Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Του εθνικού μας ποιητού Βαρνάλη

Posted by sarant στο 15 Αύγουστος, 2014


Σήμερα είναι της Παναγίας, είπα να βάλω κάτι λογοτεχνικό. Ύστερα θυμήθηκα μιαν ιστορία που μου είχε διηγηθεί ο πατέρας μου.

Ήταν λέει στη Μακρόνησο, και γινόταν ο επίσημος γιορτασμός του Πάσχα. Και αφού έγιναν οι συνήθεις ομιλίες, πετάχτηκε κι ένας φαντάρος και είπε: Και τώρα θα σας απαγγείλω το ποίημα «Οι πόνοι της Παναγίας, του εθνικού μας ποιητού Βαρνάλη». Κι όπως επίτηδες παρατόνισε το όνομα του Βάρναλη και ευπρέπισε τον τίτλο, ακούστηκε στη Μακρόνησο το ποίημα:

Οι πόνοι της Παναγιάς

Μια λιόλουστη μέρα του χειμώνα η Παναγιά, στενεμένη από τους πόνους, αφήνει το σπιτικό της και βγαίνει στον κάμπο τρεκλίζοντας κι αγκομαχώντας.
Κάθεται χάμου στο πράσινο χορτάρι, που το φωτίζουνε δω κι εκεί άγριες βιολέτες, κυκλάμινα, κρόκοι· και σφίγγοντας την κοιλιά της με τα δυο της χέρια κλαίει και δέρνεται, κουνώντας τ’ άμαθο κορμί της δεξιά κι αριστερά, όπως οι μοιρολογίστρες της Ανατολής.
Σπιτάκι μου — στανάχωρο, και κάμαρά μου, — χαμηλή!
Πόνοι μού σφάζουν το κορμί, μα την ψυχή μου πιο πολλοί.
Πήρα το δρόμο το δρομί στον κάμπο να καθίσω.
Αντρούλη μου, σα δε με βρεις με την καρδιά σου την καλή,
5 ο πόνος, που με κυνηγά, θε να με φέρει πίσω.

Ω χώμα, που τραγουδιστά σε πίνει ο πεύκος ο βαθύς,
όσο που μπάρσαμο πικρό στα φύλλα του να σουρωθείς,
μέσα σου χώνομαι κι εγώ, τα σπλάχνα γλύκανέ μου.
Αχ, χάιδεψέ μου τα μαλλιά της κεφαλής μου της ξανθής,
10 πάρε τη σκέψη μου πολύ μακριά, πνοή του ανέμου!

Σαν καρδερίνα του Μαρτιού με τα φτερά τ’ αστραφτερά,
που σε βαθιά τριανταφυλλιά, πλάι σε τρεχάμενα νερά,
μ’ άχερα, λάσπη και μαλλί ζεστή φωλιά κρεμάει,
την κούνια σου, παιδάκι μου, με ξύλα φκιάνω ευωδερά
15 και βάνω προσκεφάλι σου τον ήλιο του Ανθομάη.

Ονείρατα, που γαλανά στο μισοξύπνι τ’ αυγινό
από τα μάτια τα γλαρά σαν τον αφρό, σαν τον αχνό
περνάτε μια και χάνεστε, σκήμα χωρίς και θώρι,
ελάτε κι άλλη μια φορά, πείτε μου να μην το ξεχνώ,
20 πως το παιδί, που καρτερώ, το πρώτο, θα ’ν’ αγόρι.

(Εδώ η Παναγιά μιλά για το όραμα του Αγγέλου).

Κάνε ψαρά, πεζόβολο στ’ ακροθαλάσσι να πετάς,
κάνε σε κάδο τρυγητή γλυκά σταφύλια να πατάς·
κάνε γκαμήλες να ποτίζεις σ’ έρημο πηγάδι·
κάν’ αναγνώστη στο Ναό να ψέλνεις και να θυμιατάς —
25 πού σ’ είδα, γνώριμη αστραψιά στου νου μου το σκοτάδι;

Ήσουν ωραίος σαν άγγελος με δυο φτερούγες ανοιχτές,
η μια βυθούσε στ’ αύριο, η άλλη χανότανε στο χτες·
κάτι στο χέρι κράταγες, γιά φλάμπουρο γιά κρίνο
—χορός, που ζεστοκόπησε τις φλέβες μου τις τιναχτές!—
30 ό,τι ποθώ με πότισες κι ως αγιασμό το πίνω.

Μα γιατί μου ’δειξες, καλέ, δόξα πολλή για το παιδί;
Αχ, η καρδιά μου δε βαστά, το μέγα ψήλος ναν το δει!
Δεν τον αφήνω η Μάνα του μιαν πιθαμή να φύγει!
Μη μεγαλώσει μου ποτές κι όλα τα χρόνια, αυγή – βραδύ,
35 πάντα μωρό να σφίγγεται στου κόρφου μου τα ρίγη.

…………………………………………………………….

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιό νησί του Ωκεανού, σε ποιάν κορφή ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις.
Ξέρω, πως θα ’χεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
40 που μες στα βρόχια της οργής ταχιά θε να σπαράξεις.

Συ θα ’χεις μάτια γαλανά, θα ’χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
45 Εσύ νοικοκερόπουλο, όχι σκλάβος ή προδότης.

Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό,
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι
κι ύστερ’ απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι θα κοιτώ
50 που θα παγαίνεις στο σκολειό με πλάκα και κοντύλι…

Κι αν κάποτε τα φρένα σου το Δίκιο, φως της αστραπής,
κι η Αλήθεια σού χτυπήσουνε, παιδάκι μου, να μην τα πεις.
Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν.
Δεν είναι αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
55 Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.

Όχου, μου μπήγεις στην καρδιά, χίλια μαχαίρια και σπαθιά.
Στη γλώσσα μου ξεραίνεται το σάλιο, σαν πικρή αψιθιά!
—Ω! πώς βελάζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσο…
— Βοηθάτε, ουράνιες δύναμες, κι ανοίχτε μου την πιο βαθιά
60 την άβυσσο, μακριά απ’ τους λύκους να κρυφογεννήσω!

Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ποιήματα της ελληνικής ποίησης -με μια δόση υπερβολής θα λέγαμε πως και μόνο αυτό να είχε γράψει, θα έπαιρνε μια θέση στο ελληνικό Πάνθεον. Πώς μπόρεσε -άντρας αυτός- να πιάσει τόσο καλά τα αισθήματα της μάνας -και άθεος να γράψει έτσι για τη Μάνα του Χριστού;

Το ποίημα είναι παρμένο από τους Σκλάβους Πολιορκημένους. Αλλά και στην άλλη μεγάλη ποιητική σύνθεση του Βάρναλη, στο Φως που καίει, υπάρχει ένα «δίδυμο» ποίημα:

Η μάνα του Χριστού

Πώς οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι,
ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες!
Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει
και μακριάθε βογκάει και μακριάθε ανεβαίνει.

5 Τη χαρά σου, Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα,
των αλλώνε τα μίση καιρό τηνε θρέφαν
κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα,
νά που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα!

Α! πώς είχα σα μάνα κι εγώ λαχταρήσει
10 (ήταν όνειρο κι έμεινεν, άχνα και πάει)
σαν και τ’ άλλα σου αδέρφια να σ’ είχα γεννήσει
κι από δόξες αλάργα κι αλάργ’ από μίση!

Ένα κόκκινο σπίτι σ’ αυλή με πηγάδι…
και μια δράνα γιομάτη τσαμπιά κεχριμπάρι…
15 νοικοκύρης καλός να γυρνάς κάθε βράδυ,
το χρυσό, σιγαλό και γλυκό σαν το λάδι.

Κι άμ’ ανοίγεις την πόρτα με πριόνια στο χέρι,
με τα ρούχα γεμάτα ψιλό ροκανίδι,
(άσπρα γένια, άσπρα χέρια) η συμβία περιστέρι
20 ν’ ανασαίνει βαθιά τ’ όλο κέδρον αγέρι.

Κι αφού λίγο σταθείς και το σπίτι γεμίσει
τον καλό σου τον ίσκιο, Πατέρα κι Αφέντη,
η ακριβή σου να βγάνει νερό να σου χύσει,
ο ανυπόμονος δείπνος με γέλια ν’ αρχίσει.

25 Κι ο κατόχρονος θάνατος θα ’φτανε μέλι
και πολλή φύτρα θ’ άφηνες τέκνα κι αγγόνια
καθενού και κοπάδι, χωράφι κι αμπέλι,
τ’ αργαστήρι εκεινού, που την τέχνη σου θέλει.

Κατεβάζω στα μάτια τη μαύρην ομπόλια,
30 για να πάψει κι ο νους με τα μάτια να βλέπει…
Ξεφαντώνουν τ’ αηδόνια στα γύρω περβόλια,
λεϊμονιάς σε κυκλώνει λεπτή μοσκοβόλια.

Φεύγεις πάνω στην άνοιξη, γιε μου καλέ μου,
Άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις.
35 Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου,
δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Καθώς κλαίει, σαν της παίρνουν το τέκνο, η δαμάλα,
ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια.
Στύλωσέ μου τα δυο σου τα μάτια μεγάλα:
40 τρέχουν αίμα τ’ αστήθια, που βύζαξες γάλα.

Πώς αδύναμη στάθηκε τόσο η καρδιά σου
στα λαμπρά Γεροσόλυμα Καίσαρας νά μπεις!
Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!)
δεν ηξέραν ακόμα ούτε ποιό τ’ όνομά σου!

45 Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη…
Δολερά ξεσηκώσανε τ’ άγνωμα πλήθη
κι όσο ο γήλιος να πέσει και νά ’ρθει το δείλι,
το σταυρό σου καρφώσαν κι οχτροί σου κι οι φίλοι.

Μα γιατί να σταθείς να σε πιάσουν! Κι ακόμα,
50 σα ρωτήσανε: «Ποιός ο Χριστός;» τί ’πες «Νά με»!
Αχ! Δεν ξέρει, τί λέει το πικρό μου το στόμα!
Τριάντα χρόνια παιδί μου δε σ’ έμαθ’ ακόμα!

Όπως αναλύει ο Γιάννης Δάλλας στην υποδειγματική του έκδοση, το ποίημα μαρτυράει και την εξοικείωση του Βάρναλη με την εκκλησιαστικήν υμνογραφία. Για παράδειγμα, ο Δάλλας παραλληλίζει τη στροφή

Καθώς κλαίει, σαν της παίρνουν το τέκνο, η δαμάλα,
ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια.
Στύλωσέ μου τα δυο σου τα μάτια μεγάλα:
40 τρέχουν αίμα τ’ αστήθια, που βύζαξες γάλα.

με το Εσπερινό του Μεγάλου Σαββάτου: Η δάμαλις τον μόσχον / εν ξύλω κρεμασθέντα / ηλάλαξεν ορώσα και με τον ύμνο του Ρωμανού του Μελωδού «και μαστοίς σοι τοις εμοίς γάλα παρέσχον».

Αλλά ας γυρίσουμε στην ιστορία του πατέρα μου, με τον «εθνικόν ποιητήν Βαρνάλη». Καθώς δεν είναι από πρώτο χέρι, ούτε από δεύτερο, δεν εγγυώμαι ότι συνέβη, μάλιστα έχω κάποιες αμφιβολίες. Θα μπορούσε να έχει συμβεί περίπου έτσι, μπορεί όμως να είναι απλώς ένας μπεντροβάτος παρηγορητικός μύθος των ηττημένων, μια μικρή νίκη για να παρηγορήσει τη μεγάλην ήττα.

Κάτι τέτοιο άλλωστε μπορεί να συμβαίνει και για μιαν άλλη ιστορία, που μου την είχε πει ο παππούς μου, ότι, λέει, τον Απρίλη του 1952, λίγες μέρες μετά την εκτέλεση του Μπελογιάννη, ή ίσως το 1953 στην πρώτη επέτειο της εκτέλεσής του, κάποιος ακροατής ζήτησε από την εκπομπή του ΕΙΡ που έπαιζε επιθυμίες των ακροατών, να παιχτεί κάποιο ρέκβιεμ ή πένθιμο εμβατήριο «εις μνήμην του πολυφιλήτου Νικολάου Μπελογιάννη». Μπορεί κι αυτό να έγινε, μπορεί να ήταν ιστορία παρηγοριάς…

 

Advertisements

78 Σχόλια to “Του εθνικού μας ποιητού Βαρνάλη”

  1. Gpoint said

    Καλημέρα

    Πραγματικά εγώ σαν ΠΑΟΚg’s αδυνατώ να γράψω ποίημα όπου να εξυμνώ τον «θρύλο» ή να περιγράφω τα συναισθήματα ενός Αρειανού. Γι αυτό και δεν θα μπω στο πάνθεον όσα ποιήματα και να γράψω.
    Εξακολουθώ όμως να απορώ τι το ποιητικόν βρίσκεται σε ορισμένα γραπτά του Βάρναλη
    δλδ αυτό
    «Ω χώμα, που τραγουδιστά σε πίνει ο πεύκος ο βαθύς,
    όσο που μπάρσαμο πικρό στα φύλλα του να σουρωθείς,»
    με άλλη υπογραφή θα τύχαινε της ίδιας κριτικής ;
    η θεωρείται ποιητικόν η εύηχη λέξη βάλσαμο να κακοπροφερθεί ;

    Προσωπικά πιστεύω πως ο Βάρναλης είχε μεγάλη αίσθηση του χιούμορ και «δούλευε» κανονικά τους πάντες όταν έγραφε στρατευμένα

  2. Aγάπη said

    Καλημέρα

    Μιας και για το πένθος τής Παναγίας ο λόγος, υποτίθεται ότι βρέθηκε ο τάφος της στο Κασμίρ, ή τέλος πάντων το σπίτι όπου έζησε τα τελευταία της χρόνια και το οποίο … θαυματουργά… μεταφέρθηκε σε λόφο τών «αγίων» τόπων
    http://www.istoria.gr/aug03/content03.htm

  3. Γς said

    >και με τον ύμνο του Ρωμανού του Μελωδού “και μαστοίς σοι τοις εμοίς γάλα παρέσχον”.

    Ελύτης:

    «Ο Ρωμανός διασώζει μέσα στον χριστιανικό κόσμο την πρισματική έκφραση των αρχαίων»

    Ρωμανός (Στον ύμνο της Πεντικοστής):

    «Τί φυσώσιν και βαμβεύουσιν οι Έλληνες;
    Τί φαντάζονται προς Άρατον τον τρισκατάρατον;
    Τί πλανώνται προς Πλάτωνα;
    Τί Δημοσθένη στέργουσι τον ασθενή;
    Τί μη νοούσι Όμηρο όνειρον αργόν;
    Τί Πυθαγόραν θρυλούσιν τον δικαίως φιμωθέντα;»

  4. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Έχεις δυσανεξία στους παράλληλους τύπους, άλλοτε σε ενοχλούσε το ‘χτ’. Όπως δείχνει το βαφτιστικό όνομα «Βαρσάμης», η λαϊκή μορφή της λέξης ήταν με ρ.

  5. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Μια Παναγιά

    Χρόνια πολλά Μαρία, Μαρουλάκι, Πάνο και πεζοΠάνο κ.ά. «καμουφλαρισμένοι» 🙂

  6. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ριζίτικο «Eις του Βαρσάμου το νερό»*
    Εις του Βαρσάμου το νερό

    και μαντινάδα
    ΄Πο του Βαρσάμου το νερό
    όσο μακριά κι αν είναι
    θα φέρνω να ποτίζεσαι
    Ανωγιανέ μου κρίνε

    * Βαρσαμόνερο, παλιό μοναστήρι με ονομαστή πελεκητή πηγή, στα ριζά του Ψηλορείτη από τη μεριά του Ν.Ηρακλείου κοντά στο Ζαρό (στα Βορίζια για την ακρίβεια)

  7. Gpoint said

    # 4

    Πράγματι είμαι δυσανεκτικός όταν ψυλλιάζομαι πως κάποια λέξη δεν ειπώθηκε όπως ήταν στην σκέψη αλλά αλλοιωμένη για να προκαλέσει κάποια αντίδρασηπ.χ, σαν τα παιδάκια εδω μέσα που γράφουν Μπάοκ
    Θα ήταν το ίδιο σαν να αποκαλούσα εγώ τους πράσινους «μπάζελους», θα ήταν φανερό πως δεμ τό έγραψα όπως μου ήταν φυσικό αλλά επί τούτου

  8. sarant said

    Δες όμως το 6. Δεν φαντάζομαι και τα τοπωνύμια να τα είπαν έτσι για να κάνουν εντύπωση,

  9. Gpoint said

    και για να μη κρυβόμαστε π΄σω απ’ το δάκτυλό μας δεν ενοχλεί τόσο η εναλλαγή του λάμδα σε ρο, συνηθισμένη είναι (αδέλφι, αδέρφι αλλά ποτέ…αντέρφι) όσι ημε τατροπή του β σε «μαλιαρό » ‘μπ».
    Δηλαδή το βόδι θα το έλεγε μποδι ή μπόντι να θυμίζει το αγγλικό σώμα στους χοντρούς ;;;;

  10. spiral architect said

    Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες! ☺
    Εθνικός ποιητής ο κομμουνιστής Βάρναλης; Τι ύβρις! 😈

  11. spiridione said

    Χρονια πολλα σε ολους και ολες

  12. Δημήτρης Μ. said

    1, 7, 9. Η δημοτική του Βάρναλη, όπως και του Καζαντζάκη και άλλων δημοτικιστών της εποχής, είναι μια μαχητική δημοτική, που πολλές φορές υπερβάλλει, ίσως και ενοχλητικά, αλλά από εκεί μέχρι το μηδενισμό του Βάρναλη υπάρχει απόσταση. Δεν ήταν τόσο μεγάλος όσο ο Πάμπλο Γκαρσία, αλλά δεν ήταν και του πεταματού… Εξάλλου το τι ήταν ανεκτό στις αρχές του 20ου αιώνα δεν το ξέρουμε επακριβώς.

  13. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    «../και τα πρινάρια κ’ οι αγριλιές και τα κρουστά τα πεύκα,
    που χάιδεμα ειν’ η σκέπη τους και μπάλσαμο η πνοή τους…»
    Κ. Παλαμάς, Η φλογέρα του βασιλιά Β’

    Μη δέσης την πληγή σου
    παρά με ροδοκλώνια.
    Λάγνα σου δίνω μύρα
    -για μπάλσαμο- και αφιόνια.
    Κ.Καρυωτάκης/Νηπενθή/ευγένεια

  14. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    10. >> Τι ύβρις!
    Τριπλή: και εθνικός και ποιητής και εθνικός ποιητής 🙂

  15. Σπύρος Ν. Παππάς said

    Τόσο το απόσπασμα από το ποίημα του Βάρναλη όσο και το σχετικό από τους Ύμνους του Ρωμανού του Μελωδού, φέρνουν στο νού τον εικονογραφικό τύπο της «Παναγίας Γαλακτοτροφούσας» και συνομιλούν με τα ακόλουθα:

    Ευαγγελική διήγηση της Γέννησης του Χριστού (Ματθ. β΄ 1-15, Λουκ. β΄ 1-20) και με το ευαγγελικό εδάφιο: «Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας» (Λουκ. ια΄ 27).

    Επίσης:

    Τροπάριο του Ακάθιστου Ύμνου,
    αναφερόμενο στη Θεοτόκο ως Γαλακτοτροφούσα

    Νηδύϊ τὸν Λόγον ὑπεδέξω, τὸν πάντα βαστάζοντα ἐβάστασας· γάλακτι ἐξέθρεψας, νεύματι τὸν τρέφοντα, τὴν οἰκουμένην ἅπασαν, Ἁγνή, ᾧ ψάλλομεν· Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

    Θεοτοκίον (Γαλακτοτροφούσης)

    Φέρεις τον τα πάντα φέροντα, και γαλουχείς τον πάσι τροφήν παρέχοντα μέγα και φρικτόν το υπέρ νου σου μυστήριον, κιβωτέ του σεπτού αγιάσματος, Παρθένε Θεοτόκε όθεν σε πίστει μακαρίζομεν.

    Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης

    Τὴν θείαν σου Εἰκόνα ὡς τῆς δόξης σου σκήνωμα, Γαλακτοτροφοῦσα Παρθένε, προσκυνοῦντες δοξάζομεν· ἐκ ταύτης γὰρ πηγάζεις μυστικῶς, τὸ γάλα τῶν ἀΰλων δωρεῶν, καὶ ἐκτρέφεις τὰς καρδίας καὶ τὰς ψυχάς, τῶν πίστει ἐκβοώντων σοι· δόξα τοῖς μεγαλείοις σου Ἁγνή, δόξα τοῖς θαυμασίοις σου, δόξα τῇ πρὸς ἡμᾶς σου ἀφάτῳ χρηστότητι.

    Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὴν ἐν πρεσβείαις

    Τὴν μητρικῶς θηλάζουσαν ὥσπερ βρέφος, τὸν ἐξ αὐτῆς ἀνερμηνεύτως γεννηθέντα, τὴν μόνην Θεοτόκον ὑμνήσωμεν, τὴν γαλακτοτροφοῦσαν Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν· πολλῶν γὰρ κινδύνων ἡμᾶς ῥύεται.

    Μεγαλυνάριον

    Γαλακτοτροφούσης τὴν ἱεράν, καὶ σεπτὴν Εἰκόνα, προσκυνήσωμεν ἀδελφοί· χάριν γὰρ βλυσταίνει, ἀρρήτου συμπαθείας, καὶ θάλπει τὰς καρδίας, καὶ τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

    Βλ. και σχετικό κείμενο: http://antexoume.wordpress.com/2013/07/04/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%B7-%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%BF%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B1-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AE-%CF%87/

  16. Γς said

    Πλάκα, πλάκα, Ιερατικό Σεμινάριο, παράρτημα Ριζαρείου, Χάλκης, η Τιμίου Σταυρού Βοστώνης το έχουμε κάνει εδώ μέσα.

  17. spiral architect said

    😀 😀

  18. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    15.>>“Παναγίας Γαλακτοτροφούσας”
    σε συνάρτηση με το υπόλοιπο νήμα, οι πόνοι της Παναγιάς/η μάνα του Χριστού, κάτι αναδευόταν σε θρηνιτικό στίχο στη μνήμη.Κοίταξα στο Ρίτσο και στον Παλαμά τον Επιτάφιο, αλλά αυτό εδώ ήταν εκείνο που μου θύμιζε:

    Το σπίτι μου βουβάθηκε
    κι ο κήπος μου μαράθηκε
    μου κόψαν τον βλαστό μου.
    Πριν δω τέτοιο μαρτύριο
    ας ήταν δηλητήριο
    το γάλα στον μαστό μου

    ‘Γιατί να γίνω μάνα»
    Μουσική: Χρήστος Λεοντής
    Στίχοι: Κώστας Βίρβος
    1965 (Δίσκος ΚΑΤΑΧΝΙΑ)

    >>Ω! πώς βελάζεις ήσυχα, κοπάδι εσύ βουνίσο…

    Ἡ Ἀμνὰς τὸν Ἄρνα, βλέπουσα ἐν σφαγῇ, ταῖς αἰκίσι βαλλομένη ἠλάλαζε, συγκινοῦσα καὶ τὸ ποίμνιον βοᾶν.

  19. BLOG_OTI_NANAI said

    Επειδή η ορθόδοξη πίστη είναι λαϊκή από τότε που γεννήθηκε, έως σήμερα, πολλοί ποιητές και λογοτέχνες άντλησαν εικόνες από την πίστη αυτή όπως και από τη λαϊκή βυζαντινή ζωγραφική και τις έβαλαν στο έργο τους και χωρίς να είναι θρησκόληπτοι, όπως ο Σεφέρης ή ο Ελύτης. Εκμετάλλευση της λαϊκής πίστης μπορεί να υπάρξει, αλλά αυτό δεν βρομίζει το λαϊκό της στοιχείο, βρομίζει πιο πολύ τον εκμεταλλευτή της. Και κακός πιστός υπάρχει και κακός επίσκοπος, και κακός παπάς. Όμως ο Χριστός έφτιαξε την Εκκλησία, και ήξερε που είπε με την παραβολή για τα ζιζάνια, ότι από τότε μέχρι τη συντέλεια, οι καλοί και οι κακοί θα συνυπάρχουν και στην Εκκλησία και παντού. Ο ίδιος είχε έντεκα αλλά και τον Ιούδα. Δηλαδή, ούτε καν η πρώτη επίγεια Εκκλησία υπό τον Χριστό δεν ήταν «καθαρή» με την έννοια της ηθικολογικής καθαρότητας, διότι αυτή δεν είναι δεδομένη ή παγιωμένη αλλά κερδίζεται ή χάνεται ή ξανακερδίζεται διαρκώς.

    Δυστυχώς, όμως, συχνά μας επηρεάζει η αστική υποκρισία. Ο αστισμός δεν κρύβεται όπως και η απέχθεια του. Ο υποκριτής αστός, μπορεί να πάει στην Αφρική και να κάτσει δίπλα στην φωτιά με τους ιθαγενείς και να χορέψει προς τιμή μιας τοπικής θεότητας για να το παίξει «in» και φιλάνθρωπος, αλλά στη χώρα του, επειδή είναι υποκριτής θα βλαστημήσει τον λαό και τα πιστεύω του. Όμως, μια λαϊκή πίστη, είναι κτήμα του λαού. Και ο λαός ως σύνολο, αν είναι να πετάξει κάτι, θα το κάνει όπως και νάχει. Όμως όσοι «φρονιμεύουν» τον λαό και τον «διορθώνουν» ακόμα και στο θέμα της πίστης του, την οποία για να τη σώσει, έδωσε και αίμα, και το λέει στα επαναστατικά έγγραφα, τότε αυτός δεν είναι καλύτερος από τους «φρονιμευτές» του λαού πολιτικούς ή άλλους σαλτιμπάγκους και τυχοδιώκτες που βλαστημάνε τον λαό και του κάνουν τον δάσκαλο.

    Γι’ αυτούς, ο λαός είναι καλός, μόνο άμα πιστεύει όσα του υποδείξουν αυτοί. Βλέπε Ανδρέας Λασκαράτος κλασικό παράδειγμα αστού. Αν όμως θέλεις να είσαι λαός, θα πρέπει να μπορείς να δεχτείς όσα αγαπάει ο λαός, και έφτιαξε προσευχές, κάλαντα, πανηγύρια, και ναούς, και εκκλησάκια ερημικά που τα αγάπησε τόσο ο Ελύτης και τόσοι άλλοι.

  20. Ριβαλντίνιο said

    Χρόνια πολλά σε όλους !!!

    @ BLOG_OTI_NANAI

    Να σε ρωτήσω κάτι που δεν θυμάμαι καλά. Η Παναγία είχε πόνους κατά τον τοκετό σύμφωνα με την ορθόδοξη δογματική ?

  21. Εαμοβούλγαρος said

    Διαβάζω στο κλασικό βιβλίο της Έλλης Παππά «Μύθος και Ιδεολογία στην Ρωσική Επανάσταση, εκδ. «Εστία»» (σελίδα 240) ότι ο Βάρναλης με τον Δ. Γληνό είχανε πάει το 1934 στη Μόσχα για να παραστούν στο Μεγάλο Συνέδριο των Σοβιετικών Συγγραφέων που ήταν αφιερωμένο στον Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό. Εκεί, ο περίφημος Ζντάνοφ τους ανέλυσε τον όρο, λέγοντας πως πρέπει να διαπαιδαγωγούμε τους εργαζόμενους στο πνεύμα του Σοσιαλισμού και όχι του Εθνικού Κράτους.

    Αναρωτιέμαι: Πώς είναι Εθνικός Ποιητής ο Βάρναλης, όταν ήταν υπέρμαχος του Σοσιαλιστικού Ρεαλισμού αλά Ζντάνοφ;

    Ιδού τα πειστήρια για τους άπιστους Θωμάδες

    http://postimg.org/image/dxuwfizt1/

  22. Marulaki said

    Με πολυ ωραιο τραγουδι μου ευχήθηκες, Εφη και σε ευχαριστω πολυ! Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες και μη, ειναι μια εθνική τρόπον τινά γιορτή και η σημερινή μέρα. 🙂
    Νοικοκύρη, αυτο το ποίημα του Βάρναλη ειναι όντως υπέροχο. Συμφωνώ και με το καθ’υπερβολήν σχόλιο οτι αρκούσε για να χαρακτηριστεί εθνικός ποιητής.

  23. Εαμοβούλγαρος said

    Συγχαίρω τον Εθνικό μας Ποιητή Κώστα Βάρναλη, γιατί στο ποίημα «Μαγδαληνή»

    http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/kwstas_barnalhs_poems.htm#Η_ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

    βάζει στο στόμα της «γκόμενας» του Χριστούλη, της Μαρίας της Μαγδαληνής, την φράση:

    «Ὡραῖος δὲν ἤσουν, τίποτα δὲν εἶχες πάνω σου ἄξο!
    Κοίταγες χάμου τὰ χαλίκια, ὡς μίλαγες σιγὰ κι᾿ ἀργά.»

    Αυτό ακριβώς πιστεύω κι εγώ κι έχετε πέσει όλοι πάνω μου να με φάτε: Ο Χριστούλης δεν ήταν ωραίος (όπως μάς τον παρουσιάζει επί 20 αιώνες η βρωμερή χριστιανική προπαγάνδα) και δεν είχε τίποτα άξιο επάνω του. Ένας ανεπρόκοπος τεμπελχανάς Ραββίνος περιορισμένης μόρφωσης ήταν, που δίδασκε συνέχεια στην ύπαιθρο, μή τολμώντας να πάει στις πόλεις να διδάξει, διότι θα τον κάνανε σκόνη τόσο οι σοφοί Εβραίοι Αρχιερείς, όσο και οι Έλληνες φιλόσοφοι που υπήρχαν στην «Γαλιλαία των Εθνών».

    Επίσης, καλώ τον εκλεκτό αναγνώστη κ. Blog-oti-nanai να βγεί και να καταγγείλει δημοσίως τον αγράμματο περί τα θεολογικά Εθνικό μας Ποιητή Κώστα Βάρναλη, γιατί στο εν λόγω ποίημα βάζει την Μαγδαληνή να δηλώνει πως ήταν κοινή γυναίκα, ενώ αυτό είναι Ρωμαιοκαθολική Αίρεση και η γλυκυτάτη Ορθοδοξία δεν το δέχεται με τίποτα.

    ΙΔΟΥ ο σχετικός στίχος του Εθνικού μας Ποιητή:

    «…εγώ μονάχα τό ‘νιωσα, που ήμουνα λάσπη και κοινή»!..

    από τον επίλογο της «Μαγδαληνής» που λέει:

    «Κανεὶς (καὶ πλήθη καὶ σοφοὶ καὶ μαθητάδες καὶ γονιοί)
    δὲν ξάνοιγε τὸ σπαραγμὸ στὰ θάματά σου πίσω.
    Κι᾿ ἂν πρόσμενες τὸ λυτρωμό σου ἀπὸ τὴν ἄδικη θανή,
    ἐγὼ μονάχα τό ῾νιωσα, ποὺ ἤμουνα λάσπη καὶ κοινή,
    πόσο, Χριστέ ῾σουν ἄνθρωπος! Κι᾿ ἐγὼ θὰ σ᾿ ἀναστήσω!»

  24. Aγάπη said

    μετέφερα ένα μέρος τής «εισήγησης» στο φατσόβιβλο, μιας και ήρθε η κουβέντα για τον φανατισμό ορισμένων χριστιανών και το μεγαλείο τού άθεου ποιητή που μπόρεσε να μπει στη θέση τής Παναγίας 🙂 Ελπίζω να μήν πειράζει 🙂

  25. Aγάπη said

    Εδώ εννοώ https://www.facebook.com/vangelis.nikolopoulos/posts/10202600467640501?comment_id=10202600569003035&offset=0&total_comments=16&notif_t=feed_comment_reply

  26. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα σχόλια!

    Μπράβο Έφη που έκανες τον κόπο να βρεις το μπάλσαμο και σε άλλους.Προφανώς έτσι λεγόταν ως (αντι)δάνειο -σαν το μπαλσάμικο.

  27. Lavrentij said

    Αφήστε το λαό στην ησυχία του. Είναι εύκολο να επικαλούμαστε τη λαϊκότητα για να συνδέσουμε το επιχείρημά μας με θετικές συνδηλώσεις (ιδίως με το στοιχείο μιας πηγαίας αθωότητας και μιας αισθαντικής απλότητας σε αντίθεση με τον πονηρό και ορθολογιστή αστό) η «λαϊκότητα» μπορεί να περιέχει εξίσου πιο ταπεινά και οπισθοδρομικά αισθήματα. Αυτή η καθαγιασμένη «λαϊκότητα» δεν είναι τελικά τίποτα περισσότερο από ένα κατασκεύασμα πάλι κάποιων αστών, ένας ιδιότυπος ελληνικός ρομαντισμός που έχει προ πολλού εξαντληθεί.

  28. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Στο πνεύμα της ημέρας λίγα ακόμη

    26, >>το μπάλσαμο και σε άλλους.
    http://www.skiathorama.gr/en/culture/folk-culture/traditions/songs
    Ο χορός «Καμάρα» στη Σκιάθο (το χορό τον μνημονεύει κι ο Παπαδιαμάντης)
    «Χριστέ μ΄, να βρω την Αρετή το κήπο να ποτίζη
    και να φυτεύει μπάλσαμο και να ποτίζει δυόσμο»

    “Πάσχα του καλοκαιριού” λένε την εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου στη Σκιάθο. Γίνεται κανονική περιφορά επιταφίου και ψάλλουν Εγκώμια :

    Ο παππά-Νικόλας έβαλεν ευλογητόν, και ήρχισεν η Ακολουθία της Αγρυπνίας.
    Ο Φραγκούλης ήτο τόσον ευδιάθετος εκείνην την εσπέραν, ώστε από του «Ελέησόν με ο Θεός», της αρχής του Αποδείπνου μέχρι του «Είη το όνομα», εις το τέλος της λειτουργίας, όπου η παννυχίς διήρκεσεν οκτώ ώρας άνευ διαλείμματος –όλα τα έψαλλε και τα απήγγειλε μόνος του, από του δεξιού χορού, μόλις επιτρέπων εις τον κυρ – Δημητρόν τον κάτοχον του αριστερού χορού να λέγει κι αυτός από κανένα τροπαράκι, διά να ξενυστάξη. Έψαλε το «Θεαρχίω νεύματι» και εις τους οκτώ ήχους μοναχός του, προφάσει ότι ο κυρ – Δημητρός, «δεν εύρισκεν εύκολα τον ήχον». Εις το τέλος του Εσπερινού, μοναχός του εδιάβασε το Συναξάρι, και, χωρίς να πάρη ανασασμόν, μοναχός του πάλιν άρχισε τον εξάψαλμον. Έψαλε Καθίσματα, Πολυελέους, Αναβαθμούς και Προκείμενα, είτα όλον το «Πεποικιλμένη» έως το «Συνέστειλε χορός», και όλον το «Ανοίξω το στόμα μου», έως το «Δέχου παρ’ ημών». Είτα έψαλε Αίνους, Δοξολογίαν, εδιάβασεν Ώρας και Μετάληψιν, προς χάριν όλων των ητοιμασμένων διά την θείαν Κοινωνίαν, και εις την λειτουργίαν πάλιν όλα, Τυπικά, Μακαρισμούς, Τρισάγιον, το Χερουβικόν, το «Αι γενεαί πάσαι», το Κοινωνικόν κτλ. κτλ.
    Από το διήγημα «Ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου» Του Παπαδιαμάντη που βρίσκω .ότι δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Παναθήναια, στις 15 Αυγούστου 1906

  29. Σπύρος Ν. Παππάς said

    16. Φίλτατε Γς δεν ξέρω τι συνειρμούς κάνεις, όμως, προσωπικά, επιμένω να βλέπω ποίηση όπου υπάρχει ποίηση, και τέχνη όπου υπάρχει τέχνη. Οι υπόλοιπες ερμηνείες, γενικεύσεις και αποδόσεις, είναι αλλουνού …παπά ευαγγέλιο, και να με συμπαθάς. Αν και
    «Παππάς», ουδεμία σχέση έχω με Ριζάρειο, Χάλκη και τα άλλα ηχηρά παρόμοια.

    Παρεμπιπτόντως, λαμβάνοντας αφορμή από προηγούμενη ανάρτηση του αγαπητού μας νικοδεσπότη (…με το μπαρδόν, πάλι σε δεσπότη παραπέμπω άθελά μου και θα έχουμε παρεξήγηση – νικοκύρη, ήθελα να πώ) «Του Βουργάρου το γινάτι του Γραικού το σαλτανάτι» θα είχε ενδιαφέρον, κάποια στιγμή, να δούμε αναλυτικότερα, με ποιό τρόπο παρουσιάζεται, ως τύπος, ο παπάς (και η παπαδιά) στην λαική μας παράδοση. Ρίχνω απλώς μια ιδέα…

  30. Gpoint said

    Ωραία…βρήκαμε το βάρσαμο,βρήκαμε και το ,μπάλσαμο με το «μπάρσαμο»‘ γίνεται τίποτις ;;

    Δεν έχω τίποτε με τους διάφορους τύπους της ίδθιας λέξης απλά πιστεύω πως ο λογοτέχνης -είτε ποιητής είναι είτε πεζογράφος» έχει την αίσθηση πότε θα χρησιμοποιήσει την λέξη κρυστάλλινος και πότε κρουστάλλινος και πότε κρυσταλλένιος.
    Κάτι το οποίο δεν χαρακτηρίζει τον Βάρναλη ούτε τον Καζατζάκη, αμολάνε όποια λέξη τους κάτέβει στο κεφάλι όπως κάνουν και μερικοί Κρητικοί προκειμένου να φτιάξουν ρίμα στις μαντινάδες τους. Αλλά αυτοί τουλάχιστον δεν θεωρούνται λογοτέχνες.

    Υ.Γ.
    Εννοείται πως το «μπάλσαμο» είναι πλήρως ενσωματωμένο στο γλωσσικό ύφος των παραδειγμάτων που αναφέρθηκαν, τόσο όσο ξεκάρφωτο είναι το «μπάρσαμο» όταν συνοδεύεται από το επίθετο πικρό

  31. Γς said

    24:
    >μετέφερα ένα μέρος τής “εισήγησης” στο φατσόβιβλο

    Αγάπη [πρώην Αρτεμη], εμένα πότε θα με ξαναβάλεις στην καρδιά σου, ουπς, στο φατσοβιβλίο σου, να μπορώ να διαβάζω τους διαλογισμούς σου και τα εκεί τεκταινόμενα;

  32. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    30.Τζι, καθόλου δε σκάλιζα για επιβεβαίωση και υποστήριξη του μπάρσαμου.( του Βάρναλη δεν τολμώ να πω,ποια είμαι γω μπροστά του).Μα τη μέρα που ναι!.Μόνο ως κίνητρο να δω τί γράφουν σχετικά, γιατί έχω πολλά μπερδέματα συνεννόησης κάθε φορά γι΄ αυτό το μυρωδικό αλλά και φαρμακευτικό φυτό. Χάρηκα για τα πολλά ,διαφορετικά ,τα ωραία κι ευωδιαστά, που συναντούσα.
    Βάρσαμο (ο) λέμε το δυόσμο στο χωριό μου. Άγριος βάρσαμος ,ο κοινώς δυόσμος(των ντορμάδων) και ήμερος βάρσαμος, η μέντα (τώρα ποια μέντα, πώς να την πω, αυτή που έχει στιλπνά και λίγο κρασάτα τα φυλλαράκια. Νεκρολούλουδο μου την είπαν αλλού και χαλάστηκα!)
    Στη λαϊκή πούλαγαν φυτούλια καρυοφύλλι (αυτό που γω ξέρω ως καρυοφύλλι) και το έλεγαν βάλσαμο.
    ‘Ομως :»βρίσκει το βάρσαμο ξερό, το καρυοφύλλι μαύρο» ξαναείδα πριν, στου Κωνσταντή-του νεκρού αδελφού- την παραλογή. ‘Αρα μπορεί και να ναι άλλο, όπως νομίζω κι εγώ, μπορεί όχι
    Στην ίδια την Κρήτη, πιο πέρα από μας,είδα να λένε βάλσαμο,άλλο φυτό, το υπερικό όπως είδα την επίσημη ονομασία του (σπαθόχορτο λέει, αλλού),Βρες άκρη τώρα.:) αλλά έχει και μια ομορφιά κι ενδιαφέρον όλο αυτό, όπως και η γλωσσοπλασία των ποιητών.Για το προκείμενο, επανέρχομαι. μάλλον φαίνεται να είναι μέσα στα «θεμιτά» πλαίσια, δίνεται δηλαδή η ποιητική άδεια για κάτι τέτοιο, κατά το αισθητήριό μου.Δε λέω κριτήριο, γιατί δεν έχω ειδικότερες γνώσεις.
    Εδώ λέμε ορπίδα, στο μπάρσαμο θα παραξενευτώ; 🙂

  33. Πέπε said

    Για σταθείτε ρε παιδιά. Ο βάλσαμος / το βάλσαμο δεν υπάρχει ως ξεχωριστό φυτό; Είναι απλώς ένα περιφερόμενο όνομα;

    Εδώ στην Αθήνα που δε φύονται πολλά πράγματα αλλά πωλούνται τα πάντα, έχω δει στα βοτανοπωλεία «βαλσαμόχορτο», ξεχωριστό από τον δυόσμο, τη μέντα και την άγρια μέντα, καθώς επίσης και βαλσαμέλαιο. Το βαλσαμέλαιο μου το σύστησαν για τα τσιμπήματα και κάνει δουλειά, άρα υπέθεσα ότι θα είναι από εκείνο το φυτό που αορίστως ξέρω ότι είναι «βάλσαμο» που λένε, δηλαδή ανακουφίζει. Βέβαια και ο δυόσμος ανακουφίζει (το στομάχι).

    Από ντοπιολαλιά σε ντοπιολαλιά μπορούν να γίνουν πολλά μπερδέματα, και πιθανώς μερικά πράγματα να μην έχουν καθόλου κοινό υπερτοπικό όνομα, αλλά σημαίνει άραγε αυτό ότι δεν υπάρχουν κιόλας;

  34. Gpoint said

    # 32
    Εφηέφη. αισθητήριο έχουμε όλοι, κανένας δεν έχει ιδιαίτερες ικανότητες απλά μερικοί έχουν όνομα και μετράει περισότερο η γνώμη τους.
    Ολες οι ντοπολαλιές είναι σεβαστές στον τόπο που μιλιούνται, κάποιον λόγο έχουν και τα λένε έτσι. Μου αρέσουν πολύ τα κρητικά όταν μιλιούνται στην Κρήτη ή έστω σε κουβέντα σχετική με την Κρήτη. Οσο ωραία ακούγεται το αίγα για την κατσίκα στην Κρήτη ή ακόμα το όρνιθα, τόσο ξενέρωτο είναι να το βάζεις στο στόμα του Οδυσσέα Ανδρούτσου ή της Μαίρης Παναγιωταρά., Δεν είναι η λέξη το πρόβλημα αλλά ο τρόπος που χρησιμοποιείται.
    Μήπως στην μουσική φταίνε οι νότες όταν λέμε φάλτσο ή η κακή τους χρήση ;;

  35. sarant said

    33: Υπάρχει συγκεκριμένο φυτό που να λέγεται βάλσαμο στην κοινή ελληνική (και όχι σε ντοπιολαλιές; )
    Νόμιζα ότι είναι απλώς γενική ονομασία αρωματικών φυτών -και ότι έχει και τις γνωστές μεταφορικές σημασίες. Και το ΛΚΝ έτσι φαίνεται να λέει:
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CF%83%CE%B1&dq=

  36. Και το βάλσαμο του Γιλεαδ, τι είναι; Και το βάλσαμο του Καναδά;

  37. Πέπε said

    @35: Ευχαριστώ Νίκο.

    @28: Η «Καμάρα» είναι βέβαια η τοπική εκδοχή του Γεφυριού της Άρτας. Εδώ με μουσική (την ίδια που έχει και η παρτιτούρα στο λινκ της Έφης) και με χορό.

    Πάντως στην άλλη καρτέλα του ίδιου λινκ υπάρχει, σ’ ένα τραγούδι, ο στίχος «Στη ρίζα του βασιλικού, στ’ απόσκιο του βαρσάμου». Κατά πόσο ο καθένας από τους δύο αντιφατικούς τύπους (μπάλσαμο / βάρσαμο) προέρχεται από το περίφημο «στόμα του λαού», του σκιαθίτικου, ή από εκδόσεις περασμένες από το φίλτρο του κάθε καταγραφέα, παραμένει άδηλο…

  38. Gpoint said

    # 35

    Νίκο εγώ ξέρω πως η λέξη βάλσαμο αναφέρεται σαν κάτι το ανακουφιστικό-θεραπευτικό. Από κει πέρασε σε διάφορα φυτά που έχουν αυτές τις ιδιότητες

  39. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    35.Βάλσαμο, δύο τουλάχιστον έχουμε επίσημα (εκτός από τον ντόπιο βάρσαμο-δυόσμο μου).

    Yπερικόν το διάτρητον (Ηypericum perforatum) κοινό όνομα βάλσαμο και ο Τανάκητος (Tanacetum balsamita*),ο καλλιεργούμενος,κοινώς Κόστα,καρυοφύλλι, βάλσαμο

    * Tanacetum vulgare το άγριο, και τα δυο είναι herba Tanaceti -φαρμακευτικά
    Ως εδώ είναι από το βιβλίο-παράρτημα γεωργικού Δελτίου «Τα φαρμακευτικά φυτά της Ελλάδος» Δημ.Ν.Ζαγανιάρη- έκδοσις της Ελληνικής γεωργικής εταιρείας, Δεκέμβριος 1935
    Α γουγλίζεται !
    http://eranistis.net/wordpress/2013/07/12/%CF%84%CE%B1-%CF%86%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%86%CF%85%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%B7%CE%BC/

    Βάζω κι ένα σχετικό άρθρο(βρίσκει κανείς πολλά αν γουγλίσει τ όνομά του)
    http://www.vita.gr/mindandbody/alternative/article/2254/balsamo-gia-to-swma-kai-thn-psyxh/
    Bάλσαμο για το σώμα και την ψυχή
    H επιστημονική ονομασία του είναι Hypericum perforatum, αλλά είναι πιο γνωστό ως βαλσαμόχορτο ή St-John’s-wort. Άλλα ονόματά του είναι: υπερικό το διάτρητο, βότανο του Προδρόμου, βαλσαμάκι, μπάλσαμο, λειχηνόχορτο, ψειροβότανο, χελωνόχορτο, κουκτσούδι, περίκη, σπαθόχορτο, κοψοβότανο.

  40. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Το Υπερικό έχει χάρες αλλά ο Τανάκητος και τ όνομα (Tanacetum balsamita) 🙂

  41. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    37.Μπράβο σου,το είδα κι εγώ το «Στη ρίζα του βασιλικού, στ’ απόσκιο του βαρσάμου» και για όλα αυτά ήταν που είπα στο Τζι ότι έβρισκα ωραία πράματα σκαλίζοντας βαρσάμους! Έχει και την ηχογράφηση της παραλλαγής της Παραλογής «Καμάρα» από τη Δόμνα Σαμίου, το 65 νομίζω.
    Οι δικοί μου κάτω, τουλάχιστον οι παλιοί, ως βάλσαμο, δύσκολα μπορώ να σκεφτώ θα το έλεγαν.Το σύμπλεγμα λσ, δενξέρω καν αν το είχε η καθομιλουμένη. Ξέχασα δε να πω, τί να πρωτοπώ σήμερα με τη φλυαρία μου, ότι στη Ιεράπετρα έχουμε το επώνυμο Βαρσαμίδης.

  42. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Και ξαφνικά φλασιά ότι τον έλεγαν και αναγραμματισμένο : Βάσαρμο και στη συνέχεια φλασιά β΄ ότι έχουμε και Βασαρμίδη εκτός από Βαρσαμίδη! Σταματώ. Τζι, Μπαρσαμίδη,όμως, όχι δεν έχουμε 🙂

  43. sarant said

    Η λαϊκή γλώσσα δεν αγαπούσε το λσ. Όπως είπα και πιο πάνω, πέρα από το επώνυμο υπάρχει και όνομα Βαρσάμης, αν θυμάστε εκείνον τον βουλευτή της ΝΔ (Γιοβανούδας το επώνυμό του) που είχε μπλεχτεί σε κάποιο αδίκημα και είχε γίνει ρόμπα στο πανελλήνιο (αλλά μετά βγήκε δήμαρχος Χαλκιδικης, επιβεβαιώνοντας το ρητό ‘ουδείς ρεζίλης στον τόπο του’).

  44. Εαμοβούλγαρος said

    Ιδού τα αγαθά της ενσωμάτωσης των μεταναστών: Η Ιταλία κέρδισε σήμερα το πρώτο της μετάλλιο (χρυσό) στο 22ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου της Ζυρίχης στα 400 μ. γυναικών με την Κουβανέζα Λιβανία Γκρενότ. Στο ίδιο αγώνισμα, η Ισπανία κέρδισε το χάλκινο με την επίσης Κουβανή Ιντίρα Τερέρο. Κι όταν πρίν λίγο (8.51 μ.μ.) ακούστηκε ο Ιταλικός Εθνικός Ύμνος στο Στάδιο της Ζυρίχης, η Κουβανή Λιβανία έκλαιγε από εθνική υπερηφάνεια.

    http://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-championships/2014/athletics/event/womens-400m/phase=atw004100/index.html?intcmp=%5B#%5D-schline-calltoaction

  45. Gpoint said

    Κι ο Αμερικάνος που ήρθε τρίτος φιλούσε το σήμα του Ισραήλ
    πλιά ιστορία οι μεταγραφέ , από την ποχή των παλιών ολυμπιακών αγώνων, μέχρι κιο Νέρωνας νίκησε

  46. Gpoint said

    # 43

    Πάντως το άλσος (θέλω να πιστεύω) του ξέφυγε του Βάρναλη και δεν έγινε άρσος (βαρών, αδερφός της άρσης)

  47. Ριβαλντίνιο said

    @ Εαμοβούλγαρος » δεν ήταν ωραίος »

    Ίσως να εννοεί ότι δεν ήταν φανταχτερά ντυμένος και όχι ότι δεν ήταν τεκνό.

    » ανεπρόκοπος τεμπελχανάς »

    Αφού ήταν τέκτονας . Δεν έχεις δει Μπεν Χουρ ?

    » αγράμματο περί τα θεολογικά Εθνικό μας Ποιητή Κώστα Βάρναλη »

    Ο δημιουργός μπορεί να αντλεί από όπου εμπνέεται. Π.χ.

    Η μπόρα αργά σαν ξέσπασε και γιόμισαν οι λάκκοι,
    κι απ’ τα νερά που κελαηδάν κρυφόπινε η ψυχή,
    σκυμμένο μες στα χώματα, ξεχάραξε έν’ αυλάκι,
    να φεύγει μέσα καθαρή και γάργαρη η βροχή.

    Κι ως φάνη ο ήλιος άξαφνα στο χαρωπόν αγέρα
    από τη δύση και οι ογροί γελάσαν ουρανοί,
    βαθιανασάναν γαλανά και πράσινα όλα ως πέρα,
    και με καινούρια, τα πουλιά λαλήσανε, φωνή,

    πιάνει και πλάθει τρυφερό πηλόν από το χώμα,
    στις δυο του φούχτες ήσυχα, σαν να τανε φωλιά:
    μ’ άγια στορφή και τα φτερά, μ’ άγια στοργή το σώμα,
    ζυμώνει τότε δώδεκα τριγύρω του, πουλιά…

    Αργά φτασμένος ο Ιωσήφ, με σύνεργα στον ώμο,
    στη λάσπη βλέπει ανάμεσα σκυμμένο το παιδί,
    και με φωνή το πιτιμά σκληρήν από το δρόμο:
    «Σήκω γοργά απ’ τα χώματα, μην πάρω το ραβδί!»

    Με τη ματιάν ολόφωτη, νοητή χορτάτη,
    τονε κοιτάζει ο Ιησούς και δείχνει υπακοή,
    μα, πριν σηκωθεί απ’ τα χώματα, σκύβει σαν να `λεε κάτι,
    κι απ’ την ψυχή του, στον πηλό, δίνει όσην έχει πνοή!

    Αυτόν τι να τον κάνουμε δηλαδή που φαίνεται πως αντλεί από το απόκρυφο του Θωμά ?

    » ενσωμάτωσης των μεταναστών »

    Κι εμείς ενσωματώσαμε τον Ντάνιελ Μπατίστα.

  48. Ριβαλντίνιο said

    Τα κομμένα χέρια του Δεκαπενταύγουστου (Διήγημα)
    ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΟΥΛΩΤΗ

    http://archive.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=482356

  49. BLOG_OTI_NANAI said

    27: Αγαπητέ «Lavrentij«, όταν λες:
    «Αυτή η καθαγιασμένη “λαϊκότητα” δεν είναι τελικά τίποτα περισσότερο από ένα κατασκεύασμα πάλι κάποιων αστών, ένας ιδιότυπος ελληνικός ρομαντισμός που έχει προ πολλού εξαντληθεί.»

    τότε δεν ταιριάζει να ξεκινάς το σχόλιο σου με τη φράση «Αφήστε το λαό στην ησυχία του» σαν να είσαι διορισμένος λαϊκός εκπρόσωπος, μιας λαϊκότητας όμως, που ταυτόχρονα την υποβαθμίζεις και την καθυβρίζεις ως «αστική κατασκευή»…

    Οι γιαγιάδες μου και οι παππούδες μου ήταν λαός κανονικός, άλλοι πρόσφυγες μικρασιάτες, άλλοι από ορεινά μέρη, γεωργοί. Τις θεωρίες ότι οι άνθρωποι αυτοί και η πίστη τους δεν είναι λαϊκά αλλά αποτελούν «αστική κατασκευή», τις απορρίπτω ως εντελώς ανεδαφικές και πλάσμα κάποιας ιδεολογικής φαντασίας…

  50. Εαμοβούλγαρος said

    1) Νέα επιτυχία της ενσωμάτωσης των λαθρομεταναστών: Ο μουσουλμάνος Αιγύπτιος Καριέμ Χουσεΐν κέρδισε πρίν λίγο (9.51 μ.μ.) τα 400 μ. εμπόδια των ανδρών (48.96) δίνοντας στην διοργανώτρια Ελβετία το πρώτο της μετάλλιο (χρυσό) στο 22ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου της Ζυρίχης

    http://www.european-athletics.org/competitions/european-athletics-championships/2014/athletics/event/mens-400m-hurdles/phase=atm044100/index.html?intcmp=%5B#%5D-schline-calltoaction

    Όπως θα διαβάσετε στον επίσημο ιστότοπο του 22ου Ευρωπ. Πρωταθλ. Στίβου, ο πατέρας του Χουσεΐν είχε μπουκάρει ως λαθρομετανάστης στην Ελβετία στις αρχές της Δεκαετίας του 1980 (δηλαδή καθαρή περίπτωση Αντετοκούνμπο ο Χουσεΐν)

    2) κ. Ριβαλντίνιο (σχ. 48): Μού δίνετε την ευκαιρία (παραπέμποντας στο διήγημα της «Αυγής») να μιλήσω για τον Εβραίο Ιεφωνία που τόλμησε άθλιος να αγγίξει την σορό (το ορθόν είναι πτώμα, όπως μάς έχει διδάξει ο κ. Σαραντάκος) της Παναγίας και Άγγελος Κυρίου του απέκοψε το χέρι.

    Ιδού η ιστορία στο πρωτότυπο από τα Απόκρυφα

    http://books.google.gr/books?id=2iidiejyayMC&pg=PA110&lpg=PA110&dq=%CE%99%CE%B5%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82&source=bl&ots=zUZg6wr6FI&sig=MuBqYVyxTp2Y5XMHrlxQfL-859A&hl=el&sa=X&ei=RFXuU_S-MqG30QWdqYCgDQ&ved=0CGsQ6AEwCQ#v=onepage&q&f=false

    Ιδού η ιστορία όπως την διηγείται ο μακαριστός Ι. Φουντούλης στην «Αποστολική Διακονία»

    «Ένας εβραίος ονόματι Ιεφωνίας ορμά και επιχειρεί “κατά της κλίνης”, αλλ’ άγγελος Κυρίου με “ξίφος πυρός” αποκόπτει τα χέρια του από των ώμων, που μένουν κρεμασμένα στην κλίνη. Αυτός μετανοεί και κολλώνται πάλι τα χέρια του, ενώ οι Απόστολοι ανενόχλητοι συνεχίζουν την εκφορά. Το σκήνος θάπτεται σε καινό μνημείο στην Γεθσημανή, την Τρίτη όμως ημέρα “μετετέθη…εν Παραδείσω»

    ”.http://www.apostoliki-diakonia.gr/gr_main/catehism/theologia_zoi/themata.asp?contents=selides_katixisis/contents_mitir.asp&main=kat006&file=fountoulis.html

    και ιδού η διήγηση του αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, που έχει σαφώς ρατσιστική διάθεση εναντίον των Εβραίων

    «Άλλοι δε, ηκολούθουν, παραπέμποντες εις τον τάφον το Θεοδόχον σώμα της Θεομήτορος. Tότε δη τότε και Άγγελοι ηκούοντο ψάλλοντες από τους Oυρανούς, και αι φωναί των ασωμάτων Δυνάμεων τον αέρα εγέμοζον. Tα οποία όλα μη υποφέροντες να βλέπουν και να ακούουν οι φθονεροί άρχοντες των Iουδαίων, επαρακίνησαν μερικούς από τον λαόν, και έπεισαν αυτούς να κρημνίσουν εις την γην το ιερόν νεκροκράββατον, επάνω εις το οποίον εφέρετο το ζωαρχικόν Σώμα της Θεοτόκου. Aλλ’ όμως η θεία δίκη επρόφθασε και επαίδευσε τους τούτο τολμήσαντας, τυφλώσασα πάντων τους οφθαλμούς. Ένα δε από αυτούς εστέρησεν όχι μόνον από ομμάτια, αλλά και από χέρια. Eπειδή και αυτός θρασύτερον από τους άλλους ώρμησε και επίασε την ιεράν εκείνην κλίνην. Όστις αφήκεν εις την κλίνην κρεμασμένα τα τολμηρά του χέρια, τα οποία το σπαθί της θείας δίκης απέκοψεν. Έμεινε λοιπόν ο τάλας εκείνος ένα ελεεινόν και αξιοδάκρυτον θέαμα. Πιστεύσας όμως ύστερον εξ όλης ψυχής, όχι μόνον αυτός ιατρεύθη και απεκατέστη υγιής ως το πρότερον, αλλά και εις τους άλλους οπού ετυφλώθησαν, έγινεν αίτιος ιατρείας και σωτηρίας. Πέρνωντας γαρ ούτος ολίγον τι μέρος από το ρούχον της Θεοτόκου, και βαλών αυτό επάνω εις τους τυφλωθέντας, ω του θαύματος! ιάτρευσεν αυτούς, και από το πάθος της τυφλότητος, και από το πάθος της απιστίας.»

    http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp?id=1308&search=3

  51. BLOG_OTI_NANAI said

    20: Ναι, σύμφωνα με την υμνολογία της Εκκλησίας η Θεοτόκος γεννά «υπερφυώς«, «τας ωδίνας φυγούσα» (Όρθρος 25ης Δεκ.), όπως και η Δ΄ ωδή του κανόνα του Ακαθίστου την προσφωνεί «Άχραντε ακόπως βαστάσα«, ενώ ο Φώτιος μιλάει για «ανωδύνω κυήσει» (Ομιλία ΚΗ΄, «Εις την Γέννησιν»).

    Ο Χριστός σηματοδοτεί την αρχή μιας αποκατάστασης και γεννιέται χωρίς τα σημεία που είχε η έως τότε γέννηση-συνεπακόλουθο της παραβάσεως στην Εδέμ.

  52. NM said

    Ε, να τρολλάρω κι εγώ λίγο. Μέρες που είναι…

  53. BLOG_OTI_NANAI said

    52: Όντως μέγα τρολ ο τύπος που βλαστημάει μόνο και μόνο για να προκαλέσει τον μοναχό μπροστά στην κάμερα…

  54. ...!? said

    http://yiannismakridakis.gr/?p=3093
    Βάλσαμο είναι μόνο το υπερικό. Όλες οι άλλες χρήσεις της λέξης είναι μεταφορικές.

  55. Ριβαλντίνιο said

    @ 20 BLOG_OTI_NANAI
    Θένκιου,θένκιου.

    » Ιεφωνίας »

    Καλύτερα έτσι και γλύτωσε την ψυχή του. Στην κόλαση θα του έκαναν αυτό

  56. Πέπε said

    @46: > > Πάντως το άλσος (θέλω να πιστεύω) του ξέφυγε του Βάρναλη και δεν έγινε άρσος (βαρών, αδερφός της άρσης)

    Δεν είναι φτιαχτό το φαινόμενο. Η δημοτική, όντως, αντιπαθεί όχι απλώς το λσ αλλά γενικά τα συμπλέγματα του λ με άλλο σύμφωνο:
    αδελφός > αδερφός (συ είπας!)
    ήλθον > ήρθα
    χαλκιάς > χαρκιάς, και η νήσος Χάρκη
    κλπ
    Το άλσος παραμένει άλσος γιατί δεν είναι λαϊκή λέξη, είναι απευθείας δάνειο από τα αρχαία. Κι εμείς στη σημερινή ΚΝΕ, που δεν είναι μεν δημοτική (ακραιφνώς λαϊκή γλώσσα) αλλά είναι η μητρική μας γλώσσα και τη μιλάμε αυθορμήτως, λέμε ήρθα αλλά συνήλθα.
    Στην ίδια λογική σκέφτομαι ότι ίσως το μπάλσαμο να είναι δάνειο (αντιδάνειο) από τίποτε ιταλικά και γι’ αυτό να διατηρεί το άλλως δυσαφομοίωτο λσ. Άλλωστε άλλη ερμηνεία για την τροπή β > μπ δεν μπορώ να φανταστώ.

  57. Πέπε said

    (Κατά τα άλλα, G, δε διαφωνώ πλήρως: κι εμένα κάτι καζαντζακισμοί βασιλικότεροι του βασιλέως μου χτυπάνε δυσάρεστα.)

  58. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    57. >>τροπή β > μπ
    το είπε στο 26 ο Νικοκύρης : >>το μπάλσαμο και σε άλλους.Προφανώς έτσι λεγόταν ως (αντι)δάνειο – σαν το μπαλσάμικο.
    Νωρίτερα συμπτωματικά έψαχνα στο Σκαρίμπα.Ήθελα να δω για το Μαριάμπα κάτι, κι έπεσα στα ποιήματά του όπου λέει κάπου, χάριν ρίμας, δάσα τα δάση.Αμέσως μετά διάβασα για το άλσος εδώ και γελούσα μόνη μου.Είναι κι αυτός δυνατός λεξιπλάστης και είναι θέμα γούστου μάλλον το να μην αρέσουν κάποιες υπερβάσεις.

  59. Gpoint said

    # 56,58

    Πάντως έχω μια ευαισθησία με το λάμδα σαμ θαυμαστής του Βέρντι όπως μπορείτε να διαπιστώσετε στο Το λάμδα στο όνομα και το έργο του Τζιουζέπε Φορτουνάτο Φραντσέσκο Βέρντι

  60. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    54.>>Μακριδάκης
    Τώρα διάβασα και α, εδώ θα το πω κι εγώ ότι υπάρχουνν μυστικά ρεύματα, μαγικά νήματα που συναντιούνται οι σκέψεις. Ο Μακριδάκης γράφει εκεί το ποίημα με τα δάσα του Σκαρίμπα που για οικονομία δεν παρέπεμψα πριν λίγο, Ύστερα διαβάζω για τον αγούδουρα (ως βάλσαμο).Μνήσθητί μου. Ο αγούδουρας που λέμε μεις όχι μόνο δε θεραπεύει αλλά αν κατά λάθος τον φάνε τα αρνοκάτσικα έχουν πρόβλημα μετά.Θυμάμαι μια μαυρούλα,κατσικούλα μας που είχε γεμίσει με σπυριά και την έτριβε παντού η γιαγιά μου με ξύδι(ή λάδι;) κι έλεγε πως ήφαε η παντέρμη αγούδουρα! Οι αγουδούροι ,όπως τους ξέρω, μοιάζουν με τη φωτό στου Μακριδάκη, αλλά μόνο φαρμακευτικοί δεν είναι. Μήπως όμως είναι φαρμάκι αν δεν συνοδεύεται από λάδι. Πρέπει να πάω στο Απλεπιστήμιό του στη Βολισσό, που ξεκινά σε λίγο, να τα μάθω από κοντά αυτά.

  61. Εαμοβούλγαρος said

    Νέα ξεφτίλα για το Ρωμέϊκο: Δεν υπάρχει λήμμα «Δεινοκράτης» στην ελληνική Wikipedia

    http://el.wikipedia.org/w/index.php?search=%CE%94%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82&title=%CE%95%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%3A%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7&go=%CE%9C%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7

    ενώ υπάρχει στα αγγλικά και σε άλλες 14 γλώσσες

    http://en.wikipedia.org/wiki/Dinocrates

    Ο λόγος για τον κορυφαίο αρχιτέκτονα του Μ. Αλεξάνδρου από την Ρόδο που χάραξε το πολεοδομικό σχέδιο της Αλεξάνδρειας και (λένε πως) έχτισε και τον διαβόητο τάφο της Αμφίπολης. Τον δόξασε ο Πλούταρχος που αναφέρει (στο «Περί της Αλεξάνδρου Τύχης») ότι ήθελε να σμιλεύσει το κεφάλι του Αλέξανδρου στον Άθω («Περιβόλι της Παναγίας» στα ρωμέϊκα) για να το βλέπουν τα πλοία από μίλια μακρυά

    http://diolkos.blogspot.gr/2014/08/blog-post_99.html

    http://www.tetraktys.org/gousios/mid%20deinokratis05.htm

  62. Πέπε said

    Στείρα γκρίνια… Τι πα’ να πει «δεν υπάρχει λήμμα»; Η Βικιπαίδεια δεν είναι κλειστό κόρπους, γράφεται κάθε μέρα. Αν είχε εκδοθεί σε βιβλίο, θα το καταλάβαινα να εντοπίζει κανείς ελλείψεις. Εφόσον όμως στην ηλεκτρονική της μορφή δεν υπάρχει «τυπωθήτω», δεν έχει κανείς παρά να γράψει το λήμμα μόνος του.

    Χώρια που η ταύτιση της ελληνικής Βικιπαίδειας με το «Ρωμέικο» -πώς να το πω- δε με εκφράζει!

  63. Εαμοβούλγαρος said

    @62: Αγαπητέ κ. Πέπε, η μή ύπαρξη λήμματος «Δεινοκράτης» στην ελληνική Wikipedia σημαίνει παρχιως οι Ρωμιοί αγνοούσαν την ύπαρξη του κορυφαίου αυτού αρχιτέκτονα και πολεοδόμου. Ενώ οι Άγγλο-Σάξωνες και άλλοι 14 Λαοί την ήξεραν. Η Wikipedia λειτουργεί σαν υποκατάστατο της Κοινής Γνώμης. Όταν υπάρχει ενδιαφέρον από το κοινό, γράφεται και το σχετικό λήμμα.

    Πέφτω για ύπνο. Την καληνύχτα μου στον καλό χριστιανό κ. Blog-oti-nanai. Τέτοια περιφρόνηση προς τον Άλλον, ούτε από πιστούς χριστιανούς δεν την περίμενα. Ελπίζω να βρεθεί επιτέλους ο παπα-Μεταλληνός για περαιτέρω οδηγίες χειρισμού της γκάφας…

  64. Πέπε said

    @59, 60: Κυρία, κύριε, τα ρέστα μου. Η συζήτηση μαζί σας είναι απολαυστική. Ήθελα να ‘χα ένα καπέλο ψηλό ψηλό σαν του Βέρντι στο πορτρέτο στη σελίδα του G για να το ‘βγαζα!

    Σε πιο πρακτικά επίπεδα:

    Τα «δάσα» δε θα επέκλεια να είναι γνήσιος τύπος κάποιας ντοπιολαλιάς. Ενικός «το δάσο» – γιατί όχι; Λέμε καμιά φορά «το τράτο» αντί για «το τράτος». Και γενικά όλη αυτή η κατηγορία των εντελώς τριτόκλιτων ουδετέρων σε -ος είναι κάπως αταίριαστη στο σώμα της δημοτικής. Είναι απορίας άξιον πώς σε μερικά (τουλάχιστον) ιδιώματα έχουν επιβιώσει κανονικά και χωρίς λόγϊα υποστήριξη. Αν σε άλλα ιδιώματα, αντί να επιβιώσουν, μάθουμε ότι αφομοιώθηκαν προς άλλα πιο κανονικά κλιτικά πρότυπα (το δάσο – τα δάσα), δε θα εκπλαγώ.

  65. Πέπε said

    *απέκλεια*

  66. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    59. 🙂 Ναι το λένε για τα γράμματα ,που κάνουν θελκτικά τα ονόματα αλλά μόνο για το λ νόμιζα και δευτερευόντως το ν. Αν είναι και το ρ μέσα, χαράς Ευαγγέλια, με συμφέρει.
    Bρε το Tζιουζέπε! λάμβδα ντεβέλοπμεν !
    64. Το χιαπό που λέγαμε 🙂

  67. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, μερικά σχόλια ήταν πολύ ωραία.

    64: «Το δάσο» δεν είναι ντοπιολαλιά, ήταν δόκιμος τύπος της δημοτικής του παλιού καιρού. Υπάρχουν περιπτώσεις που το -ς φαίνεται να κόβεται για τη ρίμα (το λάθο στον Κοτζιούλα, το μίσο στον Λαπαθιώτη), αλλά το δάσο ήταν πολύ συχνό και σε ποιήματα σε θέση εκτός ρίμας, και σε πεζά.

    Ο Βάρναλης, που είναι δικό του σήμερα το νήμα, το χρησιμοποιεί επίσης, αν και σε θέση ρίμας:
    στο παραγώνι κρεμαστή φασκομηλιά απ’ το δάσο / κι έτοιμη ευωδερή φακή, για να την κατεβάσω.
    όπως επίσης και τον τ. «του δάσου», στη νεανική του συλλογή Κηρήθρες.

    Αλλά το τράτο δεν είναι «σπάνιος» τύπος, είναι ο πρωτεύων τύπος και το τράτος υπερδιόρθωση, αφού η λέξη είναι δάνειο από το ιτ. tratto. Εμένα το τράτος μου φαίνεται τόσο αστείο σαν να πεις «το πιάνος», «το πόστος» 🙂

  68. Emphyrio said

    Σας το βρηκα το βαλσαμο της γης Γαλααδ:

    Εχει βγαλει και η Rickie Lee Jones δισκο με τον τιτλο αυτο.

    ΥΓ. Ταϊστε το τρολλ, μην αμελησετε…

  69. Avonidas said

    «Πώς μπόρεσε -άντρας αυτός- να πιάσει τόσο καλά τα αισθήματα της μάνας -και άθεος να γράψει έτσι για τη Μάνα του Χριστού;»

    Το πρώτο είναι αξιοσημείωτο, οπωσδήποτε. Το δεύτερο δεν μου προκαλεί καμία κατάπληξη.

    Καταρχήν, πρέπει να επισημάνουμε ότι ο Χριστός (κι ο Ιησούς) δεν ανήκει στους Χριστιανούς. Δεν έχουν ούτε την αποκλειστικότητα ούτε το κοπυράιτ. Καθένας μας είναι ελεύθερος να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, τη δική του ερμηνεία, από όσα μας έχουν παραδοθεί. Είναι βέβαια γεγονός ότι τα όσα μας έχουν παραδοθεί γράφτηκαν — και επιλέχθηκαν — από Χριστιανούς, κι έτσι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τα όσα είπε κι έκανε ο Ιησούς, αλλά μόνο για τα όσα θεωρείται ότι είπε ο Χριστός. Ακόμη κι έτσι, όμως, υπάρχουν περιθώρια για διαφορές απόψεων, και η ερμηνεία στην οποία κατέληξαν στη Νίκαια το 325 μ.Χ. δεν θεωρώ ότι με δεσμεύει, πόσο μάλλον που όχι λίγοι Χριστιανοί το θεώρησαν, και το θεωρούν.

    Δεν σκοπεύω να αραδιάσω θεωρίες συνωμοσίας, ηρεμήστε. Λέω απλώς ότι, για μένα προσωπικά, η ζωή και το έργο του Χριστού είναι πολύ πιο κατανοητά, πολύ πιο ανθρώπινα και πολύ πιο μεστά νοήματος, αν θεωρήσω ότι ανέβαινε τον Γολγοθά με τη γνώση και την κατανόηση ότι όδευε προς το προσωπικό του τέλος. Μίλησε στους ανθρώπους του καιρού του και του τόπου του κι είπε αυτά που ένιωθε πως έπρεπε να ειπωθούν. Αυτά που είπε δεν ήταν ευχάριστα, ούτε ανώδυνα, και περιστρέφονταν γύρω από τους ανθρώπους, κυρίως, όχι από τον Θεό, όπως ήταν η συνήθεια των ομοθρήσκων του. Είναι απίστευτο το πόσο μικρό ρόλο παίζει ο Θεός στα λόγια του Ιησού, πολύ μικρότερο από το εγωπαθές Ον της Παλαιάς Διαθήκης. Για πρώτη ίσως φορά μεταξύ των Ιουδαίων τονίστηκε η σημασία του Πλησίον, και η συμπεριφορά προς τον Πλησίον ως μέτρο και απόδειξη του χαρακτήρα του ανθρώπου. «Όλα εκείνα που κάνατε στον Πλησίον σας, τα κάνατε σε Μένα». Ναι, αυτή είναι μια ηθική που μπορώ να την νιώσω, άσχετα αν την ενστερνίζομαι πλήρως ή όχι.

    Το γιατί οι Χριστιανοί θέλουν να πιστεύουν ότι ο Χριστός θυσιάστηκε βάσει Θεϊκού Σχεδίου, και δεν τους αρκεί το ότι βάδισε προς το θάνατο χωρίς να καταδεχτεί να το σκάσει, να υπαναχωρήσει, να μασκαρέψει την αλήθεια, ή ό,τι πίστευε πως είναι η αλήθεια, δεν το καταλαβαίνω. Είναι πάντως κάτι που ένας αριστερός άθεος μπορεί να νιώσει πεντακάθαρα. Και κάτι ακόμα μπορεί να νιώσει ένας αγωνιστής, που γνωρίζει ότι είναι θνητός και που έχει αγαπημένα πρόσωπα: την αγωνία του να στέλνεις το παιδί σου, το ίδιο σου το αίμα, μέσα στον κίνδυνο, για ένα σκοπό στον οποίο πιστεύεις. Τη «βαθιά αντίφαση του κομμουνιστή, που δεν πιστεύει σε κανέναν παράδεισο, αλλά δίνει τη ζωή του για έναν καλύτερο κόσμο» (από κάποιο βιβλίο του Χρόνη Μίσσιου, μεταφέρω από μνήμης, παρακαλώ να με διορθώσετε).

    Ο πατέρας μου μού έλεγε κάποτε την ιστορία του πώς ξεκίνησε να πάει στην κατάληψη της Νομικής. Φεύγοντας μίλησε στον παππού μου, και του εξήγησε πού πηγαίνει. Ο παππούς μου έμεινε για μια στιγμή σκεφτικός, και τελικά του είπε «σε παρακαλώ, να προσέχεις». Σαν αριστερός ο παππούς μου, δεν ήταν δυνατόν να του πει «μην πας». Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έλιωνε από την ανησυχία του όσο έλειπε ο πατέρας μου, κι ότι όπως κάθε γονιός θα προτιμούσε το παιδί του να είναι ασφαλές, θα προτιμούσε να υπήρχε ένας άλλος τρόπος να κερδηθούν οι αγώνες…

  70. sarant said

    69: Πολύ καλό, ευχαριστώ!

  71. BLOG_OTI_NANAI said

    69: Σε καμία περίπτωση ο Χριστός δεν ανήκει σε κανέναν. Το λογικό είναι να βλέπει κανείς με θετική έκπληξη την παρουσία του, τη σκέψη του, το παράδειγμα του 2.000 ολόκληρα χρόνια πριν. Το περίεργο είναι να καθυβρίζει κάποιος τον Χριστό, μόνο και μόνο επειδή για τους Χριστιανούς είναι θρησκευτικό πρόσωπο. Νομίζω ότι με πολύ κόπο θα μπορούσε κάποιος να παραβλέψει την φυσική του παρουσία στον κόσμο στο σύντομο ιστορικό πέρασμα του.

  72. Avonidas said

    # 71: Αυτό που οι Χριστιανοί δεν καταλαβαίνουν, είναι ότι είναι διαφορετικό πράγμα να καθυβρίζεις τον Χριστό, κι άλλο να καθυβρίζεις την πολύ συγκεκριμένη εικόνα που έχουν για τον Χριστό. Ή τουλάχιστον, σε όσες συζητήσεις έχω κάνει, δεν μοιάζει να το καταλαβαίνουν.

    Φαντάζομαι αν εκφράσω την ειλικρινή μου γνώμη ότι ο Ιησούς δεν γεννήθηκε από μια παρθένο, κι ότι βρίσκω την ιδέα γελοία επινόηση, θα θεωρήσεις ότι καθύβρισα την Παναγία. Για μένα, όμως, είναι αδύνατον να καθυβρίσω ένα πρόσωπο που δεν πιστεύω πως υπήρξε ποτέ. Σίγουρα, πάντως, δεν έχω καθυβρίσει τη Μαρία.

    Εάν όλος ο κόσμος ήταν πεπεισμένος για κάποιο λόγο πως ο Κολοκοτρώνης ήταν πέντε μέτρα ψηλός και πέταγε φλόγες από τα ρουθούνια, κι αν εγώ έλεγα «τι σαχλαμάρες είναι τούτες», είναι βέβαιο πως πολύς κόσμος θα ένιωθε προσβεβλημένος. Λοιπόν, θα έπρεπε μήπως να το βουλώσω από φόβο μην θίξω τον εγωισμό τους; Θα ήταν το κίνητρό μου να καθυβρίσω τον Κολοκοτρώνη, να ενοχλήσω τους οπαδούς του; Ή απλά να αποκαταστήσω αυτό που ειλικρινά θεωρώ πως είναι αλήθεια;

  73. BLOG_OTI_NANAI said

    72: Νομίζω όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει βρισιά. Η χυδαιολογία, οι βλαστήμιες για τα πρόσωπα αυτά ενοχλεί. Το να αμφισβητείς ότι ο Χριστός είναι Θεός δεν είναι ούτε βρισιά, ούτε χυδαιολογία. Το να πεις ότι η θρησκευτική διάσταση των προσώπων αυτών είναι εφεύρεση των Χριστιανών από αφέλεια ή συμφέροντα, ή αδυναμία κατανόησης της εποχής κ.λπ., ούτε αυτό είναι βρισιά ή χυδαιολογία. Μπορεί μόνο να θεωρηθεί επιθετική αμφισβήτηση και ο άλλος να απαντήσει με επιχειρήματα. Ούτε να αμφιβάλλει κάποιος ότι γεννήθηκε ο Χριστός από παρθένο είναι βρισιά. Βεβαίως, το να πιστεύεις ότι δεν είχε ιστορική μάνα ο Χριστός, δεν το καταλαβαίνω γιατί το αμφισβητείς.
    Η αμφισβήτηση πάντως δεν είναι βρισιά και ούτε θα έπρεπε να θεωρείται βρισιά. Όλοι ξέρουμε τι σημαίνει βρισιά, είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο.

    Επίσης, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι ζούμε σε έναν πολιτισμό και κατανοούμε το περιβάλλον που ζούμε. Ακόμα και αν κάποιος δεν πιστεύει ότι ο Χριστός είναι Θεός, δεν είναι σωστό να πει ότι ο Χριστός ως Θεός των Χριστιανών είναι «μπήξε και δείξε». Αυτό που για εμάς είναι αέρας κοπανιστός, όπως για μένα π.χ. ο Μωάμεθ ή ο Βούδας, δεν σημαίνει ότι δεν κατανοώ πόσο λεπτό ζήτημα είναι για τον άλλον. Σε αυτόν τον κόσμο ζω, και οφείλω να ξέρω που ζω και να κατανοώ έστω ως προς τα φαινόμενα τον κόσμο γύρω μου, αλλιώς θα ζω σαν εξωγήινος.

    Χυδαιολογία δηλ. για τον Χριστό ή για την Παναγία, θεωρείται βάρβαρη συμπεριφορά προς έναν χριστιανό. Μόνο ένας απολίτιστος θα μπορούσε να το κάνει συνειδητά να βλαστημάει τον Χριστό, ή τον Μωάμεθ. ή τον Βούδα κ.λπ. για να ενοχλήσει εκείνους που τους αποδέχονται.

    Στο σχόλιο 52, η βλαστήμια που ακούνε τα αυτιά του μοναχού, αποτελεί γι’ αυτόν σοκ. Δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω τι είδους είναι, αλλά είναι πιο βάναυσο και από το να του βρίσεις τον πατέρα, είναι σαν να βλέπεις ξαφνικά κάποιον να βασανίζει ένα μικρό παιδί, ή δεν ξέρω τι άλλο. Πραγματικό σοκ. Γι’ αυτό άλλωστε το κάνει ο μπάρμπας, για να αναγκάσει τον μοναχό να αντιδράσει.

    Το να λέει κάποιος ότι οι εικόνες του Χριστού δεν πρέπει να υπάρχουν, ή ότι δεν πρέπει να διδάσκονται θρησκευτικά κ.ά παρόμοια, ούτε αυτά αποτελούν βρισιές. Βρισιές είναι αυτές που μόνο από ένα άτομο έχουμε δει εδώ, ο οποίος προφανώς είναι απολίτιστος το λιγότερο.

  74. Avonidas said

    #73: «Βεβαίως, το να πιστεύεις ότι δεν είχε ιστορική μάνα ο Χριστός, δεν το καταλαβαίνω γιατί το αμφισβητείς.»

    Εδώ μάλλον υπάρχει κάποια παρεξήγηση. Δεν είμαι καν σίγουρος ότι κατανοώ τι εννοείς με αυτό.

    Όταν μιλάμε για τον «Χριστό», μιλάμε πάντα και αναγκαστικά για το πρόσωπο που περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη. Όταν θέλει κανείς να μιλήσει για το ιστορικό πρόσωπο πάνω στο οποίο βασίστηκε ο χαρακτήρας του Χριστού, συνήθως μιλάει για τον «Ιησού». Βεβαίως, για έναν Χριστιανό αυτά τα δύο ταυτίζονται, και θα αναφερθεί στον Ιησού συνήθως ως Χριστό, για τον ίδιο λόγο που ένας Ρωμαίος θα αποκαλούσε «Καίσαρα» έναν αυτοκράτορα, χρησιμοποιώντας από σεβασμό τον τίτλο του κι όχι το όνομά του.

    Από κει και πέρα, υπάρχει ένα φάσμα απόψεων για την ιστορικότητα του Ιησού, που κυμαίνεται από την άποψη ότι ο χαρακτήρας του Χριστού είναι εξολοκλήρου μυθικός και ποτέ δεν υπήρξε Ιησούς, ότι βασίστηκε σε κάποιο υπαρκτό πρόσωπο του οποίου όμως ο βίος δεν έχει σχεδόν τίποτε κοινό με όσα εξιστορούνται στα Ευαγγέλια, ως τις απόψεις ότι οι αφηγήσεις των Ευαγγελίων περιγράφουν πραγματικά «θαύματα», που όμως επιτεύχθηκαν με φυσικά μέσα, και τέλος την «ορθόδοξη» άποψη ότι οι αφηγήσεις των Ευαγγελίων είναι εξολοκλήρου αξιόπιστες και περιγράφουν υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν.

    Προσωπικά, με κάποιες επιφυλάξεις, δέχομαι την επικρατούσα άποψη ότι υπήρξε ιστορικός Ιησούς, ότι κήρυξε για ένα διάστημα και καταδικάστηκε σε σταύρωση και ότι ο χαρακτήρας του Χριστού βασίστηκε στον αντίκτυπο που είχαν τα κηρύγματά του. Δεν έχω όμως ιδιαίτερο λόγο να δεχτώ ως αξιόπιστες τις περιγραφές των Ευαγγελίων, ούτε για τα θαύματα ούτε για το τι ακριβώς κήρυττε.

    Αφού, λοιπόν, δέχομαι ότι υπήρξε ιστορικός Ιησούς, δέχομαι προφανώς ότι είχε και μια μάνα. Για τη μητέρα του όμως αυτή («Μαρία», χάριν της συζήτησης) δεν γνωρίζω τίποτα, και νομίζω ότι και τα ίδια τα Ευαγγέλια έχουν να μας πουν ελάχιστα, κι αν ακόμη στηριχθούμε στη μαρτυρία τους. Λέω λοιπόν απλούστατα ότι αφού δεν ξέρω, και δεν μπορώ να ξέρω, ποια ήταν και τι έκανε η Μαρία, δεν έχω τίποτα, ούτε καλό ούτε κακό να πω γι’ αυτήν. Το σχόλιό μου αφορούσε το πώς εμπνεύστηκαν τόσο οι Χριστιανοί υμνωδοί, όσο κι ο Βάρναλης, από την ανθρώπινη διάστασή της, πολύ απλά τον πόνο της μάνας που ξέρει πως το παιδί της πρέπει να περάσει μια δοκιμασία. Και νομίζω πως ο χαρακτήρας της Παναγίας βασίστηκε όχι στο τι γνώριζαν οι Χριστιανοί για την ιστορική Μαρία, αλλά κυρίως στο τι γνώριζαν για τη μητρότητα.

    Από κει και πέρα, βέβαια, υπήρξαν πολλοί κατά καιρούς που έπαιξαν τους ντετέκτιβ, και με τον ιστορικό Ιησού και με την ιστορική Μαρία, ξεκινώντας από τον Κέλσο στον «Αληθή Λόγο», που λέει πως ο Ιησούς ήταν νόθο τέκνο της Μαρίας. Βεβαίως, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να πιστέψουμε πως ο Κέλσος είχε κάποια τεκμήρια γι’ αυτό — απλώς συμπεριέλαβε μια ακόμα συκοφαντία που κυκλοφορούσε για τους Χριστιανούς. Προσωπικά, παραξενεύομαι με όσους αναπαράγουν χαιρέκακα αυτόν τον ισχυρισμό: θα είχε νόημα, αν θεωρήσουμε ότι η ίδια η Μαρία ισχυρίστηκε ότι συνέλαβε με θαυματουργό τρόπο, αλλά δεν έχουμε κανένα λόγο να το θεωρήσουμε αυτό. Γιατί, λοιπόν, να μην κάνουμε την οικονομικότερη υπόθεση ότι ο Ιησούς ήταν νόμιμο τέκνο της Μαρίας από τον σύζυγό της; Αλλά φυσικά, με τα νόμιμα τέκνα δεν πουλάνε οι φυλλάδες 😐

  75. BLOG_OTI_NANAI said

    74: Συμφωνώ σίγουρα ότι χωρίς έναν ιστορικό Ιησού δεν θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί όλα αυτά. Εκείνες οι σκέψεις που συνόδεψαν τους μελετητές μέχρι και στις αρχές του 20ου αιώνα περί εντελώς ανύπαρκτου μυθικού Ιησού έχουν πολλά κενά. Θα μπορούσε κάποιος να επισημάνει επ’ αυτού πολλά. Για παράδειγμα, όποιος γράφει για ένα εντελώς ανύπαρκτο μυθικό πρόσωπο, σημαίνει ότι έχει σκοπό, επί τούτου, να φτιάξει μια πλαστή θεότητα. Σήμερα όμως γνωρίζουμε ότι μια θεότητα που πεθαίνει ως εγκληματίας επάνω στον σταυρό, την εποχή εκείνη πρόσφερε απλώς άφθονο γέλιο. Δηλ. το «είμαι έξυπνος και φτιάχνω ωραίο μύθο», και ταυτόχρονα «είμαι βλάκας και δεν ξέρω τι μύθο πρέπει να φτιάξω» ώστε να είναι αποδεκτός στην εποχή μου, πλέον μόνο στον «Δαυλό» θα μπορούσε να το διαβάσει κανείς.
    Επίσης, η σημερινή μας γνώση δείχνει ότι οι μύθοι χρειάζονται μεγάλο βάθος χρόνου για να φτιαχτούν. Κάποτε, νόμιζαν ότι αυτός ο χρόνος υπήρχε, διότι πίστευαν ότι η Βίβλος γράφτηκε τον 4ο αι. μ.Χ., σήμερα όμως γνωρίζουμε ότι τα χειρόγραφα μας πάνε στον 1ο αιώνα. Έτσι, μυθικό, ανύπαρκτο πρόσωπο δεν προλαβαίνει να φτιαχτεί σε χρόνο που ζουν ακόμη αυτόπτες και αυτήκοοι.
    Επίσης, στη δημιουργία ενός μυθικού πλαισίου στην Παλαιστίνη της εποχής, δεν θα είχαν καμία θέση οι γυναίκες στη διήγηση. Οι γυναίκες δεν θεωρούνταν τότε αξιόπιστοι μάρτυρες. Ακριβώς το αντίθετο. Αυτός λοιπόν που θα έφτιαχνε μυθικό πλαίσιο, θα έβαζε ως μάρτυρα της Ανάστασης κάποιον άνδρα και μάλιστα εξέχοντα για την εποχή του ώστε να είναι πειστικός.

    Έτσι, και οι πιστοί και οι μή πιστοί, μπορούν εύκολα να καταλήξουν σε ένα μη εύκολα εξηγήσιμο ζήτημα: Τι συνέβη τότε; Τι είδαν και πείστηκαν; (κατά τη γνώμη μου) ή τι είδαν και ξεγελάστηκαν; (κατά τη γνώμη ίσως ενός άθεου).
    Και σίγουρα για το θέμα της Κ.Δ. χρειάζεται ένα πραγματικό πρόσωπο, που πραγματικά σταυρώθηκε και πραγματικά είπε κάποια τουλάχιστον από αυτά που του αποδίδονται.

    Νομίζω ότι οι λογοτέχνες ακόμα και αν δεν πίστευαν, αγάπησαν τον Χριστό τουλάχιστον ως έναν ωραίο άνθρωπο, ως δυνατό παράδειγμα αυτοθυσίας και ο πόνος της μητέρας του ήταν πηγή έμπνευσης γι’ αυτούς. Για την περίπτωση που δεν δέχεται κάποιος ότι ο Χριστός ήταν Θεός, κι εδώ δεν νομίζω ότι είναι δικαιολογημένη η μομφή περί εξώγαμου τέκνου. Σε καμία περίπτωση δεν θα είχε ξεφύγει κάτι τέτοιο από το περιβάλλον της Μαρίας, ειδικά σε ένα τόσο μικρό μέρος με λίγο πληθυσμό, και η κατάληξη της αν δεν είχε παντρευτεί παρθένα, θα ήταν ο λιθοβολισμός.

  76. BLOG_OTI_NANAI said

    75: Διόρθωση: «κι ΕΓΩ δεν νομίζω ότι είναι δικαιολογημένη η μομφή περί εξώγαμου τέκνου»
    (διότι όπως είπα δεν θα είχε καταφέρει ούτε καν να φτάσει στον γάμο ζωντανή η Μαρία.)

  77. καποτε η θρησκευτικη αποδομηση ηταν προνομιο των μορφωμενων και αυτων που ειχαν ξεπερασει καποια ταμπου. Πλεον ειναι πεδιο αυτων που πανε με ολες τις μοδες και ακολουθουν όλα τα ταμπου….
    Να σας ενημερωσω ότι τωρα εχει γινει κτημα και των πιο ημιμαθων ακομα. Θα επρεπε να προβληματισει. Εχω θα συμφωνησω απολυτα με το 50.
    Προσφατα 16/8 στις διακοπες ακουσα διπλα στο τραπεζι νεαρο εμφανισης καπου αναμεσα σε ΧΑ και εκκολαπτομενο Τζημερου να διαλαλει οτι θα παει στο πανηγυρι αλλα σιγα μην ακολουθησει και την εικονα, αυτα ειναι βλακειες για βλακες (ομολογω οτι εγω ακολουθησα κατα το πνευμα του 50, και σιιτης μαρτυρας να ηταν και τον τιμουσαν οι ντοπιοι θα ειχα σηκωθει στην λιτανεια και δεν θα ετρωγα σουβλακια). Και καπου εκει εμφανιστηκε το πιο συγκλονιστικο ρεσιταλ ημιμαθειας που εχω παρακολουθησει: «καλα ειναι και τα δικα μας, που δεν ειναι δικα μας, τα αγαλματα, αφου εμεις τι σχεση εχουμε με το 400πχ, γιατι μετα δεν εγινε τιποτα σπουδαιο (sic), αλλα οταν πηγα Ρωμη ρε παιδι μου, καλα ειναι και τα δικα μας, αλλα εκει εχουν κατι γυαλισμενα (sic!) αναγεννησιακα που ειναι 2.000 χρονια παλια (sic!!!) κλπ κλπ κλπ. Μετα ανεφερε documentary του Σκαι (απο εκει μορφωνεται), και το ονομα… Mazower (τι θα καταλαβει αυτος ο ανθρωπος απο Mazower ενας θεος το ξερει…) btw το πραγμα για το οποιο ηξερε την Μαλτα, που πηγε επισκεψη αλλος της παρεας ήταν οτι … εχουν έδρα τα καζινο εκει.»

    Τε.σ.πα με αυτο θελω να πω οτι οι της αποδομηση ας ειστε προσεκτικοι στο ποσο αντικληρικαλιστες είστε, πλεον εχει προχωρησει τοσο πολυ το πνευματικο αυτο κινημα που πιο πιθανο ειναι να βρει ημιμαθης και quotiστας αναμεσα τους παρα ανθρωπους με καποια στοιχειωδη σφαιρικη αντιληψη. Το προβλημα βεβαι βρισκεται στις ρίζες του κινηματος αυτου, που στον Ελληνικο χωρο πηρε απλα την μορφή της εντυπωσιοθηριας παρα του ουσιαστικου διαφωτισμου, αλλωστε η επανασταση του 21 ηταν διαφορετικου χαρακτηρα απο την επανασταση της Βαστιλλης.
    Κατα τα αλλα αν και αγνωστικιστης να συμφωνησω απολυτα στο σχολιο νο 50. Σας αφηνω να συμφωνειτε, μηπως και προβληματιστειτε, με τον συγκλονιστικα ημιμαθη φιλο μας.

  78. Παύλος said

    Αυτός εδώ
    http://tinyurl.com/ooglkq7
    νομίζω τα λέει καλύτερα από τον Εαμοβούλγαρο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: