσει. Όλοι ποιος περισσότερο ποιος λιγότερος είχαν αφησει πίσω τους υποχρεώσεις και το κυριότερο δεν ήταν διατεθειμένοι να γίνουν θύμα των σχεδίων κάποιων (παρ)αφρόνων.

  51. μυλοπέτρος said

    Κακοντυμένος βεβαίως…

  52. ΝεοKid (25-26), χίιλα ευχαριστώ, αυτό ήταν! Settings/General/Keyboard και νά το το μενού των… εξυπνάδων!

  53. odinmac said

    Derwandere 28

    «Ο πατέρας μου είχε πάντα το χάρισμα να μετατρέπει τις πιο δραματικές, τις πιο αποκρουστικές, τις πιο δυσάρεστες στιγμές σε πάρτυ, όταν είχε κέφι».

    Αγαπητέ μου, πολύ όμορφη η ιστορία σου. Κρατώ όμως την παραπάνω πρόταση γιατί είναι… όλα τα λεφτά!

    Πολύ χαίρομαι που έχεις έναν τέτοιο πατέρα, ο οποίος μου θυμίζει τον δικό μου κεφαλλονίτη πατέρα και «γκουρού» συγχρόνως (να παινέψω και λίγο το σπίτι μου ε; και συγνώμη βέβαια), ο όποίος (το ’28 γεννηθείς) όταν μας διηγούσε στιγμές ζωής ή θανάτου, το πρόσωπό του φωτιζόταν από τα γέλια.

    Μπήκα στον πειρασμό να κάνω αυτό το σχόλιο, όχι για να παινέψω τον οίκο μου βέβαια 😏, αλλά γιατί μου θύμησε μία τραγική, τραγικότατη, αληθινή ιστορία (η πορεία προς τον θάνατο), και την αποτύπωσή της σε μία… allegro ma non troppo… swing… καντάδα!!

    Είναι απολαυστική η σχέση αυτών των ανθρώπων με τον θάνατο:

  54. Άγγελε, έχεις άη-Παντ και παραπονιέσαι; 😉 Τι να πω κι εγώ που έχω υποτάμπλετ με Android! Πίστεψέ με, η ταλαιπωρία στην εισαγωγή κειμένου δεν συγκρίνεται (έχω και άη-Φων και συγκρίνω). Τις προάλλες είχα γράψει για μια κουφή αντικατάσταση που είχε κάνει, δεν θυμάμαι ακριβώς τώρα, μια κοινότατη λέξη (σωστά γραμμένη, δεν είναι ότι θα έμπαινε έτσι κι αλλιώς στη διαδικασία να μαντέψει τι θέλω να πω ο ποιητής), με μια άσχετη, που δεν ξέρω καν αν θα την χρησιμοποιήσω με τη θέλησή μου ποτέ στη ζωή μου.

    Για τον τόνο έχεις δίκιο. Η Apple φαίνεται ότι έχει ένα θέμα με τους τόνους. Ένα άλλο σπαστικό (που κι αυτό, σαν Στάτλερ και Γουόλντορφ μαζί, το έχω ξαναγκρινιάξει (τι, άμα είναι να αρχίσουμε τα «επικοινωνήσει», τουλάχιστον να βολευτούμε) αρκετές φορές, είναι που αντικαθιστά τα αρχικά κεφαλαία τονούμενα με άτονα: Ένας -> Ενας!

    Όσο για εισαγωγή ή διόρθωση στο μέσον της λέξης, γίνεται σχετικά εύκολα. Όταν κάνεις ταπ στη μέση του κειμένου, ο δρομέας πάει και κάθεται στην αρχή της κοντινής λέξης. Αν όμως πατήσεις το δάχτυλο χωρίς να το σηκώσεις, σε δύο δευτερόλεπτα μπορείς να σύρεις το σημείο εισαγωγής με το δάχτυλο, και να το αφήσεις όπου θέλεις, ακόμα και στην μέση της λέξης. Μάλιστα, επειδή το ακριβές σημείο που θες, κατά πάσα πιθανότητα το κρύβει το δάχτυλό σου κατά την μετακίνηση, βγαίνει και ένας αυτόματος μεγεθυντικός φακός για να σε βοηθήσει στην ακριβή τοποθέτηση. (Τέτοιου είδους user experience design είναι εξωγήινη τεχνολογία για το Android. Ίσως επειδή οι Andres θεωρείται ότι δεν πρέπει να έχουν τέτοιου είδους ευαισθησίες 😛 )

  55. marulaki said

    Είμαι πιο μικρή από τη Μεταπολίτευση και δεν έχω αναμνήσεις. Στα Γενέθλια της Άλκης Ζέη, σημειώνει σε κάποια συζήτηση των μεγάλων ‘Ποιος να μας το έλεγε ότι θα περιμέναμε να μας σώσει ο Καραμανλής’. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί αυτό το βιβλίο είναι εφηβικό, αυτό και το Παραράδιασμα νομίζω είναι τα πιο μεγαλίστικα βιβλία.

  56. Ἦταν τὸ καλοκαίρι πρὶν πάω α’δημοτικοῦ. Παραθέριζα μὲ τὸν παπποῦ μου καὶ τὴ γιαγιά μου καὶ δύο ξαδέλφια μου στὸ Βραχάτι Κορινθίας σὲ σπίτι ποὺ εἴχαμε νοικιάσει. Φυσικὰ ἀπὸ πολιτικὴ δὲν εἶχα ἰδέα. Γιατί ποιός ἀριστερὸς γονιὸς θὰ μιλοῦσε γιὰ πολιτικὰ σὲ παιδάκι ἐπὶ χούντας; Ἔτσι δὲν ἤξερα γιατί παραθέριζα κάθε καλοκαίρι μὲ τὰ ξαδέλφια μου ποὺ ἔμεναν στὴ Γαλλία, ἀλλὰ τὸν θεῖο μου δὲν τὸν εἶχα δεῖ ποτέ. Μέλος τῆς ΕΔΑ τὄσκασε τὶς πρῶτες μέρες τῆς χούντας καὶ τὸν εἶδα πρώτη φορὰ τότε, λίγο μετὰ τὴν πτώση. Αὐτὸ ποὺ θυμᾶμαι εἶναι τὴ μέρα τῆς εἰσβολῆς. Εἴχαμε πάει τὸ πρωὶ μὲ τὸν παπποῦ σ’ἕνα καφενεδάκι καὶ εἶδα τὴν ἀστυνομία στὸν κεντρικὸ δρόμο. «Γιατί ἔχει ἀστυνομία παπποῦ;» ρώτησα. «Δὲν ξέρω, ἴσως κανένα αὐτοκίνητο νὰ χτύπησε κάποιο παιδάκι». Τὸ μεσημέρι, ὅμως μετὰ τὸ μπάνιο τὰ νέα μαθεύτηκαν. Μπῆκαν οἱ Τοῦρκοι στὴν Κύπρο φώναζε ὁ παπποῦς, ἡ ἀστυνομία ἦταν ἐκεῖ γιὰ νὰ μαζέψη ἄνδρες νὰ πᾶνε νὰ πολεμήσουν». Τὸ διηγόταν χρόνια τὸ περιστατικὸ μὲ τὸ «παιδάκι». Οἱ γονεῖς μου εἶχαν πάει τοὺρ στὴν Εὐρώπη ὁδικῶς. Πῆγαν στὴν Ἑλβετία ὅπου παντρευόταν ἡ θεία μου, μετὰ Γαλλία καὶ Ἀγγλία καὶ ἐκείνη τὴ μέρα ἔμπαιναν στὸ φέρρυ-μπὸτ στὴν Ἀγκόνα γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν. Στὸ δρόμο ἄκουγαν στὸ ραφιόφωνο «Γκρέτσια, Γκρέτσια» κι εἶχαν ψυλλιαστεῖ ὅτι κάτι εἶχε συμβεῖ. Πρὶν μποῦν στὸ βαπόρι κατάφεραν κι ἔπιασαν Ἀθήνα κι ἔμαθαν. Μὲ ἐλάχιστα λεφτὰ ἀποφάσισαν νὰ ἐπιστρέψουν. Τελικὰ ὁ πατέρας μου δὲν ἐπιστρατεύτηκε. Μετὰ τὴ μεταπολίτευση ἡ μητέρα μου βάλθηκε νὰ μὲ μυήση στὸν κομμουνισμό. Ὅ,τι δὲν εἶχα ἀκούσει ποτέ μου γιὰ πολιτικὴ τὸ ἄκουσα τότε μαζεμένο. Ὁ πατέρας μου μὲ πῆρε μαζί του στὴν πρώτη ἐπέτειο τοῦ πολυτεχνείου. Δὲν ξέρω ἄλλο συνομήλικό μου νὰ ἔδωσε τότε τὸ παρόν…

  57. sarant said

    55: Παραράδιασμα;

  58. marulaki said

    Λάθος, είναι Ζωρζ Σαρή και τα δυο.

  59. marulaki said

    Τα βρίσκω μάλιστα και στο i-read.i-teen.gr

  60. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ said

    Τα καλοκαίρια 1968-1975 πήγαινα ολόκληρο τρίμηνο στη Μυτιλήνη για διακοπές.
    23 Ιουνίου -23 Ιουλιου έμενα στη θεία μου στην Καλλιθέα, πάνω από τον Ταρλά
    23 Ιουλίου – τέλος Αυγούστου, αρχές Σεπτεμβρίου στη νονά μου στη Νυφίδα
    Μετά πάλι Μυτιλήνη στη θεία μου μέχρι την επιστροφή στην Αθήνα.

    Τα γεγονότα της Κύπρου το 1974 με βρήκανε στη Μυτιλήνη. Μπλόκια, Ναυτικός Όμιλος,ποδηλατάδες μέχρι την Κράτηγο και τα βράδυα οι πρώϊμες βόλτες των δεκαεξάχρονων στη ντισκοτέκ (δίπλα στον ΝΟΜ).

    Αυτό που έμεινε είναι η συσκότιση κατά την περίοδο των συμβάντων (που την απολαμβάναμε στη ντισκοτέκ του ΝΟΜ τα βράδυα), η ανησυχία και η αναταραχή, ο αποκλεισμός πρόσβασης σε ορισμένες παραλίες μετά τη Σουράδα και η πρόωρη επιστροφή στην Αθήνα, αρχές Αυγούστου, με το πλοίο της γραμμής να πλέει πολύ κοντά στις ακτές και της Μυτιλήνης και της Χίου (100 θάταν δε θάταν).

  61. Καλά, τόσοι πατεράδες αξιωματικοί, ούτε στο onalert δεν θα υπάρχουν!
    Να επιβεβαιώσω και εγώ τους προηγούμενους, μια που και ο δικός μου ο πατέρας ήταν αξιωματικός στο Έβρο κατά την επιστράτευση, ότι ο στρατός ήταν υπό διάλυση.

    15# Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι Έλληνες Εβραίοι θα πρέπει να παίρνουν θέση για τα εγκλήματα των παρανοϊκών Ισραηλινών δολοφόνων.
    Εγώ πάντως ως Ορθόδοξος (που λέει ο λόγος), δεν αισθάνομαι καμία ανάγκη να απολογηθώ για τα εγκλήματα των Ορθόδοξων πχ στην Ουκρανία.

    28# Εκπληκτική αφήγηση.
    Από τα τότε ταξίδια στην Αμοργό, θυμάμαι το “Άγιος Γεώργιος”, και τον καπετάνιο να βουτά στα νερά του λιμανιού, μόλις φτάναμε στα Κατάπολα.
    Σύμφωνα με το Forum της nautilia.gr, επρόκειτο για τον στόλο του καπετάν Μήτσου Πανορμίτη:
    Α/Κ ΠΑΝΟΡΜΙΤΗΣ 1956 – 1970
    Π/Κ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 1964 – 1968
    Π/Κ ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΣΑ 1967 – 1971
    Μ/Σ ΧΟΖΟΒΙΩΤΙΣΣΑ ΙΙ 1971 – 1974
    Α/Κ ΒΑΛΣΑΜΙΤΗΣ 1974 – 1981
    Τ/Κ ΜΑΡΙΑΝΝΑ 1976 – 1985
    Ε/Γ ΣΚΟΠΕΛΗΤΗΣ 1985 – 1998
    Ε/Γ Ο/Γ ΕΞΠΡΕΣ ΣΚΟΠΕΛΙΤΗΣ 1998-
    http://www.nautilia.gr/forum/showthread.php?25247-%C5%EE%F0%F1%DD%F2-%D3%EA%EF%F0%E5%EB%DF%F4%E7%F2-Express-Skopelitis-Eressos-II/page5

    Ο Μήτσος Σκοπελίτης:
    http://eirinika.gr/gr/blog/irenesfavourite/Stories/skopelitis.asp

  62. Jimakos said

    @42
    Σκύλε, σε ποιό χωριό της Μεσσηνίας;;;; 😛 😛

    Εγώ γεννήθηκα αρκετά μετά τα γεγονότα αυτά, αλλά θα μεταφέρω μια οικογενειακή ιστορία… Ένα συγγενικό πρόσωπο (ανηψιός της γιαγιάς μου) καλείται στην επιστράτευση για Κύπρο. Αυτός αμφιταλαντεύεται στο να παει ή όχι, μέχρι που κάποιος δικός του (κατά την γιαγιά μου ο παππούς μου, κατά την μάνα του ο πατέρας του) προτείνουν να του σπάσουν το χέρι για να το αποφύγει. Εκείνος ψαρωμένος κλπ απορρίπτει την ιδέα και φεύγει για Κύπρο. Έκτοτε αγνοείται. Πριν λίγα χρόνια ενημέρωσαν τους κοντινούς συγγενείς οτι σε κάποιον ομαδικό τάφο βρήκαν τα οστά του, έγινε μάλιστα και μια τελετή (δίκην μνημοσύνου) στο χωριό καταγωγής του, αλλά ακόμα δεν έχουν φέρει τίποτα.

  63. atheofobos said

    Μιας και σήμερα είναι ημέρα αναμνήσεων ας προσθέσω και μια ανάμνηση που θυμήθηκα ξαναδιαβάζοντας το ποστ μου, που το λινκ του έβαλα στο σχόλιο 4 και έχει σχέση και με την βασική ενασχόληση του παρόντος μπλογκ, που είναι η γλώσσα..
    Ο γείτονας φιλόλογος, που αναφέρω σε αυτό, είχε δανειστεί για να ¨δει¨, αλλά τελικά κατάφερε να μου «φάει», ένα φτενό φυλλάδιο 29 σελίδων που το είχα φυλάξει από την εποχή του φροντιστηρίου για τις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο.
    Αυτό το μοναδικό φυλλάδιο ήταν το απόσταγμα της πείρας και της ευφυΐας ενός καθηγητή στον οποίο θα είμαι ευγνώμων για όσο ζω γιατί το πρώτο και βασικό μάθημα που μου έδωσε είναι ότι τα πάντα διδάσκονται και απλά στον δάσκαλο εναπόκειται το να βρει τον τρόπο για να το πετύχει.
    Το δεύτερο και επίσης ουσιαστικό μάθημα ήταν ότι αν μάθαινες όσα έγραφε στο φυλλάδιο μάθαινες όλα όσα 6 χρόνια δεν σου είχαν μάθει για την γραμματική και το συντακτικό στο σχολείο τα πολυσέλιδα βιβλία .
    Το πρακτικό αποτέλεσμα ήταν, ένας μερικές φορές ασύντακτος και αρκετά ανορθόγραφος Αθεόφοβος, να αριστεύσει στην Έκθεση και να εξασφαλίσει την εισαγωγή του σε 3 σχολές, με ξεχωριστές εξετάσεις, στις δύο μάλιστα στην πρώτη 12δαδα.
    Τον εξαιρετικό αυτόν δάσκαλο, με την ουσιαστική έννοια της λέξης, τον έλεγαν Ανδρακάκο.

  64. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    34 – Ο φυσικός συμαθητής μου; αυτός είναι παιδί βρέ.

    39 – Πήγα πακέτο μαζί με τον αδερφό μου που είναι δυό χρόνια μεγαλύτερος, αυτός ήταν στα 14 τότε. Βέβαια εγώ έφυγα στα 18 το 79, αυτός άντεξε μέχρι 90 στο κόμμα.

    46 – Γειά σου φυσικέ, να μη επαναλειφθεί τέτοια ανάγνωση σε σχόλιό μου, γιατι θα είμαι κατά της Μπάγερν στο τσάμπιονς λίγκ.
    Το 86 δεν ήταν τίποτα μπροστά στο 74, δεν υπήρχαν τότε και σούπερ μάρκετ, (τότε φτιάχτηκαν τα Α.Β στον φάρο Ψυχικού) έπεφτε κανονικό ξύλο έξω απο τα μπακάλικα που κλείδωναν τις πόρτες για να μη μπούν άλλοι, χαμός

  65. derwanderer στο 28:
    να κάνω μια μαντεψιά πως η «ξανθιά» ήταν Lancia;

    Jimakos στο 62:
    Χασάνπασα το λέγαμε, Αριστοδήμειο το λένε. Κοντά στη Βαλύρα.

  66. 64 Εσείς δεν είχατε βρεθεί συμμαθητές; Λάθος θυμάμαι;

  67. Jimakos said

    @ Σκύλος, 65

    Εγώ λόγω παππούδων πέρασα αρκετά καλοκαίρια στου Ισμαήλ, νυν Δρακονέρι (είναι λίγο πιο νότια, προς θάλασσα) 😀

    Yπάρχουν άραγε μαζεμένες κάπου όλες αυτές οι παλιές ονομασίες;

  68. -«…γύρευε βρες που το είχε μάθει» Σε όλη την περίοδο της χούντας δεν χρειαζόσουν ΜΜΕ για να μαθαίνεις τα νέα. Δούλευε τέλεια το σύστημα «από στόμα σε στόμα». Σημαντικότατο ρόλο είχε παίξει και η Ντόιτσε Βέλλε που την πιάναμε κάθε βράδυ κρυφά με το τρανσίστορ.
    – Από νωρίς είχε βουίξει ο τόπος ότι το βράδυ έρχεται ο Καραμανλής.
    Με φίλους ανέβηκα στην Ομόνοια με τον ηλεκτρικό.
    Λαοθάλασσα.
    Κάποιοι κρατούσαν ψηλά το εξώφυλλο εφημερίδας (Βραδινή;) με την φωτογραφία του Καραμανλή και τίτλο «Έρχεται».
    Όμως ο κόσμος ήταν μουδιασμένος, δικαιολογημένα ύστερα από έναν εφτάχρονο γύψο.
    Οι αστυφύλακες παρόντες απλά παρακολουθούσαν
    Κάποιος, πιο θαρραλέος, επαναλάμβανε ρυθμικά κάτω από την μύτη τους: «Μη φοβάστε τους μπασκίνες. Την έχουνε κλάσει». Οι αστυφύλακες έκαναν πως δεν άκουγαν.
    Εκείνη ακριβώς την στιγμή συνειδητοποίησα πως είχε έλθει η ελευθερία. Ύστερα από επτά χρόνια.
    Θυμήθηκα τότε το πρωινό της 21/4/1967, τέλειωνα το λύκειο, βγήκα στην γειτονιά. Δεν καταλάβαινα τι σήμαινε δικτατορία. Βρήκα τον φίλο μου Π.Μ., τριτοετή στη φιλοσοφική (σήμερα συνταξιούχος λυκειάρχης) που μου είπε συλλογισμένος, σαν να μονολογούσε: «τώρα αυτοί θα καθίσουν καμιά εφταετία». Έκανε διάνα!

  69. Jimakos…
    εδώ: http://www.lithoksou.net/t/geografia-tis-istorias

  70. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    60: Την επόμενη ίσως χρονιά θυμάμαι στις παραλίες της Κράτηγος κάτι παλούκια μέσα στη θάλασσα για να εμποδίζονται τα αποβατικά, εκτός κι αν το έχω ονειρευτεί.

  71. Μαρία said

    66
    Λάθος. Με ένα γνωστό του Λάμπρου όχι με το Λάμπρο. Ο φυσικός το ’74 ήταν 7 χρόνια μεγαλύτερός σου.

  72. Νικοκύρη, στην Πέτρα Λέσβου, μεγάλη παραλία στα βόρεια του νησιού, το είχαν στρώσει νάρκες. Κατά προσωπικού και αντιαρματικές. Μετά από κάποια χρόνια το ξήλωσαν το ναρκοπέδιο αλλά μία αντιαρματική τους ξέφυγε, η ρουφιάνα. Κι έσκασε το 1989 (ή έτσι μας είπαν όταν πήγαμε στη μονάδα δύο χρόνια αργότερα), όταν πήγε ένας μπάρμπας με τρίκυκλο να κάνει αμμοληψία. Στο «πήγαινε» το τρίκυκλο ήταν ξεφόρτωτο και ελαφρύ, στο «έλα» ήταν βαρύ και … μπαμ!

  73. sarant said

    Ωχ!

  74. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    66 – Γερνάς φίλε μου και ξεχνάς, είμαι φίλος με πρώην συμαθητή του στο Μαρούσι, μη κοιτάς που τον είπα παιδί, ολόκληρο γαϊδουρομούλαρο είναι.

  75. gmich said

    Λίγες μέρες μετά την τουρκική εισβολή μας μετέφεραν από το Μεγάλο Πεύκο στο στρατόπεδο νεοσυλλέκτων της Θήβας. Εκεί ένας νεαρός υπολοχαχός μας εκπαίδευε για μάχες εκ του συστάδην όπως μας είχε πει. Κάποια στιγμή αγανακτισμένος πέταξε το κράνος και βρίζοντας είπε : «Οι τούρκοι θα μας πάρουν όλα τα νησιά και αυτοί μας ετοιμάζουν να πάμε στην Αθήνα για να αντιπετωπίσουμε καμιά εξέγερση». Το ίδιο βράδι από ένα κρυφό τρανζίστορ μάθαμε την άφιξη του Καραμαλνή. ¨¨Οπως μας εξήγησε μετά ο υπολοχαγός ,την χούντα την ενδιέφερε περισσότερο πως θα καταστείλει μια πιθανή εξέγερση παρά πως θα αντιμετωπίσει μια τουρκική εισβολή στον ‘Εβρο ή απόβαση στα νησιά.

  76. Καλησπέρα σε όλους.
    Στα γεγονότα του ’74 ήμουν μπόμπιρας και δεν έχω θέση στην όμορφη κουβέντα σας, όμως θα τολμήσω ένα μικρό μπουκέτο αόριστες σκέψεις.
    Νομιμοποίηση του ΚΚΕ για εσωτερική κατανάλωση, ένας λαός του «σουτ, μη μιλάς μας ακούν», οι πραγματικοί αγωνιστές που δεν εμφανίστηκαν ποτέ· και καφενεία, πολλά καφενεία (απέναντι απ’ το περίπτερο τού ρουφιάνου). Εποχή που φτιάχτηκαν πολλοί (από καράβια μέχρι ξενοδοχεία και εκτάσεις με το μέτρο), εθνικές ομάδες ζιβάγκο, εθνοπατέρες εξόριστοι, σε αλλοδαπά κέντρα πνευματικής διασκέδασης, κι όρεξη να έχουμε για τη λίστα την ατελείωτη.

    Δικός μου απολογισμός (ελπίζω να μην είμαι εκτός θέματος).
    Πανεπιστήμια σε βαθύ γαλάζιο· κρίση, που ο λαός δεν βλέπει πουθενά, ο συνδικαλισμός στα νεότερα λεξικά υπάρχει σαν κάτι αστείο ή βρόμικο, Αριστερά σε απόγνωση, και στο βάθος, πατρίδα συνεργατών (με το αβγό τού φιδιού, που πάντα υπήρχε).

  77. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    76: Εντός θέματος είσαι…. φευ!

  78. Gpoint said

    Δεν δι’αβασα σχόλια αλλά καταθέτω την δική μου εμπειρία όπου με την (πιθανολογούμενη) επιστράτευση βρέθηκα στην Αθήνα όταν αντιμετωπίζαμε τα διαδραματιζόμενα με την περιβόητη ρητορική ερώτηση » Γίνεται ρε πόλεμος εν καιρώ ειρήνης ; »
    Γρήγορα αντελήφθην περί τίνος πρόκειται και τις επόμενες μέρες και νύκτες την βγάλαμε σ’ ένα σπίτι προσπαθώντας να μάθουμε πρέφα έναν γιατρό ανεπίδεκτο μαθήσεως. Ο κόσμος έξω πανηγύριε την επιστροφή του «εθνάρχη» και δεν πρόσεξε ούτε ποιός τον όρκισε ούτε πως δεν άλλξε κανείς αστυφύλακας, δικαστικός κ.λ.π.
    Μετά από λίγο καιρό στην επέτειο του πολυτεχνείου ακούστηκε το δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ό τ α τ ο σύνθημα » λαέ, ντροπή σου για την εκλογή σου’ και δεν ξαναπάτησα σε πορεία .
    Αυτά

  79. Gpoint said

    Νίκο ΣΟΣ [ως είναι ο ουρανοκατέβατος στα γαλλικά ; ξέτεις ;

  80. Λ said

    Το καλοκαίρι του74 ήμουν στα 13 μου, τελείωσα την πρώτη γυμνασίου, και έπιασα δουλειά για πρώτη φορά στο εργοστάσιο του θείου, που έφτιαχνε γυναικεία εσώρουχα και παιδικά. Το μεροκάματο ήταν 8 λίρες τη βδομάδα, ακριβώς τα μισά απ’ ότι κέρδιζαν οι ενήλικες. Τη Δευτέρα 15 του Ιούλη πήγαμε κανονικά στη δουλειά. Η μητέρα μου μας έδωσε και ένα τσουβάλι πατάτες να τις πάμε στα μεγαλύτερα αδέλφια μας που έμεναν στη Λευκωσία.. Γύρω στις οκτώ και κάτι τηλεφώνησε στο εργοστάσιο η θεία για να πει ότι δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι γιατί ακούγονταν πυροβολισμοί και οι σφαίρες σφυρούσαν δίπλα από το διαμέρισμα, που ήταν ακριβώς πίσω από το Προεδρικό μέγαρο, στην Προδρόμου. Σε λίγα λεπτά διακόπηκε το πρόγραμμα του ραδιοφώνου για να ανακοινωθεί ότι ο Μακάριος ήταν νεκρός κλπ. Η κίνηση στους δρόμους απαγορευόταν. Υπήρχε διαταγή να μείνουν όλοι στις θέσεις τους. Στην αρχή συνεχίσαμε να δουλεύουμε αλλά σε καμιά 10αρια λεπτά σταματήσαμε. Οι Τ/Κ εργάτριες αποφάσισαν να φύγουν αμέσως. Αγκαλιές και δάκρυα αποχαιρετισμού με τη μεγάλη μου αδελφή και τις θείες μου. (πράγματι, από τότε δεν ειδώθηκαν ποτέ). Οι μεγαλύτερες εργάτριες άρχισαν να κλαίνε. Κατίσει μας (Κακή μας τύχη) εννά μας πιάσουν οι Τούρτζιοι έλεγαν. Γύρω στις 1130 περνούσαν τανκς από το δρόμο καθ’ οδό προς τη Λευκωσία. Ο ένας από τους αδελφούς μου, που δούλευε στο ίδιο εργοστάσιο, 20 χρονών τότε, ήταν υποστηρικτής της ΕΟΚΑ Β (τους περισσότερους νέους γενικά τους είχαν προσηλυτίσει, το δίκτυο νεολαιίστικης οργάνωσης δούλευε πολύ καλά), βγήκε έξω να τα χαιρετίσει. Ο θείος, ο εργοστασιάρχης, αριστερός μέχρι το κόκαλο του λέει «Δεν αντρέπεσαι ρε, περιμένω από στιγμή σε στιγμή να έρτουν να με συλλάβουν και εσύ πανηγυρίζεις;». Κάποια στιγμή ο θείος έπιασε στο ραδιόφωνο της μαύρης του Μερσεντές τον πρόχειρο ραδιοσταθμό της Πάφου και ακούσαμε τη φωνή του Μακαρίου, «Κυπριακέ λαέ, γνώριμη η φωνή που ακούεις. Είμαι ο Μακάριος. Είμαι ζωντανός, δεν είμαι νεκρός…. » Πανηγυρισμοί, αγκαλιές, χοροπηδήματα. Το βράδυ οι εργάτριες και η οικογένεια μείναμε στο εργοστάσιο, καμιά εξηνταριά νομάτοι περίπου. Φάγαμε από τις πατάτες που είχαμε φέρει από το χωριό. Ξενυχτίσαμε όλο το βράδυ. Αν και κάποια στιγμή νομίζω με πήρε ο ύπνος πάνω σε μια στοίβα με μισοτελιωμένα παιδικά σακάκια. Την επόμενη μέρα 16 του Ιούλη την περάσαμε και πάλι στο εργοστάσιο μέχρι αργά το απόγευμα, που ανακοινώθηκε από το ραδιόφωνο ότι μπορούσαμε να φύγουμε. Έφτασα στο χωριό κατά το σούρουπο. Η μητέρα μου είχε φτιάξει καφεδάκια γιατί ήταν η παραμονή της Αγίας Μαρίνας. Είχαμε την πανήγυρη του χωριού. Περίμενα πάντα με χαρά τη μέρα αυτή. Εκτός από τους πραματευτάδες που πουλούσαν παιχνίδια και υφάσματα ήταν και οι πωρικοπούληδες που εκτός τν άλλων πουλούσαν τα πρωτοφανούσιμα φρέσκα μήλα, σουλτανίνα και φρέσκα φουντούκια (τότε τα φρούτα ωρίμαζαν πάντα στην ώρα τους και όχι όπως τώρα). Πήγαμε στην εκκλησία η οποία ήταν στην τουρκική συνοικία. Δεν υπήρχε ούτε ένας πωρικοπούλης, ούτε και επισκέπτες από τα γύρω χωριά. Επικρατούσε μια πένθιμη ατμόσφαιρα.Την Πέμπτη, 18 του μηνός, άρχισε μια κάποια ρουτίνα χωρίς να ξανανοίξουν τα εργοστάσια. Ήρθε ο θείος στο χωριό. Μια και αργούσανε (δεν δούλευαν) είπε, ήταν ευκαιρία να μετακομίσουν τα έπιπλα στο εξοχικό που μόλις είχε τελειώσει στην ακρογιαλιά της Καλογραίας, στην επαρχία Κερύνειας. Μετακομίσανε τα πράγματα, κοιμήθηκαν μια νύχτα εκεί κλείδωσαν και έφυγαν το πρωί. Εννοείται από τότε δεν το ξαναείδανε. Εγώ και η αδελφή μου πήγαμε στη θεία μας στο διπλανό χωριό, που ήταν ράφταινα, για πρόβα. Η θεία είχε τη φωτογραφία του Μακαρίου στο εργαστήρι της, που φορούσε πορφυρό ράσο και κρατούσε όλα τα ρεγκάλια, χρυσή κορώνα, σκήπτρο, χρυσό δικέφαλο αετό να κρέμεται από το λαιμό. Κοίτα, φοράει κότσινα, λέω εγώ, και αρχίζει να στριγκλίζει η θεία, «Μεν περιπαίζεις τον Μακάριο. Εθκιώξαν τον, αμμά εν νάρτουν οι τούρτζοι να μας πιάσουν, αλλοίμονο μας, αλί και τρισαλί». (οι ςεργάτριες και η θεία η ράφταινα γνώριζαν ότι κατάλυση του συντάγματος συνεπαγόταν εισβολή, οι συνταγματάρχες όχι;) Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Τα ρούχα που πρόβαρα δεν τα είδα ποτέ ξανά. Μάλιστα μέχρι τα 18 δεν φόρεσα καινούργιο ρούχο, αλλά αυτά του ερυθρού σταυρού. Εντούτοις ξέρω πως είμαι πολύ τυχερή. Πολλές άλλες οικογένειες έκλαψαν νεκρούς και αγνοούμενους.
    Τα επόμενα καλοκαίρια συνέχισα να δουλεύω στο εργοστάσιο, που ξαναστήθηκε πρόχειρα μετά την εισβολή, με μεροκάματο τέσσερις λίρες τη βδομάδα, γιατί όλοι μισθοί μειώθηκαν στο ήμισι.

  81. derwanderer said

    Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια 🙂
    @35: Τόσα πολλά πλοία πολεμική αποζημίωση; Ενδιαφέρον. Ξέρετε αν το 74 οι δύο «στρατηγοί» έπλεαν ακόμα; Οι «ναύαρχοι» σίγουρα, τους πρόλαβα. Ο Αγαμέμνων, που αναφέρετε είναι αυτός της Φρειδερίκης και της «βασιλικής κρουαζιέρας-νυφοπάζαρο», που τόσο δηκτικά αναφέρει ο Ρολάν Μπαρτ στις «Μυθολογίες»; Αυτός που βυθίστηκε μόνος του στον Πειραιά, στην αρχή της χούντας; Ή πρόκειται για άλλο πλοίο;
    @53, Ιδιας περίπου γενιάς είναι οι πατεράδες μας, ο δικός μου του ’24, 90ντάρης πλέον, αλλά σε καλή ακόμα κατάσταση. Ακόμα και σήμερα αντιμετωπίζει τις δυσκολίες και τις απώλειες με ισχυρή δόση χιούμορ και πείσματος, είναι η άμυνά του. Με (μακρινή) νησιώτικη καταγωγή κι αυτός, συριανός, λέτε να μετράει;
    @ 61, Δεν μπορώ να ανοίξω τις φωτό, όλα αυτά τα πλοία πήγαιναν Αμοργό; το 74 λοιπόν είχε, εκτός από το Μιαούλη κα τη Χοτζοβιώτισσα ΙΙ και τον Βαλσαμίτη; Συνέδεαν το νησί με τον Πειραιά; Δεν το αποκλείω κι είμαι άσχετος με την ακτοπλοϊκή ιστορία της Ελλάδας, αλλά αν η μνήμη μου δεν με απατά τον Ιούλιο του 74 είχε μόνο το Μιαούλη, μια φορά την εβδομάδα, περίπου.
    @65, Όχι, όχι Λάντσια, μια Τζάγκουαρ ΜΚ ΙΙ κουπέ ήταν, χρώματος ασημί, εξ’ ού και το όνομα. Εκείνο το βράδυ και την επομένη ήταν η τελευταία φορά που τη χρησιμοποιήσαμε, λίγες μέρες μετά κατασχέθηκε κι αυτή.
    @ 79, Η έκφραση «tombé du ciel», «ουρανοκατέβατος», υπάρχει και στα γαλλικά, αλλά περισσότερο για κάτι ευχάριστα απρόσμενο (κάτι σαν «θεόσταλτος»), όχι για κάτι ξεκάρφωτο, απρόβλεπτο.

  82. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    80.Λ, φρικαλαία εμπειρία ζωής.Σφραγίδα.Εξαιρετική η περιγραφή, λυπητερά τα περιγραφόμενα.Ταινιάκι πικρού μήκους,ναι πικρού.

  83. sarant said

    80: Τι φοβερή αφήγηση…..

    79: Ξερωγώ, tombé du ciel.

  84. physicist said

    Δύτα μου, με άλλονε δωμέσα ήμουνα συμμαθητής.

    Λάμπρο, θα προσέχω. 😉

    Μαρία, μ΄ άρεσε που προσδιόρισες ότι διαφορά 7 χρόνων με τον Δύτη είχαμε συγκεκριμένα το ΄74 και όχι, ξερωγώ το ΄85 ή το ΄92. Καθαρές κουβέντες, να ξέρουμε πού πατάμε. 🙂

  85. Γιωργής said

    #7 Leonicos
    Συγχωρέστε με, μα λάθος καταλάβατε. Οι απορίες μου αφορούν το κείμενο και τον τρόπο γραφής. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω. ‘Οση ποιητικότητα κι αν βάλω, δεν μπορώ να «δω» τον λόγο να προσγειώνεται κάπου. Πόσο μάλλον ένα ρόλο, να προσγειώνεται και μάλιστα σε κάποιον. Καμμία υπόνοια αναφοράς για τον Κραουνάκη. Πιστεύω πως για να έχεις γνώμη για μια παράσταση, πρέπει να την έχεις δει. Κι εγώ δεν την έχω δει.

  86. Μαρία said

    84
    Μα το άρθρο είναι αφιερωμένο στο ’74, τότε που ο Δύτης ήταν βρέφος.

  87. physicist said

    Ξέρω μωρέ πώς τόγραψες, πλάκα σου κάνω.

  88. Gpoint said

    # 81,83

    ευχαριστώ με καλ΄θπτει αφού κάτι απρόσμενα ευχ΄ριστο ήθελα να προσδιορίσψ

  89. μυλοπέτρος said

    81. Ναι αυτό είναι. Βρισκόταν πολλά χρόνια μπαταρισμένο στην ακτή Ξαβερίου. Α ώστε γιαυτό τα λέγανε βασιλοβαπορα!!

  90. spiral architect said

    Σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση μίλησε ο πρόεδρας και ράγισαν τα τσιμέντα. 😛

  91. spiral architect said

    Σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση μίλησε και ο Ρένος (που ΄’εει ότι θα κάνει ντοκιμαντέρ στη ΝΕΡΙΤ για τα Δεκεμβριανά, με εντολή Σαμαρά) και … «Χοχοχο πήρε λέει, υλικό από τον Εγγλέζικο στρατό και από ιδιώτες αριστερούς, για τα Δεκεμβριανά. Χοχοχο για το μαύρο στην ΕΡΤ λέει, φταίνε οι καταληψίες εργαζόμενοι. Χοχοχο η ΝΕΡΙΤ λέει, είναι πρωτοπόρα… Ρε μήπως είναι και αξιοκρατική; Όχι δεν καπνίζει φτηνά τσιγάρα, ο Ρένος, καπνίζει από το καλό!»
    (από σχόλιο στη συνέντευξη)

    Σαράντα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, έχουμε αυτούς που μας αξίζουν. Αυτούς που μιλούν ακόμα και για τις ράμπες των ΑMΕΑ στις παραλίες, αυτους που βλέπουν το θάνατο απ’ τα ακριβά τους μόνιτορ πίνοντας μπίρες και μοχίτο … 😦

  92. Alexis said

    #91: Για την επιλογή του να στηρίξει Σαμαρά, είναι δικαίωμά του και φυσικά κρίνεται γι’ αυτό, όπως όλοι μας άλλωστε, για τις πολιτικές μας επιλογές.
    ΟΜΩΣ: Τα υπόλοιπα που λέει για το μαύρο στην ΕΡΤ είναι χονδροειδή ψέμματα και αθλιότητες.
    Τα γεγονότα είναι πολύ νωπά και τα θυμόμαστε καλά όλοι μας.
    Κρίμα…

  93. derwanderer said

    @ 80, Συγκλονιστική, σπαραχτική αφήγηση…

  94. derwanderer said

    @ 81, Για την κρουαζιέρα της Φρειδερίκης με τον «Αγαμέμνονα» διαβάστε εδώ http://www.iospress.gr/ios1998/ios19980705a.htm
    κι ακόμα καλύτερα (αν διαβάζετε γαλλικά) εδώ, σελίδα 32 κ.ε. του βιβλίου (όχι του .pdf )
    http://fr.scribd.com/doc/40158745/Mythologies

  95. Alexis said

    #80: Συγκλονιστική όντως…

    Είναι εντυπωσιακό πως οι απλοί άνθρωποι, αμέσως μόλις έμαθαν για το πραξικόπημα, καταλάβαιναν ότι η τουρκική εισβολή είναι κοντά…

  96. sarant said

    94: Ευχαριστούμε!

  97. spiral architect said

    Στιγμές της μεταπολίτευσης

  98. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    80 – Αλλιώς είναι να διαβάζεις ιστορία, κι αλλιώς να την ζείς όταν γράφεται.

    91 – «Σαράντα χρόνια μετά, έχουμε αυτούς που μας αξίζουν». Την έχω πεί και την λέω ακόμα καμιά φορά αυτή την φράση, αλλα είναι έτσι πραγματικά; Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, οτι είναι ένα έξυπνο εφεύρημα της οικονομικής ελίτ, για να αποποιηθεί την ευθύνη της για τα κακώς κείμενα, και να την ρίξει επάνω στον εργαζόμενο λαό, όπως π.χ μαζί τα φάγαμε, και αμέσως μετά, οι Έλληνες είναι τεμπέληδες κλέφτες κλπ, και έχει μεγάλη σημασία ποιός τα είπε αυτά.
    Δεν φταίνε τα παιδιά για τους γονείς τους, και οι εκάστοτε γονείς, γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε ελεγχόμενο περιβάλλον, και ως γνωστόν, το μήλο κάτω απο την μηλιά θα πέσει.
    Θέλω να πώ, είσαι σίγουρος οτι έχουμε επιλογή; εσένα πιστεύεις οτι αυτοί σου αξίζουν; εμένα προσωπικά πάντως όχι.

  99. Τσοπάνος said

    Αν και ακούγαμε DW σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας (εκεί πρωτάκουσα τα «επαναστατικά» του Μίκη) δεν θα ξεχάσω τα λόγια του εκφωνητή (Κ. Νικολάου?) το βράδι της πτώσης της χούντας.
    Είπε (ή κάπως έτσι) με τρεμάμενη φωνή, «όπως εμείς, όλα αυτά χρόνια σας κρατούσαμε συντροφιά, έτσι ελπίζουμε κι εσείς να μη μας εγκαταλείψετε τώρα».
    Και κάτι που μου είχε κάνει εντύπωση κατά τη διάρκεια των «ακροάσεων μετά φόβου θεού»:
    Ενώ πιάναμε DW μετά μεγάλης δυσκολίας λόγω των παρεμβολών (παράσιτα), η «φωνή των Τιράνων» ακουγόταν καμπάνα. Αργότερα κατάλαβα ότι η «ελεύθερη ροή» οφειλόταν στον έντονο αντισοβιετισμό του σταθμού.

  100. Διάβασα τον επικήδειο, που συνέταξε ο Πανίκος Χρυσάνθου για το φίλο του, τον Χασάνη από την Αντρολύκου και ανατρίχιασα.

  101. Νέο Kid Στο Block said

    100. Tι ωραίο! Kαι τι καλά νάταν ο κόσμος γεμάτος Χασάνηδες και Χαμπούλες!

  102. Λάμπρο, Φυσικέ, Μαρία (71, 74, 84): mea culpa (για να είμαστε και στο πνεύμα της επόμενης ανάρτησης) –duly noted 🙂

  103. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    100 – Τόσο απλό τόσο ανθρώπινο, όπως η ίδια η ζωή. Άλλη μιά απόδειξη οτι οι θρησκείες, παρ΄ό,τι υποστηρίζουν το αντίθετο, δημιουργήθηκαν για το μίσος και τον διαχωρισμό των ανθρώπων. Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, υπήρχε πριν απ΄αυτές, και θα υπάρχει και μετά απο αυτές.

    102 – mea culpa εντάξει, αλλα εσύ το είπες.!!!

  104. geobartz said

    1974. Χουντικό πραξικόπημα στην Κύπρο, τουρκική εισβολή, γενική επιστράτευση, μεταπολίτευση και …αναμνήσεις με το τσουβάλι. Ήταν 20 Ιουλίου και απολάμβανα οικογενειακώς τις …ημερήσιες διακοπές μου σε μια παραλία της Καβάλας. Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα τον κόσμο να απομακρύνεται βεβιασμένα. Ψελλιάστηκα ότι κάτι συμβαίνει αλλά δεν είπα τίποτε στην ομήγυρή μου. Σε λίγο μάθαμε το μεγάλο νέο: Γενική επιστράτευση, λόγω τουρκικής εισβολής στην Κύπρο (δεν θυμάμαι αν προηγουμένως είχα πληροφορηθεί για το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου). Χωρίς χρονοτριβή, έσπευσα στην πόλη της Θράκης (όπου διέμενα), πήρα τα απολύτως απαραίτητα και με τον “σκαραβαίο” μου μετέφερα την …αρτισύστατη οικογένειά μου στην ιδιαίτερη πατρίδα, κάπου 160 χιλιόμετρα προς τα …ενδότερα. Στο δρόμο προσπέρασα το σταματημένο αυτοκίνητο ενός Τούρκου (ή αν θέλετε τουρκογενή). “Τι γίνεται Μεμέτ”, του είπα. “Όπως έγιναν τώρα τα πράγματα, μη ρωτάς τις έγινε”, μου απάντησε. Μετά με αναγνώρισε. “Α! Εσύ είσαι Γιώργο. Φεύγω για Θεσσαλονίκη, τι να κάνω”. Του ευχήθηκα “καλό δρόμο” και έφυγα.
    Μόλις έφτασα στο πατρικό σπίτι, πήρα έναν καφέ, “ξηρά τροφή δύο ημερών” και φουλ για τον Έβρο. Ένας συγγενής μου με συνόδευσε για να επιστρέψει πίσω τον “σκαραβαίο”. Ήταν σούρουπο όταν, λίγο μετά την Ξάνθη, ένα άρμα του οποίου έσπασε μια ερπύστρια, μας έκλεισε το δρόμο, ευτυχώς όχι για πολύ. Ήταν το πρώτο κακό προμήνυμα. Γύρω στις 10 το βράδυ βρήκα τη μονάδα μου, μια παροπλισμένη Μοίρα Πεδινού Πυροβολικού. Παρέλαβα τα ατομικά μου είδη και πήγα αμέσως στην πυροβολαρχία, κάπου 300-400 μέτρα από τον Έβρο. Οι διοικούντες την παροπλισμένη Μοίρα είχαν μεριμνήσει να μεταφέρουν στην προβλεπόμενη θέση μάχης τα πυροβόλα μαζί μα τα πυρομαχικά τους. Ήμουνα ο Αξιωματικός Βολής της Πυροβολαρχίας, με βαθμό εφέδρου υπολοχαγού. Ο ορισμένος ως Διοικητής της Πυροβολαρχίας, επίσης έφεδρος υπολοχαγός, είχε φροντίσει να …μην παρουσιαστεί παρά μόνο μετά από δυο μέρες. Έτσι ανέλαβα αυτεπαγγέλτως και χρέη Διοικητού Πυροβολαρχίας.
    Οι στρατιώτες ήταν κατενθουσιασμένοι, έτοιμοι για …την Κωνσταντινούπολη. Όταν όμως πήρα τα στοιχεία βολής, εξακρίβωσα ότι τα κανόνια μας είχαν αμυντική διάταξη, στοχεύοντας τη γέφυρα των Κήπων. Εμερίμνησα να …μην τους ενημερώσω. Οι περισσότεροι κατάγονταν από τον Έβρο. Τους συγκέντρωσα και τους είπα δυο λόγια, περίπου τα εξής: Είμαστε εδώ για να υπερασπίσουμε την πατρίδα από τους Τούρκους. Να υπερασπίσουμε τα χωράφια του Γιάννη, τα πρόβατα του Κώστα, τα γελάδια του Φίλιππου, το σπίτι του Πέτρου, το παντοπωλείο του Αριστείδη. Να υπερασπίσουμε την τιμή της μάννας μας, της γυναίκας μας της αδερφής μας, του κοριτσιού μας. Να υπερασπίσουμε το δικαίωμα να κάνουμε κουμάντο στον τόπο μας εμείς και όχι οι Τούρκοι.
    Σχημάτισα τα “Στοιχεία” (ομάδες εξυπηρέτησης) των πυροβόλων και τις προβλεπόμενες ομάδες υποστήριξης. Διέταξα τους Λοχίες-Αρχηγούς Στοιχείων να οδηγήσουν τους άνδρες τους στα πυροβόλα και να κάνουν ένν πρώτο έλεγχο. Τότε ένοιωσα το πρώτο σοκ: Από όλα τα κανόνια, πλην ενός, έλειπαν οι σκοπευτικές διόπτρες. Πολεμιστής αόμματος!
    Ανέθεσα σε έναν από τους εφέδρους ανθυπολοχαγούς της πυροβολαρχίας να “τάξει προς τον στόχο” το μοναδικό κανόνι που είχε διόπτρα, και κατευθύνθηκα προς τη Διοίκηση της Μοίρας. Στο δρόμο συνάντησα έναν “δόκιμο” που υπηρετούσε τη θητεία του στην παροπλισμένη Μοίρα. Του ανέφερα το γεγονός και του ζήτησα πληροφορίες, για το ποιος ήταν ο “Διαχειριστής Υλικού”. Μου απάντησε ότι αυτός ο ίδιος ήταν διαχειριστής υλικού αλλά δεν ξέρει τίποτα διότι τα καθήκοντα που πράγματι εκτελούσε ήταν αυτά του υπευθύνου της Λέσχης Αξιωματικών (φρόντιζε δηλαδή να “τρώνε καλά” οι αξιωματικοί της παροπλισμένης μονάδας). Του είπα ότι τέτοια ειδικότητα δεν υπάρχει στο ελληνικό στρατό και …σχεδόν τον έφτυσα.
    Στο Διοικητήριο δεν βρήκα κανέναν παρά μόνο 2-3 στρατιώτες (κληρωτούς) που κάθονταν αμέριμνοι. Πήγα στη θέση που ήταν “ταγμένη” η μοναδική “ενεργός” πυροβολαρχία της Μοίρας. Σκοπός αυτής της πυροβολαρχίας ήταν, μεταξύ άλλων, να συντηρεί και να διατηρεί το υλικό όλης της Μοίρας. Ήταν κανονικά στελεχωμένη με κληρωτούς οπλίτες και διοικούνταν από έναν μόνιμο Λοχαγό. Αφού κουβεντιάσαμε σχετικά, επέτρεψε να γίνει έρευνα στα υλικά των “δικών του” πυροβόλων μήπως “κατά λάθος” βρίσκονται εκεί οι …χαμένες διόπτρες. Γύρισα πίσω και έστειλα έναν Λοχία και έναν στρατιώτη-Σκοπευτή να κάνουν την έρευνα αυτή. Τότε ο ανθυπολοχαγός που του ανέθεσα να “τάξει” το μοναδικό …μη αόμματο πυροβόλο μου ανέφερε ότι δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα διότι τα ειδικά φωτιστικά (απαραίτητα για νυχρερινή “τάξη” πυροβόλων) δεν λειτουργούν ελλείψει μπαταριών! Πήρα ένα τζιπ και έσπευσα στο γειτονικό κεφαλοχώρι (ε!, μη νομίσετε ότι επιδίωξα να εκδοθεί η προβλεπόμενη ειδική “διαταγή πορείας”). Αγόρασα όσες μπαταρίες βρήκα στα παντοπωλεία του χωριού και γέμισα με αυτές το κράνος μου.
    Επέστρεψα και “τάξαμε” το μοναδικό “διοπτροφόρο” κανόνι στον στόχο του. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα και είπα να πάρω μια ανάσα. Πήγα στο καφενείο του κοντινού χωριού με παρέα, ας πούμε το …επιτελείο μου. Είπαμε στον καφετζή να μας φέρει μερικές ρετσίνες και να ετοιμάσει οτιδήποτε είχε για μεζέ (αυγά, τυρί, κονσέρβες κλπ). Όταν σηκωθήκαμε ο καφετζής αρνούνταν να πάρει οτιδήποτε για πληρωμή. “Εγώ να πάρω λεφτά από τον ελληνικό στρατό”; Έλεγε. Του πέταξα κάτι χρήματα …στην κουζίνα του αλλά μάλλον δεν πήρε χαμπάρι (σ’αυτόν τον καφετζή θα επανέλθω). Γυρίζοντας στην πυροβολαρχία, με περίμενε ο Λοχίας που είχα στείλει προς …ανεύρεση διοπτρών και μου ανέφερε ότι η έρευνα αναβλήθηκε εκ των πραγμάτων για την επομένη επειδή οι στρατιώτες της “ενεργού” πυροβολαρχίας είτε κοιμούνταν είτε ήταν σε νυχτερινές αποστολές (σκοπιές, περίπολοι). Έκανα “έφοδο” στις σκοπιές (όπου επίσης θα επανέλθω) και έπεσα κατάκοπος για ύπνο.
    Ξύπνησα το γλυκοχάραμα, χωρίς να πάρω χαμπάρι ότι το πρόσωπό μου είχε γίνει τούμπανο από τα κουνούπια. Έκανα μια γύρα στις σκοπιές και πήγα να δω το …μοναδικό κανόνι που είχαμε “τάξει” στο στόχο. Και τότε, άλλο ένα σοκ και οργή απερίγραπτη! Όλα τα βλήματα που υπήρχαν στη διάθεση του …μη αόμματου κανονιού, ήταν καπνογόνα! Αντί να χτυπήσουμε τον εχθρό θα κάναμε προπέτασμα καπνού, τυφλώνοντας (και) το δικό μας πεζικό! Τι είχε γίνει: Είχαν πάρει “στα κουτουρού” τα πυρομαχικά από την αποθήκη, και …ότι έτυχε σε κάθε κανόνι. Τι φταίει; Η αδιαφορία των διοικούντων την παροπλισμένη Μοίρα (και όλως ιδιαιτέρως ο αξιωματικός Διαχειριστής Υλικού): Ο στρατιωτικός κανονισμός λέει ότι τα πυρομαχικά κατανέμονται “κατά φόρτους πυροβόλου”. Αυτό σημαίνει ότι σε κάθε κανόνι αντιστοιχεί ορισμένος αριθμός βλημάτων κάθε είδους (π.χ, 80 εκρηκτικά, 20 εγκαιροφλεγή, 10 αντιαρματικά, 4 καπνογόνα κλπ).
    Μετά τα …πρωϊνά προσκλητήρια ξαναέστειλα τον Λοχία και τον Σκοπευτή να ψάξουν για τις χαμένες διόπτρες στην “ενεργό” πυροβολαρχία. Ήταν όλες εκεί! Πεπαλαιωμένες ή και ελαττωματικές αλλά ήταν εκεί. Οι οπλίτες της “ενεργού” πυροβολαρχίας πήγαιναν όποτε “τους κάπνιζε” στην Αποθήκη Υλικού και έπαιρναν ότι ήθελαν. Τους φαίνονταν παλιά ή ελαττωματική μια διόπτρα; Πήγαιναν και έπαιρναν μια καινούργια. Το ίδιο γίνονταν και με τις μπαταρίες που προανέφερα και με οποιοδήποτε άλλο “χρήσιμο” υλικό.
    Εν πάσει περιπτώσει, τη δεύτερη μέρα (21 Ιουλίου) ένοιωσα ότι συμμάζεψα στοιχειωδώς την πυροβολαρχία. Το απόγευμα, μου τέθηκε το θέμα των “αόπλων” στρατιωτών και αξιωματικών, για το οποίο, λίγο αργότερα, είχε γίνει λόγος και στον Τύπο. Στους ενδιαφερόμενους “αόπλους” είπα ότι ήδη είχα αναφέρει σχετικά στη διοίκηση, κατά τη διάρκεια σύσκεψης αξιωματικών της Μοίρας. Τι συνέβαινε με αυτούς τους αόπλους; Για την πολεμική σύνθεση κάθε στρατιωτικής μονάδας (πυροβολαρχίας επί του προκειμένου) προβλέπεται ορισμένος αριθμός ανδρών αλλά και υλικών. Έτσι, αν η πολεμική σύνθεση προβλέπει 100 στρατιώτες, 10 υπαξιωματικούς και 5 αξιωματικούς, τότε υπάρχουν αντίστοιχα, 100 τουφέκια πεζικού, 10 υποπολυβόλα και 5 πιστόλια. Όμως, με τη Γενική Επιστράτευση που διέταξε τότε ο Γκιζίκης, παρουσιάτηκαν 40 επιπλέον οπλίτες και 2 επιπλέον αξιωματικοί, που βέβαια έμειναν άοπλοι. Δεν θα εισέλθω σε λεπτομέρειες για το πως και γιατί έγινε αυτό, εκείνο όμως που τότε έπρεπε να γίνει πάραυτα, ήταν να αποσταλεί πίσω στη Μεραρχία όλο το πλεονάζον προσωπικό. Αυτό ακριβώς εισηγήθηκα στη Διοίκηση της Μοίρας, πλην όμως διαπίστωσα απόλυτη ευθυνοφοβία.
    Το βραδάκι διαπίστωσα ότι ένας εκ των “αόπλων” εφέδρων ανθυπολοχαγών ξεπέρασε τα εσκαμμένα. Μιλώντας σε ένα “πηγαδάκι” στρατιωτών, δεν διαμαρτύρονταν απλώς για το ότι ήταν άοπλος αλλά έλεγε ακόμη, τι το διάολό μας θέλουμε εδώ, γιατί να πολεμήσουμε για την Κύπρο και άλλα παρόμοια. Πλησίασα στο “πηγαδάκι” και επιστρατεύοντας όλη την …υποκριτική μου τέχνη ανακοίνωσα στην ομήγυρη ένα “νέο” που δήθεν μόλις είχα πληροφορηθεί: Ότι οι Τούρκοι κάνανε …απόβαση στη Θεσσαλονίκη και έχουν επιδοθεί σε λεηλασίες και όργια σε βάρος του άμαχου πληθυσμού. Ο “φίλος μας” (Θεσσαλονικιός και άρτι αραβωνιασμένος γαρ) πανικοβλήθηκε. Άρχισε να ρωτά αν ξέρω λεπτομέρειες. Ναι του είπα. Ξέρω ότι άδειασαν το μαγαζί σου, και …περιποιήθηκαν την αραβωνστικιά σου, τη μάννα σου, την αδερφή σου. Με αυτό το ξέσπασμά μου αποκαλύφθηκε και το …ψέμμα μου. Ο “φίλος” όμως έγινε καταγέλαστος και φυσικά δεν τόλμησε να …ξανανοίξει το στόμα του.
    Επανέρχομαι στην έφοδο που έκανα στις σκοπιές την πρώτη βραδιά. Πλησιάζοντας στην πρώτη σκοπιά διέκρινα τη σιλουέτα του σκοπού να προβάλλει στον ορίζοντα, ενώ μου φώναζε το “άλτ, τις εί”. Πλησίασα κανονικά (με το παρασύνθημα κλπ) και του είπα ότι, αν ήμουν …Τούρκος, θα βρίσκονταν ήδη στον άλλο κόσμο. Με θητεία 24 και πλέον μηνών που ίσχυε τότε δεν του είχαν μάθει ότι ο σκοπός επιτηρεί τον τομέα του καλυμμένος, ιδίως μάλιστα σε καιρό πολέμου. Δεν χρειάζεται να πω ότι τα ίδια ακριβώς συνέβησαν και στις άλλες σκοπιές.
    Την τρίτη μέρα (22 Ιουλίου) συνέβη άλλο απρόσμενο γεγονός. Αργά το απόγευμα με πλησίασαν δυο στρατιώτες και μου είπαν με απογοήτευση: “Αυτό το πράγμα κύριε διοικητά (έτσι με αποκαλούσαν) δεν το περιμέναμε από σένα”. Τι είχε συμβεί; Ειδικός απεσταλμένος της Μοίρας έδωσε, εν αγνοία μου, στον Λοχία Υπηρεσίας μια κατάσταση: Ποιοι στρατιώτες θα φυλάγουν στις σκοπιές και ποιοι θα πηγαίνουν μόνο σε περιπόλους. Ήταν κοινό μυστικό ότι οι πρώτοι φέρονταν ως “υγιών φρονημάτων” ενώ οι δεύτεροι ήταν χαρακτηρισμένοι ως αριστεροί. Παρουσιάστηκα αμέσως στον Διοικητή της Μοίρας, εκφράζοντας την αγανάκτησή μου. “Εκτελούμε διαταγές άνωθεν”, ήταν η απάντηση που πήρα. Ανταπάντησα ότι προσωπικά θεωρώ εγκληματική μια τέτοια διαίρεση των στρατιωτών ενόψει πολέμου και του υπενθύμισα ότι η διοχέτευση τέτοιων εγγράφων απευθείας στον Λοχία Υπηρεσίας και εν αγνοία μου, συνιστά παράβαση των στρατιωτικών κανονισμών. Γύρισα στην πυροβολαρχία αγανακτισμένος. Οι ίδιοι οι στρατιώτες που προηγουμένως είχαν διαμαρτυρηθεί, τώρα ανέλαβαν να με παρηγορήσουν. “Σου ζητάμε συγγνώμη, δεν φταις εσύ”. Σε λίγο παρουσιάστηκε (επιτέλους) ο υπολοχαγός που ήταν ορισμένος ως διοικητής της πυροβολαρχίας. Μάζεψα τους στρατιώτες και τον παρουσίασα. Από τότε με αποκαλούσαν τιμητικά “κύριε υποδιοικητά” (τέτοια θέση ή τίτλος δεν υπάρχει στην πυροβολαρχία).
    Την επομένη (23 Ιουλίου) άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες ότι έρχεται ο Καραμανλής. Νωρίς το απόγευμα έγινε “συγκέντρωση Μοίρας”. Ο Διοικητής, εν μέσω του επιτελείου του (όλοι με το …πουλί στο στήθος) προσπάθησε να μιλήσει. “Είμαστε πιστοί στην Εθνική Κυβέρνηση” πρόλαβε να πεί και ένα παρατραβηγμένο “ουου” αποδικιμασίας ακούστηκε από δεκάδες στόματα στρατιωτών. Κάποιοι ζωηρότεροι κινήθηκαν απειλητικά εναντίον τους. Μπήκαμε μπροστά 3-4 έφεδροι και τους γυρίσαμε πίσω στις γραμμές τους. Ο Διοικητής είπε “για το θεαθείναι” κάποια ανούσια λόγια περί πειθαρχίας κλπ, και η συγκέντρωση έληξε “αισίως”.
    Την επομένη, 24 Ιουλίου, ορκίστηκε πρωθυπουργός ο Καραμανλής με αντιπρόεδρο (αν θυμάμαι καλά) τον Γεώργιο Μαύρο. Σε λίγες μέρες (δεν θυμάμαι πότε ακριβώς) σταματήσαμε να είμαστε “με το δάκτυλο στη σκανδάλη” και εισήλθαμε σε ομαλή στρατιωτική περίοδο, με ημερήσιο πρόγραμα εκπαίδευσης κλπ. Θυμάμαι ότι ήταν Σάββατο η πρώτη μέρα της …μετάβασης σε ειρηνική περίοδο. Σύμφωνα με τα τότε ισχύοντα προγράμματα, κάθε Σάββατο γίνονταν η εβδομαδιαία συντήρηση των πυροβόλων. Όταν, μετά το πρωϊνό προσκλητήριο ανακοινώσαμε ότι η πυροβολαρχία θα ασχολούνταν με τη συντήρηση των πυροβόλων, ένας Λοχίας με παρεκάλεσε να του επιτρέψω να πάει στη σκηνή του για να αλλάξει φόρμες (ρούχα εργασίας) διότι, μη γνωρίζοντας ότι θα κάνουμε συντήρηση, είχε φορέσει τις καθαρές του φόρμες. Σε λίγο ακούστηκαν φωναχτά. και αμέσως ο ημερήσιος σκοπός έσπευσε να με ειδοποιήσει ότι ο ταγματάρχης-υποδιοικητής της Μοίρας δέρνει τον Λοχία (θεωρώντας, όπως μου είπε μετά ότι μόλις τη στιγμή εκείνη ξύπνησε από τον ύπνο ο Λοχίας). Έτρεξα επιτόπου και τον …σκυλόδιωξα. “Μην τολμήσεις να ξαναπατήσεις στην πυροβολαρχία αν δεν ειδοποιήσεις να σε υποδεχτούμε”. Του επέστησα την προσοχή ότι η βιαιοπραγία κατά κατωτέρου αποτελεί πειθαρχικό αδίκημα. Μιλιά ο “κύριος υποδιοικητής”. Μεταβολή και πίσω!
    Μετά από κάποιες μέρες (στις 9 Αυγούστου νομίζω) ήταν ο “δεύτερος Αττίλας” και είχαμε τεθεί σε συναγερμό. Ύστερα πάλι τα πράγματα ηρέμησαν. Μας επισκέφθηκε ένας Ταξίαρχος. Συγκάλεσε σύσκεψη αξιωματικών και μετά από κάποιες τετριμμένες ομιλίες, του ίδιου και του διοικητή της Μοίρας, ρώτησε αν κανείς θέλει να αναφέρει κάτι. Σηκώθηκα και …τους τα έψαλα: Για τους υπεράριθμους αόπλους, για το αλαλούμ με τις διόπτρες και τα …καπνογόνα βλήματα, για τη λίστα αριστερών και δεξιών, για τη βιαιπραγία κατά του Λοχία. Τους τα έψαλα και για ένα προσωπικό μου ζήτημα. Είχαν αρχίσει να απολύουν οπλίτες αλλά και αξιωματικούς, αρχίζοντας από τους …δημοσίους υπαλλήλους. Εγώ είχα παραιτηθεί από το Δημόσιο πριν από ενάμισο χρόνο και ασκούσα ελεύθερο επάγγελμα. Κατά τη διάρκεια της στράτευσης, η επιχείρησή μου πήγαινε κατά διαόλου. Δεν ξέρω αν “ίδρωσε το αυτί τους” αλλά εγώ έβγαλα το άχτι μου.
    Αυτές και πολλές άλλες αναμνήσεις από το 1974 αλλά ήδη έχω μακρηγορήσει και πρέπει να κλείσω. Α! Χρεωστώ και μια …συνέχεια για τον καφετζή του χωριού. Αυτόν που την πρώτη μέρα δεν έπαιρνε λεφτά από τον ελληνικό στρατό. Σε λίγες μέρες, όταν έφυγε ο φόβος του πολέμου, ανέβασε τον καφέ στην τιμή που τότε πληρώναμε μόνο στο …Σύνταγμα. (Ας πούμε 5 Ευρώ με σημερινές τιμές). Και όχι μόνο αυτό. Προπλήρωνες …χρυσό τον καφέ και έπρεπε να μπεις στην κουζίνα και να τον φτιάξεις μόνος σου. Ο ίδιος καθόταν στην πόρτα και …απλώς εισέπραττε! Θα συμφωνείτε νομίζω ότι ήταν ένας …γνήσιος Έλληνας!

  105. Λ said

    100. Ο Πανίκος Χρυσάνθου έχει κάνει ταινία τη ζωή του Χασάνη και της Χαμπούς. Μια ταινία που συζητήθηκε πολύ γιατί ενώ στην αρχή οι κυβερνητικές αρχές δέχτηκαν να την υποστηρίξουν οικονομικά, στη συνέχεια αποστασιοποιήθηκαν:
    http://www.akamas-film.com/gr_thefilm.shtml

    Στο 80 τα κεφτεδάκια, δεν ξέρω πώς, έγιναν καφεδάκια. Είναι παράξενο που έμεινε σφηνωμένη στο μυαλό μου για σαράντα χρόνια η εικόνα της επιστροφής στο σπίτι σε συνδυασμό μ’ ένα βουνό κεφτεδάκια. Ίσως επειδή τις καθημερινές δεν συνηθίζαμε να τρώμε κρέας; ποιος ξέρει. Πάντως απορήσαμε στη θέα τους και η μάνα μου χρειάστηκε να δικαιλογηθεί «Εν της Αγιάς Μαρίνας αύριον. Εν το παναϋριν μας».

  106. geobartz στο 104

    Επική αφήγηση! Ή μάλλον το ακριβώς αντίθετό της.
    Όχι πως θα σας παρηγορήσει αλλά 13 χρόνια μετά την δική σας περιπέτεια στον Έβρο, ο Έβρος ξανα-αρματώθηκε εξαιτίας κάποιας εξόδου στο Αιγαίο ενός ωκεανογραφικού των Τούρκων. Λεονταρισμοί του Αντρέ Παπαντρέ…

    Εκείνη τη φάση, ένας φίλος που έκανε τη θητεία του, βρέθηκε επικεφαλής στοιχείου πολυβόλου πάνω στο ποτάμι. Ένας λοχίας (αυτός) και τρεις-τέσσερις φαντάροι. Μόνιμος ουδείς! Τρεις μέρες κάτσανε στο ποτάμι, χωρίς μιαν επίσκεψη, έστω και για ενθάρρυνση. Και την τέταρτη ημέρα, εμφανίστηκε ο στρατηγός και τούριξε καμπάνα του λοχία γιατί ήταν … αξύριστος! Ούτε που σκέφτηκε το αστερούχο βόιδι πως για να ξυριστούν οι φαντάροι έπρεπε να βγούν στο ποτάμι για να πάρουν νερό και άρα να τινάξουν την παραλλαγή τους στον αέρα. Ο φίλος μου ζήτησε και πήρε αναβολή και ποτέ δεν ολοκλήρωσε τη θητεία του.

  107. Λ said

    104. Ειδικός απεσταλμένος της Μοίρας έδωσε, εν αγνοία μου, στον Λοχία Υπηρεσίας μια κατάσταση: Ποιοι στρατιώτες θα φυλάγουν στις σκοπιές και ποιοι θα πηγαίνουν μόνο σε περιπόλους. Ήταν κοινό μυστικό ότι οι πρώτοι φέρονταν ως “υγιών φρονημάτων” ενώ οι δεύτεροι ήταν χαρακτηρισμένοι ως αριστεροί.

    Ο αδερφός της μητέρας μου, γιατρός ουρολόγος, «μη υγειών φρονημάτων», που είχε συλληφθεί από τους πραξικοπηματίες, αφέθηκε ελεύθερος στις 20 του Ιούλη για να καταταγεί σαν έφεδρος και να σταλεί στην πρώτη γραμμή, κατευθείαν στην Κερύνεια. Από θαύμα γλύτωσε.

  108. Γιώργος Γ. said

    Το μέσο άμεσης πληροφόρησης εκείνες τις ώρες της αλλαγής, ήταν το ραδιόφωνο. Όπως ήταν επίσης και όλα αυτά τα χρόνια οι ελληνόφωνες εκπομπές των ξένων ραδιοφωνικών σταθμών, η κυριότερη πηγή ενημέρωσης για όλους εμάς που ζούσαμε μέσα από τα σύνορα αυτής της χώρας. Ένας τέτοιος σταθμός ήταν το Παρίσι. Στις 24/7/1974, σαν σήμερα πριν από 40 ακριβώς χρόνια, ο Μιχάλης Στυλιανού έγραψε και εκφώνησε το κεντρικό σχόλιο της εκπομπής, ένα κείμενο ικανοποίησης, ανακούφισης, θυμού και περισυλλογής. Στη σύνδεση τούτη μπορεί κάποιος να το διαβάσει κι ακολουθώντας την μπορεί και να το ακούσει http://www.drakotrypa.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1425:2014-07-23-05-33-22&catid=917:-2&Itemid=142

  109. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για όλα τα σχόλια.

    104: Καταπληκτική ιστορία….! Τηη διάβασα μονορούφι.

    100-105: Πολύ συγκινητικό.
    Χαμπού η Χαραλαμπία;

  110. Λ said

    Χαμπού είναι το χαϊδευτικό της Χαραλαμπίας. Σημερα συνηθίζεται περισσότερο το Πίτσα. Αντίστοιχα, ο Χάμπος προέρχεται από τον Χαράλαμπο. Και ο Χαμπουλάς επίσης.

    Άραγε να έγραψε κάτι ο Τεύκρος Ανθίας για τον Χασάν και την Χαμπού; Αν θυμάστε, τον έστειλαν στην Αντρολύκου οι Εγλέζοι.

  111. Νέο Kid Στο Block said

    109. Nαί. Χαμπούλα. Και Χάμπος (ή Πάμπος ή Πάμπης) ο Μπάμπης.
    Υπάρχει και θηλυκό: Παμπίνα.

  112. Λ said

    109-111 Τώρα θυμήθηκα την Χάμπα, τη γειτόνισσα μας στο χωριό, που την έδερνε ο άντρας της…
    Επίσης, Χάμπατσος (τηλεοπτική περσόνα) και Χαμπής, όπως ο Χαμπής Τσαγγάρης, ο χαράκτης και μαθητής του Τάσσου.
    http://www.hambisprintmakingcenter.org.cy/el/

  113. Alexis said

    Μία «παράπλευρη» αλλά πολύ χαρακτηριστική ανάμνησή μου από την εποχή της μεταπολίτευσης:
    Όταν επιστρέψαμε στα σχολεία το Σεπτέμβρη (μαθητής του Δημοτικού ήμουν τότε), οι δάσκαλοι μας έβγαλαν ένα σύντομο λογύδριο για την πτώση της χούντας και ότι «τώρα έχουμε δημοκρατία κλπ.» και μετά μας είπαν ότι επειδή δεν πρόλαβαν να τυπωθούν καινούργια βιβλία, στα βιβλία που έχουμε πάρει είναι τυπωμένο το έμβλημα της χούντας στην πρώτη σελίδα και ότι θα έπρεπε τη συγκεκριμένη σελίδα να τη σκίσουμε.
    Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία ολόκληρη τάξη από παιδιά να σκίζουν όλα ομαδικά την πρώτη σελίδα των βιβλίων τους, με το «πουλί».
    Αργότερα όταν άρχισαν να βγαίνουν στη δημοσιότητα τα περί βασανιστηρίων και μάθαμε και τι είχε γίνει στο Πολυτεχνείο, συχνά-πυκνά παίζαμε στα διαλείμματα «Πολυτεχνείο» ή κυνηγητό όπου οι μεν παρίσταναν τους «εσατζήδες» και οι άλλοι τους «αντιστασιακούς» και όταν τους έπιαναν τους «βασάνιζαν» για να «μιλήσουν».
    Άγρια πράγματα, αλλά στο μυαλό των παιδιών όλα γίνονται παιχνίδι, ακόμα και η φρίκη.

  114. Theo said

    @106, Λεονταρισμοί:
    Δυο τρία χρόνια μετά απ’ αυτά που διηγείσαι συνάντησα τον Λάζαρη. Στο επεισόδιο του «Σισμίκ» ήταν υπουργός Προεδρίας, αν δεν απατώμαι.
    Μέσα στους λεονταρισμούς του ο ΑΓΠ, είχε ανακαλέσει και τον πρεσβευτή μας από την Άγκυρα.

    Μου διηγείται ο Λάζαρης (τα γράφω με δικά μου λόγια, όπως τα θυμάμαι):
    «Λέω του Αντρέα: Πρόεδρε, αυτό είναι μεγάλο ρίσκο. Θα μπορούσαμε να πούμε πως καλέσαμε τον πρεσβευτή εδώ για διαβουλεύσεις. Αν οι Τούρκοι κλιμακώσουν τις κινήσεις, θα πάμε για πόλεμο. Είναι σαν μια ριψοκίνδυνη κίνηση στο σκάκι. Θα φοβηθεί ο αντίπαλος και θα κάνει πίσω, ή θα την εκμεταλλευτεί και θα μας κάνει ματ;
    Όταν οι Τούρκοι έκαναν πίσω κι είπα του Αντρέα πως τελικά την κερδίσαμε την παρτίδα, μου λέει: Μπράβο, αυτό είναι. Του άρεσε η παρομοίωση»!

    Κάπως έτσι τζογαδόρικα κυβερνούσε ο ΑΓΠ.

  115. Theo said

    @80:
    Ανατριχιαστικό κι ανθρώπινο!

  116. sarant said

    110: Πότε όμως ήταν στου Αντρολύκου ο Ανθίας; Δεκαετία του 1930, όχι; Δεν θα είχε συμβεί το γεγονός.

  117. sarant said

    116: Ναι, το 1932 τον έστειλαν εκεί. Ο Χασάνης ζήτημα αν είχε γεννηθεί.

  118. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    114 – Αγαπητέ Theo, κάπως έτσι τζογαδόρικα κυβερνούν όλοι οι πολιτικοί του κόσμου, άλλωστε αυτοί είναι οι traders των πραγματικών κυβερνητών που είναι οι μεγάλοι τζογαδόροι. Αν κάνεις έναν παραλληλισμό της πολιτικής με τον τζόγο, χρηματηστηριακό (που όμως δεν είναι μόνο τζόγος) ή γενικό, θα ανακαλύψεις κάτι εκπληκτικό, πόσο εύκολα εμπιστεύονται οι άνθρωποι τον κάθε τυχάρπαστο «ειδικό» να αποφασίζει αυτός για την τύχη τους, και το μέλον τους γενικώτερα, ΣΚΕΤΟΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ, κι όμως συνεχίζει να συμβαίνει.

  119. Λ said

    Σωστά λέτε, αλλά σίγουρα ήξερε την οικογένεια καλά και πιθανό να είχε σχέσεις μαζί τους μετά την αποδέσμευσή του από τον κατ’ οίκον περιορισμό στην αντρολύκου. Εννοώ δεν είναι εντελώς απίθανο να είχε ακούσει και σχολιάσει με κάποιο τρόπο το γεγονός μέχρι το 68 που πέθανε.

    Μετά που έγραψα τα πιο πάνω μίλησα στο τηλέφωνο με τον Χαμπή, τον χαράκτη, που είναι συγχωριανός του Ανθία (από την κατεχόμενη Κοντέα). Είπε ότι το 88 πήγε στην Αντρολύκου και γνώρισε τον Χασάνη, που του έδειξε το σπίτι του χότζα, στο οποίο φιλοξενούσαν τον Ανθία. Ο Ανθίας, είπε ο Χασάνης κυκλοφορούσε ελεύθερα στο χωριό και μάθαινε στου κατοίκους γράμματα και όχι μόνο. Του έκανε όλους κομμουνιστές. Ίσως κάποια από τη σοφία των ανδρολυκιωτών να πηγάζει και από τον Ανθία, ένας δάσκαλος μπορεί να καταφέρει πολλά.
    Ο Χαμπής φωτογράφησε το σπίτι που ήταν ερειπωμένο. Τις φωτογραφίες και όλα τα στοιχεία σχετικά με τον Ανθία τα έδωσε στους συγχωριανούς του, οι οποίοι σύντομα θα εκδώσουν βιβλίο για την Κοντέα.

  120. Λ said

    Λείπουν μερικά σίγμα από το 119, συγγνώμη.

  121. sarant said

    119: Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά!

  122. Λ said

    119. Ίσως έπρεπε να διευκρινίσω ότι οι τουρκοκύπριοι της επαρχίας Πάφου ήξεραν τα ελληνικά (κυπριακά) καλύτερα από τα τουρκικά.

  123. spiral architect said

    Μεταπολίτευση, μπολιντιζμός και ψηφιακή αλληλεγγύη.
    (τι λε ρε π….. )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: