Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Στο Βαρβάκειο πριν από 140 χρόνια

Posted by sarant στο 14 Σεπτεμβρίου, 2014


Άρχισαν την περασμένη Πέμπτη τα μαθήματα της νέας σχολικής χρονιάς στα γυμνάσια και στα λύκεια, οπότε ταιριάζει σήμερα Κυριακή να βάλουμε κάτι σχολικό, μαθητικό. Κατά σύμπτωση, διαβάζω τούτο τον καιρό τα απομνημονεύματα του ποιητή Γ. Δροσίνη, τα «Σκόρπια φύλλα της ζωής μου», δυο ογκωδέστατους τόμους εκδομένους από τον Σύλλογο προς διάδοσιν των ωφελίμων βιβλίων -που ιδρυτικό του μέλος ήταν θαρρώ ο ίδιος ο Δροσίνης- σε επιμέλεια του καθηγητή Γιάννη Παπακώστα. Γεννημένος το 1859, ο Δροσίνης, που ευτύχησε να ζήσει ως το 1951, έγραψε τις αναμνήσεις αυτές στη δεκαετία του 1930 και του 1940 σε αυτοτελή κεφάλαια που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες. Ένα κεφάλαιο από αυτά λέγεται «Τα χρόνια του σχολείου» και από το κεφάλαιο αυτό διαλέγω να παρουσιάσω σήμερα περίπου το (δεύτερο) μισό. Στο πρώτο μισό της αφήγησης, που το παρέλειψα, ο Δροσίνης λέει ότι πήγε σχολείο πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1868, στο λύκειο Δανιήλ Σουρμελή, στη γωνία των οδών Σοφοκλέους και Αριστείδου, πολύ κοντά στο τότε σπίτι του της οδού Παρθεναγωγείου (σήμερα Πεσμαζόγλου). Επειδή είχε διδαχτεί σε ένα νηπιαγωγείο και στο σπίτι, κατατάχτηκε στην τρίτη τάξη του (τριτάξιου τότε) δημοτικού. Στη συνέχεια παρακολουθούμε πώς φοίτησε στο τριτάξιο Ελληνικό Σχολείο και στο Γυμνάσιο. Άλλες χρονολογίες δεν δίνει ο Δροσίνης, αλλά εύκολα λογαριάζουμε πως όλα αυτά διαδραματίστηκαν στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1870, πριν από 140 περίπου χρόνια.

Μονοτόνισα και προσάρμοσα την (έτσι κι αλλιώς πολύ όμοια με τη σημερινή) ορθογραφία. Μπορεί να έχει ξεφύγει κανα λαθάκι απο το οσιάρ. Ο Δροσίνης γράφει ομαλή δημοτική, με πιο βασική ιδιομορφία τον τύπο «ήτον» (και σπάνια ήτο) στο τρίτο ενικό πρόσωπο αντί για «ήταν» και τη ρηματική κατάληξη -ουνταν στον μεσοπαθητικό παρατατικό (π.χ. χρειάζουνταν και ειδικώς, αν και όχι στο απόσπασμα που θα δούμε, ήρχουνταν αντί για έρχονταν/ερχόντουσαν).

Τον άλλο χρόνο τo Λύκειον Σουρμελή άλλαξε σπίτι και πήγε στην οδόν Αιόλου, δίπλα στην Εθνική Τράπεζα. Τώρα τo σπίτι εκείνο έχει χωνευτεί μέσα στο Κατάστημα της Τραπέζης. Τότε ήτον μεγάλο, με τρία πατώματα, μ’ ένα μακρύν εξώστη, που είχε κρεμασμένη και την επιγραφή του σχολείου, με μια αρχοντική είσοδο. Στο βάθος ήτον ένα μικρότερο δίπατο σπίτι, τo Διδακτήριον. Τo εμπρός σπίτι ήτο τo Οικοτροφείον. Και μεταξύ των δύο ένας ανοιχτός τόπος, μισός αυλή, μισός κήπος.

Εκεί πέρασα τις τρεις τάξεις του Ελληνικού Σχολείου. Και τίποτε ξεχωριστό δε θυμούμαι από τα τρία αυτά χρόνια.

Ήμουν πάντα πολύ καλός μαθητής, όχι όμως πρώτος σ’ όλα τα μαθήματα, παρά μόνον στα Μαθηματικά. Στα θεωρητικά, την Ιστορία και τα Ιερά, με ξεπερνούσαν άλλοι, που τ’ αποστήθιζαν από τo βιβλίο, κι ενθουσίαζαν τους δασκάλους. Δεν μπόρεσα ποτέ να υποταχτώ σ’ αυτή τη μέθοδο κι έλεγα τo κείμενο με μεγάλη ελευθερία, ώστε κάποτε ένας δάσκαλος της Ιστορίας μού είπε ειρωνικά:

– Μα, λογιώτατε, δεν σου αρέσει τo ύφος του συγγραφέως και θέλεις να του τo διορθώσεις εσύ;

Τη Γεωγραφία τη μαθαίναμε χωρίς χάρτες. Δεν ήτον λοιπόν τίποτε άλλο, παρά ένας κατάλογος ξενικών ονομάτων βουνών, ποταμών και πόλεων. Εξαιρετική σημασία είχεν ο αριθμός των κατοίκων, που τον εξακρίβωνεν ο δάσκαλος με τo βιβλίο στα χέρια: μην τύχει και του λείψει ή του περισσέψει κανένας!

Από τους δασκάλους μας δεν ήτον κανένας, που να μας δίνει κάτι παραπάνω από την ευσυνείδητη τυπική διδασκαλία του, χωρίς ψυχή, χωρίς ενθουσιασμό. Μαθαίναμε γράμματα ξερά και τίποτε άλλο. Γι’ αυτό μέναμε ξένοι, σε ψυχική απόσταση απ’ όλους εκείνους τους δασκάλους, που τα ονό­ματα τους, κι όσα θυμούμαι ακόμα, δε μου λένε τίποτε.

Από του Σουρμελή πήγα στο Βαρβάκειον κι εκεί τελείω­σα τις τέσσερες τάξεις του, πάντα καλός μαθητής γενικά, αλλά καλύτερος στα Μαθηματικά, στη Φυσική και προ πάντων στη Χημεία. Τo μάθημα αυτό μας τo δίδασκε κάποιος, που μπορεί να μην ήτον σοφός επιστήμων, ήτον όμως μάγος και για μένα και για όλους τους άλλους, με τα πειράματα που μάς έκανε. Τα πειράματα αυτά, όσα ήταν εύκολα, τα δοκίμαζα και στο σπίτι μου, και κάποτε κόντεψα να χάσω τα μάτια μου με την παραγωγή υδρογόνου για τo Λύχνο του Διογένους.

Το παπαγάλισμα του Ελληνικού Σχολείου εξακολουθούσε, γιατί τo προσωπικό είχε βγει από τo ίδιο καζάνι. Κι έφτανε τo παπαγάλισμα κι ως εκεί, που δε χωρούσε: στη Στερεομε­τρία! Ο μαθητής έγραφε στον πίνακα τα ίδια στοιχεία ΑΒΓ με τo κείμενο. Αν του τα άλλαζες, δεν καταλάβαινε τίποτε από τo θεώρημα! Αδιάφορο όμως για τον καθηγητή: του έδινε βαθμό Άριστα για τo παπαγάλισμα.

Και θυμούμαι κάποιον μεγάλο μαθητή από τη Ρόδο, που μελετούσε πέντε ώρες την ημέρα.

Στο διάλειμμα μού λέει, δείχνοντάς μου έναν κύβο:

– Δεν μπορώ να καταλάβω, πώς τo βιβλίο λέει όλες τις γωνίες του ορθές, ενώ στο σχήμα φαίνονται μερικές οξείες κι άλλες αμβλείες!

Δεν είχε άδικο. Αφού η φαντασία δεν μπορούσε να τον βοηθήσει στην προοπτική αναπαράσταση του κύβου, μήπως τον βοήθησε ο καθηγητής του; Με δώδεκα ίσια κομμένα ξυλαράκια ή κλαδάκια δέντρου και λίγο κερί μπορούσε να μάς κάνει έναν κύβο. Αλλά πού καταδέχουνταν να κατεβεί στην πρακτική αυτή διδασκαλία από τα ύψη του μαυροπί­νακα με τα ΑΒΓ της κιμωλίας!

Πρέπει όμως να ξεχωρίσω έναν καθηγητή μου. Αλίμονο μου, αν μ’ άκουε να του δίνω τον τίτλο αυτό. Δεν τον δέχουνταν, και θύμωνε μάλιστα:

– Εγώ είμαι δάσκαλος, δεν είμαι καθηγητής. Ούτε ρεντιγκότα φορώ, ούτε ψηλό καπέλο. Φορώ μποξά. Κι ο δάσκαλος είναι ανώτερός του, γιατί δάσκαλος ήτον κι ο Χριστός, δεν ήτον Κύριος Καθηγητής.

Το όνομά του Νικοκλής. Αδύνατο να τον έχουν λησμονήσει οι παλιοί μαθηταί του, όσοι ζούν άκόμα.

Και πώς να λησμονηθεί η εισαγωγή του στους Φιλιππικούς του Δημοσθένους; Αμέσως μας έβγαλεν από τη μεγάλη πλά­νη, που είχαμε για τους αρχαίους συγγραφείς. Θαρρούσαμε, πως έγραψαν τα στερεότυπα κείμενα της Λειψίας επίτηδες, για να τα διδάσκουν στα σχολεία.

– Κουτσουρένια, μας είπε ο Νικοκλής, με τη συνηθισμένη του προσφώνηση, τί ήτον ο Δημοσθένης, και τι ήτον ο αντίθετός του πολιτικός ο Αισχίνης; Δυο ρήτορες στη Βουλή. Σαν να πούμε Δεληγιώργης ο ένας, Λομβάρδος ο άλλος. (Ήταν τότε οι δυο κορυφαίοι ρήτορες στη Βουλή).

Μ’ αυτό τον τρόπο μάς ζωντάνεψε αμέσως τα άψυχα κείμενα κι από πεταλούδες καρφωμένες σε κουτί, τα είδαμε πεταλούδες φτερωτές στα λουλούδια των κήπων.

Την ίδια μέθοδο και στην Ιλιάδα του Ομήρου:

– Και τι ήτον, κουτσουρένια, ο Αγαμέμνων; ήτον ο Κολοκοτρώνης. Και τι ήτον ο Νέστωρ; ο Πετρόμπεης. Κι ο Αχιλλεύς; Θανάσης Διάκος. Κι οι Αχαιοί; Κατσικοκλέφτες μαζεμένοι για κανένα πλιάτσικο από την πλούσια Τρωάδα. Eϋκνήμιδες, τους λέει ο Όμηρος! Γυμνοποδαράδες με μισό τσαρούχι. Καρηκομόωντες! Παπαδίστικα μαλλιά και ψείρα κομπολογάτη.

Όταν, ύστερα από χρόνια, πρωτοδιάβασα την Ιλιάδα του Πάλλη, μου ήρθε στο νου ο Νικοκλής σαν ένας πρόδρομός του.

To μάθημά του μάς ήτον πάντα ευχάριστο και διασκεδαστικό. Με τα ανέκδοτά του, με τον εύθυμο τρόπο του σε κάθε τί, μάς κρατούσε δεμένους τις δυο ατέλειωτες ώρες των Ελ­ληνικών.

Δεν μπορούσε να υποφέρει τις μεταφράσεις των αρχαίων συγγραφέων και μας είχε απαγορεύσει τη μετάφραση του Θουκυδίδη από τον Αλέξανδρο Σκαλίδη. Κάποτε παρατή­ρησε, πως ένας μαθητής κρυφοδιάβαζε κάτι στα γόνατά του, κι αμέσως υποπτεύτηκε, πως ήτον μετάφραση. Κατέβηκε ορμη­τικά από την έδρα κι άρπαξε ένα βιβλίο, που έμοιαζε πολύ στο σχήμα με τη μετάφραση του Θουκυδίδη:

– Σκαλίδειον μου φέρνεις, κουτσουρένιο!

Άνοιξε κάπου τo βιβλίο χωρίς να προσέξει στο εξώφυλλο κι άρχισε να διαβάζει δυνατά:

«Η Παυλίνα ήτον ανήσυχος διά την καθυστέρησιν του φιλτάτου της Ροδόλφου».

Σταμάτησε με προσποιημένη απορία:

– Τέτοια περικοπή δε θυμούμαι από τo Θουκυδίδη!

Γύρισε στην πρώτη σελίδα και διάβασε:

– Απόκρυφα του Λονδίνου.

Τι πανηγύρι έγινε στην τάξη μετά την αποκάλυψη!

Και τι απροσδόκητο τέλος!

Αντί να θυμώσει ο Νικοκλής και να διώξει τον ένοχο μαθητή από την τάξη, είπε με πολύ ήσυχη φωνή σ’ όλους μας.

– Αυτά τα βρομάντζα κι εγώ τα διάβαζα νέος κι εσείς θα τα διαβάσετε, όσο κι αν σάς πω, πως χάνετε καιρό, που μπορείτε να κάνετε άλλα καλύτερα διαβάσματα. Εδώ όμως να τα φέρνετε, μαζί με τo Θουκυδίδη, είναι ιεροσυλία…

Κι αφού κοντοστάθηκε λίγο:

– Αλλά μικρότερη πάλι ιεροσυλία από την Σκαλίδειον μετάφραση.

Κι αντί να κρατήσει τo ένοχο βιβλίο, τo ξανάδωσε στο μαθητή:

– Πάρε το, κουτσουρένιο, και δώσ’ το πίσω σ’ εκείνον, που 0ά σου τo δάνεισε βέβαια. Δε θέλω ξένον άνθρωπο να τον ζημιώσω. Κι εσύ, κουτσουρένιο, θα μου φέρης αύριο καθαρά αντιγραμμένο από τo κείμενο τον Επιτάφιο του Περικλέους: πρόστιμο στο Θουκυδίδη.

Τούς μεγάλους, τους ψηλούς τους έλεγε μπαμπάδες. Κάποτε ένας τέτοιος μαθητής έκανε ταραχή με τον πλαγινό του. Ο Νικοκλής τον φωνάζει να βγει από τo θρανίο και να ρθει μπροστά του:

– Στάσου αυτού εσύ, μπαμπά!

Και φωνάζοντας έναν άλλο μαθητή:

– Πήγαινε να πεις του επιστάτη να φέρει τη σκάλα, ν’ ανεβώ να τον δείρω.

Για να μην έχομε φόρτωμα τα βιβλία του σχολείου, κι από κοκεταρία, ακόμα, για να μη φαινόμαστε μαθηταί, δεν τα θέλαμε δεμένα. Τα είχαμε ξηλωμένα μάλιστα, φύλλα φύλλα, και παίρναμε στο σχολείο τα φύλλα, που μας χρειάζουνταν, τρυπωμένα στο στήθος κάτω από τo γιλέκι.

Αυτό τo παρατήρησε μια μέρα ο Νικοκλής, την ώρα που κατεβαίναμε τη σκάλα του Βαρβακείου, και φώναξε κάποιο μαθητή, ενώ τρύπωνε μέσα του φύλλα από τo στερεότυπο του Θουκυδίδη:

– Έλα δω εσύ, κουτσουρένιο. Ντροπή σου τo ’χεις να περπατάς στο δρόμο αλαμπρατσέτα μ’ ένα Θουκυδίδη και τον κρύβεις; Τιμή σου είναι, κουτσουρένιο.

Αυτός ήτον ο Νικοκλής: όχι ο σοφός καθηγητής, αλλά ο μόνος μου αλησμόνητος Δάσκαλος!

120 Σχόλια to “Στο Βαρβάκειο πριν από 140 χρόνια”

  1. leonicos said

    Καλά

  2. leonicos said

    Τι συνέβη στο Βαρβάκειο πιν από 140 χρόνια;

    Πέπε… δεν μου απάντησες για το ‘σκιας και’

  3. Καλημέρα!
    Ομολογώ ότι δεν περίμενα να διαβάσω με τόσο ενδιαφέρον κείμενο του Δροσίνη –να όμως που διαψεύστηκα!

    Ώστε παρακολουθούσαν και τις συνεδριάσεις της Βουλής τα κουτσουρένια; Ή τόσο πολύ συζητιούνταν στα καφενεία; Ή μήπως –σαν εμένα– ξεκοκκάλιζαν τις εφημερίδες, ώστε να ξέρουν το Δεληγιώργη και το Λομβάρδο;

  4. (Αμάν βρε Λεώνικε! ένας σκασμός κόσμος σου απάντησε: https://sarantakos.wordpress.com/2014/09/12/nogreek/#comment-241830 🙂

  5. Μου θύμισε ενα κείμενο, δεν ξέρω τινος, από μια προπολεμική Διάπλαση των Παίδων, με τιτλο «Πρώτο μάθημα με το νέο ελληνιστή», όπου ο νέος φιλόλογος, αφού άκουγε τις παπαγαλίες των μαθητών για τα βιογραφικά του Δημοσθένη, τους έλεγε επί λέξει «Ξέρετε, βρε, ποιος ήταν ο Δημοσθένης;» και τους τον παρουσίαζε ολοζώντανον, με το πατριωτικό του πάθος, κάνοντας την τάξη να νιώσει για πρώτη φορά ότι οι αρχαίοι ήταν άνθρωποι με σάρκα και οστά και όχι πλάσματα των βιβλίων!

  6. Γς said

    Καλημέρα

    >Με δώδεκα ίσια κομμένα ξυλαράκια ή κλαδάκια δέντρου και λίγο κερί μπορούσε να μάς κάνει έναν κύβο

    Και θυμήθηκα τα μπιρμπιλόνια και τα σπιρτόξυλα

  7. leonicos said

    Διάβασα το άρθρο κι ακόμα κανείς;

    Ο πατέρας μου ήταν του Βαρβακείου, κι έλεγε «κορίτσιαμην περάσετε από την οδό Σταδίου / γιατί θα σας πειράξουνε παιδιά του Βαρβακείου,» τότε που το Βαρβάκειο ήταν εκεί που είναι σημερα η Βαρβάκειος αγορά (αν είναι) απέναντι από τα χασάπικα της Αθηνάς. Αλλά τι σχέση έχει αυτό με την Σταδίου; Ποιητική αδεία όλα γίνονται.

    Πέπε δεν μου απάντησες!

  8. leonicos said

    Εμείς φτιάχναμε κύβους και πυραμίδες με χαρτόνι. Ήμουν καλός σ’ αυτό.

    Στα μαθηματικά ήμουν καλός σε ό,τι μ’ εντυπωσίαζε, όπως οι γραφικές παραστάσεις των παραγώγων και ό,τι μπορούσε ν’ αναχθεί σε κάτι πέραν των μαθηματικών. Πολύ αργότερα ανακάλυψα πως είναι απλώς μια γλώσσα, ή μάλλον ένας κόσμος γλωσσών με τη γραμματική τους, την ποίησή τους, τι=ην κρυφή γοητεία τους, τ’ αναπάντεχά τους, κι έτσι τα συμπάθησα.

    Μου πήρε βέβαια τριάντα χρόνια, όσα θα χρειαζόμουν να συμπαθήσω και τον Γς, αλλά δεν έχω πια τον καιρό!

  9. Νέο Kid Στο Block said

    Πολύ ωραίο Νικοκύρη!
    Γεωγραφία χωρίς χάρτες!
    Μα να μην έχει έστω ένα «κόκκαλο» ο δάσκαλος να δείξει στα παιδιά τι εστί κύβος;; 🙂
    Mαθαίνανε πάντως γερά γράμματα παλιά…που λένε και κάποιοι παλιοί…

  10. leonicos said

    Σκέψου τι γεωγραφία ήξεραν κι αυτοί που τη δίδασκαν!

    Πέπε… να μην το ξαναπώ

  11. Νέο Kid Στο Block said

    «όπως οι γραφικές παραστάσεις των παραγώγων …» 😆
    ΜΟΝΟ των παραγώγων οι γραφικές παραστάσεις σου άρεσαν Λεώνικε; Γιατί όμως; Οι γραφικές παραστάσεις των παραγουσών τι είχαν; Kάτι φροϋδικό πρέπει να είναι αυτό… 🙂

    Φιλικό πείραγμα, είναι έτσι; Ελπίζω να το δέχεσαι. Αν όχι ,ανακαλώ και να διαγραφεί πάραυτα το παρόν! 🙂

  12. leonicos said

    Ευχαριστώ τον Δύτη που μου το επεσήμανε

    Ευχαριστώ τον Δαεμάνο που μου απάντησε τόσο ωραία και γεμάτα.

    Απαλλάσσω τον Πέπε από την υποχρέωση να μου απαντήσει.

    Και ξαναδιαβάζω όλα τα χτεσινά σχόλια. Τι να κάνω; Μου ξέφυγε

  13. Σαν το δάσκαλο του Κονδυλάκη, που μάθαινε στα παιδιά ότι «Αι Ιόνιοι Νήσοι είναι επτά, Κέρκυρα Κορφοί Παξοί Ιθάκη Λευκάς Άγια Μαύρα Ζάκυνθος Κεφαλληνία και Κύθηρα Τσιρίγον»‘ και όταν ένας μαθητής που δεν είχε τελείως αποβλακωθεί ρώτησε «Μα γιατί λέει πως είναι εφτά αφού βγαίνουν δέκα;» του έδωσε σφαλιάρα!

  14. Gpoint said

    # 4

    είναι φανερό 9και κατανοητό0 πως ο λεώνικος ζητά να του απαντήσει ο ίδιος ο Πέπε που δεν

  15. leonicos said

    Όχι, Τζι, και γεια χαρά με την ευκαιρία, ο Λεώνικος ήταν απρόσεκτος. Γιες!

  16. Δημήτρης Μ. said

    – Μα, λογιώτατε, δεν σου αρέσει τo ύφος του συγγραφέως και θέλεις να του τo διορθώσεις εσύ;

    Άπαιχτο επιχείρημα!!!!!!!!!

  17. spiral architect said

    @13: Παπαδιαμάντης είναι, αλλά τέλος πάντων! 😀

  18. atheofobos said

    Δεν ξέρω για σήμερα, αλλά από την εποχή του Δροσίνη μέχρι τα δικά μου μαθητικά χρόνια δεν βλέπω δυστυχώς να υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές στα όσα γράφει.
    Από τα γυμνασιακά χρόνια μόνο ένα καθηγητή θυμάμαι να είναι πραγματικός δάσκαλος.
    Μας δίδαξε την Αντιγόνη από λογοτεχνική μετάφραση και μας έδωσε να καταλάβουμε την ουσία της τραγωδίας αλλά ταυτόχρονα μας παρακίνησε να διαβάσουμε και άλλα έργα της αρχαίας γραμματείας μας.
    Έτσι θυμάμαι στα 17 μου μετά την ΜΑΣΚΑ να διαβάζω με το ίδιο ενδιαφέρον το Συμπόσιο του Πλάτωνα στην μετάφραση του Συκουτρή.
    Επίσης ένας θεολόγος, άγιος άνθρωπος αγαπητός από όλους τους μαθητές, αντί να μας μαθαίνει για τα ράσα και τα τελετουργικά της εκκλησίας μας έλεγε με εξαιρετική ευφράδεια ιστορίες που στο τέλος το καλό και η ηθική επικρατούσαν, με αποτέλεσμα πολλές φορές τα μάτια να δακρύζουν.
    Οι υπόλοιποι δυστυχώς, παρά το ότι το γυμνάσιο ήταν Πρότυπο, ήσαν από αδιάφοροι μέχρι με διαταραγμένη προσωπικότητα.
    Ένα χαρακτηριστικό γεγονός από τα γυμνασιακά χρόνια περιγράφω στο ποστ μου:
    ΟΤΑΝ Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΣΤΟ ΗΡΩΔΕΙΟ !
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2013/12/blog-post_14.html

  19. atheofobos said

    Θυμήθηκα και άλλο ένα ποστ από τα γυμνασιακά χρόνια που έχει και ένα μοναδικό μεταφραστικό μεζεδάκι από αυτά που αρέσουν στον οικοδεσπότη!

    ΟΤΑΝ Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΖΗΤΩΚΡΑΥΓΑΖΕ -I LIKE IKE!
    http://www.atheofobos2.blogspot.gr/2012/12/i-like-ike.html

  20. Γς said

    19:
    Ελα βρε, εκεί ήσουν κι εσύ;
    Δεν σε είδα.
    Ημουν κοντά στο κάγκελο που έπεσε…

  21. Ορεσίβιος said

    Πολύ ωραία επιλογή Νικοκύρη.
    Ένα πολύ όμορφο ποίημα του Δροσίνη, από τα πρώτα που μελοποίησε ο Μίκης, κι εδώ το τραγουδάει ο ίδιος:

  22. τι ωραίο κείμενο!

  23. Γ. Δροσίνης. Γεώργιο τον ήξερα εγώ. Αλλά γράφει δημοτική. Ο ίδιος πώς υπέγραφε;

  24. Ωραίο κείμενο. Θυμάμαι καθηγητή μου στην ΠΑΘ να λέει: Όταν μπαίνετε στην τάξη (γενικά μιλούσε) ξεχνάτε όσα σας διδάσκουμε εδώ και διδάσκετε όπως σας δίδαξαν. Σε αυτό το συμπέρασμα φαίνεται πώς κατέληξε παρακολουθώντας τις πρακτικές διδασκαλίες. Είναι όμως και ζήτημα του πόσο κάθε άνθρωπος και όχι μόνο αυτός που ακολουθεί το επάγγελμα του εκπαιδευτικού, σκέφτεται πάνω στις εμπειρίες των μαθητικών χρόνων. Τα παραπάνω δεν εξηγούν απόλυτα το γιατί το σχολείο δεν αλλάζει, και ακόμη και σήμερα, πολλοί εκπαιδευτικοί κυρίως στην β/θμια (αλλά δυστυχώς και στην α/θμια) βάζουν κείμενα, που οι ίδιοι διαβάζουν από το βιβλίο, να τα αποστηθίσουν οι μαθητές. Όσο όμως οι τρόποι εξέτασης και βαθμολόγησης των γνώσεων των μαθητών παραμένουν ίδιοι, οι διδάσκοντες είναι εγκλωβισμένοι στο ίδιο σύστημα παπαγαλίσματος.
    Μια παρατήρηση στον πρόλογο. «Άρχισαν την περασμένη Πέμπτη τα μαθήματα της σχολικής χρονιάς στα γυμνάσια και στα λύκεια». ΄Έτσι που το περιορίζετε μόνο στην β/θμια εκπαίδευση δεν είναι σωστή πληροφόρηση, διότι τα μαθήματα δεν άρχισαν την Πέμπτη παρά μόνο έγινε αγιασμός. Αφορά όλα τα σχολεία η έναρξη του σχολικού έτους και όχι μόνο τα γυμνάσια και λύκεια.

  25. #24: Τα μαθήματα άρχισαν την Πέμπτη, σε διαβεβαιώ, έστω και όχι με πλήρως ανεπτυγμένο ωρολόγιο πρόγραμμα. Άλλο αν το εθιμικό δίκαιο, η διοικητική ανικανότητα και κάποια «κεκτημένα» επιτάσσουν διαφορετικά για τα περισσότερα σχολεία.

  26. Gpoint said

    Θεωρώ ασόβαρες τις κρίσεις των διδσκομένων για τους διδάσκοντας κρίνοντας από τον εαυτόν μου και το πόσο άλλεξε η εεκτίμησή μου για τους δασκάλους μου όταν άρχισα να διδάσκω κι εγώ και είδα τα πράγματα κι από την αλλη μεριά.
    Θα περιορισθώ σε δυό πράγματα κυρίως λόγω του #18 που δεν θέλω να το χαρακτηρίσω.

    Α. Οι εκπαιδευτικόί είναι δεκάδες χιλιάδες άρα και σ’ αυτούς θα υπάρχει το αναλογούν ποσοστό ατόμων με διαταραγμένη προσωπικότητα. πάντως οπωσδήποτε είναι μικρότερο από το ποσοστό όσων ασχολούνται με την νομική «επιστήμη».
    Β. Οταν ο διδάσκων έχει στην τάξη του 30-40 παιδιά δεν έχει τον χρόνο να προσαρμόσει τον τρόπο διδασκαλίας του στις προσδοκίες κάθε μαθητή. Λογικά κάποιοι θα ωφεληθούν περισσότερο από τους άλλους και θα αποκτήσουν διαφορετική γνώμη για τον ίδιο καθηγητή.

  27. Emphyrio said

    9: Γεια στο στομα σου… Παντα στο παρελθον ολα γινονταν καλυτερα – και φυσικα ΕΜΕΙΣ τα καναμε καλυτερα.

  28. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και τα δεύτερα σχόλια!

    3: Μάλλον το τελευταίο, θα έλεγα.

    4: Ε μα…!

    13: Άγγελε, αυτό υπάρχει στη Δασκαλομάνα του Παπαδιαμάντη (και χωρίς σφαλιάρα, αλλά με γέλιο των άλλων παιδιών)

    Έν των παιδίων είχεν υψώσει τον δάκτυλον, εις σημείον ότι κάτι ήθελε να ειπεί.

    – Τι θέλεις εσύ ; ηρώτησεν ανυπομόνως ο διδάσκαλος.

    – Δάσκαλε, είπε, φέρον την χείρα εις το ούς το παιδίον, γιατί, ενώ το χαρτί μας μέσα λέει ότι η Επτάνησος αποτελείται από επτά νήσους, ύστερα βγαίνουν δέκα στο μέτρημα ;

    – Τάς εμέτρησες εσύ ;

    – Τές εμέτρησα, να!

    Και ήρχισε να μετρεί επί των δακτύλων του, « Κέρκυρα, Κορφοί, Λευκάς, Αγία Μαύρα» κτλ.

    Οι άλλοι συμμαθηταί του εγέλων εν χορώ διά την πολυπραγμοσύνην του. Το βέβαιον είναι ότι ουδέποτε είχαν υποπτευθεί ότι είχον οιανδήποτε έννοιαν αι λέξεις, όσαι ήσαν τυπωμέναι εντός των βιβλίων των. Ως δια να «μην τους χαλάσει την καρδιάν», επειδή εγέλων, ο διδάσκαλος έσπευσε ν’ απαντήσει:

    23: Πώς υπέγραφε; Νομίζω Γεώργιος αλλά δεν είμαι σίγουρος. Και βέβαια στα πρώτα του κείμενα έγραφε καθαρεύουσα.

    24: Είχα την εντύπωση ότι τα δημοτικά φέτος άρχισαν νωρίτερα -δεν είχε εξαγγελθεί κάτι τέτοιο; Θα το διορθώσω.

  29. Ἀρχιμήδης Ἀναγνώστου said

    Πολὺ ὡραῖο

  30. giorgos said

    Αναφέραμε ήδη, ότι οί άνώτατες σχολές έχουν σκοπό νά κατασκευάζουν μιάν άνιδεολόγο άστική τάξη, πού είναι ό κύριος μοχλός διακινήσεως τού καθεστώτος τής προστασίας καί τής έξάρτησης. Η διαδικασία συνίσταται είς ένα είδος ψυχικής ζύμωσης πού μεταβάλλει στό έσώτατον είναι τού φοιτητή τήν έννοια τού πτυχίου, στήν έννοια τού “χαρτιού”. Οί άνώτατες σχολές χωρίζονται τύποις σέ δύο κατηγορίες: είναι έκείνες πού συνδέονται άμεσα μέ τό κύκλωμα παραγωγής (Ιατρικής, Οικονομικές, Πολυταχνείο, Νομικη κ.λ.π.) καί είναι καί έκείνες άπό τίς όποίες έπανδρώνεται ή Μέση παιδεία. Κατ’ ούσίαν όλες οί άνώτατες σχολές είναι τεχνικά σχολεία πού άφορούν άσφυκτικώς στήν αύστηρά διατήρηση τού κοινωνικού status quo καί έχουν σαφώς τήν μορφή τών όργανισμών παραγωγής τού άναγκαίου έπιστημονικού προλεταριάτου. Η έσωτερική λειτουργία τών άνωτάτων σχολών συνίσταται – κατά τρόπο πού θά άναλύσωμε – στήν σταδιακή ψυχική άφαίμαξη τών φοιτώντων, ώστε μέ τήν λήψη τού πτυχίου τους νά προσφερθούν άφ’ έαυτών είς τήν άποδοχήν τού προκαθωρισμένου έργου. Συνίσταται δηλ. σέ ένα είδος στρατιωτικοποίησις .
    Τό πρώτο είδος σχολών είναι σαφώς προσηρμοσμένο στίς παραγωγικές άπαιτήσεις καί δέν παρουσιάζει προβληματική περιεχομένου . Αναγκαστικά αύτές οί σχολές είναι ύποχρεωμένες νά παρέχουν ένα “συγχρονισμένο” ποσοστό γνώσεων. Ακριβώς τό άντίθετο συμβαίνει μέ τίς άλλες, πού προορίζονται νά έπανδρώσουν διδακτικώς τήν Μέση παιδεία. Ολες όμως οί σχολές έχουν τήν ίδια λειτουργική σύνθεση, ή όποία άρχίζει άπό τόν φόβο. Στίς άνώτατες σχολές γίνεται ή πρώτη έπαφή μέ τόν κρατικό φόβο ώς έσωτερική κατάσταση. Τούτο έπιτυγχάνεται μέ τήν τομή πού σκοπίμως έχει έπινοηθή νά ύπάρχη μεταξύ “ύλης” τής Μέσης καί Ανωτάτης παιδείας . Τά διδασκόμενα τής Μέσης καμμιά σχέση δέν έχουν μέ τά διδασκόμενα τής Ανωτάτης. Ενώ στά Γυμνάσια ή διδασκαλία περιστρέφεται περίπου έναν αίώνα γύρω άπό τά ίδια πράγματα , στίς άνώτατες σχολές τό πρόγραμμα βρίσκεται ένίοτε τυπικά τόσο “ένήμερο”, ώστε νά άπτεται καί στά ίδια τά διδακτικά έγχειρίδια θεμάτων έρεύνης! Στήν μικρή λεπτομέρεια αύτού τού κενού κρύβεται τό μυστικό τής λειτουργίας όλης τής παιδείας. Από τό πρώτο δίμηνο τού πρώτου έτους ή σχολή γίνεται αύχμός καί άρχίζει νά έπικρατή ένα κλίμα μονίμου άνυποληψίας μεταξύ καθηγητών καί φοιτητών. Ο ένας άνέχεται τόν άλλον. Ο μέν καθηγητής ξέρει ότι είναι φύσει άδύνατον νά άνταποκριθή έπιστημονικά ό φοιτητής καί ό φοιτητής είναι ήδη πεπεισμένος ότι πρέπει νά τόν άνέχεται. Μένει ή σιωπηλή συμφωνία ότι μέσα σέ τούτον τόν κυκεώνα θά κατορθώση ό δεύτερος νά “περάση τό έτος”. Καί στό σημείο τούτο άρχίζει ό μηχανισμός τής φθοράς καί τού έξανδροπισμού του. Αρχίζει ή λειτουργία τής ύποβάθμισης καί ή στρατιωτικοποίησή του.
    Αύτό τό καθεστώς διαρκεί πέντε περίπου χρόνια. Οταν ό φοιτητής πάρη τό πτυχίο του, είναι ήδη ένα ψυχικό έξουθένωμα, μέ άπόλυτη συνείδηση ότι έλάχιστα πράγματα γνωρίζει . Δέν έχει ώς έπαγγελματίας παρά νά δεχθή νά μπή στό κύκλωμα τής δουλειάς, όπως άκριβώς τό βρίσκει. Τό μόνο πού έμφανίζεται έμπρός στά μάτια του, παίρνοντας τό πτυχίο, είναι ή δυνατότης ν’ άποδεχθή τήν κατάσταση καί νά “βγάλη λεφτά”. Ελάχιστοι φυσικά είναι σέ θέση νά γνωρίζουν, τήν στιγμή άκριβώς πού άρχίζουν ώς έπαγγελματίες, ότι τά όνειρά τους είναι έκ τών προτέρων μετρημένα ώς τήν τελευταία ψευδαίσθηση: ότι ήδη άντήλαξαν τήν ύπαρξή τους μέ τήν δυνατότητα τής άπλής έπιβίωσης. Γιά τούς άλλους δέν ύπάρχει καμμία ψευδαίσθηση. Ξέρουν ότι θά πάνε στό “δημόσιο” καί ή μόνη καλοτυχία, πού τούς μένει νά έλπίζουν, είναι νά τύχουν σέ κάποιον καλόν έπιθεωρητή , ή κοντά σέ μεγάλη πόλη. Η συνθλιπτική μηχανή τής Διοίκησης παίρνει τούτον τόμ ήδη πολτοποιημένον άπόφοιτο καί τόν μετατρέπει σέ παχύρευστη μάζα. Κάθεται στό σχολείο καρτερώντας τίς τριετίες, τίς “έκθέσεις” καί τούς βαθμούς. Τά χρόνια έρχονται – κατά τό ήμισυ στό καφενείο, ένίοτε – μαζί μέ τίς προαγωγές, τούτος έρχεται στήν “Αθήνα” καί άφήνει τόν δρόμο του νά τόν διανύση άλλος.
    Δέν είναι διόλου τυχαίο ότι οί σχολές πού βγάζουν καθηγητές, είναι κυριολεκτικά διαλυμένες. Η σκόπιμη κατατριβή μέ τό περιττό, ή σπουδή τής κενής γνώσης, ή δηλητηρίαση μέ τό νεκρό γράμμα ή τύπο, έδώ πρυτανεύουν. Αύτός ό μηχανισμός έχει μετατραπεί σέ σατανική μέθοδο άποστέγνωσης παντός ίχνους πνευματικότητας καί ψυχικής ύγρασίας. Είδικά στίς καθηγητικές σχολές τά “διδασκόμενα” έχουν μεταβληθή σέ έργαλεία χειρουργικής πνευματικής άπόξεσης. Ενώ στήν πρώτη κατηγορία σχολών ή διδασκαλία είναι ύποχρεωμένη νά μή μείνη σταθερώς στό περιττό – άκριβώς άπό τήν ίδια τήν σκοπιμότητα τής σχολής – στίς καθηγητικές, έχει άναχθή σέ σατανική έπινόηση αίγυπτιακού ίερατείου. Τό “σύγγραμμα” είναι ένα είδος στειρωτικής λαβίδας, πού σκοπό έχει νά καταστρέφη λίγο – λίγο τό ίδιο τό μυαλό τού φοιτητή. Ούτε στό πρώτο, ούτε στό δεύτερο έτος μπορεί νά φανή αύτό. Τό αίσθάνεται κανείς, μόνο άφού πάρει τό πτυχίο. Η ψυχική άποστέγνωση κατά τήν διάρκεια τής πενταετούς θητείας, στερεί κάθε προυπόθεση τού μυαλού νά λειτουργήση έπιστημονικά είς τό διηνεκές. Είναι άκριβώς αύτό πού άπαιτείται, προκειμένου ό πτυχιούχος νά διορισθή άργότερα καθηγητής τής Μέσης παιδείας.

  31. Νέο Kid Στο Block said

    30. Δεν έχει και πολύ άδικο, όποιος και νά’ναι που τα γράφει αυτά. Διαφωνώ όμως -αν και δεν είναι ρητά εκφρασμένο στο κείμενο,νομίζω πως αφήνεται να αιωρείται σαν «σίγουρο γεγονός»- στο πως όλο αυτό το αλληλένδετο σκηνικό είναι προϊόν σκευωρίας κατά της αληθινής παιδείας ή συνωμοσίας ξερω γω του «συστήματος». Eίναι η φύση της μαζικής εκπαίδευσης τέτοια που δημιουργεί τέτοια θέματα. Πάντα τα δημιουργούσε και πάντα θα τα δημιουργεί θεωρώ. Και πάντα οι πραγματικά ελεύθεροι και μη εφυσηχασμένοι άνθρωποι έβρισκαν τον τρόπο να αποκτήσουν την παιδεία και τον τρόπο σκέψης που τους ταιριάζει.

  32. giorgos said

    #31# Ναί περίπου αυτό αφήνει νά εννοηθεί στό βιβλίο του , ότι αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο αποτέλεσμα εσκεμένων επιλογών.
    Πρόκειται γιά απόσπασμα από τό βιβλίο «Ανάλυση της Νεοελληνικής Αστικής Ιδεολογίας» τό όποίο τό εχω σέ bdf , αν θέλεις μπορώ νά σού τό στείλω .

  33. Gpoint said

    # 30

    Αστήριχτα συμπεράσματαα βγάζει το βιβλίο π.χ. δεν υπάρχει (δυστυχώς) ανώτατη σχολή…Εκπαιδευτικών, Μαθηματικούς, Φιλολόγους, Φυσικούς, Χημικούς βγάζει και απόφοιτους της Γυμναστικής Ακαδημίας. Για τό ότι γίνονται καθηγητές γταίει η δομή της κοινωνίας κι αν ξέρεις κανένα στην Ελλάδα να δουλεύει σαν Χημικός σ’ εργοστάσιο και νάναι ευχαριστημένος, ν μου τον γνωρίσεις (και στον Νικοκύρη). Κακώς βγαίνουν τόσοι πολλοί πτυχιούχοι και δεν υπάρχει σύνδεση ΑΕΙ με την αγορά όπως σ’ αλλες χώρες
    Παραβλέπει πως στην Εκπίδευση εργάζονται πλέον πολλοί των Οικονομικών σχολών, μηχανικοί, νομικοί και γιατροί.
    Οσο για τα μαθήματα στην Φυσικομαθηματικ,η έχουν αλλάξει εντελώς με την είσποδιο των κομπιούτερ ενώ δεν νομιζω πως εκσυγχρονίσθηκε το Ρωμαϊκό δίκαιο ή η Ανατομία.
    Οχι να γράφει ότι θέλει ο κθένας για να στηρίξει τα συμπεράσματα που θέλει

  34. NM said

    Giorgos (#32): Το απόσπασμα του βιβλίου (“Ανάλυση της Νεοελληνικής Αστικής Ιδεολογίας”) που παραθέσατε στο #30, μου άρεσε πολύ και …μου άνοιξε την όρεξη για το υπόλοιπο. Επειδή στο #32 γράψατε ότι το ηλεκατέχετε και προσφερθήκατε να το διαθέσετε σε άλλο συναναγνώστη θα ήθελα να δηλώσω κι εγώ υποψήφιος συνδρομητής. Ευχαριστώ.

  35. Ο υπουργός παιδείας δήλωσε πως του χρόνου δεν θα ανοίξει τα σχολεία με κενά σε φιλόλογους και μαθηματικούς (λέει ο τίτλος, κι άλλες ειδικότητες αναφέρει το άρθρο). Τόση σιγουριά πως θα είναι ο ίδιος υπουργός του χρόνου και στο ίδιο υπουργείο μάλιστα! Μήπως ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε;

  36. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    35: Επειδή ξέρει ότι ΔΕΝ θα είναι,. γι’ αυτό το λέει.

  37. antpap56 said

    Εξαιρετικό το παράθεμα από τον Δροσίνη, μας φέρνει στη μνήμη ανάλογες σκηνές που όλοι κάποτε ζήσαμε, όχι και τόσο παλιά.

  38. Δημήτρης Μ. said

    35, 36. Όσα ξέρει ο Νικοκύρης…

    Κάτι μου θυμίζει με κάποια ψυχή που χάθηκε σε κάποιο ερημητήριο, αφού προέβλεψε την υφυπουργοποίηση κάποιου άλλου!
    Εμπρός, Νίκο κι εμείς θα κουβαλάμε νερό με τα κοφίνια!

  39. Δημήτρης Μ. said

    Χαμογελαστή φατσούλα στο προηγούμενο (δεν ξέρω να τη βάζω…)

  40. sarant said

    40: Διπλή τελεία και παρένθεση: 🙂

  41. ὄμορφο κείμενο. θυμᾶμαι τὴν πρώτη φορὰ ποὺ ἡ δασκάλα στὴν Α’δημοτικοῦ μᾶς σχεδίασε μὲ τὴν κιμωλία στὸν μαυροπίνακα ἕνα κύβο. μοῦ εἶχε φανῆ τόσο καταπλητικὸ νὰ μπορῇ νὰ γίνῃ τέτοια ζῳγραφιὰ ποὺ ὅταν ἐπέστρεψα στὸ σπίτι ὅλο αὐτὸ ἔλεγα στὴν μητέρα μου κατενθουσιασμένος, κι ἐκείνη ἔπειτα μοῦ ἔμαθε νὰ τὸ κάνω μὲ στυλὸ ἢ μολύβι.

  42. Δημήτρης Μ. said

    40.
    :()
    (:)

  43. Δημήτρης Μ. said

    ..()
    (..)

  44. Δημήτρης Μ. said

    Άσε. Θα το γράφω ολογράφως!

  45. sarant said

    Επίτηδες το κάνεις όμως : ) [Να, τα έβαλα χώρια. Πλησίασέ τα και θα χαμογελάσουν]

  46. Μπορῶ νὰ θυμηθῶ πολλὲς ἱστορίες ἀπὸ τὴν Μέση Ἐκπαίδευσι, ἀλλὰ ὁ γενικὸς ἀπολογισμός συνοψίζεται στὸ γεγονὸς ὅτι εἶχα καλοὺς φιλολόγους ποὺ ἐνδιαφέρονταν γιὰ τὸ μάθημα, μαθηματικοὺς συνήθως διαταραγμένες προσωπικότητες, καθηγητὲς ξένων γλωσσῶν προβληματικοὺς (ὅλες οἱ «γαλλικοῦ» πλὴν μίας εἶχαν σοβαρὸ πρόβλημα), φυσικοὺς σοβαροὺς καὶ μετρημένους ἀνθρώπους. Θεολόγο εἶχα ἕνα σὲ ὁλόκληρο τὸ Γυμνάσιο ποὺ ἔκανε καὶ τηλεοπτικὴ ἐκπομπή, ἀγαποῦσε τὸ μάθημά του κι ἕνα σὲ ὁλόκληρο τὸ Λύκειο ποὺ ἡ ὥρα του ἦταν «ἡ ὥρα τοῦ παιδιοῦ». Αὐτὸς σχετικῶς προσφάτως δολοφονήθηκε κιόλας.

  47. Άνω και κάτω τελεία : και παρένθεση ) κολλητά με κενό πριν (και μετά).
    Αν η παρένθεση είναι απ’ την άλλη βγαίνει λυπημένη φατσούλα 😦

  48. giorgos said

    #31# Αλλο ενα μικρό απόσπασμα στό οποίο νομίζω οτι τεκμηριώνεται ή άποψη ότι ολα αυτά είναι απόρροια εσκεμένων επιλογών . Στό βιβλίο υπάρχουν περισσότερα στοιχεία . Τό email μου είναι γιά όποιον τό θέλει : dozas33@yahho.grΗ ύπερεκτεταμένη άχρηστη ύλη έχει συμπληρωθή άπό άτελείωτη πληθώρα σταυρολεξικών άσκήσεων (1) , όλοσχερώς άχρήστων γιά τά Μαθηματικά , καί μέσα σ’ αύτόν τόν κυκεώνα έχει ριχθή νά παραδέρνη ό άποψυχωμένος καθηγητής καί νά συνθλίβεται ό μαθητής . Εξι χρόνια έθισμός άρκούν γιά ν’ άποβληθή ή ίκανότης τού σκέπτεσθαι διά βίου .
    (1) Συνεπώς καί άπό τήν έκδοση άντιστοίχου άριθμού λυσαρίων (άπαραιτήτων είς διδάσκοντες καί διδασκομένους ) . Εδώ βρίσκεται καί τό νόημα τής δωρεάν παιδείας : στηριζόμενοι οί συγγραφείς , ώς λέγεται , σέ γνωμοδότηση γνωστού ((άπολογουμένου)) νομομαθούς , κατωχύρωσαν ύπέρ έαυτών πνευματικήν ίδιοκτησία γιά τίς λύσεις τών άσκήσεων (!) καί έξηφάνισαν άπό τό έμπόριο όλα τά άλλα λυσάρια . Πέραν λοιπόν τού πλήρους σκοταδισμού (τά λυσάρια είναι μνημεία άριθμομαγειρικής ) , βλέπομε ότι τό βιβλίο Αλγεβρας Ε τάξεως , στήν έντός 4 χρόνων Δ έκδοσή του , άριθμεί 131.000 άντιτύπων . Σέ κάθε άντίτυπο άντιστοιχούν δύο τεύχη λύσεων , ότε έχομε τίς έξής άπλές πράξεις : 131.000 χ 2 χ 50 = 13.100.000 δρχ. , ήτοι άστρονομικώς 131.10 5, μέ παληές τιμές . Τά χρήματα αύτά πληρώνουν βέβαια οί μαθηταί . Καθένας μπορεί νά φαντασθή τί γίνεται μέ τό σύνολο τών σχολικών βιβλίων , τών όποίων ή σκοπιμότης τής πληθώρας είναι πλέον προφανής (τό άντίστοιχο τής Δ τάξεως άριθμεί 142.000 άντιτύπων καί όσο κατεβαίνομε , ό άριθμός αύξάνει ).
    Αύτά βέβαια όλα έχουν τήν βαθύτατη σημασία τους . Στόν μαθητή δέν μένει ούτε κλάσμα δευτερολέπτου έλεύθερο γιά νά σκεφθή ό,τιδήποτε άλλο , ένώ μέ τά τέτοια ((μικροπράγματα)) άρχίζει τό άγχος νά γίνεται τό στημόνι τής ζωής . Κακοί βαθμοί , γρίνια στό σπίτι , άπαιτήσεις γιά ((ίδιαίτερα)) , διαρκής άναστάτωση,συνθέτουν τό καθημερινό πλαίσιο τής ύπαρξης τού μαθητή καί έκτείνονται ώς τό όλον βάθος τής ζωής του .
    Συνθήκες ίδανικές γιά νά πάρη ή ζωή τόν δρόμο της άπό τά πρώτα χρόνια –στά μεγάλα κοινωνική μήκη καί πλάτη — καί ή αίσθηση μιάς μεταφυσικής ((άτυχίας)) μαζί μ’ ένα πλήθος άκαθόριστες ένοχές νά θρονιαστούν βαθύτατα στήν συνείδηση τού νέου . Αύτά άκριβώς θά τού χρειασθούν άργότερα ώς προυποθέσεις τής κοινωνικής του ύπαρξης .
    Οί γονείς μονολογούν ότι ((τά παιδιά δέν διαβάζουν)) , ή ζωή τους ταυτίζεται μέ τό όνειρο ((νά πάρουν τά παιδιά τό «χαρτί» )) καί είναι έτσι πού ((ό χρόνος γίνεται γλύπτης παράφορος )) στά πρόσωπά τους καί καταντούν όντα άπολιτικά .
    Η κατάσταση αύτή στήν Μέση παιδεία δημιουργεί τόν έθισμό καί παραχωρεί έλευθερίαν γιά τόν τραγέλαφο καί τό στρατιωτικό καθεστώς τής Ανωτάτης (2) .
    (2) Καί τό νέο περί παιδείας ((σχέδιον νόμου)) άρχιτεκτονήθηκε μέ βασικό ύποστατικό τόν φόβο . Αύτό άρκεί γιά ν’ άποδείξη τόν τρόπον , πού ή παιδεία ύπείκει σέ σκοπιμότητες άμέσων κοινωνικών τελών . Αμφιβάλλομε άν αύτό τό σχέδιο έξεπονήθη άπό έλληνικόν έγκέφαλο , έπειδή είναι άπαράλλακτο μέ τό έν Αγγλία ίσχύον .
    Υπάρχει όμως ή έξής διαφορά πού άποκαλύπτει καί τήν όλη λογική τού ((σχεδίου)) : μέ τά ύπάρχοντα προγράμματα καί τήν τρέχουσα σύνθεση τού διδακτικού προσωπικού , είναι είς θέση τά Α.Ε.Ι. νά παράσχουν τήν είς βάθος έκείνη μόρφωση , πού θά καταστήση τόν φοιτητή ύπόχρεω νά ((περάση)) σέ δύο μόνο περιόδους ? Η ((ύλη)) κατά τό διάταγμα παραμένει άόριστη καί ώστόσο πάει δεκαετία μέ τό άλλο ((διάταγμα)), πού οί καθηγητές ύπεχρεούντο στήν έκδοση συγγραμάτων .
    Ακόμη οί φοιτηταί ((περνούν τά έτη)) μέ τίς συνήθεις πολυγραφημένες ((σημειώσεις)) , πού βγαίνουν ένα μήνα πρό τών έξετάσεων . Πώς μέσα σ’ αύτό τό καθεστώς ύποχρεούται ό φοιτητής νά ((περάση)) σέ τακτή προθεσμία , ύπό τήν άπειλή άπωλείας τής φοιτητικής ίδιότητος ? Η σκοπιμότης τού ((διατάγματος)) είναι προφανής καί άπορρέει άπό τήν άπάντηση σέ τούτο τό άπλό έρώτημα : ό φοιτητής έκείνος , γιά τόν όποίον ένδεχομένως ή έξεταστική έπιτροπή νά έχη κάποιο ((σημείωμα)) λόγω ((άναρμόστου διαγωγής )) , τί θά μπορέση νά κάνη έξεταζόμενος ?
    Αφαιρεί δηλαδή τήν έφεση άπό τόν φοιτητή νά διεκδικήση νά ((μάθη γράμματα)) καί έπιτρέπει μόνο τήν διεκδίκηση νά πάρη τό ((χαρτί)) .
    Υποτονιζομένου τού περιεχομένου τού ((σχολείου)) , παρέχεται έτσι ή έπ ‘ άπειρον δυνατότης στούς διοικούντας νά ((ίκανοποιούν)) τά αίτήματα χωρίς είς τίποτε νά μεταβάλουν τό περιεχόμενον τής Ανωτάτης παιδείας , τής όποίας ό βασικός μεταπολεμικός σκοπός είναι άποκλειστικά ή παραγωγή είδικευμένου ύπηρετικού προσωπικού στό όλον κοινωνικό σύνθεμα .

  49. Δημήτρης Μ. said

    45. 🙂

  50. 6,
    Ζάρια δεν είχε; 🙂

  51. sarant said

    46: Άκλιτες οι γαλλικούδες; Σε λίγο και οι καφετζούδες;

  52. 7,
    “κορίτσιαμην περάσετε από την οδό Σταδίου / γιατί θα σας πειράξουνε παιδιά του Βαρβακείου,” τότε που το Βαρβάκειο

    …ήταν Βαρβάτειο!

  53. 11,
    Μου θυμίζεις παλιόν συμμαθητή μου, ο οποίος τελικά έγινε δικηγόρος, που παραπονιόταν πως λίγο πολύ τα παρακολουθούσε τα μαθηματικά του κλασικού, αλλά «τι τα θέλουν αυτά τα παράγωγα και μας μπερδεύουν;»

  54. 35,
    Με κενά σε μαθηματικούς και φιλόλογους πολλοί μαθητές θα συμφωνούσαν πως είναι έτοιμος να εισαγάγει κενά δαιμόνια

  55. 30, 31, 48,
    Νομίζω πως εδώ ταιριάζει το ρητό «Μην αποδίδεις στην κακία αυτό που μπορεί να εξηγηθεί επαρκώς με την βλακεία»…

  56. Γς said

    46:
    >Αὐτὸς σχετικῶς προσφάτως δολοφονήθηκε κιόλας.

    Θεολόγος, που είχε τηλεοπτική εκπομπή και που δολοφονήθηκε κιόλας;
    Χμμμ, για δώσε κάτι ακόμα!

    Κι ένας δικός μου καθηγητής:
    http://caktos.blogspot.gr/2014/04/blog-post_30.html

  57. Γς said

    Δροσίνης και έχω κολλήσει εκεί:

  58. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    32 – Ρίξε μια ματιά στο βιβλίο (βιβλιαράκι, 117 σελίδες) η εκπαίδευση της αμάθειας του Ζαν Κλώντ Μισεά, εκδόσεις βιβλιόραμα που είναι γραμμένο στα τέλη του 20ου αιώνα (1999 η Γαλλική έκδοση, 2002 στην Ελλάδα) θα εκπλαγείς πόσο προφητικό είναι, αυτά που έγραφε τότε ο Μισεά, συμβαίνουν τώρα στον παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο του 21ου αιώνα. Φυσικά ο άνθρωπος δεν είναι προφήτης, ανοιχτό μυαλό έχει, κι αυτά που «προφήτεψε» βασίζονται σε επιχειρήματα και αποδείξεις, και όχι σε δήθεν θεόπνευστα οράματα κάποιων νευρωτικών ανέραστων ορεσίβιων γερόντων. Ακόμα και μέσα στην βαθειά οικονομική κρίση, αξίζει να δώσει κανείς 7 ευρώ να το αγοράσει.

    31 – Kid, έχουμε ξοδέψει πολύ ηλεμελάνι σε κάμποσες αντιπαραθέσεις μας για την εκπαίδευση. Αφού σου θυμίσω την μεταρύθμιση που έκανε το 1984 -85 ο τότε υπουργός παιδείας (κουϊζάκι, ποιός ήταν άραγε; βοήθεια, μετά έγινε και πρωθυπουργός) τα αποτελέσματα της οποίας είναι ολοφάνερα εδω και μια δεκαετία, θα διαφωνήσω οτι είναι στην φύση της μαζικής εκπαίδευσης να δημιουργεί τέτοια θέματα, είναι ο έλεγχος της μαζικής εκπαίδευσης που τα δημιουργεί, και δεν έχει να κάνει με καμία συνομοσιολογία, είναι ολοφάνερο ποιοί ελέγχουν την εκπαίδευση, που είναι «δωρεάν» και ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ, γιατί όμως αρνούνται οι άνθρωποι να . Είναι τυχαίο που πριν 140 χρόνια, ο δροσίνης είχε την ίδια γνώμη που έχουμε εμείς και τα παιδιά μας για τους δασκάλους-καθηγητές; εγώ δεν το νομίζω. Δεν θα έπρεπε οι πραγματικά ελεύθεροι και μη εφησυχασμένοι άνθρωποι, αφού το μυαλό τους άνοιξε με την εκπαίδευση, να αποτελούν την πλειοψηφία του κόσμου; βλέπεις να συμβαίνει αυτό; εγώ πάλι όχι, βλέπω μόνο μουδιασμένους και απαθείς ανθρώπους που περιμένουν να έρθει κάποιος μεσίας να τους σώσει.
    Ό,τι είναι μαζικό, είναι και ελεγχόμενο, ακόμα κι αν ξεκίνησε ελεύθερο, σε ελάχιστο σχετικά χρόνο, ελέγχεται.

    Υ.Γ – Επειδή μέσα απο τα σχόλιά σου εδω και τρία χρόνια σε έχω εκτιμήσει βαθύτατα, θα μου έκανες μεγάλη χάρη αν διάβαζες το εν λόγο βιβλίο, θα με ενδιέφερε πολύ η γνώμη σου.

  59. #56 νομίζω ὅτι δὲν ἔγινα κατανοητός. ὁ τοῦ Γυμνασίου εἶχε ἐκπομπή. ὁ τοῦ Λυκείου δολοφονήθηκε.

  60. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ωραία επιλογή.Μύρισε κιμωλία.
    >> Κουτσουρένια,
    Le cancre
    Il dit non avec la tête
    Mais il dit oui avec le coeur
    Il dit oui à ce qu’il aime
    Il dit non au professeur
    Il est debout
    On le questionne
    Et tous les problèmes sont posés
    Soudain le fou rire le prend
    Et il efface tout
    Les chiffres et les mots
    Les dates et les noms
    Les phrases et les pièges
    Et malgré les menaces du maître
    Sous les huées des enfants prodiges
    Avec des craies de toutes les couleurs
    Sur le tableau noir du malheur
    Il dessine le visage du bonheur.
    Jacques Prevert:

    O κουμπούρας/ το κούτσουρο

    Λέει όχι με το κεφάλι
    Όμως λέει ναι με την καρδιά
    Λέει ναι σ’ αυτόν που αγαπάει
    Λέει όχι στον καθηγητή
    Είναι όρθιος
    Τον ρωτούν
    Και όλα τα προβλήματα έχουν τεθεί
    Ξαφνικά τον πιάνει ένα τρελό γέλιο
    Και τα σβήνει όλα
    Τους αριθμούς και τις λέξεις
    Τις ημερομηνίες και τα ονόματα
    Τις φράσεις και τους γρίφους
    Και παρά τις απειλές του καθηγητή
    Κάτω από τα γιούχα των αριστούχων μαθητών
    Με κιμωλίες απ’ όλα τα χρώματα
    Πάνω στον μαυροπίνακα της δυστυχίας
    Ζωγραφίζει το πρόσωπο της ευτυχίας.

    σ.σ. Η αλλαγή της ημερομηνίας για τα δημοτικά στις 11 αντί 8/9, ήταν η πρώτη επαναστατική αλλαγή του νέου ΥπΕΠΘ Λοβέρδου έναντι του προκατόχου Αρβανιτόπουλου. Η άλλη ήταν ότι επανέφερε την 30η Ιανουαρίου, ως αργία

  61. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Απόσπασμα απο το βιβλίο η εκπαίδευση της αμάθειας, του Μισεά.
    «Παρά την επίσημη προπαγάνδα, είναι πια δύσκολο να αποσιωπάται σήμερα η παρακμή της κριτικής διάνοιας και του νοήματος της γλώσσας στην οποία οδήγησαν οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις εδω και τριάντα χρόνια, μεταρρυθμίσεις που επέβαλε η άρχουσα τάξη και οι υποτιθέμενοι ειδήμονες των «επιστημών της εκπαίδευσης». Το ευρύ κοινό ωστόσο δεν βλέπει σ΄αυτήν την παρακμή, παρα μιαν απλή αποτυχία των μεταρρυθμίσεων που έχουν επιβληθεί. Πολύ λίγο του περνάει απο το μυαλό η ιδέα οτι αυτά τα αποτελέσματα παρακμής βαθμιαία αποτέλεσαν την πρωταρχική λειτουργία των ίδιων των μεταρρυθμίσεων κι οτι πέτυχαν τον πραγματικό τους στόχο: την διαμόρφωση ατόμων που με τον έναν η τον άλλο τρόπο, στρατολογούνται στον μεγάλο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο του 21ου πρώτου αιώνα. Η υπόθεση αυτή που μερικοί θα την θεωρήσουν απίθανη, θέτει δύο ερωτήματα: Ποιά παράδοξη λογική ωθεί τις σύγχρονες κοινωνίες ύστερα απο ένα ορισμένο όριο ανάπτυξης, να καταστρέφουν τα πλέον χειραφετητικά κεκτημένα της ίδιας της νεωτερικότητας; Ποιά μυστηριώδης και επαναλαμβανόμενη σύπτωση κάνει πάντοτε τις πολιτιστικές επαναστάσεις που επιτέλεσε η αριστερά να είναι εκείνες που επιτρέπουν στον σύγχρονο καπιταλισμό να επιχειρεί τα πιο μεγάλα άλματα προς τα μπρός;

    ΣτΜ – Ανεξάρτητα αν συμφωνήσει η διαφωνήσει ο αναγνώστης με τις απόψεις του συγγραφέα (προσωπικά ο Μισεά με βρίσκει σύμφωνο στις περισσότερες σκέψεις του) το βιβλίο αποτελεί μια εξαιρετική αφορμή για σκέψη και προβληματισμό, όχι για το, «τί κόσμο θα αφήσουμε στα παιδιά μας, αλλα για το σε τι παιδιά θα αφήσουμε τον κόσμο μας» όπως πολύ εύστοχα αναφέρεται στο βιβλίο.
    Μετάφραση Άγγελος Ελεφάντης.

    Υ.Γ – Αυτά έχουν γραφτεί το 1999, και ο συγγραφέας αναφέρεται για την γαλλική εκπαίδευση (που εμείς την θεωρούμε υπόδειγμα) και τις εκεί μεταρρυθμίσεις. Και γαι όσους έχουν δεξιές αναστολές, τον Μισεά δεν τον λές και αριστερό.

    Υ.Γ – Αν αναφέρω συνεχώς τον συγγραφέα, είναι γιατι υπάρχει ο ίδιος τίτλος (κλοπή) σε ενα βιβλίο του Χρήστου Κάτσικα, που δεν έχει καμία σχέση με του Μισεά.

  62. giorgos said

    58- Αν τό βρώ , θά τό αγοράσω . Εγώ πάντως συμφωνώ μέ τά συμπεράσματα τού βιβλίου πού προανέφερα , ότι δηλ. ή Ελλάδα είναι καθυστερημένη επιστημονικά καί γι’ αυτό σίγουρα κάποιοι φταίνε .

  63. 60 Α, ας κάνω κι εγώ ρελάνς με έναν Πρεβέρ λιγότερο γνωστό:

    Ακούγοντας
    Για κοινωνία αταξική
    Αμέσως το παιδί ονειρεύεται
    Τον κόσμο-σκασιαρχείο

    Και με καλοσυνάτη αδιαφορία
    Χαμογελάει
    Σαν ο καθηγητής του “Vive la France”
    Του λέει πως είναι ο τελευταίος
    Κι όταν ο ίδιος πάλι του μαθαίνει
    Το Πιστεύω
    Τίποτε δεν καταλαβαίνει από Θρησκευτικά
    Κι απ’ όλα τα μελό κηρύγματα

    Καμιά δε δίνει προσοχή
    Στο κήρυγμα της αρετής και της ευσέβειας
    Χαμογελάει ακούγοντας
    Πως και στη Γαλλική Ιστορία επίσης
    Είναι τελευταίος
    Και τελευταίος των τελευταίων και στην Κατήχηση
    Μα θα ‘πρεπε να ντρέπεσαι
    Λέει ο ταπεινωτής του
    Να ντρέπομαι γιατί
    Λέει το παιδί
    Δεν πάει πολύς καιρός
    Που εσείς ο ίδιος μού είπατε
    Πως οι έσχατοι θα γίνουν πρώτοι.

    Περιμένω.

    (μετάφραση: Γιάννης Βαρβέρης –το αντιγράφω από εδώ. Το πρωτότυπο εδώ, π.χ.)

  64. Γς said

    59:
    Κατανοητός. Αψογος.
    Εγώ φταίω. Διαβάζω, όλο και πιο άτσαλα.

    Δολοφονήθηκε ε;
    Βρέθηκε νεκρός σπίτι του και εξετάστηκαν όλα τα ενδεχόμενα;

    Και έλεγα σε συνάδελφό μου [που ήταν και στη Λυρική Σκηνή]
    -Πρόσεχε ρε, μη διαβάσουμε ξαφνικά ότι «Καλλιτέχνης κτλ βρέθηκε και τα ρέστα» Να γράψουν «Καθηγητής».
    Οχι τίποτε άλλο θα ήταν και άδικο [το άλλο μισό της Αθήνας!]

  65. leonicos said

    οι γραφικές παραστάσεις των παραγώγων
    επειδή μ’ ένα ε (ελάχιστο) εξαφανίζονταν στο μείον άπειρο κι επανεμφανίζονταν στο συν άπειρο, και αυτό είχε μεγάλο ίμπακτ στην μετέπειτα συλλογιστική μου

    Το αστείο ομολογώ δεν το κατάλαβα. Ποιες είναι οι παράγουσες;

    Αλλά πειράγματα και δέχομαι, και κάνω. Είναι αστείο αυτό που ρωτάς μετά από τόσα χρόνια εδώ μέσα. Με ξέρετε πια.
    Και καιρό είναι πια να βρεθεί και κανένας άλλος εκτός από τον Γς να πειράζω εδώ μέσα. Και να με πειράζει ασφαλώς.

    @18 Αθεόφοβε, ρίξε ονόματα
    Δράκος, Κιταριόλου, Μπακάλης, Πολυκανδριώτης, Ρίκου

    Θύμισέ μου κι άλλα γιατί έμεινα μόνο τρεις μήνες. Τον κουφό μουσικό τον είχα ακούσει αλλά δεν τον πρόλαβα. Κι ένας συμπαθέστατος φιλόλογος, λατινιστής, πέθανε στο Λαϊκό, στα χέρια μου, από καρκίνο του παγκρέατος πολύ αργότερα.

    @19 Αθεόφοβε και @20 Γς, δεν συμπέσαμε χρονολογικά. Απορώ!

    Ομολογώ ότι τα ζοφερά του Γιώργου δεν τα είχα φανταστεί. Ότι πολλά χωλαίνουν, το δέχομαι, αλλά υπάρχουν κι εξαιρετικές φυσιογνωμίες και από τις δύο πλευρές, διδασκόντων και διδασκομένων

  66. Γς said

    65 @ Λεώ

    >Και καιρό είναι πια να βρεθεί και κανένας άλλος εκτός από τον Γς να πειράζω εδώ μέσα.

  67. 60 προς το τέλος:
    Η ιδέα ν’ αρχίσουν νωρίτερα τα μαθήματα ήταν για όλα τα σχολεία. Έτσι κι αλλιώς όλα μαζί ανοίγουν τα τελευταία 30 – 35 χρόνια (δεν θυμάμαι καλά από πότε). Κι αυτό για να βρεθούν μέρες για «λευκή βδομάδα» έστω κι αν το ψιλοκρύβανε το τελευταίο. Απ’ τις πρώτες δουλειές του Λοβέρδου ήταν να ανακαλέσει αυτή την απόφαση. Αντίθετα, για την 30η Ιανουαρίου παρέμεινε η ρύθμιση Αρβανιτόπουλου: Μέχρι πέρυσι, ήταν αργία για τη Δευτεροβάθμια και σχολική γιορτή με εκκλησιασμό κλπ για την πρωτοβάθμια. Από τώρα, είναι για όλους σχολική γιορτή. Δεν είναι πια αργία για κανέναν. Προς δόξα της ανεξιθρησκείας. (Θα μου πεις και σαν αργία πάλι προβληματική ήταν σε σχέση με τη θρησκεία. Σίγουρα αλλά με τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό…)

  68. leonicos said

    @11 ΝεοΚιδ
    οι γραφικές παραστάσεις των παραγώγων
    επειδή μ’ ένα ε (ελάχιστο) εξαφανίζονταν στο μείον άπειρο κι επανεμφανίζονταν στο συν άπειρο, και αυτό είχε μεγάλο ίμπακτ στην μετέπειτα συλλογιστική μου

    Το αστείο ομολογώ δεν το κατάλαβα. Ποιες είναι οι παράγουσες;

    Αλλά πειράγματα και δέχομαι, και κάνω. Είναι αστείο αυτό που ρωτάς μετά από τόσα χρόνια εδώ μέσα. Με ξέρετε πια.
    Και καιρό είναι πια να βρεθεί και κανένας άλλος εκτός από τον Γς να πειράζω εδώ μέσα. Και να με πειράζει ασφαλώς.

    @18 Αθεόφοβε, ρίξε ονόματα
    Δράκος, Κιταριόλου, Μπακάλης, Πολυκανδριώτης, Ρίκου

    Θύμισέ μου κι άλλα γιατί έμεινα μόνο τρεις μήνες. Τον κουφό μουσικό τον είχα ακούσει αλλά δεν τον πρόλαβα. Κι ένας συμπαθέστατος φιλόλογος, λατινιστής, πέθανε στο Λαϊκό, στα χέρια μου, από καρκίνο του παγκρέατος πολύ αργότερα.

    @19 Αθεόφοβε και @20 Γς, δεν συμπέσαμε χρονολογικά. Απορώ!

  69. Σπειραρχιτέκτονα και Νικοδεσπότη, ευχαριστώ για τη διόρθωση. Είναι αυτό που λένε οι Γάλλοι, la culture est ce qui reste quand on a tout oublié…

  70. Ιάκωβος said

    Φαντάζομαι ότι ο Νικοκύρης και κάποιοι από τους φίλους εδώ θα περιλαμβάνονται στα 24 εκατομμύρια ακροατών της διάλεξης του Κεν Ρόμπινσον με θέμα την εκπαίδευση και πως σκοτώνει την δημιουργικότητα. Τη βρήκα πολύ καλή.

    Τώρα τι καπνό φουμάρει ο Κεν, που ήταν υπεύθυνος για την εκπαίδευση στην Αγγλία και γιατί τον έκανε ιππότη η βασίλισσα, το αγνοώ. Και δεν έχω γνωρίσει τους αντίστοιχους Έλληνες υπεύθυνους για τη χάραξη εκπαιδευτικής πολιτικής, για να συγκρίνω.

  71. Γς said

    69:
    [σουασαντ νεφ, που λέει και το Κάμα Σούτρα]

    >Είναι αυτό που λένε οι Γάλλοι, la culture est ce qui reste quand on a tout oublié…

    c’est la bierre qui parle, lorsque l’amour est desservi!
    [που μισο-λέει κι ο Αζναβούρ]

  72. #64 http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63946330

  73. Aγάπη said

    Kαλησπέρα
    Αυτό το θυμήθηκε κανείς; 🙂

  74. Γς said

    73:
    Και βέβαια

    Deux et deux quatre
    quatre et quatre huit
    huit et huit font seize…

    Με αυτά μεγαλώσαμε [και το πιάνο +
    τη φέτα το ψωμί με λάδι και ρίγανη]

  75. Εαμοβούλγαρος said

    1) Δυστυχώς, δεν έχουμε καμία τύχη εμείς οι Αντίχριστοι στο Ορθόδοξο Ρωμέϊκο. Ανέβασε πρίν λίγο ο Σύριζα την σημερινή συνέντευξη του Αλεξίου Τσίπρα στην ΔΕΘ και κόντεψα να πάθω συγκοπή καρδίας…

    http://www.amna.gr/pressReleaseView.php?id=73167&doc_id=14450866

    Σε ερώτηση της δημοσιογραφίνας Α. Τσίμου του πατριωτικού καναλιού «Βεργίνα TV» για την πρόσφατη επίσκεψή του στο Αγιονόρος, ο Αλέξιος αναφέρθηκε στην μεγάλη Αξία του Ελληνο-Χριστιανισμού!..

    Παραθέτω επί λέξει την στιχομυθία για κάθε άπιστο Θωμά…

    Α. ΤΣΙΜΟΥ («ΒΕΡΓΙΝΑ TV»): Καλησπέρα κι από μένα κύριε Πρόεδρε. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η εκάστοτε πολιτική ηγεσία και γενικότερα για να γίνει κάποιος Πρωθυπουργός θα πρέπει να έχει καλές σχέσεις με την εκκλησία. Η επίσκεψή σας στο Άγιο Όρος τι σηματοδοτεί κι αν σηματοδοτεί κάτι τέτοιο; Κι επίσης τι απαντάτε στον Πρωθυπουργό ο οποίος από την ομιλία του στη ΔΕΘ δήλωσε πως «ούτε το Άγιο Όρος δε σας σώζει»; Ευχαριστώ.

    Α. ΤΣΙΠΡΑΣ: Θεωρώ λογικό στην κατάσταση που βρίσκεται ο Πρωθυπουργός να αναζητά την επίκληση της θείας σωτηρίας, εγώ όμως δε βρέθηκα στο Άγιο Όρος για να κοροϊδέψω ούτε να παραπλανήσω κανέναν.
    Μίλησα ειλικρινά, δεν προσποιήθηκα κάτι και αναγνώρισα τη μεγάλη ιστορική και πολιτισμική αξία του Όρους, αναγνώρισα τη μεγάλη θεσμική και πολιτισμική αξία ενός πυλώνα της ορθοδοξίας που είναι το Όρος, σε αυτό που σημαίνει Ελλάδα και ελληνισμός και αυτή η αναγνώριση ήταν ειλικρινής αναγνώριση, δεν προσποιήθηκα, δεν έταξα, δεν αξιοποίησα όπως άλλοι αξιοποιούν για επικοινωνιακούς λόγους τα βαθύτερα προσωπικά τους πιστεύω, δεν είμαι τέτοιου επιπέδου Πολιτικός.
    Ως εκ τούτου πρέπει να σας πω ότι η σχέση μας με την εκκλησία είναι μια σχέση ειλικρινής, πράγμα το οποίο πιστεύω ότι μπορεί να μας οδηγήσει σε ουσιαστικά αποτελέσματα για τον αναγκαίο εξορθολογισμό των σχέσεων κράτους-εκκλησίας, που θα είναι ευνοϊκός και για το κράτος προκειμένου να είναι ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος,
    αλλά και για την ίδια την εκκλησία ώστε να επιτελέσει με καλύτερους όρους τον σημαντικότατο κοινωνικό ρόλο που έχει.

    2) Μού κάνει εντύπωση ότι ουδείς σχολιαστής του σημερινού Σαραντακείου άρθρου τόλμησε να πεί το αυτονόητο: Το Σχολείο είναι ένας απηρχαιωμένος θεσμός και σε λίγα χρόνια θα καταργηθεί στις αναπτυγμένες χώρες. Ήδη, στις ΗΠΑ το 20% των μαθητών διδάσκονται κατ’ οίκον και δεν πατάνε το πόδι τους στο σχολείο για διαφόρους λόγους που όλοι αντιλαμβανόμαστε… Κι έχει αποδειχθεί πως αυτοί οι μαθητές έχουν πολύ καλύτερες επιδόσεις από τους υπόλοιπους που πάνε κανονικά στο σχολείο. Αξίζουν συγχαρητήρια στον Μέγα Παπαδιαμάντη που το είχε πιάσει αυτό στο διήγημά του «Η Δασκαλομάννα» (μάς το θύμισε στο σχόλιο 17 ο κ. Σπειροειδής Αρχιτέκτων) από το σωτήριον έτος 1894:

    http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/ppd_daskalomanna.html

    «Το σκολειό δεν έγινε για να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα… Έγινε για να μαζώνουνται οι κλήρες, τα παλιόπαιδα, τα διαβολόπουλα. Πώς μπορεί, το λοιπόν, ένας γονιός να τα έχει μπελά απ’ το πρωί ως το βράδυ; Και που συφτάνεται ένας φτωχός να τα θρέψει; Μπορεί να τα χορταίνει κομμάτια; Μήπως χορταίνουν, οι διαόλοι, ποτέ ; Και είναι ικανή μια χήρα γυναίκα να τρέχει από γιαλό σε γιαλό, από βράχο σε βράχο, για να τα συμμαζώνει; Γιατί πληρώνεται ο δάσκαλος : Για να έχει το βάρος αυτό, να είναι οι γονιοί ήσυχοι. Όταν είναι συμμαζωμένα εκεί-δά, μες στο σκολειό, γλυτώνει ο γονιός και καμπόσα κομμάτια παραδείγματος χάριν. Ας τρώνε τα θρανία, που είναι ξύλινα, ας τρώνε τους πίνακες και τα χαρτιά τους, τους τοίχους και το πάτωμα, για να είναι οι νοικοκυραίοι ησυχώτεροι για τις αχλαδιές των, τες βερυκοκκιές των, τες συκιές και τ’ αμπέλια των. Η κάθε μια πανδρεμένη, το λοιπόν, πρέπει να έχει μέρος για να ξεφορτώνεται την κλήρα της, που οι πλιότεροι άνδρες λείπουν χρόνο-χρονικής, η καθεμιά χήρα πρέπει να έχει μέρος για να ρίχνει το στρίγλικό της, τ’ αρφανό της… κλπ – κλπ».

    3) Μη χάσει κανείς την σημερινή νυχτερινή προσφορά μας. Θα προσφέρουμε σε όλους τους Ρωμιούς αναγνώστες το διαβόητο βιβλίο του Αγγλο-Εβραίου ιστορικού Μάρκου Μαζάουερ «Θεσσαλονίκη, η πόλη των Φαντασμάτων» στην πρωτότυπη αγγλική έκδοση. Η προσφορά μας θα γίνει λίγο πρίν τα μεσάνυχτα στην ανάρτηση για τις Γενοκτονίες, προκειμένου να πάψουν οι σχετικές διχόνοιες των εκεί σχολιαστών. Οι οποίοι, ενώ δηλώνουν Αριστεροί και φιλοδοξούν να μάς ξεστραβώσουν για Ιστορικά γεγονότα είναι κλασικοί αστοιχείωτοι Ρωμιοί και αγνοούν την απλούστατη εντολή Ctrl F , προκειμένου να βρίσκεις μιά συγκεκριμένη λέξη σε ένα τεράστιο κείμενο

  76. Γς said

    72:
    Ωχ, κατάλαβα.
    Αυτά που λέγαμε.

    Ο άλλος με την τηλεοπτική, ήταν ο Μουστάκης;

  77. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    63 Τί ωραίο!
    για το 60 μου,Le cancre
    Με συνεπήρε το νήμα,(απενοχοποιήθηκα και λιγάκι που μ άρεσε ο Δροσίνης- δεν ήξερα και πολλά τελικά γι αυτόν-) αποχάζεψα κι έκανα το ατόπημα να μη γράψω από πού πήρα τη μετάφραση(όπου πρόσθεσα κιόλας δική μου εκδοχή «κούτσουρο» στον τίτλο.)
    Ως «κούτσουρο» το είχαν μεταφράσει τα παιδιά του Γαλλικού Σχολείου της Αθήνας, όταν το μουσικό τους συγκρότημα «bifidus» το μελοποίησε και το έπαιξε στις γιορτές της άνοιξης (τέλους χρονιάς). Αξίζει να πω ότι ένας παλιός μαθητής από το συγκρότημα είπε ότι το χάριζε στον περσινό του καθηγητή(«ξέρει εκείνος ποιος είναι») που ποτέ δεν τον είπε κούτσουρο, κι ας ήταν πράγματι!
    Το πήρα απόεδώπου παραπέμπει στη μετάφρασή τουεδώ

  78. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια και τα ποιήματα και όλα!

  79. Γς said

    76:
    Σχετικόν:

    http://caktos.blogspot.gr/2014/09/blog-post_16.html

  80. #76, ὄχι ἦταν σὲ τοπικὸ κανάλι τῆς Θεσσαλονίκης. ὁ καθηγητής μου ἦταν ἁπλῶς ὁ παρουσιαστής, τὸ θέμα ἀνέπτυσσε ἄλλος, οὐσιαστικὸς ἡγέτης χριστιανικῆς ἀδελφότητος.

  81. Εαμοβούλγαρος said

    Συνταρακτικές αποκαλύψεις πρίν λίγο του τακτικού αναγνώστη του παρόντος Ιστολογίου Δημήτρη Κιτσίκη (Καθηγητὴς Γεωπολιτικῆς καὶ Διεθνῶν Σχέσεων τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀττάβας, Τακτικὸ μέλος τῆς Βασιλικῆς Ἀκαδημίας τοῦ Καναδᾶ, Ἐπίτιμος πρόεδρος τοῦ Ἱδρύματος Δημήτρη Κιτσίκη, ΝΠΔΔ , Πνευματικὸς ἡγέτης τῶν Πανελλήνων τοῦ Μυστρᾶ)

    http://endiameseperioche.blogspot.gr/2014/09/139.html

    1) Ο αείμνηστος Ηλίας Ηλιού «τα έπαιρνε» χοντρά από τους Γάλλους της «Πεσινέ» για να μή λέει κακά λόγια μέσα στην Βουλή για την Γαλλική Εταιρεία.

    2) Ο υιός του αειμνήστου Ηλία Ηλιού, λαμπρός λόγιος και συγγραφέας Φίλιππος Ηλιού, είχε εκμυστηρευτεί στον στενό του φίλο Δ. Κιτσίκη πως ο μπαμπάς του ο Ηλίας κεράτωνε αγρίως την μαμά του (την θρυλική κυρία Ελευθερία) με μία Ελληνο-Ρουμάνα. Και έφτασε στο σημείο (ο Ηλίας Ηλιού) να ζητήσει ρουσφέτι από τον Τσαουσέσκου, ώστε να επιστρέψει το Ρουμανικό Κράτος την κατασχεθείσα από τους κομμουνιστές περιουσία της Ελληνο-Ρουμάνας γκόμενάς του

  82. odinmac said

    Παραθέτω ένα ενδιαφέρον βιντεάκι που ανακάλυψα πρόσφατα σχετικά με την εκπαίδευση και κάποιες πρωτοποριακές ιδέες που περιέχει.
    Εάν το έχετε ήδη αναρτήσει και το ξέρετε, αγνοήστε το.

  83. Νέο Kid Στο Block said

    Λάμπρο, μερσί για όλα. Θα προσπαθήσω να το βρω και να το διαβάσω.

    Λεώνικε το αστείο ήθελε να είναι το εξής: Ότι η γραφική παράσταση μιας συνάρτησης είναι γραφική παράσταση με ίδιες -τουλάχιστον για μένα- αισθητικές συνέπειες πάνω μας, άσχετα αν είναι ας πούμε η παράγουσα συνάρτηση y=x^2 ή η παράγωγός της, αυτή που προκύπτει όταν τη διαφορίσουμε δηλαδή, η y=2x. Άσε δε που σ’αυτή την περίπτωση η πρώτη είναι μια πανέμορφη παραβολή ενώ η δεύτερη,η παράγωγός της, μια πεζή ,βαρετή ευθεία… 🙂
    (εξήγησα φαντάζομαι με το παραπάνω και τι σημαίνει «παράγουσα» ή «αρχική» συνάρτηση. Πρακτικά το ολοκλήρωμα της παραγώγου.)
    Αυτά με τα ε και τα συν-πλην άπειρα κάτι με απειροστικό έχουν να κάνουν αλλά μάλλον κάτι ως προς τα όρια γενικά θα θυμάσαι. Μου κάνει εντύπωση όμως που κάνατε τέτοια πράγματα ,καθώς απότι ξέρω σήμερα ο εψιλοντικός ορισμός του ορίου ,με τα ε-δ του Βάιερστρας δεν διδάσκεται, καθώς θεωρείται «εξεζητημένος» (και πρέπει να μείνει χρόνος για καμιά εκατοστή πανηλίθιους αλγεβρικούς τυφλοσούρτες και ασκήσεις ευκλείδειας γεωμετρίας παντελώς στερουμένων οποιουδήποτε επιστημονικού ενδιαφέροντος, αλλά και πρακτικής χρησιμότητας)

  84. Γς said

    83:
    Φτηνά τη γλίτωσες. Επεπε να σε βάλει κάτω να σε ξεσκονίσει.
    Εψιλον, τι έψιλον; Να τα πεις όλα!
    Ορίστε μας. Κάπο διάβαζες ή Φέσσα;

  85. Γς said

    Ηταν για τον Λεώ

  86. Ιάκωβος said

    Είπε ο Αλέξης «ενός πυλώνα της ορθοδοξίας που είναι το Όρος…»

    Πολύ καλά έκανε. Προσπαθεί να πείσει τα βλήτα τους πέραν του 20% ψηφοφόρους, οτι η Αριστεροί δεν έχουν κέρατα και τσέπια.
    Μακάρι όμως να ήταν κάπως πιο πειστικός, όχι τόσο άγαρμπος.

    Και μακάρι να του έλεγαν οι δομητές του ίματζ του, ότι, όταν θέλουμε να χαϊδέψουμε αυτιά χριστιανώνκαι γενειάδες του κλήρου, ποτέ δεν λέμε «το Όρος » γιατί είναι σαν να του στερούμε την αγιότητα. Πάντα λέμε το Άγιον όρος. Αυτό το έμαθα στην «‘Ερημο» του Άθω από τους ίδιους τους θ. κ.φ.τ.στ. πατέρες.

    Το λάθος (μεγάλο λάθος) στο συριζα είναι οτι, αντί να σκεφτούν πολιτικά, σαν αριστεροί, στηρίζονται στην τεχνοκρατία των ξένων, διαφόρων Ίματζ μέικερς με πόρσε , μούντζες και στρούντζες μέικερς δηλαδή.

  87. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    67.>> για όλους σχολική γιορτή
    Φρίξον ήλιε.Τέτοια «ποιοτική» διαφορά. Θα παίρνουν και απουσίες στην εκκλησία; (πρόλαβα στην εκπνοή των χουνταίων κάτι τέτοια ανεξίθρησκα).

  88. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    86,Ιάκωβε οι μέηκερς τους λένε το Όρος και το ΣΥΡΙΖΑ ; (Μπα,όπως λέγαμε προχθές) αλλά είναι πολύ ειδικό κοινό αυτό που θα έχει ένσταση για το Όρος σκέτο,(που νομίζω είναι του Σινά για τους ρασοφόρους-το λέω όπως τ άκουγα απ τους εκδρομείς στους Αγίους Τόπους,ότι θα πάνε στο «Όρος»μετά).
    «Αγιονόρος» είναι τ΄ αριστερού το φυσικό. θαρρώ, λέω τώρα.

  89. munich said

    καλησπέρα
    ωραία ανάρτηση και σας ευχαριστούμε πολύ. πάντα συγκινούν κείμενα/ έργα με τους δάσκαλους που ξεχωρίζουν και εμπνέουν, και δεν είναι και λίγα που είναι όσο να ‘ναι θετικό τελοσπάντων.
    αν και αποφοιτούσα πάντα με άριστους ελέγχους, μισούσα το σχολείο, έχω ξεχάσει τα περισσότερα ονόματα των δασκάλων και καθηγητών. Θυμάμαι καθαρά έναν από τους παλιούς, τους φωτισμένους, που έδερνε αλύπητα μπρρρρρρ. Και αλλή μια που το έπαιζε φιλη των παιδιών και τα ενέπνεε και την αγαπούσαν, ήταν όμως θρήσκα και εξεφτέλιζε τις όμορφες μαθήτριες και φυσικά σωφρόνιζε με τη βαριά της χείρα μπρρρρρ. ο ένας στις πρώτες και η άλλη στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού. Έτσι στην τρυφερή ηλικία.
    Πάντως απο το σχολείο μου ‘χει μείνει ένας πάρα πολύ καλός φίλος. οπότε ναι, μάλλον κάτι καλό βγαίνει τελικά από όλο αυτό.

    @63
    Σας ευχαριστώ για το ωραίο ποίημα που μοιραστήκατε μαζί μας. Πολύ περισσότερο από όλα τα κομμάτια για εμπνευσμένους δάσκαλους, μου αρέσουν τα κομμάτια για έξυπνους και θρασείς μαθητές

  90. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    86: τσέπια;

  91. gryphon said

    75
    Πολυ μου αρεσε αυτο το αποσπασμα αποτον Παπαδιαμαντη.Δεν εχει και πολυ αδικο

    Και κατι ασχετο ισως με το σημερινο θεμα ισως και σχετικο.Δεν θυμαμαι ποιος ηταν ισως ο Ρενος Αποστολιδης ισως καποιος αλλος( εξαλλου πρεπει να πολλο πουι το εχουν διαπιστωσει ) που ειχε πει οτι ολοι οι ανθρωπινοι χαρακτηρες ολοι οι τυποι ας πουμε των ανθρωπων ανδρων η γυναικων που θα συναντα καποιος ξανα και ξανα σε ολη την διαρκεια της ζωης του υπαρχουν ηδη σχεδον πληρως σχηματισμενοι μεσα σε μια ταξη Δημοτικου σχολειου ακομη και στην πρωτη.
    Ο ευθυνοφοβος ο αρχηγος αυτος που παει με το πληθος ο ραδιουργος ο παθολογικος ψευτης η ψευτρα ο γλειφτης. ο επαναστατης ο Δον Κιχωτης ο Σαντσο Παντσα ο μαναχικος ο (η) επιμελης ο εξυπνακιας ο εκμεταλευτης η υπερβολικα φιλαρεσκη η καρτερικη κλπ.
    Λιγα πραγματα μπορει να αλλαξει ενας δασκαλος ακομη λιγοτερα ο καθηγητης ακομη και αν υποθεσουμε οτι ενδιαφεροταν για κατι τετοιο..

  92. Emphyrio said

    Ας μην βαζουμε τον αντρα της μυλωνους με τους πραματευταδες… Ο Κατσικας χρονια τωρα αναρωτιεμαι τί σχεση εχει με την εκπαιδευση. Την πραγματικη εννοω, την αιθουσα και το γραφειο του συλλογου – απ’εξω και με number crunching που εκανε χρονια τωρα στον ΔΟΛ, μπορω κι’εγω να κατεβασω παπαδες.

    Θα μου πεις, ειναι ο μονος ασχετος που εχει μαζεψει το Κοκκινο; Αρκει να μην τον δουμε υπουργο παιδειας.

  93. #91 νὰ τὸ φαιδρύνουμε λίγο; https://www.youtube.com/watch?v=hWnZWqVW9I8

  94. atheofobos said

    @68
    Από τα ονόματα που αναφέρεις μόνο την Κιταριόλου είχα ένα χρόνο καθηγήτρια και ήταν συμπαθής και επαρκής και τον ζωγράφο Πολυκανδριώτη, για τον οποίο έχω γράψει μάλιστα και σχετικό ποστ.
    ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΟΛΥΚΑΝΔΡΙΩΤΗΣ
    http://www.atheofobos2.blogspot.gr/2010/12/blog-post_17.html
    Ο καθηγητής που γράφω είναι ο φιλόλογος Κοφινάς και ο θεολόγος ο Γιώργας.
    Ο μουσικός που γράφω στο ποστ ήταν ο Γεωργαντάς.

  95. NM said

    Πριν 3 χρόνια τέτοιες μέρες. Σε «καλό» Λύκειο. Μπαίνει πρώτη μέρα μαθημάτων στην πρώτη τάξη. Χαρίης και ευήδης σαν ζωντανή διαφήμιση των Ατενίστας. Συστήνεται ως καθηγητής νέων ελληνικών και λογοτεχνίας. Κρατάει και ένα βιβλίο –τάχα μου αδιάφορα- με τρόπο που να διακρίνεται ο τίτλος και το όνομα της συγγραφέως. Είναι μια συλλογή ποιημάτων της Κικής Δημουλά.
    Λέει διάφορα για λογοτεχνία, πουλάει πνεύμα, κοροϊδεύει μαθητές για τις τάχαμου ελλειπείς γνώσεις τους, επιδεικνύει πλαγίως και με τρόπο πτυχία και διακρίσεις που κατέχει «τότε που έκανα το διδακτορικό μου στη Γερμανία» και κατά το τέλος της διδακτικής ώρας το πετάει το παραμύθι:
    «Την ξέρετε την Κική Δημουλα;»
    Ατυχος, πολύ άτυχος ο φουκαράς. Είχε πέσει σε τσογλάνια. Τσαντισμένα μάλιστα τσογλάνια που μόλις τους είχαν ανακοινώσει ότι η νέα υπουργός (Διαμαντοπούλου) εξαφάνισε τα βιβλία και έπρεπε να διαβάζουν από τους υπολογιστές που ήταν υποχρεωμένα να έχουν σπίτι τους (έναν για κάθε παιδί – αλλοιώς με βάρδιες). Και που γαμώ την ατυχία του, με τη συμπεριφόρά του τους έδινε και αφορμή να ξεσπάσουν!
    Την ξέρανε την Κ.Δ. Από το Γυμνάσιο παίζανε με τον Kiki Dimoula generator του Elias.
    – Και βέβαια την ξέρουμε την Κική Δημουλά ! (με πολύ σοβαρό ύφος όλοι τους)
    – Μπα τι λέτε; Πολύ χαίρομαι γι αυτό. Μήπως θυμάστε και καποιο ποίημά της;
    Αν ξέρανε λέει; 25 χέρια όρθια να ταρακουνιούνται.
    – Πολύ ωραία! Στο επόμενο μάθημα να φέρετε όλοι σας από ένα ποίημα της αγαπημένης μας ποιήτριας για να το διαβάσουμε στην τάξη και να σας το αναλύσω.
    Και έφτασε γρήγορα εκείνη η μέρα. Και πήγαν όλοι τους τόσο ετοιμασμένοι όσο δεν είχαν προετοιμαστεί ποτέ άλλοτε.
    Καταλαβαίνετε το τι έγινε στο επόμενο μάθημα. Πρόλαβε όμως να «αναλύσει» κανα δυο πονήματα που του διάβασαν πριν ξεσπάσει το ομαδικο ασταμάτητο γέλιο.
    Εφυγε από την τάξη και δεν ξαναπάτησε. Το τελικό πρόγραμμα μαθημάτων για όλα τα τμήματα της Α τάξης δεν τον περιελάμβανε σε κανένα αντικείμενο. Τους απέφυγε μάλιστα και για τα επόμενα χρόνια μέχρι φέτος που τελείωσαν το Λύκειο, τόσο που ούτε τ’όνομα του δεν θυμούνται τα παιδιά.
    Ετσι πέρασαν τρία χρόνια –τα 15χρονα της τότε Α Λυκείου θα είναι φέτος πρωτοετείς φοιτητές- και φτάσαμε στην προηγούμενη Παρασκευή 12/9/14.
    Οπότε ξαναμπήκε στην Α τάξη. Με την ίδια συμπεριφορά και το ίδιο στυλάκι. Και πάλι με ένα βιβλίο υπο μάλης που ταχα τυχαία διάβαζε την ώρα που άρχισε το μάθημα.
    Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν της Κικής Δημουλά.
    Ηταν ένα βιβλίο της Σώτης Τριανταφύλλου.
    Τους μοίρασε και ένα ευμεγεθες κείμενο του με οδηγίες.
    Είναι ένα αριστούργημα που πάει χαμένο αφού δεν μπορώ να οσιαρήσω..

  96. Γς said

    81:
    >Συνταρακτικές αποκαλύψεις πρίν λίγο του τακτικού αναγνώστη του παρόντος Ιστολογίου Δημήτρη Κιτσίκη

    Τις διάβασα, στο μπλογκ του.
    Τίτλος άρθρου:
    «Η περίπτωση τοῦ Ἠλία Ἠλιοῦ».

    Τις διάβασα:
    «Η περίπτωση τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη». 😦

  97. Γς said

    95 τέλος:

    >δεν μπορώ να οσιαρήσω..

    δεν καταλαβαίνω και ανησυχώ. Οχι επειδή δεν σε καταλαβαίνω, αλλά επειδή δεν μπορείς να … Πως το είπες;

    >Μπαίνει πρώτη μέρα μαθημάτων στην πρώτη τάξη

    Η άλλη, πρώτη μέρα μαθημάτων, αλλά δεν πρόλαβε να μπει:

    http://caktos.blogspot.gr/2014/09/blog-post_15.html

  98. spiral architect said

    @95: Να’ μουν από μια μεριά … 😀

  99. Πέπε said

    @2: Καλημέρα Λεώνικε. Έχω χάσει τα τελευταία επεισόδια. Δεν ξέρω ποια ακριβώς είναι η ερώτηση, αλλά «σκιας» σημαίνει τουλάχιστον.

  100. Πέπε said

    99: Α μάλιστα, τώρα το βρήκα. Η ερώτηση είναι στο #8 του χθεσινού άρθρου.

    Λοιπόν, «σκιας» (μονοσύλλαβο) σημαίνει έστω/τουλάχιστον και χρησιμοποιείται σε συμφραζόμενα όπως η φράση που παρέθεσες, Λεώνικε: «…ας σώσουμε σκιας την ελληνική». Ένα άλλο παράδειγμα που ανασύρω από τη μνήμη μου είναι μια ιστορία που μου είχε πει ο δ/ντής του γυμνασίου όπου ξεκίνησα ως πρωτοδιόριστος, στην Κάρπαθο: ένας μαθητής εντελώς κουμπούρας έμενε σε όλα τα μαθήματα κάθε χρόνο, και κάποια στιγμή, με τα χίλια ζόρια, είχε φτάσει στην Τρίτη. Αλλά έδειχνε πολύ αμφίβολο αν θα την τελείωνε ποτέ. Ήρθε ο πατέρας του και παρακαλούσε το δ/ντή (που δεν ήταν δ/ντής τότε αλλά απλός καθηγητής): Ρε κουμπάρε, σε παρακαλώ. Βλέπεις ότι το παιδί είναι άχρηστο, δεν κάνει για καμιά δουλειά. Δώσ’ του το χαρτί να πάει στο καλό, να γίνει σκιας δάσκαλος!

    Το έχω ακούσει μόνο σ’ αυτό το συντακτικό πλαίσιο, δηλαδή «ρήμα – σκιας – αντικείμενο ή κατηγορούμενο». Όχι όμως σε περιπτώσεις όπως «Πέρασαν τουλάχιστον τρεις μέρες» – εκεί δεν μπορείς να πεις «σκιας». Όχι επειδή οι μέρες είναι υποκείμενο αλλά επειδή το τουλάχιστον έχει άλλη απόχρωση εδώ. Ποια ακριβώς; (μα τι με ρωτάς τώρα…) Ας πούμε ότι «τουλάχιστον τρεις μέρες» σημαίνει «τρεις μέρες ή και περισσότερο», ενώ «σκιας/τουλάχιστον δάσκαλος» σημαίνει μάλλον «αν μη τι άλλο, έστω δάσκαλος».

    Τη λέξη την έμαθα στην Κάρπαθο. Μου άρεσε κι εμένα και την υιοθέτησα, αφού διαπίστωσα ότι μέσα στο λόγο την καταλαβαίνει και όποιος δεν την ξέρει. Την ξέρουν όμως κι οι Κρητικοί, άρα θα είναι κάτι χαρακτηριστικό του Νότιου Αιγαίου υποθέτω.

    Ίσως μπορεί να σου πει περισσότερα η Έφη Έφη.

  101. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    1974 τελευταία τάξη του 6ταξίου Γυμνασιου. 20 μαθήτριες ρωτούν τον θεολόγο καθηγητή για την ύπαρξη ή μη του Θεού. (μαλλον για να γλιτώσουν το μάθημα παρά επειδή τις βασάνιζαν φιλοσοφικές σκέψεις!). Οι αμφισβήτηση βέβαια από τις μαθήτριες πήγαινε σύννεφο! Καί μετά από κάποια ώρα και αφού άκρη δεν μπορούσε να βγάλει ο καθηγητής με τις νεαρές δινει την αποστομωτική απάντηση :» ΚΑΛΑ ΒΡΕ ΚΟΡΙΤΙΣΙΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΑΝ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΚΟ;» (!)
    Αυτή ήταν η φιλοσοφική-θεολογική προσέγγιση του Θεού του!

  102. Πέπε said

    99-100:

    Τώρα βλέπω ότι στην ανάρτηση για το συκαλειπτικό έχει ήδη απαντηθεί το θέμα. Στο #97 έχει μια μαντινάδα όπου το σκιας χρησιμοποιείται αλλιώς: «Σα μου τον ήπηρες το νου πάρε με σκιας κι εμένα…». Εδώ έχει άλλη σύνταξη και ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω ακριβώς πώς θα το αποδίδαμε στα ΚΝΕ. Το ‘χω ξανακούσει, πάλι σε τραγούδια: «να σε φιλήσω σκιας κι εσέ…» (αφού έχει φιλήσει όλες τις υπόλοιπες). Σημαίνει μάλλον κάτι σαν «για να τελειώνουμε, για να το πάμε μέχρι τέρμα».

  103. Γς said

    101:

    >Αυτή ήταν η φιλοσοφική-θεολογική προσέγγιση του Θεού του!

    Πάντα με προβλημάτιζε αυτή η προσπάθεια τους. Ο αγώνας τους να υποδύονται τους βαθιά θρησκευόμενους. Και να δίνουν εξετάσεις συνεχώς, παραστάσεις [περφόμιν’ αρτ] με τα ενδυματολογικά τους, τα σκηνικά τους, τα θυμιατά τους.

    Και σαν να το είχα καταλάβει πιτσιρικάς και όταν μας πήγαν για εξομολόγηση ρώτησα τον παπά που τα είχε σπουδάσει αυτά, γιατί πιστεύει. Μήπως υπάρχει κάτι που δεν το ξέρουμε εμείς.
    Τελικά με κυνήγησε

    Και τι ωραίος που ήταν ο άλλος που με πήγε η κυρά για εξομολόγηση [γιατί φοβάται μην δεν είμαστε μαζί στην άλλη ζωή]

    Με έκοψε με την μία.
    Και για κάνα μισάωρο μιλούσαμε για γκόμενες!
    Μετά μου έβαλε το πετραχήλι και μου διάβασε μιαν ευχή δυνατά για να ακούει η κυρά απέξω και να χαίρεται.

  104. Νέο Kid Στο Block said

    101. Σταυρούλα, κι όμως, αυτή η καθαρά πιθανοτική (δηλαδή τζογαδόρικη ,βάσει της μαθηματικής ελπίδας/μέσων κερδών) προσέγγιση ,ήταν το περίφημο «Στοίχημα του Πασκάλ». 🙂
    http://en.wikipedia.org/wiki/Pascal's_Wager

  105. sarant said

    95: Α τι ωραίο επεισόδιο!

    102: Έχεις δίκιο, δεν αποδίδεται με το «τουλάχιστον» (και δεν αποδίδεται εύκολα μονολεκτικά)

  106. Γς said

    Σκιας;
    Δεν το έχω ακούσει ποτέ.
    Και περπατάω στην πιάτσα από την Κατοχή [ντάξει τότε στην αγκαλιά της μάνας μου].
    Μπορεί και να έτυχε να μην συναντηθούμε.

    Πάντως αυτό το «σκιας» περισσότερο γαϊδουράκι μου θυμίζει παρά «έστω», «τουλάχιστον» και τέτοια.

    «Περί ὄνου σκιᾶς»

  107. Νέο Kid Στο Block said

    Mπάη δε γουέη, αναφερόμενος στον Πασκάλ, θυμήθηκα άλλη μία συνήθως αποτελεσματικότατη μέθοδο εκμάθησης και διαπαιδαγώγησης. Την ΜΗ- μάθηση. Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ επίσης κάνει συχνά καλή δουλειά! O πατέρας του Πασκάλ ,ο Ετιέν, του απαγόρευσε να ασχοληθεί με τη Γεωμετρία! (όταν ο μικρός Μπλεζ ήταν 12-13). Ετσι ο μικρός μελετούσε κρυφά, και κάποια στιγμή βρήκε μόνος του πως η σούμα των γωνιών τριγώνου είναι 180 μοίρες., χωρίς να έχει ακούσει καν το όνομα «Ευκλείδης».

    (έτσι έγινε και σε μένα με το σκάκι. Ο πατεράκος μου ,που μάλλον ήθελε να με προστατεύσει από τις παρενέργειες του εθιστικού και οπιοειδούς παιχνιδιού, αρνιόταν πεισματικά να μού μάθει σκάκι. Κι όταν καμιά φορά παίζαμε καμιά παρτίδα,με κοπανούσε αλύπητα σα χταπόδι και μάλιστα στο τέλος πετούσε και κάτι σαν «έλα τώρα.παράτα τα. δεν ξέρεις σκάκι,ούτε θα μάθεις!»
    ΑΥΤΟ ήταν. Μελέτησα μόνος μου. Δεν έγινα βέβαια σκακιστής αντιστοίχου μαθηματικού βεληνεκούς με τον Πασκάλ, αλλά απ’το γέρο μου έγινα 2-3 κλάσεις καλύτερος. 🙂 )

  108. sarant said

    104: Σωστά, έχουμε γράψει κάτι και στο ιστολόγιο μια φορά.

    107: Πολύ διδακτικό!

  109. Γς said

    107:

    Εγώ όμως την ήξερα τη μέθοδο.
    Με είχε απειλήσει [κάποια ρε παιδί μου, κάποτε] ότι θα με παρατήσει.
    -Να φύγεις! Να φύγεις!
    [Λάσα μι πουτάνα!]

    Κι αυτή εκεί. Ρούπι δεν έκανε.

    Οταν ξεκαψουριάστηκα της το είπα.
    [και ότι μπορεί πια να φύγει]

  110. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    92 – Αν κρίνουμε απο τους μέχρι τώρα υπουργούς παιδείας, έχει όλα τα προσόντα για την υπουργική καρέκλα, είναι εντελώς άσχετος με το αντικείμενο. Άλλωστε είναι έτσι δομημένο το σύστημα, που κανείς άξιος και αξιοπρεπής δεν μπορεί να μείνει σε υπουργείο πάνω απο έξι μήνες, χωρίς να χάσει και τις δύο ιδιότητές του, και χωρίς να συμβιβαστεί με την άθλια πραγματικότητα, που είναι να υπογράφει χαρτιά χωρίς να τα διαβάζει.

  111. NM said

    Γς (#97): Να οσιαρήσω = Να το οσιοποιήσω, να το μετατρέψω σε όσιο. Δηλαδή, από εφήμερο κέιμενο σε φθαρτό χαρτί, να μεταφέρω το περιεχόμενό του στην άϋλη ηλε-αιωνιότητα. (Μέσω ενός προγράμματος OCR)

  112. Γς said

    111:

    Τελικά όλα είναι ψηφιακά, εκτός από τα μπάιτς που είναι από μπιτς.

    Προσπαθώ να σκαρώσω το ανάλογο του:

    «Ολα είναι χάρτινα, εκτός απ το χαρτί που είναι από ξύλο»

  113. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    112>>εκτός απ το χαρτί που είναι από ξύλο

    κι ήταν ένα ξύλινο,ξύλινο φεγγάρι να σου μαχαιρώνει την καρδιά

  114. Πέπε said

    @106: > > Σκιας; Δεν το έχω ακούσει ποτέ. Και περπατάω στην πιάτσα από την Κατοχή [ντάξει τότε στην αγκαλιά της μάνας μου]. Μπορεί και να έτυχε να μην συναντηθούμε.

    Προφανώς όχι στην ίδια πιάτσα! Δεν είναι πανελλήνια λέξη, είναι ιδιωματισμός.

    Επειδή από όλη τη συζήτηση και τα παραδείγματα αντιλαμβάνομαι ότι η έννοια περιλαμβάνει αρκετά περισσότερα απ’ όσα ήξερα, αντιγράφω από το καρπάθικο λεξικό:

    σκια(ν) Ε – σκιας Κ – σ’α ΒΝ Πηλές, επίρρ., «τουλάχιστον». Φτωχός είναιν, αμμ’ είναι σκιακ καλός. Αν ήκαμνε σκιαν ένα παιί… Να ‘το σκιας άρκοντας ο ‘αμπρός κι ας ήτοκ κ’ άσκημος. Έλα σκιας εσού, αφού ‘εν έρκουτται οι άλλοι. Πβ. Δ. Κρήτ. (Ξανθιν.) σκιας, (Πάγκαλος 3. 406) κιας. Από το και αν, με το αρχικό σ-, ίσως, από το του β’ εν. προσ. των ρημάτων, π.χ. αν είχες κι αν ή από το ως, πβ. ως κι αν είναι «όπως και να είναι». Κατά το Λεξ., από το ίσια > ισιάς, κατά τον Καυκαλά, σ. 151, (σ)κιάς με προθετικό σ- όπως τα (σ)βώλος, (σ)κόνη κ.ά.

    Διευκρινίσεις – παρατηρήσεις:

    α) Μάλλον η έννοια δεν είναι τόσο ευρεία όσο στην Κρήτη. Άρα σωστά το ‘ξερα τελικά, απλώς δεν το ‘ξερα κρητικά!
    β) Εκεί στην αρχή του λήμματος, τα Ε, Κ, Β, Ν σημαίνουν Έλυμπος, Κεντρική ζώνη, Βόρεια ζώνη, Νότια ζώνη. Οι Πηλές είναι χωριό της κεντρικής ζώνης που διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα (η Έλυμπος είναι τέταρτη ζώνη ξεχωριστή, η βορειότατη κατ’ άλλους).
    γ) Το σκιακ ενός από τα παραδείγματα είναι σκιαν με αφομοίωση, κατά τη συμπροφορά, του -ν με το επόμενο κ-. Το ίδιο και στο ήτοκ (= ήτον = ήταν).

  115. Πέπε said

    Ξέχασα την παραπομπή: Μηνάς, Κωνσταντίνος, Λεξικό των ιδιωμάτων της Καρπάθου, Τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός, Κάρπαθος 2006.
    Δεν πιστεύω να τον ενδιαφέρει κανέναν τόσο πολύ το πράγμα ώστε να θέλει να παραθέσω ολογράφως και τις συντετμ. παραπομπές που έχει μέσα στο λήμμα…

  116. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    114>>Σκιας
    Ερωτόκριτος (συναντιέται αρκετές φορές με αποχρώσεις στην έννοια)
    Ενότητα Β.78,703
    Kι απείτις σ’ πράματα ψηλά δε φτάνει η μπόρεσή μου,
    σκιάς με τα καμωσούδια της ας θρέφω το κορμί μου
    οπού δεν είχε η λυγερή καιρό σκιάς να γυρέψει
    παρέκει τόπο να χωστεί και να μετασαλέψει.
    Ενότητα Γ.1380
    Θυμήσου πως μ’ επλήγωσες, κ’ έχω θανάτου πόνον,
    κι ουδέ ν’ απλώσω μου’δωκες σκιάς το δακτύλι μόνον.

    114>>Οι Πηλές είναι χωριό της κεντρικής ζώνης που διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα
    Τί μου θύμισες με τις Πυλές Καρπάθου, που συνδέεται και με το νήμα
    1995 πρωτοποριακό ∆ίκτυο Σχολείων «Τηλέµαχος». Το βίντεο που έσωσε το σχολείο

  117. Πέπε said

    115: > > Τί μου θύμισες με τις Πυλές Καρπάθου, που συνδέεται και με το νήμα 1995 πρωτοποριακό ∆ίκτυο Σχολείων «Τηλέµαχος». Το βίντεο που έσωσε το σχολείο

    Ο παπά-Καλλίνικος, ως δάσκαλος, πρέπει να είναι κάτι το εντελώς εξαιρετικό. Τα Πυλιατόπουλα που μας έρχονταν στο Γυμνάσιο Απερίου ξεχώριζαν συστηματικά για τη συγκρότησή τους. Γενικά είναι ένας άνθρωπος με απίστευτη ενεργητικότητα, που γεμίζει και χαρακτηρίζει όλο το χωριό. Είναι ο άνθρωπος που θα μπορούσε να πει «οι Πυλές είμαι εγώ».

    (Πυλές είναι η επίσημη ονομασία. Πηλές είναι μία ετυμολογικώς ορθότερη κατά τον Κ. Μηνά, την οποία υιοθετεί ο ίδιος.)

  118. sarant said

    114 κε: Τι ωραία όλα τα σχόλια!

  119. 69,
    Δεν το ήξερα αυτό, κι είναι καλό.
    Έχω ακούσει κάτι παρόμοιο για φοιτητές (στον θετικό τομέα): Education is what remains after you have forgotten the formulas.

  120. Μαρία said

    72
    Ισόβια κάθειρξη και φυλάκιση 3,5 χρόνων επέβαλε το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο σε 40χρονο Αλβανό για τη στυγερή δολοφονία του 67χρονου εκπαιδευτικού στη οδό Αγίων Πάντων, που είχε συγκλονίσει τη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Ιανουάριο. Όπως αποκαλύφθηκε, δράστης και θύμα διατηρούσαν περιστασιακή ερωτική σχέση. http://www.efsyn.gr/arthro/isovia-gia-ti-dolofonia-toy-67hronoy-ekpaideytikoy-sti-thessaloniki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: