Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Σοροί στο σωρό

Posted by sarant στο 28 Ιουλίου, 2014


Όσοι ταξιδεύουμε συχνά με αεροπλάνο, δεν θα αισθανθήκαμε πολύ άνετα τις τελευταίες μέρες καθώς ακούγαμε τις αλλεπάλληλες ειδήσεις για αεροπορικά δυστυχήματα, μικρά και μεγάλα. Όσοι επιπλέον ψειρίζουμε τα της γλώσσας, θα ένιωθαν και μια δεύτερη ενόχληση, φυσικά εντελώς άλλης τάξης και βαρύτητας, καθώς διάβαζαν τα ρεπορτάζ για τις εκάστοτε προσπάθειες εντοπισμού των συντριμμιών του αεροσκάφους και για την περισυλλογή και διακομιδή των πτωμάτων των επιβατών, στα χωράφια του Ντονιέτσκ ή στην άμμο του βόρειου Μαλί. Σ’ αυτή τη δεύτερη ενόχληση είναι αφιερωμένο το σημερινό άρθρο, παρόλο που η πρώτη είναι θέμα απείρως σοβαρότερο: για τα αεροπορικά δυστυχήματα δεν έχω τίποτα να πω, το αεροπλάνο εξακολουθεί να είναι το ασφαλέστερο μέσο -εκτός πια, αν η ιδεολογία των συνεχών εξοικονομήσεων έχει αλλάξει ριζικά τα πράγματα’ όμως δεν έχω στοιχεία για κάτι τέτοιο. Πριν προχωρήσω, να διευκρινίσω ότι πολύ υλικό για το άρθρο αυτό το έχω δανειστεί από σχετικό νήμα της Λεξιλογίας, όπου μάλιστα ο φίλος Δαεμάνος είχε την καλή ιδέα να συγκεντρώσει και παλιότερες συζητήσεις για το θέμα.

Βέβαια, το πιθανότερο είναι ότι δεν διαβάσατε για περισυλλογή και διακομιδή των πτωμάτων των επιβατών. Η λέξη «πτώματα» κοντεύει να εξαφανιστεί από τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Μάλλον θα διαβάσατε, όπως κι εγώ, για «σορούς των θυμάτων» ή, εξίσου πιθανό, για «σωρούς των θυμάτων«, όπως μετατρέπει τις σορούς το συχνότατο ορθογραφικό λάθος, που λίγα μέσα το αποφεύγουν.

Το επόμενο σκαλοπάτι στη σκάλα του κακού είναι ότι, υπό την επίδραση του σωρού, η σορός αλλάζει γένος, κι έτσι «Στην Ολλανδία μεταφέρονται οι πρώτοι σοροί» (σωστή ορθογραφία, λάθος γένος) αλλά και «Έφτασαν οι πρώτοι σωροί θυμάτων στην Ολλανδία» (λάθος και στο γένος και στην ορθογραφία’ βέβαια, η φράση «οι πρώτοι σωροί θυμάτων» θα μπορούσε να είναι ολόσωστη αν αφορούσε θύματα σωριασμένα το ένα πάνω στο άλλο).

Το ορθογραφικό λάθος είναι ευεξήγητο, όπως και το μπέρδεμα του γένους. Έχουμε δυο ομόηχα: μια λόγια λέξη, μέχρι πρόσφατα σπάνια, τη σορό, και μια κοινότατη και λαϊκή, τον σωρό. Λογικό είναι η άγνωστη σε πολύν κόσμο λέξη να έλκεται από τη γνωστή, και ίσως στο μυαλό κάποιων ομιλητών αυτά να συνδέονται: κάποιος που σωριάζεται νεκρός στο χώμα, γίνεται σορός/σωρός. Αυτό δεν είναι παράλογο: και η λέξη «πτώμα» στα αρχαία σήμαινε και την πτώση, και από εκεί προέρχεται.

Είπαμε για «πτώμα», τη λέξη που φαίνεται συνειδητά να αποφεύγουν πολλά μέσα και να χρησιμοποιούν, αντί γι΄ αυτήν, τη λέξη «σορός». Ωστόσο, η λέξη «σορός» μέχρι πρόσφατα δεν σήμαινε ακριβώς «πτώμα». Όπως έγραφα πριν από καμιά δεκαριά μέρες, » για να γίνει ένα πτώμα σορός πρέπει να το προετοιμάσει κάποιος για ταφή, κι όχι να  κείτεται καρβουνιασμένο σ’ ένα σταροχώραφο». Το ΛΚΝ, που κυκλοφόρησε το 1998, δίνει τον εξής ορισμό:
σορός: επίσημος χαρακτηρισμός ανθρώπινου πτώματος που προορίζεται για ενταφιασμό· λείψανο: H ~ του ποιητή θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα.

Κανονικά δηλαδή, ή τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, η λέξη «σορός» δεν χρησιμοποιόταν μακριά από την κηδεία και την ταφή. Σορός είναι κυρίως το σώμα του νεκρού μέσα στο φέρετρο, δεν είναι το οποιοδήποτε νεκρό σώμα, τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου. Όταν, όπως δυστυχώς συχνά συμβαίνει, κάποιος ηλικιωμένος έχει να δώσει σημεία ζωής αρκετές μέρες και οι συγγενείς ειδοποιούν την αστυνομία που μπαίνει στο διαμέρισμα και τον βρίσκει νεκρό (παράδειγμα) είναι κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον ξύλινη γλώσσα να γράφεται «εντόπισαν τη σορό της ηλικιωμένης». Πολύ καλύτερο, κατά τη γνώμη μου, είναι «βρήκαν το πτώμα», όχι μόνο επειδή, όπως είχε γράψει τότε ο Ν. Λίγγρης, «η σορός έχει σχέση με τη φροντίδα για τον νεκρό, την κηδεία, το προσκύνημα, τον ενταφιασμό», αλλά και επειδή το «εντοπίζω» συνήθως χρησιμοποιείται για αναζητήσεις σε μεγάλες επιφάνειες, σε δεκάδες στρέμματα, όχι σε λίγα τετραγωνικά μέτρα. «Βρήκαν το πτώμα» λοιπόν, κι αν δεν αντέχετε τη λέξη πτώμα, γράψτε «βρήκαν νεκρή την ηλικιωμένη».

Μια και εδώ λεξιλογούμε, ας κάνουμε ένα διάλειμμα κι ας λεξιλογήσουμε για τη σορό. Η λέξη είναι ομηρική. Στην προτελευταία ραψωδία της Ιλιάδας (Ψ91) η ψυχή του Πάτροκλου εμφανίζεται στον Αχιλλέα και του δίνει παραγγελίες για την ταφή του. Και λέει: «ὣς δὲ καὶ ὀστέα νῶϊν ὁμὴ σορὸς ἀμφικαλύπτοι χρύσεος ἀμφιφορεύς, τόν τοι πόρε πότνια μήτηρ», δηλαδή στη μετάφραση της Κομνηνού-Κακριδή «Έτσι και τα κόκαλά μας ας τα κλείσει μέσα η ίδια θήκη, ο μαλαματένιος αμφορέας, που σου έδωκε η σεβαστή σου μητέρα». Ή, αν το προτιμάτε σε έμμετρο, «Γι’ αυτό των δυο τα κόκαλα μια θήκη ας κλείσει μόνη» (Πολυλάς).

Η σορός λοιπόν στην αρχαιότητα σήμαινε το αγγείο, την τεφροδόχο, τη σαρκοφάγο, την οποιαδήποτε θήκη που προοριζόταν να δεχτεί τα οστά ή την τέφρα νεκρού. Για κάποιον πολύ γέρο έλεγαν «τον έτερον πόδα εν τη σορώ έχει» -έχει το ένα πόδι στον λάκκο/στον τάφο, λέμε εμείς. Η επέκταση της σημασίας στο «σώμα νεκρού μέσα σε φέρετρο» είναι νεότερη. Και η νέα σημασιακή επέκταση της σορού ώστε να φτάσει να είναι απλό συνώνυμο του πτώματος είναι νεότατη.

Στο σημείο αυτό, κάποιοι από σας μπορεί και να ετοιμάζεστε να μου βγάλετε κίτρινη κάρτα. Θα θυμάστε ότι άλλες φορές υπερασπίζομαι τη γλωσσική αλλαγή, ενώ τώρα εμφανίζομαι  να την αποδοκιμάζω. Έχω επικροτήσει άλλες σημασιακές επεκτάσεις, αυτήν όχι. Κι ενώ μου αρέσει να λέω ότι «οι όμορφες διακρίσεις όμορφα καίγονται», τώρα προσπαθώ να περισώσω τη λεπτή διάκριση της σορού από το πτώμα.

Μπορεί να είναι βάσιμη η κριτική σας κι εγώ ασυνεπής. Προς υπεράσπισή μου, θα επισημάνω ότι στην προκειμένη περίπτωση έχουμε μια σημασιακή επέκταση που περιορίζεται προς το παρόν στον δημοσιογραφικό λόγο, που δεν αποκλείεται να είναι άνωθεν επιβαλλόμενη, στο πλαίσιο ενός γενικότερου ευπρεπισμού και αποστείρωσης της γλώσσας, περίπου όπως οι εφημερίδες αποφεύγουν το «πέθανε» και προτιμούν άλλους ευφημισμούς και περιφράσεις. Το πτώμα δίνει ξεκάθαρη την εντύπωση του θανάτου, η σορός, που μπορεί να είναι και σωρός, κάπως σαν να την κρύβει.

Επίσης, όταν μια σημασιακή αλλαγή βρίσκεται σε εξέλιξη, τότε όχι απλώς είναι θεμιτό, αλλά επιβάλλεται κιόλας να εκφράσεις τις διαφωνίες σου, αν δεν σου αρέσει. Η γλώσσα ανήκει σε όλους, όσο κι αν τα μέσα έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη από τα άτομα.

Οπότε, νομίζω ότι δικαιούμαι να αποδοκιμάσω τη χρήση της λέξης «σορός» (και, πολύ περισσότερο, τις «σωρούς» και τους «πρώτους σωρούς των θυμάτων». Βέβαια, καμιά φορά, αν και πολύ σπάνια, ψαρεύει κανείς το αντίστροφο λαθάκι. Όταν πριν από καναδυό χρόνια δεν μαζεύονταν τα σκουπίδια στο ΑΠΘ, η Καθημερινή έγραψε για… τη σορό σκουπιδιών που κατέκλυσε τους χώρους της Σχολής.

Αλλά αυτό μάλλον θα είναι δάκτυλος του Σόρος!

Advertisements

234 Σχόλια to “Σοροί στο σωρό”

  1. keyser_soze said

    Καλημέρα. Συμφωνώ και επαυξάνω.

  2. gmich said

    Όταν στο σχολείο κάναμε γυμναστική και δεν δείχναμε την ζωηράδα που θα ήθελε ο καθηγητής της γυμναστικής μας φώναζε πτώματα .Όταν στον στρατό μετά από κοπιαστικές πορείες στην κυριολεξία σερνόμασταν ο λοχίας πάλι μας φώναζε πτώματα. Όταν κουραζόμαστε λέμε έγινα πτώμα. Πως θα ακουγόταν αν λέγαμε έγινα σορός;

  3. Νέο Kid Στο Block said

    Στα μήντια πλέον κανείς δεν πεθαίνει! Όλοι αποβιώνουν ή ακόμη συχνότερα και χειρότερα «φεύγουν» . (μπρρρ..)

  4. Πάνος με πεζά said

    Κοίτα να δεις, όταν μαζευτεί το πτώμα από το χωράφι, και μπει έστω και στην άσπρη σακούλα της ΕΛ.ΑΣ, σορό θα το πεις. Έχει γίνει μια κάποιας μορφής προετοιμασία.

    Θυμίζω το διαχρονικό μεζεδάκι από το ραδιοφωνικό ΣΚΑΪ του 1996,χρονιά θανάτου του Ανδρέα Παπανδρέου. Γυρνάω από τη δουλειά με το υπεραστικό της Ν.Μάκρης, κι ακούω ραδιόφωνο. Εκείνη την ώρα γίνεται η κηδεία, σε ζωντανή -κατά το δυνατόν- αναμετάδοση. Ο σχολιαστής λέει «Αυτή τη στιγμή περνάει από μπροστά μας, πάνω σε κυλίβαντα, η σορός του Ανδρέα παπανδρέου, συνοδεία αγήματος (μέχρι εδώ καλά)…τιμές που λίγοι άνθρωποι έχουν την τύχη να ζήσουν !»

    Κι όχι τίποτα, λες κι ο συχωρεμένος ο Αντρέας να έκανε αυτό που έκανε κι ο Θύμιος, στο τέλος του τραγουδιού;

  5. Πάνος με πεζά said

    Αυτό είναι το σωστόYT, για να μην ακούσετε όλο το έργο.

  6. μυλοπέτρος said

    Ανεξαρτήτου καιρού εμείς θα πάμε εκδρομή. Πού είναι το λάθος; Τη γλώσσα την παίζω στα δάχτυλα. Και λόγια σύνταξη χρησιμοποίησα αλλά και στην παραλήγουσα έβαλα τον τόνο καθότι η λήγουσα μακρά. Ξέχασα. Το καράβι θα το πάρουμε από τον προβλήτα.

  7. Αὐτὴ εἶναι πάντως ἡ ὀμορφιὰ τὴς γλώσσας. Μιὰ λέξη νὰ ὑπάρχη καὶ νὰ ἐξελίσσεται ἀπὸ τὴν Ὁμηρικὴ γλῶσσα μέχρι σήμερα. Αὐτὸ ἐννοοῦμαι ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὴ μία κι ἑνιαῖα. Τὸ λάθος γιὰ τὸ ὁποῖο γκρινιάζης καὶ φυσικὰ δὲ θὰ σοῦ βγάλω κίτρινη κάρτα, οὔτε κἂν παρατήρηση, εἶναι ἀποτέλεσμα ἀκριβῶς αὐτοῦ τοῦ τεχνητοῦ διαχωρισμοῦ τῆς γλώσσας ποὺ ἄρχισε νὰ καλλιεργεῖται ἀπὸ τὸ 1976 καὶ μετά. Ἀλλὰ λόγῳ ἀδειῶν τοῦ προσωπικοῦ δὲν προλαβαίνω νὰ τὸ ἀναλύσω ὁπότε τὴ γλιτώσατε γιὰ σήμερα 🙂

  8. μυλοπέτρος said

    Υπάρχουν δημοσιογράφοι που δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν το βασικό τους εργαλείο που είναι η γλώσσα. Ημιμαθείς προκλητικοί, χυδαίοι. Γιαυτό και επικίνδυνοι. Ημιμάθεια άλλωστε είναι η αυτάρκης, ανυποψίαστη και επιθετική αμάθεια.
    Κάποτε ήρθε στην Ελλάδα «το προεδρικό ζεύγος της Γιουγκοσλαβίας και η κυρία Γιοβάνκα Μπρος». Για να μην ξεχνιόμαστε.

  9. Νέο Kid Στο Block said

    Mακάβριο θέμα πιάσαμε σήμερα, αλλά κι ο θάνατος μέσ’ στη ζωή είναι!
    Το κουφάρι (πόθεν ετυμολογείται αλήθεια;) νομίζω θα ήταν το πιο «σωστό» για θύματα πολέμων ή αεροπορικών δυστυχημάτων, αλλά μάλλον ακούγεται πολύ «λαϊκό» ή «σκληρό» για τα Μ.Μ.Ε

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4: Σύμφωνοι, αλλά πριν μαζευτεί; Ποτέ δεν παύει να είναι πτώμα.

    6: Ο προβλήτας είναι νομίζω άλλη περίπτωση. Δεκτοί και οι δυο τύποι.

  11. Πάνος με πεζά said

    Θυμάμαι κι εκείνο το σχολικό «έκλαιγε δίπλα στο νεκρό του Αχιλλέα». Το νεκρό=το πτώμα,από τότε ουδέποτε το ξαναείδα…

  12. leonicos said

    ότε. ρε. μπήκατε τόσοι. Στο η-μέηλ ήμουνα! Μπράβο αμεσότητα!

  13. sarant said

    11: Ναι, είναι παλιωμένο αυτό, κι εγώ έχω χρόνια να το δω. Γκουγκλίζοντας σε βιβλία βρίσκω π.χ. «Ο νεκρός του Τρικούπη», σε άρθρο για την κηδεία του.

  14. Tsopanakos said

    @11
    Ο νεκρός = το πτώμα – «το(ν) νεκρό του Αχιλλέα» θα διαβάσατε στο σχολείο. Νομίζω ότι λέγεται ακόμη αρκετά συχνά.

  15. Σωρηδόν σωρευτική συσσώρευση σορών με χορηγό τον Σόρος.

  16. Πάνος με πεζά said

    Α μάλιστα,αρσενικό. Ευχαριστώ !

  17. Νέο Κid said

    Yπάρχουν και σύννεφα «Σωρείτες».

  18. Ορθόν

    Σωρηδόν σωρευτική συσσώρευση σωρειτών επί σορών με χορηγό τον Σόρος.

  19. Tsopanakos said

    Τελικά δεν κρατιέμαι να μη βάλω την κορακοστολή μου και να μη βγάλω την κίτρινη κάρτα: πριν δυο χρόνια ο νοικοκύρης έδειχνε έτοιμος να δεχτεί τη «φυσική εξέλιξη» του διαρρέω από αμετάβατο σε μεταβατικό και προς επίρρωση της άποψής του έφερνε το λεξικό του Τριανταφυλλίδη και τη γενική τάση των… ΜΜΕ.
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/06/12/phrynichus/

    Στην περίπτωση της σορού υπάρχει πάλι ένα λήμμα λεξικού (του Κριαρά) και μια γενική τάση (έστω και από τα ΜΜΕ), άρα πού το κακό; Νομίζω επίσης ότι αυτή η τάση (άνωθεν ή κάτωθεν) είναι αρκετά παλαιότερη από αυτή που θέλει να μας φορέσει το «διαρρέει την είδηση » ή το τραγικότερο «όπως διαρρέεται». 😉

  20. Νέο Κid said

    Και η σωρευτική πιθανότητα (cumulated ρrobability).

  21. LandS said

    19 Στη μια περίπτωση, μπορούμε να δεχτούμε ότι κερδίζουμε σε αμεσότητα. Στη δεύτερη; Σε ευπρεπισμό;

  22. Πες τα, Χρυσόστομε! Κι εγώ έχω σιχαθεί ν’ακούω για σορούς, σορούς, σορούς… Τι διάβολο, ντρέπονται να πουν «πτώμα»;
    Το ωραίο είναι ότι ο διαβόητος Φρύνιχος (όλο και θα το’χουμε ξαναπεί κάπου) καταδίκαζε τη χρήση της λέξης ‘πτώμα’ με τη σημερινή της σημασία και ζητούσε να λέμε «πτώμα νεκρού»!

  23. Πάνος με πεζά said

    Για το «διαρρέω» προαναγγέλω μάχες ! Για να μη φτάσουμε να λέμε «ο σεισμός κατέρρευσε το κτίριο» ή «η συνθήκη απορρέει όρους» ! 🙂

  24. Tsopanakos said

    @21 Κερδίζουμε ένα συνώνυμο. Τώρα αν γίνεται κατάχρηση, είναι άλλο θέμα.

  25. leonicos said

    Και η νέα σημασιακή επέκταση της σορού ώστε να φτάσει να είναι απλό συνώνυμο του πτώματος είναι νεότατη.

    Έσπευσα να το σημειώσω, πριν διαβάσω τη συνέχεια του άρθρου, όπου περίπου υπερασπίζεσαι τη διάκριση. Κι εγώ είμαι υπέρ των λεκτικο-σημασιακών διακρίσεων.

    Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η σημασιακή επέκταση, συστολή, επιμερισμός, δείνωση κ.ο.κ. είναι μια από τις φυσιολογικές λειτουργίας της γλώσσας, δυσάρεστη ίσως αλλ’ αναπόφευκτη συνέπεια μια άλλης όπως π.χ. η αφόδευση συμπληρώνει υποχρεωτικά την σίτιση. Δεν νοείται να καλέσεις κόσμο σπίτι σου, να τους παραθέσεις του Αβραάμ και του Ισαάκ τα καλά, και να μην τους επιτρέψεις να πάνε στην τουαλέτα. Η τουαλέτα είναι απαραίτητο, αναπόσπαστο μέρος του σέρβις. Σε μερικά περιβάλλοντα, μετά από ένα καλό φαγητό απαιτείται και να ρευτείς.

    Μια από τα επιμέρους της λειτουργίας της σημασιακής / σημασιολογικής (καλύτερα) μεταβολής που ανέφερα, είναι και ο σχηματισμός των επαγγελματικών jargon (τζάργκον) ένα από τα οποία είναι το δημοσιογραφικό. Μερικές λέξεις μένουν στα τζάργκον και χάνονται από την κοινή γλώσσα. π.χ. ποιος ξέρει σήμερα ότι μύλη είναι ένα σουβλί με αμβλύ άκρο, το οποίο φέρει σε όλο του το μήκος μια αύλακα. Ένας γιατρός της ηλικίας μου, γιατί το εργαλείοο χάθηκε μετά, οφείλει να το ξέρει. Σήμερα παρακεντούμε, συχνά και υπό αξονικό τομογράφο, οπότε δεν μυλούμεν πια, το μυ μα ύψιλον.

    Επομένως δεν είναι γλωσσικά μεμπτό να γράψουν ‘σοροί’ αντί για πτώματα. Στο κάτω κάτω, ούτε ‘πτώμα’ σημαίνει κυριολεκτικά ‘νεκρός’, αλλά απλώς ‘πεσμένο’, ως ρηματικό ουσιαστικό του πίπτω, όπως γράμμα του γράφω, σκάμμα του σκάβω. Όλα όμως τα παραδείγματα που ανέφερα έχουν υποστεί συγκεκριμενοποίηση. Έτσι από ένα γράμμα περιμένουμε να μην είναι ‘σημείωμα’ ενώ μπορεί να είναι ραβασάκι, χωρίς να παύει να είναι γράμμα. Παρεμπιπτόντως η λέξη ‘γράμμα’ χρησιμοποιείται και για τα σύμβολα της απόδοσης της γραφής μας. [Εδώ θα μπορούσα να πω ‘τα φωνητικά σύμβολα της γλώσσας μας με τα οποία επιτελείται η γραφή της’ αλλά θα σας μπέρδευα, διότι ως ‘φωνητικά σύμβολα’ δεν νοούνται ταόντως φωνητικά σύμβολα α, β, γ αλλά άλλα]. Επίσης από ένα σκάμμα, δεν περιμένουμε έναν οποιονδήποτε λάκκο, όπως σημαίνει πρωτογενώς η λέξη, αλλά ένα κανονικού σχήματος γεμάτο άμμο, λεπτομέρειες που δεν προϋποτίθενται από τη λέξη αλλά συνέλκονται με τη σημασία της.

    Επίσης, δεν συμφωνώ κατ’ αρχήν με την παρατήρηση ότι ‘εντοπίζω’ αναφέρεται σε ευρύ πεδίο αναζήτησης, γιατί εξαρτάται από το τι αναζητούμε (π.χ. μια βελόνα στ’ άχυρα, που μπορεί να έχουν πέσει πολλές ή μόνο μία, η οποία όμως προκάλεσε σε κάποιον ηπατίτιδα…), έναν βλάστη στο μικροσκόπιο, που βάζει υπόνοιες για λευχαιμία, ένα κλέφτη που κρύφτηκε στην τσιμινιέρα ή ένα πτώμα που βράθηκε κάτω από το κρεβάτι, και όχι στο τραπέζι΄την καρέκλα ή το κρεβάτι, όπου οφείλουν να κείνται αξιοπρεπώς τα πτώματα. Επίσης μπορεί το συγκεκριμένο σπιτάκι όπου βρέθηκε η νεκρά γραία να ήταν ένα από τα πολλά σημεία στα οποία μπορούσε να είχε βρεθεί. Βέβαια το ‘ηλικιωμένη βρέθηκε νεκρή’ είναι μεν κομψό, αλλά και πάλι χρησιμοποιεί μια συνεκδοχική έννοια ‘ηλικιωμένη’ που δεν ξέρουμε πάντα σε ποια σημασία, συνεπώς και λέξη, αντιστοιχεί. Πώς φαντάζεσαι συ μια ηλικιωμένη που βρέθηκε νεκρή; Φοράει ποδιά και τσεμπέρι; Φοράει παντούφλες χωριάτικες; Κρατάει μπαστούνι που έχει γείρει δίπλα της;

    Η αδυναμία μας να μετατρέψουμε τον ήχο σε φωτογραφία αφ’ ενός και η συμβατική αλληλοκατανόηση που επιβάλλει από τη φύση της η γλώσσα, με αποτέλεσμα οι προφπρικές πληροφορίες να μεταδίδονται πιστά και μετά από σαράνταμεταδόσεις να βγαίνει άλλο νόημα, είναι από τα βασικά χαρακτηριστικά της γλώσσας.

    Έχω την εντύπωση ότι η κριτική επί των άλλων δεν βελτιώνει τα πράγματα όπως και η κριτική των άλλων δεν βελτιώνει εμάς. Εκείνο που έχουμε να κάνουμε είναι να γράφουμε, εφαρμόζοντας το πιστεύω μας σ’ αυτά που γράφουμε, ώστε να μετάχουμε στην δεξαμενή από την οποία τελικώς η γλώσσα αρύεται στοιχεία και τα χρησιμοποιεί

  26. leonicos said

    Ήμουνα σε ‘φάση’ σήμερα… Ξέρει ο Προσγολίτης

  27. sarant said

    19: Δεν είναι μόνο η κατάχρηση και η άνωθεν επιβολή που μενοχλεί στους σωρούς με τις σορούς, είναι και το ορθογραφικό μπέρδεμα, είναι που ο λόγος δεν κερδίζει σε σαφήνεια αλλά χάνει. Χάνει και όταν το ακούς και όταν το διαβάζεις.

    Το διαρρέω, τουλάχιστον, είναι βολικό, είναι άμεσο και, το κυριότερο, υπακούει σε μια γενική τάση, την τάση μεταβατικοποίησης των αμετάβατων ρημάτων. Ετσι έγινε μεταβατικό και το ανεβαίνω, ας πούμε. Δεν ήταν ανέκαθεν.

  28. sarant said

    23: Λες ότι ο (συμπληρώστε όνομα ή ομάδα) χρεοκόπησε τη χώρα; Φωνάζεις «λήξ’το» στον διαιτητή;

  29. leonicos said

    Αν προλαβαίνει να ρίξει μια ματιά κατα δω, μ εμένα που έμπλεξε.

  30. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Θα μας κάνουν όλους πτώματα κυριολεκτικά και μεταφορικά,σιγά σιγά θα γίνουν οι σωροί (άστεγων,άνεργων,ασθενών), σοροί και θα σμίξουν τα νοήματα. 🙂
    Το σκήνωμα είναι για οσίους και αγίους μόνο ε;
    Μωρέ λείψανο και πάλι λείψανο όπως το ήξερα στο χωριό μου να ξέρουμε τί μας γίνεται 🙂 Βέβαια η απειλή «θα σε κάνω λείψανο’ εξωραϊστηκε στο «θα σε κάνω ανάμνηση»

    Μπέρδεμα και με διακομιδή μετακομιδή/ανακομιδή αποκομιδή,

    Χθες έλεγε το ραδιόφωνο,σε διαδοχικές ειδήσεις, ότι οι Ολλανδοί εμπειρογνώμονες, ‘οπως είπε…ποιος,δε θυμάμαι, θα ‘εχουν φτάσει στον τόπο του δυστυχήματος πριν το τέλος του πρωινού.Μετά βέβαια είπαν ότι ακυρώθηκε λόγω συγκρούσεων στην περιοχή. Αλλά το «πριν το τέλος του πρωινού»,με ξένισε ως επίσημος ορισμός χρόνου.

  31. Theo said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα σε όλους.
    Ευχαριστούμε, Νικοκύρη.

    Το είχα γράψει και παλαιότερα. Οι σοροί και οι σωροί, αντί για πτώματα, ενοχλούν το γλωσσικό μου αίσθημα. Δεν ξέρω πώς θα αισθάνομαι μετά 20, 30 χρόνια (αν ζω) όταν ίσως θα έχει επικρατήσει και πέραν της σημοσιογραφικής τζάργκον.

  32. Πάνος με πεζά said

    Κι αν ακόμα δεχτούμε, ξεροκαταπίνοντας, το «διαρρέω την είδηση», κατά το «λήγω το παιχνίδι», «ανεβαίνω τη σκάλα», το «διαρρέω ότι…» είναι γλωσσικό καφριλίκι (κατά τη γνώμη μου πάντοτε). Εντάξει, διάολε, ψευδο-μεταβατικό αλλά με αντικείμενο, όχι με αναφορική φράση !

  33. Theo said

    δημοσιογραφικής τζάργκον, φυσικά.

  34. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Να ΄στε καλά κορίτσια,λέει η Χαρούλα Αλεξίου προς τις καθαρίστριες,στο σχετικό υπομνηστικό στο ραδιόφωνο,για την αποψινή συναυλία αλληλεγγύης στο Σύνταγμα. Θα προτιμούσα «Να ΄στε καλά κυρίες μου».
    Συμπτωματικά τώρα ο Κραουνάκης λέει για τη Χαρούλα στο Κόκκινο 105.5

  35. sarant said

    32: Το λένε τόσο πολύ αυτό το «διαρρέω ότι»;

  36. Νέο Kid Στο Block said

    Cumulative βέβαια (κι όχι cumulated) στο 20.

  37. BLOG_OTI_NANAI said

    Κι εγώ να πω την αλήθεια, δεν ενοχλούμαι από τις λέξεις αυτές. Τις αποδέχομαι έτσι όπως χρησιμοποιούνται. Ο πεθαμένος, ο νεκρός, το πτώμα, η σορός, το κουφάρι, το λείψανο, όλα έχουν και μια χροιά που ανάλογα το νόημα της πρότασης την φορτίζουν ανάλογα.

  38. Tsopanakos said

    Τα «λήξ’ το», «τον αυτοκτόνησαν», «τον παραίτησαν» κτλ τα χρησιμοποιώ μόνο αστειευόμενος.
    Όσο για τη σαφήνεια, σχετική είναι. Προσωπικά δε βλέπω κάποια αμεσότητα στο μεταβατικό διαρρέω το οποίο σε κάθε περίπτωση δείχνει (σε μένα τουλάχιστον) κάτι που αφήνεται να ξεφύγει συνωμοτικά ή έντεχνα, όχι άμεσα (τότε πάμε σε άλλα ρήματα όπως δηλώνω, φανερώνω, λέω κτλ). Η εμπλοκή ενός προσώπου εκφράζεται εξάλλου μια χαρά με το περιφραστικό «άφησε να διαρρεύσει».
    Τα ανεβαίνω και χρεωκοπώ είναι ιδιαίτερες περιπτώσεις. Ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά σε λεξικά ΑΕ βλέπω ότι το πρώτο άρχισε να γίνεται μεταβατικό από τον καιρό του Ξενοφώντα (αφήστε που μια μικρή πρόθεση χάθηκε, δεν ήρθαν τα πάνω-κάτω όπως με το διαρρέω), ενώ το χρεωκοπώ ήταν μεταβατικό, είχε μάλιστα παθητική φωνή και κατέληξε αμετάβατο… στα ΝΕ 😛

    Τα δε ορθογραφικά προβλήματα και οι ομοφωνίες δεν αποτελούν τεκμήριο διατήρησης ή εξοβελισμού σε καμία γλώσσα. Αλλιώς οι Άγγλοι λ. χ. θα είχαν καταργήσει τα μπριζολάκια επειδή πολλοί τα γράφουν όπως το διακύβευμα* (stake).

    *Νέος κύκλος αίματος!

  39. Απλώς, φαίνεται πως ο καθένας διαλέγει πού θα γκρινιάξει και πού όχι… Τις ανέπαφες συναλλαγές των τραπεζών τις δέχτηκες… ακέραιες, πέρσι.

  40. Theo said

    Κανένα εικοσαήμερο πριν από το Πάσχα, όταν σου είχα γράψει για το θέμα της σορού, Νίκο, κάποιοι συσχολιαστές αναφέρθηκαν σε κάποιες εκφράσεις για τον νεκρό, όπως του φόρεσαν ξύλινο κοστούμι, κλπ. Δεν μπορώ, όμως, να εντοπίσω αυτή τη συζήτηση. Καλό είναι να τα ξαναθυμηθούν τώρα.

    Και κάτι άλλο:
    Όσοι δεν έχουμε σχέση με τα οικονομικά, ξέραμε τον ακατάσχετο με την έννοια του ασυγκράτητου, ασταμάτητου, κλπ. Τώρα το Υπουργείο Οικονομίας εισάγει τον νεολογισμό ακατάσχετος λογαριασμός (βλ. το in.gr σήμερα) .
    Πώς σας φαίνεται;

  41. Ηλεφούφουτος said

    Εκεί που έλεγα ότι ταυτίζομαι απόλυτα με το Νικοκύρη, και στα όσα λέει για τη σορό έναντι πτώματος και στο σκεπτικό «όταν μια σημασιακή αλλαγή βρίσκεται σε εξέλιξη, τότε όχι απλώς είναι θεμιτό, αλλά επιβάλλεται κιόλας να εκφράσεις τις διαφωνίες σου, αν δεν σου αρέσει» και στη δικαιολόγηση του «διαρρέω κάτι», ήρθε αυτό το (σχ. 27) «υπακούει σε μια γενική τάση, την τάση μεταβατικοποίησης των αμετάβατων ρημάτων» και μου το χάλασε.

    Αν δεν πρόκειται για κάτι που όντως θίγει δομικά στοιχεία της γλώσσας (π.χ. η γενική «της γραμματέα»), προτιμώ να λέει κανείς απλώς ότι του αρέσει ή δεν του αρέσει κάτι και τους λόγους γι αυτό, χωρίς να το ανάγει σε γλωσσικά αδήριτα, γιατί έτσι το πράγμα κινδυνεύουμε να εκτραπεί σε ψευδο-γλωσσολογία.
    Στο κάτω κάτω καθετί καινούργιο μπορεί να αναχθεί σε κάποια γενικότερη «τάση» π.χ. την τάση του ευπρεπισμού, την επιρροή από κάποια κυρίαρχη ξένη γλώσσα (ο σουσουδισμός αυτό) κλπ, διότι και οι κοινωνικοί παράγοντες διαμορφώνουν γλώσσα.

  42. ΠΑΝΟΣ said

    Γλωσσική αλλαγή…Από μόνη της; Μιαν ωραία πρωΐα είπε «από σήμερα αλλάζω»; Μα τι λέω; Μα και βέβαια είπε «αλλάζω».Νύκτωρ,με 2-3 νυσταλέους εθνοπατέρες.Τής μέρας τα καμώματα ακολούθησαν.

  43. spiral architect said

    Καλή βδομάδα. 🙂
    Γιατί δεν χρησιμοποιείται γενικά μια πιο στρωτή γλώσσα; Τι κακό έχει δηλαδή να πουν ή να γράψουν «τα πτώματα»; Αν μη τι άλλο δεν θα μπερδεύονται και οι τυχόν αγράμματοι που ακούν και βλέπουν ειδήσεις, δεν θα συνεχίζονται η οπτική και η ακουστική παρανόηση.

  44. Πάνος με πεζά said

    @ 35 : Το λένε τόσο πολύ αυτό το “διαρρέω ότι”; Το λέέέένε, το λέέέένε… (Κατά το «γίίίίνονται,γίίίίνονται», «υπάάάάρχει, υπάάάάρχει» του Ντίνου Ηλιόπουλου). 🙂
    Και το λένε σε ευθεία αναλογίαμε το άλλο καφριλίκι, το «δεσμεύτηκε ότι…».

    Λήγω : Επισήμως, κανείς δε θα πεί «ο διαιτητής λήγει το παιχνίδι», αλλά «σφυρίζει τη λήξη του παιχνιδιού». Η μεταβατικότητα πάλι γεννήθηκε από φράση-καφριλίκι : «λοιπόν, να πούμε δυο πράγματα για να το λήξουμε το θέμα».

    Ανεβαίνω : μάλλον ξενόφερτο; Οι Άγγλοι λένε «Ι entered the door», «μπήκα την πόρτα». Οι Κύπριοι, υπό αγγλικές επιρροές φυσικά, σου λένε «Φύγε τον καφέ πάνω από τα χαρτιά». Ελπίζω να μη φτάσουμε και σε τέτοια…

    Και πάμε στη γνωστή οδός Σωρού, στο Μαρούσι, που ως «λαϊκή» οδός των μεγάλων φτωχο-εταιριών (JNP-Άβαξ και δε συμμαζεύεται), γράφεται (ή έτσι βρήκα, τουλάχιστον), με ωμέγα.

  45. BLOG_OTI_NANAI said

    40: Εδώ ήταν η κουβέντα: https://sarantakos.wordpress.com/2014/04/14/dekatessera/#comment-212739

    – Τα κακακάρωσε
    – Είδε τα ραδίκια ανάποδα
    – Τα τίναξε
    – Ψόφησε
    – Πάει, κλάφτονε
    – Πήρε πρόσκληση από τον Άγιο Πέτρο
    – Μας χαιρέτησε
    – Πήγε άκλαφτος
    – Τίναξε τα πέταλα
    – Τον πήγανε τέσσερις

    Άλλοι είχαν γράψει πολλά ωραία.

  46. Sarpis said

    25 / 28: Καλημέρα!

    Το «ληξ’ το!» θα το πω στο γήπεδο ή για καλαμπούρι με φίλους. Και ίσως εκεί έγκειται η αξία της ―κατά τ’ άλλα εσφαλμένης κατ’ εμέ― τροπής του σε μεταβατικό. Αυτή ακριβώς η διάκριση ανάμεσα σε δόκιμο και μη καθιστά το «ληξ’ το!» χρήσιμο σε συγκεκριμένο υφολογικό επίπεδο και συγκείμενο κατά τα τσιφορικά πρότυπα (π.χ. περί + ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ). Αντιθέτως, το «διαρρέω» ή η «σορός» είναι προϊόντα ημιμάθειας και βερμπαλισμού και δεν φέρουν καμία περιπαικτική ή άλλη συνδήλωση που θα μας κάνει να τα προτιμήσουμε από το «πτώμα» ή τις φράσεις «αφήνω να διαρρεύσει» / «διοχετεύω (την πληροφορία ότι) / «διαδίδω τη φήμη»» κ.λπ. Αν ένα ρήμα σε άλλη γλώσσα δεν αποδίδεται 1:1 με άλλο ρήμα, αλλά με μια ―παγιωμένη και όχι δύσκαμπτη― ρηματική φράση, δεν χάθηκε δα κι ο κόσμος!

  47. 32: Για την ακρίβεια πρόκειται για ειδική πρόταση (ότι), όχι για αναφορική (ό,τι). Όπως και να ‘χει, όμως, από τη στιγμή που το διαρρέω εδώ χρησιμοποιείται με τη σημασία και κατά το πρότυπο του «πληροφορώ» γιατί να μη μπορεί στη θέση του αντικειμένου να συνοδεύεται από εξαρτημένη πρόταση;

  48. BLOG_OTI_NANAI said

    Ο Ιάκωβος είχε πει τον «πέτρινο χιτώνα» που ήταν από την Ιλιάδα:

    “και ο Έκτωρ τον ονείδισε πικρώς, άμα τον είδε:
    […]
    αχ! τόσα έπραξες κακά που, αν είχαν αίμα οι Τρώες,
    θα εφορούσε πέτρινον χιτώνα το κορμί σου”

    (Ομήρου Ιλιάδα Γ,38·56-57 (μτφρ. Πολυλάς Ιάκωβος), ΟΕΔΒ (2001), σ.81)

  49. sarant said

    44: Από πού πήρε το όνομά της η οδός Σωρού; μήπως είναι από κανέναν Σώρο;

    39: Ασφαλώς υπάρχει υποκειμενισμός σ’ αυτά, αλλά δεν θυμάμαι να τις ενέκρινα τις ανέπαφες συναλλαγές, τουλάχιστον όχι ανεπιφύλακτα. Είχα γράψει, πέρσι τέτοιον καιρό:
    * Παραπλήσιο είναι το επόμενο θέμα μας, με την έννοια ότι μια λέξη χρησιμοποιείται και πάλι με σημασία διαφορετική από των λεξικών, όμως εδώ έχουμε νεολογισμό. Μου στέλνει ηλεμήνυμα ένας φίλος στο οποίο με πληροφορεί (και ομολογώ πως δεν το είχα αντιληφθεί) ότι οι νέες “έξυπνες” κάρτες που λέγονται contactless smart cards έχουν αποδοθεί από την πιάτσα “κάρτες ανέπαφων συναλλαγών” ή κάρτες ανέπαφων πληρωμών. Το βέβαιο είναι ότι, μέχρι στιγμής, “ανέπαφος” σημαίνει “που δεν τον άγγιξαν καθόλου, δεν τον χρησιμοποίησαν ή δεν του προξένησαν καμιά φθορά ή βλάβη”: Άφησε το φαγητό του ανέπαφο. Tα βιβλία επιστράφηκαν ανέπαφα. Αυτά στο ΛΚΝ και παρόμοια στο ΛΝΕΓ: “αυτός που δεν έχει υποστεί φθορά ή μείωση, που διατηρεί την ακεραιότητά του”, με συνώνυμα: ακέραιος, απείραχτος, ανέγγιχτος. Δηλαδή, στα ελληνικά, ως τώρα “ανέπαφος” σημαίνει intact.

    **Από την άλλη, η πιάτσα συνήθως επιβάλλει την ορολογία της εφόσον παράγει ή έστω διακινεί κάτι.** Και, για να πούμε του στραβού το δίκιο, ήδη χρησιμοποιούμε, έστω και ανεπίσημα/αλεξικογράφητα τη λ. ανέπαφος με τη σημασία “αυτός που δεν έχει επαφή με το περιβάλλον του” (μεταφορικά βέβαια, αν και αυτή τη σημασία δεν τη βρίσκω στο slang.gr, οπότε ίσως τη λέω μόνο εγώ). Επειδή αποδόσεις του τύπου “μη επαφής/χωρίς επαφή” είναι καταδικασμένες σε αποτυχία, η μόνη εναλλακτική λύση που βλέπω βιώσιμη είναι “ανεπαφικές κάρτες”. Κι αφού τα έγραψα όλα αυτά, γκουγκλίζω για να δω αν έχει ειπωθεί το ανεπαφικός και βλέπω ότι χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια π.χ. από τις υπηρεσίες της ΕΕ. Ίσως όμως να μην το κουβάλησα άδικα ως εδώ το κουκουβαγέλι, να πάρουμε τουλάχιστον είδηση ότι υπάρχει κι αυτή η απόδοση: ανεπαφικές κάρτες.

    Το βασικό είναι η φράση που (τώρα) κλείνω σε **: η πιάτσα συνήθως επιβάλλει την ορολογία της εφόσον παράγει ή έστω διακινεί κάτι. Ο τραπεζίτης που λέει «ανέπαφος» έχει μεγαλύτερο «δικαίωμα» να το πει παρά ο υλατζής που λέει «σορός» (κτγμ) γιατί ο πρώτος φτιάχνει μαζί κι ένα πράγμα, που το ονοματίζει. Ο άλλος όχι.

  50. sarant said

    40: Νομίζω ότι το ακατάσχετος (λογαριασμός) δεν είναι και τόσο καινούργιο, αλλά ήταν κρυμμένο στην ειδική ορολογία ενός κλάδου. Σε κάθε περίπτωση, παρόλο που μενοχλεί, έχουμε κι εδώ την περίπτωση «θεσμικού» όρου, που όποιος τον διακινεί έχει αυξημένα δικαιώματα πάνω στο πώς θα το πει.

  51. ππαν said

    Στο μπάσκετ είναι γνωστά τα άγγιχτα/ανέπαφα σουτ 🙂

  52. sarant said

    40-50: Και συνεχίζω: βρίσκω το ακατάσχετος με σημασία insaisissable, δηλ. όπως για τον λογαριασμό, αλλά προκειμένου για περιουσιακό στοιχείο, σε κείμενο του 1838. Θα μας πουν κι οι δικηγόροι αν υπάρχει στά κιτάπια τους.

  53. Πάνος με πεζά said

    !!! : «στη γνωστή οδός Σωρού» έγραψα; Τέλος πάντων, με τα μετέπειτα, περι λαϊκότητας, συγχωρείται το καφριλίκι (πώς έλεγε και ο Χωμενίδης «οδός ήθελα να γράψω, οδός έγραψα») 🙂

  54. Νέο Kid Στο Block said

    51. Μα πού ζείτε μαντεμουαζέλ; A Παρί? Νάθινγκ μπατ νέτ! τα λέμε αυτά εμείς οι γκρηκ μπασκετάνθρωποι 🙂

  55. Theo said

    @45, 48: Ευχαριστώ, φίλε μου.

  56. Spiridione said

    Ε εντάξει, τα ακατάσχετα, αυτά που εξαιρούνται απ’ την κατάσχεση, είναι καθιερωμένη λέξη εδώ και δεκαετίες – τουλάχιστον. Υπάρχει στον Κωδ. Πολιτικής Δικονομίας, στον ΚΕΔΕ κλπ, και εγώ νόμιζα ότι είναι λέξη γνωστή και πέραν των νομικών.

  57. Alexis said

    #27: Και η γλώσσα χάνει σε πλούτο θα ‘λεγα εγώ, όσο κι αν ακουστεί κλισέ.
    Πτώμα, σορός, κουφάρι, λείψανο, το καθένα (πρέπει να) έχει τη χρήση του κατά περίπτωση.
    Η μονομανία με τις «σορούς» είναι που κουράζει και ενοχλεί, όχι αυτή καθεαυτή η χρήση τους.

    #51: Το λεγόμενο και «χλάτσο» στην αργκό του μπάσκετ.
    Έξυπνη ηχομιμητική λεξιπλασία.
    Από το «χλατς» που κάνει το διχτάκι όταν η μπάλα μπαίνει «άγγιχτη».

  58. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    51.>>τα άγγιχτα/ανέπαφα σουτ
    οι δικοί μου μπασκετολάτρες τα λένε άγλειφτα 🙂

  59. 51 Εννοείς τα χλατς.

  60. Σοφία Ντοκατζή said

    Πολύ διαφωτιστικό το σημερινό σας άρθρο κ. Σαραντάκο, θερμά συγχαρητήρια. Εύγε και για την επίθεση που κάνετε στον δημοσιογραφικό «καθωσπρεπισμό» της σορού, όταν η ορθή λέξη είναι «πτώμα».

    Επιτρέψτε μου να συνεισφέρω τα εξής δύο πραγματικά γεγονότα που αφορούν τον «μεγάλο» μας δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου, και που σήμερα ελάχιστοι τα θυμούνται: 1) Όταν στις 6 Μαρτίου 1994 πέθανε στην Νέα Υόρκη η Μελίνα Μερκούρη, ο κ. Χατζηνικολάου δούλευε στο «Mega» και ανήγγειλε ως εξής την μεγάλη είδηση στις Ειδήσεις των Οκτώ: «Στην Αθήνα αύριο Ο ΣΩΡΟΣ της Μελίνας»!.. Το λάθος επανελήφθη και όταν ο Χ. άρχισε να λέει τις ειδήσεις αναλυτικά!..
    Είχε γίνει κάποιος θόρυβος τότε, αλλά το θέμα ξεχάστηκε σε έναν μήνα, διότι δεν υπήρχε εκείνη την εποχή YouTube για να μείνει κτήμα ες αιεί διά τους επιγενομένους η αγραμματοσύνη του Χατζηνικολάου. Και φυσικά δεν υπήρχε και η ιστοσελίδα του κ. Σαραντάκου για να την καταγράψει ως το μεζεδάκι της χρονιάς.

    2) Ο ίδιος αυτός μεγαλοδημοσιογράφος δούλευε πρίν λίγα χρόνια στο «Alter» (δεν θυμάμαι ακριβώς χρονολογία του περιστατικού που θα σάς διηγηθώ, αλλά συνέβη μεταξύ 2004 και 2007). Τότε είχε έρθει στην Ελλάδα ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο Bill Gates, ο ιδιοκτήτης της Microsoft για να κάνει δουλειές με την κυβέρνηση του μπουχέσα Καραμανλή. Κατάφερε, λοιπόν ο κ. Χ. να του πάρει αποκλειστική συνέντευξη που μεταδόθηκε εν χορδαίς και οργάνοις από το «Alter», αλλά σήμερα είναι εξαφανισμένη από παντού, διότι αποκάλυπτε την τεχνολογική αγραμματοσύνη του Χατζηνικολάου. Ο ευγενέστατος Bill Gates είχε φρίξει με τις παιδαριώδεις ερωτήσεις του Χ., αλλά έγινε «Τούρκος» όταν διεπίστωσε κάποια στιγμή ότι ο συνομιλητής του αγνοούσε τί είναι το στικάκι usb! Και για να μήν τον προσβάλει, τον ρώτησε σε ποιό ρεπορτάζ ειδικεύεται!..

    Κι όταν είναι τέτοιο το επίπεδο του πιό ακριβοπληρωμένου Έλληνα δημοσιογράφου, φαντάζεστε ποιό είναι το επίπεδο των άλλων δημοσιογραφίσκων που παίρνουν τρείς κι εξήντα για να το παίζουν διαφωτιστές μας… Αλλά και των πολιτικών μας οι γνώσεις, σε παρόμοιο επίπεδο βρίσκονται. Θυμίζω ότι το 2010 ο κ. Καρατζαφέρης είχε πεί από το βήμα της Βουλής πως κάθε φορά που κάνει απεργία η ΔΕΗ και πέφτει το ρεύμα, διαγράφεται η μνήμη σε δύο εκατομμύρια κομπιούτερς και χιλιάδες φοιτητές χάνουν τις διπλωματικές τους εργασίες και πρέπει να τις ξαναγράψουν από την αρχή!..

    Και πρόσφατα, η σημερινή κυβερνητική εκπρόσωπος κ. Σοφία Βούλτεψη είχε πεί μέσα στην Βουλή ότι ο Πρώτος Αττίλας έγινε στις 15 Ιουλίου 1974 και ο δεύτερος στις 20 Ιουλίου 1974, δηλαδή 25 μέρες νωρίτερα (14 Αυγούστου 1974)

  61. Και τώρα βλέπω το 57, αλλά εμείς το λέμε -40 χρόνια περίπου- χλατς, άκλιτο, χωρίς κατάληξη.

  62. Πάνος με πεζά said

    Για τα «άγγιχτα/χλάτσες» :

    Παρατηρούσα ότι το ποσοστό σε άγγιχτα όταν παίζαμε εμείς στις αλάνες ήταν γενικά μικρό (μάλιστα πολύ λίγες μπασκέτες είχαν και διχτάκι, για να το απολαύσουμε), ενώ στα επαγγελματικά παιχνίδια αντιθέτως, είναι πολύ μεγάλο. Δηλαδή είναι αρκετά συνηθισμένο, το σουτ που μπαίνει, να μη βρει καν στεφάνι.

    Κι είναι λογικό, γιατί η διαφορά διαμέτρων στεφανιού και μπάλας (Φ45 με Φ23,9 ως 24,8*), δίνει αρκετό αέρα (10+ εκατοστά από κάθε πλευρά) στον επαγγελματία παίχτη που ισορροπεί καλύτερα και σημαδεύει σχετικά σωστά.

    Έμειναν στην ιστορία τα «άγγιχτα» του Κόρφα, και παλιότερα του Χάρη Παπαγεωργίου (μάλιστατότε δεν υπήρχανβ και τα τρίποντα).

    * : για τη μπάλα μπάσκετ, ορίζεται μόνο η περίμετρος, κι αυτή εντός εύρους (75 ως 78 εκατοστά, γι αυτό και η διάμετρος προκύπτει κυμαινόμενη.

  63. 44, 49 Σωρός λέγεται από παλιά όλη η περιοχή, πριν εγκατασταθούν οι εταιρείες ή υπάρξει καν οδός.

  64. spiral architect said

    @63: Από που πήρε τ’ όνομα η περιοχή και ο δρόμος; Από κάποιον Σωρό, ή μπας και σώριαζαν τίποτα μπάζα και σκουπίδια;
    (ο Σόρος δεν υπήρχε τότε)

  65. ππαν said

    Στην Αντίπαρο που υπάρχει περιοχή Σωρός λένε ότι είναι επειδή κάνει ένα λοφάκι, μια τούμπα ας πούμε.

  66. LandS said

    23, 38&44

    Κατ’ αρχάς δεν πρόκειται να δοθεί καμμία μάχη. Σιγά το ζήτημα. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι είναι εκτός κανόνων το διαρρέω ή επικοινωνώ κάτι. Ούτε είναι κάτι που περνάει απαρατήρητο όπως το «κανείς δεν αμφισβητεί» πιο πάνω.

    Σίγουρα, αν ψάξω, και καλά θα κάνω να ψάξω, θα βρω καλύτερη διατύπωση από την «ενώ επικοινώνησα με όλους σας, δεν κατάφερα να επικοινωνήσω το πραγματικό νόημα όσων είπα». Θα πω «να σας μεταδώσω», αν θέλω να σας δείξω ότι ξέρω κάτι παραπάνω από σας.

    Το διαρρέω όμως, να με συμπαθάτε, είναι αλλιώς. Δεν με δεσμεύει όπως το ανακοινώνω. Δεν είναι επίσημη ενέργεια. Γίνεται, είτε κατά λάθος, είτε εξεπίτηδες να προκαλέσει ή να δημιουργήσει καταστάσεις. Κατά τη γνώμη μου είναι «προκαλώ διαρροή πληροφοριών» και όλες οι χρήσεις του περιορίζονται σε αυτό. Αν ο υδραυλικός τρυπήσει το σωλήνα, δεν θα πούμε «ο υδραυλικός διέρρευσε νερό στο πάτωμα». (Σιγά μη πούμε διέρρευσε το νερό)

  67. Δεν εγγυώμαι για την αξιοπιστία της πληροφορίας αλλά:
    Ο μεγάλος τύμβος «Σωρός» που ήρθε στο φως στην ομώνυμη περιοχή εικάζεται ότι είναι τάφος Αθμονέων που πολέμησαν μαζί με τον Θησέα. Η τέφρα, μετά την καύση τους, είχε εναποτεθεί από τον Θησέα σε δύο τύμβους, έναν μεγάλο «Σωρό» και έναν μικρότερο «Σωροτζίκο» από τους οποίους η περιοχή πήρε το όνομά της.

  68. Νέο Kid Στο Block said

    67. Ε, αυτούς τους Αθμονείς πρώτη φορά τούς άκουσα. Γηράσκω αεί…ναι. 🙂

  69. Πάντως, αν γκουγκλίσετε, η περιοχή Σωρός γειτονεύει με την περιοχή Τύμβος (και την περιοχή Μαρμαράδικα, αλλά αυτό μάλλον είναι άσχετο). Δεν μπορώ όμως να εντοπίσω σοβαρή αναφορά σε τύμβο.

  70. sarant said

    67; Και όχι οποιοσδήποτε μπανάλ τύμβος, αλλά συμπολεμιστών του Θησέα!

    61; Κι οι κόρες μου χλατς το λένε ή χλατσωτό.

    64κτλ: Στην Αίγινα φοριέται πολύ το επώνυμο Σώ(ρ)ρος. Και πριν από τον Σόρος.

  71. Πάντως, Νικοκύρη και συνδαιτημόνες, η λέξη «πτώμα» δεν έχει εξαφανιστεί από τη δημοσιογραφία. Τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται ως «πολιτικό πτώμα», χαρακτηρισμός για κάποιον ξοδεμένο πολιτικό.

  72. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Δεν ξέρω την αξιοπιστία των γραφομένων αλλά θυμόμουν ότι λέγεται έτσι η περιοχή από αρχαίο τύμβο
    Ο μεγάλος τύμβος «Σωρός» που ήρθε στο φως στην ομώνυμη περιοχή εικάζεται ότι είναι τάφος Αθμονέων που πολέμησαν μαζί με τον Θησέα. Η τέφρα, μετά την καύση τους, είχε εναποτεθεί από τον Θησέα σε δύο τύμβους, έναν μεγάλο «Σωρό» και έναν μικρότερο «Σωροτζίκο» από τους οποίους η περιοχή πήρε το όνομά της

  73. Νέο Kid Στο Block said

    72. Ε, αυτούς τους Αθμονείς πρώτη φορά τούς άκουσα. Γηράσκω αεί…ναι. 🙂
    (γιατί έχω μια αίσθηση ντεζά βύ ρε παιδιά;… 😆 )

  74. Πάντως, αν γκουγκλίσετε, η περιοχή Σωρός γειτονεύει με την περιοχή Τύμβος… (η μέρα της μαρμότας) 😀 😀

  75. Πάνος με πεζά said

    @ 66 : Kαι η πλάκα είναι ότι, όπως ο διαιτητής διορθώνει την πρώτη λανθασμένη απόφαση με μια δεύτερη επίσης λανθασμένη, αρκετοί δημοσιογράφοι, νιώθοντας πια ότι «όμως κατά βάθος, κάπου υπάρχει λάθος» με το «διαρρέω», άρχισαν να μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια με την παθητική φωνή: «Από το Υπουργείο διαρρέεται ότι…»

    «Διερρέομαι» φυσικά και υπάρχει, αλλά όπως έχω ξαναγράψει, χρησιμοποιείται μόνο για ποτάμια και για το ηλεκτρικό ρεύμα : Η κοιλάδα των Τεμπών διαρρέεται από την Πηνειό, και το κύκλωμα διαρρέεται από ρέυμα έντασης τάδε. Μέχρι εκεί, και φυσικά, είναι και αυτό αμετάβατο.

    Δεν έχουν ούτε την κοινή λόγική να καταλάβουν ότι αν είναι λάθος το «Το Υπουργείο διαρρέει…», άλλο τόσο λάθος είναι και να το γυρίσεις «μέσα-έξω», χρησιμοποιώντας παθητική φωνή. Αλλά τι ψάχνεις τώρα, γαμπρό με μάτια, που έλεγε και η γιαγιά μου…

  76. ππαν said

    73: Κι εγώ!

  77. Gpoint said

    Σχόλια επί των σχολίων…

    # 4

    ‘οπως έχω γράψει Πάνε λέει το αρσενικό πνεύμα στο άρτ αφιχθέν εκ της ζωής θηλυκόν » Τώρα που ήρθες τα όνειρά μας θα λάβουν σάρκα και οστά

    # 37

    Ξέχασες τι ξόδι

  78. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    72.Μέχρι να ολοκληρώσω το εύρημά μου, ήδη αναρτήθηκε από το Δύτη στο 67, αλλά γμτ, δεν κάνει αυτόματη προσθήκη των νέων σχολίων το καρβουντιστήρι μου κι έτσι την πατάω. Κι όχι τίποτ΄ άλλο αλλά μήπως δεν είναι κι ‘εγκυρο.

  79. Πάνος με πεζά said

    Ο δολοφόνος εκτελεί σωρηδόν, κι έρχεται μετά ο νεκροθάφτης και μεταφέρει σορηδόν. 🙂

  80. Σε ένα μπλογκ βρίσκω τον τίτλο Στο σχέδιο πόλης o Κάτω Σωρός (Τύμβος- Μαρμαράδικα) οπότε μάλλον στέκει η ιστορική αναφορά που βάλατε πιο πάνω.

  81. Πάντως, αν γκουγκλίσετε…
    😀

  82. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    81. Χμ…κάτι δεν πάει καλά ε; Πού ειν΄ η Μαρία να το ξεδιαλύνει τ΄όνειρο 🙂

  83. sarant said

    81: Και όχι οποιοσδήποτε μπανάλ τύμβος, αλλά συμπολεμιστών του Θησέα!

  84. Ιάκωβος said

    Το κουφάρι πρέπει να είναι σχετικό με το γεγονός ότι, όταν πεθάνει κάποιος και μείνει άταφος στον ήλιο, τουμπανιάζει, είναι κοῦφον, κούφιο. Ίσως (λέω) κουφάρι αρχικά σήμαινε αυτό το πτώμα, το τυμπανιαίο.

    Το διέρευσε. Νομίζω οτι ότι όχι μόνο δεν είναι καφρίλα, αλλά ισα-ίσα, η έκφραση αυτή εκφράζει πολύ καλά κάτι που δεν μπορεί να εκφραστεί διαφορετικά.
    Πχ.
    Ανώτατο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας διέρρευσε την πληροφορία ότι ο Σαμαράς ετοιμάζεται να φύγει από το κόμμα.

    Δεν το είπε, δεν το ανακοίνωσε, δεν το έγραψε. Το είπε κρυφά σε κάποιον έτσι ώστε να φανεί οτι διερευσε μόνο του .

    Αν ο δημοσιογράφος έγραφε «αυτή η πληροφορία διέρρευσε» δεν μας δίνει την πληροφορία ποιος ήταν ο δράστης.
    Αν πάλι έγραφε «η πληροφορία διέρρευσε από ανώτατο στέλεχος» δεν φαίνεται η πρόθεση του δράστη. Μπορεί να διέρρευσε κατά λάθος από το γραφείο του, από αβλεψία υπαλλήλου κλπ.

    Άλλωστε νομίζω ότι όταν κάποιος διαρρέει μια πληροφορία ποτέ δεν ξέρουμε το όνομά του.

  85. BLOG_OTI_NANAI said

    Δεν ξέρω αν θα με πιστέψετε, αλλά αυτό το 83 και το 74 , τα έχω ΞΑ-ΝΑ-ΖΗ-ΣΕΙ! Ζουν ανάμεσα μας! 🙂

  86. Ωχ, η Έφη έπιασε πάτο… 🙂

  87. Theo said

    Κι μια άλλη έκφραση του συρμού: έγινε viral, για κάτι, συνήθως ένα βίντεο κλιπ, που διαδόθηκε πολύ στο Διαδίκτυο.
    Πώς θα μπορούσαμε να το εξελληνίσουμε;

  88. μυλοπέτρος said

    Πάντως μια λέξη δημιουργεί συνειρμούς.
    Κάποτε έφερα στο σπίτι το πτώμα μιας κότας. Έτσι είπα στα παιδιά. Λοιπόν κάνανε πάνω απο χρόνο να φάνε κοτόπουλο. Άλλοτε αηδιαζαν και άλλοτε αγρίευαν.

  89. Theo said

    @77:
    Το ξόδι, από το εξόδιος ακολουθία αφορά την κηδεία, όχι το πτώμα, σορό, κλπ.
    Στην Κρήτη, το ψίκι (η γαμήλια πομπή) και το ξόδι, η επικήδεια.

  90. Spiridione said

    Τι έγινε, βλέπω τα σχόλια διπλά και δεν έχω πιει 🙂

    Θυμήθηκα και το παλιό θερινό σινεμά, το Άθμονο.
    Δύτη, κάτι λέει εδώ για μια ανασκαφή ενός τύμβου κοντά στο Φραγκομοναστήρι (φαντάζομαι στη σημερινή οδό Φραγκοκκλησιάς). Πού να βρίσκεται σήμερα ποιος ξέρει…
    http://books.google.gr/books?id=0ZRAAQAAMAAJ&q=%CE%A4%CF%8D%CE%BC%CE%B2%CE%BF%CF%82+%22%CE%91%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%BD%22&dq=%CE%A4%CF%8D%CE%BC%CE%B2%CE%BF%CF%82+%22%CE%91%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%BD%22&hl=el&sa=X&ei=0D_WU5XCDIaf0QXGr4DYBg&ved=0CBwQ6AEwAA

  91. Πάνος με πεζά said

    @ 84 : «το αποκάλυψε», θα έφτανε και θα περίσσευε. ‘Η, για να θυμόμαστε και τα παλιά, «Ο καθηγητής Ράμμος αποκάλυψε τα θέματα των εισαγωγικών εξετάσεων». Τι πιο απλό και σωστό, διάολε;
    Παρά τους πηχιαίους τίτλους περί «διαρροής θεμάτων», είχε γράψει κανείς από τους δημοσιογράφους εκείνης της εποχής, από κάτω, ότι ο Ράμμος «διέρρευσε» τα θέματα; Δε νομίζω…

  92. Theo said

    και το ψίκι από το βζν. οψίκιον, την τιμητική πομπή.

  93. 90 Μπράβο βρε Σπύρο!

  94. Εαμοβούλγαρος said

    Ξεχάσατε να πείτε Χρόνια Πολλά στον αυριανό πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, που γίνεται σήμερα 40 χρονών

    http://www.protothema.gr/politics/article/398392/kleinei-ta-40-o-alexis-tsipras/

    Ένα απο τα δύο θα κάνει ο Αλέξιος όταν πάρει την Εξουσία: Ή θα θάψει οριστικά την σορό του Παλαιοκομματισμού, ή θα γεμίσει την χώρα με νέους σωρούς ερειπίων

  95. Λ said

    Ο Σεφέρης μιλάει για κουφάρια, που όπως αντιλαμβάνομαι είναι πτώματα σε αποσύνθεση

    αν είναι αλήθεια
    πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,
    ή κάποιος άλλος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη
    ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος, που ωστόσο
    είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,
    δεν το ‘χει μες στη μοίρα του ν’ ακούσει
    μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε
    πως τόσος πόνος τόση ζωή
    πήγαν στην άβυσσο
    για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.

    Read more: http://latistor.blogspot.com/2011/12/blog-post_04.html#ixzz38lbUO3uY

  96. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    94.>>νέους σωρούς ερειπίων
    Γιατί, ‘εχει μείνει τίποτα όρθιο;

  97. sarant said

    Μπα. έχει γενέθλια ο Τσίπρας; Δεν το ήξερα!

  98. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    97.>>έχει γενέθλια ο Τσίπρας
    Μια εφηβεία επιεικής που γίνεται σαράντα

  99. BLOG_OTI_NANAI said

    Ο όρος «Σωρός» ως λοφίσκος επάνω από τύμβο πεσόντων («Μαραθώνος Σωρός») (Μ . Χρυσοχόος, ‘Αι Τούμπαι’, Επετηρίς Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, έτος Α΄ (1896), σ.12)

    Επίσης υπάρχει:

    – Θέση «Σωρός», νότια του Βόλου, κοντά στην αρχαία Δημητριάδα.

    – Θέση Λιθοσωρός ή Σωρός απέναντι από την Χαλκίδα, κοντά στη Δροσιά.

    – Θέση «Σωρός» στην Αντίπαρο, όπου και προϊστορικό νεκροταφείο («Κυκλαδικά», Αρχαιολογική Εφημερίς, 1898, σ.140)

  100. Ιάκωβος said

    91. Πάνε με Πεζά,

    “Ο καθηγητής Ράμμος αποκάλυψε τα θέματα των εισαγωγικών εξετάσεων”.

    Ε, δεν τα διέρρευσε. Τα αποκάλυψε. Είναι άλλο. Τα αποκάλυψε σε συγκεκριμένους μαθητές, δικούς του. Δεν τα άφησε να διαρρεύσουν δήθεν τυχαία προς όλο το κοινό μέσω του τύπου.

    Νομίζω ότι είναι απλό, αν έχει κανείς την πολιτική οξυδέρκεια να καταλάβει την ίντριγκα που κρύβεται πίσω από το ότι κάποιος διέρρευσε μια πληροφορία.

  101. Πάνος με πεζά said

    Να θυμίσουμε και τις εκφράσεις «του σωρού», «ψώνισα απ’ το σωρό», που σημαίνει κάτι ευτελές. Αντίστοιχη έκφραση το «σαν αυτό, δυό το τάλληρο». (ή τάλιρο;)

  102. Πάνος με πεζά said

    @ 100 : Νομίζω ότι ψάχνεις μια λεπτή γραμμή για να δικαολογήσεις κάτι έτσι κι αλλιώς λάθος. Δηλαδή θα τα «διέρρεε» αν τα τύπωνε σε αφίσα και τα κολλούσε στις κολώνες;

  103. Πάνος με πεζά said

    Και υπάρχουν κι άλλα για την ίντριγκα, όπως π.χ. «διέσπειρε την πληροφορία».

  104. Πάνος με πεζά said

    Συμπληρωματικά, το «διασπείρω» έχει την έννοια του ψευδούς, ενώ το «αποκαλύπτω» σίγουρα έχει να κάνει με κάτι αληθινό. Το διαρρέω, επειδή χρησιμοποιείται και για αλήθειες αλλά και για ψεύδη, καλύπτεται σε κάθε περίπτωση.

  105. Ηλεφούφουτος said

    Χλατσωτό το άγγιχτο; Τι μαθαίνει κανείς;

    Εμένα μού θυμίζει στρατιωτικά μαγειρεία, π.χ. «ο μάγειρας ο Χλατς», προφανώς απ τον ήχο του πολτού που έφτιαχνε που θύμιζε «τις αηδιούλες αυτές που πουλάνε στο δρόμο, κάτι σιλικονόμπαλες που τις πετάς και κάνουν χλατς και πέφτουν σαν ξερατό και μετά ξαναμαζεύουν.» (το τσιτάτο από σχόλιο του σλανγκ.γκρ)

  106. spiral architect said

    @101: Τώρα τελευταία είναι της μόδας το «ψώνισα απ’ την (μ)παλέτα» αναφερόμενοι σε γνωστή αλυσίδα σουπερμάρκετ που αντί για ράφια έχει παλέτες. 😀

  107. Ιάκωβος said

    102-104 Ε, ναι, είναι λεπτή η απόχρωση.

    95, Λ
    είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια
    Να ένα κουφάρι στο ποτάμι( του Μπρέχελ, ζωγραφικό, γιατί τα αληθινά από την Ινδία και την Αφρική, δεν βλέπονται):

  108. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ανακεφαλαιώνω : Διαρρέει η είδηση, δεν διαρρέεται από κάποιον, δεν ΤΗΝ διαρρέει κάποιος.
    Αλλά(νωρίτερα στο ραδιόφωνο): «οι Αμερικανοί το διαρρέουνε ότι δεν μπορούν πλέον να συνομιλούν με τη Χαμάς..,»

  109. Μυλοπέτρο, φυσικά οι λέξεις κουβαλάνε συμπαραδηλώσεις και δημιουργούν συνειρμούς. Ακριβώς γι’ αυτό είναι τελείως αταίριαστη η λέξη σορός, που υπονοεί σεβασμό και προσήκουσα φροντίδα για το σώμα του νεκρού, προκειμένου για τα σκορπισμένα και πιθανώς κομματιασμένα σώματα των θυμάτων βομβαρδισμών ή αεροπορικών καταστροφών. Εκεί, η χρησιμοποιούμενη λέξη πρέπει να είναι ελαφρώς αποκρουστική! Ακόμα πιο αποκρουστικό είναι το ‘ψοφίμι’, άθαφτο πτώμα ζώου που βρωμάει ή πάντως περιμένουμε ν’αρχίσει να βρωμάει, ενώ αντίθετα η ‘σορός’ μας φέρνει στο νου κηδείες και το ‘σκήνωμα’ (όχι το ίδιο, αλλά το περιβάλλον του) μυρίζει… λιβάνι. Το ‘λείψανο’ τέλος δεν είναι ανάγκη να είναι ολόκληρο πτώμα, παρά μπορεί να είναι και κοκκαλάκι 🙂

  110. Νέο Kid Στο Block said

    Kαι η διαρροή έχει άλλη απόχρωση από την αποκάλυψη. H αποκάλυψη έχει συνήθως θετική χροιά, ενώ η διαρροή είναι συνήθως κακόβουλη. (not to mention τη διαρροή υγρού ή αερίου …)

  111. Την αποκάλυψη, συνήθως, την κάνουν οι ερευνητικοί ρηπόρτερζ (αμερικανιά), αποκαλύπτοντας που κάποιος άλλος (κυβέρνηση) θέλει να μείνει κρυφό.
    Την διαρροή την κάνουν στους (μη ερευνητικούς) ρηπόρτερζ, κυβερνητικοί αξιωματούχοι υπό τον όρο της ανωνυμίας, «αφήνοντας» να διαρρεύσει κάτι που θέλουν μεν να γίνει γνωστό αλλά δεν έχουν τα εντόσθια (αμερικανιά) να το παραδεχτούν επώνυμα.

  112. physicist said

    Ο ΧΖΥ μαρτύρησε τα θέματα στους δικούς του μαθητές.

    (Είσαι και μαρτυριάρης, κερατούκλη)

    Μ’ αυτόν τον τρόπο αποφεύγουμε το μεταβατικό «τα διέρρευσε», που κι εμένα μ’ ενοχλεί, κι ακόμα κρατάμε το «αποκάλυψε» με θετική χροιά, όπως σωστά λέει ο Κίντος παραπάνω. Μαρτύρησε τα θέματα — έτσι το λέγαμε όταν ήμασταν παιδιά αλλά βλέπεις δεν είναι καθωσπρέπει.

  113. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Σωρούλι και σωρουλάκι, ο μικρός σωρός. Σωροπούλι αλλού.
    105.>>σιλικονόμπαλες
    Χλαπάτσες! τις έφεραν στο σπίτι τα παιδιά την ίδια εποχή με τις πέτσες (λεπτά φύλλα κυδωνόπαστο για αργό γλείψιμο) άγνωστα ως είδη και ως λέξεις σε όλους μας.
    109. Παραδόξως, το λείψανο (του τάδε), το νομίζω ολόκληρο πτώμα, ενώ ΤΑ λείψανα (του τάδε) μπορεί να είναι ένα κοκαλάκι.
    Λειψανάβατος,πάντως είναι ο (ζωντανός) καχεκτικός, ο αρρωστιάρικα αδύνατος.
    Σωρλολόπ ή σορλολόπ; ή σωρολόπ 🙂

  114. Ιάκωβε, μου θύμισες μια ταινία όπου ο Ζεράρ Ζυνιό, χωροφύλακας σε μια γαλλική αποικία της Αφρικής, επιπλήττει δυό Ευρωπαίους που για να διασκεδάσουν την ανία τους πυροβολούν τα πτώματα που κατεβάζει το ποτάμι. Αυτοί διαμαρτύρονται στο στυλ «Ελα, ρε, ποιος χ… για δυο Αραπάδες που κι οι δικοί τους τους φουντάρουν στο ποτάμι;», και ο Ζ. Ζ. απαντάει «Pardon, Messieurs, on ne les _fout_ pas dans l’eau, on les confie à l’élément sacré pour qu’il les conduise à leur ultime demeure» («Με συγχωρείτε, κύριοι, δεν τους φουντάρουν στο ποτάμι, τους εναποθέτουν στα ιερά του νάματα για να τους οδηγήσουν στην τελευταία τους κατοικία»)… και τους συλλαμβάνει για violation de sépulture, πράξεις υβριστικά ανάρμοστες σχετικά με τάφο. Το βρήκα τότε, και εξακολουθώ να το βρίσκω, εξαιρετικά φιλοσοφημένο.

  115. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    112.>>μαρτύρησε τα θέματα
    πούλησε τα θέματα μήπως; 🙂

  116. Ο συγκεκριμένος τα πούλησε αν θυμάμαι καλά τα θέματα, και μάλιστα αντί μάλλον μικρού ποσού. Θυμάμαι τον πατέρα μου να σχολιάζει, «καλά, μόνο τόσο αποτιμούσε την αξιοπρέπειά του;»

  117. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Αν μίλαγα τις Τρεις ταφές του Μέλκιαδες Εστράδα, είμαι σίγουρη πως δε θα έλεγα για τον ήρωα πως κουβαλάει το πτώμα ή το κουφάρι του φίλου του μα πως κουβαλάει το νεκρό (ή τον πεθαμένο) φίλο του. Τη σορό πάλι που ταιριάζει,νομίζω θα το απέφευγε ο νους μου ως …τηλεοπτικό κλισέ.

  118. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    116.Ω! δεν είχα ιδέα για το συγκεκριμένο. Μόνο σκέφτηκα πως αυτό θα έγινε: Ούτε μαρτύρησε,ούτε έδωσε τα θέματα,(θα) τα πούλησε!

  119. J. Iatrou said

    #72, 74, 80, 83, 90 κλπ. βλ.
    http://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/curtius1895a/0009/scroll?sid=f2e084df7e5927b105e619212d01ffee

    Το σχετικό απόσπασμα εδώ: https://lh6.googleusercontent.com/mg_vek9EyFgROKVrEFlRu_2rkcK_ydRo5R5uR5f3zRo=w355-h207-p-no

  120. Πάνος με πεζά said

    Και το «αποκαλύπτω», αλλά και το «ανακαλύπτω» έχουν τόσο θετική όσο και αρνητική χροιά :

    – Ανακάλυψε το φάρμακο για τις αιμορροϊδες, ανακάλυψε δέκα ανέκδοτα χασικλήδικα τραγούδια.
    – Ανακάλυψε ότι τα χρήματα είχαν κάνει φτερά, ανακάλυψε ότι πάσχει από χρόνιο πριαπισμό.

    – Αποκάλυψε την προτομή του Νίκου Βαμβακούλα, αποκαλύφθηκε αρχαία μαρμάρινη επιγραφή.
    – Αποκάλυψε την απάτη σε βάρος του Δημοσίου., αποκάλυψε τις πραγματικές του προθέσεις.

    (τα παραδείγματα, τυχαία όπως καταλαβαίνετε, για να γελάσουμε).

  121. Πάνος με πεζά said

    Και υπάρχει και το λογιότατο «σφύριξε τα θέματα» ! 🙂

  122. Νίκος Μαστρακούλης said

    13: Στη συζήτηση για το κουφάρι, τον νεκρό, το πτώμα, τη σορό, καλό είναι να θυμηθούμε και τον Ηλία Πετρόπουλο. Όπως λέει στο βιβλίο του «Πτώματα, πτώματα, πτώματα», παλιότερα πτώμα δεν έλεγαν κάθε νεκρό γενικώς, αλλά μόνο τους σκοτωμένους, τους εκτελεσμένους, τους «πεσόντες».

  123. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Στο σχολείο ο καυγάς ήταν να μην μπερδεύουμε τις ανακαλύψεις με τις εφευρέσεις. Αμερική και πενικιλίνη τα αντίστοιχα παραδείγματα. Την Αποκάλυψη(του Ιωάννη) τη μαθαίναμε πρώτη-πρώτη. Με το Αποκάλυψη Τώρα ,πάει το εμπεδώσαμε το αποκαλύπτω.

  124. sxoliko said

    Άγγιχτο/χλατς: Ασάλιωτο

  125. Αυτό το άγγιχτο/χλατς μας θυμίζει τον πιπεράτο όρο down the throat του Β’ Π.Π., όταν οι αμερικανοί κυβερνήτες υποβρυχίων εκτόξευαν τορπίλη κατευθείαν στην πλώρη του αντιτορπιλικού (συνήθως γιαπωνέζικου) που τους κυνηγούσε. Καθώς το πλοίο έδειχνε την στενότερη πλευρά του (πρόσοψη) αν και δεν άλλαζε γωνία ως πο ρος το περισκόπιο, ήταν πολύ δύσκολο να το πετύχεις.

    http://en.wikipedia.org/wiki/Down_the_throat

    ΥΓ Το down the throat φαίνεται να συγγενεύει με το επιφώνημα «πάρ’τα, μωρή άρρωστη!» του ελληνικού στρατού (και όχι μόνον)

  126. Πάνος με πεζά said

    @ 122 : Στα φάρμακα συνήθως λέμε το «ανακάλυψε», και όχι «εφηύρε». Αλλά και αλλού καταστρατηγείται ο -συμπαθητικός αυτός- κανόνας : για κάτι εύκολο, λέμε «Δε θα ανακαλύψουμε ξανά τον τροχό» (όχι «δε θα ξαναεφεύρουμε»).

    Αλλά ας ξαναγυρίσει η συζήτηση στα κουφάρια, please…

  127. Anasto said

    Καλησπέρα. Είδα τον αριθμό των σχολείων, σκιάχτηκα και δεν τα διάβασα. Θέλω να πω, μπαρδόν αν έχει σχολιάσει το ίδιο κάποιος άλλος νωρίτερα.

    Την απορία για το αν η σορός είναι σωστή την είχα ήδη και χαίρομαι που έριξε ο νικοκύρης φως στην περίπτωση. Μόνο που εγώ θα είμαι λίγο πιο επιεικής απέναντι σε όσους κάνουν το λάθος. Νομίζω πως υπάρχει μια τάση να δείχνουμε μια συστολή, μια ευλάβεια, μια ευγένεια απέναντι στο γεγονός του θανάτου και για τους νεκρούς. Όσο κι αν είναι καθωσπρεπισμός, αυτός δεν αφορά απαραίτητα τη στάση του αρθρογράφου γενικά αλλά ίσως το ότι δεν θέλει να φανεί απαθής, βάρβαρος απέναντι στον νεκρό. Βέβαια το λάθος μπορεί να έγκειται εξ αρχής στο ότι χρωματίζουμε ως βάρβαρη κι αποκρουστική τη λέξη πτώμα μέσα μας αλλά τουλάχιστον εδώ δεν μιλάμε για καθαρή καθαρευουσιανιά.

  128. μυλοπέτρος said

    109. Συμφωνώ.
    Ακριβώς για να ελέγξουν αυτές τις συνδηλώσεις δημιούργησαν το politically correct αλλά τις περισσότερες φορές χειροτέρεψαν τα πράγματα. Αντι του ρατσιστικού νέγρος λένε πχ αφροαμερικάνος. Εκατό φορές πιο ρατσιστικό αυτό.
    Ακόμα υπάρχει Αλήθεια πιο μεγάλος βαρβαρισμός από τη μετάφραση του debate σε τηλεμαχία; Χάθηκε η λέξη αντιπαράθεση; Η μήπως εκείνο το «τηλε» παίζει καπιο ρόλο και δεν είναι καθόλου αθώο;

  129. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    125. >>κουφάρια, please…
    κοκαλά ! 🙂

  130. Πάνος με πεζά said

    Στη δεύτερη μουσική παρέμβαση της μέρας, ο Γιάννης Νεγρεπόντης χρησιμοποιεί την προστακτική «τώρα που είσαι νέος, σώρευε τον παρά !» (μάζευε, συγκέντρωνε, συσσώρευε). Εμείς οι νεώτεροι μάλλον δεν το χρησιμοποιούμε, παρά μόνο ως «συσσωρεύω». Αλλά έχει μια λεκτική αξία και το «σωρεύω».

  131. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    128
    Ο Γυπαετός είναι το μοναδικό πλάσμα στον κόσμο που τρέφεται σχεδόν αποκλειστικά (70-90%) με κόκαλα. Στην Κρήτη οι βοσκοί δικαίως το έχουν ονομάσει Κοκαλά

  132. Πάνος με πεζά said

    Δηλαδή χιμάει στα καφενεία κι αρπάει τα ζάρια; (ζάρια = κόκαλα, στην αργκώ)

  133. Γς said

    124:

    >με το επιφώνημα «πάρ’τα, μωρή άρρωστη!»

    Ταύτα λαβείν, μωρή νοσούσα.

    Και περίμενα κάποιον στην είσοδο της σχολής όταν βλέπω έναν νεαρό να μοιράζει κάτι διαφημιστικά στους φοιτητές. Να μοιράζει; Προσπαθούσε αλλά ντρεπόταν. Δίσταζε. Πρωτάρης.

    Και να μια φοιτήτρια, την βλέπει, παίρνει βαθιά ανάσα και της απλώνει το χέρι του με το έντυπο.
    Τον κοιτάζει απαξιωτικά εκείνη και κάνει έναν ελιγμό για να τον αποφύγει.

    Αμαν το δόλιο,. Τραβήχτηκε πίσω κατακόκκινος, ντροπιασμένος.
    -Ελα δω ρε! Τον αιφνιδίασα. Τον τέλειωσα.
    -Ελα δω να σου δείξω πως πρέπει να τα πασάρεις.

    Επρεπε να της κάνεις έτσι. [ Η χειρονομία με τα δάχτυλα στα χείλια, που σημαίνει «Για έλα δω να σου πω»].
    -Κι όταν έρθει της τα χώνεις λέγοντας:
    «Πάρ’τα, μωρή άρρωστη!»

    Τον έφτιαξα…

  134. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Σωρεύει ο φιλάργυρος ανυπαρξία και χαίρεται
    Οδ.Ελύτης «Εκ του πλησίον»

  135. Πάνος με πεζά said

    @ 134 : Ευχαριστούμε ! Χρησιμοποιούμε και το «δρα / λειτουργεί σωρευτικά», και μάλιστα πολλοί επαυξάνουν λέγοντας «συσσωρευτικά».

  136. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    Το σχόλιο 119 με τον ωραίο παλαιό χάρτη, το είχε πιάσει η σπαμοπαγίδα και το ελευθέρωσα τώρα, οπότε μπορεί να χάλασα τις παραπομπές σας, συγνώμη.

  137. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Λάθη σωρός!
    η πλευρά του νεκροτομείου, αν και παραδέχεται το λάθος, υποστηρίζει ότι διορθώθηκε αμέσως και ότι η σωρός έμεινε ανέγγιχτη από τους καθηγητές και φοιτητές του Κολεγίου.

  138. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Νέα σφαγή παιδιών στη Γάζα και στη Σίφα. Βομβάρδισαν Παιδική Χαρά και Νοκομείο.

  139. Spiridione said

    Για τον δημοσιογραφικό λόγο γενικά και τη γλώσσα της τηλεοπτικής ενημέρωσης ειδικότερα, κυκλοφόρησε πρόσφατα αυτό το βιβλίο, το οποίο, απ’ το λίγο που το ξεφύλλισα, προσωπικά το βρίσκω ενδιαφέρον. Βέβαια δεν μπορώ να το κρίνω, αφού μπαίνει σε βαθιά νερά επιστημών που δεν κατέχω, αλλά γενικά νομίζω ότι αντιμετωπίζει ψύχραιμα και ισορροπημένα τα σχετικά θέματα.
    http://www.politeianet.gr/books/9789602311608-politis-periklis-idruma-triantafullidi-i-glossa-tis-tileoptikis-enimerosis-235968
    Να βάλω δύο αποσπάσματα, επειδή στα σχόλια διάβασα διάφορα κινδυνολογικά. Το πρώτο απ’ την εισαγωγή:
    «Η σχέση γλώσσας και μέσων ενημέρωσης είναι ένα ζήτημα που έχει τεθεί από καιρό και εξακολουθεί να απασχολεί έντονα την έρευνα. Δεν είναι εύκολο να αποφασίσει κανείς αν η γλώσσα, είτε ως πρότυπη ποικιλία γραπτού και προφορικού λόγου ή ως διαλεκτική ποικιλία, επιβάλλεται στα Μέσα, τα οποία απλώς τη διαχέουν στα μεγάλα ακροατήρια, ή αν τα Μέσα αναμορφώνουν τη γλώσσα, συμβάλλοντας καθοριστικά στην εξέλιξή της. Αν δεχθούμε την πρώτη άποψη, αναγνωρίζουμε στα Μέσα απλώς και μόνο μια εργαλειακή λειτουργία, η οποία, μάλιστα, δυσχεραίνεται από την ίδια την τεχνολογία τους, καθώς οι πρόσφατες τεχνικές βελτιώσεις – ιδιαίτερα αυτές που επηρεάζουν τα ηλεκτρονικά Μέσα – έχουν αλλάξει άρδην τη μορφή και το περιεχόμενο των εκπομπών. Αν. πάλι, δεχθούμε τη δεύτερη άποψη, τότε αποδίδουμε στα Μέσα έναν ηγεμονικό γλωσσικό ρόλο που είναι δύσκολο να αποδειχθεί ότι επιτελούν – για παράδειγμα, στο πεδίο της καθιέρωσης και τυποποίησης ξένων δανείων και νεολογισμών. Πιθανότατα η σχέση γλώσσας και μέσων ενημέρωσης είναι πιο σύνθετη από όσο επιτρέπει το παραπάνω δίλημμα να φανεί. Η γλώσσα, είτε ως σύστημα ή ως πραγμάτωση (σε στρατηγικές λόγου, κειμενικά είδη κτλ.), δεν εκπέμπεται αδιαμεσολάβητη∙ αντίθετα, φιλτράρεται από τα τοπικά, θεσμικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα των Μέσων, για να καταλήξει σε μια πολλαπλότητα εκφορών, εκδοχών επαγγελματικής γλώσσας και ιδιολέκτων. Αλλά και τα Μέσα, μολονότι εκπέμπουν κάθε είδους περιεχόμενο και μάλιστα μέχρι τα σύνορα μιας γλωσσικής επικράτειας, δεν δημιουργούν νέες γλωσσικές μορφές περισσότερο από ό,τι άλλοι θεσμοί, οργανισμοί, κοινωνικές ομάδες ή υποκείμενα. Εκλαϊκεύοντας περιεχόμενα για το μεγάλο κοινό, συνήθως αναπαράγουν, δεν παράγουν γλωσσικές ποικιλίες.
    Στο πλαίσιο αυτής της σύνθετης αμοιβαιότητας γλώσσας και Μέσων εξετάζουμε τη γλώσσα της ενημέρωσης στην ελληνική τηλεόραση, και ειδικότερα τη γλώσσα του τηλεοπτικού δελτίου, για τρεις δεκαετίες. Κατά το διάστημα αυτό η κρατική τηλεόραση ενηλικιώνεται ενώ αργότερα εισέρχονται, με εντυπωσιακό τρόπο, στην αρένα της μαζικής ενημέρωσης τα ιδιωτικά κανάλια, ανατρέποντας τις συμβάσεις της παλιάς, αυστηρά πληροφοριακής τηλεόρασης. Από την άλλη πλευρά, τα τριάντα αυτά χρόνια συμπίπτουν με τη σταδιακή «επίλυση» του προβλήματος της κοινωνικής διγλωσσίας στην Ελλάδα. Η νομοθετική καθιέρωση της δημοτικής το 1976 δεν οδηγεί αυτόματα σε απαξίωση της καθαρεύουσας αλλά ο δραστικός περιορισμός της στη δημόσια σφαίρα είναι πλέον ορατός την επόμενη δεκαετία και αυτό καταγράφεται με ενάργεια στη γλώσσα των Μέσων. Η κρατική τηλεόραση είναι καθρέφτης της βαθμιαίας απομάκρυνσης της κοινής νεοελληνικής από τη λόγια γλώσσα του παρελθόντος και της προσαρμογής της στις νέες εκφραστικές της ανάγκες (εναρμονισμός της γλώσσας του τηλεοπτικού δελτίου με την καθημερινή γλώσσα των αστικών κέντρων, άνοιγμα σε διαλεκτικές ποικιλίες, γρήγορη αφομοίωση ξένων δανείων και νεολογισμών κ.α.). Τα ιδιωτικά κανάλια, από τη μεριά τους, υιοθετούν πιο τολμηρές γλωσσικές λύσεις, πριμοδοτώντας την ανεπίσημη προφορική γλώσσα, ακόμα και μη πρότυπες ποικιλίες, γιατί ενδιαφέρονται να απευθύνονται στο κοινό τους σε οικείο και φιλικό τόνο….»

    Το δεύτερο απόσπασμα απ’ το κεφάλαιο «Το ελληνικό τηλεοπτικό δελτίο και η κοινωνική διγλωσσία»:
    «Η ρυθμιστική και αξιολογική στάση απέναντι στη γλώσσα των Μέσων βρίσκεται σε υποχώρηση την τελευταία δεκαετία, επειδή προφανώς η προτυποποίηση της κοινής νεοελληνικής έχει επιλύσει τα περισσότερα προβλήματα της μεταπολιτευτικής διγλωσσίας. Ωστόσο, μια ομάδα δημοσιευμάτων (και όχι ερευνών), που προέρχονται κυρίως από φιλολόγους και συγγραφείς που δημοσιολογούν, επιμένουν να υιοθετούν μια αυστηρή και ελεγκτική στάση απέναντι στη γλώσσα των Μέσων, ιδιαίτερα των ηλεκτρονικών. Τέτοιου είδους κείμενα, απηχούν το άγχος μιας συντηρητικής διανόησης * για την τυποποίηση της κοινής νεολληνικής και στηρίζονται σε προσωπικές εκδοχές των συγγραφέων για τα «σωστά ελληνικά».
    (* παραθέτω από την Aitchison που έχει αντικρούσει με πειστικότητα τις εμμονές των καθαρολόγων της Αγγλίας: « Έχουν την τάση να κατηγορούν τα Μέσα ότι μας αποβλακώνουν με παρελκυστικές φράσεις. Στην πραγματικότητα τα Μέσα έχουν κατηγορηθεί άδικα για πάρα πολλά πράγματα, όταν ουσιαστικά οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν οι ίδιοι τι θέλουν να πιστέψουν και τι να μην πιστέψουν).
    Με τη μεζούρα μιας λόγιας γλώσσας της λογοτεχνίας και του δοκιμίου δοκιμάζουν να μετρήσουν την επάρκεια του προφορικού κυρίως δημοσιογραφικού λόγου αγνοώντας τελείως την κατασκευαστική του συνθήκη και τους περιορισμούς του. Αυτά που ενοχλούν τους κήνσορες της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας είναι αφενός μεν η περισσολογία, η αοριστολογία, η εκφραστική ατέλεια και η χαμηλή συνοχή του λόγου, όπως λένε, και αφετέρου μια σειρά γλωσσικών, κυρίως φωνολογικών και μορφολογικών, λαθών, πραγματικών ή υποτιθέμενων – τα είδαμε και πιο πάνω να υπογραμμίζονται -, όπως οι συνιζήσεις (ποιότητα), οι παρατονισμοί ή πλεονασματικοί τονισμοί, η απερρινοποίηση των έρρινων συμπλεγμάτων, η βιαστική προσαρμογή των δανείων στο κλιτικό σύστημα της ΝΕ (τα κλαμπς, τα κομπιούτερς), η κατάχρηση των αρκτικόλεξων κ.α. Τέτοιου είδους παράπονα χαρακτηρίζονται απερίφραστα από την Aitchison ως «πλάνες»: η πλάνη ότι οι δημοσιογράφοι χρησιμοποιούν ατημέλητη γλώσσα (“dirty fingernails’ fallacy”) και η πλάνη ότι δημοσιογραφία σημαίνει γράψιμο για το καλάθι των αχρήστων (“ garbage heap’ fallacy”). Το ενδιαφέρον είναι ότι η στάση αυτή δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα. Σε όλες τις δυτικές χώρες και μάλιστα από δεκαετιών, μια συντηρητική ελίτ (που συχνά κατέχει και θέσεις ευθύνης στο σύστημα των Μέσων, όπως αυτές των μελών των Εθνικών Ραδιοτηλεοπτικών Συμβουλίων) αγωνιά να συντηρήσει την καθαρότητα της εθνικής γλώσσας απέναντι στην έξωθεν απειλή (δάνεια) και την έσωθεν υπονόμευση (μη πρότυπες προφορικές ποικιλίες, χυδαία γλώσσα κτλ.) Τα δημοσιεύματα αυτά, παρά τις όποιες σωστές, και πάντως επιλεκτικές, επισημάνσεις τους, έχουν αποφασισμένα ρυθμιστικό και όχι ερμηνευτικό χαρακτήρα, και βρίσκονται σε διαρκή – συχνά δημόσια – αντιπαράθεση με τη νηφάλια περιγραφική επάρκεια των αναλυτών του δημοσιογραφικού λόγου, που ενδιαφέρονται για την πολλαπλότητα και τη δυναμική του».

  140. Y. G. said

    Καλησπερα σας. Στα ολλανδικα και γερμανικα μμε ο λογος ηταν για lichamen και Leichen αντιστοιχα. H’ για θυματα — slachtoffers και Opfer αντιστοιχα.

    Βλεπετε π.χ.

    http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/binnenland/mh17-dag-7-opnieuw-waardige-ontvangst

    http://www.faz.net/aktuell/politik/niederlande-erste-opfer-von-mh17-angekommen-13061476.html

  141. daeman said

    Για το άγγιχτο, όπως το έμαθα μικρός, ή χλατσωτό που λένε τώρα, το νήμα στη Λεξιλογία: swish, swisher = χλατσωτό, άγγιχτο: http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?1746-swish-swisher-χλατσωτό-άγγιχτο

    Για το viral που αναφέρθηκε στο #87, άλλο νήμα: virally = ιότροπα: http://lexilogia.gr/forum/showthread.php?5988

    Αφήνω νήματα να διαρρεύσουν. 😉
    Ξετύλιγμα, κουβάρι, μύλος.

  142. Επίσης, όταν μια σημασιακή αλλαγή βρίσκεται σε εξέλιξη, τότε όχι απλώς είναι θεμιτό, αλλά επιβάλλεται κιόλας να εκφράσεις τις διαφωνίες σου, αν δεν σου αρέσει. Η γλώσσα ανήκει σε όλους, όσο κι αν τα μέσα έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη από τα άτομα.

    ὑποθέτω ὅτι αὐτὸ δὲν ἰσχύει μόνο γιὰ τὴν σημασιολογία, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν μορφολογία (π.χ. θὰ παραγάγω-θὰ παράξω)

  143. Ιάκωβος said

    Για να μείνουμε στα πτώματα.

    Υπάρχει και «Τέχνη» με πολλά εισαγωγικά. Ένας Φον Γερμαναράς Κάτι πήγε και πήρε (με το κιλό άραγε;) πτώματα Κινέζων, τα πλαστικοποίησε και τα παρουσίασε σαν έκθεση ,για το κοινό. Ηρθε και δώ. Αυτό ήταν νόμιμο, για μπορέσει να εκθέσει… Είναι και ηθικό;
    Και πως θα τα πουμε αυτά τα σκυλευμένα ; Πτώματα; Αφου τα ξανασήκωσε και τα έβαλε να παίζουν γκόλφ και να χορεύουν για το φιλοτεχνο κοινό.

    http://www.chinasmack.com/2012/stories/hagens-human-cadavers-exhibition-bodies-from-chinese-prisons.html

    Μου θυμίζει ποίημα αγνώστου με πολλά πτώματα:

    Ανοίγω τα πατώματα, βλέπω 40 πτώματα.
    Ανοίγω το συρτάρι, νεκρό βλέπω τον Χάρη
    Ανοίγω την βαλίτσα, νεκρή βλέπω την Λίτσα
    ……………..κλπ,κλπ
    Και είμαι μόνος, μόνος, μόνος γιατί είμ’ ο δολοφόνος!

  144. 143 Νομίζω είναι τραγούδι του Γιώργου Μαρίνου, όχι ποίημα αγνώστου.

  145. μυλοπέτρος said

    Χρόνια πολλά και βεβαίως καλά εύχομαι στον Αλέξιο.
    Όσον αφορά τώρα το αν θα παταξει την κάθε λογής διαφθορά το βλέπω από χλωμό έως ετοιμοθάνατο. Και αυτό όχι γιατί έχω κάτι κακό να πω για τον ίδιο, αλλά επειδή το υπαρκτό πρόβλημα της διαφθοράς στη χώρα μας δεν είναι πολιτικό αλλά εντονότατα κοινωνικό. Και όπως ολα όσα ξεπερνούν κάποια κρίσιμη ποσότητα αλλάζουν χαρακτηριστικά απέκτησε τελικά και η διαφθορά την πολιτική της διάσταση.
    Ας σκεφτούμε μόνο ότι όποιον πολιτικό θέλησε να πατάξει το τέρας αυτό, τον έφαγε η μαρμάγκα. Κάποιοι άλλοι μέχρι και πρωθυπουργοί έγιναν. Αν δεν αλλάξουμε μυαλά εμείς οι ίδιοι που τελικά είμαστε οι άλλοι, και άρα ως προς αυτό δεν έχουμε άλλοθι, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα.

  146. Γς said

    Το πτώμα, η σορός, ο πεθαμένος.

    Θυμάμαι τότε που ήμασταν λίγα μόνο χρόνια κοντά στους «πεθαμένους» της κατοχής, της πείνας, των Δεκεμβριανών.

    «Είναι από πεθαμένο. Μην το πιάνεις»

    Εκφράσεις σε ημερησία διάταξη

  147. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    144: Κι εγώ αυτή την εντύπωση έχω.

    142: Ναι, βέβαια.

    141: Και το σουίς ωραίο ήχο έχει.

    139: Ενδιαφέρον έχει, αν κρίνω από τ’ αποσπάσματα.

    138: Ρίξαν και οι άλλοι σ΄ένα κιμπούτς και φάγανε τρεις-τέσσερις.

  148. Λ said

    99. Σωρός= курган = tumulus
    http://en.wikipedia.org/wiki/Kurgan

  149. sarant said

    Και ο πολιτισμός Κουργκάν!

  150. Λ said

    99, 148, 149. Στην Αρχαία Αμαθούντα υπάρχει ένα βουναλάκι που εικάζεται ότι είναι χειροποίητο και χρησιμοποιήθηκε σαν χώρος ταφής. Αλλά δεν θυμάμαι περισσότερά και δεν βρήκα τίποτα στο διαδίκτυο. Είναι συμμετρικό σαν το Φούτζι.
    Γνωστό κουργκάν είναι το Μαμάγιεφ Κουργκάν στο Βόλγκογκραντ, πρώην Τσαρίτσιν ή Στάλινγκραντ, και είναι μνημείο για τη μάχη του Στάλινγκραντ.
    http://www.war-memorial.net/Mamayev-Kurgan—Soviet-World-War-II-Memorial–1.93

  151. Ριβαλντίνιο said

    Και μιας και λέγαμε για χλατσιές να τι θα συζητούν στα αθλητικά αύριο.

  152. Ριβαλντίνιο said

    Τα έχουμε δει και στο παρελθόν. Άντε και πολιτικός. Φυσικά ήρθε η διάψευση ότι δεν τον πέτυχε και μάλλον υποχρέωσαν και τον μικρό να πει τα ίδια.

    http://www.leoforos.gr/article/71475/diepseusan-epeisodio

  153. Λ (στο 150)
    έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ για το Μαμάγιεφ Κουργκάν, που έλεγε πως ακόμα και τώρα, ύστερα από τόσα έργα, τόση διαμόρφωση και τόσους επισκέπτες, εάν σκαλίσεις λίγο με το χέρι σου το χώμα της πλαγιάς, κάτω από το γκαζόν θα βρείς μεταλλικά θραύσματα και κομμάτια οστών.
    Μπρρρ….

  154. Marulaki said

    #130 σωρευμένες αποσβέσεις, προβλέψεις κλπ, αγγλιστί accumulated λενε οι λογιστές

  155. Εαμοβούλγαρος said

    Παπάς 26 ετών ζύγιζε 250 κιλά και πνίγηκε στον Θερμαϊκό. Καλά, δεν νήστευε ο ευλογημένος; Γιατί έχω ακούσει πως άμα τηρείς τις νηστείες της Εκκλησίας, δεν χοντραίνεις. Μάλλον έχει δίκιο ο τρελο-Ζουράρις που λέει ότι κληρικός πάνω από 120 κιλά συνιστά Αίρεση…

    http://www.protothema.gr/greece/article/398571/thessaloniki-iereas-epese-sto-thermaiko-kai-pnigike/

  156. Εαμοβούλγαρος said

    Κι άντε τώρα να βρούνε φέρετρο για να χωρέσει η σορός του…

  157. Theo said

    Άλλο νηστεία, κι άλλο εγκράτεια.
    Ξέρεις πόσο παχαίνουν κάποια νηστίσιμα, σαν το ταχίνι πχ. που έχει 680 θερμίδες τα 100 γραμμάρια;

  158. H. said

    Στο άρθρο της Καθημερινής το γράφουν στον τίτλο με Ω και στο κείμενο με Ο…Είναι πολύ μπροστά…

  159. sarant said

    158: Συνήθως τους τίτλους τούς βάζει άλλος, ο λεγόμενος υλατζής (όχι ότι αυτό είναι επαρκής δικαιολογία)

  160. Λ said

    Το πρώτο μου συναπάντημα με το θάνατο ήταν όταν πέθανε ο παππούς μου. Ήμουν τριών. Τότε στα χωριά μας η κοινότητα διέθετε χειροκίνητη νεκροφόρα, κάτι σαν χειράμαξα, αλλά τετράτροχη και διακοσμημένη ανάλογα, δηλαδή βαμμένη μαύρη με κάποια χρυσά μοτίβα ίσως. Θυμάμαι λοιπόν πόσο τρομάξαμε στη θέα της νεκροφόρας που την σπρώχνανε προς στο σπίτι του παππού. η αδελφή μου (πεντέμισι) κι εγώ. Τόσο πολύ, που το βάλαμε στα πόδια. Ήταν σαν να ήρθε ο ίδιος ο Χάρος να πάρει εμάς. Τις νεκρόκασες (φέρετρα) δεν tις συνηθίζαμε τότε. Ο νεκρός τυλιγόταν στο σάβανο και τον έθαβαν έτσι. Για φέρετρα διάβασα πρώτη φορά στον Καζαντζάκη και μετά είδα πως είναι, μετά το 74.

    Το ίδιο συναίσθημα φόβου ένιωθα χρόνια μετά όταν περπατούσα από τη στάση του λεωφορείου (από το ΌΧΙ) στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Πρέπει να υπήρχαν 4-5 εργαστήρια, που έφτιαχναν φέρετρα γύρω από την Αρχιεπισκοπή. Έφτιαχναν αυτά που είχαν ξύλινο πλαίσιο και μαύρο ύφασμα. Πάντα περνούσα βιαστικά αποφεύγοντας να κοιτάξω μέσα στο εργαστήρι.

    Τώρα όλα αυτά τα εργαστήρια και οι πινακίδες «Φτιάχνονται Φέρετρα», έχουν χαθεί από την περιοχή..

  161. Λ said

    153. Έχω πολλά να διηγηθώ για το Μαμάεβ Κουργκαν, αλλά τώρα είμαι πτώμα.

  162. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    162.>>αυτά τα εργαστήρια
    Α βγαίνουν και σε…καναπέ!Έπιπλο πρώτης και τελευταίας κατοικίας.

    Στα nea.gr γράφει σήμερα:
    Έχασε τη μάχη με τη ζωή ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης,

    Ε,αφού τη μαχόταν τη ζωή ο άνθρωπος και έχασε,άρα κέρδισε …η ζωή. Σαν τα προχθεσινά προβλήματα λογικής καταντάει.

  163. Για τον Karl Albrecht (1920-2014) της Aldi, που πέθανε προχθές, είδα στη δωρεάν αγγλική εφημερίδα ΜΕΤΡΟ περίπου το εξής: «Last check out for Karl Albrecht». Προχωρημένο το βρίσκω. Ασεβές.

  164. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Λ, και λοιποί καλοί συνιστολόγοι, το θέμα κατέληξε μπρρ, αλλά να, τώρα μ΄ αυτά τα πτωματικά, μου ήρθε στο νου η συγκλονιστική βουλγάρικη ταινία «Επιστάτης νεκρών», του Ιλιάν Σιμεόνοφ, βγήκε γύρω στο 2007-8. Όπου τη βρείτε μην τη χάσετε.

  165. munich said

    συγγνώμη δε διάβασα τα σχόλια αλλά κολλάω στην παρακάτω φράση της αρχικής ανάρτησης:

    «… περιορίζεται προς το παρόν στον δημοσιογραφικό λόγο, που δεν αποκλείεται να είναι άνωθεν επιβαλλόμενη, στο πλαίσιο ενός γενικότερου ευπρεπισμού και αποστείρωσης της γλώσσας, »

    μήπως είναι λίγο συνομωσιολογική;;;
    μετά το «χεστήκαμε» που διάβασα τις προάλλες στα ΝΕΑ σε μια απλή περιγραφη ταινίας, δεν πείθομαι με τιποτα ότι υπάρχει ανωθεν επιβαλλόμενη (από ποιον άραγε;) τάση για ευπρεπισμό.

    ανέκαθεν προσπαθούσαν όσοι μιλάνε δημόσια είτε να χρησιμοποιούν ας πούμε δύσκολες/αδόκιμες/ λόγιες λέξεις για να εντυπωσιάσουν και καλά με τις γνώσεις τους είτε, από την άλλη ,να χρησιμοποιούν νεολογισμόυς/καλιαρτνα/ γλώσσα των νέων για α δείξουν ότι είναι νεόι/ μέσα στα πράματα

    τέλοσπαντων θυμάμαι ότι πρωτάκουσα από ΜΜΕ τη λέξη σορός όταν επαναπατρίστηκε εκείνη της Μ. Μερκούρη για την κηδεία. κάποιοι είχαν κάνει λάθος το γένος και μόνο ο αστέρας τότε Χατζηνικολάου το έλεγε σωστά ή το αντίθετο, είχε γίνει σουσουρο πάντως.
    (μάλιστα παιζόταν τότε και το δημοφιλες σήριαλ Αναστασια με τη Μυρτώ Αλικάκη, και την κάλεσε στην εκπομπή του και κάπου είπε «μπλα μπλα μπλα …της Μυρτούς» και η Αλικάκη ξεράθηκε αυθορμήτως στα γέλια)

  166. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Σωροί-τύμβοι-τούμπες-tumuli

    Άγνωστοι κατέστρεψαν ανεξερεύνητο τύμβο στο Βαλιαρέ

    the tumuli of North Epirus

  167. odinmac said

    Να καταθέσω κι εγώ την γνώμη μου και να πω πως, αποδοκιμάζω και ‘γω την χρήση της λέξης σορός, για τους αντίθετους όμως λόγους από αυτούς που επικαλείται ο κ Σαραντάκος. Εννοώ ότι η λέξη σορός μου φαντάζει αισχρή, αισχρότατη θα ‘λεγα και προσωπικά την χρησιμοποιώ μόνο για τα ζώα.
    Όσο για το κουφάρι, στο μυαλό μου έρχεται οποιοδήποτε ον, άνθρωπος ή ζώο, το οποίο έχει φουσκώσει γιατί παραμένει άταφο ( ή μήπως από τον Ήλιο;).
    Αυτά.

  168. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    167.>>μόνο για τα ζώα

    Δηλαδή π.χ.» δε θα μ΄ άρεσε να πετάξω τη σορό της αγαπημένης μου γάτας στα σκουπίδια;»
    Μήπως εννοείτε το σωρό; «σωρούς από διαμελισμένα κορμιά»

  169. 119 J. Iatrou ευχαριστούμε θερμά για τους υπέροχους χάρτες του Κούρτιου!

  170. J. Iatrou said

    #169: Είναι εκπληκτική η ακρίβεια στους χάρτες αυτούς. Διαπίστωσα ότι πολλές από τις πληροφορίες που περιέχουν είναι και σήμερα (ακόμα και μετά «τα ‘εργα» που έχουν γίνει, π.χ. Αττική οδός …) μπορούν να επαληθευτούν, έστω και στα ονόματα οδών ή συνοικιών, ναών ή ακόμα και γεωγραφικών στοιχείων (παλιά ρέμματα κλπ.).

    Αν σκεφτεί κανείς τα μέσα που υπήρχαν στο τέλος του 19ου αιώνα (ειδικά στην Ελλάδα) για τον γεωγραφικό προσδιορισμό της θέσης κλπ. είναι αξιοθαύμαστο το έργο αυτό. Πόσα χιλιόμετρα θα έκανε αυτός ο άνθρωπος στις περιηγήσεις του στην Αττική …για να συλλέξη όλες αυτές τις πληροφορίες!

  171. Πάνος με πεζά said

    Μια που γράψαμε για ζώα, συμπληρώνω και την παλιά λέξη «λέσι», που αφορά το ψοφίμι ζώου. Τη βρίσκαμε συχνά στα σταυρόλεξα.

  172. J. Iatrou said

    ups! μου ξέφυγε….
    …..(ακόμα και μετά “τα έργα” που έχουν γίνει, π.χ. Αττική οδός …) επίκαιρες και …..

  173. J. Iatrou said

    #171: απ’ τα Τουρκικά προέρχεται (μάλλον)

  174. sarant said

    170: Ασφαλώς έκανε τεράστια δουλειά!

    171-3: Ναι, τούρκικο, που ανάγεται στο περσ. las (πτώμα). Λένε «βρομάει σαν το λέσι».

  175. Νέο Kid Στο Block said

    Μια παλιά αναφορά στον χαρτογράφο Κάουπερτ:
    http://xantho.lis.upatras.gr/test2_pleias.php?art=30385

  176. Theo said

    171, 173, 174:

    Είχα γνωρίσει κι ένα γέρο από τη Φθιώτιδα που έλεγε το λέσι σαν βρισιά = ψοφίμι.

  177. Λ said

    Eμείς λέμε και τα δύο: βρωμά φτώμα λέshi

  178. J. Iatrou said

    #175: Ευχαριστώ, ενδιαφέρον! Δεν το γνώριζα το «ΑΠΟΛΛΩΝ» 🙂

    Για γερμανομαθείς: Εδώ το σχετικό (από το αυθεντικό) κείμενο στο οποίο αναφέρεται ο Ν. Πετρής στον χαρτογράφο Κάουπερτ στον σύνδεσμο του Νέο Kid ανωτέρω (ΑΠΟΛΛΩΝ, τεύχος16, 1884, σ. 243 ή και προηγούμενες κλπ.)

    https://plus.google.com/photos/104992285172943140030/albums/6041121665357117217/6041438848190118386?pid=6041438848190118386&oid=104992285172943140030

    που είναι ένα απόσπασμα από http://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/curtius1883/0001/image?sid=eaa698411300cb051e92fe09f659a980

    Γενικά όλες οι περιγραφές του ΜILCHHOEFER για του χάρτες του Κάουπερτ (Τεύχη Ι-ΙΧ) είναι πολύ ενδιαφέρουσες. Ακόμα κι αν δεν γίνονται πάντα εξ ολοκλήρου αποδεκτές από ιστορικής απόψης, (βλ. π.χ. την κριτική του Ν. Πετρή στο «ΑΠΟΛΛΩΝ» στο link του Νέο Kid, #175), από τη λαογραφική πλευρά είναι πολύ χρήσιμες γιατί αναφέρουν πολλές πληροφορίες για τον 19ο αι. στην Αττική). Δυστυχώς υπάρχουν μόνο στα γερμανικά (πάλι καλά….).

  179. agapanthos said

    143, 144, 147α

    Το στιχούργημα με το μοναχικό δολοφόνο είναι τραγούδι. Το ακουγα πιτσιρικάς (στη δεκαετία του 80) από διάφορους επίδοξους κιθαροπαίχτες σε παρέες, και όλοι το χρέωναν στο Γιώργο Μαρίνο, χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες. Έψαξα αρκετά τότε, αλλά δεν κατάφερα να βρω ίχνη του στη δισκογραφία, παρά τις διαβεβαιώσεις των εν λόγω επίδοξων.

    Αργότερα, με ενημέρωσαν ότι δεν είναι του Γιώργου Μαρίνου, αλλά του Γιώργου-Μενέλαου Μαρίνου, και μάλιστα υπάρχει σε δίσκο του. Αυτό έβγαζε κάποιο νόημα παραπάνω, ταίριαζε και με το ύφος του αρκετά το τραγούδι. Στο ψάξιμο τα πράγματα ήταν πιο εύκολα. Η δισκογραφία του δηλαδή είναι πιο περιορισμένη και δεν θα χρειαζόταν να αναζητήσω δυσεύρετα 45άρια. Και πάλι δε βρήκα τίποτα.

    Αν τυχόν υπάρχει κάποια παραπάνω πληροφορία για το τραγούδι ή αν δεν έχω ψάξει καλά, αν τυχόν κάποιος ξέρει κάτι, πολύ θα ήθελα να το μάθω κι εγώ.

  180. sarant said

    Εννοείς αυτόν τον Μαρίνο, έτσι;
    http://www.aeginaportal.gr/politismos/festivals/13535-xairetismata-apo-tin-aigina-me-to-giorgo-marino-sto-4o-festival-theatrou.html

    Να τον ρωτήσουμε, σε πρώτη ευκαιρία.

  181. agapanthos said

    Ναι, αυτόν ακριβώς. Αν υπάρχει επαφή, θα σου ήμουν υπόχρεος. Πάντως στα κανονικά του LP δεν υπάρχει.

  182. 181: Ρώτα κι εδώ: https://www.facebook.com/pages/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%9C%CE%B5%CE%BD%CE%AD%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82-%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82/625929674128106

  183. Νέο Kid Στο Block said

    J. Iatrou, το λινκ με το «ΑΠΟΛΛΩΝ» το βρήκα στην ελληνική Wiki στο λήμμα για τον Κάουπερτ. Είναι όντως πολύ ενδιαφέρον κείμενο ,για μένα που είμαι κάπως (σύμφωνα με τις κακές γλώσσες, «αρκετά» σύμφωνα με τις καλές. 🙂 ) σχετικός με τοπογραφικές αποτυπώσεις και χαρτογραφία, κυρίως γλωσσικά! (μιας και η ακριβής επιστημονική αποτίμηση της κριτικής του Ν.ΠΕΤΡΗ απαιτεί πολύ χρόνο/μελέτη και πολλά πρόσθετα στοιχεία, αλλά θα επιχειρήσω μια κριτική και επί των πρόδηλων χαρτογραφικών στοιχείων του κειμένου).
    Ας δούμε ενδεικτικά (σε παρενθέσεις τα δικά μου σχόλια) την πιο κάτω χαρακτηριστική παράγραφο από την πρώτη σελίδα:

    «Το δε περί ου ο λόγος δ ε υ τ ε ρ ον φ υ λ λ α δ ι ο (με τον όρο φυλλάδιο αποδίδει το Blatt (I,II,…,V, κ.λ.π.) ) δύναται και τω διατεθρυμμένω οφθαλώ να παρέχει μεγάλην απόλαυσιν. Η διαγραφή (μάλλον απόδοση του γερμανικού schraffieren (ή Schraffur) του Υμηττού, σήμερα θα λέγαμε «διαγράμμιση» ή «σκιαγραφία» χάρτη) εφιλοτεχνήθη υπό του λοχαγού Στέφφεν τοσούτον ακριβώς και η γραφική αυτής παράστασις τοσούτον επέτυχε χάρις εις την επιδεξιότητα του Κάουπερς, ώστε το ΠΡΟΣΑΝΤΕΣ ΟΡΟΣ ΕΚ ΤΟΥ ΠΙΝΑΚΟΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΑΝΤΙ ΠΛΑΣΤΙΚΩΣ ΥΠΕΡΕΧΟΝ. (εδώ εξαίρει τη λεπτομερή αποτύπωση του Στέφφεν ,αλλά κυρίως την προσαρμογή του Κάουπερτ, πραγμα που υπονοεί σαφώς πως χρησιμοποίησε ο Στέφεν πυκνότερο δίκτυο σημείων και μικρότερη κλίμακα σχεδίασης υψών (απότι μηκών) για τον Υμηττό ,ώστε να επιτύχει αυτό που λέει «πλαστικώς υπερέχον», την ένταση δηλαδή του αναγλύφου. Συνηθισμένη τεχνική εκείνη την εποχή όταν ήθελαν να τονίσουν [εις βάρος όμως της ακριβούς αναλογικότητας των μετρικών σχέσεων] κάποια χαρακτηριστικές περιοχές. Oι διαφορετικές κλίμακες «τοπικά», πρέπει να αναγράφονται και στο υπόμνημα των χαρτών,αλλά δεν είναι ευδιάκριτες σε μένα)
    «Ελλόγως λοιπόν προτιμήθη ,ουχί ο εγκάρσιος φωτισμός ,ον ο DUFOUR επιτυχώς εφήρμοσεν επί του ελβετικού αυτού πίνακος κατά τα εκεί όρη, αλλά ο κεντρικός , ον υπέλαβε άνωθεν καταπίπτοντα, διότι επί μετρίων υψωμάτων και παντάπασιν επί λοφώδους χώρας… ο φωτισμός εκείνος καθίσταται άχρηστος.»
    (Τι γίνεται εδώ λοιπόν; Μιλάει το κείμενο για φωτισμούς και Πίνακες . Ήταν κάποιος ζωγράφος ο Dufour? Νομίζω πως έχουμε -ειδικά εδώ- μια ενδιαφέρουσα μορφή ,όχι ίσως κακής ή αδόκιμης μετάφρασης, αλλά πρώιμης /πρωτόγονης απόδοσης τεχνικών όρων χαρτογραφίας. Ο «Πίνακας» πρέπει να είναι το γερμανικό Abbildung («απεικόνιση» γενικά. «Αποτύπωση» ειδικά για χαρτογραφία) . Ο «φωτισμός» δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από την Προβολή. Στη Χαρτογραφία υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι προβολών. Για να γίνει κάπως κατανοητό αυτό, ο Dufour που αναφέρεται ,ολοκλήρωσε το 1862 την τοπογραφική και χαρτογραφική αποτύπωση της Ελβετίας με χρήση της «Σύμμορφης κωνικής λαμπερτιανής προβολής» (Equivalent conical projection) . Τώρα το θέμα των χαρτογραφικών προβολών είναι τεράστιο, πολύ γενικά και περιεκτικά να πω οι κωνικές προβολές είναι η σημαντικότερες σύμμορφες απεικονίσεις ιστορικά, μετά τη στερεογραφική και την μερκατορική.Μαζί με τις αζιμουθιακές και τις κυλινδρικές (που είναι μάλλον αυτή που λέει ο Πετρης πως χρησιμοποιησε ο Κάουπερτ) καθορίζουν τους 3 βασικούς τύπους μαθηματικών προβολών που χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα.
    Ειδικά η «ισοδύναμη κωνική προβολή Albers» (Χάινριχ Αλμπερς γυρω στο 1800).
    Αλλά ας μή συνεχίσω με λεπτομέρεια στις προβολές, απλώς επισήμανα κάποια γλωσσικά που μού φάνηκαν ενδιαφέροντα.

  184. Νέο Kid Στο Block said

    Μια διόρθωση εκτίμησης στο αποπάνω σχόλιο.
    Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο του «ΑΠΟΛΛΩΝ» «αλλά ο κεντρικός , ον υπέλαβε άνωθεν καταπίπτοντα, διότι επί μετρίων υψωμάτων και παντάπασιν επί λοφώδους χώρας… ο φωτισμός εκείνος καθίσταται άχρηστος.” και μελετώντας ξανά τους χάρτες,καταλήγω πως η μέθοδος προβολής που χρησιμοποίηδε ο Κάουπερτ και τον οποίο περιγράφει ο Περης με το » ο κεντρικός , ον υπέλαβε άνωθεν καταπίπτοντα..» πρέπει να είναι η κεντρική (ή γνωμονική) προβολή ,και όχι η κυλινδρική αζιμουθιακή όπως έγραψα στο 183. Για μικρές εδαφικές αποτυπώσεις η γνωμονική προβολή (θεωρείται από τις αρχαιότερες και αποδίδεται στο Θαλή τον Μιλήσιο) είναι μια χαρά, καθότι αφήνει αναλλοίωτες τις γεωδαισιακές γραμμές και η παραμόρφωση των εμβαδών ,των σχημάτων και των γωνιών είναι ελάχιστη ως ανύπαρκτη στο «κέντρο», δηλαδή στο σημείο επαφής (φανταστείτε μια σφαίρα κι ένα εφαπτόμενο σημείο σ’αυτή. Αυτό είναι το «κέντρο» μιας γνωμονικής προβολής). Φυσικά για αποτυπώσεις μεγάλης κλίμακας (μεγάλων περιοχών,π.χ Ελβετία) η προβολή αυτή θα ήταν όντως «άχρηστη¨όπως γράφει ο Περής καθότι οι αποστάσεις και οι γωνίες (όλες οι «μετρικές» πλην γεωδαιτικών) θα είχαν μεγάλες παραμορφώσεις.
    Όλα αυτά φυσικά με κάποια επιφύλαξη.

  185. Νέο Kid Στο Block said

    184. «κι ένα εφαπτόμενο ΕΠΙΠΕΔΟ σ’αυτή» διάολε!…Το σημείο επαφής = «κέντρο» της γνωμονικής προβολής.

  186. J. Iatrou said

    183: ειδικά για τον Dufour και την μέθοδό του «κωνική λαμπερτιανή προβολή» βλ. και σ’ αυτό το άρθρο
    Historical Mapping for Landscape Reconstruction Examples from the Canton of Valais (Switzerland) που περιέχει και άλλα σχετικά με τις απείκονίσεις (χαρτογραφία) στοιχεία.

    http://www.researchgate.net/publication/254026289_Historical_Mapping_for_Landscape_Reconstruction_Examples_from_the_Canton_of_Valais_%28Switzerland%29

  187. J. Iatrou said

    #187: βιάστηκα να πατήσω «υποβολη». Συνεχίζω λοιπόν:
    Να ‘χε και μιά φωτογραφική μηχανή από ψηλά … like google satelite!
    Δεν θα βασανιζόταν με τις απεικονήσεις τόσο πολύ 🙂

    Εγώ, σ΄αυτές τις σημειώσεις του Milchhöfer βρίσκω τα «λαογραφικά» στοιχεία, öopvw τοπονύμια, ονόματα γαιοκτημόνων/τσιφλικιών κλπ. καθώς και την σύνδεση αυτών με σημερινές ονομασίες περιοχών κλπ. πολύ διαφωτιστικά και ενδιαφέροντα.

  188. Νέο Kid Στο Block said

    «Να ‘χε και μιά φωτογραφική μηχανή από ψηλά … like google satelite!
    Δεν θα βασανιζόταν με τις απεικονήσεις τόσο πολύ»
    Χμμ… όχι ακριβώς αγαπητέ J.I ,όχι ακριβώς έτσι!
    Οι χάρτες που σχεδιάζονται βάσει φωτογραφιών από τον αέρα ή το διάστημα ΔΕΝ είναι ακριβείς, διότι κανένα από τα μετρικά χαρακτηριστικά δεν διατηρείται αναλλοίωτο. Μετρικά χαρακτηριστικά σε ένα χάρτη είναι οι αποστάσεις ,οι συντομότερες οδοί, οι οι καμπύλες,οι επιφάνειες και οι γωνίες. Δυστυχώς η αδυναμία είναι «εγγενής» της Γης, είναι δηλαδή μαθηματικώς αδύνατο να υπάρξει τέλειος χάρτης σε 2 διαστάσεις,μια ισομετρική προβολή δηλαδή μιας σφαίρας ή τμήματος επιφανείας σφαίρας στο επίπεδο, καθότι δεν υπαρχει «ισομετρία» (όπως είναι ο μαθηματικός όρος) μεταξύ σφαίρας και επιπέδου. Το αποτέλεσμα δε, δεν είναι μόνο γενικό (global) αλλά και τοπικό, σε μικρή κλίμακα. Έχει να κάνει με την έννοια της γκαουσιανής καμπυλότητας και το «εξαίσιο θεώρημα»(Τheorema egregium) του Γκάους. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΧΑΡΤΗΣ της Γης άλλα ούτε και οποιασδήποτε περιοχής της. Κατά κάποιο τρόπο ,όλοι οι υπάρχοντες χάρτες, χωρίς καμία εξαίρεση, είναι εσφαλμένοι.
    Οι χάρτες «ακριβείας», ή οι πραγματικά θαυμαστές αεροφωτογραφικές αποτυπώσεις ,στην πραγματικότητα είναι πολύ καλές προσεγγίσεις που προκύπτουν από υπέρθεση («Superposition» auf Deutsch). Οι αποκαλούμενες «Ορθοφωτογραφίες» ,είναι γεγονός πως ο περισσότερος κόσμος που τις κοιτάζει νομίζει πως είναι ακριβής αεροφωτογραφία μιας πόλης ας πούμε, δηλαδή «χάρτης» με γενική κατακόρυφη προοπτική, αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς. Η ορθοφωτογραφία δημιουργείται με βάση μια σειρά αεροφωτογραφιών διαφορετικών τμημάτων της, που έχουν υποστεί διορθώσεις έτσι ώστε η «τοπική» εικόνα να αντιστοιχεί σε μια ορθογωνική προβολή , και στη συνέχει γίνεται σύνιθεση (υπέρθεση) των εικόνων.
    Μπορεί να θεωρηθεί ως μια ειδική περίπτωση της κλασικής κατακόρυφης προβολής με εστία στο άπειρο. Οι όποιες τοπικές παραμορφώσεις απο μια φωτογραφία στην άλλη ελαχιστοποιούνται .
    Εν κατακλείδει, ο μόνος σχεδόν τέλειος χάρτης της Γης , είναι μια υδρόγειος!, και ΠΟΤΈ ένα οποιοδήποτε δυδιάστατο χαρτί 🙂

  189. Νέο Kid Στο Block said

    Για τους λάτρεις της ποιοτικής Επιστημονικής Φαντασίας (τώρα πώς καταλήγω στον Κλαρκ από το σωρό στο Μαρούσι…είναι απ’τις αξιοσημείωτες ιδιότητες του πολυπλόκαμου αυτού ιστολογίου… 🙂 ) να θυμίσω το ραντεβού του Άρθουρ Κλαρκ με το Ράμα. Ένα τεράστiο εξωγήινο διαστημόπλοιο , ουσιαστικά έναν τεράστιο κυλινδρικό κόσμο. Όταν κάποτε σε μια συνέντευξη είχε ερωτηθεί «γιατί ο Ράμα να είναι κύλινδρος;», ο Κλαρκ [που ήταν γερός επιστήμονας και ήξερε και his part of διαφορική γεωμετρία και χαρτογραφία (παλιός πιλότος γαρ] είχε απαντήσει «Επειδή ήθελα να μπορώ να τον χαρτογραφήσω με ακρίβεια!»
    Πραγματικά, αν η Γη μας ήταν κυλινδρική κι όχι σφαιρική, εκτός ότι θα είχε πλάκα! θα μπορούσαμε και να έχουμε τον τέλειο Άτλα της, καθώς η παράπλευρη επιφάνεια ενός κυλίνδρου είναι ισομετρική με το επιπεδο (έχουν γκαουσιανή καμπυλότητα 0).
    Γι’αυτό και μια μπάλα κομένη στη μέση, όσο και να την τεντωσουμε ,τραβήξουμε ,πατήσουμε δεν μπορεί ποτέ να εφαρμόσει (χωρίς πτυχώσεις,σχισίματα κ.λ.π.) πάνω σε ένα επίπεδο τραπέζι, ενώ ας πούμε ένα μεγάλο αυτοκόλλητο κολλάει μια χαρά τέλεια πάνω σε ένα κυλινδρικό καζάνι θερμοσίφωνα. 🙂
    Eντάξει Σαραντάκο! Έφυγα! 😉

  190. ΝεοΚίντ,
    ο Άρθουρ Κλαρκ δεν νομίζω πως ήταν πιλότος. Υπερέτησε στη RAF και τσαντισμένος με την πχοιότητα των επικοινωνιών που επηρεαζόταν από την καμπυλότητα της Γης, πρότεινε τους τηλεπικοινωνιακούς δορυφόροι!

  191. Ο νέος υπερήρωας, ο Etymology-man!

    http://xkcd.com/1010/

    (Γενικά, αν δεν το ξέρετε, αξίζει να ρίξετε μια ματιά στο http://xkcd.com/ που είναι «A webcomic of romance,
    sarcasm, math, and language.»)

  192. Theo said

    @164:
    Μια υπέροχη γιαπωνέζικη ταινία, με τον τίτλο (αναχωρήσεις), που κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 2009, εικονίζει έναν ευαίσθητο τσελίστα που, για βιοπορισμό, αναλαμβάνει τον καλλωπισμό των νεκρών και την προετοιμασία τους για την κηδεία και ανάγει το επάγγελμά του σε τέχνη.

    Μια ματιά στην κατά τα άλλα υπερεκδυτικισμένη γιαπωνέζικη κοινωνία που ταυτόχρονα διατηρεί κάποιες από τις παραδοσιακές της αξίες, όπως τον σεβασμό στους προγόνους και τους γέροντες.

  193. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    193. Τί ταινία κι αυτή!

  194. Αυτοί οι χάρτες του Κάουπερτ/Κούρτιου είναι για να γράψει κανείς πολυσέλιδες μελέτες, θα περιοριστώ λοιπόν σε κάποιες λεπτομέρειες που πρόσεξα στο φύλλο Pyrgos και μόνο για το Αιγάλεω. Βλέπει κανείς το Pulverfabrik στο βορεινό σημείο που εύλογα καταλαβαίνουμε όλοι πως είναι το περίφημο Μπαρουτάδικο. Η έκδοση του χάρτη είναι 1875/77, η έκταση του Μπαρουτάδικου αγοράστηκε το 1874 πράμα που δείχνει την επικαιρότητα του χάρτη εκείνη την εποχή. Το ίδιο συμβαίνει και με την κορυδαλλιώτικη έκταση του Παχύ – πριν Κουτσικάρι – που αγοράστηκε το 1875 αλλά αυτό είναι άλλη μια τεράστια ιστορία, είπαμε Αιγάλεω θα πούμε. Πρόσεξα την λεπτομέρεια που η διακεκομμένη διπλή γραμμή που ξεκινάει από το Μπαρουτάδικο και συνεχίζει στη σημερινή οδό Ικονίου απεικονίζει ένα ρέμα που διέτρεχε την περιοχή. Η κατάληξη δε αυτού ρέματος διαγράφεται με έντονο μπλε σχεδιασμό εκεί που στο σημείο αυτό το διασχίζει η λεωφόρος Θηβών και δεν είναι άλλο από το σημερινό γήπεδο του Αιγάλεω. Κάτι παιδιά που έχουν ψώνιο με την σπηλαιολογία γράφουν αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο για την ύπαρξη ρωμαϊκού υδραγωγείου στην περιοχή και παραθέτουν και σχετικό φωτογραφικό τεκμήριο, λίκνος Άγνωστο Αιγάλεω: Στα υπόγεια του Μπαρουτάδικου! (Πυριτιδοποιείο) | ΑΣΤΙΚΗ ΣΠΗΛΑΙΟΛΟΓΙΑ. Πόσα μαθαίνει κανείς συγκεντρώνοντας και διασταυρώνοντας πληροφορίες.

    Παρόλο που βρήκα όλα σχεδόν τα τοπόσημα (ευκολάκι κουίζ: βρείτε στο φύλλο Pyrgos που βρίσκονται τα σημερινά Βίλατζ σινεμά), αυτά που αναφέρει ο νεοκίδιος πιο πάνω με τα προβλήματα των γεωγραφικών προβολών το εντόπισα και σε αυτό το χάρτη πράμα που με θα κάνει να αναζητήσω τοπογράφο – αρχαιολόγο να μου λύσει τις απορίες μου. Εξάλλου ο Μπόρχες το είχε πει, ο καλύτερος χάρτης που μπορεί να φτιαχτεί είναι αυτός σε αναλογία 1:1.

  195. Λάθος, όχι οδός Ικονίου αλλά οδός Ζαλόγγου.

  196. sarant said

    195: Πολύ καλή δουλειά οι Αιγαλεώτες!

  197. 197: Και να σκεφτείς ότι ενώ ήξερα χρόνια εκείνη την τρύπα και απορούσα γιατί δεν την κλείνανε καθότι σπάνια προσεγγίζω την περιοχή, ουδέποτε γνώριζα τα ιστορικά μυστικά που κρύβονταν από κάτω της και μετανιώνω για τις κακές σκέψεις που έκανα. Κάθε γειτονιά έχει πολλά τέτοια μυστικά.

  198. Γς said

    Κι ήταν μια εποχή που δεν ήξερα τίποτα απ το Αιγάλεω. Μόνο τον Παναγιώτη.

    http://caktos.blogspot.gr/2014/02/blog-post_6.html

  199. Έλα βρε Γς, και τον Ζαγοραίο τι τον έχουμε; 🙂

  200. Νέο Kid Στο Block said

    JustAnotherGoneOff (195.) , απλώς να παρατηρήσω πως και ο Μπόρχες και ο Λούις Κάρολ (με τον «Μάιν Χερ» και το χάρτη κλίμακας 1 προς 1) έχουν άδικο. Το πρόβλημα του «Τέλειου χάρτη» που δεν μπορεί να υπάρξει ,δεν είναι πρόβλημα κλίμακας αλλά πρόβλημα αδυναμίας ομοιοθεσίας (ισομετρίας) μεταξύ σφαίρας και επιπέδου. Μια σφαίρα ακτίνας 25 εκατοστών ας πούμε, που αντιστοιχεί σε κλίμακα 25/637.100.000 = 1/25484000 (μια κοινή υδρόγειος που αγοράζουμε στα βιβλιοπωλεία) είναι ένας απολύτως ισομετρικός μαθηματικός μετασχηματισμός της Γης, μια τέλεια [αν θεωρήσουμε τη Γη σφαιρική κι όχι ελειψοειδές εκ περιστροφής που πραγματικά είναι, αλλά υπάρχουν και τέτοια ακριβή μοντέλα όπως το WGS (World Geodetic System. το πρότυπο ελλειψοειδές )] απεικόνιση που αφήνει αμετάβλητα όλα τα μετρικά χαρακτηριστικά. Οι μέγιστοι κύκλοι ,τα εμβαδά ,οι γωνίες, τα πάντα αν μετρηθούν πάνω στην υδρόγειο δίνουν τα πραγματικά αντίστοιχα αν πολλαπλασιαστούν με την (όποια) κλίμακα. Είναι δηλαδή μία «ομοιοθεσία» με συντελεστη ομοιοθεσίας e την κλίμακα. Για e<1 έχουμε μια ακριβή "σμίκρυνση". Σε κάπως πιο προχωρημένη μαθημ. γλώσσα ένας "αφινικός μετασχηματισμός". Ενώ ένα τεράστιο χαρτί στο οποίο 1 τετρ.χιλιόμετρο επιφάνειας πάνω στη Γη θέλει 1 τετρ. χιλιόμετρο χαρτιού ΔΕΝ κάνει τη δουλειά. (και δεν μπορεί να υπάρξει).

  201. Φίλε μου Νεοκήδειε, ζαλίστηκα! Πες τα σε απλά ελληνικά! 🙂

  202. Νέο Kid Στο Block said

    202.Ε όχι και Νεο-κήδειος! Σε απλά ελληνικά ,το πρόβλημα του να μην μπορεί να υπάρξει τέλειος χάρτης σε οποιοδήποτε χαρτί ΔΕΝ είναι πρόβλημα κλίμακας. Δεν έχει να κάνει με την κλίμακα. Απλώς η μικρότερη κλίμακα επιτρέπει να δούμε περισσότερη λεπτομέρεια στην απεικονιζόμενη περιοχή, αλλά το εγγενές πρόβλημα παραμένει. Όσο μικρότερη περιοχή βεβαίως απεικονίζουμε στο ίδιο εμβαδόν χαρτιού (όσο μικραίνει δηλαδή η κλίμακα και πλησιάζει στο 1:1) η ανισομετρία γίνεται αμελητέα, αλλά δεν εξαφανίζεται ποτέ.

  203. Νέο Kid Στο Block said

    Για να μην αδικώ τον τιτανοτεράστιο παπά ,μαθηματικό και συνοδό κορασίδων Lewis Carroll , ξαναδιάβασα το απόσπασμα από το δεύτερο τόμο του Sylvie and Bruno ,και ανακαλώ ή μάλλον διορθώνω το «έχει άδικο» που έγραψα πριν. Ο Τσαρλς παραήταν καλός γεωμέτρης για να μην ήξερε το από αιώνος (1775) αποτέλεσμα του Όϋλερ στο «De repraesentatione superficiei sphaericae super plano» («Περί των απεικονίσεων των σφαιρικών επιφανειών στο επίπεδο») που έκλεισε το θέμα. Είναι φανερό πως αυτό ακριβώς υποννοεί με την ειρωνία του:

    «Kάτι ακόμη που μάθαμε στη χώρα σας, είπε ο Μάιν Χερ, είναι το να φτιάχνουμε χάρτες. Εμείς όμως προχωρήσαμε πολύ πιο μακριά από εσάς. Κατά η γνώμη σας ,ποια θα ήταν η μεγαλύτερη χρήσιμη κλίμακα σε χάρτη;
    -Θα έλεγα ένα στα χίλια, ένα εκατοστό στο χιλιόμετρο.
    -Ένα εκατοστό μόνο! αναφώνησε ο Μάιν Χερ. Αυτό το καταφέραμε πολύ γρήγορα. Μετά προσπαθήσαμε τα δέκα μέτρα στο χιλιόμετρο. Η επόμενη ιδέα μας όμως, ήταν μεγαλοφυής! Φτιάξαμε πραγματικά ένα χάρτη της χώρας σε κλίμακα ένα χιλιόμετρο προς ένα χιλιόμετρο!
    -Τον χρησιμοποιήσατε πολλές φορές;, ρώτησα εγώ.
    -Μέχρι στιγμής ,δεν τον έχουμε ακόμα ανοίξει, είπε ο Μάιν Χερ. Οι αγρότες είχαν αντιρρήσεις.Είπαν οτι ο χάρτης θα σκέπαζε ολόκληρη τη χώρα και θα έκρυβε τον ήλιο! Επίσης, χρησιμοποιούμε την ίδια τη χώρα σαν το χάρτη της ,και σας διαβεβαιώ, τα αποτελέσματα είναι εξ ίσου καλά.»

    Την ωραία αυτή ιδέα ,την έκλεψε ο Χόρχε Λουίς αργότερα και την ξανάκλεψε και ο Ουμπέρτο Έκο πιο αργότερα. 🙂
    (τα ξανασυζητάγαμε αυτά κάποτε με το Δύτη νομίζω…)

  204. Θα έλεγα ένα στα χίλια, ένα εκατοστό στο χιλιόμετρο.

    ΝεοΚίντ με μπερδεύεις και τώρα ξεσκονίζω τους χάρτες μου για μιαν εκδρομή.

  205. Νέο Kid Στο Block said

    205. Nαι, υπάρχει μια απόκλιση τάξης 10 από τα ακριβή μαθηματικά , αλλά έτσι το γράφει το χαρτί, και ποιος είμαι εγώ που θα βάλω τη μαθηματική ακρίβεια πάνω από την πιστότητα στη λογοτεχνική απόδοση; 🙂

  206. Σωστ0 κι αυτ0!

  207. Νέο Kid Στο Block said

    207.Σχεδόν σωστό! Kατά παράγοντα 100 βέβαια η «απόκλιση» του Κάρολ. «Θα έλεγα ένα στα χίλια, ένα εκατοστό[ένα μέτρο] στο χιλιόμετρο» 🙂

  208. Τέτοια λέγε, εσύ, να γιομίσω ντεπόζικο για 400 χλμ και να μου βγει η απόσταση 4.000 χλμ!

    ΥΓ Ευτυχώς, τώρα που έχω όλους τους χάρτες και πλήρη GPS, destinators, κλπ κλπ, πάω από μνήμης και δεν χρειάζομαι ούτε τους μεν, ούτε τους δε.

  209. 209
    Κύνα, πριν ξεκυνήσεις, μπορείς να κατεβάσεις το Map Projection από την Βίκη, να υπάρχει κάτι ενδιαφέρον για διάβασμα σε περίπτωση που τελειώσουν τα καύσιμα στο Τιμπουκτού. 🙂

  210. Ποιό Τιμπουκτού, καλέ μου; Να φάω κάνα αεροπλάνο της Malaysian κατακέφαλα; Μέχρι τη Βάλια Κάλντα και πολύ μού είναι. Ενδιαφέρον, πάντως, θα το διαβάσω μέχρι να φύγω, αν και ο ΝεοΚίντ με ψάρωσε επαρκώς. Αλλά έχω πάρει διαζύγιο απο τα μαθηματικά και δη την προβολική γεωμετρία εδώ και τρισήμιση δεκαετίες…

  211. Νέο Kid Στο Block said

    Mιχάλη, ο μερκατορικός χάρτης (αυτός με τις «δείκτριες¨Τισό (Tissot) που από μικρές μπαλίτσες στον ισημερινό και πέριξ ,γίνονται μπαλάρες προς τους πόλους, μου θύμισε έναν ωραίο Άτλα που είχαμε στο δημοτικό (τότε στα 70’s όλοι ήταν Μερκατορικοί (κι όχι μόνο στο Ελλαδέησον νομίζω). Eκείνη η κλασική τεράστια Γροιλανδία (μεγαλύτερη φαινομενικά από ολόκληρη τη Ν.Αμερική!) μού είχε κάνει μεγάλη εντύπωση και είχα ρωτήσει το δάσκαλο «Κύριε, γιατί κοτζάμ τέτοια εκτασάρα δεν είναι ήπειρος; αφού είναι μεγαλύτερη απ’τη Ν.Αμερική; » 🙂 Η απορία μού έμεινε (ήταν καλός δάσκαλος ,αλλά όχι τόσο καλός!) και λύθηκε πολύ αργότερα . 🙂

  212. gryphon said

    Mε αφορμη αυτα τα σχολια για τους χαρτες δυο τρια θεματα αφελη ισως η εξτπνακιστικα που εχω ακουσει να διατυπωνονται
    Ενα ειναι οτι ετσι οπως απεικονιζονται οι χωρες σε δυο διαστασεις σαν να τι βλεπουμε απο ψηλα δημιουργειται μια ψευτικη εντυπωση για την πραγματικη εκταση μιας χωρας.Ειναι ας πουμε σχετικα ακριβης για μια χωρα σχεδον επιπεδη οπως η Ολλανδια αλλα λανθεσμενη για μια χωρα οπως η Ελλαδα που ειναι γεματη λοφους οροπεδια κλπ.Ετσι καπου ειχα διαβασει οτι η Ελλαδα εχει σε προβολη 35 η και περισσοτερες χιλιαδες τ.χ εδαφους κατοικησιμου και καλλιεργησιμου πανω απο το 131 χιλιδες ενιακοσια τοσα που νομιζουμε.
    Το αλλο αφορα το οτι ολοι οι χαρτες που βλεπουμε απο μικροι οπως και να ειναι ο προσανατολισμος μας οπως τους κοιταμε ο βορρας ειναι παντα επανω ο νοτος κατω η δυση αριστερα και η ανατολη δεξια.Αυτο αντιστοιχα σχεδον μας υποβαλλει την καπως αφηρημενη αντιληψη οτι αν θελουμε απο δω π.χ να παμε στην Ρωσια θα τραβηξουμε τον ανηφορο η αν θελουμε να παμε στην Αμερικη θα παμε καπου προς τα αριστερα .
    Η βλεπουμε εναν χαρτη και λεμε η Αιγυπτος ας πουμε ειναι κατω απο την Ελλαδα.Γιατι να μην ειναι πανω ;Γιατι οι χαρτες σηλαδη εγιναν εξ αρχης ετσι και οχι ας πουμε αναποδα ; Η Αφρικη να ειναι πανω απο την Ελλαδα και η Τουρκια δεξια οπως κοιταμε;
    .

    .

  213. gryphon said

    213

    Μπερδευτηκα .Η δυναμη της συνηθειας.Η Τουρκια αριστερα.

  214. Νέο Kid Στο Block said

    213. Το θέμα που βάζεις είναι πολύ μεγάλο, πολύ παρερμηνευμένο, πολύ πικραμένο. Γκούκλισε «Peters» ή Peters vs. Mercator(map controversy ) για μια πρώτη ιδέα. H ουσία είναι πως ο Βορράς πάνω και ο Νότος κάτω είναι όντως μία σύμβαση. Ο Πτολεμαίος ήταν ο πρώτος που απεικόνισε το Βορρά πάνω και καθιερώθηκε στη χαρτογραφία.

  215. Νέο Kid Στο Block said

    215. Arno Peters (Γερμανός. Λαμόγιο μεγάλο)

  216. Άρτεμη said

    Καθυστερημένα καλημέρα και …
    διαβάζω σημερα, τελευταία μέρα τού Αυγούστου, το άσχετο ως θέμα αλλά σχετικό ως μεγαλύτερο από μεζεδάκι και ήθελα να το μοιραστώ, δέν ήξερα όμως πού
    Διαβάζω λοιπόν εδώ http://news247.gr/eidiseis/politiki/mesopelaga_emeine_o_ypoyrgos_dhmosias_takshs_v_kikilias_me_th_syndromh_avramopoyloy_h_epistrofh_sthn_athhna.2952121.html
    ότι το Λιμενικό Σώμα είναι το μόνο ίσως που διαθέτει πλωτά σκάφη – όλων τών άλλων λιμενικών σωμάτων τα σκάφη ΔΕΝ είναι πλωτά προφανώς –
    και ότι ο υπουργός δημόσιας τάξης κινδύνευσε όταν χαλασε το μοναδικό αυτό πλωτό σκάφος και επικοινώνησε με τον «υπουργό Εθνικής Άμυνας Δημήτρη Αβραμόπουλο ο οποίος αμέσως απέστειλε ελικόπτερο για τη διάσωση του υπουργού και του πληρώματος του λιμενικού σκάφους» ΚΙνδύνευαν να πνιγούν;
    (Άσχετα με τη γελοιότητα τής ανακοίνωσης, η ζωή τού Κικίλια και τού πληρώματος είναι πολύ ακριβότερη από τις ζωές τών μεταναστών;)

  217. sarant said

    Kαλημέρα! Ας μη βιαζόμαστε, ο Ιούλης τελειώνει σήμερα 😉

  218. Άρτεμη said

    Ας μή βιαζόμαστε; Δηλαδή να ελπίζουμε μήπως και προλάβει να πνιγεί ο Κικίλιας; 🙂

  219. sarant said

    Αστειεύτηκα, επειδή έγραψες «τελευταία μέρα του Αυγούστου». Ο Κικίλιας φοβάμαι πως δεν έχει φόβο.

  220. Άρτεμη said

    🙂

  221. #192: Αρκεί να μην κάνεις λάθος στον υπερήρωα

  222. Γς said

    Αρτεμη, πρώην Λούτσα. Ραφηνιώτισσα ήθελα να πω.
    Πως από δω;

  223. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    219.>> μήπως και προλάβει να πνιγεί 🙂
    Οδηγίες προς συλλουομένους
    http://www.aspaonline.gr/2014/07/14/o-pnigmos-de-moiazei-me-pnigmo/

  224. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    218. >>ο Ιούλης τελειώνει σήμερα
    Πάει κι ο Ιούλης, «ο Αλωνάρης με τ αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια.»
    Κολλάει και με το χθεσινό πεπόνι 🙂

  225. Άρτεμη said

    223 πρώην ραφηνιώτισσα. Ελπίζω να μήν έχεις αντίρρηση στην παρουσία μου

  226. Άρτεμη said

    Μιας και καταντήσαμε να μιλάμε για πνιγμούς και πνιγμένους, να και ένα μικρό αφήγημα από το βιβλίο μου που κυκλοφόρησε πριν από τρία χρόνια με τίτλο Χωρίς Ταυτότητα
    Το αφήγημα αυτό είχε τίτλο
    Οι πνιγμένοι είναι βάρκες χωρίς σκοπό

    To όνομά του είναι Αλί, Άχμεντ, Αμπντούλ, Μωχάμεντ. Το όνομα του ήταν. Σήμερα τον λένε Αντώνη, Γιάννη, Σπύρο. Είναι φοιτητής, υδραυλικός, γιατρός, αποθηκάριος, χτίστης. Ήταν. Σήμερα είναι μπογιατζής, άνεργος, διανομέας διαφημιστικών, άνεργος, χτίστης, πλακάς, άνεργος, άνεργος. Είναι από το Ιράκ, την Περσία, την Αλβανία, το Μαρόκο, την Αίγυπτο. Δηλώνει διεύθυνση Πε-ριστέρι, Αιγάλεω, Άγιο Παντελεήμονα, Κυψέλη, Κολωνό, Νέο Κόσμο. Έρχεται από έναν παλιό κόσμο σε μιά γερασμένη κοινωνία.

    Ο Αμπντούλ ήταν ένα από τους πολλούς Αμπντούλ της γειτονιάς του. Δέν ήθελε να μάθει ελληνικά. Γυρνούσε από τη δουλειά στο σπίτι κι’ άναβε αμέσως τηλεόραση. Τηλεφωνούσε στους δικούς του μόνο γιά να ρωτήσει πως καθαρίζουν τα τζάμια ή πως μαγείρευε η γιαγιά του τα φασόλια. Αγαπούσε τις μοναχικές βόλτες και γνώριζε καλά πού θα βρει κορίτσια το Σαββα-τόβραδο.
    Όταν τόν χτύπησε το μηχανάκι, τόν έτρεξαν στο νοσοκομείο οι περαστικοί. Βρήκαν στο πορ-τοφόλι του τρία ευρώ και μιά φωτογραφία ενός ρημαγμένου σπιτιού σε άγνωστο τόπο, αλλά ού-τε φωτογραφίες ούτε αριθμούς ανθρώπων.
    Έμεινε στον διάδρομο αρκετές ώρες περιμένοντας να ασχοληθούν μαζί του οι γιατροί, ανί-κανος, από πόνο και σύγχυση. να εξηγήσει τί είχε πάθει. Τόν έστειλαν στο σπίτι τα χαράματα και ο Αμπντούλ πήγε από το Λαϊκό στον Νέο Κόσμο με τα πόδια. Αντί για τις τρεις περίπου ώρες που θα χρειαζόταν κανονικά, έφτασε απόγευμα. Δυσκολεύτηκε πολύ να κατεβεί τα επτά σκαλιά ως την γκαρσονιέρα του. Κοιμήθηκε ως το άλλο πρωί χωρίς να βγάλει τα ματωμένα ρούχα του. Όταν πέρασε η ενέργεια των φαρμάκων, που τού είχαν δώσει στο νοσοκομείο, ξύπνησε από τον πόνο. Κοίταξε τα χαρτιά που τού είχαν δώσει. Κατάλαβε πως το ένα ήταν γιά φάρμακα – είχαν ανακατεμένα ελληνικά και λατινικά γράμματα. Το άλλο, που δέν κατάλαβε τί σήμαινε, ήταν για να πάρει άδεια από τη δουλειά. Δέν τούς το πήγε. Όταν εμφανίστηκε στο συνεργείο τρεις μέρες αργότερα, βρήκε άλλον στη θέση του. Τότε αποφάσισε να μάθει ελληνικά.
    Είχε αρχίσει να κουτσαίνει λίγο επειδή δέν φρόντισε το χτύπημα από το μηχανάκι όπως έπρεπε. Και μήπως ήξερε πώς να το φροντίσει;
    Τριγύριζε μέρες στην Ομόνοια, έπιανε κουβέντα με όποιον έμοιαζε πατριώτης του και έμαθε πού μπορούσε να μάθει ελληνικά χωρίς λεφτά. Συνήθισε να πηγαίνει χαράματα στα στέκια όπου μπορούσε να βρει κάποιο πρόχειρο μεροκάματο. Σπάνια τον διάλεγαν, και πάντα τελευταίο, ε-πειδή ήταν κοντός και δέν κοιτούσε κατάματα. Έκοψε ακόμα και τις φακές που ήταν το βασικό φαΐ του μέχρι τότε. Το βλέμμα του άρχισε να χαμηλώνει ακόμα πιό πολύ. Κοιτούσε τα ζευγα-ρωμένα κορίτσια με ζήλεια γιατί δέν τολμούσε πιά να ξοδεύει γι’ αυτά τα έρημα Σάββατά του. Ακόμα πιό βαθιά ένοιωθε τη ζήλεια γιά τις βιτρίνες και την αφθονία που ένοιωθε απαγορευμένο ακόμα και να ονειρευτεί, μιάς και είχε χάσει τη σταθερή δουλειά του. Συχνά έβλεπε στον ύπνο του έναν κόσμο όπου η αφθονία είναι γιά όλους, και την άλλη μέρα έκανε ένα απαγορευμένο έξοδο – ένα τρανζίστορ, ένα πακέτο άχρηστα στυλό, ένα γυαλιστερό περιοδικό – και ένοιωθε τύψεις μόλις τού έφευγε η ηδονή της αγοράς.
    Γράφτηκε στο σχολείο γιά να μάθει ελληνικά, τρομαγμένος από το ατύχημα και την επώδυνη αναμονή στο νοσοκομείο εκείνη τη νύχτα. Πήγαινε στο μάθημα καθυστερημένος και αδιάβασ-τος. Τα λάθη του έκαναν τους άλλους στην τάξη να χαμογελούν, άλλοτε καλόβολα κι’ άλλοτε με μια μοχθηρή περηφάνια. Ο Αμπντούλ σπάνια χαμογελούσε αλλά, όταν γελούσαν μαζί του, το βλέμμα του γινόταν σκοτεινό και προκλητικό. Δέν μιλούσε ποτέ, δέν είπε ποτέ γιατί άφησε την πατρίδα του και πότε, ούτε και έκανε ποτέ καμιά προσωπική ερώτηση σε κανέναν. Έπιανε ελάχιστο χώρο, τσιγκουνευόταν τις χειρονομίες και τις εκφράσεις του, δέν έμοιαζε να αγαπά ή να μισεί τίποτα. Κι’ αν είχε ανάγκες όμοιες με των άλλων, τις έκρυβε με μιάν επιμέλεια που ξάφνιαζε όσους θυμόνταν την ύπαρξή του, όποτε τον πρόσεχαν τουλάχιστον, μιάς και ήταν πάντα κουλουριασμένος στην καρέκλα και δέν έπιανε σχεδόν καθόλου χώρο. Δέν ήξεραν καν πόσα ελληνικά καταλάβαινε από το μάθημα αφού ποτέ δέν μιλούσε στην τάξη.
    Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων ο Αμπντούλ δέν ξανάρθε στο σχολείο. Δέν απάντησε ποτέ στις κλήσεις που έκαναν στο κινητό του. Κανείς δέν έμαθε ότι το τηλέφωνό του κλάπηκε όταν ο ιδιοκτήτης του κατέβηκε στο Φάληρο. Εκεί άφησε τα περιεχόμενα της τσέπης του σε ένα παγκάκι, μπήκε στη θάλασσα και δέν βγήκε ξανά. Το σώμα του, αγνώριστο όταν βρέθηκε, από-μεινε μερικές μέρες στο νεκροτομείο και μετά πετάχτηκε σε έναν κοινό τάφο μαζί με δυό άλλο-υς απόρους ανεξακρίβωτης ταυτότητας, εθνικότητας και επαγγέλματος. Σήμερα θα είχαμε ξε-χάσει εντελώς την ύπαρξή του αν δέν υπήρχε θολή η εικόνα του σε μιάν ομαδική φωτογραφία της τάξης του.

  227. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    227. Εύγε Άρτεμη.

  228. Άρτεμη said

    227 με έκανες να κοκκινίσω 🙂

  229. sarant said

    227: Δεν μας τα είχες πει αυτά! 🙂

  230. Γς said

    227:
    Ωραίο.
    Κι ένα δικό μου … νεκροτομείο.

    http://caktos.blogspot.gr/2013/08/blog-post_13.html

  231. Άρτεμη said

    230 ε μα δέν κυκλοφορούμε με την ταμπέλα στο κούτελο 🙂
    231 ωραίο;

  232. Γς said

    232:
    >231 ωραίο;

    γιατί ρωτάς;

  233. sarant said

    232: Σωστό κι αυτό 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: