Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές

Posted by sarant στο 25 Αύγουστος, 2014


heartfield

Εκατομμύρια στέκονται πίσω μου. Φωτομοντάζ του πρωτοπόρου Τζον Χάρτφιλντ (Γερμανός ήταν) που σατιρίζει το προεκλογικό συνθημα των Ναζί.

Συχνά συμβαίνει όταν συζητάμε στα κοινωνικά μέσα, να σου πει ο συνομιλητής σου ότι «και ο Χίτλερ με εκλογές βγήκε». Τη φράση αυτή, που έχει εξελιχτεί σε κλισέ, τη βρίσκουμε επίσης και σε τίτλους άρθρων, ενώ το επιχείρημα ακούγεται συχνά και σε σχέση με ηγέτες και κόμματα που έχουν μεν την εντολή του λαού της χώρας τους αλλά που μας είναι δυσάρεστα -θυμάμαι ότι είχε κατά κόρον ακουστεί την εποχή της ανατροπής του προέδρου Μόρσι στην Αίγυπτο.

Κατά τη γνώμη μου, η φράση αυτή αποτυπώνει μονάχα τη μισήν αλήθεια, και μάλιστα θα έλεγα πως βρίσκεται πιο κοντά στο ψέμα, στην άρνησή της, παρά στην αλήθεια -γι’ αυτό και ο τίτλος που έβαλα. Θα επιχειρήσω να εξηγήσω τη θέση μου.

Υποστηρίζω ότι ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές, εννοώντας ότι δεν συγκέντρωσε ποτέ την πλειοψηφία (του λαού ή των εδρών) σε δίκαιες και ελεύθερες εκλογές. Δεν αρνούμαι βέβαια ότι το ναζιστικό κόμμα παρουσίασε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 αλματώδη άνοδο της επιρροής του, αλλά ποτέ δεν έφτασε να αντιπροσωπεύει πλειοψηφικό μερίδιο -και μάλιστα, η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ο Χίτλερ έγινε καγκελάριος ύστερα από εκλογική ήττα του κόμματός του ή τουλάχιστον αισθητή υποχώρηση της δύναμής του.

Πράγματι, το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα, όπως θα αποδώσουμε το Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (NSDAP τα αρχικά του) μέσα στην οικονομική κρίση της εποχής (διπλή σε ένταση στη Γερμανία) εκτινάχτηκε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1930 στη δεύτερη θέση, συγκεντρώνοντας το 18,3% των ψήφων, ενώ στις αμέσως προηγούμενες εκλογές, του 1928, δεν είχε παρά 2,6% (αν και το 1924 είχε φτάσει το 6%). Πρώτο ήταν το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα με 24,5% και τρίτο το ΚΚΓερμανίας με 13,1% (πλήρη στοιχεία εδώ). Ωστόσο, δεν σχημάτισαν κυβέρνηση οι σοσιαλδημοκράτες, αλλά οι Κεντρώοι, με πρωθυπουργό τον Μπρύνινγκ, μια κυβέρνηση που δεν είχε πλειοψηφία στη Βουλή και κυβερνούσε σε μεγάλο βαθμό μέσα από προεδρικά διατάγματα.

Τον Μάιο του 1932 έγιναν προεδρικές εκλογές, στις οποίες οι Σοσιαλδημοκράτες και τα κεντρώα κόμματα υποστήριξαν τον απερχόμενο πρόεδρο Χίντενμπουργκ ως αντίβαρο απέναντι στον Χίτλερ, ενώ οι κομμουνιστές κατέβασαν τον πρόεδρό τους, τον Τέλμαν. Ο Χίντενμπουργκ συγκέντρωσε ποσοστό 49,6% στον πρώτο γύρο, χάνοντας για λίγες ψήφους την άμεση εκλογή. Ο Χίτλερ πήρε 30% και ο Τέλμαν 13%. Στον δεύτερο γύρο, ο Χίντενμπουργκ εξελέγη με 53% αλλά μετά την εκλογή του ακολούθησε πολιτική ολοένα και πιο φιλική προς τους Ναζί.

Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου 1932, οι Ναζί σχεδόν διπλασίασαν τη δύναμή τους, και πήραν την πρώτη θέση με 37% και 230 έδρες (η αύξηση της δύναμής τους έγινε κυρίως σε βάρος μικρών δεξιών κομμάτων). Δεύτεροι ήρθαν οι Σοσιαλδημοκράτες με 21,5% και τρίτοι οι κομμουνιστές με 14,3% (πλήρη στοιχεία εδώ).  Οι εκλογές του Ιουλίου έγιναν μέσα σε συνθήκες βίας, καθώς ο πρόεδρος Χίντενμπουργκ είχε άρει την απαγόρευση των SA, των παραστρατιωτικών ομάδων των Ναζί και είχε ορίσει πρωθυπουργό (Καγκελάριο) τον φον Πάπεν. Επίσης είχε μόλις απομακρυνθεί, με προεδρικό πραξικόπημα, η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Πρωσίας, του μεγαλύτερου ομόσπονδου κράτους.

Ωστόσο, το 37% ήταν το μεγαλύτερο ποσοστό που μπόρεσαν να συγκεντρώσουν οι Ναζί σε ελεύθερες εκλογές. Καθώς ο σχηματισμός κυβέρνησης ήταν αδύνατος, προκηρύχτηκαν νέες εκλογές για τον Νοέμβριο του 1932, στις οποίες το NSDAP πήρε πάλι την πρώτη θέση, αλλά με αρκετά μειωμένες τις δυνάμεις του: ποσοστό 33% και 196 έδρες. Μικρή μείωση υπέστησαν οι δεύτεροι σοσιαλδημοκράτες (20,4% και 121 έδρες), ενώ ενισχύθηκαν και πάλι οι κομμουνιστές (16,9% και 100 έδρες). Φαίνεται πως μια μερίδα ψηφοφόρων που είχαν δώσει ψήφο διαμαρτυρίας στον Χίτλερ τον Ιούλιο, φοβήθηκαν και δεν τον ψήφισαν τον Νοέμβριο (τα πλήρη αποτελέσματα εδώ).

Βλέποντας ότι το ναζιστικό κύμα έχει πιάσει οροφή και αρχίζει να πέφτει, οι ναζί και οι μεγαλοβιομήχανοι υποστηρικτές τους κατάλαβαν ότι έπρεπε να βιαστούν. Πάπεν παραιτήθηκε, ανέλαβε καγκελάριος προσωρινά ο στρατηγός Σλάιχερ, και ύστερα από δίμηνες διαπραγματεύσεις ο πρόεδρος Χίντενμπουργκ έδωσε την καγκελαρία στον Χίτλερ, στις 30 Ιανουαρίου του 1933, σε μια κυβέρνηση που είχε αντικαγκελάριο τον Πάπεν και περιλάμβανε τρία μόνο μέλη του ναζιστικού κόμματος και αρκετούς συντηρητικούς πολιτικούς.

Προκηρύχτηκαν νέες εκλογές για τις 5 Μαρτίου. Έχοντας πια την εξουσία, οι ναζί εξαπέλυσαν εκστρατεία τρομοκρατίας εναντίον κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών, αλλά και κεντρώων: χαρακτηριστικό είναι ότι απαγορεύτηκαν είκοσι εφημερίδες προσκείμενες στο Κεντρώο κόμμα, επειδή επέκριναν τη νέα κυβέρνηση. Έξι μέρες πριν από τις εκλογές, στις 27 Φεβρουαρίου, συνέβη η προβοκάτσια του εμπρησμού του Ράιχσταγκ. Ο βολικός πρόεδρος Χίντενμπουργκ εξέδωσε το «Διάταγμα περί εμπρησμού του Ράιχσταγκ» (Reichstagsbrandverordnung) που ανέστελλε πολλές από τις ελευθερίες του Συντάγματος. Ο πρόεδρος του ΚΚΓ, ο Τέλμαν, συνελήφθη καθώς και 4000 μέλη του κόμματος, ενώ και η ηγεσία των σοσιαλδημοκρατών διέφυγε στην Πράγα.

Οι εκλογές που έγιναν κάτω από αυτές τις συνθήκες ήταν παρωδία. Το παράδοξο είναι ότι ακόμα και τότε οι Ναζί δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν απόλυτη πλειοψηφία, είτε στο λαό είτε στο κοινοβούλιο. Απέσπασαν το 43,9% των ψήφων και 288 από τις 647 έδρες, ενώ οι σοσιαλδημοκράτες ήρθαν δεύτεροι με 18.2% και, προφανώς εξασθενημένοι, οι κομμουνιστές τρίτοι με 12,3% (όλα τα αποτελέσματα εδώ).

Την επομένη των εκλογών το Κομμουνιστικό Κόμμα τέθηκε και επίσημα εκτός νόμου και οι βουλευτές του συνελήφθησαν, και στις 24 Μαρτίου 1933 εκδόθηκε ο «Νόμος περί Εξουσιοδότησης» (Ermächtigungsgesetz), που έδινε στην κυβέρνηση τη δυνατότητα να εκδίδει νόμους χωρίς την έγκριση της Βουλής και ουσιαστικά έδινε πλήρεις εξουσίες στον Καγκελάριο. Το ενέκριναν όλα τα κόμματα εκτός από τους Σοσιαλδημοκράτες (που μερικοί βουλευτές τους εμποδίστηκαν να προσέλθουν στην ψηφοφορία). Στις επόμενες εκλογές, τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, όλα τα κόμματα εκτός από το ναζιστικό είχαν τεθεί εκτός νόμου και το ενιαίο ψηψοδέλτιο των Ναζί πήρε 92%. Άρχιζε μια πορεία στην κόλαση, που θα τέλειωνε τον Μάη του 1945.

Για να επανέλθω στο θέμα μου, από τα στοιχεία που παρέθεσα προκύπτει καθαρά ότι ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές. Ακόμα και στις εκλογές-παρωδία του Μαρτίου 1933 δεν μπόρεσε να πάρει αυτοδύναμη πλειοψηφία. (Και για να κάνω  μια παρένθεση, το ισχύον βιβλίο ιστορίας της Γ’ Λυκείου, που έχει κατηγορηθεί από πολλούς έγκριτους ιστορικούς, αναφέρει το 44% των εκλογών του 1933 σαν να πρόκειται για κανονικές εκλογές, ξεπλένοντας έτσι τη χιτλερική ανάρρηση στην εξουσία). Την εξουσία στον Χίτλερ δεν την έδωσαν οι ψηφοφόροι -αλλά οι μεγαλοβιομήχανοι και οι συντηρητικοί πολιτικοί.

Παρέθεσα τα γεγονότα κάπως ξερά και χωρίς σχολιασμό. Είναι σαφές ότι για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία ευθύνες δεν έχουν μόνο οι μεγαλοβιομήχανοι και οι συντηρητικοί, αλλά και οι δυνάμεις της κεντροαριστεράς και της αριστεράς που πολύ αργά βρήκαν διάθεση να συνεννοηθούν. Αυτό είναι κάτι που μπορούμε να το συζητήσουμε και στα σχόλια, καθώς κάποιοι θα βρουν αναλογίες ανάμεσα στην κατάσταση της Γερμανίας το 1932 και της Ελλάδας σήμερα (δεν είμαι τόσο βέβαιος, αλλά θα σας ακούσω).

Δεν θέλω να κρύψω τις βαριές ευθύνες και της αριστεράς, πολύ περισσότερο που σήμερα από λίγους ευτυχώς ξανακούγονται ανιστόρητοι χαρακτηρισμοί -τότε έλεγαν σοσιαλφασίστες τους σοσιαλδημοκράτες, σήμερα κάποιοι μιλάνε για κεντροφασίστες- και πολύ ευχαρίστως να τις αναφέρετε στα σχόλια, αλλά ήθελα να μην ξεστρατίσω από το θέμα μου: Ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές.

Advertisements

168 Σχόλια to “Ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές”

  1. Υπονοείς κάτι; Αδόλφος ο μπαρμπα-Φώτης; 🙂

  2. Theo said

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

  3. Η αντίσταση των καλλιτεχνών ενάντια στο ναζισμό: άγνωστη δημόσια έκκληση της Käthe Kollwitz, του Heinrich Mann και του Albert Einstein στις 17 Ιουνίου 1932, για τη δημιουργία συνασπισμού των σοσιαλιστών του SPD και του κομμουνιστικού κόμματος KPD στις εκλογές, προκειμένου να αποτραπεί η εκλογή του ναζιστικού κόμματος με υψηλά ποσοστά. [υπάρχει και φωτογραφία της έκκλησης/ δεν γνωρίζω πως ανεβαίνει] η πληροφορία από το προφίλ στο FB της Άννας Μαρίας Δρομπούκη

  4. Theo said

    Κι όμως, ο Χίτλερ πήρε τη σχετική πλειοψηφία και στις δυο νόμιμες τελευταίες εκλογές.
    Κάτι μας λέει αυτό για ένα μεγάλο ποσοστό των Γερμανών που δεν μπορούσαν ν’ αντέξουν την ήττα του ΑΠΠ, τις οικονομικές κυρώσεις και το Κραχ που ακολούθησαν, για τον ρεβανσισμό και τον αντισημιτισμό τους, που τα εκμεταλεύτηκε ο Αδόλφος. Το 1/3 και του πληθυσμού τον ψήφισε ως σωτήρα, κι αυτό δεν είναι λίγο.

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Το άρθρο το είχα γράψει από πιο νωρίς 🙂

    3: Απ’ όσο ξέρω εσείς δεν μπορείτε να ανεβάσετε εδώ φωτογραφία. Αλλά την ανέβασα εγώ:
    http://wp.me/arI7N-33c

    4: Σχετική πλειοψηφία ασφαλώς πήρε -αλλά δεν βγήκε με εκλογές.

  6. Aγάπη said

    3 Αυτήν εννοείς;
    U r g e n t A p p e a l !
    The annhiliation of all personal and political freedom in Germany is imminent, if there is not success at the last minute,
    without prejudice to the principles of opposites, to consolidate all forces that are united in the rejection of fascism. The next
    opportunity for this is July 31st. It is imperative to use this opportunity and finally take a step toward
    Building a united labor front, which is necessary not just for the parliamentary, rather for additional defense as well. We’re addressing everyone who shares this conviction with us, to aid in this urgent call to Coalesce around the SPD and KPD in this election, best materializing in the form of joint candidate lists, however, at least in the form of joint party lists. Not only in the political parties, but especially in the large labor organizations, it is essential to exert every conceivable influence. Let us ensure that no sloth of nature or cowardice of heart allow us sink into barbarism!

    Chi-yin Chen / Willi Eichler / Albert Einstein / Karl Emonts / Anton Erkelenz
    Hellmuth Falkenfeld / Kurt Großmann / E[mil] J. Gumbel / Walter Hammer
    Theodor Hartwig / Vitus Heller / Kurt Hiller / Maria Hodann / Hanns-Erich
    Kaminski/ Erich Kästner / Karl Kollwitz / Käthe Kollwitz / Arthur Kronfeld
    E. Lauti / Otto Lehmann-Rußbüldt / Heinrich Mann / Pietro Nenni / Paul
    Oestreich / Franz Oppenheimer / Theodor Plivier / Freiherr von Schoenaich
    August Siemsen / Minna Specht / Helene Stöcker / Ernst Toller / Graf Emil
    Wedel/ Erich Zeigner / Arnold Zweig

    έχω – νομίζω – την εικόνα αλλά ούτε γερμανικά γνωρίζω ούτε και τον τρόπο να την αναρτήσω

  7. Aγάπη said

    α, τώρα είδα πως η εικόνα έχει ήδη αναρτηθεί 🙂

  8. 3-4: Κάνω μια ακόμη δοκιμή:

  9. Aγάπη said

    8 βλέπω πως άλλην έκκληση εννοούσαμε – είμαι ανιστόρητη αλλά ευχαριστώ και τον φίλο Σαραντάκο και σένα για τα μαθήματα

  10. atheofobos said

    Θα έλεγα πως το κλίμα που επικρατούσε στην Ευρώπη το διάστημα του μεσοπολέμου είχε δημιουργήσει σε πολλούς την πίστη πως ο φασισμός και ο ναζισμός μπορούν να προσφέρουν κάτι το καινούργιο στους λαούς.
    Ενδεικτικό είναι ότι άτομα όπως και ο Καζαντζάκης είχαν ελκυστεί από αυτές τις ιδεολογίες.

    http://www.cup.gr/Downloads/PDF/KAZANTZAKHS_1-18.pdf

    Μην ξεχνάμε επίσης ότι ο Μεταξάς, κάπως αντίστοιχα, μέσω κοινοβουλίου έκανε την δικτατορία του.
    Τέλος , όπως γράφω στο ποστ μου DIE MOORSOLDATEN, ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ.
    τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Γερμανία δημιουργήθηκαν ήδη από τις αρχές της Ναζιστικής διακυβέρνησης στη Γερμανία το 1933.

    http://atheofobos2.blogspot.gr/2011/11/die-moorsoldaten.html

  11. spiral architect said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα.

    Ντιέγκο Ριβέρα, μεξικανός κομμουνιστής ζωγράφος σύζυγος της επίσης μεξικανής ζωγράφου Φρίντα Κάλο:

    «Ο Μίντσενμπεργκ, ρίχνοντας μια ματιά σε μένα, ρώτησε: «Ντιέγκο, τι τρέχει με σένα;».
    «Αυτό που τρέχει», του είπα, «είναι ότι με κατακλύζει ένα προαίσθημα. Το προαίσθημα ότι, αν οι ένοπλοι κομμουνιστές άφηναν σήμερα στον Χίτλερ να φύγει ζωντανός, θα μπορούσε να ζήσει για να κόψει τα κεφάλια και των δυο συντρόφων μου σε λίγα χρόνια».
    Ο Τέλμαν και ο Μίντσενμπεργκ γέλασαν δυνατά. Ο Μίντσενμπεργκ με επαίνεσε για τη ζωηρή φαντασία που είχα ως καλλιτέχνης.
    »

    Ο Ερνστ Τέλμαν εκτελέστηκε στις 18 Αυγούστου 1944 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ.

  12. Υφ’ όλες τις δυνατές νομικές ερμηνείες της φράσης, ο Χίτλερ φυσικά και βγήκε με εκλογές. Διωρίστηκε καγκελάριος από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας έχοντας πλειοψηφήσει στις εκλογές (και στις προηγούμενες επίσης) και μετά από σχετική συμφωνία κάποιων εκ των πολιτικών αρχηγών. Πιο κοινοβουλευτικά πεθαίνεις. Στην Ελλάδα θα είχε λάβει διερευνητική εντολή την άλλη μέρα κιόλας. Τίποτε το ασύνηθες ή αντισυνταγματικό δεν υπήρξε ως προς την ανάρρησή του στην αρχή. Το γεγονός ότι δεν πλειοψηφούσε στο εκλογικό σώμα ή στην Βουλή είναι παντελώς αδιάφορο (αλλιώς κανένας Βέλγος ή Ιταλός πρωθυπουργός «δεν βγαίνει με εκλογές»). Το μόνο σημείο που αξίζει να συζητήσουμε είναι ότι δεν πήρε ψήφο εμπιστοσύνης, αλλά του δόθηκε η εξουσία προκήρυξης εκλογών. Αλλά και αυτό δεν ήταν ασύνηθες, ενώ μετά δύο άκαρπες εκλογές ούτε περίεργο είναι.

  13. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    11: Μου είχε ξεφύγει αυτή η δημοσίευση, ευχαριστώ!

  14. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    Καλημέρα. Προβλέπω σήμερα θα γίνει χαμός! 🙂
    Κάτι είχαμε συζητήσει παλιότερα (#119 και εξής) https://sarantakos.wordpress.com/2011/02/13/akritamatsaki/

    Που είσαι βρε Ιμόρ;

  15. Δυστυχώς, με εκλογές βγήκε, με τους κανονικούς δηλαδή μηχανισμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το τερατώδες ήταν ο Ermächtigungsgesetz, με τον οποίο η Βουλή του έδινε την εξουσία να νομοθετεί και να κυβερνά κατά την αυθαίρετη κρίση του. Όταν δεν υπάρχει ένα στοιχειώδες consensus, η δημοκρατία δύσκολα σώζεται, ό,τι κι αν λένε νόμοι και συντάγματα…

  16. cronopiusa said

    Adolf Hitler 1932 Election Speech

    καλή σας μέρα, πολύ χρήσιμη η σημερινή ανάρτηση, ευχαριστούμε

  17. Ωραία συζήτηση αυτή στο λινκ του Γρηγόρη (#14), την είχα ξεχάσει.
    Προσωπικά πιο συναρπαστικό (με την, ας πούμε, αρνητική όψη της λέξης) βρίσκω το επιχείρημα «και ο Χίτλερ με εκλογές βγήκε». Και ότι χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο, και μάλιστα όχι μόνο για τον Μόρσι (εντυπωσιακό δεν είναι που κανείς απ’ όσους υποστήριξαν τότε το πραξικόπημα –διότι και ο Χίτλερ κλπ.– δεν έχει πει λέξη –διορθώστε με αν κάνω λάθος– για τις θηριωδίες της τωρινής χούντας;)

  18. sarant said

    14: Μπα, είμαστε ακόμα σε ραστόνι.

    Η Ιμόρ μας διαβάζει αλλά δεν γράφει. Καλά που έκανες την έκκληση να μη νομίζει ότι μόνο εγώ είμαι που την αναζητώ.

    Θα λείψω μερικές ώρες, πάντως.

  19. spiral architect said

    Με εκλογές βγήκε, αλλά κάτω από ποιες συνθήκες … 😐
    (οι καλές απατεωνιές γίνονται με το γράμμα του νόμου)

  20. IN said

    Καλημέρα Νίκο και λοιποί σχολιαστές. Χωρίς η ανάρτησή σου, Νίκο, να έχει κάποιο χτυπητό λάθος στην παράθεση των γεγονότων, δεν νομίζω ότι μπορώ να συμφωνήσω με το συμπέρασμα όπως το λέει ο τίτλος. Τα λέει και ο συνάδελφος στο σχόλιο 12. Να θυμήσουμε, επίσης, ότι και στην πατρίδα μας, ακόμη και στην εποχή του μεγάλου θριάμβου του, το 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου πήρε λιγότερο από το 50% των ψήφων (πήρε 48%). Για να μην μιλήσουμε για την κυβέρνηση που έχουμε τώρα.

    Μου φαίνεται, Νίκο, ότι πέφτεις στην παγίδα ενός ανόητου επιχειρήματος, το οποίο φυσικά δεν μπορείς να το αντικρούσεις με λογικό τρόπο. Το ανόητο επιχείρημα είναι, βέβαια, ότι ο Χίτλερ βγήκε με εκλογές. Πράγματι, αλλά και τι σημαίνει αυτό; Σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, κάποιος που εκλέγεται στην αρχή με απόλυτη ή και σχετική πλειοψηφία, εκλέγεται για να κυβερνήσει μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο, με τους όρους και περιορισμούς που συνεπάγονται το Σύνταγμα και οι νόμοι. Δεν εκλέγεται για να εγκαθιδρύσει δικτατορία. Έχει, βέβαια, τη σημασία του, λέει κάτι για τους Γερμανούς της εποχής, ότι ο Χίτλερ βρέθηκε στην αρχή ακολουθώντας (εν πολλοίς) την νόμιμη δημοκρατική οδό, αλλά αυτό δεν του έδινε κάποια επιπλέον νομιμοποίηση για να εγκαθιδρύσει δικτατορία. Η απάντηση λοιπόν στο (ανόητο) επιχείρημα «Κι ο Χίτλερ με εκλογές βγήκε» δεν είναι (όπως θέλεις εσύ) » Όχι, δεν βγήκε με εκλογές» αλλά «Ε, και; Αυτό δεν του έδινε κανένα δικαίωμα να εγκαταστήσει ναζιστική δικτατορία».

    Έγραψα παραπάνω ότι δεν βρίσκω κάποιο χτυπητό λάθος στα όσα αναφέρεις στην ανάρτηση, αλλά ορισμένες διευκρινίσεις και επεξηγήσεις που -ίσως- δίνουν λίγο διαφορετική εικόνα των πραγμάτων. Ουσιαστικά, στη Γερμανία του μεσοπολέμου, το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης κατέρρευσε από το 1930. Βουλή, βεβαίως, υπήρχε, αλλά από την καγκελαρία Μπρύνιγκ και μετά, ο καγκελάριος δεν είχε την πλειοψηφία στη Βουλή και κυβερνούσε αποκλειστικά με προεδρικά διατάγματα. Μετά τις εκλογές του 1930, το SPD δεν τολμούσε να ρίξει την κυβέρνηση, γιατί φοβόταν (όπως και έγινε) άνοδο των ακραίων κομμάτων (Ναζιστών αλλά και κομμουνιστών) στις εκλογές. Χαριτολογώντας θα λέγαμε ότι αντί να πέφτει η κυβέρνηση, έπεφτε η … Βουλή, γιατί όταν η κυβέρνηση καταψηφιζόταν στη Βουλή προκήρυσσε εκλογές (αντί να παραιτηθεί). Προσθέτω, επίσης, ότι η αναρρίχηση του Χίτλερ στην καγκελαρία δεν ήταν προκαθορισμένη ήδη μετά τις δεύτερες εκλογές του 1932. Ο Χίτλερ ζήτησε την καγκελαρία μετά τις πρώτες εκλογές του 32, ο Χίντεμπουργκ δεν του την έδωσε με τρόπο μάλλον περιφρονητικό (στο στραπάτσο αυτό οφείλεται, περισσότερο, η πτώση των ναζιστών στις δεύτερες εκλογές του 32), ανέλαβε ο Σλάιχερ που πίστευε ότι θα αποσπάσει και μια μερίδα του Ναζιστικού κόμματος (υπό τον Στράσσερ) μαζί του αλλά δεν τα κατάφερε, και σε αντίδραση ο Φον Πάπεν προώθησε καγκελαρία Χίτλερ, κάτι που τελικώς έγινε τον Ιανουάριο του 33.

    Βιάζομαι δυστυχώς, ίσως αργότερα επανέλθω και με άλλα, πριν κλείσω μια ακόμη βιαστική παρατήρηση: το μίσος Κομμουνιστών – Σοσιαλδημοκρατών και οι κατηγορίες για «σοσιαλφασίστες» ήταν, οπωσδήποτε, καταστροφικό αλλά έχει κι αυτό την εξήγησή του: την επανάσταση του 1918-19 όπου το επίσημο SPD συμμάχησε με τον (δεξιό) στρατό για να πνίξει στο αίμα την επανάσταση.

  21. Διαβάστε το λίκνο που δίνει ο Spiral στο 11. Είναι συγκλονιστικός, ακόμα κι αν οφείλεται εν μέρει στην καλλιτεχνική φαντασία 🙂 του Ριβέρα, ιδίως η φράση του «Εδώ ήταν η απόδειξη, αν κάποιος τη χρειάζεται, της αποτυχίας δύο χιλιάδων ετών ρωμαϊκού, ελληνικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού.»

  22. Τσοπάνος said

    Το ερώτημα δεν (πρέπει να) είναι αν και γιατί αναρριχήθηκε νόμιμα στην εξουσία ο ακατονόμαστος(*), αλλά πώς και, κυρίως, γιατί πήρε με το μέρος του το προλεταριάτο, από τον κατεξοχήν και εξορισμού φορέα του (το Κ.Κ.)

    (*) Θυμήθηκα μια πρόσφατη Γαλλική ταινία (μου διαφεύγει, λόγω Αλτσι, ο τίτλος) όπου ένα ζευγάρι ανακοινώνει στο στενό κύκλο του (φίλοι) το όνομα που πρόκειται να δώσουν στο μωρό που πρόκειται να γεννηθεί. Όταν ο σύζυγος λέει «Αντόλφ» γίνεται της κακομοίρας. Ο ίδιος χαμός γίνεται και με μια σειρά άλλων ονομάτων..

  23. giorgos said

    Ὁ ὅρος «Εὐρώπη» κανένα πραγματικὸ περιεχόμενο δὲν ἔχει. Εἶναι ἕνας ὅρος πού ἀκριβῶς λόγω τῆς ἀοριστίας του εὔκολα μπορεῖ νὰ μεταβάλλεται σὲ σύνθημα καὶ νὰ γίνεται ἄλλοτε μὲν «Δύση» (Occident), ὅταν πρόκειται γιὰ πολιτικοὺς σκοπούς, ἄλλοτε δὲ «Abendland», ὅταν πρόκειται γιὰ αὐθαίρετες πολιτιστικὲς περιχαρακώσεις. Κατ’ ἀρχήν, δὲν ὑπάρχει μία Εὐρώπη, ἀλλά ὡς γεωπολιτικὲς ἑνότητες (μὲ ἄκρως διάφορες πολιτιστικὲς προϋποθέσεις, καθὼς ἀπαιτεῖ ἡ φυσικὴ τάξη πραγμάτων) τουλάχιστον τέσσαρες. Ὑπάρχει μιὰ δυτικὴ Εὐρώπη, μιὰ κεντρικὴ Εὐρώπη, μιὰ νοτιοανατολικὴ (δηλαδή μιὰ βαλκανική, πού ἀποτελεῖ τὴν κυρίως Εὐρώπη, καὶ τῆς ὁποίας κέντρο εἶναι ἡ Μαύρη Θάλασσα) καὶ μιὰ ἐν εὐρείᾳ ἐννοίᾳ μεσογειακὴ Εὐρώπη. Ἂν συνεπῶς τίθεται πρόβλημα Εὐρώπης, αὐτὸ συνίσταται στὴν ὀργανικὴ σύνδεση τῶν φυσικῶν αὐτῶν περιοχῶν. Ὑπάρχει μιὰ μωαμεθανικὴ Εὐρώπη, ὅσο καὶ χριστιανική. Ὅλες αὐτὲς οἱ «Εὐρῶπες» ἀποτελοῦν ἰσογενεῖς ἱστορικὲς διαμορφώσεις τῶν ἀρχαίων μεσογειακῶν πολιτισμῶν καὶ συνεπῶς δὲν ὑπάρχει καμμία πού νὰ ἔχη κάτι παραπάνω ἀπὸ τὶς ἄλλες. Μερικὲς μάλιστα, καθὼς ἐπιχειροῦμε νὰ δείξωμε στὸ βιβλίο τοῦτο, βρίσκονται πολὺ κοντύτερα στὴν κοινωνικὴ πραγμάτωση ἀρχαίων ἑλληνικῶν νοημάτων ἀπὸ ὅσο γενικῶς νομίζεται.
    Σήμερα ὑπὸ τὸν ὄρο «Εὐρώπη» ἐννοεῖται μιὰ οἰκονομικὴ κοινοπραξία πού ὡς βάση της ἔχει 2,5 κράτη – τὴν Γαλλία, τὴν ‘Ἀγγλία καὶ τὴν μισὴ Γερμανία. Ὁ συμμιγὴς αὐτὸς ἀριθμὸς δὲν προέκυψε τυχαῖα λόγῳ τοῦ πολέμου, ἀλλά ἀποτελεῖ μιὰ φυσικὴ συνέπεια τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς τουλάχιστον τοῦ ἑνὸς καὶ μισοῦ τελευταίου αἰῶνος μέχρι τὸν πόλεμο. Ὁ Τσώρτσιλ, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται μεγάλος πολιτικὸς ἐπειδὴ ἔτσι θέλουν τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης, ἀφοῦ προσπάθησε νὰ «καταργήση» τὸν «μπολσεβικισμὸ» διὰ τῶν θωρηκτῶν καὶ δὲν τὰ κατάφερε, ἐπροσπάθησε νὰ χρησιμοποιήση γιὰ τὸν ἴδιον σκοπὸ τὶς κοινωνικὲς καταστάσεις τῆς Γερμανίας τοῦ μεσοπολέμου. Ἀλλά, ὡς γνωστόν, μαζὶ μὲ τοὺς πολιτικούς, τὸν κόσμο τὸν διοικεῖ καὶ τό… Ἅγιο Πνεῦμα, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ λογαριασμοὶ τῶν πολιτικῶν νὰ μὴ βγαίνουν πάντα σωστοί. Ὅπως ἡ ἱστορία δείχνει, αὐτὸ ἰσχύει ἰδιαίτερα γιὰ τὸ εἶδος τῆς ἀγγλικῆς πολιτικῆς, ἡ ὁποία ὑπῆρξε πάντα ἕνα εἶδος «ὑπολογισμῶν γραφείου» καὶ καθόλου μιὰ πολιτικὴ ἱστορικῶν συνθέσεων, ὅπως θὰ ἅρμοζε σὲ μίαν αὐτοκρατορία. Τό… Ἅγιον Πνεῦμα στὴν περίπτωση τῆς Γερμανίας ἦταν ἡ ἴδια ἡ φύση τῆς Γερμανίας ὡς φορέως τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης.
    Ὁ «ἐθνικὸς σοσιαλισμὸς» στὴν Γερμανία εἶναι μιὰ πολὺ πιὸ παληὰ ὑπόθεση ἀπὸ τὸν «ἐθνικοσοσιαλισμό». Οἱ ἀπαρχὲς του βρίσκονται στὰ πνευματικὰ κινήματα τοῦ Ρωμαντισμοῦ, ὁ ὁποῖος σὰν ἀντίδραση πρὸς τοὺς κατακτητικοὺς πολέμους τοῦ Ναπολέοντα καὶ στὸ πνεῦμα τῆς «λογικοκρατίας τοῦ ἀτόμου» βάση ἔχει τὸ λαϊκὸ πνεῦμα σὰν σύνθεση κόσμου, φύσης καὶ λαοῦ (βλ. π.χ. Ε. Thier, Wegbereiter des deutschen Sozialismus, Stuttgart 1940). Πρὸς τὶς ἐκ τῶν ἄνω κοινωνικὲς ὀργανώσεις διὰ τοῦ κράτους τοῦ δυτικοῦ λιμπεραλισμοΰ, οἱ ὁποῖες φέρουν τὸν χαρακτῆρα τῆς ἐπανάστασης στὰ χέρια ὡρισμένων τάξεων καὶ συνεπῶς ἐλάχιστα ὁδηγοῦν σὲ μιὰ κοινωνικὴ καὶ πνευματικὴ χειραφέτηση τῶν λαϊκῶν μαζῶν, ὁ γερμανικὸς ἐθνικὸς σοσιαλισμὸς θέλησε νὰ ἀντιπαρατάξη ἕνα μοντέλο κοινωνικῶν σχέσεων καὶ παραγωγῆς ἐξόχως λαϊκοῦ χαρακτήρα (βλέπε σχετικῶς καὶ F. Glum, Der Nationalsozialismus, München 1962, σeλ. 83 κ.ε.).
    Ἡ λεγόμενη «μπουρζουαζία», πού φέρεται ἄκρως σχηματοποιημένη ἀπὸ τὶς μαρξιστικὲς ἀναλύσεις -ἀκριβῶς ἐπειδὴ αὐτὲς προσπαθοῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν διεθνιστικὸν χαρακτήρα της μέσα ἀπὸ τὰ ἰδεολογικὰ συνθήματα περὶ «προόδου» καὶ τῶν ἄλλων γενικοτήτων τοῦ λιμπεραλισμοῦ (ἐδῶ εἶναι πού ὁ μαρξισμὸς μεταβάλλεται καὶ ὁ ἴδιος σὲ «γραμμικὴ» ἀντίληψη περὶ ἱστορίας)-, δὲν ἔλειψε ἀπό τούς χώρους τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης (πού ὑπῆρξε καὶ οἰκονομικῶς προνομιοῦχος). Τόσο στὴν Γερμανία, ὅσο καὶ στὴν Αὐστροουγγρικὴ Μοναρχία καὶ τὴν Ρωσία, ὑπῆρξε συγκεντρωμένο ἐμπορικὸ κεφάλαιο. Αὐτὸ πού ἔλειψε στὶς ἀντίστοιχες τάξεις ἦταν ἡ ἰδεολογικὴ ὀργάνωση -ὅπως π.χ. ἡ μασονικὴ ὀργάνωση τῆς γαλλικῆς μπουρζουαζίας-, ἡ ὁποία θὰ τοὺς ἐπέτρεπε τὴν χρησιμοποίηση τοῦ λαοῦ ὡς ἐργαλείου «ἱστορικῶν σκοπῶν»… Ἀντ’ αὐτοῦ εἰσήχθη στὴν Γερμανία λ.χ. ἡ αὐστηρὴ ὀργάνωση τῆς ἐργασίας, ἕνας «πρωσσικὸς» τρόπος παραγωγῆς ἐκ τῶν κάτω μὲ εὐρεία λαϊκὴ βάση (βλ. π.χ. Μ. van den Bruck, Das Recht der jungen Völker, Berlin 1932, σελ. 158). Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὰ πρῶτα κοινωνικὰ μέτρα ὑπὲρ τῶν ἐργαζομένων μαζῶν ἐλήφθησαν στὴν Γερμανία ἀπὸ τὸν Βίσμαρκ, πολὺ πρὶν δηλαδὴ ἀπὸ ὁποιοδήποτε ἄλλο εὐρωπαϊκὸ κράτος, ὁ δὲ κοινωνικὸς χαρακτήρας τῆς ἐργασίας ἀπεικονίζεται σαφῶς στὸ Σύνταγμα τῆς Δημοκρατίας τῆς Βαϊμάρης, πού εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ προοδευτικὰ τοῦ καιροῦ του. Ἡ λειτουργία τοῦ καπιταλιτιστικοΰ κράτους πάντα εἶχε προβλήματα στὸν εὐρύτερο χῶρο τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης (ἐξ οὗ καὶ οἱ μεγάλες «δόσεις» φιλοσοφίας στὴν Γερμανία εἰδικά, πού ἀποτελοῦσε τὴν διασύνδεση μεταξὺ δυτικῆς καὶ ἀνατολικῆς Εὐρώπης), διότι ἀκριβῶς στὸν χῶρο τοῦτον ὑπάρχει κάτι πού λείπει ἀπὸ τὰ κράτη τῆς δυτικῆς Εὐρώπης (Ἀγγλίας, Γαλλίας), δηλαδὴ ὁ ἐπηρεασμὸς ἀπὸ τὶς ἐξ ὁρισμοῦ λαοκρατικὲς ἰδεολογίες τοῦ σλαβικοῦ ἠμισφαιρίου καὶ τῆς βαλκανικῆς Εὐρώπης. Ὅπως ἐξηγοῦμε πιὸ κάτω καὶ ὅπως ἱστορικῶς ἔχομε ὡς δεδομένο, ἡ λειτουργία τοῦ κράτους στοὺς χώρους τῆς ἀνατολικῆς Εὐρώπης, δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἀπρόσκοπτη, ἀκριβῶς λόγῳ τῆς λαοκρατικῆς ἰδεολογίας τῆς πολιτιστικῆς παράδοσης. Τὸ παράξενο γεγονὸς ὅτι στὴν νεώτερη ρωσικὴ ἱστορία ὅλοι σχεδὸν οἱ ἐπαναστάτες συγγραφεῖς καὶ οἱ ἀναρχικοὶ προέρχονται ἀπὸ τὰ κυρίαρχα στρώματα (εἶναι πρίγκιπες καὶ κόμητες), φανερώνει ἀκριβῶς ὅτι τὰ στρώματα αὐτὰ δὲν ἐνεργοῦν «χειραφετημένα» καὶ ξέχωρα ἀπὸ τὸ ὑπάρχον εἶδος τῆς λαοκρατικῆς ἰδεολογίας. Ἡ ἐπίμονη θεματικὴ μὲ ζητήματα δικαίου στὰ μυθιστορήματα τοῦ Ντοστογιέφσκυ ἀντιστοιχεῖ ἀκριβῶς σὲ μιὰ κατάσταση δικαιοσύνης πού τείνει νὰ διαχωρισθῆ μέσα στὶς ἀνάγκες τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς ἀπὸ μιὰ πατροπαράδοτη τάξη κοινωνικοῦ δικαίου ἄλλων ἰδεολογικῶν προϋποθέσεων. Κατ’ αὐτές, ὑποχρεοῦται τὸ δικαστήριο νὰ ἀποδείξη τὴν ἐνοχὴ τοῦ κατηγορουμένου –πρᾶγμα πού κοινωνικῶς συσχετιζόμενο ὁδηγεῖ σὲ ἀκραῖες καταστάσεις δικαίου-, ἐνῷ στὸ καπιταλιστικῶς ὀργανωμένο κράτος εἶναι ὁ κατηγορούμενος πού ὀφείλει νὰ ἀποδείξη τὴν ἀθωότητα του πρὸ τοῦ δικαστηρίου. Τὰ ἰδεολογικὰ αὐτὰ δεδομένα ἐπηρεάζουν ἰσχυρὰ τὸν χῶρο τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης, ὅπου ἡ πληθυσμιακὴ σύνθεση ἐνέχει προεξάρχοντα τὸν παράγοντα τῶν Σλάβων, οἱ ὁποῖοι, ἀνεξαρτήτως θρησκεύματος, δὲν παύουν νὰ συμμετέχουν στὸν γενικώτερον ἰδεολογικὸ κόσμο τοῦ σλαβισμοῦ. Στὴν Γερμανία συγκλίνουν καὶ τὰ δύο αὐτὰ ρεύματα «Ἀνατολῆς» καὶ «Δύσης» καὶ ὁ «ἐθνικὸς σοσιαλισμὸς» βρίσκει ἀκριβῶς τὸ φυσικὸ ἔδαφος καλλιέργειάς του.
    Ὁ «ἐθνικοσοσιαλισμὸς» εἶναι ἡ κακὴ ἰδεολογικοποἰηση μίας δεδομένης ἱστορικῆς καταστάσεως. Τὸ χειρότερο καὶ πιὸ ἀντιφατικὸ σ’ αὐτὸν εἶναι ἡ φυλετική του φιλοσοφία, ἀκριβῶς γιὰ ἕνα χῶρο ὅπου ἡ φυλετικὴ συνύπαρξη καὶ μίξη ἀποτελοῦσε ἱστορικὸ καθεστώς.

    Αὐτὴ ἡ φυλετικὴ φιλοσοφία τοῦ ἔθνικοσοσιαλιομοϋ περὶ «ἀρίας φυλῆς» καὶ «βορείου ἀνθρώπου» εἶναι ἕνα πολύπλοκο ἱστορικὸ καὶ ἰδεολογικὸ ζήτημα. Καὶ εἶναι ἱστορικῶς πολύπλοκο, ἀκριβῶς γιατί ἐμφανίζεται σὰν ἰδεολογία σ’ ἕνα χῶρο μὲ τὶς ἐλάχιστες προϋποθέσεις ἐπικράτησης. Κατὰ παράξενο τρόπο στρέφεται πρακτικῶς ἐναντίον μίας μόνο «κατώτερης» φυλῆς, τῶν Ἑβραίων, ἐνῶ μὲ ἄλλες «κατώτερες» φυλὲς κλείνει συμφωνίες, παντὸς εἴδους συνεργασίας, τὶς ἀνέχεται καὶ τὶς ἀναγνωρίζει. Μιὰ διάταξη τοῦ NSDAP, τοῦ ναζιστικοῦ κόμματος, τῆς 28ης Μαρτίου 1933, ὁρίζει σαφῶς ὅτι ἀπαιτεῖται ἀπὸ τὶς ἀρχὲς ὁ ὕψιστος βαθμὸς ἀσφαλείας, (höchster Schutz) γιὰ κάθε ἄλλον ξένο στὴν Γερμανία, ἀνεξαρτήτως θρησκεύματος, καταγωγῆς καὶ ράτσας (βλ. W. Hofer, Der Nationalsozialismus, Dokumente 1933-1945, Frankfurt/M., 1992, σελ. 282). Ὁ «ρατσιστικὸς» συνεπῶς μανδύας εἶναι ἡ ἐπικάλυψη ἑνὸς πολιτικοῦ προβλήματος. Κατὰ μίαν ὄχι τυχαία σύμπτωση, ὁ φερόμενος ἀριθμὸς τῶν διωχθέντων ὑπό τοῦ ναζισμοῦ Ἑβραίων στὴν ἀνατολικὴ Εὐρώπη εἶναι περίπου ἴσος μὲ τὸν ἑβραϊκὸ πληθυσμὸ τὸν ἐγκατεστημένον στὶς νοτιοδυτικὲς περιοχὲς τῆς ρωσικῆς ἐπικράτειας ἀπὸ ἐποχῆς Αἰκατερίνης τῆς Μεγάλης. Οἱ Ἑβραῖοι εὑρῆκαν μεγαλύτερον βαθμὸν προστασίας στοὺς χώρους τῆς Ἀνατολῆς ἀπ’ ὅ,τι σ’ ἐκεῖνον τῆς Δύσης, ἐνῷ, λόγω τῆς δραστηριότητας των στὸν οἰκονομικὸ καὶ κοινωνικὸ τομέα στὶς κατὰ τόπους χῶρες καὶ λόγω τῆς μεγάλης των διασπορᾶς, ἀπετέλεσαν εὔκολο πολιτικὸ ἐργαλεῖο γιὰ τοὺς ἰμπεριαλιστικοὺς σκοποὺς τῶν τελευταίων αἰώνων. Μετὰ τὸ Συνέδριο τοῦ Βερολίνου, τὸ ὁποῖον σημαίνει μιὰ σοβαρὴ ἧττα γιὰ τὴν βαλκανικὴ πολιτικὴ τῆς Ρωσίας μετὰ τὴν Συνθήκη τοῦ Ἁγ. Στεφάνου, ὁ ἑβραϊσμὸς στὴ Ρωσία μεταβάλλεται σὲ πολιτικὸ πρόβλημα πού δὲν ὑπῆρχε πρίν, μὲ ἀποτέλεσμα κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς βασιλείας Ἀλεξάνδρου τοῦ Γ’, ἐπὶ Πομπιεντονότσεφ καὶ ὑπουργοῦ ἐσωτερικῶν τοῦ Ἰγνάτιεφ, νὰ ξεσπάσουν ἄγρια πογκρὸμ ἐναντίον τῶν Ἑβραίων. Κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴ θὰ παρατηρηθῆ κι’ ἕνα μεγάλο κῦμα Ἑβραίων πρὸς τὴν Γερμανία, οἱ ὁποῖοι σύντομα θὰ ἑλιχθοῦν στὴν κοινωνική, πνευματικὴ καὶ (μετὰ τὸν α’ παγκόσμιο πόλεμο) πολιτικὴ ζωὴ τοῦ τόπου (βλ. π.χ. W. Mommsen, Politische Geschichte von Bismarck bis zur Gegenwart, 1935, σελ. 222). Γιὰ ἕνα καθεστὼς σὰν τὸ ναζιστικὸ πού ἀνεγνώριζε ὡς κατ’ ἐξοχὴν ἐχθρό του τὸ σύστημα τῶν δυτικῶν δημοκρατιῶν (οἱ διαφορὲς μὲ τὴν Ρωσία ἦσαν μᾶλλον ἐδαφικῆς φύσεως παρὰ ὁτιδήποτε ἄλλο), τὸ πρόβλημα τοῦ ἑβραϊσμοῦ στὴν Γερμανία, καὶ μὲ τὸ δεδομένο τῶν διεθνῶν του διασυνδέσεων, ἀποτελοῦσε ἕνα ἐξόχως εἰδικὸ πρόβλημα. Καὶ οἱ ναζιστὲς εὑρῆκαν τὴν δική τους λύση γι’ αὐτό, ἡ ὁποία βέβαια κάθε ἄλλο παρὰ εὐτυχὴς ὑπῆρξε.

    Ὑπὸ τὶς ρατσιστικὲς λοιπὸν θεωρίες ὑπάρχει ἡ ἐπικάλυψη ἑνὸς πολιτικοῦ προβλήματος, ἄλλα ὁ ρατσισμὸς δὲν ἐξαντλεῖται σ’ αὐτό, οὔτε ἐπινόηση τῶν Γερμανῶν ὑπῆρξε. Ὁ ρατσισμὸς ὡς ἰδεολογία εἶναι ἕνα προϊόν τῆς δυτικῆς Εὐρώπης καὶ ἔχει ἄμεση σχέση καὶ καταγωγὴ μὲ τὶς καταστάσεις τῆς Μεσογείου. Ἕνα πρᾶγμα πού δὲν ἔχει παρατηρηθῆ -καὶ οἱ ἐξηγήσεις σ’ αὐτὸ δὲν εἶναι δύσκολες- εἶναι ὅτι οἱ θεωρίες τοῦ Γκομπινώ προέρχονται ἀπὸ ἕνα σύνολο ἰδεολογικῶν παραστάσεων πού ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὶς καταστάσεις τῆς Μεσογείου καὶ ἰδιαίτερα μὲ τὶς νεώτερες σχέσεις τῶν δυτικῶν κρατῶν μ’ αὐτή. Ὁ πνευματικὸς κόσμος τοῦ Γκομπινώ -ὁ ὁποῖος γι’ αὐτὸ διετέλεσε καὶ πρεσβευτὴς τῆς Γαλλίας στὴν Ἑλλάδα- εἶναι ἡ ἱστορία τῶν λαῶν τῆς μεσογειακῆς Ἀνατολῆς. Μέσα ἀπὸ αὐτὲς ἀναπτύσσει τὶς θεωρίες του, καὶ τὶς ἀναπτύσσει ἀκριβῶς σὲ μιὰ ἐποχὴ πού ἔχουν ἤδη ἀρχίσει νὰ ἀπορροφῶνται οἱ πλουτοπαραγωγικὲς πηγὲς τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου καὶ τῶν Βαλκανίων ἀπὸ τὴν δυτικὴ Εὐρώπη. Ποιὰ ἄλλη καλύτερη ὅσο καὶ προχειρότερη αἰτιολόγηση τοῦ πράγματος ἦταν δυνατή, παρὰ ὅτι οἱ μεσογειακοὶ αὐτοὶ λαοὶ εἶναι «ἀνάξιοι» νὰ ἔχουν τὸν ὅσον πλοῦτο εἶχαν; Οἱ «κατώτερες φυλὲς» τοῦ Γκομπινώ δὲν εἶναι ἀνθρωπολογικὲς φυλὲς τῆς Ἀφρικῆς, ἀλλὰ οἱ ἱστορικοὶ λαοὶ τῆς Μεσογείου. Καὶ ἀναπτύσσονται ἀκριβῶς σὲ μιὰ ἐποχὴ ὅπου ὁ «φιλελληνισμὸς» (αὐτὸς ὁ σφοδρὸς ἔρωτας πρὸς ἄγνωστη ἐρωμένη) ἔχει πλέον ἀποδώσει τοὺς καρπούς του, μὲ τὴν κατασκευὴ μίας Ἑλλάδος καταλλήλου πρὸς τὸ εἶδος τῆς περαιτέρω εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς ἐπὶ τῶν Βαλκανίων (βλ. σχετικῶς καὶ V. Gitermann, Gesch. Russlands, τόμ. 3, 1949, σελ. 62 κ.ε.), καὶ λόγω ἄλλων καταστάσεων, ἐσωτερικῶν καὶ ἐξωτερικῶν της εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς, παρέχει τὴν θέση του σὲ ἄλλες ἰδεολογίες (βλ. τὸ βιβλίο μας Ἐπὶ τῆς Δομῆς τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους, σελ. 84, κ.ε.). Καθόλου τυχαῖο δὲν εἶναι ὅτι μετὰ τὸν «φιλελληνισμὸ» οἳ διάδοχες «θεωρίες» στὸν εὐρωπαϊκὸν χῶρο εἶναι οἱ θεωρίες Φαλμεράϋερ καὶ Γκομπινώ (πού εἶναι περίπου τῆς ἴδιας ἐποχῆς), ἐνῷ στοὺς «Ἕλληνες» μένει ἡ «Μεγάλη Ἰδέα»! Εἶναι ἡ φυσιολογικὴ ἐξέλιξη τῆς δυτικοευρωπαϊκῆς πολιτικῆς ἐπὶ τῶν Βαλκανίων μὲ ἀντιστοιχία πληρέστατη…
    Μεσογειακῆς συνεπῶς καταγωγῆς φαινόμενο εἶναι ὁ ρατσισμός, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποτελέση τὸ περιεχόμενο τῶν δυτικοευρωπαϊκῶν συνειδήσεων γιὰ πάνω ἀπὸ ἕναν αἰῶνα περίπου. Μὲ τὸν Τσάμπερλαιν καὶ τὸν Βάγκνερ θὰ «τελειοποιηθῆ», γιὰ νὰ ἀποτελέση τὸ ἰδεολογικὸ ἐργαλεῖο τοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ. Εἶναι μιὰ εἰρωνεία τῶν πραγμάτων, ὅτι οἱ ἐθνικοσοσιαλιστὲς θέλησαν νὰ πραγματοποιήσουν ἕνα μεγαλεπήβολο ἱστορικὸ σχέδιο γιὰ τὴν ἀναδιοργάνωση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ χώρου μὲ μιὰ τόσο αὐθαίρετη καὶ κωμικὴ ἰδεολογία περὶ «ἀρίας φυλῆς». Δὲν ἀρκέσθηκαν στὴν χρησιμοποίησή της γιὰ τοὺς ἐσωτερικοὺς πολιτικοὺς λόγους πού προείπαμε, ἀλλά τὴν ἐφήρμοσαν γιὰ ὅλους τούς λαοὺς τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης. Ἀκριβῶς, δηλαδή, σὲ ἕνα χῶρο πολυεθνικῆς σὔνθεσης ὅπου καμμιὰ πιθανότητα ἐφαρμογῆς δὲν εἶχε. Σὲ ἕνα χῶρο, πού καὶ ἂν τὸν κυριαρχοῦσαν μὲ τὰ ὄπλα, θὰ ἦταν ἀδύνατο νὰ τὸν κρατήσουν, ἀκριβῶς λόγω τῆς ἰδεολογίας πού ἐφήρμοζαν. Τὸ πολιτικὸ πρόγραμμα τῶν ἐθνικοσοσιαλιστῶν προέβλεπε τὴν ἀναδιοργάνωση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ χώρου ἐπὶ φυσικῶν δεσμῶν, ἤτοι ὀργάνωση τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης μὲ κατεύθυνση πρὸς τὴν Μαύρη Θάλασσα καὶ τὴν ὀργανικὴ ἐνσωμάτωση τῶν Βαλκανίων στὴν ὑπόλοιπη Εὐρώπη (βλ. π.χ. Α. Oesterheld, Wirtschaftsraum Europa, Berlin 1942). Τὸ πρόγραμμα δὲν ἐστερεῖτο φυσικότητος -εἶναι ἄλλωστε καὶ τὸ μόνο δυνατὸ γιὰ μιὰ σωστὴ ἔννοια Εὐρώπης-, πλὴν ὅμως πρακτικῶς ἀδύνατο ὅπως τὸ ἐπεχείρησαν οἱ ἐθνικοσοσιαλιστές. Ἡ κεντρικὴ Εὐρώπη δὲν ἀποτελοῦσε βέβαια καμμιὰ ὠργανωμένη ἑνότητα, ἀλλά ἀποτελοῦσε ἀνέκαθεν, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Μεταρρύθμιση κι’ ἐδῶ, τὸν πατροπαράδοτο χῶρο ἀσκήσεως τοῦ εὐρωπαϊκοῦ «ἰσοζυγίου» – ἤτοι τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Ἀγγλίας ἐπί του ἠπειρωτικοῦ χώρου, πράγμα πού ἀποτελεῖ καὶ τὸ καθ’ ἑαυτὸ περιεχόμενο τῆς νεώτερης εὐρωπαϊκῆς ἱστορίας (βλ. συνοπτικῶς καὶ Α. Halfeld, Deutschland und die Westmachte, Jena 1940). Ἡ ὁποιαδήποτε ὅμως ὀργάνωση τῆς κεντρικῆς Εὐρώπης περνοῦσε ἀναγκαστικὰ ἀπὸ τὰ Βαλκάνια, ἀλλά ἐδῶ τὰ πράγματα ἦσαν ἐξόχως πολύπλοκα, ὥστε νὰ μπορέσουν νὰ ἐξαντληθοῦν σὲ ὑπολογισμοὺς γραφείου. Πόσο πολύπλοκα καὶ στενὰ δεμένος εἶναι ὁ χῶρος τῶν Βαλκανίων μὲ κάθε διεργασία τῆς εὐρωπαϊκῆς ἠπείρου, μποροῦμε νὰ τὸ καταλάβουμε ἀπὸ τὴν τρέχουσα «μετασοσιαλιστικὴ» ἐποχή, ὅπου τὸ κέντρο τῆς παγκόσμιας πολιτικῆς εἶναι καὶ πάλι τὰ Βαλκάνια, πρῶτο μεταξὺ ὅλων. Καὶ θὰ συνεχίσουν τὰ πράγματα νὰ εἶναι ἔτσι γιὰ ὅσο θὰ ὑπάρχη κόσμος ἄλλα ὄχι καὶ μιὰ φυσικὴ ἔννοια Εὐρώπης -παρὰ τὶς ὅποιες… ἐπινοήσεις περὶ «ὑποσημειώσεως τῆς Weltwirtschaft»-, διότι ἁπλούστατα πᾶσα ἔννοια φυσικῆς Εὐρώπης ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὰ Βαλκάνια. Μιὰ ἁπλὴ ἀπάντηση στὶς θεωρίες περὶ «ὑποσημειώσεως» θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι τὸ ἑξῆς: μετὰ τὴν ἐπιχείρηση τῆς Ἀβησσυνίας καὶ τὸν ἐπακολουθήσαντα ἀποκλεισμό, ὅλη ἡ πολεμικὴ μηχανὴ τῆς Ἰταλίας ἐστηρίχθηκε στὸ πετρέλαιο καὶ τὰ λοιπὰ προϊόντα της Ἀλβανίας, ἐνῷ ὁ Χίτλερ ἤρκεσε νὰ ἐξασφαλίσῃ δύο μόνο βαλκανικές χῶρες, τὴν Βουλγαρία καὶ τὴν Ρουμανία, γιὰ νὰ μὴν ἀντιμετωπίσῃ πρόβλημα ἐφοδιασμοῦ γιὰ τίποτε. Ἡ «μικρὴ Ἀντάντ», ὅπως εἴδαμε, ἀπετέλεσε τὸν κύριο φορέα τῆς πολιτικῆς τοῦ μεσοπολέμου. Οἱ τρεῖς μόνο αὐτὲς χῶρες (Τσεχοσλοβακία, Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία), ἐκάλυψαν ὄχι μόνο τὸ κενὸ πού ὑπῆρξε ἀπὸ τὴν διάλυση τῆς Αὐστροουγγρικῆς Μοναρχίας, ἀλλὰ διέθεταν ἀπὸ κοινοῦ καὶ ἕναν στρατὸ πού ἦταν μεγαλύτερος ἀπὸ ὁποιονδήποτε στρατὸ τῆς Εὐρώπης, τῆς Ρωσίας ἑξαιρουμένης (βλ. π.χ. F. Η. Simonds, Kann Europa Frieden halten?, Berlin 1932, σελ. 201).
    Ἡ «ἐπιστήμη τῆς Weltwirtschaft» εἶναι ἡ «ἐπιστήμη» πού προσπαθεῖ νὰ πείση ὅτι οἱ πλουσιώτερες περιοχὲς τοῦ πλανήτη (Βραζιλία, Ἰνδία, Βαλκάνια κ.λπ) «ὀρθῶς» εἶναι… ὑποσημειώσεις τῆς σύγχρονης ἱστορίας καὶ πολιτικῆς. Ἡ «ἐπιστήμη» αὐτὴ δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν «ἐπιστήμη» τοῦ Γκομπινώ. Εἶναι μιὰ «ἐπιστήμη τοῦ στομαχιοῦ», θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, ἀναθυμούμενοι κάποιον ἀνάλογον ὁρισμὸ τοῦ C. Rhodes («Ὁ ἰμπεριαλισμὸς εἶναι ὑπόθεση τοῦ στομάχου»). Τὸ μόνο ἰδιάζον μὲ τὴν περίπτωση τῶν Βαλκανίων εἶναι, ἁπλῶς, ὅτι αὐτὰ ἔχουν μιὰ βαθύτερη ὀργανικὴ σχέση μὲ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο σὰν σύνολο, ὥστε νὰ μπορῆ ἡ περίπτωσή τους νὰ ἐξαντληθῆ σὲ στατιστικὰ νούμερα. Οἱ δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, πού ἔχουν ἄμεση σχέση μὲ τὰ Βαλκάνια, ἀποτελοῦν ἱκανὴ ἀπόδειξη.

  24. ππαν said

    Καλημέρα! Κι εγώ ψάχνω την Ιμμόρ! 🙂

  25. Τσοπάνος said

    22> δεν είχα διαβάσει την παραπομπή του spiral #11. Τα λέει όλα

  26. Νέο Kid Στο Block said

    Μια ωραία αληθινή ιστορία,εμμέσως σχετική με το θέμα , είναι η ιστορία του πώς ο Κουρτ Γκαίντελ (ο πατέρας του Θεωρήματος μη πληρότητας στην Τυπική Λογική) έγινε Αμερικανός πολίτης.
    Μια τυπική κατά βάση διαδικασία. Η απόφαση να γίνει αμερικανός ήταν πρακτικά ειλλημένη, αλλά το τυπικό απαιτούσε να παρουσιαστεί μπροστά σε έναν δικαστή ,παρουσία δύο μαρτύρων και να απαντήσει σε κάποιες βλακώδεις τυπικές ερωτήσεις.
    Ο ένας μάρτυράς του ήταν ο Αλβέρτος Αϊνστάιν ο οποίος ήταν εκτός από φίλος του Γκαίντελ και ο άνθρωπος που μεσολάβησε για να έρθει στην Αμερική και ο άνθρωπος που λειτουργούσε γενικά σαν συνδετικός κρίκος μεταξύ του ψυχάκια Κουρτ και της υπόλοιπης κοινωνίας 🙂 , ο άλλος δεν θυμάμαι ποιος ήταν. O Γκαίντελ όμως δεν ήταν ψυχάκιας χωρίς λόγο! Θεώρησε υποχρέωσή του να προετοιμαστεί άρτια για τις «εξετάσεις». Κάθισε κι μελέτησε όλο το σύνταγμα των Η.Π.Α και εντόπισε κάποια λογικά κενά που θα επέτρεπαν υπό κάποιες προϋποθέσεις σε έναν δικτάτορα να πάρει την εξουσία. Το είπε αυτό στον Αϊνστάιν και εκείνος φυσικά τον συμβούλεψε διακριτικά να μην αναφέρει κάτι σχετικό στο δικαστή.
    Φτάνει η μέρα της εξέτασης. Ο Αϊνστάιν που ήταν βεβαίως φίρμα και είχε επιρροή, εξήγησε στο δικαστή πως ο Κουρτ ήταν κάπως «ειδική περίπτωση» και εκείνος έδειξε κατανόηση. Κάποια τυπικά όμως δεν γινόταν να παρακαμφθούν κι άρχισε η «εξέταση». Όνομα;, Επίθετο;, τόπος γέννησης;, Χώρα καταγωγής;
    -Αυστρία. λέει ο Κουρτ
    -Α! Ο απεχθής δικτάτωρ! λέει ο δικαστής. Και συνεχίζει:
    -Eυτυχώς αυτό δεν μπορεί ποτέ να συμβεί στην Αμερική.
    -ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ! λέει ο Κουρτ. Και μάλιστα ξέρω ακριβώς πώς!
    ..και ξεκινάει να αναλύσει τα «κενά» του συστήματος.
    Εκεί(λέει η ιστορία μας) παρενέβηκε ο Αλβέρτος και το θέμα έληξε αισίως .Ο Κουρτ Γκαίνετλ ήταν Αμερικανός πολίτης πλέον.

  27. ΑΝΑΛΕΤΡΙΟΣ said

    Καταρχάς δε νομίζω να ‘χει συνδυάσει κανένας το Χίτλερ με τον κοινοβουλευτισμό ή τη δημοκρατία. Αλλά έχει συνδυαστεί με τη λαϊκή συναίνεση. Ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος τέτοιος δικτάτορας ήταν. Αν ξανάκανε εκλογές το 38 ας πούμε, θα έβγαινε κανονικότατα.
    Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι οι παραλληλισμοί που βρίσκουν κάποιοι με τη σημερινή Ελλάδα. Αν πρέπει σώνει και καλά να βρεθεί παρόμοια φάση με την Ελληνική ιστορία μόνο το κίνημα στο Γουδί μοιάζει. Προηγήθηκαν πτώχευση, διεθνής επιτροπεία αλλά κυρίως στρατιωτική ήττα «ντροπή» και διάφορες ματσακωνιές του Στέμματος με την Κρήτη ας πούμε. Και υπήρχε ακόμα ακμαίος ο μεγαλοϊδεατισμός.

  28. spiral architect said

    @26: Ελαφρώς σχετικό με το του Κιντ:
    Tι θα γινόταν αν στις εκλογές του 1940 κέρδιζε, αντί για τον Δημοκρατικό Pούζβελτ, ο Pεπουμπλικάνος υποψήφιος, εθνικός "ήρωας των αιθέρων", αλλά και αντισημίτης και προσωπικός φίλος του Xίτλερ, Tσαρλς Λίντμπεργκ; Ποιο θα ήταν το πρόσωπο μιας Aμερικής που υπογράφει σύμφωνο φιλίας με τον Xίτλερ και την Iαπωνία; Πώς θα φαινόταν στον υπόλοιπο κόσμο, αν ο υπουργός εξωτερικών του Γ΄ Pάιχ, ο φον Pίμπεντροπ, χόρευε βαλς στον Λευκό Oίκο; Kαι ποιο θα ήταν το μέλλον των εκατομμυρίων Aμερικανοεβραίων σε μια Aμερική όπου τον πρώτο λόγο έχει ο αντισημιτισμός;
    Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής – Φίλιπ Ροθ

  29. Alexis said

    #20: Τελείως άστοχο το παράδειγμα του Α.Π.
    Ολοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί από το 1974 μέχρι το 2012 κυβέρνησαν επειδή το κόμμα τους διέθετε την απόλυτη πλειοψηφία, άρα και την εμπιστοσύνη, της Βουλής.
    Ο Χίτλερ κυβέρνησε χωρίς να το έχει εξασφαλίσει ποτέ αυτό, ούτε μόνος του ούτε έστω σε συνεργασία με κάποιο άλλο κόμμα.
    Αλλά σε ένα πολίτευμα όπου ο πρόεδρος έχει το δικαίωμα να διορίζει κάποιον πρωθυπουργό έστω κι αν δεν διαθέτει τη «δεδηλωμένη» αυτό μπορεί να συμβεί νομότυπα.
    Στην Ελλάδα αλλά και στις περισσότερες «δυτικές» δημοκρατίες σήμερα, αυτό θα συνιστούσε συνταγματική εκτροπή.

  30. Left said

    Η Διεθνής της εξουσίας αποφασίζει.Τις εκλογές κερδίζουν οι συμβιβασμένοι, με τη Διεθνή της εξουσίας. Οι εκτός κανόνος περιπτώσεις είναι πασιφανείς. Δείτε Μωσαντέκ και Χομεϊνί, στο Ιράν. Λουμούμπα, στο Κογκό. Κάστρο, στην Κούβα. Χαμάς, στην Παλαιστίνη. Αλλιέντε, στη Χιλή. Τσάβες, στη Βενεζουέλα. Μόρσι, στην Αίγυπτο…
    Εκλεγμένοι (ή μη) που δεν είναι υπάκουοι υπήκοοι (της Διεθνούς της εξουσίας) έχουν την τύχη του Καντάφι, του Σαντάμ, του Μπούτο, του Νατζιμπουλάχ, του Μεντερές, του Τσαουσέσκου…
    Οσο για την ελληνική Αριστερά…είναι αναγκαία η λογική συγκρότησης του ΕΑΜ. Αφήνουν όμως οι εγωισμοί και τα (επί μέρους) μαγαγαζάκια?
    Καλημέρα και καλή εβδομάδα.

  31. Alexis said

    #30: Πόσοι από όλους αυτούς βγήκαν με εκλογές;

  32. cronopiusa said

    Kuhle Wampe: Σε Ποιον Ανήκει ο Κόσμος;

  33. spiral architect said

    @31: Kι αυτοί που βγήκαν με εκλογές …. «24 ώρες αντίσταση κράτησε η Γαλλική κυβέρνηση απέναντι στους Γερμανούς, σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ των 72 ωρών αντίστασης από τον Β´ ΠΠ.»
    (τουϊτερικόν)

    Πολιτική κρίση και νέα κυβέρνηση στη Γαλλία
    (άκουσα κάτι για Λεπέν, ή μπας και είναι ιδέα μου;) 🙄

  34. 30-31 Από μνήμης, ο Μοσαντέκ, η Χαμάς, ο Αλιέντε, ο Τσάβες και ο Μόρσι βγήκαν με εκλογές. Λουμούμπα και Κάστρο (αλλά και Χομεϊνί, κατά κάποιον τρόπο) μόνο κακόβουλα μπορεί να πει κάποιος ότι δεν ήταν εκλεγμένοι άρα κλπ. Αλλά, να πω την αλήθεια, δεν καταλαβαίνω το τσουβάλιασμα στη δεύτερη σειρά, άσε που αυτή η διεθνής της εξουσίας παραείναι αόριστος όρος για να μου λέει κάτι. Ο Μόρσι, για παράδειγμα, μάλλον ενοχλούσε την ελίτ της Αιγύπτου περισσότερο από κάποια υπερεθνική ελίτ.

  35. Αριστείδης Καρατζόγλου said

    Το αυτό με το #12. Κοινοβουλευτικότατος και με λαϊκή συναίνεση ο Αδόλφος.

  36. Τσοπάνος said

    27: Το μόνο αντίστοιχο σε μας είναι ο Μεταξάς. Μέσω κοινοβουλίου αναρριχήθηκε και αυτός, και στη συνέχεια αντέγραψε τον Αδόλφο (επί το Μεσογειακότερον).

  37. Εαμοβούλγαρος said

    Είναι μεγάλο πράμα η Ρητορική Τέχνη. Ένας μεγάλος ρήτορας (Ιωάννης ο Χρυσόστομος) κατάφερε να επηρεάσει εκατομμύρια κόσμο και να επιβάλει την παραφροσύνη της Ορθοδοξίας. Ένας άλλος μεγάλος ρήτορας (ο Χίτλερ) κατάφερε να παρασύρει στις ρατσιστικές παραφροσύνες του τον πιό μορφωμένο Λαό της τότε Ευρώπης, τους Γερμανούς. Ωραίο το θέμα και τα σχόλια, αλλά κανείς δεν επισήμανε την Ρητορική Δεινότητα του Αδόλφου, που έπαιξε τεράστιο ρόλο

  38. Emphyrio said

    Το ποσοστο των ψηφων ισουται παντα με το ποσοστο των εδρων; Γι’αυτο υπαρχει η δεδηλωμενη.

    Να τριτωσει το κακο για την Ιμμορ;

  39. Alexis said

    #33: Μπα, λάθος κάνει ο πρωτος λίκνος σου, το ρεκόρ μικρότερης αντίστασης το κατέρριψαν εδώ. Και ήταν μόνο 12 λεπτά. 🙂

  40. LandS said

    Πολύ περίεργα μονοπάτια αυτά. Δεν μπορούμε να πούμε ούτε το ένα ούτε το άλλο με σιγουριά.
    Για παράδειγμα. Μία από τις περιπτώσεις όπου δούλεψε αποτελεσματικά ο Κοινοβουλευτισμός στην Βρετανία, χωρίς να βλαφτεί η Δημοκρατία (περισσότερο από όσο ήταν ήδη βλαμμένη με το πλειοψηφικό) ήταν η περίοδος Μάρτιος-Οκτώβριος 1974. Οι Εργατικοί του Χ. Γουίλσον είχαν πάρει λιγότερες ψήφους από τους Τόριδες αλλά περισσότερες έδρες. Η Βασίλισσα έδωσε πρώτα την εντολή στους Συντηρητικούς επειδή αυτοί είχαν περισσότερες πιθανότητες να κάνουν κυβέρνηση με τους Φιλελεύθερους και όχι στο κόμμα που είχε τις περισσότερες έδρες. Όταν δεν συμφώνησαν οι Φιλελεύθεροι, ο Γουίλσον ζήτησε την εντολή για να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας. Την κράτησε μέχρι τον Οκτώβριο του 1974 όταν, χωρίς να τον έχουν ρίξει οι άλλοι, έβαλε τη Λίλιμπετ να κηρύξει εκλογές στις οποίες βγήκε νικητής με πλειοψηφία τριών εδρών. Δηλαδή τον Οκτώβριο «βγήκε με εκλογές» ενώ τον Φεβρουάριο «δεν βγήκε με εκλογές»;

  41. LandS said

    Δεν τόγραψα καλά. Ο Γουίλσον δεν κράτησε την εντολή από το Μάρτη μέχρι τον Οκτώβρη. Την Κυβέρνηση μειοψηφίας κράτησε.

  42. spiral architect said

    @39: A, ναι, αυτό πού το βάζεις; 😀

  43. LandS said

    Αυτή η ιστορία με τον Γκέντελ και τα κενά του Αμερικάνικου Συντάγματος δεν πρέπει να μας εντυπωσιάζει και πολύ. Στη Γαλλία, μέσα σε δυόμιση αιώνες από την Επανάσταση είχαμε πέντε Δημοκρατίες, δυο Αυτοκρατορίες και μια Παλινόρθωση. Πάντα με πολύ καλά επεξεργασμένα Συντάγματα. Κάτι ανάλογο και στην Γερμανία, από τον Βίσμαρκ και μετά ή στην Ιταλία από τον Καβούρ, και με μια δικτατορία η κάθε μια τους που δημιούργησαν σχολή. Πάλι με Συντάγματα – τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Να μη μιλήσω για μας, πόσα Συντάγματα φτιάξαμε από το 1822 μέχρι παραπροχτές και βασιλιάδες πήγαιναν και ερχόντουσαν, δικτάτορες ανεβοκατέβαιναν και από πραξικοπήματα χαμός. Λεπτομερέστατο όμως το Σύνταγμα. Όχι μόνο για τη «δεδηλωμένη» αλλά και για το τι εστί βοσκότοπος.
    Αντίθετα, τόσο στην Αγγλία που με τον όρο «σύνταγμα» εννοούν ένα σώμα νομοθετημάτων και αποφάσεων δικαστηρίων που η αρχή τους ίσως και να υπάρχει σε ένα κείμενο του 13ου αι. και όπου δέχονται «Κοινοβουλευτικές συμβάσεις και συνήθειες» ως «άγραφες πηγές», έχουν να δουν σοβαρή πολιτειακή κρίση από τον 17ο αιώνα. Αλλά και στις ΗΠΑ που έχουν βαρέσει εικοσιεπτά τροπολογίες σε κείμενο επτά άρθρων όλων κι όλων, μόνο ένα Εμφύλιο έχουν να δείξουν για τα τόσα υποτιθέμενα κενά, ασάφειες και γενικούρες.

  44. Anasto said

    Καλημέρα

    Τρία σκόρπια (σαν το μυαλό μου 😛 ) πράγματα:

    Αν αποδεχτούμε ότι η δημοκρατία, με όλα τα εργαλεία της, τους νόμους, τα συντάγματα, τα κοινοβούλια κ.λπ. είναι ένα πράγμα ατελές (δεν είναι μαθηματικά, να μπουν αυστηρά πλαίσια και με αυτά να παίξεις για να βρεις απαντήσεις και λύσεις), τότε νομίζω θα κατανοήσουμε το μάταιο στην αναζήτηση τού αν ο Χίτλερ βγήκε με εκλογές ή όχι. Είναι δημοκρατική η σημερινή κυβέρνηση που κυβερνά με τόσες ΠΝΠ, αυθαιρεσίες κι ένα κάρο ξεχειλώματα ερμηνειών και με μόνο 30% να της δείχνει εμπιστοσύνη; Ήταν νομιμοποιημένος ο Χίτλερ που πήρε όλες τις εξουσίες πάνω του έχοντας το 44%; Με ποιο ποσοστό μπορείς να πεις πως έχεις το ελεύθερο να εξουσιάσεις το 100% μιας κοινωνίας, μιας χώρας, ενός λαού; Με 40%,51%, 99%; Δεν προσπαθώ να επιχειρηματολογήσω εδώ. Απλά καταθέτω προβληματισμούς για άλυτα προβλήματα για μένα, τουλάχιστον άλυτα μέσω των πρισμάτων που διαθέτω.

    Το «γεγονός» ότι ο Χίτλερ βγήκε με εκλογές, ήταν ως τώρα στο μυαλό μου όπλο γι’ αυτούς που δεν αποδέχονται τον αυταρχισμό και την ολοκληρωτική εξουσία του όποιου εκλεγμένου «άρχοντα». Εν’ ολίγοις λες πως αφού ο Χίτλερ έκανε κατά γενική παραδοχή θηριωδίες κι ανεπίτρεπτα πράγματα για τις ανθρώπινες αξίες, αν και εκλεγμένος, φυσικά και δεν οφείλουμε να αποδεχτούμε τα πάντα μόνο και μόνο επειδή εξελέγη κάποιος πχ πρωθυπουργός. Τώρα βλέπω από τα σχόλια πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί κι απ’ την αντίπερα όχθη αλλά δεν κατανοώ πλήρως το πώς.

    Έχω μια ένσταση για το κυρίως ζήτημα. Νομίζω πως το ποσοστό 44%, σε συνδυασμό με το 8% των άλλων εθνικιστών, μια χαρά νόμιμα τους έφερε στην εξουσία. Δηλαδή τι ποσοστό έπρεπε να πάρει ο Χίτλερ για να κυβερνήσει; Ήταν σαν βάρβαρος, η μια κάποια λύσις που τελικά ήρθε με τη σύμφωνη γνώμη τουλάχιστον του μισού λαού. Και με συμμετοχή στις εκλογές 44 εκατομμυρίων ψηφοφόρων, όσων είχαν δηλαδή ψηφίσει και στις προηγούμενες εκλογές. Το δε μεσοδιάστημα δύο μηνών με τον Χίτλερ στην εξουσία και ενός μήνα με βία και διωγμούς πολιτικών αντιπάλων, αν υπήρχαν σημαντικές δημοκρατικές ευαισθησίες κι ενστάσεις στο πνεύμα της γερμανικής κοινωνίας, θα έπρεπε να συμβάλει ώστε να καταψηφιστεί ο Χίτλερ ή έστω να έχουμε κάποια αποχή κι όχι να δώσουν σε έναν επίδοξο δικτάτορα που δεν κρύβει τις προθέσεις του τα κλειδιά της χώρας.

    Στην όγδοη παράγραφο λείπει ένα άρθρο νομίζω.

  45. Γρηγόρης Κοτορτσινός said

    #23
    Συγγνώμη για την παρέμβαση, αλλά δεν χρειάζεται να κοπυπαστώνετε κατεβατά από αλλού (το έχετε κάνει κι άλλη μια φορά νομίζω). Αρκεί ένας λίκνος.

  46. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    26: Τα κενά που εντόπισε ο Γκέντελ τα έχει καταγράψει κανείς;

    33: Με βάση το πολιτικό σύστημα της Γαλλίας, έχουμε απλώς έναν ανασχηματισμό.

    20: Τόσο εσύ όσο και ο Αθανάσιος πρωτύτερα παραβλέπετε το γεγονός ότι ο Χίτλερ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΕ την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών του κοινοβουλίου με ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ εκλογές. Άρα, επιμένω ότι ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές.

  47. Nikos said

    Ξεχνάει ο σχολιαστής να αναφέρει οτι ο Χίτλερ πηρε νόμιμα την εξουσία, αφου στις εκλογές του Μαρτίου του 1933 συνέπραξε μαζί του και το Εθνικιστικό κόμμα του Χούγκενμπεργκ(δεξιοί) με 8%…Αρα ναζί και δεξιοί=52%….

  48. giorgos said

    #45# Συγνώμη , δέν θά τό ξανακάνω .

  49. sarant said

    47: Ο σχολιαστής δεν θεωρεί ελεύθερες τις εκλογές του Μαρτίου 1933. Σχεδόν κανείς δεν τις θεωρεί έτσι, εδώ που τα λέμε. Αν είναι έτσι, και ο Παπαδόπουλος πήρε πλειοψηφία σε δημοψήφισμα.

  50. Spiridione said

    Συμφωνώ με το σχόλιο του 20 του ΙΝ σε μεγάλο βαθμό.

    Τώρα, για το αν ο Χίτλερ βγήκε με εκλογές: Στις 30-1-1933 πιο σωστό θα ήταν να λέγαμε ότι διορίστηκε συνταγματικά (με βάση το Σύνταγμα της Βαιμάρης) Καγκελάριος. Τα κόμματα που στήριζαν αυτήν την κυβέρνηση (με πολιτική συμφωνία όχι με ψήφο εμπιστοσύνης), το NSDAP και το DNVP, δεν είχαν την πλειοψηφία του Κοινοβουλίου. Νομίζω ότι με το Σύνταγμα της Βαιμάρης ο Πρόεδρος είχε δικαίωμα να διορίζει και να αποπέμπει κυβερνήσεις χωρίς την ψήφο του Κοινοβουλίου και η Αντιπολίτευση είχε δικαίωμα να ασκήσει κάτι σας πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης. Όλες οι κυβερνήσεις μετά το 1930 ήταν κυβερνήσεις μειοψηφίας με την ανοχή των Σοσιαλδημοκρατών, όπως είπε και ο ΙΝ. Αυτό σήμερα δεν γίνεται με το Σύνταγμα της Ελλάδας (και της Γερμανίας φαντάζομαι). Άλλο η διευρενητική εντολή και άλλο η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.
    Μετά τις εκλογές του Μαρτίου 1933, ο Χίτλερ που δεν είχε την πλειοψηφία θεωρητικά θα μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση με το DNVP που είχε 8%, αλλά δεν το έκανε, αφού στις 23 Μαρτίου πέρασε τον Νόμο περί Εξουσιοδότησης με τον τρόπο που το πέρασε.

  51. Νέο Kid Στο Block said

    Nικοκύρη, δες εδώ :http://morgenstern.jeffreykegler.com/
    Την ιστορία(με λεπτομέρειες,το όνομα του δικαστή, ημερομηνίες,κ.λ.π.) την επιβεβαιώνει ο έτερος μάρτυς και φίλος του Γκαίντελ που ήταν ο Όσκαρ Μόργκενστερν (πιονέρος της Θεωρίας παιγνίων, μεταξύ άλλων).
    Υπάρχουν κάποια λινκ στο τέλος, και ίσως εκεί να υπάρχει κάτι καταγεγραμμένο από τον Μόργκενστερν.
    Αλλά μιας και το ανέφερε και κάποιος σχολιαστής παραπάνω, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία ΕΙΝΑΙ (δυστυχώς)μαθηματικά, και υπάρχουν μαθηματικές βεβαιότητες (δηλαδή θεωρήματα) όπως αυτό του Άρροου που έχουμε ξανασυζητήσει, που δείχνουν πως δεν υπάρχει «τέλειο» σύστημα, δηλαδή που να αντιστοιχίζει παντού και πάντα την ατομική προτίμηση στην ομαδική ΧΩΡΙΣ καμία αντίφαση. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν είναι ό,τι τελειότερο μπορούμε να έχουμε .

    Όσο για τους Αμερικάνους, το εκλεκτορικό σύστημα για παράδειγμα που έχουν μπορεί να δώσει αποδεδειγμένα αδικίες (ο Μπους τζούνιορ δεν βγήκε με λιγότερες ψήφους συνολικά από τον δημοκρατικό υποψήφιο;) χωρίς να χρειάζεται να τις επισημάνει ένας εγκέφαλος του διαμετρήματος του Κουρτ… 🙂

    Θα θυμάστε ίσως τη δημοκρατικότατη νίκη του Αντωνξεδιαντμπουμπούκ…
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/05/26/ekloges-5/#comment-220595
    https://sarantakos.wordpress.com/2014/05/26/ekloges-5/#comment-220663

  52. Pedis said

    Κύριε Διαχειριστά και Νικοκύρη, πολύ ορθά υποστηρίζετε ότι «Ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές» και τα δεδομένα και η λογική σάς δίνουν απόλυτο δίκιο.

    Α προπό, ούτε ο Μουσσολίνι βγήκε με εκλογές, πολύ περισσότερο διότι, όταν ο μονάρχης τον έχρισε πρωθυπουργό, το
    φασιστικό κόμμα δεν διέθετε περισσότερο από το 2% των εδρών του κοινοβουλίου.

  53. Pedis said

    Υπάρχει ιστορικό ενδιαφέρον στη μελέτη των μετακινήσεων του γερμανικού εκλογικού σώματος στις εκλογές από το 1928 και μετά. Υπόψην ότι
    σύμφωνα με το Σύνταγμα της Βαυμάρης οι γυναίκες είχαν αποκτήσει δικαίωμα ψήφου.

    Στις εκλογές του Ιουλίου του 1932, λοιπόν, παρατηρείται το φαινόμενο της αύξησης του αριθμού των ψηφοφόρων κατά 5 εκ. (λόγω νέων εγγεγραμμένων κατά το ήμισυ της αύξησης), το 75% περίπου των οποίων πήγε στους ναζί. Μεταξύ των νέων ψηφοφόρων το νούμερο των γυναικών που φαίνεται να πρωτοεγγράφησαν στους εκλογικούς καταλόγους λίγο πριν το 1932, όπως σημειώνεται σε μερικές πηγές, ήταν υψηλό. ‘Επειτα αξίζει να παρατηρήσει κανείς ότι

    – η αύξηση της δύναμης του ναζιστικού κόμματος (NSDAP) στις εκλογές του 1932 προέρχεται σε προσεγγιστικό ποσοστό 65% από μετακινήσεις ακροδεξιών και συντηρητικών ψηφοφόρων ενώ το υπόλοιπο οφείλεται στους νέους ψηφίσαντες.

    – Το άθροισμα των ψήφων του Σοσιαλιστικού και του Κομμουνιστικού κόμματος παραμένει σταθερό μεταξύ 1928 και 1932 (14 εκ ψήφοι περίπου). Αλλά το ΚΚΓ παρουσιάζει εκλογική άνοδο κατά 1.2 εκ ψήφους περίπου.

    Μεγάλο μέρος των συντηρητικών λοιπόν, άσχετα από τα μεταπολεμικά κλαψουρίσματα («Δεν ήξερα, δεν γνώριζα» κλπ) επέλεξε Χίτλερ, ενώ η κοινωνία παρέμεινε εντονότατα πολωμένη.

  54. Έχει γίνει μια μικρή παρανόηση με το 44% το Μαρτίο του 1933. Μπορεί να μην κατέκτησε την απόλυτη πλειοψηφία αλλά ο Χίτλερ συνεργάστηκε αμέσως με το Εθνικό Λαϊκό Κόμμα του 8% για να αποκτήσει την πλειοψηφία του 52%. Με αυτό τον τρόπο καταργήθηκε την επόμενη μέρα το Ράιχσταγκ.

  55. sarant said

    54: Οι εκλογές του Μαρτίου 33 δεν ήταν ελεύθερες όμως. Τις αναφέρω επειδή ούτε και σε αυτές τις ανελεύθερες εκλογές μπόρεσε να κατακτήσει την πλειοψηφία ο Χίτλερ.

    53: Δεν εξέτασα καθόλου το θέμα της ψήφου των γυναικών και ούτε ξέρω αν μπορεί να προσδιοριστεί (π.χ. αν είχαν διαφορετικά εκλογικά τμήματα)

  56. Pedis said

    γενικό σχόλιο ως αφορισμός: Το πώς ανεβαίνουν οι Χίτλερ και οι Μουσσολίνι στην εξουσία είναι πρόβλημα της αστικής Δημοκρατίας όταν κρίνεται σκόπιμο να γίνει μετάβαση στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης της Δημ[ι]οκρατίας. Το εκλογικό σύστημα, οι αρχές της Δημοκρατίας, τα συντάγματα κλπ είναι (τετριμμένα) τεχνικά ζητήματα.

  57. Pedis said

    55 – » … και ούτε ξέρω αν μπορεί να προσδιοριστεί (π.χ. αν είχαν διαφορετικά εκλογικά τμήματα)»

    Όχι δεν ήταν διαφορετικά, απ’ όσο γνωρίζω! Και γι αυτό το λόγο είπα ότι εικάζεται στη βάση διαφόρων εκτιμήσεων.

  58. Spiridione said

    54. Ο Νόμος περί εξουσιοδοτήσεως έπρεπε να ψηφιστεί με πλειοψηφία 2/3 του Ράιχσταγκ. Πράγματι πέρασε με 444 ψήφους (83%), δηλ. τον ψήφισαν όλα τα κόμματα πλην του Κομμουνιστικού που είχε απαγορευθεί και του Σοσιαλδημοκρατικού.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Enabling_Act_of_1933#Passing

  59. 55 Δεν είπα ότι δεν ήταν ελεύθερες, ακριβολογούμε όπως έγραψες στο ποστ, έγιναν κάτω από καθεστώς τρομοκρατίας που ακολούθησε από τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ. Αφού ούτε τα κατάφερε τότε ο Χίτλερ, συνεργάστηκε με το ΕΛΚ.

  60. Αριστείδης Καρατζόγλου said

    Το σύνταγμα της Βαϊμάρης επέτρεπε το σχηματισμό κυβέρνησης χωρίς να ορίζει ως προϋπόθεση την απόλυτη πλειοψηφία εδρών. Τόσο απλά…
    Αν ο Χίτλερ διορίστηκε καγκελάριος αντισυνταγματικά ας μας το πει κάποιος ειδικός να μάθουμε κι εμείς.

  61. 58 Ναι, αυτό ήταν η συνέπεια του συνασπισμού με το Κέντρο (ΔΗΜΑΡ κανείς;) εναντίον των 81 βουλευτών του ΚΚ που καθαιρέθηκαν άμεσα.

  62. Anasto said

    @51. Εντάξει, εγώ έχω τα ηθικά ζητήματά μου σχετικά με την εξουσία μια και κάποια πράγματα δεν μπαίνουν στα κουτάκια του μυαλού μου όσο κι αν ολοένα γεμίζω τα κενά με μικρότερα κουτάκια. Υποψιάζομαι πως αυτό δεν αφορά μόνο εμένα ούτε καν μόνο την ανθρωπότητα αλλά και τη ζωή την ίδια οπότε (αφού πάει μακριά η βαλίτσα) θα πω μόνο για να γίνω κατανοητός, πως δεν κατανοώ τη λέξη τελειότερος έχοντας στο μυαλό το τι σημαίνει τέλειος.

    Όσο για τον Παπαδόπουλο, αυτός βρισκόταν ήδη στην εξουσία, είχε τον απόλυτο έλεγχο, ο λαός φοβόταν ακόμα και να ψηφίσει κάτι διαφορετικό και υπήρξε μεγάλη νοθεία. Έχουμε δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα νομίζω. Αλλιώς πώς δικαιολογείται το 44%; Δεν υπήρχε ελευθερία να ψηφίσει στη Γερμανία ο καθένας ότι ήθελε; Υπήρχε φόβος να μάθει κάποιος (και ποιος;) ότι ψήφισες πχ ΧΔ ή ΚΚΓ; Η δικιά μου εντύπωση είναι πως ο κόσμος αντιλαμβανόταν ένα τέλμα, μια εμπλοκή στο πολιτικό σκηνικό και αποφάσισε αρκετός να καταφύγει στην κοντινότερη διαφαινόμενη λύση που έδειχνε και αρκετά στιβαρή.

  63. Ιάκωβος said

    Νίκο, λυπάμαι, αλλά στο συγκεκριμένο αστόχησες. Δεν ξέρω αν φταίει το παλαιοκομματικό παρελθόν της Ελληνικής αριστεράς στην οποία ανήκεις και συ και πολλοί από μας, πάντως μοιάζει σαν να σου ξεφεύγει η ουσία στην περίπτωση Χίτλερ.

    Τα στοιχεία του άρθρου είναι σωστά. Όμως η εκτίμηση τους είναι λάθος. Ναι δεν πήρε την απόλυτη πλειοψηφία. Τα ποσοστά όμως που πήρε σε κανονικότατες αστικές εκλογές ένα δολοφονικό παρανοϊκό κόμμα στη χώρα του Γκαίτε και του Μπετόβεν ήταν ΤΕ-ΡΑ-ΣΤΙ-Ο.
    Το 33% και το 37% όταν οι κομμουνιστές παίρνουν το 14% είναι μια κανονικότατη κοινοβουλευτική νίκη. Πρώτο κόμμα. Τι άλλο θες;

    ‘Ομως δεν είναι αυτό το σημαντικό. Είναι το πολιτικό μέρος. Πολιτικά τι νόημα έχει να λες:

    «Την εξουσία στον Χίτλερ δεν την έδωσαν οι ψηφοφόροι -αλλά οι μεγαλοβιομήχανοι και οι συντηρητικοί πολιτικοί.»

    Αυτή είναι λογική ΚΝΕ, που (επίτρεψέ μου να είμαι κάπως αιχμηρός και λίγο αυθαίρετος) από κάτω υπαινίσσεται ότι το προλεταριάτο το προορισμένο για το σοσιαλισμό και ο αφέντης-λαός δεν μπορεί να έκαναν τέτοιο φριχτό πράγμα, ‘αρα οι καπιταλιστές φταίνε.

    Και στην τελική, αυτή η σκέψη δεν μας είναι χρήσιμη, δε μας πάει πουθενά. Μας κάνει και εφησυχάζουμε.

    Ναι, οι καπιταλιστές, αλλά και η Δύση που τον ήθελε για ανάχωμα εναντίον των Μπολσεβίκων, σιγοντάρανε το Χίτλερ. Όμως αν δεν είχε την ενεργή υποστήριξη 14.000.000 Γερμανών, θα έμενε στην Ιστορία σαν ο Παλιάτσος της Μπυραρίας, ένας Δελαπατρίδης άχρηστος στους αστούς ή τον Τσώρτσιλ.

    Η μάχη δόθηκε σε ιδεολογικό επίπεδο, και οι ναζιστές κερδίσανε .Θα ήταν χρήσιμο σε μας να γνωρίσουμε γιατί τον ακολούθησαν τόσοι Γερμανοί..

    Αν γινόντουσαν εκλογές μερικά χρόνια αφού είχε πάρει την εξουσία το Ναζιστικό Κόμμα, εννοείται ότι η συντριπτική πλειοψηφία πάλι θα τον ψήφιζε. Διότι αρχικά ο Χίτλερ ανόρθωσε την οικονομία της Γερμανίας, έλυσε τα μεγάλα προβλήματα της απασχόλησης (με καθαρά Κευνσιανή μέθοδο-το 50% της Γερμανικής Οικονομίας ήταν κρατική οικονομία) και έδωσε δουλειά στον κόσμο.

    Φανταστείτε να γινόντουσαν εκλογές, όταν ο Χίτλερ υπέγραφε την παράδοση της Γαλλίας μέσα στο βαγόνι που είχε υπογραφεί η παράδοση της Γερμανίας στον Α΄ ΠΠ. Όλη η Γερμανία θα ήταν μαζί του. Το Ελληνικό αντίστοιχο, φαντάσου το Μιχαλολιάκο να μπαίνει έφιππος στην …Αγια-Σοφιά. (Ευτυχώς δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, το πολύ πολύ οι Έλληνες ναζί να μας μπλέξουν σε κανένα προβοκατόρικο επεισόδιο με τη γείτονα, για να τρίβει τα χέρια του το αφεντικό και νταβατζής τους, ο Πούτιν).

    Το μεγάλο θέμα είναι το πώς ένας λαός τρελαίνεται και αποφασίζει την καταστροφή του. Η Βαϊμάρη βοά γύρω μας σήμερα. Υπάρχει μίσος, οργή, παράνοια, απελπισία, θάνατος, στιλέτα, μαφία, η ζωή κυλιέται στα πεζοδρόμια των αστέγων,ο πόλεμος και τα χαλιφάτα μας ζώνουν από παντού, οι ναζιστές (αντι-κρατιστές αυτοί) είναι στην κυβέρνηση, ο διαταραγμένος Άδωνις, μαθητής του Πλεύρη, από το φθινόπωρο θα είναι ο απολογητής των εγκλημάτων της κυβέρνησης…

    Λοιπόν όλα αυτά θέλουν μεγάλους πολιτικούς, και μεγάλες πολιτικές, όχι τα χαμόγελα της ανεμελιάς του σύριζα.

    Αν σκεφτόμαστε περισσότερο το γιατί μάζεψε ο παρανοϊκός Χίτλερ τόσα εκατομμύρια ψήφους, ίσως θα μπορούσαμε να απαντήσουμε και το γιατί ο σύριζα εν μέσω φριχτού Μνημονίου συγκεντρώνει αυτό το ολίγιστο 20%. Και ίσως να μπορέσουμε να το αλλάξουμε προς όφελός μας.

    * Για το ΚΚΕ δεν το συζητάω, η ηγεσία του έχει πετύχει την εν ζωή αυτο-ταρίχευση του κόμματος και δεν τους νοιάζει τίποτα.

  64. γκάφ(κ)α said

    #4
    σίγουρα πάντως αυτό που μας λέει είναι πώς ο κόσμος μας δεν είναι παγιωμένος προς αυτή ή την άλλη μεριά και οι γενικές συνθήκες όπως ο άνεμος ένα ιστιοφόρο τον κατευθύνουν. κι αυτό είναι άλλωστε και το νόημα που έχουν οι ιδεολογίες.προσωπικά δήλ. θεωρώ ότι η ιδεολογική υπερίσχυση της αριστεράς είναι πολύ σημαντική γιατί μπορεί να προλάβει τέτοια φαινόμενα!ας δημιουργήσουμε λοιπόν και τις υλικές συνθήκες που χρειάζονται για κάτι τέτοιο!…ούφ τα είπα…!

  65. Ιάκωβος said

    Νομίζω οτι το «Ο χίτλερ βγήκε με εκλογές» είναι παλιότερο. Η Ελλάδα ήξερε το φασισμό τύπου στρατιωτικής χούντας που επικρατούσε με πραξικόπημα, όπως του Παπαδόπουλου, του Πινοτσέτ της Χιλής και άλλων μπανανιών. Όταν λοιπόν συνειδητοποιούσαν, όσοι διάβαζαν Ιστορία, οτι ο Χίτλερ δεν ήταν ίδια περίπτωση,το έλεγαν αυτό: «Ο χίτλερ βγήκε με εκλογές». Ξανάρθε στην επιφάνεια η σκέψη αυτή με τους χρυσαγίτες ναζιστές, που στο μυαλό τους είχαν την πορεία του Χίτλερ. Και βέβαια όσους φρίξαμε με την εκλογική άνοδο των ναζί.

  66. Η ουσία του επιχειρήματος «και ο Χίτλερ με εκλογές βγήκε» (που όντως βγήκε) είναι ότι δεν κατέλαβε την εξουσία διά της βίας αλλά κατέκτησε την κυβέρνηση με αστικοδημοκρατικές μεθόδους και όχι με πραξικόπημα. Φυσικά με την παραπειστική καταμέτρηση ποσοστών αυτό δεν καταρρίπτεται.

  67. Η ουσία του επιχειρήματος, όπως χρησιμοποιείται, είναι ότι η λαϊκή κυριαρχία δεν είναι υπέρτατη αξία, «αφού κι ο Χίτλερ με εκλογές βγήκε». Έτσι τουλάχιστον το έχω δει εγώ.

    Προϋποθέτει, δηλαδή, μια πλατωνική αρχή που θα κρίνει πότε η λαϊκή κυριαρχία επιτρέπεται: αυτή είναι η τρέχουσα χρήση του επιχειρήματος.

  68. Εαμοβούλγαρος said

    Βίντεο ντοκουμέντο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου τον Αύγουστο του 1936: Η Ελληνική Αποστολή με επικεφαλής τον Σπύρο Λούη και στην πρώτη σειρά τον (φασιστή τότε και βοηθό του μετέπειτα Κατοχικού Πρωθυπουργού Κ. Λογοθετόπουλου) τριπλουνίστα Γρηγόρη Λαμπράκη εισέρχεται πρώτη στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου ΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΑ (1:12 με 1:30 του βίντεο). Ο Χίτλερ ενθουσιάζεται και ανταποδίδει τον χαιρετισμό

    Είναι αξιοσημείωτο (όπως αποδεικνύει η συνέχεια του βίντεο) ότι εκτός από την Γερμανία, την Ιταλία και την Αυστρία, μόνο η Γαλλική και η Ελληνική Αποστολή χαιρέτισαν φασιστικά περνώντας μπροστά από τον Αδόλφο

  69. Anasto said

    Πότμε με μπέρδεψες που έγραψες εδώ και ψάχνω να βρω τα αρτί και τα φαβ για να επικροτήσω. Τα είπες όλα σε μια γραμμή.

  70. @Δύτης (67): Δεν βλέπω πού είναι το πρόβλημα στην αναγνώριση του γεγονότος ότι η «λαϊκή(sic & LOL) κυριαρχία» δεν είναι υπέρτατο πολιτικό αγαθό σε ένα αστικοδημοκρατικό καθεστώς. Είναι δε ο περί «λαού» ομιλών που φέρει λανθάνουσα την πλατωνική αντίληψη περί μαζών κι επαϊόντων και όχι εκείνος που αντιλαμβάνεται την μαζική πολιτική κουλτούρα ως τύπο δικτατορίας.

  71. Υπάρχει και στο αμερικάνικο πολιτικό σύστημα η έννοια του executive order (προεδρικού διατάγματος) που υποτίθεται πως πρέπει να χρησιμοποιείται από τον πρόεδρο με φειδώ και όταν η πάγια νομοθετική οδός προβάλλει πρακτικές δυσχέρειες. Συχνά δημιουργεί (βολές και παρατραβηγμένες) συγκρίσεις του αντίστοιχου προέδρου με τον Χίτλερ. Παραδείγματα ο Μπους με την δημιουργία του Department of Homeland Security μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, και ο Ομπάμα με τον χειρισμό της παράνομης μετανάστευσης. (Η επιλογή δημοσιεύσεων εντελώς τυχαία – από google search – και μη αντιπροσωπευτική.)

  72. NM said

    Τώρα, αν τολμήσω να ψελλίσω, ότι το δίδαγμα που βγαίνει από τη σημερινή αναρτηση και σχόλια είναι το ότι αυτό το σύστημα έμμεσης διακυβέρνησης με εφ’απαξ 4-5ετούς διάρκειας εξουσιοδότηση στους «άριστους», για να κυβερνήσουν εν λευκώ –συχνά βασιζόμενοι και σε δικανικά δεκανίκια- είναι ξοφλημένο και τερατώδες και…
    … Ότι μόνο ένα πραγματικό δημοκρατικό πολίτευμα (αυτό που λένε «άμεση») αρκεί για να προστατεύει τους πολίτες από κάθε είδους και βαθμού «τζιριτζάτζουλες» -και όχι μόνο να προστατεύει από κακοτοπιές, αλλά και να θέτει τον κάθε πολίτη προσωπικά -και επώνυμα- ενώπιον των ευθυνών του….
    …λέω κι εγώ τώρα…

  73. 72,
    Για τα συγκεκριμένα ερωτήματα ενδιαφέρον έχει το πολύ πρόσφατο (λίγο μακρόσυρτο) άρθρο στο Foreign Affairs από τον Φράνσις Φουκουγιάμα (γνωστόν από Το Τέλος της Ιστορίας). Ιδωμένο κριτικά από την αμερικανική σκοπιά σε σύγκριση με ευρωπαϊκές δημοκρατίες, προδιαγράφει μάλλον απαισιόδοξες προοπτικές.

  74. Ε ναι, ρε Πότμε, διαφωνούμε λιγότερο απ’ όσο νομίζεις. Τουλάχιστον αν –όπως θέλω να υποθέσω– αντιδιαστέλλεις τη μαζική με την ταξική κουλτούρα. Τούτων δοθέντων, οι στιγμές που η αστική δημοκρατία αρνείται εκείνο που ονομάζει λαϊκή κυριαρχία (καλή ώρα) έχουν μια σημασία.

  75. Ιάκωβος said

    Δύτη,
    νομίζω, ότι λίγοι το καταλαβαίνουν έτσι που το λες και αυτοί μπορεί να είναι είτε κνίτες που αμφισβητούν τις αστικές εκλογές στο όνομα της προλεταριακής εξουσίας, είτε χρυσαυγίτες που με την φαινομενικά διαστεβλωμένη αλλά χρήσιμη πολιτική ρητορεία τους, υποσκάπτουν την δημοκρατία γενικά.

    Υπάρχουν πιο πολλοί ναζιστές που λένε οτι ο Χίτλερ δεν έκανε χούντα, αλλά τον ψήφισε ο Γερμανικός λαός, άρα ήταν καλός.( και σ’ αυτούς μάλλον απαντά ο Νικοκύρης).

    Είναι κι άλλοι που απλά διαχωρίζουν τον φασίστα Χίτλερ που τον στήριξαν οι πλατειές μάζες του λαού από το φασίστα Παπαδόπουλο που δεν είχε ούτε το 10% και τον στήριξε μόνο ο στρατός και η CIA.

    Η αλήθεια είναι ότι μετά τον πόλεμο δεν είδαμε στον κόσμο πολλά μαζικά ναζιστικά κινήματα. Φασίστας κυρίως σήμαινε στρατιωτική χούντα και κόλπο ντι στάτο. Με την κρίση σκάνε μύτη και παραδοσιακοί ναζιστές με κάποια λαική υποστήριξη. Οι δικοί μας, έχουν μόνο ψηφοφόρους που τους ψηφίζουν για να τους αντιπροσωπεύουν, αλλά πέρα από τους πέντε βλαμμένους, στο δρόμο δεν κατεβαίνουν πολλοί όπως τα διάφορα Γιόμπικ.

    Και βέβαια η σχέση τους με τους Ρώσους είναι πια σαφής σε όλους (σχεδόν).

    Ο σύριζα δε θα έπρεπε να τους καταγγείλει πχ σαν » δοσίλογους, πράκτορες ξένης δύναμης» ή κατι τέτοιο; Πως τους αφήνει να πουλάνε εθνιλίκι και να κατηγορούν για ανθέλληνα ,ποιον; το Γλέζο…
    Εκτός αν ο σύριζα δεν θέλει να κυβερνήσει, τι να πω…

  76. Ιάκωβε, το έχω δει πολλάκις να χρησιμοποιείται το επιχείρημα, γιαυτό σου λέω.

  77. Δημήτρης Μ. said

    Το πρόβλημα με το σημερινό άρθρο είναι η απολυτότητα με την οποία ο Νίκος αποφαίνεται ότι ο Χίτλερ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ με ΕΚΛΟΓΕΣ. Στη φράση υπάρχει απολυτοποίηση και στην απόφανση “βγήκε δεν βγήκε”, αλλά και στο ρόλο των εκλογών στο πολιτικό γίγνεσθαι. Συγκεκριμένα:

    1. Οι εκλογές παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διακυβέρνηση, όταν η αναπαραγωγή του (καπιταλιστικού) συστήματος λειτουργεί απρόσκοπτα. Τότε του Σύνταγμα και οι εκλογές, ανεξαρτήτως εκλογικού συστήματος και έντασης της πολιτικής διαμάχης, δίνουν κυβερνήσεις οι οποίες, ανεξαρτήτως και πάλι των διαφορών τους, αναπαράγουν το σύστημα.
    2. Σε περιόδους κρίσης του συστήματος και αδυναμίας του να αναπαραχθεί, το Σύνταγμα και οι εκλογές πάνε στην άκρη και μπαίνουν σε λειτουργία τα “μεγάλα μέσα” (από, “συνταγματικά” ή μη, πραξικοπήματα και δικτατορίες, μέχρι εμφυλίους πολέμους κλπ.)
    3. Πάντα σε τέτοιες κρίσεις, οι φιλελεύθεροι αστοί θεωρούν κύριο κίνδυνο την εξ αριστερών ανατροπή του συστήματος και δείχνουν από τεράστια ανοχή μέχρι και συνέργεια στις ακροδεξιές απόψεις και εκτροπές.
    4. Κατά τη γνώμη μου, λοιπόν, η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία έγινε με βάση το γράμμα του Συντάγματος και με τη συναίνεση της άρχουσας τάξης, η οποία, μετά την καταστροφή του ΄45, κλαψούριζε και δήλωνε άγνοια.

    Υ.Γ. Επειδή η κρίση είναι πάλι εδώ, ας έχουμε το νου μας, όχι μόνο στους νεοναζί, αλλά σ΄ αυτούς που τους στηρίζουν και τους προωθούν από τα παρασκήνια. Το παράδειγμα της Ουκρανίας είναι πολύ διδακτικό για το τι μπορεί να συμβεί μελλοντικά στην Ελλάδα.
    Υ.Γ. 2 Επειδή μπορεί να προκύψει η ερώτηση “Και η Αριστερά;”. Η Αριστερά, αν δεν μπορέσει να ανατρέψει το σύστημα πάνω στην κρίση του, θα πληρώσει το “πρόστιμο του φασισμού”, όπως έλεγε η σ. Κλάρα Τσέτκιν.

  78. ……Πάντως με «κοινοβουλευτικό τρόπο» αναρριχήθηκε. Και γενικά δεν «στασίασαν», οι Γερμανοί! Βέβαια, μόνον ο Στίνας τους κάλεσε να στασιάσουν, οι άλλοι τους λέγαν: «είστε Γερμανοί και πρέπει να πεθάνετε», ακόμα και στους μειονοτικούς της Σιλεσίας.

  79. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια, πολλά από τα οποία είναι πολύ αξιόλογα.

  80. rocknrollfever said

    Aξιότιμε κύριε Σαραντάκο,

    νομίζω πως η αφετηρία σας είναι σωστή,αλλά η τελική εκτίμηση του άρθρου είναι εσφαλμένη.Θα συμφωνήσω πλήρως με το σχόλιο 63,του χρήστη «Ιάκωβος».Η «ψαλίδα» μεταξύ ναζιστών και κομμουνιστών την ταραγμένη δεκαετία του 30′,και η υποχώρηση-έναντι του ναζισμού-της ιδεολογικής επιρροής της Αριστεράς στην κοινωνία της Γερμανίας,είναι πεδίο μελέτης,πολύ σημαντικό θα έλεγα,σε σχέση πάντα με την αναζήτηση που θέτετε εδώ.Ο σκοτεινός ρομαντισμός της Γερμανίας,είναι άξιος αναφοράς,για το πώς αυτό επέδρασε ανθρωπολογικά στους γερμανούς.Στη Ρωσία του 2014,αναδύεται πάλι κάτι παρόμοιο και εκεί είναι το στοίχημα για την Αριστερά διεθνικά.Να μπορέσει να ανασχέσει τη «νέα» ατζέντα του καπιταλισμού,η οποία έχει άρωμα από τα παλιά.»Κράτος έκτακτης ανάγκης»,»καπιταλιστική ολιγαρχία» με επίφαση δημοκρατίας,ας το πούμε όπως θέλουμε.Η εμμονή των αριστερών κομμάτων στα δόγματα του παρελθόντος,και οι εργαλειακές και μηχανιστικές αναλύσεις,δε βοηθάνε.

    Φιλικά

    Β.

  81. gryphon said

    28
    Δεν ξερουμε τι θα γινοταν.Η αποψη του Ροθ δεν ειναι πολυ αντικειμενική για προφανεις λογους.
    Ο Λιντμπεργκ δεν ηταν ηρωας των αιθερων σε εισαγωγικα σαν να υποννοει το κειμενο οτι ηταν κατι ψευτικο αλλα πραγματικος.
    Στην προ διαστημικη εποχη ηταν τοσο δημοφιλης και αγαπητος οσο ο Γκαγκαριν η ο Αρμστρονγκ μετα την προσεληνωση.
    Επισης δεν ηταν υποψηφιος αλλα υποστηρικτης του πλειοψηφικου πριν το Περλ Χαρμπορ κινηματος America first που υποστηριζε τον απομωνοτισμο των ΗΠΑ και ηταν κατα της εισοδου στον πολεμο.Δεν ηταν προσωπικος φιλος του Χιτλερ ειχε προσκληθει ομως στην Γερμανια για να δει τις εγκαταστασεις και τα εργοστασια αεροναυπηγικης απο τον Γκαιρινγκ.
    Τιμηθηκε με καποιο μεταλλιο εκ μερους του Χιτλερ και περιεγραψε μετα με θαυμασμο τα οσα ειδε στην Γερμανια πριν τον πολεμο.
    Ηταν σιγουρα αντικομμουνιστης και πιστευε οτι θα επρεπε ολα τα δυτικα κρατη και οι Ηπα να συμμαχησουν ωστε να ανατρεψουν το κομμουνιστικο καθεστως στην Σοβιετικη Ενωση στην οποια ο φανατικος κομμουνιστης Ρουσβελτ εδωσε το φιλι της ζωης αναγνωριζοντας την τον 1933 ακριβως την στιγμη που κατερεε λογω των τεραστιων εσωτερικων αντιδρασεων αλλα και του εμπορικου εμπαργκο που ειχε επιβληθει απο ολα τα ευρωπαικα κρατη απο 15 χρονια πριν.
    Δαιμονοποιηθηκε ομως ο Λιντμπεργκ σαν ναζι και αντισημιτης (οπως πιο πριν ο Χενρυ Φορντ) κυριως μετα απο την περιφημη ομιλια του στο DeMoines οπου ειπε οτι τον πολεμο τον θελουν μονο «οι Βρετανοι οι εβραιοι και η κυβερνηση Ρουσβελτ».
    Υπηρξε και η περιεργη και σκοτεινη υποθεση με την απαγωγη και εν τελει δολοφονια του παιδιου του.
    Για τα κινητρα του και τις προθεσεις του η για το τι θα ειχε συμβει εαν εισακουγονταν αυτα που ελεγε αντι για τις εικασιες του Ροθ μπορουμε να λαβουμε υπ οψιν καποια πραγματα που ελεγε (αλλα και αυτος δεν εισακουστηκε) ο πατερας του Τσαρλς Λιντμπεργκ κι αυτος αλλα ο Πρεσβυτερος που ηταν γερουσιαστης το 1913 την περιοδο που ο Γουντροου Γουιλσον υπεγραφε το Διαταγμα για την ιδρυση της τριτης (και φαρμακερης) FED σχεδον 100 χρονια αφου ο μεγας Αντριου Τζακσον παρα την αποπειρα δολοφονιας με δυο οπλα που μπλοκαραν και τα δυο την ωρα της αποπειρας ειχε «σκοτωσει» την δευτερη. I kill THE Bank οπως συνηθιζε να λεει μεχρι τον φυσικο θανατο του.
    Τελος παντων ο πατερας Λιντμπεργκ ειχε αντιταχθει σφοδρα στην ιδρυση της FED και σε μια εκαιρετικη ομιλια του στο Κογκρεσσο ειχε εξηγησει τους λογους.Παραθετω ενα μικρο αποσπασμα απο τον λογο στις 22 Δεκ. 1913 δυο μερες πριν ψηφιστει (οι ατιμοι περιμενα Παραμονη Χριστουγεννων )
    “This Act establishes the most gigantic trust on earth.…When the President signs this Act, the invisible government by the Money Power, proven to exist by the Money Trust Investigation, will be legalized.…The money power overawes the legislative and executive forces of the Nation and of the States. I have seen these forces exerted during the different stages of this bill»
    Και λιγες μερες αργοτερα μετα την ψηφιση του
    “The new law will create inflation whenever the trusts want inflation. From now on depressions will be scientifically created».
    Δεν περασαν πολλα χρονια για να δικαιωθει Δυο Παγκοσμιοι ΠολεμοιΤο κραχ του 29 μεχρι αυτα που γινονται τα τελευταια χρονια εδω…

    Και ενα ενδιαφερον νομιζω παραλειπομενο απο την αλλα πλευρα του Ατλαντικου την περιοδοτης ανοδου του Χιτλερ στην εξουσια την δεακετια του 30.
    Στον αποηχο και υπο οτην επιρροη τετοιψν αποψεων περι συμπλευσης των εθνικοσοσιαλιστωνι με τους αμερικανους κατα της Σοβιετικης Ενωσης κλπ ειχαν αρχισει να διοργανωνονται συγκετρωσεις και εκδηλωσεις ναζιστικοων κομματων στις ΗΠΑ.
    Το ενδιαφερον ειναι οτι τον ρολο των αντιφα η αντιεξουσιαστων που θα λεγαμε σημερα που εκαναν αντισυγκετρωσεις και διελυαν τις συγκετρωσειςτου ναζιστικου κομματος ηταν οι μπραβοι και οι δολοφονοι της Μαφιας.
    Ο Μεγιερ Λανσκυ τον οποιο εχω αναφερει για αλλο θεμα εχει μιλησει σε συνεντευξεις επ αυτου και το καυχιοτανε οτι εστελνε τα «παιδια» να δειρουν η να σκοτωσουν οσους συχναζαν σε τετοιες εκδηλωσεις.

  82. Left said

    Τα κράτη ιδρύονται (ή καταργούνται) επειδή το θέλει η Διεθνής της Εξουσίας. Οι «ηγέτες» (που παράγονται σε ευαγή εκπαιδευτικά ιδρύματα, κύκλους, λέσχες κλπ και απασχολούνται σε -καλοπληρωμένες- δημόσιες θέσεις, αξιώματα κλπ) είναι δημιουργήματα της Διεθνούς της Εξουσίας. Οι πολίτες επικυρώνουν, με τη ψήφο τους, τις επιλογές της Διεθνούς της Εξουσίας. Οταν (σπανίως) οι πολίτες δεν επικυρώνουν (δια των εκλογών) τις επιλογές της Διεθνούς της Εξουσίας, τότε… τίθενται σε εφαρμογή εμπάργκο, πραξικοπήματα, στρατιωτικές παρ(επ)εμβάσεις, μη αναγνώριση εκλογικών αποτελεσμάτων…) Η (δήθεν) Δημοκρατία (αντιπροσωπευτική, οικογενειοκρατική κλπ) είναι ο «μπερντές».

  83. Anasto said

    @Δύτης (67). Ναι όντως, τώρα που το λες, κι αυτό παλεύεται σαν επιχείρημα.

  84. Ριβαλντίνιο said

    Εμάς χεσμένους μας είχαν ?

  85. IN said

    46 δ: Νίκο, καθυστερημένη απάντηση, αλλά δεν θα πάει χαμένη. Έχεις, φυσικά, δίκιο ότι ο Χίτλερ δεν κέρδισε ποτέ την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο. Αν όμως αυτό είναι το επιχείρημά σου για να πεις ότι «δεν βγήκε με εκλογές», αυτό σημαίνει ότι βασίζεσαι σε έναν δικό σου, πολύ στενό, ορισμό του τι σημαίνει «βγήκε με εκλογές» (=πήρε την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο) που είναι πολύ αμφίβολο αν τον συμμερίζονται οι περισσότεροι. Εκτός των άλλων, αν δεχτούμε αυτό τον ορισμό, τότε, με εξαίρεση τον Αντενάουερ, που μια φορά στη δεκαετία του 50 είχε πάρει την απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, κανένας από τους μεταπολεμικούς καγκελάριους της Γερμανίας «δεν βγήκε με εκλογές», αφού όλοι βασιζόταν σε συμμαχία με κάποιο άλλο κόμμα για να σχηματίσουν πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Επίσης, μια τέτοια θέση παραβλέπει τις μεγάλες διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις διάφορες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες στα εκλογικά συστήματα. Αδικούνται έτσι χώρες με πολύ πιο αναλογικό εκλογικό σύστημα (όπως η Γερμανία, τόσο η σημερινή όσο και του μεσοπολέμου) ενώ σε χώρες με πλειοψηφικό σύστημα ή «ενισχυμένη αναλογική» μπορούμε εύκολα να επιχειρηματολογούμε ότι ο τάδε ή ο δείνα «βγήκε με εκλογές». Δεν είναι, νομίζω, παράλογο να υποθέσει κανείς ότι αν η Γερμανία του 1932 είχε ένα εκλογικό σύστημα περίπου σαν αυτό που έχει τώρα η Ελλάδα, άνετα θα είχε κατακτήσει την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο ο Χίτλερ.

    Οπωσδήποτε, το πώς ο Χίτλερ αναρριχήθηκε στην εξουσία δεν είναι θέμα που συνοψίζεται σε μία φράση των πέντε λέξεων. Χρειάζεται ανάλυση πολλών γραμμών αν όχι σελίδων. Αν όμως πρέπει υποχρεωτικά να περιοριστεί κανείς στη συγκεκριμένη φράση των πέντε λέξων («ο Χίτλερ βγήκε με εκλογές»), εγώ θεωρώ ότι αν το ναζιστικό κόμμα δεν είχε έρθει πρώτο και στις δύο εκλογές του 1932, δύσκολα θα βρισκόταν ο Χίτλερ στην καγκελαρία και, με αυτή την έννοια, σε αντίθεση με ό,τι πιστεύεις εσύ, εγώ νομίζω ότι η φράση αυτή είναι πιο κοντά στην αλήθεια απ’ ότι στο ψέμμα.

    Λίγες ακόμη συνταγματικές διευκρινίσεις: το Σύνταγμα της Γερμανικής Δημοκρατίας του 1919 (το λεγόμενο της Βαϊμάρης) προέβλεπε κανονικό κοινοβουλευτικό καθεστώς, όπου η κυβέρνηση έπρεπε να έχει την πλειοψηφία στη βουλή (το Ράιχσταγκ). Ωστόσο, προέβλεπε και κάποιες σημαντικές εξουσίες για τον Πρόεδρο, που εκλεγόταν απευθείας από τον λαό, μεταξύ των οποίων το δικαίωμα να διαλύει το Ράιχσταγκ και να προκηρύσσει εκλογές και το δικαίωμα να νομοθετεί με έκτακτα διατάγματα (αν καλά θυμάμαι ήταν το περίφημο άρθρο 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης). Με βάση αυτές τις έκτακτες εξουσίες, από το 1930, με την καγκελαρία Μπρύνιγκ, η κοινοβουλευτική αρχή έπαψε να λειτουργεί στην πράξη στη Γερμανία, αφού ο Καγκελάριος βασιζόταν μόνο στην εμπιστοσύνη του Προέδρου, και όχι σ’ αυτή του Ράιχσταγκ (που αν τολμούσε να καταψηφίσει την κυβέρνηση διαλυόταν και προκηρύσσονταν εκλογές, γι’ αυτό και οι τρεις εκλογικές αναμετρήσεις μέσα στα δύο χρόνια 1930-32). Με τη βοήθεια του Προέδρου νομοθετούσε κιόλας η κυβέρνηση. Η ειρωνεία είναι ότι η καγκελαρία Χίτλερ ήταν, κατά κάποιο τρόπο, πιο κοντά στον κοινοβουλευτισμό απ’ ό,τι αυτές του Φον Πάπεν και του Σλάιχερ, που δεν ήταν μέλη του Ράιχσταγκ ούτε ανήκαν σε κάποιο κόμμα (και άρα ούτε καν είχαν εκτεθεί στις εκλογές). Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η δεξιά εν τη ευρεία εννοία της στη Γερμανία του 1932-33 τον κοινοβουλευτισμό τον θεωρούσε τελειωμένο και απέκλειε επιστροφή στην προ του 1930 ομαλότητα. Νομίζω, ιδιωτικά, ο Χίντεμπουργκ το είχε πει ρητά ότι δεν ήθελε με κανέναν τρόπο επιστροφή στον κοινοβουλευτισμό, ενώ και η κυβέρνση Φον Πάπεν το φθινόπωρο του 1932 συζητούσε σοβαρά την περίπτωση αναστολής του Συντάγματος και επιβολής κάποιας μορφής δικτατορίας της δεξιάς. Ούτε, βέβαια, ο Χίτλερ είχε κάποιον ιδιαίτερο σεβασμό στον κοινοβουλευτισμό. Είχε ξεκαθαρίσει, το 1933, ότι αναλάμβανε την καγκελαρία για να κάνει εκλογές, να τις κερδίσει και να πετύχει την ψήφιση «Εξουσιοδοτικού Νόμου», όπως και έκανε. Φυσικά, η πυρκαγιά στο Ράιχσταγκ τον βόλεψε μια χαρά (αν δεν την έβαλε ο ίδιος, γιατί και η άποψη αυτή έχει σοβαρά υποστηριχθεί) για να πετύχει ακόμη καλύτερα και γρηγορότερα το σκοπό του.

    Ακριβώς λόγω της κακής εμπειρίας με τη Βαϊμάρη και την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, το Γερμανικό Σύνταγμα του 1949 (ο «Θεμελιώδης Νόμος» Grundgesetz) εισήγαγε την κατασκευή της «Δημιουργικής Πρότασης Μομφής» (konstruktives Mistrauensvotum), όπου η Βουλή δεν μπορεί να εκφράσει απλώς την δυσπιστία της στην κυβέρνηση, αλλά πρέπει ταυτόχρονα (με την ίδια ψηφοφορία) να εκλέξει νέο Καγκελάριο στη θέση αυτού για τον οποίο εκφράζεται μομφή, ώστε να μη μένει η χώρα ακυβέρνητη. Έτσι έγινε καγκελάριος ο Κολ το 1982, κερδίζοντας τέτοια δημιουργική πρόταση μομφής κατά του προκατόχου του, Χέλμουτ Σμιτ (οι Φιλελεύθεροι, το FDP είχαν αλλάξει στρατόπεδο, εγκαταλείποντας το Σμιτ και συμμαχώντας με τον Κολ).

  86. tamistas said

    «… ο Χίτλερ πιθανότατα δε θα είχε καταφέρει να ανέλθει στην εξουσία, αν η χώρα δεν είχε περιέλθει από τριετίας σε καθεστώς προεδρικής δικτατορίας και αν το κοινοβούλιο λειτουργούσε. […] … το τέλος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης δείχνει ξεκάθαρα ότι μια «προστατευόμενη δημοκρατία» δεν είναι δημοκρατία και ότι το παράδειγμα της συνταγματικής δικτατορίας λειτουργεί περισσότερο ως μεταβατική φάση που αναπότρεπτα οδηγεί στην εγκαθίδρυση ενός απολυταρχικού καθεστώτος.».

    Από την Κατάσταση Εξαίρεσης του G. Agamben, που, πάντως, διαπιστώνει (σελ. 34) ότι η «προστατευόμενη δημοκρατία» γίνεται πια κανόνας το 1968 από τον «μεγάλο συνασπισμό» χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλδημοκρατών.

  87. Pedis said

    Ένας, ονόματι Σαμαράς (συνωνυμία), είναι αρχηγός του πρώτου κόμματος στις εκλογές με, ας πούμε, 28%. Εξαιτίας ΜΗ-πλειοψηφικού και άλλων δημοκρατικών μπόνους δεν αποκτά πλειοψηφία στη Βουλή. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας του δίνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης μεταβατικής κυβέρνησης μέχρι τη διαξαγωγή των επόμενων εκλογών και γίνεται το ντηλ να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από κάποια ρετάλια, δημάρια και άλλα τομάρια.

    Στο μεταξύ στήνεται ο εμπρησμός στο ΜΟΛ (για το κοινοβούλιο ούτε λόγος, χεσμένο το έχουν), κατηγορούνται οι Λαφαζανικοί ως εμπρηστές, την πέφτουν στους κομμουνιστοσυμμορίτες, κηρύσσεται κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, «τα δικά μας τα παιδιά», τα μπρατσωμένα ξεχύνονται στους δρόμους για να δείξουν ότι δεν πέρασαν τζάμπα τις ώρες τους στα γυμναστήρια-καφενεία της πούρας πρωτείνης, βγαίνουν εκτός νόμου κανά δύο κόμματα και άλλες οργανώσεις, πιάνονται οι αρχηγοί και τα στελέχη τους.

    Κι όμως ΑΚΟΜΑ έχουμε μια ωραία δημοκρατία που οδεύει προς ελεύθερες εκλογάς. Με αγωνία, λοιπόν, οι σύγχρονοι περιμένουν το αποτέλεσμα της λαικής βούλησης (τι θα βγάλουν οι καλπες?) και με πλήρη επιστημονική και απροκατάληπτη ψυχρότητα ο ιστορικός του μέλλοντος διαβεβαιώνει σε έγκριτες δημοσιεύσεις:

    Ο Σαμαράς (όχι ο πρωθυπουργός μας, αλλά ο άλλος ο φανταστικός) βγήκε με εκλογές. Φώς φανάρι.

  88. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    85: Η ουσία του επιχειρήματός μου δεν είναι μόνο ότι ο Χίτλερ δεν κέρδισε ποτέ την απόλυτη πλειοψηφία με εκλογές, είναι επίσης ότι ποτέ δεν απέκτησε τη δεδηλωμένη (=την στήριξη από πλειοψηφία βουλευτών έστω και σε συνασπισμό) σε ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ εκλογές -και δεν θεωρώ τέτοιες τις εκλογές του Μαϊου 1933.

    Ο σημερινός πολίτης όταν λέει «βγήκε με εκλογές» καταλαβαίνει ότι σχηματισε κυβέρνηση που είχε την πλειοψηφία στη Βουλή. Αυτό δεν συνέβη με τον Χίτλερ ποτέ (με ελεύθερες εκλογές εννοώ).

  89. spiral architect said

    @81: Το βιβλίο του Ροθ απλά είναι ένα ωραίο μυθ-ιστόρημα (πολιτικής φαντασίας;) που στηρίζεται απλά σε μια υπόθεση, ένα διαφορετικό σενάριο απ’ την ιστορία. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. 😉
    @30, 82: Αν στη θέση της «Διεθνούς της Εξουσίας» έβαζες απλά τον καπιταλισμό, (χωρίς κεφαλαίο αρχικό) θα ήσουν πιο σαφής.

  90. Αναφορικά με τη χρηματοδότηση του NSDAP, στη μυστική συνάντηση των Χίτλερ και Γκέρινγκ με τους 27 μεγαλοβιομήχανους τον Ιανουάριο του 33, ο ίδιος ο Σαχτ, πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας του Ράιχ, βγήκε στη γύρα με το καπέλο μαζεύοντας επιταγές συνολικού ύψους τριών εκατομμυρίων μάρκων (Drittes Reich und Zweiter Weltkrieg, 1989, tigris, σελ. 104).

  91. mazestix said

    Θεωρώ άστοχο το επιχείρημα «δε βγήκε με εκλογές, γιατί δε συγκέντρωσε την απόλυτη πλειοψηφία»
    Και στην περίπτωση του Χίτλερ αλλά και σε κάθε άλλη περίτπωση (γνωστή και μη εξαιρετέα)
    Σε φυσιολογικές συνθήκες δεν είναι δυνατό κάποιο κόμμα να πάρει το 51% και επομένως οι εκλογικοί νόμοι αναγκάζονται να συμμορφώνονται με αυτήν την πραγματικότητα, γι αυτό υπάρχουν και οι «ενισχύσεις» στην αναλογική μέθοδο.
    Όταν γίνονταν εκλογές υπάρχουν δύο τινά: τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης την έχει είτε το κόμμα που έχει τη σχετική πλειοψηφία είτε η συμμαχία κομμάτων που μπορούν αθροιστικά να την πετύχουν.
    Όπως ανέφερε σωστά αι κάποιος παραπάνω, και ο Ανδρέας της Αλλαγής 48% πήρε.
    Πάει να πει πως δεν είχε τη λαϊκή νομιμοποίηση;

    Τελοσπάντων, αντί να προσπαθούμε να χρυσώσουμε το χάπι (απαλάσσοντας ψυχολογικά τους εαυτούς μας και τους λαούς μας από τις ευθύνες τους), καλύτερο είναι να αποδεχτούμε την πραγματικότητα:
    στη Γερμανία της δεκαετίας του 30 κυρίαρχο ρεύμα ήταν οι ναζί του Χίτλερ.
    Και στην Ελλάδα του 14 κυρίαρχο ρεύμα είναι οι χαζοί του Αντώνη.
    Χρέος μας δεν είναι να απονομιμοποιήσουμε ηθικά τη νίκη τους, αλλά να τους ανατρέψουμε.
    Κι όταν τους ανατρέψουμε, δε θα είναι με 51% προφανώς.
    Τότε τι θα λέμε;

  92. leonicos said

    Αθεόφοβε, καταπληκτικός @10

    Κι εγώ αναρωτιέμαι σήμερα ‘τι να λέει ένας ισραηλινός δημοκράτης’

    Σπειροειδή επίσης @11

    Κρονοποιούσα… καλά δεν παίζεσαι @16

    Ιν @20
    Η απάντηση λοιπόν στο (ανόητο) επιχείρημα “Κι ο Χίτλερ με εκλογές βγήκε” δεν είναι (όπως θέλεις εσύ) ” Όχι, δεν βγήκε με εκλογές” αλλά “Ε, και; Αυτό δεν του έδινε κανένα δικαίωμα να εγκαταστήσει ναζιστική δικτατορία”.

    Εντάξει, κάτι ελέχθη. Δεν υπέθεσε κανείς ότι ο ΣΣ (Σερ Σαρ) υπονοεί ότι ‘αφού δεν βγήκε μ’ εκλογές κακώς έκανε ό,τι έκανε, ενώ Αν έβγαινε μ’ εκλογές, θα είχε το δίκιο με το μέρος του.’

    Πάντως έξυπνη η παρατήρηση.

    Φωηνάζει η Φωτεινή να φύγουμε. Θα έρθω πάλι αργάσ

  93. Anasto said

    Μόλις διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο του Άρη Χατζηστεφάνου για το σημερινό. Δεν ήξερα αν ήταν προτιμότερο να παραθέσω όλο το άρθρο ή να βάλω παραπομπή οπότε έκανα και τα δυο:

    http://info-war.gr/2014/08/%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BF-%CF%87%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%B5%CF%81-%CE%B2%CE%B3%CE%AE%CE%BA%CE%B5-%CE%BC%CE%B5-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82-2/

    Τελικά ο Χίτλερ βγήκε με εκλογές;

    25/08/2014

    Μερικές σκέψεις με αφορμή ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Ν.Σαραντάκου

    Καταρχήν τα καλά νέα: Ο Ν. Σαραντάκος, διαβάζει το info-war.gr – γεγονός για το οποίο δηλώνουμε ιδιαίτερα υπερήφανοι.

    Τα κακά νέα είναι ότι διαφωνεί με έναν παλαιότερο κείμενο με τίτλο «Και ο Χίτλερ με εκλογές βγήκε».

    Ύστερα από την πολύ καλά τεκμηριωμένη παράθεση στοιχείων για τις εκλογές του 1933 καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «Ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές». Στα βασικά επιχειρήματα αναφέρεται ότι η συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση χαρακτηρίστηκε από εκστρατεία τρομοκρατίας (από την πλευρά των παραστρατιωτικών ομάδων των Ναζί), από την απαγόρευση κυκλοφορίας εφημερίδων αλλά και πολιτικών κομμάτων.

    Επίσης αναφέρεται ότι «οι Ναζί δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν απόλυτη πλειοψηφία, είτε στο λαό είτε στο κοινοβούλιο. Απέσπασαν το 43,9% των ψήφων και 288 από τις 647 έδρες, ενώ οι σοσιαλδημοκράτες ήρθαν δεύτεροι με 18.2% και, προφανώς εξασθενημένοι, οι κομμουνιστές τρίτοι με 12,3%».

    Χωρίς να διαφωνούμε σε κανένα από τα πραγματικά στοιχεία που παρουσιάζονται στο άρθρο, οφείλουμε να επισημάνουμε έναν πολιτικό κίνδυνο που προκύπτει από τη φράση «ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές».

    Καταρχήν αν δεχθούμε ότι ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές θα πρέπει να πούμε το ίδιο και για τον Κ.Καραμανλή και τις εκλογές βίας και νοθείας του 1961, τον Τζορτζ Μπους και τη λεγόμενη «νοθεία της Φλόριντας» το 2004 ή τις νίκες του Ερντογάν και του Αχμεντινετζάντ – σε εκλογές που πραγματοποιήθηκαν σε καθεστώς φίμωσης του Τύπου και αποκλεισμού υποψηφίων της αντιπολίτευσης.

    Και ενώ δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να παραδεχθούμε ότι οι τέσσερις αυτοί ηγέτες «δεν βγήκαν με εκλογές» θα πρέπει κάθε φορά να εκτιμήσουμε (και με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία μάλλον να μαντέψουμε) αν η βία και η νοθεία που πραγματοποίησαν ανέτρεψε ή απλώς αλλοίωσε το αποτέλεσμα. (Προσωπική μου άποψη είναι ότι στις περιπτώσεις Ερντογάν, Αχμεντινετζάντ είχαμε αλλοίωση του αποτελέσματος ενώ στις περιπτώσεις Καραμανλή και Μπους υπήρξε πιθανή ανατροπή του).

    Το επιχείρημα ότι ο Χίτλερ δεν κατάφερε να συγκεντρώσει απόλυτη πλειοψηφία είναι ακόμη πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο, δεδομένου ότι μπορεί να ειπωθεί για δεκάδες εκλεγμένους ηγέτες – αν μάλιστα τον συγκρίνουμε με δοτούς πρωθυπουργούς όπως ο Λ. Παπαδήμος στην Ελλάδα και ο Μ.Μόντι στην Ιταλία, η διαδικασία εκλογής του Χίτλερ φαντάζει σαν μια ωδή στη δημοκρατία.

    Το πραγματικό πρόβλημα όμως στη φράση «ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές» είναι βαθύτερα πολιτικό καθώς υπονοεί ότι εξελέγη με κάποιου είδους εκτροπή, ένα πραξικόπημα ή γενικότερα μια βίαιη παρέκκλιση από τις προηγούμενες πολιτικές διαδικασίες.

    Όπως μας δίδαξε όμως και ο μεγάλος μελετητής του φασισμού Ρόμπερτ Πάξτον «ούτε ο Χίτλερ ούτε ο Μουσολίνι κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα ή με τη βία» – αν και οι δυο είχαν χρησιμοποιήσει βίαιες μεθόδους πριν και σίγουρα μετά την ανάληψη των καθηκόντων τους.

    Και οι δυο μετέπειτα δικτάτορες ανέλαβαν την εξουσία στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας, όχι με την θέληση της πλειοψηφίας των πολιτών αλλά με τη στήριξη της αστικής τάξης (και συγκεκριμένα των μεγάλων βιομηχάνων). Αυτό όμως ήταν απόλυτα «νόμιμο». Ακόμη και η προσφυγή στο περίφημο άρθρο 48 του Γερμανικού συντάγματος (το οποίο οι Έλληνες νομοθέτες αντέγραψαν ακόμη και στον αριθμό του) προβλεπόταν στις διαδικασίες.

    Και τι γίνεται με την προεκλογική βία, θα αναρωτηθεί κάποιος. Να θυμηθούμε ότι τα τάγματα εφόδου το Χίτλερ δρούσαν με την άδεια και την στήριξη διαδοχικών προέδρων της Γερμανίας αλλά και του δικαστικού σώματος και της αστυνομίας. Οι απαγορεύσεις στην ελευθεροτυπία είχαν αρχίσει πολύ νωρίτερα όπως επίσης και η κατάργηση της λειτουργίας του κοινοβουλίου, αφού για σχεδόν τρία χρόνια οι αποφάσεις λαμβάνονταν με… πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Η «βία» που βοήθησε τον Χίτλερ ήταν η συστημική, θεσμοθετημένη βία του «ακραίου κέντρου» της εποχής.

    Η φράση λοιπόν «Ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές» εμπεριέχει δυο κινδύνους: Καταρχήν να πιστέψουμε ότι σε μια αστική δημοκρατία την εξουσία παίρνει πάντα ο εκλεκτός του λαού. Στη συνέχεια να θεωρήσουμε ότι υπάρχει μια πολιτική και πολιτειακή ασυνέχεια ανάμεσα στα τελευταία χρόνια της δημοκρατίας της Βαϊμάρης και τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης του Χίτλερ.

    Έτσι όμως ανοίγει ο δρόμος για να δεχθούμε ότι υπάρχει και μια οικονομική ασυνέχεια ανάμεσα στο σύστημα που προϋπήρχε και σε αυτό που επέβαλε ο Χίτλερ. Δυστυχώς για όλους μας, ο φασισμός δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια φάση του καπιταλισμού. Ο Χίτλερ απλώς εκτέλεσε για λογαριασμό των οικονομικών ελίτ αυτό που δεν είχαν καταφέρει να κάνουν οι παραδοσιακές πολιτικές ελίτ – την πιο λυσσαλέα επίθεση εναντίων των Γερμανών και των Ευρωπαίων εργαζομένων.

    Άρης Χατζηστεφάνου

  94. Spiridione said

    Αν προσπαθούμε να αποδώσουμε με λίγες λέξεις ή με μια λέξη τον τρόπο που πήρε ο Χίτλερ την εξουσία, έχει ενδιαφέρον η ορολογία των γερμανών (και όχι μόνο) ιστορικών για την περίοδο 1933-1934 (ή και λίγο πιο πριν):
    Machtergreifung – αρπαγή της εξουσίας
    Machtübernahme – ανάληψη ή κατάληψη ;; της εξουσίας
    Machtübergabe – μεταφορά ;; της εξουσίας
    Τον πρώτο όρο τον είχαν χρησιμοποιήσει κατά καιρούς και οι ίδιοι οι ναζί.
    Επειδή οι πρώτοι δύο όροι, λέει, για διάφορους λόγους, δεν θεωρούνται ουδέτεροι και ακριβείς, οι ιστορικοί χρησιμοποιούν τον όρο «μεταφορά της εξουσίας».
    Ή ας πούμε ο ιστορικός Bracher έχει χρησιμοποιήσει τον όρο «pseudolegalen Machtergreifung“.
    http://de.wikipedia.org/wiki/Machtergreifung

  95. Ιάκωβος said

    Πέδις, ενδιαφέρον το φανταστικό παράδειγμα, αλλά,(άν το κατάλαβα καλά) γιατί δεν ξεκινάς λίγο πιο πριν;

    Γιατί «τα δικά τους παιδιά» τα μπρατσωμένα να υπάρχουν και να δημιουργούν πολιτική κατάσταση και όχι τα δικά ΜΑΣ παιδιά; Γιατί να έχουν από καιρό καταλάβει κάποιες πλατείες οι ναζιστές και να μαχαιρώνουν ελεύθερα,και όχι «εμείς» και να μοιράζουμε ρύζι; Διότι η ηγεσία της Αριστεράς κοιμάται όρθια, γι αυτό.

    Η Αριστερά στη Γερμανία είχε χάσει στο ιδεολογικό επίπεδο, πριν χάσει στο δρόμο
    και αυτό από παλιά, από εποχής Βαυαρικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, όπου τα αντισημιτικά και λαϊκιστικά με τη Γερμανική έννοια (Völkische φράικορπ λανσάρανε και τη σβάστικα σαν το σύμβολο της σωτηρίας του έθνους.

    Δε θέλω να καταχραστώ τη φιλοξενία του Νίκου, αλλά ιδου:

    Για παράδειγμα σήμερα, ο κόσμος πιστεύει ορισμένα πράματα, πχ:

    Τα κόμματα φταίνε
    Οι πολιτικοί φταίνε
    Οι πολιτικοί δεν έχουν δουλέψει στη ζωή τους
    Οι πολιτικοί κλέψανε αυτά τα λεφτά που μας λείπουν
    Η πολιτική μας έφερε εδώ που βρισκόμαστε
    Η πολιτική χωρίζει τους Ελληνες
    Αριστερά και δεξιά είναι ίδια
    Οι αριστεροί χωρίζουν τους Έλληνες
    Οι Αμερικάνοι φταίνε για την κρίση
    Οι Εβραίοι φταίνε
    Οι κρατικοδίαιτοι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε.
    Οι συνδικαλιστές φταίνε.
    Η γενιά του πολυτεχνείου φταίει
    Οι λαφρομετανάστες φταίνε

    Για να μην πουμε τα :
    Οι Έλληνες είμαστε ανώτερο έθνος από τους Πακιστανούς, τους τσιγγάνους, τους Αφρικάνους, κλπ.Η σημαία, σηκωσέ το το γμμενο, κλπ

    Και δεν τα πιστεύει μόνο το 10% των ψηφοφόρων. Τα πιστεύουν πολλοί περισσότεροι. Ήδη όλα αυτά δεν κάνουν μια πολύ καλή βάση για το ναζισμό;

    Τι κάνει η ηγεσία του Σύριζα για να ανατρέψει αυτή την νοσηρή ατμόσφαιρα;(το κκε ,είπαμε, νεκρανάστησε το Στάλιν, άρα υπέγραψε την πολιτική του καταδίκη).

    Ο σύριζα δεν έχει μπορέσει να αποκρούσει ούτε τις βολές εναντίον του ίδιου του κόμματος . Πολλοί ψηφοφόροι πιστεύουν (και άλλοι διαδίδουν χωρίς να το πιστεύουν) οτι ο σύριζα:
    Δεν έχει σχέδιο
    Είναι σε σύγχυση-με τις συνιστωσες
    Είναι νέο ΠΑΣΟΚ
    Είναι πλούσιοι αριστεροί με δεξιά τσέπη
    Θα μας κάνουν Αργεντινή
    Είναι Ανθέλληνες
    Θα μας βγάλουν από την Ευρώπη
    Είναι Λαικιστές
    Είναι Πολυπολιτισμικοί.
    Αντιπροσωπεύει την Παλιά Κομματική Ελλάδα,

    και άλλες αρλούμπες, που όμως ο σύριζα δεν μπορεί να τις διώξει από την καμπούρα του. Γι αυτό μένει και στο φτενό 20%.

    Για να αλλάξουν όλα αυτά, χρειάζεται μια τιτάνια προσπάθεια σε επικοινωνιακό επίπεδο,μία πανστρατιά και ένας σφοδρός πόλεμος, με καβαλαραίους και μπομπάρδες τρικάταρτες, όχι μόνο τα λιανοντούφεκα της απομόνωσης με τη Μεγαλόχαρη και οι αφισούλες «Πρώτη φορά Αριστερά» όπως λέμε Πρώτη φορά νονός.

    Εδώ παίζονται οι τύχες της Ελλάδας και ανθρωπότητας, πολύ ανοργάνωτους, χαρωπούς και χαλαρούς τους βλέπω εγώ, εκεί στην Κουμουνδούρου.

  96. spiral architect said

    «[…] Ο φασισμός – σε οποιαδήποτε εκδοχή του κι αν τον εξετάσουμε – ήταν και είναι δημιούργημα του καπιταλιστικού συστήματος στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο. Γι' αυτό και η Κομμουνιστική Διεθνής, αναλύοντας το φαινόμενο με επιστημονικούς όρους, στα σπουδαιότερα ντοκουμέντα της – ιδιαίτερα σ' αυτά της δεκαετίας του '30 – υπογραμμίζει πως «ο φασισμός είναι η ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών και των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου». Τρανταχτή απόδειξη αυτού του ορισμού για το χαρακτήρα του φασισμού είναι η γερμανική περίπτωση. […]
    Γιώργος Πετρόπουλος – Ρ.

  97. IA said

    @63
    Συγγνώμη αλλά για να κερδίσεις τα 14εκ ψήφους δεν αρκεί η δημαγωγία ή οι παρλαπίπες αλλά χρειάζονται τεράστια ποσά για να στήσεις οργανώσεις, μηχανισμό προπαγάνδας να εξαγοράσεις ψήφους (μισθοδοτώντας ανέργους, οργανώνοντας συσσίτια κλπ) κλπ. Αν είσαι στην κυβέρνηση τροφοδοτείσαι από τις μίζες και τις δουλιες που δίνεις στους επιχειρηματίες αν είσαι στην αντιπολίτευση μονό αν οι καπιταλιστές έχουν αποφασίσει να αλλάξουν διαχειριστη και ανοιξουν τα πορτοφολια τους. Δεν ξερω αν ακουγεται κνιτικο αλλα αυτή είναι η πραγματικοτητα στην αστική δημοκρατια.

    @Κε Σαραντακο
    Οσο για το κυριο νόημα του κειμένου δυστυχώς ο Χιτλερ βγήκε μέσω της εκλογικής διαδικασίας για τον απλουστατο λόγο ότι οι εκλογές είναι το μέσω της αστικής τάξης να επιλέγει διαχειριστή και όχι το μέσο για να εκφράζεται η λαϊκή βούληση. Μία λαϊκη βούληση φυσικά που έχει διαμορφωθεί από το αστικό σχολείο, εκκλησία, στρατό κλπ αλλά πάνω από όλα με την υποταγή της κάθε μέρα στα αφεντικά. Είναι κατανοητό οι υποστηρικτες του συριζα να θελουν να μιλησουν για καλές εκλογές αλλά στην ουσία και αυτοί θα βγουν αν δώσουν εκείνες τις εγγυήσεις ότι θα είναι καλά παιδιά. Και από ότι δείχνουν τα ελάχιστα που διαρρέουν βρίσκονται σε καλό δρόμο.

  98. Elias said

    (ξαναγράφω το σχόλιο γιατί το ‘φαγε η μαρμάγκα…)

    Αναζήτηση στο Google με όρους:

    – Hitler democratically elected –> 328.000 αποτελέσματα
    – Was Hitler elected or appointed –> 1.380.000 αποτελέσματα
    – Was Hitler elected into office –> 3.480.000 αποτελέσματα

    Πρόκειται για μια ατέλειωτη συζήτηση που απασχολεί πολύ κόσμο και δεν καταλήγει πουθενά. Κατά τη γνώμη μου, όταν κάποιος σου λέει «κι ο Χίτλερ βγήκε με εκλογές», είναι λάθος τακτική να πας να αποδείξεις ότι δεν ισχύει αυτό – εκτός, φυσικά, αν θες να γίνουν τα νεύρα σου κουρέλι. Δεν θα τον πείσεις τον άλλον. Πάντα θα έχει κάτι να λέει. Ου μπλέξεις.

    Πολύ καλύτερο και πιο τίμιο είναι, κατά τη γνώμη μου, να μην το δεχτείς καθόλου αυτό ως επιχείρημα. Δεν λέει τίποτα, ένα πυροτέχνημα που πετάει ο άλλος προκειμένου να βάλει τη λέξη «Χίτλερ».

  99. sarant said

    91: Δεν συγκέντρωσε πλειοψηφία στο λαό, αλλά ΟΥΤΕ στη Βουλή, αυτό λέει το καημένο το άρθρο!

    93: Σε ευχαριστώ, δεν είχα δει το σχόλιο, νασαι καλά.

    97: Βγήκε μέσα από μια νόθα εκλογική διαδικασία, με τον Τέλμαν στη φυλακή. Αν εσύ αυτή την επισήμανση τη θεωρείς συριζέικη αυταπάτη, ο Τέλμαν δεν συμφωνούσε μαζί σου.

    98: Για κάποιο λόγο και αυτό το σχόλιο και το προηγούμενο πανομοιότυπο τα είχε πιάσει η σπαμοπαγίδα. Αγνοώ γιατί.

  100. munich said

    Καλησπέρα σας και πάλι
    ειλικρινης απορία
    σύμφωνα με τη λογική του άρθρου η κυβέρνηση του Μαρκ Ρούτε το 2010 στην Ολλανδία δε βγήκε με εκλογές γιατί δεν είχε την πλειοψηφία ούτε στη Βουλή ούτε στις ψήφους;

    @73
    κ. Νικολάου πολύ ενδιαφέρουσα παραπομπή, σας ευχαριστούμε

  101. Ιάκωβος said

    97, ΙΑ
    Οι συριζαίοι θα «βγουν αν δώσουν εκείνες τις εγγυήσεις ότι θα είναι καλά παιδιά»

    Συγγνώμη, αυτό είναι μια μεταφυσική της ήττας που δεν στηρίζεται πουθενά.

    Ο Σύριζα θα αποτύχει όχι επειδη κάποιος τον εμπόδισε να βγάλη κυβέρνηση, αλλά από την πολιτική ανικανότητα της ηγεσίας του -και τελικά του ίδιου του χώρου γενικότερα.

    ΟΚ συμφωνώ οτι μεγάλα στρώματα της οικονομικής ολιγαρχίας δεν τον θέλουν. Προωθούν Ποτάμια και Καρατζαφέρηδες, και Σκατοαυγές. Γνωστά αυτά.

    Ποιος όμως τον εμποδίζει να απευθυνθεί στις δυνάμεις του λαού;
    Να κάνει ακτιβισμό;
    Αντι-ενημέρωση;
    Να κάνει καταλήψεις για να στεγάσει τους άστεγους;
    Να ξεσηκώσει όσους αδημονούν για ξεσηκωμό ;
    Να μανιπουλάρει την αποβλακωμένη κοινή γνώμη του καναπέ,να πείσει τους εθνοκεντρικούς οτι εκπροσωπεί το έθνος και να πάρει με το μέρος του τη δυσαρεστημένη πλειοψηφία;

    Αυτό δεν έκανε ο καλός πολιτικός πάντα, από καταβολής οργανωμένης κοινωνίας; Η εξαπάτηση δεν είναι η ουσία της πολιτικής (και του πολέμου;) Ο Παπαφλέσας αυτό δεν έκανε; Ο Λένιν; Όλοι;

    Ποιος του κρατάει τα χέρια του σύριζα; Τον εμποδίζει κανείς να παίξει τέλος πάντων το πολιτικό παιχνίδι, σ’ αυτές τις συνθήκες,με το συγκεκριμένο λαό, με τους συγκεκριμένους εχθρούς και τα συγκεκριμένα media με μαεστρία;

    Απλά πρέπει η ηγεσία να δεχτεί οτι οι καταστάσεις αλλάξανε και χρειαζόμαστε υψηλή πολιτική και στελέχη που να βάζουν το κεφάλι στον ντορβά, δηλαδή ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ τους, όχι να πηγαίνουν σύμφωνα με την αρχή της μικρότερης προσπάθειας.

    Και λίγη κοινή λογική. Τα στερεότυπα που ανέφερα πριν χρειάζονται μια συγκεκριμένη τακτική αντιμετώπισης για να καταρεύσουν. Πχ Δεν αφήνεις να βγεί είδηση με γελαστή φωτογραφία οτι ο Κος Τσίπρας έκανε τις διακοπές του με σκάφος, όταν 30.000 άστεγοι κοιμούνται στο πεζοδρόμιο. Γιατί αυτή η είδηση πείθει κάποιους οτι «ίδιοι είναι όλοι» «Ο σύριζα είναι το νέο Πασόκ» κλπ,κλπ.

    Αντίστοιχα την ίδια λογική χρειάζεται και η αντιμετώπιση των πολιτικών εχθρών . Μνημονιακοί, ναζί, αντι-κρατιστές του Ιδιωτικού Τομέα (λαμόγια) διαπλεκόμενοι παρανοικοί Μπουμπούκοι , θέλουν την συστηματική καταράκωσή τους και την πολιτική τους εξόντωση με κάθε μέσο, πριν εξοντώσουν εκείνοι εμάς.

    (θα έβαζα και το κκε, που έτσι κι αλλιώς, το καλείς μια, το καλείς δυό, ε αφού δε θέλει…χέστο. Ν’ αγαπείς και να μην αγαπιέσαι; Δε λέει…Πολιτική εξόντωση στους Σταλινικούς που χαλάνε και την πιάτσα)

  102. BLOG_OTI_NANAI said

    Κι εγώ να πω την έρμη αλήθεια, θεωρώ ότι το άρθρο εξηγεί πολύ καλά και διαψεύδει το κλισέ περιεχόμενο της φράσης, καθώς στα αυτιά του καθημερινού ανθρώπου που δεν έχει ασχολήθεί με την ιστορική έρευνα του ζητήματος, η ρήση «και ο Χίτλερ με εκλογές βγήκε» έχει την έννοια μιας πανηγυρικής δήλωσης αποδοχής μέσα από τις κάλπες όπου ο λαός τον ψηφίζει μαζικά για κάποιους λόγους, αλλά τελικά βγαίνει απατημένος γιατί μετά ο Χίτλερ αρχίζει τις βιαιότητες.

    Τώρα που όλοι είδαμε τις λεπτομέρειες, χαίρω πολύ, μπορούμε να πούμε ότι δεν βγήκε «παράνομα» κάνοντας δικτατορία.
    Όμως, επειδή δεν γνώριζα τα ποσοστά που είχε λάβει ο Χίτλερ, μόλις διάβασα το άρθρο, θεώρησα ότι διέψευδε ακριβώς την πλανεμένη εντύπωση ότι ο Χίτλερ στις εκλογές σάρωσε. Από την πλευρά αυτή, της κλισέ εντύπωσης δηλ. που έχεις στα αυτιά μας η φράση, νομίζω το άρθρο πολύ καλά τα λέει.

  103. Ἀχιλλέας Τζάλλας said

    «οι Σοσιαλδημοκράτες και τα κεντρώα κόμματα υποστήριξαν τον απερχόμενο πρόεδρο Χίντενμπουργκ ως αντίβαρο απέναντι στον Χίτλερ, ενώ οι κομμουνιστές κατέβασαν τον πρόεδρό τους, τον Τέλμαν. […] ο Χίντενμπουργκ εξελέγη με 53% αλλά μετά την εκλογή του ακολούθησε πολιτική ολοένα και πιο φιλική προς τους Ναζί.»

    Ὄντως, πολύ ἄδικος ὁ χαρακτηρισμὸς «σοσιαλφασίστες» – γιὰ τὴν ἴδια σοσιαλδημοκρατία ποὺ πρόδωσε τὴν γερμανικὴ ἐργατικὴ τάξη τὸ ’18, ἀνοίγοντας ἀπὸ τότε τὸ δρόμο γιὰ τὸ φασισμό….

  104. IN said

    88: Ο διάλογος αυτός γίνεται με μεγάλη χρονοκαθυστέρηση, αλλά δε βαριέσαι… Αυτό που λες δεν είναι «η ουσία του επιχειρήματός σου» είναι ένα άλλο, παραπλήσιο επιχείρημα. Πράγματι, όταν ο Χίτλερ διορίστηκε καγκελάριος, την 30-1-1933, ούτε είχε την δεδηλωμένη (ή έστω τεκμαιρόμενη) εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας του Ράιχσταγκ, ούτε ενδιαφέρθηκε να την αποκτήσει. Όπως είπα ήδη, σκοπός του, που δεν τον έκριβε, ήταν να διαλύσει το Ράιχσταγκ και να κάνει εκλογές, όπως και έκανε. Ωστόσο, από το 1930 κανένας καγκελάριος δεν ενδιαφέρθηκε να έχει τη δεδηλωμένη εμπιστοσύνη στο Ράιχσταγκ γιατί, άλλωστε, ενόψει της στάσης του Χίντεμπουργκ, δεν είχε και καμία αξία αυτό. Ούτε, φυσικά, θα ήταν ο Χίτλερ εκείνος που θα προσπαθούσε να αποκαταστήσει τον κοινοβουλευτισμό. Ήταν, όμως, ο αρχηγός του κόμματος που είχε έρθει πρώτο και στις δύο εκλογές του 1933 (έστω και με απώλειες τη δεύτερη φορά) και, με αυτή την ιδιότητα, είχε πολύ μεγαλύτερη νομιμοποίηση για να διοριστεί «προεδρικός» καγκελάριος απ’ ό,τι οι δύο προκάτοχοί του, ο Φον Πάπεν και ο Σλάιχερ. Επαναλαμβάνω, λοιπόν, ότι αν πρέπει να περιοριστούμε σε μία φράση πέντε λέξεων, δεν είναι ανακριβές να πούμε ότι «βγήκε με εκλογές». Στην πραγματικότητα, όμως, κανένας δεν μας υποχρεώνει να περιοριστούμε σε μια τέτοια φράση και οι διευκρινίσεις είναι και χρήσιμες και απαραίτητες. Εκείνο όμως που έχει σημασία, για μένα, είναι σε τι ακριβώς απαντάμε: Τι θέλει να μας πει αυτός που λέει ότι «ο Χίτλερ βγήκε με εκλογές»; Ότι ο «λαός» κάνει και «λάθη» στις εκλογές; Μπορεί να το αρνηθεί κανείς αυτό; Ότι, επειδή ο Χίτλερβγήκε με εκλογές, είχε κάθε νομιμοποίηση να κάνει ότι έκανε; (όχι βέβαια!). Για τι πράγμα μιλάμε; Αυτό είναι που έχει, για μένα, περισσότερη σημασία.

  105. BLOG_OTI_NANAI said

    101: Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι κάποιοι θέλουν ΚΑΙ κυβέρνηση, ΚΑΙ να φύγουν τα μνημόνια, ΚΑΙ φιλολαϊκή πολιτική, αλλά όλως τυχαίως, θέλουν η «φιλολαϊκή πολιτική» να αποκλείει από τα μηνύματά της συγκεκριμένες κατηγορίες λαϊκών ανθρώπων και να περιλαμβάνει ως ψηφοφόρους μόνο π.χ. την παρέα του ιντιμίντια. Μερικοί άνθρωποι επίσης όταν κοιμούνται αλλά και όταν είναι ξύπνιοι βλέπουν το ίδιο ακριβώς όνειρο, ότι στη σημερινή εποχή μπορείς να αποκλείσεις από την ατζέντα σου την καπιταλιστική λειτουργία της οικονομίας ώστε να φτιάξεις άλλη μια αποτυχημένη ακδοχή των κομμουνιστικών καθεστώτων, στα οποία βεβαίως, απορώ, πώς τόσο μισαλλόδοξοι άνθρωποι θα κυβερνήσουν τμήματα του λαού που έχουν εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις από αυτούς.

    Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι αισθάνονται υπέροχα διατυπώνοντας σε blog ανεδαφικές ιδέες, για το πώς μπορείς να αποκλείσεις τους πάντες και να τους απομονώσεις βρίζοντας τις ιδέες τους, και ταυτόχρονα να τους κυβερνήσεις, και αυτοί όλοι θα κάτσουν να σε ανέχονται, μέχρι να δουν το μεγάλο άγαλμα του ιντιμίντια να ρίχνει σκιά πάνω από τις πόλεις, όπως στη Βόρεια Κορέα.

    Είναι εκείνοι που έχουν να πουν μόνο με ποιους ή με τι διαφωνούν, αλλά ουδέποτε θα μας πουν πως θα μπορέσουν να τα βρουν με εκείνους που δεν μπορούν καν να ανεχτούν ιδεολογικά και δεν μιλάω καν για τα άκρα όπως οι χρυσαυγίτες.
    Η αλήθεια είναι ότι αν θελήσεις να τους κυβερνήσεις όλους, και όχι μόνο μια παρέα που θα κάνει τα χατίρια των κολλητών σου, θα οδηγηθείς ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ σε ανοίγματα, όσο επιτρέπουν τα πιο οριακά σημεία της ιδεολογίας σου. Τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε και από ιδέες του στιλ «το ένα μου μυρίζει το άλλο μου βρωμάει» χορτάσαμε στην Ελλάδα των 11.000.000 «ιδανικών ηγετών».

    Περιττό βεβαίως να πω ότι εξαιτίας κάποιων τύπων όπως η Ελένη Πορτάλιου και πολλών άλλων που σκέφτονται ανάλογα, ο ΣΥΡΙΖΑ εν μέσω αυτής της καταστροφής, έχει μείνει στο 27%. Μετά, αυτοί οι ίδιοι οι ξεροκέφαλοι μισαλλόδοξοι τύποι, θα παριστάνουν και πάλι τον παντογνώστη του τι έφταιξε και συνεχίζει η συγκυβέρνηση να τους περιποιείται καταλλήλως, και θα συνεχίζουν να μπαίνουν στα blog απολαμβάνοντας τις εκθέσεις ιδεών τους την ώρα που η καταστροφή θξα έχει ολοκληρωθεί.

  106. Γς said

    Ρατσιστική επίθεση στην πλατεία Αγίου Βαρνάβα και πέρασα σήμερα το πρωί απ εκεί.
    Με πέταξε η κόρη στο κέντρο από το σπίτι της σε μηδέν χρόνο.

    Την ήξερα βέβαια αυτήν την διαδρομή, αλλά δεν περίμενα να την ξέρει κι αυτή. Η τελευταία φορά που πέρασα από κει μαζί της ήταν πριν πολλά χρόνια.
    Είχα όλα τα πιτσιρίκια μέσα στο σκαραβαίο μου όταν είδαμε να γυρίζουν ταινία στην πλατεία. Κι όταν ο τύπος με το χωνί φώναξε “Ησυχία! Γυρίζουμε!”, έβαλα μπρoς και πλησίασα σιγά με το Φολκς Βάγκεν που έτριζαν οι λαμαρίνες του, και σφύριζαν οι τρύπιες εξατμίσεις του.
    Εφτασα στο κέντρο της σκηνής και ρώτησα τον σκηνοθέτη που τα είχε παίξει: αν παίζει στο έργο κι ο Μπάρκουλης.

    -Ρε συ, εδώ δουλεύουμε. Βγάζουμε το ψωμί μας.

    Οντως ήταν σαχλό το αστείο μου.
    Και θυμήθηκα που αποσόβησα ή τουλάχιστον προσπάθησα να προλάβω μια άλλη ρατσιστική επίθεση, που ούτως ή άλλως δύσκολα θα την έλεγες ρατσιστική.

    Είχε όμως έναν μαύρο μέσα, στρατιωτικό σε κάποια αμερικάνικη βάση στη Β. Ελλάδα που φύλαγε τις ατομικές βόμβες που υπήρχαν τότε εκεί, αλλά δεν το λέγαμε. Και η άλλη ήταν μια ξανθιά αλανιάρα που του έκανε [ναι, του είχε κάνει τα διάφορα κάπου αλλού στις πολαρόιντ φωτογραφίες που κοίταζαν] παρέα στο παγκάκι.

    Στο μεταξύ την χούφτονε κανονικά, αλλά χαλάλι του, η ωρα ήταν περασμένη και δεν υπήρχε ψυχή. Εκτός από έναν νεαρό που τους κοίταζε και μουρμούραγε.

    -Ω, τον πούστη! Θα τον σκοτώσω τον καριόλη!

    Ε, νεαρός είναι, σκέφτηκα.

    -Ελα δω ρε. Πως κάνεις έτσι για μια πουτάνα;
    -Μωρέ ποιος τη γαμεί την πουτάνα;
    -Ε, τότε τι φωνάζεις;
    -Δεν τον βλέπεις τον πούστη; Μου έχει ρημάξει τα τριαντάφυλλα.

    Ηταν ο κηπουρός του Δήμου.

  107. IA said

    @99 και ο Τελμαν με τον συριζα !? δε νομίζω ότι θα αφήσετε νεκρό κομμουνιστή που να μην τον καπηλεύθειται προκειμενου να αρπαξετε καποιο ψηφαλακι. Ολες οι εκλογικες διαδικασιες στον καπιταλισμό είναι νόθες.

    @101
    Ποτε ο συριζα δεν μπορει ποτε ο κ…λος του πονει
    Δεν θελει και δεν μπορει να κανει όλα οσα παραθετεις. Καπηλευεται κάθε αγώνα (όπως π.χ. με τις καθαριστριες του δημοσιου) αλλά ως εκει. Υπαρχει κανεις που είναι διατεθιμένος να χαθεί όταν η νικη είναι τόσο κοντα ?

  108. Εαμοβούλγαρος said

    1) Δύσκολα τα πράγματα για τον Αλέξη Τσίπρα. Η Γερμανίδα υποψήφια των Πράσινων στην Κομισιόν τον προκάλεσε να καταβρεχτεί δημόσια. Θα δεχτεί την πρόκληση ο αυριανός πρωθυπουργός;

    http://www.protothema.gr/politics/article/404884/i-ska-keler-prokalei-ton-alexi-tsipra-sto-ice-bucket-challenge/

    2) Τραγωδία στη Μύκονο: Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος έσκισε τον αχίλλειο τένοντα κάνοντας θαλάσσια σπόρ

    http://www.protothema.gr/greece/article/404921/deite-ton-ari-spiliotopoulo-me-pateritses-kai-narthika-sti-mukono/

    3) @73: Καθηγητή Νικολάου: Αφού υπάρχει το «Τέλος της Ιστορίας» του Φουκουγιάμα για δωρεάν κατέβασμα. Γιατί μάς παραπέμπετε στην Wikipedia;

    https://ia601209.us.archive.org/0/items/TheEndOfHistoryAndTheLastMan/FukuyamaFrancis-TheEndOfHistoryAndTheLastMantheFreePress1992.pdf

  109. sarant said

    100: H κυβέρνηση Ρούτε έχει τη δεδηλωμένη στη Βουλή -συνέβη κάτι τέτοιο με τον Χίτλερ ύστερα από ελεύθερες εκλογές; Όχι.

    103: Δηλαδή κακώς κάνανε αυτοκριτική μετά και θεώρησαν λαθεμένο αυτόν τον χαρακτηρισμό; Ή ήταν σωστός ο χαρακτηρισμός ‘αγροτοφασίστες’ -του ΚΚΕ για το ΑΚΕ, το ίδιο ΑΚΕ που μετά μπήκε στο ΕΑΜ;

  110. leonicos said

    @23 Γιώργο, θέλεις μελέτη (εννοώ από μένα). Και πρέπει να μας πεις κάτι περισσότερο για να διαβάσουμε (αποκλείεται ν’ ανατρέξουμε στην εκπληκτική βιβλιογραφία σου).

    @26 Νεοκίδιε, εξαιρετική ιστορία.

    @28 Σπειροειδή, το αυτό με το @26

    @30 Λεφτ… πολλά ερωτηματικά

    @32 Κρονοπιούσα Ο.Κ.

    @37 Εαμοβούλγαρε (τι σιδηρόδρομος κι αυτός για να σου μιλήσει κάποιος…) αυτή είναι μια άλλη διάσταση. Αλλά τον Χριστιανισμό δεν τον επέβαλε ο Χρυσόστομος.

    @38 Εμπυρίωνα, προτείνω να κάνουμε διαδήλωση: Ιμόρ! Ιμόρ! Ιμόρ! Ιμόρ! Ιμόρ!
    Πώς ακούγεται;

    @44 Αναστό, ωραίος!

    @63 Ιάκωβε δεν συμφωνώ μαζί σου σε πολλά, αλλ’ αυτό τα λέει όλα:
    Η μάχη δόθηκε σε ιδεολογικό επίπεδο, και οι ναζιστές κερδίσανε .Θα ήταν χρήσιμο σε μας να γνωρίσουμε γιατί τον ακολούθησαν τόσοι Γερμανοί..

    @67 Δύτα… σου βγάζω το καπέλο!
    Το πρόβλημα είναι πως ό,τι κι αν πεις, το θέμα είναι πώς θα το πάρει ο άλλος.

  111. […] Από Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, […]

  112. munich said

    109α
    Μα τότε και η δεδηλωμένη είναι κάτι το σχετικό. αφού η κυβέρνηση Ρούτε 2010 ήταν κυβέρνηση μειοψηφίας που βασιζόταν στην όχι και πάντα εγγυημένη ανοχή του PVV (δεν είχε δεσμευτεί) και το πάντα ανοικτό σε διαπραγματεύσεις πνευμα των ολλανδών βουλευτών άλλων κομμάτων. Για 500 δλδ περίπου μέρες κυβέρνσησε την Ολλάνδια μια ισχνή μειοψηφία (2 κόμματα με συνολικά εκλογικά ποσοστά μιρκότερα του Χίτλερ) αλλά με την «ανοχή» στη Βουλή του εκβιαστή της

  113. Εαμοβούλγαρος said

    @110, Κύριο Λεώνικο: Ως Χριστιανός Μάρτυς του Ιεχωβά, δεν τα ξέρετε καλά τα Πατερικά της Ορθοδοξίας. Από τον Ιερό Χρυσόστομο (6 εκατομμύρια λέξεις στο TLG) αντλούν επιχειρήματα οι εκατοντάδες χιλιάδες Ιεροκήρυκες των τελευταίων 16 αιώνων. Αν δεν ήταν ο Μέγας (το παραδέχομαι) Ιωάννης ο Χρυσόστομος, οι χριστιανούληδες δεν θα μπορούσαν να πείσουν κανέναν, εκτός από ολίγους κάφρους.

  114. 108, τέλος

  115. Δεν το ήξερα, ευχαριστώ για την συμπλήρωση.

  116. (Για κάποιον λόγο το προηγούμενο σχόλιό μου διχοτομήθηκε!)

  117. cronopiusa said

    Redes (The Wave) Fred Zinnemann y Emilio Gómez Muriel, 1933-1934

    Der Sieg des Glaubens – Reichsparteitag (1933)

    Architect’s Congress: CIAM-4 (Athens 1933) with Le Corbusier, László Moholy-Nagy, Sigfried Giedion and Fernand Léger.

  118. Τσοπάνος said

    63 & 110 (@63) : Το έθεσα στο #22, αλλά η απαξίωση πλήρης. Αρχίζω να πιστεύω πως βολεύει να φταίνε οι άλλοι…
    Τέλος πάντων, την απάντηση έχει δώσει ο Β. Ράιχ (ο μόνος που ασχολήθηκε σοβαρά με το φαινόμενο), στο βιβλίο του «Η μαζική ψυχολογία του φασισμού», το οποίο γράφτηκε λίγο μετά το ’33. Αν και (το βιβλίο στα καθ’ ημάς) έχει ψιλοκακοπέσει εκδοτικά, (υπάρχει μια και μοναδική έκδοση των 70’s) και ο Β.Ρ. επαναλαμβάνεται, αξίζει να διαβαστεί γιατί είναι και ολίγον καθρέφτης της σημερινής κατάστασης.
    Για όσους βαριούνται το διάβασμα, αλλά προτιμούν το σινεμά, προτείνω τις ταινίες «Η λευκή κορδέλα» και «This is England». Εκεί αναλύονται οι γενεσιουργές αιτίες του φασισμού/ναζισμού σε ατομικό επίπεδο. Υπάρχει βέβαια και η αξιόλογη «American History XXX» («Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας» ο Ελληνικός τίτλος), αλλά αναφέρεται κυρίως στο ποιόν των φ/ν ηγετών.
    Υπάρχει, τέλος, το ερώτημα (καλό θέμα για συζήτηση), γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο πρόθυμοι να θυσιάσουν την ελευθερία τους.

  119. spiral architect said

    @110: Συμφωνώ γι’ αυτά που αναφέρεις. 😐

  120. spiral architect said

    … για το 118 – Τσοπάνος. 😳

  121. Νέο Kid Στο Block said

    «Υπάρχει, τέλος, το ερώτημα (καλό θέμα για συζήτηση), γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο πρόθυμοι να θυσιάσουν την ελευθερία τους.»
    Γιατί δεν ξέρουν τί να την κάνουν την ελευθερία τους. Τη φοβούνται. Προτιμούν κάποιον άλλο να τούς δείχνει το δρόμο (της ηθικής, της χαράς, της σωτηρίας, της ασφάλειας). Μάλλον αρχέγονο κατάλοιπο της «φυσικής επιλογής».
    Αυτό εξηγεί και γιατί ένας κατά τα άλλα ευφυής και σοβαρός άνθρωπος ,μπορεί να ντύνεται σα φασουλής σε μια Στοά ή σαν τον Ζίγκφριντ με αιμοροϊδες ,μπροστά σε πολλούς και να αισθάνεται άνετα, ενώ μπροστά στον καθρέφτη του θα άνοιγε η Γη να τον καταπιεί.

  122. leonicos said

    Εαμοβούλγαρε, αν με ξαναπείς κύριο εδώ μέσα και μου ξαναμιλήσεις στον πληθυντικό, θα σου κάνω το ίδιο.

    Γιά φαντάσου… κύριε Εαμοβούλγαρε, τι κάνετε;

  123. LandS said

    Επαναλαμβάνω τα σχετικά με την κυβέρνηση μειοψηφίας του Γουίλσον και όσα λέει ο Munich για τον Ρούτε.
    Βλέπετε τη Κοινοβουλευτική διαδικασία δεν την κάνει δημοκρατική η αρχή της δεδηλωμένης αλλά η μη παραβίαση της όταν αυτή υπάρχει. Όταν δεν υπάρχει δεδηλωμένη, στα δύσκολα δηλαδή, και τα δύσκολα δεν είναι μόνο στη δεδηλωμένη, τότε πρέπει να ξεπεραστούν τα όρια των τυπικών κανόνων. Αλλού ξεπερνούν τα όρια χωρίς να αλλάξει το δημοκρατικό καθεστώς, αλλού όχι.
    Για πείτε μου, πόσους βαθμούς αξιοπιστίας δίνετε στα Δημοψηφισματα και στις πρόσφατες εκλογές στην Ουκρανία; Σε αυτές που θα γίνουν τον Οκτώβρη;

  124. sarant said

    123 τέλος: Μικρό βαθμό.

  125. gav said

    Σχεδόν σε όλα τα πολιτεύματα της Ευρώπης ισχύει: οι εκλογές βγάζουν την βουλή, και η βουλή την κυβέρνηση. Σε κάθε άλλη περίπτωση, δηλαδή όπου οι εκλογές βγάζουν απευθείας την κυβέρνηση, τότε πάνε σε δεύτερο γύρο με δυο υποψήφιους. Είναι λοιπόν λογικό σφάλμα να απομονώνεις τις εκλογές από όλη την κοινοβουλευτική διαδικασία. Οπότε ισχύει: βγήκε με εκλογές. Όχι άμεσα, αλλά στις εκλογές συμπεριλαμβάνετε και το κοινοβούλιο.

    Ακόμα και ένας ανεξάρτητος βουλευτής μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας, αρκεί να έχει την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου. Κάτι που το αποδεικνύει η ψήφιση του νόμου “Νόμος περί Εξουσιοδότησης”. Σύμφωνοι, δεν ψήφισαν οι σοσιαλδημοκράτες και οι κομμουνιστές, ψήφισαν όμως όλοι οι υπόλοιποι υπέρ, το 69%, και οι εμπιστοσύνη στο φόρτε της.

    Γενικά στο κοινοβουλευτικό σύστημα έχουμε: ο σοφός λαός ψηφίζει σοφούς αντιπροσώπους και αυτοί βγάζουν σοφή κυβέρνηση. Ενίοτε αυτό το σύστημα σκοντάφτει διότι είναι γεμάτο αυθαίρετες παραδοχές. Καταρχήν, διότι ενίοτε και οι πιο σοφοί κάνουν παλαβομάρες. Κανείς τέλειος. Κατά παράδοση βεβαίως, η αριστερά σκοντάφτει στην πρώτη παραδοχή. Αναγνωρίζει μεν ότι ο λαός είναι σοφός, Αμφισβητεί όμως ότι ψηφίζει σοφά, διότι δεν ξέρει τι είναι το σωστό.

  126. sarant said

    125: Αν προσέχατε το άρθρο θα βλέπατε ότι ο Χίτλερ δεν πήρε ποτέ ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή ως το Μάρτιο του 1933 που τα πράγματα ήταν ελεύθερα.

  127. @88, «Ο σημερινός πολίτης όταν λέει “βγήκε με εκλογές” καταλαβαίνει ότι σχηματισε κυβέρνηση που είχε την πλειοψηφία στη Βουλή. Αυτό δεν συνέβη με τον Χίτλερ ποτέ (με ελεύθερες εκλογές εννοώ)»

    Ο σημερινός πολίτης θα κοβόταν στο Συνταγματικό, γιατί δεν θα είχε διαβάσει συνταγματική ιστορία σχετικά με το πώς λειτουργούσε πιο παλιά το αμιγές κοινοβουλευτικό σύστημα.

  128. sarant said

    Ναι, το άρθρο δεν είναι γραμμένο για διδάκτορες του Συνταγματικού, αυτοί τα ξέρουν 🙂

  129. munich said

    ο σημερινός πολίτης όταν λέει «βγήκε με εκλογές» εννοεί και καταλαβαίνει ότι ακολούθησε την πορεία που ακολούθησαν κι όλοι οι άλλοι στα πλάισια των κανόνων της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπως πχ και οι Παπαδημος, Ζολώτας (που νου ρχονται στο μυαλό από Ελλάδα) οι οποίοι είχαν τη δεδηλωμένη αλλά δε βγήκαν με εκλογές.

    Πάντως τα τανκς δεν τα κατέβασε στο δρόμο, ούτε έκανε επανάσταση και το ότι τον στήριξε το μεγάλο κεφάλαιο και μεγάλες ευθύνες έχει και η αριστερά για την άνοδό του μπορούμε να το πούμε γι όλους τους ηγέτες του δυτικόυ κόσμου..

  130. Κασσάνδρα said

    Και ο Χίτλερ με εκλογές βγήκε ,όπως σημειώνουν και οι 12 15 20 σχολιαστές( μέχρι εκεί έφτασα για να γράψω και γω ).
    Στην Ελλάδα μετά το 53%του Παπανδρέου το 64 δεν θυμάμαι άλλον να πήρε πάνω από 50%.
    Οποιος ‘ελθει πρώτος σε % παίρνει την εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση και να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης στην Βούλη.
    Αν δεν μας αρέσει ο τρόπος που κυβερνάει… ας προσέχαμε.

  131. sarant said

    130: Εγραψα: Υποστηρίζω ότι ο Χίτλερ δεν βγήκε με εκλογές, εννοώντας ότι δεν συγκέντρωσε ποτέ την πλειοψηφία (του λαού ή των εδρών) σε δίκαιες και ελεύθερες εκλογές.

    Δεν μιλάω για 50%. Ο Χίτλερ ποτέ δεν πήρε πλειοψηφία στη βουλή, είτε αυτοτελώς είτε σε συνεργασία, παρά μόνο μετά τις εκλογές του ΜαΊου 1933 που δεν ήταν ελεύθερες. Έγινε καγκελάριος χωρίς να έχει τη δεδηλωμένη και δεν πήγε ποτέ στη Βουλή να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης.

  132. Ἀχιλλέας Τζάλλας said

    @ 109 Τὰ ἑλληνικὰ πράγματα δὲν τὰ γνωρίζω· εἶπα ὅτι ὁ χαρακτηρισμὸς δὲν ἦταν ἄδικος γιὰ τὴ γερμανικὴ σοσιαλδημοκρατία.

  133. Lavrentij said

    Τι έχουμε λοιπόν μέχρι τώρα ως ασφαλή συμπεράσματα:

    Ο Χίτλερ δεν συγκέντρωσε ποτέ μέχρι τις εκλογές του Μαρτίου του 1933 την απόλυτη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος ή των εδρών στο Ράιχστακ. Βέβαια ελάχιστες κυβερνήσεις από το 1920 και μετά στηρίζονταν από μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αν και πράγματι οι τελευταίες κυβερνήσεις από το 1930 και μετά διεκδικούν μια ιδιαιτερότητα λόγω εμπλοκής του προέδρου στο νομοθετικό έργο κατά παράκαμψη του κοινοβουλίου. Το ότι δεν στηριζόταν σε μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία (όπως και το ότι δεν συγκέντρωσε πάνω από 50% των ψήφων) όσο ακόμη γίνονταν ελεύθερες εκλογές είναι περισσότερο πολιτικά, αν θέλετε, συμπεράσματα, που έχουν να κάνουν με το εύρος της νομιμοποίησης που είχαν οι ναζί τότε, και δεν αναιρούν το κατά λοιπό νομότυπο του διορισμού του Χίτλερ ως καγκελαρίου. Ας μην ξεχνάμε ότι αν μιλούσαμε για ένα σύστημα σχετικά ενισχυμένης αναλογικής (σαν π.χ. αυτό που έχουμε τώρα εμείς) ο Χίτλερ θα είχε πιθανόν συγκεντρώσει νωρίτερα μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία (π.χ. ήδη από τον Ιούλιο του 1932, μαζί με τους γερμανούς εθνικόφρονες).

  134. Λ said

    Ο δικός μας ο αρχιεπίσκοπος Χρυόστομος Β’ φαίνεται να πήρε μαθήματα από τον Αδόλφο γιατί κατάφερε να πάρει τον αρχιεπισκοπικό θρόνο έχοντας εξασφαλίσει μόλις το 9% των ψήφων των πιστών.

  135. 130,
    Και στις πρώτες εκλογές μετά την μεταπολίτευση, 54% του Κ.Κ..

  136. Γς said

    134:
    Είχαμε κι εμεις έναν Χρυσόστομο που τον διαδέχτηκε ο Χρύσανθος. Ο Χρύσανθος που έδωσε μαθήματα στους κατακτητές και τους “’άλλους“.
    Αρνήθηκε να ορκίσει την δωσίλογη κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου λέγοντας χαρακτηριστικά: «Δεν μπορώ να ορκίσω Κυβέρνηση προβληθείσα από τον εχθρό, εμείς γνωρίζουμε ότι τις Κυβερνήσεις τις ορίζει ο λαός ή ο Βασιλεύς.»

  137. Γς said

    135:
    Ναι, διάβαζα την Κασσάνδρα (#130):

    >Στην Ελλάδα μετά το 53%του Παπανδρέου το 64 δεν θυμάμαι άλλον να πήρε πάνω από 50%

    και είπα «Πάει και τελείωσε. Αρχισα και ξεχνάω.
    Αλτσχάιμερ».

    Ευτυχώς όμως
    Μπράβο Μιχάλη. Είμαι καλά!

  138. nestanaios said

    Η δεξιά και η αριστερά έχουν κάτι κοινό• είναι τα δύο χέρια ενός σώματος, του ιδίου σώματος.

  139. Ριβαλντίνιο said

    » Έχοντας πια την εξουσία, οι ναζί εξαπέλυσαν εκστρατεία τρομοκρατίας εναντίον κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών, αλλά και κεντρώων »

    Γενικά φαίνεται πως έπεφτε πολύ ξύλο σε όλο τον Μεσοπόλεμο

    » τον Οκτώβριο του 1922, μετά τα γεγονότα του Κόμπουργκ. Την εποχή εκείνη διάφορες εθνικιστικές οργανώσεις της πόλης είχαν οργανώσει μια «γερμανική ημέρα» και κάλεσαν τον Χίτλερ για να μιλήσει δημόσια. Ο Χίτλερ μετέβη στο Κόμπουργκ με μια ειδική αμαξοστοιχία, συνοδευόμενος από 800 άνδρες των «Ταγμάτων Εφόδου» (SA). Η πλειονότητα των εργατών της πόλης τότε ήταν κομμουνιστές. Οι φιλήσυχοι αστοί τούς έτρεμαν κυριολεκτικά, επειδή στην ουσία δεν αναγνώριζαν ούτε Αρχές, ούτε Αστυνομία και είχαν μετατρέψει την πόλη σε μια «μικρή Μόσχα».Οταν οι κομμουνιστές πληροφορήθηκαν ότι επρόκειτο να φθάσει στην πόλη τους ο αρχηγός του Εθνι-κοσοσιαλιστικού Κόμματος, παρήγγειλαν στους οργανωτές της συγκέντρωσης ότι καλά θα έκαναν να ειδοποιούσαν τον Χίτλερ να μην παρήλαυνε επισήμως από τους δρόμους με τις σημαίες και τα λάβαρα του. Οι οργανωτές της «γερμανικής ημέρας», τρομοκρατημένοι, έτρεξαν στον σιδηροδρομικό σταθμό για να υποδεχθούν τον Χίτλερ και να του αναγγείλουν συγχρόνως την κομμουνιστική… απαγόρευση. Ο Χίτλερ έμεινε έκπληκτος. Αδυνατούσε να καταλάβει πώς ήταν δυνατόν μια ολόκληρη πόλη να υφίσταται τόσο εξευτελιστικά την τρομοκρατία των κομμουνιστών. Διέταξε τότε τους άνδρες των «Ταγμάτων Εφόδου» να υψώσουν τις σημαίες και να παρελάσουν με ύφος προκλητικό, μέσα από τους κεντρικότερους δρόμους. Εξω από τον σταθμό ήταν ήδη συγκεντρωμένο ένα πλήθος που δεν έκρυβε τις εχθρικές του διαθέσεις. Η ηρεμία μάλιστα και η αποφασιστικότητα που ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των εθνικοσοσιαλιστών εκνεύρισαν τους κομμουνιστές ακόμα περισσότερο. Οι πρώτοι ψίθυροι μεταβλήθηκαν σύντομα σε ύβρεις και δυνατές φωνές.Η παράσταση όμως του «δεκανέα» είχε μόλις αρχίσει. Πρώτος προχωρούσε ο Χίτλερ. Ακολουθούσαν οι σημαίες και τα εθνικοσοσιαλιστικά λάβαρα. Και πιο πίσω.με βήμα στρατιωτικό, βάδιζαν οι άνδρες των «Ταγμάτων Εφόδου».- «Φασίστες/… Ληστές/… Εδώ
    που ήρθατε, θα πεθάνετε!», ακούγονταν από παντού.
    Τα SA, όμως, αντί απάντησης, τραγούδησαν τον εθνικοσοσιαλιστικό ύμνο. Οι «Κόκκινοι» τότε δεν μπόρεσαν να συγκρατηθούν. Αρχισαν να εκσφενδονίζουν εναντίον των αντιπάλων τους πέτρες, καδρόνια, σίδερα – ό,τι έβρισκαν. Οι χιτλερικοί απάντησαν με αποφασιστικότητα. Αντεπετέθησαν και η σύρραξη επήλθε. Υστερα από ένα τέταρτο της ώρας ο δρόμος είχε καθαρίσει. Δεν υπήρχε ούτε ένας «κόκκινος» αντίπαλος! Την επόμενη μέρα οι κομμουνιστές, που δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν ακόμα την ήττα τους, αφού απηύθυναν κατά τη γνωστή τακτική τους μια γενική διαμαρτυρία στις διεθνείς οργανώσεις των μαρξιστών, ανήγγειλαν ότι στις 13.30 θα πραγματοποιούσαν μια μεγάλη αντιδιαδήλωση, για να διαμαρτυρηθούν εναντίον της
    «ληστρικής ομάδας των ναζί που είχε εισδύσει στην πόλη για να την τρομοκρατήσει».
    Το μεσημέρι, όμως,στον χώρο της διαδήλωσης τους περίμενε μια έκπληξη. Πρώτος βρισκόταν εκεί ο Χίτλερ με τους άνδρες του. Μάταια όμως περίμενε τους «Κόκκινους», για να αναμετρηθεί μαζί τους. Δεν προσήλθαν περισσότεροι από 100, που και αυτοί, μόλις συνειδητοποίησαν την αριθμητική μειονεξία, προτίμησαν να αποχωρήσουν.Ο Χίτλερ έμεινε κυρίαρχος στον τόπο της συγκέντρωσης. Οι Αρχές της πόλης και οι συντηρητικοί του Κόμπουργκ ενθουσιάστηκαν. Με θριαμβευτικές κραυγές και επιδοκιμασίες συνόδευσαν τον Χίτλερ στον σιδηροδρομικό σταθμό για την επιστροφή. Εκεί όμως οι υπάλληλοι του Σιδηροδρόμου, που ελέγχονταν από τους συνδικαλιστές του Κομμουνιστικού Κόμματος(DKP), ανήγγειλαν ότι δεν υπήρχε κανένας μηχανοδηγός για να οδηγήσει το τρένο!
    – «Πολύ καλά»,
    απάντησε ο Χίτλερ.
    «Θα βρω εγώ μηχανοδηγό. Μερικοί από τους άνδρες μου ξέρουν τι
    πρέπει
    να κάνουν. Για καλό και για κακό, όμως,
    θα
    πάρω μαζί μου τους τοπικούς αρχηγούς του DKP… Ετσι,τ ουλάχιστον, φαντάζομαι πως δεν
    θα
    μας συμβεί κάποιο περίεργο ατύχημα στον δρόμο!».
    Υστερα από τη δήλωση αυτή οι σιδηροδρομικοί υπάλληλοι ως διά μαγείας αναθεώρησαν την απόφαση τους και βρέθηκε μηχανοδηγός για να οδηγήσει το
    τρένο!
    Στα γεγονότα του Κόμπουργκ δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα »

    Συμπέρασμα. Όταν ένα κράτος ανέχεται τραμπούκικες συμπεριφορές στο εσωτερικό του χωρίς να επεμβαίνει , ας είναι προετοιμασμένο 23 χρόνια αργότερα να μαζεύει ερείπια.

  140. IA said

    @109
    Κατανοω ότι για πολλους το ΚΚΕ πρεπει να θεωρηθει υπευθυνο ακομη και για το προπατορικο αμαρτημα αλλα καλο είναι να υπαρχει καποιο φρενο στη σκοπιμη διαστρεβλωση

    Αγροτοφασιστες το 1931 επειδη τα στελεχη του ΑΚΕ συμμετειχαν στη συνωμοσια βενιζελικων που ετοιμαζαν πραξικοπημα . Αν το ΑΚΕ εκανε στροφη μετα από περιπου 4-5 χρονια δεν αναιρει την ορθη κατηγορια περι φασισμου το 1931. Λιγη προσοχη δεν βλαπτει όταν διαβαζουμε/ξαναγραφουμε την ιστορια

  141. sarant said

    140: Καταρχάς, ο χαρακτηρισμός «αγροτοφασίστες» γράφεται στον Ριζοσπάστη ως και το 1935, υπάρχει ονλάιν αν αμφιβάλλεις.
    Δεύτερον: αν είχε δίκιο το ΚΚΕ που τους έλεγε αγροτοφασίστες, γιατί έκανε μετά αυτοκριτική και είπε ότι ήταν λάθος αυτός ο χαρακτηρισμός και ότι ήταν σεχταριστική η πολιτική του; Το βιβλίο του Σάρλη για την πάλη του ΚΚΕ κατά του μοναρχοφασισμού το έχεις διαβάσει να δεις πόσο καθαρά κάνει την αυτοκριτική;

    Βέβαια, θα μου πεις ότι ο Σάρλης ήταν της εποχής Φλωράκη, που τη θεωρείτε (χωρίς να το ομολογείτε ακόμα) οπορτουνιστική.

  142. παλιοσειρά said

    Όλη αυτή η κουβέντα μου θυμίζει λίγο το σόφισμα με τα κέρατα (Ο δεν απέβαλες, τούτο έχεις. Κέρατα ουκ απέβαλες, άρα κέρατα έχεις).

    Η απλή απάντηση των συνταγματολόγων είναι ότι ο Χίτλερ δεν ανέλαβε την εξουσία με τήρηση της (τυπικής, αφήστε καν την ουσιαστική, ότι και αν είναι αυτή) νομιμότητας, παρά την κατέλαβε με καταστρατήγηση της νομιμότητας, την οποία εν συνεχεία κατέλυσε.

    Χωρίς αυτό να αθωώνει εκείνους που τον ψήφισαν (λούμπεν και τρομαγμένους μικροαστούς, «νοικοκυραίους», στα καθ’ ημάς), ούτε εκείνους που τον στήριξαν (γερμανούς βιομήχανους).

    Όποιος βαρυέται και την ιστορία και το συνταγματικό δίκαιο, ας αφήσει τουλάχιστον κατά μέρος τον φιλοσοφικό αχταρμά φαινομενολογίας με Φουκώ (η μπηχτή είναι για τον Ανγκάμπεν) και τις άτοπες συγκρίσεις με τον Παπαδήμο (διέθετε τάγματα εφόδου Παπαδήμος και δεν το πήραμε είδηση, ή ανέστειλε την ισχύ του Συντάγματος;) και
    ας ξαναδιαβάσει, έστω, τον Τρόμο και Αθλιότητα του Τρίτου Ραϊχ.

    Συγγνώμη για τον αφοριστικό και λίγο επιθετικό τόνο, αλλά κοντεύω να σκίσω το πτυχίο μου.

  143. Pedis said

    Νικοκύρη, διατρέχοντας τα σχόλια και τα αντισχόλια εξακολουθώ να δίνω δίκιο στην επιχειρηματολογία σας. Σε παρόμοια συμπεράσματα έχω φτάσει και του λόγου μου εδώ και χρόνια και δεν βλέπω να υπάρχει ακόμη λόγος να αλλάξω γνώμη. Ιδού το γιατί.

    Το NSDAP με τη νομιμόφρονα στροφή που έκανε λίγο πριν το 1928 στόχευε στην κατάληψη της εξουσίας μέσω της εκλογικής διαδικασίας. Δεν τα κατάφερε τον Ιούλιο του 1932 (με 37% και 14 εκ. ψήφους) και τα στελέχη του χωρίστηκαν σε τρεις κατηγορίες, χοντρικά. Σε αυτούς που πίεζαν για δράση με άμεση έφοδο, σε εκείνους που ήλπιζαν στη συνεχόμενη εκλογική άνοδο και στους υπόλοιπους που δεν ήξεραν τι να κάνουν.

    Την επιλογή της κυβερνητικής συνεγασίας με ακροδεξιούς, συντηρητικούς, παπενικούς κλπ την απέρριπταν επειδή φοβόντουσαν την κατακραυγή και την αποδοκιμασία από «τα κάτω» ως «πουλημένων στους πολιτικούς και την πλουτοκρατία». Ο φον Πάπεν, πράγματι, ως (μεταβατικός) καγκελάριος, πρότεινε τον Αύγουστο του ίδιου έτους τη θέση του Αντικαγκελάριου στο Χίτλερ, για να λάβει αρνητική απάντηση. Η κυβέρνηση του φον Πάπεν δεν απέσπασε, όπως αναμενόταν, την έγκριση της Βουλής και προκηρύχθησαν νέες εκλογές για τις 6 Νοεμβριου του 1932.

    Σε εκείνες τις εκλογές το NSDAP εμφάνισε, αντί για άνοδο, σημαντική κάμψη 2 εκ. ψήφων και έλαβε ποσοστό 33%. Εκτός από αυτό, ένα δεύτερο δεδομένο ήταν ότι το ακροδεξιό κόμμα του Χούνγκεμπερκ (βιομήχανος και ιδιοκτήτης εφημερίδων) ανέκαμψε και παρουσίασε εκλογική αύξηση, φτάνοντας στο 8.3%. Ο φον Πάπεν ετοίμασε ένα σχέδιο «συνταγματικών μεταρρυθμίσεων» που περιλάμβανε διάλυση των κομμάτων και των συνδικάτων, εν ολίγοις ανοικτή δικτατορία με την υποστήριξη του Χούνγκεμπερκ, διαφόρων συντηρητικών και των ναζιστών. Παράλληλα, ο Στρατηγός Σλάιχερ κατάστρωνε παρόμοια σχέδια με σκοπό να επιβάλλει δικτατορία με τη συνεργασία στρατιωτικών, πολιτικών, συνδικαλιστών και ναζιστών εκμεταλλευόμενος τις συγκρούσεις Χίτλερ και Στράσσερ και ενισχύοντας το ρόλο του δεύτερου. Υποσκέλισε τον φον Πάπεν, έλαβε την εντολή πρωθυπουργίας αλλά δεν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση εξαιτίας της αντίδρασης ισχυρών καπιταλιστικών και χρηματιστικών κύκλων που προώθησαν και επέβαλλαν το κυβερνητικό σχήμα με φον Πάπεν – Χίτλερ – Χούνγκεμπερκ το οποίο τελικά οδήγησε, στις 30 /1/1933, στην κυβέρνηση με τον Χίτλερ στη θέση του καγκελάριου.

    Το κόμμα των ναζί χωρίστηκε προς στιγμήν στους πραγματιστές και στους ανένδοτους. Οι δεύτεροι επιδίωκαν να ακολουθήσουν αμιγή «επαναστατική πολιτική», οι πρώτοι προέβλεπαν ως πολύ πιθανή την περαιτέρω εκλογική πτώση και έβλεπαν την πρόταση συγκυβέρνησης ως μία τελευταία ευκαιρία να ανέβουν στο άρμα της εξουσίας. Πολλοί ακροδεξιοί (Χούνγκεμπερκ) και στρατιωτικοί (και αρκετοί συντηρητικοί πολιτικοί) ήλπιζαν να χρησιμοποιήσουν τα τάγματα εφόδου προς όφελός τους στη δικτατορία που σχεδίαζαν και να καταφέρουν να μειώσουν την επιρροή του Χίτλερ. Παρόμοιες («δημοκρατικές») ιδέες δημοσιεύτηκαν στους Times του Λονδίνου, στις 31/1/1933, όταν σε σχετικό άρθρο εκφράστηκε η ευχή ότι η ένωση των έμπειρων συντηρητικων και εθνικιστών πολιτικών με τον νεανικό ενθουσιασμό και το πλήθος των συμμάχων τους (δηλ. των ναζιστικών ταγμάτων εφόδου) θα οδηγούσαν τη χώρα μακριά από τους κινδύνους μιας αριστερής λύσης.

    Ο Χιντεμπουργκ, την 1/2/1933 δήλωσε ότι η μεταβατική κυβέρνηση θα παρείχε την ευκαιρία στο κοινοβούλιο (που θα εκλεγόταν στις επόμενες εκλογές) να στηρίξει «κυβέρνηση εθνικής συσπείρωσης»

    Το σχέδιο του φον Πάπεν περί κήρυξης εκτάκτου ανάγκης εφαρμόστηκε από την κυβέρνηση Χίτλερ-ακροδεξιών μετά την προβοκάτσια του Φεβρουαρίου του 1933. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Οι εκλογές της 5 Μαρτίου 1933 διεξήχθησαν σε καθεστώς ανοικτής τρομοκρατίας με εκατοντάδες στρατόπεδα συγκέντρωσης, φυλακές και τόπους κράτησης και βασανισμών σε πλήρη λειτουργία. Επτά μέρες πριν τις εκλογές αναστέλλονται έξι άρθρα του Συνταγματος και επιβάλλονται περιορισμοί στον τύπο, τις συναθροίσεις, την ελευθερία γνώμης, αίρεται το απόρρητο των επιστολών και το οικιακό άσυλο. Επαναφέρεται η ποινή του θανάτου για αδικήματα προδοσίας, σαμποτάζ, επιθέσεων ενάντια σε μέλη της κυβέρνησης, εξέγερσης.

  144. Pedis said

    Κύρια συμπεράσματα:

    1) Το κυβερνητικό σχήμα Χίτλερ-ακροδεξιών, όπως σωστά έχει ήδη υποστηριχθεί από τον Νικοκύρη, δεν έλαβε ποτέ πριν τις 5/3/1933 (ημέρα των εκλογών της τρομοκρατίας) ψήφο εμπιστοσύνης, αφού η Βουλή είχε ήδη διαλυθεί με εντολή του Χίντεμπουργκ και σε κάθε περίπτωση το κυβερνητικό σχήμα ΔΕΝ είχε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

    2) Ο Χίτλερ δεν ανέλαβε την εξουσία με εκλογές αλλά του παραχωρήθηκε σε συνεργασία και συμφωνία με τις κυρίαρχες τάσεις της στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής εξουσίας ή τουλάχιστον με όσες από αυτές ήταν σε θέση να αναλάβουν πρωτοβουλία. Η επιλογή του Χίτλερ δεν ήταν αποσπασματική, επιπόλαια ή «τυχαία». Η λύση της δικτατορίας με τον έναν ή τον άλλον αρχηγό, τρόπο και μέθοδο είχε επιβληθεί στους ταγούς της αστικής δημοκρατίας ως υποχρεωτική λύση από τα πράγματα (και τα συμφέροντά τους).

    3) Η αποδοχή του συμπεράσματος ότι «Ο Χίτλερ δεν πήρε την εξουσία με εκλογές» δεν συνεπάγεται ότι το αστικό σύστημα δεν ήταν υπεύθυνο για την άνοδο των χιτλερικών στην εξουσία. Αντίθετα, ήταν οι κυρίαρχες αστικές δυνάμεις της εποχής που υποστήριξαν τη ναζιστική λύση (ακόμη κι αν κάποιοι ήλπιζαν να γίνουν οι ίδιοι Χίτλερ στη θέση του και να χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους τις αντιδραστικές πληβειακές οργανωνέμενες δυνάμεις της αντίδρασης) και χρησιμοποίησαν όλα τα (αντι)συνταγματικά τερτίπια που είχαν και έχουν πάντοτε στη διάθεσή τους για να χρίσουν τον Χίτλερ καγκελάριο. Στο χέρι τους ήταν να το αποτρέψουν αν επιθυμούσαν το αντίθετο. Το 1933 ήταν εξαιρετικά πιθανό ο Χίτλερ να μην κατάφερνε να πάρει την εξουσία με εκλογές.

  145. Pedis said

    Κάτι άλλο για το Νικοκύρη:
    Η θέση περί σοσιαλφασισμού ήταν αστήρικτη: άστοχη από ιστορική άποψη και γελοία από πολιτική. Όμως, θα εκτιμούσα πολύ από την μεριά του Νικοκύρη να γινόταν παρόμοια, ανάλογη και «ισόποση» κριτική στη θεωρία των δύο άκρων από τη μεριά του SPD.

  146. spiral architect said

    @141: Νωρίς, αργά (κυρίως το δεύτερο) το ΚΚΕ διαχρονικά κάνει την αυτοκριτική του για τις τυχόν άστοχες επιλογές και λεγόμενά του, γιατί έχει ιστορική συνέχεια κοντά ενός αιώνα. Οπότε δεν περιμένει τους (αστούς) ιστορικούς του μέλλοντος να του καταλογίσουν τις αβλεψίες και τα λάθη του. Από ένα κόμμα αρχών και φορέα ιδεολογίας το μόνο προφανές που θα δει κάποιος σε πραγματικό χρόνο, θα είναι η σιωπή για τα «λανθασμένα» τεκταινόμενα στο εσωτερικό του.
    Θα έρθει όμως και αυτωνών η σειρά τους … 😉
    (μιας και χθες-σήμερα μιλούσαμε και για ηθική της εξουσίας)

  147. IA said

    και ο Χ. Φλωρακης Συριζα !!!!

  148. spiral architect said

    @146 συνέχεια: Ειδικά σε δύσκολες εποχές σαν κι αυτή του μεσοπολέμου στη Γερμανία, αβλεψίες ή και λάθος εκτιμήσεις απ’ την πλευρά της ηγεσίας του ΚΚΓ στοίχισαν τις ζωές ακόμα και της ηγεσίας της, συνυπολογιζομένου και του ότι, η Γερμανία σε λίγα χρόνια θα γινόταν το κέντρο του Β’ΠΠ. Βέβαια το ΚΚΓ δεν μπορούσε από μόνο του να αντιστρέψει την πορεία του Χίτλερ προς την εξουσία γιατί ο εθνικιστικός του λόγος μάγεψε και διήγειρε μια κοινωνία που βρισκόταν στην απόλυτη ένδεια μετά την ταπεινωτική για τη χώρα τους Συνθήκη των Βερσαλλιών.

    Η περίπτωση Φλωράκη και το «βρώμικο ’89» το μόνο θετικό που είχε για το ΚΚΕ ήταν η εκκαθάρισή του από τα οπορτουνιστικά στοιχεία. Τραβηγμένα απ’ τα μαλλιά αν το δει κανείς δε, ο Συνασπισμός (και ο μετέπειτα ΣυΡιζΑ) χρωστούν πολλά στο Φλωράκη και πρέπει να του ανάβουν καντήλι στον τάφο του. 😀

  149. sarant said

    143-144: Ε ναι!

    Την κριτική στο SPD την έχω δεδομένη, αλλά με το spd δεν έχω κάτι κοινό, αν με καταλαβαίνεις.

    147: Κανένα επιχειρηματάκι για όσα άλλα έγραψα;

    148: Εγώ το γράφω συνεχώς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει τη δημιουργία του σε τρεις μεγάλες μορφές, Φλωράκη, Κύρκο και Αλαβάνο, που συνέβαλαν περισσότερο από τον καθένα στη δημιουργία του (οι δυο πρώτοι μέσω του ΣΥΝ) και που αργότερα στράφηκαν εναντίον του ΣΥΝ (ο πρώτος) και του ΣΥΡΙΖΑ (οι άλλοι δύο). Ετερογονία των σκοπών 🙂

  150. IA said

    Ο Σάρλης εξηγεί στο βιβλίο του τους λόγους που υποχρέωναν το ΚΚΕ να χαρακτηρίζει τα ρεφορμιστικά κόμματα φασιστικά. Γραφει χαρακτηριστικά ότι τα κόμματα αυτά διασπουσαν το εργατικό κινημα συνεργάζονταν με την αστικη ταξη τα στελεχη τους ήταν ποτισμενα από τον αντικομμουνισμο και αντισοβιετισμο και στις επιθεσεις τους εναντια στο ΚΚΕ δεν δισταζαν μπροστα σε κενάνα μέσο.

    Για το επιχείρημα του ΝΣ:
    Αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό είναι ότι η Ελλάδα του 2014 δεν εχει καμία σχέση με την Ελλάδα του 1931. Συνεπώς η ακριτη αντιγραφη στο σήμερα πολιτκών και θέσεων που απαντούσαν στα προβλήματα που έθετε μια συγκεκριμένη συγκυρία είναι τεράστειο σφαλμα. Καταλήγει φυσικά σε καπήλευση και σκύλευση των αγώνων και των θυσιών του ΚΚΕ όταν αυτή η επιχειρηματολογία γίνεται για να βοηθήσει στην ανάρρηση στην εξουσία ενός σχηματισμού σαν τον Συριζα που ορκίζεται στον καπιταλισμό και στην υγιη επιχειρηματικότητα. Λιγη ντροπη ποτε δεν εκανε κακό.

  151. sarant said

    Δεν συζητάμε για το 2014, συζητάμε για τη δεκαετία του 1930. Αρνείσαι ότι το ΚΚΕ έκανε αυτοκριτική για τους χαρακτηρισμούς «αγροτοφασίστες» κτλ. και τους θεώρησε λαθεμένους;

  152. Pedis said

    149 – «Την κριτική στο SPD την έχω δεδομένη, αλλά με το spd δεν έχω κάτι κοινό, αν με καταλαβαίνεις.»

    Το αποδέχομαι, αλλά εμένα μ’ αρέσει να λέγεται και τόνα και τ’ άλλο επειδή έχω βαρεθεί να τα ακούω ως εκατέρωθεν αιχμές και συνήθως παπαγαλιστί. Ενσάμπλ, λοιπόν, έτσι όπως διαμορφώθηκαν ιστορικά αμφότερες οι πολιτικές γραμμές στην περίπτωση της Γερμανίας μετά το 1918 και οδήγησαν στη τρομακτική ήττα του 1933. Με τον έναν (για τους ναζί) να διατυμπανίζει «είμαστε έτοιμοι να τους κάνουμε ζάφτι, όταν έρθει η στιγμή θα δουν … » και τον άλλον «δεν θα τολμήσουν, διότι είμαστε ισχυροί, κι έτσι και τολμήσουν να πάνε κόντρα στη δημοκρατία, ε τότε θα δουν … » και μαζί είδαν τα συρματοπλέγματα του Νταχάου.

  153. IA said

    Δεν αμφέβαλα ότι το ΚΚΕ αλλαξε τη θεση του απλως εξηγω ότι η αλλαγη της θεσης του οφειλοταν τοσο στην αλλαγη των συνθηκων στη δεκαετια του ’30 οσο και στην στροφη του ΑΚΕ.

    Ωστοσο αν και δεν συζητας για το 2014 αμεσα συνδεεις τον Δ. Σαρλη με τον Χ., Φλωρακη και εικοτολογεις ότι τους θεωρουμε οπορτουνιστες σημερα. Αυτό είναι ένα απλο ανοθευτο συριζαικο ψεμα και πανω σε αυτό απαντησα.

  154. sarant said

    153: Δεν είναι και τόσο ανόθευτο ψέμα. Για τον Σάρλη έχει γραφτεί ολοκάθαρα σε κουκουέδικα ιστολόγια, όπως και γενικά για τη δεκαετία του 1980. Για τον Φλωράκη, είπα ότι *ακόμα* δεν τον έχετε αποκηρύξει. Και ίσως να μην τον αποκηρύξετε ποτέ στα λόγια.

  155. IA said

    και εγω ακουσει διαφορα για την αποκηρυξη του Τσιπρα απο συριζαικα ιστολογια αλλα δεν τα παιρνω τοις μετρητοις. Αν θελω βεβαια να κανω πολεμικη τα χρησιμοποιω αλλα τοτε ειμαι στρατευμενος και οχι απαραιτητα αντικειμενικος

    Αρα και προσπαθησες να συνδεσεις τους αγροτοφασιστες σοσιαλφασιστες του τοτε με το σημερα και λαθραια να οικοιοποιηθεις το Σαρλη ή τον Φλωρακη οτι δηθεν σημερα θα ανηκαν στο Συριζα

    Το να σου πω οτι το ιδιο επρατε το ΠΑΣΟΚ ιδιατερα τη δεκαετια του ’80 ειναι πιστευω πλεονασμος. Παντως ειστε σε καλο δρομο να αντιγραψεται ολες τις δημαγωγικες αρετες του μεγαλου (πλεον μικρου) αδελφου σας. Μαλλον η ενοχληση απο τον χαρακτηρισμο σοσιαλφασιστες εμπιπτει στην κατηγορια οποιος εχει τη μυγα μυγιαζεται

  156. […] Του Νίκου Σαραντάκου […]

  157. Odyssey said

    Mε εκλογές, θα έρθει και νεοναζιστικός αυταρχισμός στην Ελλάδα. Θα προηγηθεί κάτι το «αριστερόν», για να στρώσει το κόκκινο χαλί.
    Θάναι εκείνη η ώρα, που οι σημερινές ολιγομελείς ομάδες, με τα σποραδικά χτυπήματα θα πληθύνουν. Κι εγώ ή θα πρέπει να σωπάσω ή να τις φάω.
    Δεν ξέρω αν θα πρέπει να έχω ροζ, κόκκινο ή κίτρινο αστέρι στο πέτο, για να μπορώ να κυκλοφορώ.
    Δεν ανήκω στους αναρχικούς, που λένε ότι «αν οι εκλογές άλλαζαν τα πράγματα θα ήταν παράνομες».
    Τα πράγματα τα αλλάζουν οι πράξεις των ανθρώπων. Γι’ αυτό λέγονται και «πράγματα». Οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτα. Είναι μία από τις διαδικασίες, για να αλλάξουν οι άνθρωποι τα πράγματα. Είναι Γάλλος εθνικιστής του τέλους του 19ου αιώνα, που είπε πρώτος(δεν θυμάμαι το όνομα) : «Αγώνας με όλα τα μέσα, ακόμα και με τα νόμιμα».
    Όσοι επικαλούνται την αναρχική ρήση κάνουν αυτό που λέει η αλεπού, όταν δεν φτάνει τα σταφύλια.

    Δεν έχει κανένα νόημα το ερώτημα «με ή χωρίς εκλογές νίκησε».
    Με εκλογές, έχουμε μετατραπεί σε εξαθλιωμένα πειραματόζωα. Δεν ζούμε σε δημοκρατία. Δεν είναι δημοκρατία οι εεκλογές. Υπεισέρχονται ένα σωρό παράγοντες. Σήμερα, ο άλλος ψηφίζει αυτόν που του παίρνει το σπίτι. Ξέρει ότι θα του το πάρει, αν δεν τόχει πάρει ακόμα.

    Εντυπωσιακή η περιγραφή του Ριβέρα, γι’ αυτό που ερχόταν.
    Το βλέπω να έρχεται.
    Και η περιγραφή της στάσης της αριστεράς στον ερχομό του…! ! ! (Θαυμασμός)

    Αν δεν είναι κανονισμένη(που είναι) η σειρά διαδοχής που περιέγραψα, είναι «νομοτελειακή». Θα έρθει ο απροκάλυπτος αυταρχισμός(τώρα έχει φύλλο συκής στα αχαμνά του), ως φυσικό αποτέλεσμα μιας προμελετημένης αριστερής αποτυχίας.
    Μπορεί οι οπαδοί να μη το βλέπουν. Οι αρχηγοί το ξέρουν. ΟΛΟΙ.
    Ένα καθεστώς με κυβέρνηση Λεπέν, θα είναι παιδική χαρά μπροστά σε αυτό που θα ζήσει η Ελλάδα. Θα ζήσουμε αυτό που λέει ο Ριβέρα. Στην κοιτίδα του πρέπει να συντριβεί ο δυτικός πολιτισμός. Στην κοιτίδα του θα έρθει οι Γοτθικές ιδέες να γίνουν νόμος.
    Όποιος τολμά ας κάμει δημοψήφισμα για κάποιο φυλετικό ζήττημα
    Κάντε μια συγκέντρωση εσείς και μία ο Σώρρας, ως απόγονος των ΕΛ και διαχειριστής του «παγκόσμιου καταπιστεύματος». Και μετρείστε ακροατήριο.
    Δεν είναι παλιά η ιστορία που περιγράφει ο Ριβέρα.
    Το γελάμε.
    Δεν πιστεύουμε ότι θα έρθει.

  158. IN said

    143: Συγγνώμη, αλλά η εξιστόρησή σας έχει ένα τουλάχιστον κραυγαλέο λάθος. Βεβαίως και σχημάτισε κυβέρνηση ο Σλάιχερ (πρόχειρα: http://de.wikipedia.org/wiki/Kabinett_Schleicher). Φυσικά, η κυβέρνηση αυτή δεν πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στο Ράιχσταγκ, αλλά αυτό δεν ήταν κάτι καινούριο, από το 1930 και το Μπρύνιγκ οι Γερμανικές κυβερνήσεις δεν έπαιρναν ψήφο εμπιστοσύνης στο Ράιχσταγκ.

  159. z said

    ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ: κρίση, κράτος πρόνοιας και αντιφασιστική βία στη Γερμανία του μεσοπολέμου Sergio Bologna.

    O ιστορικός Sergio Bologna είναι μια από τις ηγετικές μορφές του κινήματος της εργατικής αυτονομίας που αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1970 στην Iταλία. Mαζί με τον Tόνι Nέγκρι και άλλους αγωνιστές ήταν ιδρυτικό μέλος της Potere Operaio (Eργατική Eξουσία).

    Tο μικρού σχήματος βιβλίο στηρίζεται σε διάλεξη που έδωσε ο συγγραφέας το 1993 στο εργατικό κέντρο του Mιλάνου, στα 60 χρόνια από την άνοδο του Xίτλερ στην εξουσία. Τώρα βρισκόμαστε 80 περίπου χρόνια μετά το διορισμό του Xίτλερ στη θέση του καγκελάριου (με ποσοστό 33%), την 30η Iανουαρίου 1933. Aν πριν 20 χρόνια, μετά την κατάρρευση του Tείχους του Bερολίνου και την ενοποίηση της Γερμανίας, είχαμε έξαρση του νεοναζισμού στη Γερμανία και άπλωμά του σε άλλες χώρες της Eυρώπης, σήμερα, μετά την έκρηξη της παρούσας παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης το 2008, ο φασισμός, υπό νέους όρους, με αφετηρία την Eλλάδα, κάνει την απειλητική (επαν)εμφάνισή του ως αντίπαλο δέος στην αναπτυσσόμενη προλεταριακή επανάσταση. Για το τσάκισμά του απαιτείται επαναστατική δράση στηριγμένη σε φρέσκιες αναλύσεις, στρατηγική και τακτική, βασισμένες στην ιστορική εμπειρία της ταξικής πάλης, των νικηφόρων αγώνων και κυρίως των πικρών ηττών. Aπ’ αυτήν την άποψη το βιβλιαράκι του Σέρτζιο Mπολόνια (S.B), μεταφέροντάς μας στα χρόνια του 1930 είναι πολλαπλά χρήσιμο για μια βαθύτερη, θεμελιωμένη στο έδαφος της ιστορίας, κατανόηση του φασιστικού φαινομένου.

    Tο βιβλίο κινείται σε τρία επίπεδα: α) στην κριτική του ρεύματος της ιστορικής αναθεώρησης, β) στην εξέταση του κράτους πρόνοιας και του ρόλου του στην επικράτηση του φασισμού και γ) στην βίαιη πάλη στους δρόμους ενάντια στον φασισμό. http://www.scribd.com/doc/229011210/%CE%9D%CE%91%CE%96%CE%99%CE%A3%CE%9C%CE%9F%CE%A3-%CE%9A%CE%91%CE%99-%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%91%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%97-%CE%A4%CE%91%CE%9E%CE%97-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B2%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%93%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%BF%CF%85-Sergio-Bologna

  160. Pedis said

    158 – Συγγνώμη κι εγώ, αλλά δεν βλέπω ποιο είναι το *κραυγαλέο* λάθος. Κυβέρνηση Σλάιχερ συστήθηκε αλλά δεν λειτούργησε διότι δεν στηρίχθηκε όχι μόνον με θεσμικό τρόπο (άλλωστε ούτε εκείνη του φον Πάπεν που ήταν μακροβιότερη, από τον Ιούλιο μέχρι το Νοέμβριο του 1932, δεν είχε τη δεδηλωμένη) αλλά ούτε με παρα-θεσμικό (όπως η προηγούμενή της) ως μεταβατική, ή εξω-θεσμικό όπως ήλπιζε ο Σλάιχερ.

  161. IN said

    160: Κοιτάξτε, τώρα δεν θα μαλώσουμε, αλλά… Γράφετε: » Παράλληλα, ο Στρατηγός Σλάιχερ κατάστρωνε παρόμοια σχέδια με σκοπό να επιβάλλει δικτατορία με τη συνεργασία στρατιωτικών, πολιτικών, συνδικαλιστών και ναζιστών εκμεταλλευόμενος τις συγκρούσεις Χίτλερ και Στράσσερ και ενισχύοντας το ρόλο του δεύτερου. Υποσκέλισε τον φον Πάπεν, έλαβε την εντολή πρωθυπουργίας αλλά δεν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση »

    Ε, κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση, πώς να το κάνουμε; Στην Γερμανική Wikipedia (βλ. 158) βρίσκουμε ολόκληρη την σύνθεσή της. Αν δείτε και το λήμμα Σλάιχερ, θα δείτε ότι λειτούργησε η κυβέρνηση αυτή, το χρονικό διάστημα (περίπου δύο μήνες) που έμεινε στην αρχή. Το ότι δεν πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στο Ράιχσταγκ δεν ήταν κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για τα δεδομένα της εποχής, ούτε ο Μπρύνιγκ είχε πάρει ψήφο εμπιστοσύνης, ούτε ο Φον Πάπεν (ούτε ο Χίτλερ, παρά μόνον μετά τις εκλογές του Μαρτίου 1933 που δεν μπορούν να θεωρηθούν εντελώς ελεύθερες).

    Επομένως, το «δεν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση» είναι ανακριβές, και δημιουργεί αμφιβολίες για την ορθότητα ολοκλήρου του σχολίου σας (γιατί άμα ένα βασικό το κάνεις λάθος, δημιουργείς αμφιβολίες). Αμφιβολίες, όχι βεβαιότητα ότι κάνετε λάθος…

  162. Pedis said

    Θα σας έκανε «η κυβέρνηση Σλάιχερ εκπαραθυρώθηκε προτού αρχίσει καλά-καλά να λειτουργεί»? Να μην χαλάμε τις καρδιές μας, δηλαδή.

    Δεν βλέπω κάποιον αντικειμενικό λόγο για την αντιδικίας και την επίθεση προς την αξιοπιστία του σχολίου μου καθώς και την επίκληση για «κραυγαλέο λάθος».

    (Και ο Τσιριμώκος σχημάτισε κυβέρνηση, κάθισε για κάνα μήνα και του πήρε την κουτάλα ο Στεφανόπουλος. Δεν αξιζει να μιλάει κανείς για κυβέρνηση Τσιριμώκου, αλλά για τον Τσιριμώκο ως πρωθυπουργό κατ’εντολή, αλλά και να το κάνει δεν θα επρόκειτο δα για κραυγαλέο λάθος … ).

    Ας είναι.

  163. IN said

    162: Να μην χαλάμε τις καρδιές μας είναι το βασικό, ούτε εγώ είχα σκοπό να χαλάσω τη δικιά σας.

    Η καινούρια διατύπωση που προτείνετε έχει, τουλάχιστον, το προσόν να μην λέει κάτι που είναι οφθαλμοφανώς ανακριβές («δεν κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση», όταν σχημάτισε). Μπορεί να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει κανείς με κάποιες φράσεις («εκπαραθυρώθηκε», δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν τόσο βίαιη η αποπομπή Σλάιχερ. «προτού αρχίσει καλά-καλά να λειτουργεί» ,νομίζω ότι λειτούργησε, σχεδόν δυο μήνες έμεινε στην αρχή), αλλά αυτό είναι θέμα προσωπικής εκτίμησης Σλάιχερ. «προτού αρχίσει καλά-καλά να λειτουργεί» ,νομίζω ότι λειτούργησε, σχεδόν δυο μήνες έμεινε στην αρχή), αλλά αυτό είναι θέμα προσωπικής εκτίμησης ή γνώμης.

    Ο «αντικειμενικός λόγος» που ψάχνετε είναι το γεγονός ότι γράψατε πως δεν έγινε κάτι που έγινε. Δυστυχώς, τουλάχιστον κατά τη δική μου άποψη (γιατί αναγκαστικά, ο καθένας τη δική του άποψη γράφει) όταν σε ένα από τα βασικά δεδομένα έχεις ένα προφανές (οφθαλμοφανές, κραυγαλέο, αυτό ήθελα να πω) σφάλμα, όλο το λογικό σου οικοδόμημα (ο συλλογισμός σου) υπονομεύεται (πολύ περισσότερο που σκέπτεται κανείς «αν -όπως σίγουρα ξέρω- έκανε λάθος σ’ αυτό, μπορεί να έχει κάνει κι άλλα τέτοια λάθη που θα δεν τα βλέπω/ξέρω»). Θέλω να ελπίζω ότι δεν σας έκανα «επίθεση», δεν έχω τέτοιους σκοπούς, συζήτηση κάνουμε, απλώς όταν δεν είσαι πρόσωπο με πρόσωπο δεν είναι εύκολο να περάσει κανείς το «ύφος» που θέλει.

  164. IN said

    163: Συγγνώμη, κάνει κάτι περίεργα το Mozilla τώρα τελευταία και στη δεύτερη παράγραφο μια φράση (στο τέλος) εμφανίζεται διπλή.

  165. […] Toυ Νίκου Σαραντάκου  […]

  166. Έχω την εντύπωση ότι απλά παίζουμε με τις λέξεις.
    Διότι στην τελική και ο παπαδήμος δεν βγήκε με εκλογές, άσε που αν κάτσουμε και απαριθμήσουμε πραγματικά ποσοστά, καμία κυβέρνηση της Ελλάδος τώρα τελευταία δεν διαθέτει πραγματική πλειοψηφία. Γεγονός όμως είναι ότι όλοι «βγαίνουν» μέσα από το σύστημα που αποφάσισαν να βαφτίσουν δημοκρατία…

  167. Lavrentij said

    166

    Γενικά αυτό είναι ένα πρόβλημα, όταν τα συντάγματα ρυθμίζουν μεν τις σχέσεις των οργάνων μεταξύ τους, τις αρμοδιότητες και τον τρόπο ανάδειξής τους, αλλά ταυτόχρονα αφήνουν μεγάλα περιθώρια που καλείται η πολιτική πράξη να τα καλύψει ή (όπως στην περίπτωση του συντάγματος της Βαϊμάρης) περιέχουν εν πολλοίς αντιφατικές ρυθμίσεις (βλ. άρθρο 48 παρ. 3). Και μπορεί να ψάχνουμε τότε ποιό είναι το ορθό πνεύμα του συντάγματος που συνέχει και νοηματοδοτεί τις συγκεκριμένες διατάξεις (το ουσιαστικό σύνταγμα που λέμε, απέναντι στη γυμνή τυπική νομιμότητα), στην περίπτωση του βαϊμαριανού συντάγματος όμως ήταν γενικά καθιερωμένη η άποψη ότι αυτή η τυπική νομιμότητα είναι το μόνο που μπορούμε με ασφάλεια να ξέρουμε (νομικός θετικισμός, βλέπετε). Οπότε οριακά ακόμη και ο εξουσιοδοτικός νόμος (αν υποτεθεί ότι ψηφιζόταν σε συνθήκες ελεύθερης λειτουργίας του κοινοβουλίου) δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από έναν οποιοδήποτε αναθεωρητικό νόμο, αφού το ίδιο το σύνταγμα δεν έθετε άλλη προϋπόθεση για την αναθεώρησή του πέρα από την πλειοψηφία των 2/3.

  168. […] από την πολύ καλά τεκμηριωμένη παράθεση στοιχείων για τις εκλογές του 1933 καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «Ο […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: