Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πλειοψηφίες και μειονότητες

Posted by sarant στο 26 Σεπτεμβρίου, 2014


Στο σημερινό θέμα έχω αναφερθεί παρεμπιπτόντως δυο-τρεις φορές στο ιστολόγιο, αλλά ειδικό άρθρο δεν έχω αφιερώσει. Πρόκειται για την (υποτιθέμενη) διάκριση ανάμεσα στις λέξεις «πλειοψηφία» και «πλειονότητα». Την ξαναθυμήθηκα προχτές, όταν έγραψα εδώ ότι κάποιοι είναι «στη συντριπτική πλειοψηφία τους» υποστηρικτές των κομμάτων της συγκυβέρνησης και ένας καλός φίλος στο Φέισμπουκ μού υπενθύμισε σε προσωπικό μήνυμα ότι το σωστό είναι «πλειονότητα» και όχι «πλειοψηφία».

Ο φίλος στηρίζει την άποψή του στο επιχείρημα ότι, από την ετυμολογία του, ο όρος «πλειοψηφία» πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο όταν η υπεροχή αυτή προκύπτει από ψηφοφορία ή άλλη εκλογική διαδικασία, και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις πρέπει να χρησιμοποιείται ο όρος «πλειονότητα». Η άποψη αυτή υποστηρίζεται πράγματι από πολλούς λαθοθήρες, και μπορείτε να τη βρείτε σε καταλόγους με τα συχνότερα (ή τα φριχτότερα) «λάθη που κάνουμε στη γλώσσα μας», αλλά νομίζω ότι δεν είναι σωστή.

Πράγματι, όπως απάντησα στον φίλο μου, σύμφωνα με το εγκυρότερο ελληνικό λεξικό, το ΛΚΝ (του ιδρύματος Τριανταφυλλίδη) η λέξη πλειοψηφία σημαίνει, μεταξύ άλλων: ο μεγαλύτερος αριθμός, το μεγαλύτερο ποσοστό (σε σχέση με ένα σύνολο). Το λεξικό δίνει τις εξής παραδειγματικές φράσεις: H πλειοψηφία των Ελλήνων είναι υπέρ της ενωμένης Ευρώπης. H πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής είναι αγρότες.

Και τις δύο αυτές φράσεις, οι σκληροπυρηνικοί λαθοθήρες θα τις θεωρούσαν λανθασμένες, αφού η ανάδειξη του μεγαλύτερου ποσοστού δεν έχει προκύψει από ψηφοφορία. Ίσως την πρώτη να τη δέχονταν καταχρηστικά, αφού ενδεχομένως προϋποθέτει κάποια δημοσκόπηση, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα δέχονταν τη δεύτερη, όπου η αριθμητική υπεροχή διαπιστώνεται από καταμέτρηση ή απογραφή και όχι από ψηφοφορία.

Από τη στιγμή όμως που ένα έγκυρο λεξικό δέχεται μια σημασία, χωρίς μάλιστα να τη θεωρεί καταχρηστική, η άποψη ότι σωστός τύπος είναι ο τ. πλειονότητα δεν στηρίζεται σε καμιά βάση. Είναι καθαρά θέμα προτίμησης αν θα επιλέξουμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο «πλειονότητα» ή τον όρο «πλειοψηφία», ενώ κάποιοι μπορεί να χρησιμοποιούν πότε τον ένα όρο και πότε τον άλλο. Προσωπικά χρησιμοποιώ συνήθως τον όρο «πλειοψηφία» και σπανιότερα τον όρο «πλειονότητα», ενώ μερικές φορές χαριτολογώντας αναφέρω και τους δύο, π.χ. «η πλειοψηφία (πλειονότητα αν επιμένετε πολύ) θα συμφωνήσει ότι…».

Να σημειώσουμε ότι το ΛΚΝ δεν είναι το πρώτο λεξικό που αναγνωρίζει τη γλωσσική πραγματικότητα, ότι δηλαδή πλειοψηφία και πλειονότητα μπορούν να χρησιμοποιούνται ως συνώνυμα. Το λεξικό του Σταματάκου, που κυκλοφόρησε λίγο μετά τον πόλεμο, έδινε ως δεύτερη σημασία της λ. πλειοψηφία την πλειονότητα.

Βέβαια, αν ακολουθήσουμε τους λαθολόγους, είναι πολύ λίγες οι περιπτώσεις εκτός εκλογών και κοινοβουλευτικού ρεπορτάζ όπου μπορούμε να χρησιμοποιούμε τη λέξη «πλειοψηφία». Και βέβαια, από τη στιγμή που αυτή η χρήση της λ. πλειοψηφία στιγματίζεται στα λαθολόγια, και χαρακτηρίζεται «σολοικισμός», κάποιοι αυτολογοκρίνονται και προσπαθούν να μην τη χρησιμοποιούν -χαρακτηριστικό παράδειγμα, που το επισήμανε παλιότερα στη Λεξιλογία ο φίλος Κώστας, σε ένα δελτίο ειδήσεων της μακαρίτισσας της ΝΕΤ, όπου ο δημοσιογράφος Προκόπης Δούκας είπε «η πλειοψηφία των αγροτών…» (ή κάτι τέτοιο) και αμέσως αυτοδιορθώθηκε: «η πλειονότητα, σας ζητώ συγνώμη» -λες και είχε ξεστομίσει κάποια κακιά λέξη!

Εννοείται ότι αν επικρατήσει η λογική των λαθολόγων, ότι δηλαδή μόνο αν έχει προηγηθεί ψηφοφορία μπορούμε να χρησιμοποιούμε τη λέξη «πλειοψηφία», αλλιώς θα λέμε πλειονότητα, θα έχουμε διάφορα αστεία διλήμματα: για παράδειγμα, μπορούμε να πούμε ότι «η πλειοψηφία των ερωτηθέντων διαφωνεί με τον ΕΝΦΙΑ» όταν αναφερόμαστε σε αποτελέσματα δημοσκόπησης; Αυστηρά μιλώντας όχι: δεν ψήφισαν. Αλλά μήπως η έκφραση της γνώμης δεν εξομοιώνεται με την ψήφο; Ή θα πλάσουμε άλλη λέξη, πλειογνωμία ας πούμε, για τα γκάλοπ; Είναι πολύ απλούστερο να δεχτούμε την πραγματικότητα, ότι πλειοψηφία μπορεί να σημαίνει «το μεγαλύτερο μέρος ενός συνόλου». Δεν αγνοούμε την ετυμολογία, αλλά οι σημασίες εξελίσσονται -οι τραγωδίες δεν έχουν πια σχέση με τους τράγους, ενώ οι περισσότεροι από εμάς έχουμε παντρευτεί με γυναίκες χωρίς να αισθανθούμε ότι υπ-ανδρευόμαστε.

Είναι βέβαια αλήθεια αυτό που επισημαίνει σε ένα παλιότερο άρθρο του ο Δ. Δημητράκος, ότι σε άλλες γλώσσες δεν υπάρχουν δύο λέξεις αλλά μία μόνο (π.χ. majority στα αγγλικά), αλλά δεν θα συμφωνήσω μαζί του όταν χαρακτηρίζει «σολοικισμό» τη χρήση της πλειοψηφίας όταν δεν έχει προηγηθεί ψηφοφορία. Κι επειδή εκείνο το άρθρο έχει γραφτεί πριν από 15 χρόνια, αναρωτιέμαι αν υποστηρίζει την ίδια θέση και σήμερα.

Πάντως, εγώ τόσα χρόνια που παρατηρώ διάφορες λεπτές διακρίσεις στη γλώσσα (οι οποίες, καλώς ή κακώς, όμορφα καίγονται) μια μόνο φορά έχω παρατηρήσει να τονίζεται η διάκριση πλειοψηφίας και πλειονότητας έμπρακτα μέσα σε κείμενο. Το 2010, η Λιάνα Κανέλλη, επικρίνοντας τα μνημονιακά μέτρα, έγραφε:

Για να κρύψει [η κυβέρνηση] τα εγκλήματά της εναντίον των εργαζομένων, των γυναικών, των γέρων, των νέων, της πλειονότητας αλλά όχι και πλειοψηφίας της χώρας, ….

Τα μαυρισμένα δικά της. Οι εργαζόμενοι, μας λέει, είναι πλειονότητα (στην απογραφή), αλλά όχι πλειοψηφία (διότι ψηφίζουν, εννοεί, κόμματα αντίθετα με το συμφέρον τους). Ωραίο το λεκτικό παιχνίδι, αλλά δεν μπορεί, μόνο αυτό, να κρατήσει στη ζωή μια διάκριση που σχεδόν όλοι μας έχουμε πάψει να τηρούμε, είτε συνειδητά είτε χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε.

Ο λόγος που προσωπικά προτιμώ να λέω για «πλειοψηφία» ακόμα και σε περιπτώσεις που δεν έχει προηγηθεί ψηφοφορία, είναι πολύ απλός. Το αντίθετο της πλειοψηφίας είναι η μειοψηφία. Ποιο είναι το αντίθετο της πλειονότητας; Καθώς μεταβάλλονται τα πράγματα και αλλάζουν οι καταστάσεις, η σημερινή πλειοψηφία μπορεί αύριο να γίνει μειοψηφία. Η σημερινή πλειονότητα τι θα γίνει; Ή μήπως το αντίθετο της πλειονότητας είναι η μειονότητα;

Σε ένα λαθολόγιο που υποστηρίζει τη διάκριση ανάμεσα στις δύο λέξεις, δίνεται η παραδειγματική φράση: Σήμερα οι νέοι στην πλειονότητά τους αποφεύγουν το γάμο. Και δίνει για την λ. «πλειονότητα» το αντίθετο «μειονότητα». Όμως, καλές μου κυρίες (γυναίκες έχουν γράψει το λαθολόγιο αυτό), τη σήμερον ημέρα όταν λέμε μειονότητα εννοούμε κάτι πολύ πιο φορτισμένο από το «μικρότερο μέρος ενός συνόλου». Εννοούμε μια μερίδα με ξεκάθαρη διαφορετικότητα, μια ομάδα ανθρώπων που άλλοτε καταπιέζεται και άλλοτε προστατεύεται. Χύνεται αίμα για τις μειονότητες. Ας δοκιμάσουμε όμως να αναποδογυρίσουμε την παραδειγματική σας φράση: Σήμερα, μια μειονότητα νέων διαλέγει τον γάμο. Δεν φτάνει που βάλαμε το χαλκά, μας λέτε και μειονότητα;

Όπως έγραψα και στον φίλο μου στο Φέισμπουκ, προτιμώ την πλειοψηφία επειδή, αν γράψω ότι «η πλειονότητα των δημάρχων πρόσκειται στην κυβέρνηση» πρέπει να γράψω και «η μειονότητα των δημάρχων πρόσκειται στην αντιπολίτευση» -και ασφαλώς η χρήση αυτή είναι αδόκιμη ή τέλος πάντων με ξενίζει.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γ. Μπαμπινιώτης, παρόλο που με βάση την ετυμολογική προέλευση της λέξης θεωρεί ότι η λέξη «πλειοψηφία» αρχικά αναφερόταν σε υπεροχή που προκύπτει από ψηφοφορία, αναγνωρίζει ωστόσο στο πρόσφατο «Λεξικό των δυσκολιών και των λαθών στη χρήση της ελληνικής» ότι η λέξη πλειοψηφία χρησιμοποιείται συχνά και με τη γενικότερη σημασία «το μεγαλύτερο τμήμα συνόλου», εναλλακτικώς με την λ. πλειονότητα.

Οπότε, αν μια σημασία ή μια χρήση τη δέχεται ακόμα και ο Μπαμπινιώτης, που γενικά είναι πολύ (υπερβολικά, λένε κάποιοι) ρυθμιστικός και που συχνά αρνείται να δεχτεί τη χρήση, θα ήταν αστείο να φανούμε μπαμπινιωτικότεροι. Καιρός είναι να απενοχοποιήσουμε τη χρήση της λέξης «πλειοψηφία», που βολεύει πολύ και για έναν ακόμα λόγο, ότι διάφορα σύμπλοκα όπως το (σχεδόν κλισέ) «συντριπτική πλειοψηφία» ή το «στη μεγάλη πλειοψηφία τους…» είναι καθιερωμένα ενώ τα αντίστοιχα σύμπλοκα με την πλειονότητα όχι και τόσο.

Και κλείνω με ένα ακόμα προβληματάκι που ισχύει τόσο για την πλειοψηφία όσο και για την πλειονότητα. Πώς τις συντάσσουμε; Με ενικό ή με πληθυντικό; Η πλειοψηφία και η πλειονότητα είναι περιληπτικά ονόματα (ενικός γραμματικός αριθμός, αλλά αναφέρονται σε πλήθος), οπότε μπορεί να συντάσσονται τόσο με ενικό αριθμό, π.χ.  Η πλειοψηφία των μαθητών κάνει φροντιστήριο. Η πλειονότητα των ερωτηθέντων απάντησε καταφατικά. Η πλειοψηφία των συνέδρων τάχθηκε με την πρόταση του προέδρου, όσο και με πληθυντικό αριθμό, κατά το λεγόμενο «σχήμα κατά το νοούμενον» (διότι «εννοείται» ότι αναφέρεται σε πλήθος), π.χ. Η πλειονότητα των πολιτών πιστεύουν ότι η οικονομική τους κατάσταση έχει βελτιωθεί.  Κάποιοι ενοχλούνται από αυτή τη χρήση, που όμως είναι απολύτως καθιερωμένη, ήδη από την εποχή των δημοτικών τραγουδιών, εξού και το κλασικό παράδειγμα που βρίσκουμε στις γραμματικές: Ο κόσμος χτίζουν εκκλησιές, χτίζουν και μοναστήρια.

Πάντως, μια εμπειρική παρατήρησή μου είναι ότι το σχήμα κατά το νοούμενον χρησιμοποιείται συχνότερα με άλλα περιληπτικά, όπως σε αναφορές ποσοστού ή κλάσματος (το 75% των Ελλήνων έχουν καπνίσει έστω και μια φορά στη ζωή τους, το 1/3 των ερωτηθέντων απάντησαν αρνητικά, μεγάλος αριθμός αγροτών εξαρτώνται από τις κοινοτικές επιδοτήσεις), παρά με την πλειοψηφία (ή την πλειονότητα). Μήπως επειδή η πλειοψηφία, ιδίως όταν είναι συσπειρωμένη και συντριπτική, δίνει ευκολότερα την εντύπωση μονάδας;

 

Advertisements

65 Σχόλια to “Πλειοψηφίες και μειονότητες”

  1. Γς said

    Καλημέρα.
    Πλειονότητα ή πλειοψηφία;
    Δύσκολο.
    Τι λένε οι λαθοθήρες;
    Να γίνει ψηφοθηρία!

  2. spiral architect said

    Πλειονότητα (και μειονότητα) και πλειοψηφία. Οι πρώτες είναι παράγωγες η δεύτερη σύνθετη.
    Υπάρχει και το λόγιο πλειονοψηφία.
    Απλά πράματα νομίζω, ε. 😉

  3. Γς said

    Πλειονότητα παντού. Και στο Πλειονοτικό [το λεγόμενο και Πλειοψηφικό Εκλογικό σύστημα]

  4. Πάνος με πεζά said

    Οι λέξεις είναι περίπου ισοδύναμες, αλλά φυσικά έχουν και κάποια διαφορά μεταξύ τους. Και το πιο ασφαλές, για να δούμε αν είναι εντελώς ισοδύναμες, είναι το απλό, να βάλουμε τη μια στη θέση της άλλης :

    » Για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας χρειάζεται πλειονότητα 180 βουλευτών». Θα το λέγαμε;
    «Για την έξοδο από την κρίση χρειάζεται Κυβέρνηση με ισχυρή κοινοβουλευτική πλειονότητα».
    «Θα σεβαστώ τη βούληση της πλειονότητας».

    Δεν είναι εύκολο (ακόμα) να τα πούμε, ε;

    Για να δούμε λοιπόν : εγώ θεωρώ ότι όταν το μεγαλύτερο μέρος έχει να κάνει με έκφραση γνώμης, το πιο σωστό είναι η «πλειοψηφία». Ακόμα κι αν δε γίνεται ψηφοφορία, κατά κάποιο τρόπο, υποννοείται αλληγορικά.

    «Η πλειοψηφία των νέων θεωρεί ότι θα έχει καλύτερο μέλλον μεταναστεύοντας στο εξωτερικό». (αν τους βάζαμε μια κάλπη να ψηφίσουν, αυτό να έβγαινε). Άρα,κατ’ επέκταση «εικονικής ψηφοφορίας» μπορεί και να χρησιμοποιηθεί και σε αποτέλεσμα δημοσκόπησης.
    «Η πλειοψηφία των εργαζομένων βλέπει αβέβαια την έξοδο από την κρίση τα προσεχή 5 χρόνια»

    Όταν όμως κάνουμε απλή καταμέτρηση, και βρίσκουμε το μεγαλύτερο μέρος, εκεί πιο σωστό μου δείχνει η «πλειονότητα». Σε κάποιος περιτπώσεις δε, είναι και μονόδρομος :

    «Η πλειονότητα των κατοίκων της Καστοριάς ασχολούνται με την επεξεργασία γούνας». Μπορεί να είναι και κάτι που δεν το θέλησαν, που δεν το «ψήφισαν», αλλά που το συνεχίζουν κατά παράδοση.
    «Η πλειονότητα των κρεάτων που εισάγουμε είναι γαλλικά» (εδώ, τι άλλο να πεις;)

    Πως σας φαίνεται η διάκριση αυτή;

  5. Πάνος με πεζά said

    Καλά, το σκότωσα στα λάθη, πρωί-πρωί…

  6. Γς said

    4:
    >Πως σας φαίνεται η διάκριση αυτή;

    Καλή είναι, αλλά θέλει λίγο κόντεμα το αριστερό μπατζάκι και ανέβασμα στον καβάλο.

  7. Πάνος με πεζά said

    @ 6 : Αυτό είναι αδιακρισία, να μου κοιτάς τον καβάλο !

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5: Κι άλλοι την έχουν εισηγηθεί αυτή τη διάκριση, έχει κάποια βάση αλλά βέβαια δεν θα θεωρήσω ότι κάνει λάθος όποιος δεν την τηρεί.

  9. voulagx said

    #4: “Η πλειονότητα των κρεάτων που εισάγουμε είναι γαλλικά” (εδώ, τι άλλο να πεις;)
    «Τα περισσότερα κρέατα που εισάγουμε είναι γαλλικά» μπορείς να πεις, κι ακόμη «οι περισσότεροι κάτοικοι της Καστοριάς κλπ «. ( για τους γενικομανείς: «οι πλείστοι των κατοίκων της …»

  10. Καλημέρα!
    Για την πλειοψηφία, δεν θεωρώ ότι έχει γίνει οπωσδήποτε ψηφοφορία, αλλά ότι θα μπορούσε και να γίνει. Πχ. «Η πλειοψηφία των συμπολιτών μας θα υποστηρίξει το νέο αριστερό κόμμα».
    Για την πλειονότητα, θεωρώ ότι δεν είναι δυνατόν να γίνει ψηφοφορία. Πχ. «Η πλειονότητα των βιβλίων μου σχετίζονται με την ποίηση».

  11. NikosR said

    Τις περισσότερες φορές (δηλ. στην πλειονότητα των περιπτώσεων) το ‘περισσότερο’ εμένα μου αρκεί μια χαρά… Γλιτώνω και από τις λόγιες γενικές. Μένουν λίγες περιπτώσεις όπου η ‘πλειοψηφία’ μου ταιριάζει περισσότερο (π.χ. όταν εκλογολογώ) ενώ η ‘πλειονότητα΄ μένει συνήθως στα αζήτητα ή σε αντιδιαστολή με την ‘μειονότητα’.

  12. voulagx said

    Συμπλήρωμα στο #9: Αντί «περισσότερα» μπορείς να πεις και «τα πιο πολλά»

  13. Alexis said

    #4: Το τελευταίο (με τα κρέατα) μου φαίνεται τελείως αδόκιμο.

    Εγώ μόνο αναφερόμενος σε ανθρώπους θα χρησιμοποιούσα τη λέξη πλειονότητα.
    Στις άλλες περιπτώσεις θα έλεγα «το μεγαλύτερο μέρος», π.χ. «Το μεγαλύτερο μέρος των πρώτων υλών προέρχονται από την εγχώρια αγορά».
    Τα δύο πρώτα παραδείγματα που δίνεις, είναι ο ορισμός της πλειοψηφίας, περιπτώσεις δηλαδή όπου η λέξη χρησιμοποιείται με απόλυτη κυριολεξία,άρα λογικό να μη στέκεται η πλειονότητα.
    Όμως το θέμα της ανάρτησης δεν είναι ακριβώς αυτό, αν δηλαδή οι δύο λέξεις μπορούν να εναλλάσσονται αμοιβαία, αλλά αν η «πλειοψηφία» είναι σκόπιμο να χρησιμοποιείται σε κάποιες περιπτώσεις αντί της ορθής (υποτίθεται) «πλειονότητας»

  14. Πάνος με πεζά said

    @ 9, 12 : Βεβαίως πολλά μπορείς να πεις. Το «τι άλλο» αναφέρεται μεταξύ αυτών των δύο συγκεκριμένων λέξεων.

  15. Alexis said

    #0: Ο κόσμος χτίζουν εκκλησιές, χτίζουν και μοναστήρια.
    Πάντως αυτό δε λέγεται στα σημερινά ελληνικά.
    Αν το δεχτούμε θα φτάσουμε σε τέρατα του τύπου «Η Βουλή ψήφισαν» ή «το Δ.Σ. αποφάσισαν» 🙂

  16. Πάνος με πεζά said

    @ 15 : Ξέρεις ποιο αντίστοιχο λέγεται; «Σήμερα, παιδί μου, ο κόσμος, όπως μπορούνε…»

  17. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    15: Αυτά που λες δεν λέγονται. Όμως μπορείς να δεις ότι πολλοί λένε «Το 36% των Ελλήνων έχουν εξοχικό σπίτι».

    4 και όλα τα άλλα: Πάνο, και οι άλλοι, αν αναποδογυρίσουμε την πρόταση με τους κατοίκους της Καστοριάς, θα λέγατε για μειονότητα;

  18. «Σχήμα κατά το νοούμενον»
    Και…βουπ, με έστειλες 50 χρόνια πίσω, στα μαθητικά θρανία, από τότε είχα να το ακούσω και το είχα σχεδόν ξεχάσει, μολονότι το «ο κόσμος κτίζουν κλπ» δεν ξεχνιέται με τίποτε, όπως και το «ως καλός μοι ο πάππος» (δοτική χαριστική σε αντίθεση με την αντιχαριστική). Αθάνατε Τζάρτζανε!

  19. Πάνος με πεζά said

    @ 17 : Όχι, εγώ εκκινώ (όπως κι εσύ) από το ότι η πλειονότητα με τη μειονότητα «ακούγονται» σαν αντίθετα, αλλά δεν έχουν αντίθετη σημασία. Καλώς η κακώς, η «μειονότητα» χαρακτήρισε κάτι άλλο. Θυμάσαι και προχτές, μεταξύ άλλων, την τρανταχτή και την ατράνταχτη απόδειξη, που σημαίνουν το ίδιο !

  20. LandS said

    17 για 4

    Μετά από μια γρήγορη ματιά στα παραδείγματα του ΛΚΝ, του άρθρου και των σχολίων.

    Τις περισσότερες φορές, είτε με το πλειοψηφία είτε με το μειοψηφία, δεν υπάρχει πρόβλημα.
    Περισσότερες φορές όμως έχεις πρόβλημα βάζοντας πλειονότητα αντί πλειοψηφία, από ότι βάζοντας πλειοψηφία αντί πλειονότητα.

    Άρα η πλειοψηφία ίσως να μην είναι απόλυτη, αλλά είναι πλειοψηφία.

  21. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Απο τη στιγμή που η πλειονότητα του λαού, χρησιμοποιεί την πλειοψηφία, άσε τους λαθοθήρες να σκούζουν (λαϊκά να ωρύονται) η πλειοψηφία θα νικήσει.

  22. Marulaki said

    Εγώ δε θα κυνηγούσα όποιον έλεγε πλειοψηφία αντί για πλειονότητα, αλλά δε νομίζω ότι επειδή η λέξη ‘μειονότητα’ έχει φορτιστεί με κάποια χροιά διαφορετική, δε μπορούμε να χρησιμοποιούμε τη λέξη ‘πλειονότητα’ με τη σημασία της. Δηλαδή θα την αχρηστέψουμε την πλειονότητα γιατί έχει άβολο αντίθετο; Δε μου φαίνεται αρκετός για λόγος, αλλά ίσως να μη διάβασα προσεκτικά το άρθρο. Θα επανέλθω.

  23. Γς said

    Πλειοψηφία, μετά δέντρων ή άνευ;

  24. Γεγονός είναι πως οι (οθντκ) πολιτικοί μας την πλειονότητα την έχουν γραμμάνη εκεί που οποιαδήποτε μελάνη είναι σαν συμπαθητική λίγο μετά την εφαρμογή της…
    ενω η πλειοψηφία τους είναι χρήσιμη !
    έτσι ο λαός ακολουθεί ( και γλωσσικά ) τους ταγούς του…

  25. # 23

    και τινων νεκρών…

  26. LandS said

    22.
    Μα δε λέμε να αχρηστέψουμε τίποτα. Αν μας αρέσει να λέμε «στο τάδε χωριό της Θράκης η πλειονότητα [των κατοίκων] ανήκει στη Μουσουλμανική μειονότητα», θα το λέμε. Αν πάλι μας αρέσει το «στο τάδε χωριό της Θράκης η πλειοψηφία ανήκει στη Μειονότητα», πάλι θα το λέμε.

    Προσωπικά είμαι υπέρ τη χρήσης «πλειονότητα» όταν δεν έχουμε ψηφοφορίες ή καταστάσεις εξομοιούμενες με ψηφοφορίες (κατά το πράξεις εξομοιούμενες με εξαγωγές για να πάρουμε απαλλαγή ΦΠΑ) , αλλά το «στο τάδε χωριό της Θράκης η πλειονότητα ανήκει στη Μειονότητα» δεν θα τόλεγα με τίποτα.

  27. Μανούσος said

    Ίσως επειδή έχουμε συνηθίσει τις πλειοψηφίες και τις μειοψηφίες να δρουν μονομπλόκ, δεν μπορούμε να νοήσωμεν πληθυντική έννοια σε αυτές…, ενώ ο κόσμος (δηλ. οι άνθρωποι), ο λαός κλπ νοούνται, ως άθροισμα μονάδων, άρα πληθυντικής «σύστασης». Ενώ άλλες φορές η ιδεολογική αντίληψη της λαϊκής ενότητας κλπ επιβάλλει ενικό
    Αντιστοίχως το στράτευμα/ο στρατός ενικό όμως σε άλλες συνθήκες: Συνάχτηκαν εις το ρέμα πλήθος Τουρκιά. (Μακρυγιάννης κεφ. 10 Μάχη του Αναλάτου) ή Και κινήθηκαν και πήγαν και πρόφτασαν την Σάμον κι’ αφάνισαν τον στόλον και χάθηκαν τόση Τουρκιά, ενώ είθισται και ο ενικός, Δια έναν παλιόγερον, είπαν, (δια τον Αλήπασσα) να μην χαθή η Τουρκιά), πλην όμως η συνυποδήλωση σε κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, δηλ. με τον πληθυντικό εισπράττει κανείς την εικόνα του ασύντακτου, αδόμητου πλήθους, ενώ ο ενικός τονίζει την ομοιογένεια και την ομοιομορφία.

  28. Πάνος με πεζά said

    Ναι, κι εγώ δε θα έβαζα αυτές τις δύο λέξεις στον πληθυντικό (με εξαίρεση, φυσικά, τις πάσης φύσεως μειονότητες). Γενικά είμαι του «πληθυντικός μόνο εκεί που είναι απολύτως απαραίτητος», κι έτσι, ακόμα και σε πιο απλές περιτπώσεις, τον αποφεύγω (π.χ. «λαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή όλων μας», «δεν επικροτώ τέτοια συμπεριφορά» κλπ. )

  29. ππαν said

    Κι οι μειονότητες τάγματα ξυπόλητα σκαρφαλώνουν μέσα σε σκοτάδια απόλυτα

  30. Μειονότητες, δημογραφία, και τέχνη.

  31. Marulaki said

    #26 Εννοείται! 🙂

  32. Λγς said

    Να εισαγάγω στη συζήτηση ένα άλλο ζευγάρι λέξεων που νομίζω ότι υπερδιορθώνεται;
    Το καταρχήν – καταρχάς.
    Όσες δεκαετίες ζω χρησιμοποιούσα το καταρχήν με την έννοια του αρχικά, το δε καταρχάς μού ηχούσε πιο παλιομοδίτικο και εξεζητημένο. Τα τελευταία χρόνια ξεφύτρωσε η άποψη ότι μόνο το καταρχάς σημαίνει αρχικά, και ότι το καταρχήν σημαίνει μόνο βασικά. Ως και μαθητές μου (Λυκείου) είδα να αυτοδιορθώνονται.
    Ποια είναι η άποψή σας;

  33. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Κατ (για ασχετο)
    Πώς λέμε το «εξώφυλλο», που συνοδεύει τα συνημμένα τοπογραφικά κλπ σχέδια, εκεί που γράφονται τα στοιχεία του μηχανικού κλπ ; Τίτλο, ταυτότητα ;
    Ακούει κανείς από τους Π/Μ ή Τ/Μ ;

  34. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ένα στίχο από «Μωρά στη φωτιά» στο τραγούδι τους «πήδα προτού κοιτάξεις» :
    Όταν οι μειονότητες σφαγιάζονται επειδή
    Η ύπαρξη τους ενοχλεί την πλειονότητα η τον τύραννο
    Όταν ένας άνθρωπος, ένοχος έχει κριθεί
    Δίχως να περάσει από δίκη
    Και έχει, έχει καταδικαστεί

    κι ένα φιλμάκι :
    «Καταπιεσμένη πλειοψηφία»
    http://narcohypnosis.wordpress.com/2014/02/09/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%B9%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%AC%CE%BD%CF%84/

  35. Πάνος με πεζά said

    @ 33 : Πινακίδα. Πινακίδα παλιά λεγόταν το σύνολο του σχεδίου («έχω να τυπώσω 10 πινακίδες»), αλλά από τότε που τα φτιάνουμε στον υπολογιστή, πινακίδα λέγεται αυτό (πουτο κάνουμε και xref ή block, για όσους ξέρουν από ούζο).
    Αλλιώς μπορείς να το πεις «εξώφυλλο σχεδίου»,αλλά επειδή το σχέδιο δεν φυλλομετριέται κατά την έννοια που ξέρουμε, αλλά ξεδιπλώνεται, δεν πολυταιριάζει…

  36. Πάνος με πεζά said

    @35 : Και μια που πιάσαμε την κουβέντα αυτή, το γραφείο του Αλεξόπουλου (?) νομίζω,στην Καλιρρόης, (δε θυμάμαι καλά και τον τίτλο του γραφείου, κάτι σε …μηχανική») είχε επιβάλει «τσαμπουκά» την πινακίδα…αριστερά στα σχέδια, και το δίπλωμα ανάποδα ! Δεν ξέρω αν ήταν ιδεολογικό το θέμα, αλλά μόνο αυτός το έκανε. Κι επειδή ήταν από τα μεγαλύτερα Γραφεία στην εποχή του, φυσικά και δεν τολμούσε κανείς να του το σχολιάσει.Μόλις έβλεπες ανάποδα σχέδια, ήξερες ότι ήταν από κει !

  37. Πάνος με πεζά said

    @ 35 (συνέχεια ιστορίας πινακίδων) : την εποχή της φωτοτυπίας αμμωνίας, πολλοί συνάδελφοι αρέσκονταν στο να έχουν μια έτοιμη πινακίδα σε διαφανές,όπου ήταν ωραία φτιαγμένα με λετρασέτ τα πάντα εκτός από τα μεταβλητά στοιχεία του έργου και του πελάτη (π.χ. ΕΡΓΟ:….., ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ :….),και τον κολλούσαν στην άλλη διαφάνεια, του σχεδίου, ώστε να βγουν φωτοτυπία together. Μετά, με το γραφικό τους χαρακτήρα, συμπλήρωναν τα στοιχεία που έλειπαν.

    Αυτή η διαδικασία (που μετά επεκτάθηκε στο να έχεις έτοιμα και σε άλλα σταθερά στοιχεία των σχεδίων, π.χ. παραδοχές, υπομνήματα κλπ.) ονομάστηκε «παλαμήδα».

  38. sarant said

    20: Σωστός!

    29: Ακριβώς!

    32: Εγώ το καταρχάς το έλεγα και το χρησιμοποιώ. Δεν διορθώνω το καταρχήν αν χρησιμοποιηθεί στη θέση του αρχικά, αλλά διορθώνω το καταρχάς αν μπει με τη σημασία του καταρχήν.

    37: Γιατί παλαμήδα;

  39. Πάνος με πεζά said

    Γιατί έσκαγε «πλατς» στα σχέδια,προφανώς, και ίσως όπως και το ψάρι,που είναι πολύ πλατύ. Γι αυτό είπαν και τις γραβάτες έτσι.

  40. Ιάκωβος said

    Συμφωνώ ότι η πλειοψηφία για περιπτώσεις εκτός ψηφοφοριών, είναι λάθος, μια που υπάρχει η πλειονότητα. Όμως, έχει χρησιμοποιηθεί τόσο, που έχει γίνει πια δόκιμο. Κι εγώ το χρησιμοποιώ για όλες τις περιπτώσεις, φυσικά για ανθρώπους πάντα. Για ζώα και άψυχα ούτε το ένα είναι σωστό, ούτε το άλλο.

    Νομίζω, ότι η παγιωμένη έκφραση «συντριπτική πλειοψηφία» είναι εκφραστική.
    Όταν ήμουνα στο δημοτικό, χρησιμοποιούσαμε και τη λέξη πολυψηφία, όταν τα βγάζαμε.

    Κάναμε κύκλο, προτείναμε το ένα χέρι προς το κέντρο του και φωνάζαμε όλοι μαζί: Η πολυ-ψηφία κεερ-δίι-ζει. Μετρούσαν τις παλάμες που στρέφονταν στη γη και χώρια εκείνες που στρέφονταν στον ουρανό. Οι μπολσεβίκοι φεύγανε, οι μενσεβίκοι που μένανε το ξανακάνανε και αν έμεναν στο τέλος δύο, «βάζανε πόδια». Μονομαχία. Ξεκινώντας από απόσταση δυο τριών βημάτων και προχωρώντας σε μια ευθεία, ο ένας κόντρα στον άλλον, και σε κάθε βήμα φροντίζοντας να εφάπτεται το πίσω μέρος του παπουτσιού με τη μύτη του προηγούμενου ποδιού, προσπαθούσαν να πατήσουν το πόδι του αντίπαλου. Είχες δικαίωμα να κάνεις και μυτίτσα, να μην προχωρήσεις πολύ,όσο αν υπολόγιζες ότι η επόμενη πατημασιά του αντίπαλου θα ήταν πάνω στο παπούτσι σου.

    Πολυψηφία, προφανώς παραφθορά της πλειοψηφίας από τα παιδικά αυτιά.

  41. Ιάκωβος said

    οσο αν + αν

  42. π2 said

    Δεν θυμάμαι με αφορμή ποιο συνήθειο που μας έχουν επιβάλει οι λαθοθήρες έλεγα πάλι το ίδιο αλλά με το πλειονότητα / πλειοψηφία εγώ παθαίνω το εξής: ενώ καταλαβαίνω ότι η μπαμπινιώτικη ευλάβεια στη διάκριση δεν έχει γλωσσικό νόημα, μου έχει εντυπωθεί και την χρησιμοποιώ.

    38γ: Περίπου τα ίδια. Πάντοτε χρησιμοποιούσα το καταρχάς, δεν θεωρώ λάθος το καταρχήν με την έννοια καταρχάς (κι ας το αποφεύγω στον γραπτό λόγο τουλάχιστον), αλλά μ’ ενοχλεί πολύ το καταρχάς με την έννοια του καταρχήν.

  43. sarant said

    39: Μερσί!

    40: Σαν να την έχω ακούσει κι εγώ την πολυψηφία.

    42: Γεια σου Πιδύε!

  44. Μαρία said

    40
    Η πολυψηφία κερδίζει
    και η συνέχεια του λαχνίσματος: και μας κοπανίζει χαστούκια στα μούτρα κλιτς κλατς.

    Γεια σου, Πιδύε.

  45. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    35.Πάνο, ευχαριστώ πολύ.Σκέφτηκα,πίνακας, ταμπέλα, ετικέτα αλλά ‘οχι πινακίδα !
    Η πλειοψηφία δίνει και το πλειοψηφικό (ρεύμα).

  46. sarant said

    45: Πολύ σωστή παρατήρηση, διότι το «πλειονοτικός», που είναι σπάνιο, το έχω δει μόνο σαν αντίθετο του ‘μειονοτικός’, με τη σημασία ‘χριστιανός’ (στη Θράκη).

  47. Γς said

    46:

    Ενίοτε η διαφορά εκλαμβάνεται ως μειονεξία και ο μειονοτικός γίνεται μειονεκτικός.

    [και το πλειονοτικός πλεονεκτιός]

    Τα
    (πλειοψηφία, μειοψηφία)
    ή
    (πλειονότητα, μειονότητα)
    παραπέμπουν σε

    (Πλεονεξία, μειονεξία)
    (πλεονέκτημα, μεινέκτημα).

    Συχνά όμως και το αντίθετο!

    Και πλάκα έχει όταν το ξεχωριστό το σπάνιο γίνεται κοινό, συνηθισμένο.
    Το όποιο πλεονέκτημα [ή μειονέκτημα] γίνεται μειονέκτημα [ή πλεονέκτημα].

    Και σε μια απλοϊκή πληθυσμιακή προσέγγιση το γονίδιο του “άρπαγα” του πλεονέκτη αυξάνει, επιλέγεται γιατί ευνοεί τους “κακούς“ σε αντίθεση με τους “καλούς” που έχουν το γονίδιο της συνεργασίας.

    Όταν όμως μεγαλώσει η συχνότητα και δεν είναι πια δυνατόν να ευημερούν οι πολλοί “κακοί “εις βάρος των λίγων πλέον “καλών”, η επιστροφή στην αρχική κατάσταση δεν είναι εύκολη.

    Συνήθως ο πληθυσμός φθίνει, εξαφανίζεται.
    Ισως γι αυτό και η παγκοσμιότητα και διαχρονικότητα του χρυσού κανόνα ηθικής συμπεριφοράς στις θρησκείες και φιλοσοφικά συστήματα.

    Ενας τέτοιος κακός ήταν κι ο καθαριστής μου που έκλεισε χτες νωρίς το απόγευμα το μαγαζί του , στις 7, και δεν μπόρεσα να πάρω το κουστουμάκι μου.
    Και πρέπει να ειμαι στο γάμο (και βαφτίσια) της κολλητής της κόρης μου (που είναι και κουμπάρα) στον Λουμπαρδιάρη.

    Και πάω δίπλα σε ένα φωτοτυπικό και ζητάω ένα χαρτί για να αφήσω ένα σημείωμα στον εξαφανισμένο καθαριστή.
    Και μου δίνει ένα κομματάκι χαρτιού που ούτε τηλέφωνο δεν μπορούσες να σημειώσεις.
    Το έγραψα με μικρά γραμματάκια για να χωρέσει και το έδωσα στην υπάλληλό του να μου το μεγεθύνει σε μια κόλα Α4.

    -Πόσο κάνει.
    -10 λεπτά. Λέει ο τύπος.

    Αδειάζω τη τσέπη μου:

    -Ω, γμτ. Είναι 9 λεπτά. Να σου οφείλω ένα λεπτό;
    -Μα τι λέτε κύριε!

    [και νόμισα ότι εννοούσε, “Μα τι λέτε τώρα; Για ένα σεντ;” , Αμ δε]

    -Σας ζητήσαμε 10 λεπτά και μας δίνεται 9;
    -Σοβαρολογείτε;
    -Ναι!
    -Δεν μπορώ να το πάρω με 9;
    -Όχι!

    Του έδωσα ένα εικοσάρικο και μου μέτρησε 19 ευρό και 90 λεπτά.
    Γυρίζοντας σπίτι το έλεγα στον φίλο μου τον Παναγιώτη στο μαγαζί του, που άνοιξε το ταμείο του και μου έδωσε μια χούφτα σέντσια.

    -Πήγαινε του τα!
    Τα πήγα στον τύπο και του τα πέταξα στον μπάγκο του:

    -Πάρε να’χεις!

    Και θα το επαναλαμβάνω κάθε φορά που θα έχω αρκετά λεπτά του ευρό στην τσέπη μου.

  48. Gpoint said

    Βρε Γουσού, που πάς και τους βρίσκεις ;
    Καθαριστής να κλείνει στις 7 και φωτοτυπάκιας που παίρνει 10 σέντσια την σελίδα, με 7 κάνεις την δουλειά σου στο ΚυψέλιΣίτυ. εσύ μένεις σε αριστοκρατικές περιοχές και σε βαράνε σαν γείτονα πρώην πρωθυπουργών.
    Ασε τα ηθικά διδάγματα από φιλοσοφίες και θρησκείες, ένα μόνο σε σώζει !

    Γίνε ΠΑΟΚτσής !!!!! (να βρεις την υγειά σου ! )

    Προλαβαίνεις !!!!!!!!!!

  49. Gpoint said

    ΠΑΟΚg’s ένας είναι, μη γελιόμαστε…

  50. Gpoint said

    Να μη σου πω πως με αυτά για το κουστουμάκι μου θύμισες την παραβολή με τις μωρές παρθένες….

  51. sarant said

    47: Να μας παρακολουθεί κανένας σεναριογράφος, έχει φτιάξει ταινία.

  52. Eλένη said

    Δεν είναι προτιμότερο η φράση «τη σήμερον» που χρησιμοποιείτε να γράφεται «την σήμερον (ενν. ημέραν)», διατηρώντας την αιτιατική της αρχαίας ελληνικής, όπως άλλωστε διατηρείται σε τέτοιου τύπου εκφράσεις (βλ. την μήνιν); Κατά τα άλλα, η αναλύση για τη χρήση πλειονότητας/πλειοψηφίας με βρίσκει απολύτως σύμφωνη. Κάποιες φορές οι απόψεις/συνήθειες επαγγελματιών του λόγου λειτουργούν σαν οδοστρωτήρας, καταργώντας άτυπα λεπτές σημασιολογικές διακρίσεις και υφολογικές επιλογές. Συγχωρέστε που θα «πεταχτώ» σε κάτι άσχετο, αλλά επειδή δεν έχω τη δυνατότητα να συμμετέχω σε τέτοιους διαλόγους συχνά, λόγω έλλειψης χρόνου, ποια είναι η άποψή σας για την επιλογή (;) να τα απλοποιηθεί το ουσιαστικό «στάχυα» σε «στάχια» στη νεότερη έκδοση του βιβλίου «Ο φύλακας στη σίκαλη»;

  53. sarant said

    Κοιτάξτε, το «τη σήμερον ημέρα» στα μάτια τα δικά μου είναι *λαϊκή* έκφραση, παρόλο που είναι λογιοφανής. Αν είναι λαϊκή, δεν θέλει «την». Χωρίς να παίρνω όρκο, νομίζω πως ο Τσιφόρος, που τη χρησιμοποιεί συχνά, γράφει «τη», όχι «την».

    Τα στάχυα εγώ τα γράφω με Υ, όπως και το ΛΚΝ, το οποίο ακολουθώ σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις. Πάντως, τα βράδια νομίζω ότι έχουν απλοποιηθεί.

  54. Eλένη said

    Όσον αφορά τη φράση «τη σήμερον» έχετε δίκιο, είναι και αυτό θέμα επιλογής και ύφους, περικειμένου κτλ., άρα αποδεκτές και οι δύο γραφές. Μάλλον δεν χρειάζονται και εδώ οδοστρωτήρες. Τώρα, όσο για τα τα στάχια, σαφώς και γνωρίζω ότι έχουν απλοποιηθεί τα «βράδια», και εγώ συμβουλεύομαι τα κλιτικά παραδείγματα που δίνει το ΛΚΝ, γι΄αυτό και με εξέπληξε η συγκεκριμένη επιλογή που δεν καταγράφεται σε κανένα λεξικό της νέας ελληνικής, ποιος ξέρει… Πάντως η εν λόγω επιλογή προκάλεσε έντονους… πονοκεφάλους στους διορθωτές που χρειάστηκε να επιμεληθούν γλωσσικά τα κείμενα βιβλιοπαρουσιάσεων για την εν λόγω έκδοση. Ίσως θα όφειλαν οι εκδότες/επιμελητές του βιβλίου να υποστηρίξουν και να τεκμηριώσουν με κάποιον τρόπο την επιλογή τους ώστε να μην προκύπτει η γνωστή σύγχυση στο αναγνωστικό κοινό μεταξύ αυτών που έχει διδαχτεί από τη σχολική γραμματική και αυτών που βλέπει κατά καιρούς ελαφρώς… αλλαγμένα.

  55. Theo said

    Κι εγώ έκανα τη διάκριση μεταξύ πλειοψηφίας και πλειονότητας, μειοψηφίας και μειονότητας αλλά με έπεισαν τα επιχειρήματά σου, Νικοκύρη, πως μπορούμε να τις χρησημοποιούμε ως συνώνυμες. Και μάλλον, θ’ αλλάξω τη χρήση τους.

  56. Πέπε said

    Καλησπέρα σας.

    > > Στο σημερινό θέμα έχω αναφερθεί παρεμπιπτόντως δυο-τρεις φορές στο ιστολόγιο…

    Το παρεμπιπτόντως το έχω συνηθίσει μόνο στο ρόλο του να εισάγει μια παρέκβαση, δηλαδή ως αντίστοιχο του a propos (το οποίο, παρεμπιπτόντως, έχω ακούσει να το λένε και στα ελληνικά: «απροπό να σας θυμίσω ότι…». Δεν ξέρω πόσο γενικευμένο είναι. Πάντως επειδή το λένε οι γονείς μου το έχω μάθει κι εγώ και το λέω, από προτού να μάθω γαλλικά, και πλέον το λένε και μερικοί φίλοι μου.).

    Τυπικά θα έστεκε και ως αντίστοιχο του en passant, αλλά στην πράξη με ξενίζει λίγο, σαν μετάφραση ή γαλλισμός.

  57. Γς said

    56:

    >έχω ακούσει να το λένε και στα ελληνικά: «απροπό να σας θυμίσω ότι…».[…] το έχω μάθει κι εγώ και το λέω, από προτού

    Να το ξεμάθετε 😉

  58. Πέπε said

    Μάλιστά!

    Εφεξής θα λέω μόνο:
    -παρεμπιπτόντως
    -παρεμπιπτού
    -παρεμπί
    -παρεμπιμπλούμ

  59. Πέπε said

    -παρεμπιφτού(του)

    (…τι άλλα κυκλοφορούν; )

  60. Πέπε said

    @57, 58, 59:

    Ωπ! Τα παίρνω όλα πίσω και δεν ξεμαθείνω τίποτε.

    Σε μιαν άλλη συζήτηση που παρακολουθώ ταυτόχρονα, δείτε τι πόσταρε κάποιος πριν ούτε 5 λεπτά: http://www.rembetiko.gr/forums/showthread.php?t=22891&page=8&p=243124#post243124 (το #79) !!!

  61. Μαρία said

    56
    à propos επι τη ευκαιρία κλπ
    en passant εν παρόδω
    incidemment παρεμπιμπόντως (1η εμφάνιση 1897)

  62. Είμαι περήφανος για τα λινκ στο λήμμα παρεμπιφτού του σλανγκ.γρ –νομίζω όμως ότι τον όρο τον είχε λανσάρει εδώ ο Ηλεφούφουτος.

  63. Μαρία said

    62
    Ναι, ο Ηλεφού.

  64. Γς said

    57, 58:

    Να υποθέσω ότι δεν αποδίδεις [όπως λες] το «à propos» με το «από προτού»;

    😉

  65. sarant said

    62-63: Ο Ηλεφού, αλλά νομίζω ότι λέει παρεΠιφτού, όχι;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: