Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Σκαλίζοντας αναμνήσεις, του Αντώνη Γιανακού.

Posted by sarant στο 5 Οκτωβρίου, 2014


skalizΤην Παρασκευή 10 Οκτωβρίου, στις 8:30 μμ, στο βιβλιοπωλείο poems ‘n crimes των Εκδόσεων Γαβριηλίδη, Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι, θα γίνει η παρουσίαση της συλλογής διηγημάτων «Σκαλίζοντας αναμνήσεις» του Αντώνη Γιανακού. Θα προλογίσει ο παλιός μου φίλος Παναγιώτης Δρεπανιώτης, μεταφραστής, και αποσπάσματα θα διαβάσει ο Ελισσαίος Βλάχος, ηθοποιός.

Για κάτι τέτοια στεναχωριέμαι που λείπω από την Αθήνα. Την εκδήλωση θα τη χάσω και μαζί την ευκαιρία να γνωρίσω τον συγγραφέα, που είναι και σκακιστής (αν κι εγώ το έχω εγκαταλείψει πια το σκάκι) αλλά κυρίως που ο πατέρας του, ο λογοτέχνης Αλέκος Γιανακός, στέλεχος της Αντίστασης και του ΚΚΕ στη Μυτιλήνη, γνωριζόταν με τον παππού μου και τον πατέρα μου.

Για αναπλήρωση, ζήτησα από τον συγγραφέα και μού έστειλε το ομότιτλο διήγημα για να το αναδημοσιεύσω εδώ σήμερα Κυριακή, που έχουμε την ταχτική φιλολογική μας δημοσίευση.

Το διήγημα εκτυλίσσεται στην εξορία του Άι Στράτη και έχει σκακιστικό, ας πούμε, θέμα. Μη νομίσετε πάντως ότι όλα τα διηγήματα περιστρέφονται γύρω από το σκάκι -τα περισσότερα κινούνται μακριά από τα 64 τετράγωνα.

Παραθέτω το διήγημα λοιπόν:

Σκαλίζοντας αναμνήσεις

Βγήκε από τη σκηνή. Ξεπλυμένες πέτρες, βαλμένες με τάξη, όριζαν έναν ελάχιστο ζωτικό χώρο σε σχέση με τις γύρω σκηνές. Οι σκηνές κατηφόριζαν ακολουθώντας τη ρεματιά. Παρακάτω ενώνονταν με αυτές της διπλανής ρεματιάς και έβγαιναν μέχρι τη θάλασσα. Το στρατόπεδο ξεκίνησε στην πάνω ρεματιά και όπως περνούσαν τα χρόνια μεγάλωνε και κατέβαινε προς τη θάλασσα. Όταν έκλεισε η Μακρόνησος, το στρατόπεδο γέμισε. Απέναντι φαινόταν το χωριό. Τα σπίτια σκαρφάλωναν στην γυμνή πλαγιά, προσπαθώντας να χωρέσουν όσο το δυνατόν περισσότερα σ’ ένα μικρό χώρο. Η κορυφή ήταν για τους ανεμόμυλους κι ένα εκκλησάκι. Να συμβολίζει την προσπάθεια των ψαράδων να φτάσουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στο Θεό.

Τράβηξε προς τη Σαχάρα. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που είχε συμβεί. Ή μάλλον πίστευε ακριβώς αυτό που συνέβη. Ανακοινώθηκε η απόφαση του γραφείου της Ομάδας Συμβίωσης. Το Γραφείο αποφάσισε την απομόνωση του από τους συντρόφους, καθώς είχε ρεβιζιονιστικές απόψεις, οι οποίες ήταν επικίνδυνες για το λαϊκό κίνημα. Σταμάτησαν να του μιλάνε όλοι. Στο ξυλουργείο, στη σκηνή, ακόμα και ο Κώστας που τόσα είχανε περάσει μαζί. Τον κοίταζε μόνο με αυτό το βλέμμα που έλεγε τι να κάνω, πρέπει να πειθαρχήσω. Μόνο οι τροτσκιστές που ήταν απομονωμένοι στην άκρη του στρατοπέδου του μιλούσαν, αλλά εκείνος δεν ήθελε πολλά μαζί τους.

Το ρέμα κατέβαζε ακόμα νερό από τις τελευταίες βροχές. Πλατσούρισε στα λασπόνερα και βγήκε να περπατήσει στην παραλία με τη μαύρη άμμο. Η θάλασσα άφριζε και ο βορειοδυτικός άνεμος περνούσε μέσα από το ρέμα κι έφτανε μέχρι την καρδιά του στρατοπέδου. Ένα συνεχόμενο βουητό ακούγονταν μέρα νύχτα καθώς ο αέρας χόρευε ανάμεσα στις πάνινες σκηνές. Βροχές δεν είχε πολλές. Έβρεχε λίγο και δυνατά, άφριζε το ρέμα κατεβάζοντας τα παραπανήσια νερά, παράσερνε ότι έβρισκε μπροστά του και μετά τίποτα. Εκείνες τις ώρες της βροχής, μάζευαν όσο νερό μπορούσαν για τη λάτρα. Όταν έριχνε πολύ νερό προσπαθούσαν να προφυλαχτούν, να προφυλάξουν όσα πράγματα πρόφταιναν, να γλιτώσουν από το νερό, τους κεραυνούς.

Οι ντόπιοι δεν βγήκαν ούτε σήμερα για ψάρεμα. Έπρεπε να πέσει ο καιρός. Ούτε το καΐκι με τις προμήθειες ήρθε. Το καΐκι έφερνε γράμματα, δέματα, ελπίδες. Δυο μέρες μετά, αφού περνούσαν τον έλεγχο της χωροφυλακής, τα έπαιρναν. Είχε να λάβει γράμμα πάνω από δυο μήνες. Για δέμα ούτε λόγος. Κάποιες φορές, όλο και πιο σπάνια, το καΐκι έφερνε και καινούργιους. Είχανε πάψει πια να φέρνουν πολλούς. Όσοι γλίτωσαν τον θάνατο μαζεύτηκαν εδώ. Περιμένοντας. Τα δικά του δελτάρια ήταν λιγόλογα. «Υγείαν εύχομαι και αυτό επιθυμώ δι’ υμάς» και κάτι τέτοια. Ίσα να δείχνει ότι είναι ζωντανός. Ότι υπάρχει. Μέσα από ένα γράμμα επιβεβαιώνεις την ύπαρξη σου. Ταξιδεύει η ελπίδα σου. Όπως οι ναυαγοί στα μυθιστορήματα που έριχναν το μήνυμα στο μπουκάλι στη θάλασσα ελπίζοντας να σωθούν. Ήξεραν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να το βρει κάποιος. Όμως η ελπίδα τους κρατούσε ζωντανούς.

Περπατούσε στη μαύρη άμμο. Η βραδινή φουρτούνα είχε πετάξει έξω ένα κομμάτι ξύλο. Το είδε, δεν ήταν από τα συνηθισμένα που έβγαιναν στις φουρτούνες, μισοφαγωμένα από τη θάλασσα. Βαρύ και χοντρό, όχι μακρύ, σκληρό, έμοιαζε με κομμάτι μάρμαρο. Το φαντάστηκε να παίρνει μορφές αγαλμάτων, ιδίως γυναικών, σε μικρογραφία. Το κουβάλησε στη σκηνή και το έβαλε δίπλα στο προσκέφαλο του. Μύριζε θάλασσα αλλά και κάτι άλλο απροσδιόριστο, μια μυρωδιά από τα παιδικά χρόνια, όταν τριγύρναγε ανάμεσα στα λιόδεντρα στο χωριό. Πρέπει να ήταν ελιά, ένα κομμάτι από τον κορμό, κοντά στη ρίζα. Έβγαζε αυτή τη μυρωδιά της ελιάς, που είναι χωμένη σε κάθε ακίδα του ξύλου κι αυτό τον γύρναγε πίσω. Στα χρόνια που ήταν ευτυχισμένα γιατί δεν είχαν έννοιες. Κι αργότερα, στα χρόνια που είχαν θάνατο αλλά το όνειρο τα σκέπαζε όλα. Τώρα δεν υπήρχε όνειρο. Μόνο αναμονή. Να περάσει ο καιρός, να τελειώσει η ποινή. Κι αυτή ήταν η μόνη ελπίδα.

Άρχισε να το πελεκάει. Διστακτικά στην αρχή, αποφασιστικά μετά. Θα έφτιαχνε ένα σκάκι. Ξεκίνησε από τα πιονάκια. Έπρεπε να φτιάξει δεκάξι. Τα έκανε μικρά, αλλά ήθελε να τους δώσει μία συμμετρία για να είναι σταθερά. Οι πρώτες προσπάθειες απέτυχαν. Άλλο βγήκε στραβό και ίσιωσε τη βάση τόσο πολύ που τελικά του έφαγε όλο το σώμα, άλλο έσπασε το κεφάλι, καθώς ο λαιμός ήταν πολύ λεπτός. Είχαν λεπτοδουλειά που δεν περίμενε. Τον παίδεψαν αλλά στο τέλος τα έκανε. Σα κυκλαδίτικα εδώλια. Δεν έβαλε χαρακτηριστικά στο πρόσωπο, οι στρατιώτες άλλωστε δεν έχουν χαρακτηριστικά· είναι όλοι ίδιοι. Αναλώσιμοι. Μόνο ένα δίκοχο είχαν, σαν αυτό στο στρατό του βουνού.

Έφτιαξε τους πύργους. Τέσσερεις, δύο για τον λευκό, δύο για τον μαύρο. Κυλινδρικοί με πολεμίστρες και επίπεδοι στην κορφή, ήταν σα μεσαιωνικά κάστρα με τους ογκόλιθους τους να ξεχωρίζουν. Όπως τα μισοερειπωμένα κάστρα στις κορυφές των νησιών που είχε περάσει αυτά τα χρόνια. Πάνω από όλα όμως σα το κάστρο στο Μόλυβο με τις πολεμίστρες στην κορφή, να προστατεύει το νησί και να επιτηρεί το πέλαγος. Να δείχνει σε όλους, φίλους και εχθρούς, ντόπιους και ξένους, την κυριαρχία των Γατελούζων, στη γη και στη θάλασσα. Στο χωριό κάτω από τη σκιά του κάστρου ήταν οι γονείς με τον μικρό αδερφό. Κυρίως όμως η μάνα του. Δεν έβγαλε τα μαύρα μετά το θάνατο του μεγάλου το ‘43. Στον δεύτερο, το ’47, με τη νύφη της με την κοιλιά στο στόμα να γίνεται χήρα, τα είχε φορεμένα. Ήξερε πως εκείνον σκέφτονταν. Να γλιτώσει τουλάχιστον ο τρίτος. Άναβε το καντήλι κάθε βράδυ και προσευχόταν. Να γλιτώσει τουλάχιστον αυτός. Το μόνο άνθρωπο που λυπόταν σε αυτή την πλάση ήταν η μάνα του.

Οι αξιωματικοί ήταν πιο δύσκολοι. Τους έκανε κάτι ανάμεσα στους στρατιώτες και στο βασιλιά που είχε στο μυαλό του. Πιο μεγάλοι, έπρεπε να έχουν χαρακτηριστικά αλλά όχι και πολλά. Θυμήθηκε την επίσημη στολή που φορούσε δεκαεννιά χρονών, στη σχολή αξιωματικών, πριν τον ξηλώσουν και στον στείλουν για πρώτη φορά εξορία, αρχές της δεκαετίας του ‘30. Στη μέση διακρινόταν η λαβή από ένα ξίφος. Μία έντονη κορδέλα διαγραφόταν από τον ώμο διαγώνια μέχρι τη μέση, δηλώνοντας πέρα από το μέγεθος, ότι αυτοί ήταν οι αξιωματικοί. Πηγαίνουν πάντα διαγώνια χτυπώντας εκεί που δεν τους περιμένεις. Είχε ακούσει ένα βράδυ τον Μανώλη, νεαρό γιατρό από τη Θεσσαλονίκη, να το λέει πάνω σε μια παρτίδα σκάκι αναστατώνοντας με τον μαυροτετράγωνο αξιωματικό του την πτέρυγα του αντίπαλου βασιλιά.

Ο καιρός περνούσε κι έπρεπε να διαλέξει. Βασιλιάς, βασίλισσα ή άλογα. Τα άλογα του φαινόταν βουνό, η βασίλισσα πρέπει να είναι τέλεια, οπότε καλύτερα να μείνει για αργότερα. Ο βασιλιάς έγινε κάπως σαν τον ενωμοτάρχη της Χωροφυλακής που περνούσε συνοδεία των χωροφυλάκων κάποιες φορές ανάμεσα στις σκηνές και τον έβλεπαν από μακριά στην πλατεία. Με το μεγάλο πηλίκιο, σιρίτια, παράσημα, ψηλός, κάποιος που νομίζει ότι είναι ο αρχηγός, αλλά δεν αξίζει τίποτα. Αντιπροσωπεύει αυτό για το οποίο παλεύουν όλοι, αλλά ο ίδιος είναι σαν ένα στρατιωτάκι. Είναι εκτός κλίμακας, εκτός της νόρμας, γιατί είναι όλα και δεν είναι τίποτε. Αν χάσεις το βασιλιά, έχασες την παρτίδα, όμως σπάνια ο βασιλιάς σου κερδίζει την παρτίδα.

Τα άλογα τα έκανε καθισμένα στα πίσω πόδια. Λιπόσαρκα, ξεχώριζαν μόνο τα δυο μπροστινά, το κεφάλι σκυφτό. Δεν ήταν άλογα που τρέχανε ελεύθερα στο κάμπο. Ήτανε άλογα μελλοθανάτων. Ένας μακρύς λαιμός και μια θλίψη. Μια θλίψη που ταίριαζε με το θάνατο, την χαμένη ελευθερία, αλλά κυρίως μια θλίψη, γιατί δεν ήξερες πλέον τι να περιμένεις. Να βγεις, εντάξει. Και μετά; Τι κάνεις; Που πας; Πως ζεις; Και για πόσο μένεις έξω; Και ως πότε μπορεί να πάει αυτό το πράγμα; Και με ποιον; Τα ερωτηματικά, όσο περνούσε ο καιρός, μεγάλωναν. Μετά την 6η Ολομέλεια, όπου όλα είχαν γίνει καλά από την ηγεσία και το όπλο ήταν παρά πόδα, δεν μπορούσε πια να κλείσει το στόμα του. Πέρασε ο καιρός, κάπου ακούστηκαν, κάποιος κάρφωσε και το θέμα μπήκε στο Γραφείο. Τώρα δεν υπήρχε ούτε το αποκούμπι του κόμματος.

Άφησε τελευταία την βασίλισσα. Θα την έκανε σαν σταρ του σινεμά. Του αμερικάνικου. Της έφτιαξε μια μέση δαχτυλίδι που τονιζόταν ακόμα περισσότερο από το στήθος. Κάτω από τη μέση οι γλουτοί σχημάτιζαν μία επαρκή βάση στήριξης, ενώ ένας μακρύς λαιμός και το χτένισμα των μαλλιών έδινε στο κομμάτι σχεδόν το ίδιο ύψος με τον βασιλιά. Ένα διάδημα στόλιζε το κεφάλι. Μπήκε στον πειρασμό και χάραξε και φόρεμα με ντεκολτέ για να τονίσει περισσότερο το στήθος. Πόσα χρόνια είχε να πιάσει γυναικείο στήθος, πόσα χρόνια να σφίξει γυναίκα. Προσπάθησε να θυμηθεί. Πρέπει να ήταν χειμώνα του ‘46 μετά από μια κομματική συνάντηση στην Καισαριανή. Αλλά και πάλι, μήπως ήταν την άνοιξη του ‘46, λίγο πριν τους συλλάβουν. Είχαν περάσει χρόνια από τότε. Αν τα μετρήσεις με μέρες λίγα, αν τα μετρήσεις με όνειρα και εφιάλτες, ένας αιώνας.

Πέρασε μήνες σκαλίζοντας τα κομμάτια του. Όλο το χειμώνα και την άνοιξη του 1952. Μέσα στη σκηνή, έξω από τη σκηνή, κάτω από τη βελανιδιά, σ’ ένα βράχο στην παραλία ακούγοντας το βουητό της θάλασσας. Μιλούσε στο κάθε κομμάτι, έπιανε ολόκληρες κουβέντες μαζί τους, τσακωνόταν, τα νουθετούσε, όπως κάνουν τα κοριτσάκια με τις κούκλες τους. Εκπαιδεύονται για τους ρόλους που θα παίξουν στην ενήλικη ζωή τους. Εκείνος σε τι εκπαιδευόταν; Στην επιβίωση. Η τέχνη της επιβίωσης είναι απλή αλλά δύσκολη. Είχε επιβιώσει από πολλά αυτά τα χρόνια. Μακρόνησος, Γερμανοί, Εγγλέζοι, Χίτες. Η Αθήνα ένα σφαγείο. Η Ελλάδα όλη.

Έκανε κι ένα σακούλι από καραβόπανο και τα φύλαγε. Πήρε φούμο να φτιάξει μαύρη μπογιά. Έβαψε τα μισά μαύρα. Είχε τώρα στα χέρια του δύο ολόκληρους στρατούς. Δύο ισοδύναμους στρατούς. Έναν μαύρο, έναν στο χρώμα του ξύλου. Δεν μπορούσε να παίξει σκάκι, δεν είχε αντίπαλο. Σχεδίαζε στο χώμα τα εξήντα τέσσερα τετράγωνα, έστηνε τις δυο παρατάξεις απέναντι και έπαιζε με τον εαυτό του. Πως μπορείς να κερδίσεις τον εαυτό σου; Να γίνεις αντίπαλος του;

Τον Απρίλη του 1952 ένας ψίθυρος απλώθηκε στο στρατόπεδο. Μια αδιόρατη φήμη για απελευθέρωση ήρθε μαζί με τις μυρωδιές μιας άνοιξης προχωρημένης. Ο Βασιλιάς είχε υπογράψει το διάταγμα «περί μέτρων ειρηνεύσεως». Πόσοι θα φεύγανε, πότε, με τι όρους, κανείς δεν ήξερε. Κάποιοι έλεγαν ότι όλα είναι ψέματα. Οι περισσότεροι αδημονούσαν. Τέλειωσε και ο Μάιος και τίποτα. Δεν ερχόταν κανένα νέο. Όταν άρχισαν να τους βγάζουν, το χορτάρι της άνοιξης είχε αρχίσει να γίνεται η καμένη από τον ήλιο αστιβιά, που έχουν όλα τα νησιά του αρχιπελάγους το καλοκαίρι. Έφυγαν πρώτα είκοσι. Με το επόμενο καΐκι άλλοι τόσοι. Η αγωνία κορυφωνόταν. Στο πέμπτο καΐκι ήρθε και η δική του σειρά. Ήτανε πια ντάλα καλοκαίρι. Αδειούχος εξόριστος. Υποχρεωτική διαμονή στην Αθήνα. Έκανε ένα μπόγο τα λιγοστά του ρούχα, άφησε αυτά που νόμιζε ότι δεν θα του χρειαζόταν, πήρε το σακούλι με τα κομμάτια του και μπήκε στο καΐκι για τη Ραφήνα.

 

70 Σχόλια to “Σκαλίζοντας αναμνήσεις, του Αντώνη Γιανακού.”

  1. Γς said

    Καλημέρα Λεώ

  2. […] Την Παρασκευή 10 Οκτωβρίου, στις 8:30 μμ, στο βιβλιοπωλείο poems ‘n crimes των Εκδόσεων Γαβριηλίδη, Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι, θα γίνει η παρουσίαση της συλλογής διηγημάτων “Σκαλίζοντας αναμνήσεις” του Αντώνη Γιανακού. Θα προλογίσει o Παναγιώτης Δρεπανιώτης, μεταφραστής, και αποσπάσματα θα διαβάσει ο Ελισσαίος Βλάχος, ηθοποιός. Αντώνης Γιαννακός είναι το λογοτεχνικό όνομα του Γιάννη Αντωνιάδη, μέλους του ΔΣ της ΕΣΟ. Μερικά από τα διηγήματα έχουν σκακιστικές αναφορές, όπως άλλωστε και το διήγημα που έδωσε τον τίτλο στη συλλογή και εκτυλίσσεται στην εξορία του Άι Στράτη. Μπορείτε να διαβάσετε το διήγημα στο ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, εδώ […]

  3. schrodcat said

    Καλοτάξιδο!

  4. Γς said

    Πολύ όμορφο.

    >Ξεκίνησε από τα πιονάκια. Έπρεπε να φτιάξει δεκάξι

    και άλλα δεκαέξι

  5. Γς said

    4:
    Λάθος μου,
    πιόνι είναι το στρατιωτάκι

  6. cronopiusa said

    Καλή σας μέρα πολύ ωραίο το κυριακάτικο αντίδωρο, συγκινήθηκα, δάκρυσα, το διάβασα όπως πάντα αργά και ηδονιστικά, γκουγκλάροντας τους συνειρμούς μου (μεγάλο πράμα η τεχνολογία)

    Το πεσκέσι μου:

    Επιταγές και δέματα
    Τα κανονίζεις όπως όπως
    Τριάντα τα εκατό πενήντα τα εκατό
    Μα ποιος θα πάρει την μισή μου ξενιτιά;
    Ποιος θα δεχτεί να πάρει
    Τριάντα τα εκατό απ’ τη μισή μου ξενιτιά

    Πλάι στη θάλασσα μαζί σου
    Είχα μπορέσει να πετάξω
    Δυο βότσαλα στην άκρη του γιαλού
    Και μας πιτσίλισαν λιακάδα

    Γραμματικός Νίκος Ο Βασιλιάς

    Καλοτάξιδο!

  7. Νέο Kid Στο Block said

    Το «παίζω με τον εαυτό μου» ισοδύναμο απελπισίας/παράνοιας/ιδιοφϋίας είναι γνωστό μοτίβο της Schachnovelle εκεινού του Στέφανου κάτι (ας πει η Ππαν, δεν τούς θυμάμαι όλους τους βλαμένους του σκακιού… 🙂 )

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και για τα συμπαρομαρτούντα της Χρονοποιούσας!

  9. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Όμορφο κείμενο, μόνο που μου έφερε δύσκολες αναμνήσεις απο την παιδική μου ηλικία.
    «Το γραφείο αποφάσισε την απομόνωσή του απο τους συντρόφους, καθώς είχε ρεβιζιονιστικές απόψεις οι οποίες ήταν επικίνδυνες για το λαϊκό κίνημα.»
    Πόσοι σύντροφοι αγωνιστές δεν χάθηκαν, απο κάτι τέτοιες ηλίθιες αποφάσεις των «γραφείων» αλλα και η δήθεν συντροφική αλληλεγγύη, αποδείχθηκε σκόνη στον άνεμο. Σύντροφοι που βασανίζονταν δίπλα δίπλα, επειδή κάποιος έβλεπε κάτι στραβό, όχι οτι πήγαινε στην αντίθετη πλευρά, τον άφηναν αβοήθητο και μόνο να υποφέρει και να πεθαίνει, ούτε οι θρήσκοι δεν έχουν τόσο μίσος για τον αλλόθρησκο.
    Τελικά αποδείχθηκε οτι τα «γραφεία» ήταν πολύ πιο επικίνδυνα για το λαίκό κίνημα, ΤΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΑΝ.

  10. Αγγελος said

    «Ούτε οι θρήσκοι δεν έχουν τόσο μίσος για τον αλλόθρησκο.»
    Για τον αιρετικό όμως,

  11. sarant said

    10: Εμ βέβαια.

  12. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    10 – Ναί βέβαια αιρετικός, δεν το σκέφτηκα, βλέπεις αυτά τα σκέφτονται τα «γραφεία» που νοιάζονται για την εξουσία.

  13. cronopiusa said

    ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΓΩ ΤΟ ΒΡΑΔΥ
    Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

    Led Zeppelin – Stairway To Heaven

  14. vk said

    9 επικίνδυνος για τους μεν, επικίνδυνος και για τους δε. Δύσκολο..

    (Νικοκύρη, μπορεί να διαγραφεί σε παρακαλώ το 13;)

  15. Καλημέρα Γς μου!

    Ολονύχτιο χειρουργείο με ένα ανεύρυσμα αορτής και μια εμβολή μεσεντερίου. Το ανεύρυσμα αορτής χρειάστηκε και μετάθεση νεφρικής αρτηρίας. Και όμως 11.48 εδώ! Στην σαραντάκειο έπαλξη.

    Με λύπη για όσους την έχουν εγκαταλείψει.

    Αλλά με χαρά για κείνους που την πλουτίζουν.

    Αν μπορέσω, και αν με αφήσει / επιτρέψει η Φωτεινή, θα πάω. Θα μπορούσα βέβαια να ζητήσω από τον Γς να μου την απασχολήσει… αλλά ξέρω κι εγώ πώς θα το πάρει αυτός; Δεν είναι τύπος να τον εμπιστεύεσαι!

    Τι θα πει είχαν τον ήλιο αστιβιά;

    Έχω πάει στον Αϊ Στράτη από τη Λήμνο, μ’ εκείνες τις ‘υγειονομικέςυπηρεσίες άγονης γραμμής’ του Μητσοτάκη. Οι ντ’οπιοι θυμούνται ακόμα τους εξορίστους και θεωρούν ότι ήταν η καλύτερη εποχή για το νησί τους.

    Ωραίο νησί. Μας είπαν και για τη Σαχάρα.

    Αυτά

    Καλημέρα γς

  16. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Όμως όπως έχει δείξει η ιστορία οι από το ΚΚΕ προερχόμενοι αναθεωρητές (και ανεξάρτητα τι πέρασαν σε προσωπικό επίπεδο κείνα τα δύσκολα χρόνια) ελάχιστοι πήγαν «αριστερότερά» του.
    Γιατί; 🙄

  17. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    13 – To oτι στα δόγματα η κριτική σκέψη (εκτός γραμμής ή βίβλου) είναι απαγορευμένη, είναι γνωστό. Ένα ερώτημα είναι, γιατί οι άνθρωποι έλκονται απο τα δόγματα που ισοπεδώνουν την σκέψη τους, και ένα άλλο, είναι γιατί στην δημοκρατία που έχουμε, οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν λειτουργούν με κριτική σκέψη; (π.χ βλέπε το σώμα της βουλής). Τελικά έχουμε δημοκρατία;

  18. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    15: Καλημέρα Λεώνικε επί των επάλξεων!

    16: Είναι και χωροταξικο το θέμα (αλλά ελάχιστοι; Όλη η Τασκένδη, ας πούμε…)

  19. Gpoint said

    #12

    λάμπρο μου φαίνεται πως είσαι ΠΑΟΚτσής και δεν το ξέρεις… ( ή έστω το πάλαι ποτέ ΚΟΔΗΣΟ )

  20. Μπράβο!

  21. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Θα λείψω ως το βράδυ, νάστε φρόνιμοι!

  22. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    16 – Ακόμα λιγότεροι πήγαν δεξιότερά του. Κρίνοντας εξ ιδίων, μπορώ να σου πώ οτι δεν πήγαν, γιατι έφυγαν απο το ΚΚΕ επειδή συνειδητοποίησαν την πραγματικότητα, οτι το ΚΚΕ δεν έχει καμία σχέση με την όποια εργατική και πανανθρώπινη επανάσταση, και οτι και τα υπόλοιπα αριστερότερα κόμματα κομματίδια και κομματάκια, την ίδια δομή έχουν και τις ίδιες ουτοπικές παπαριές λένε απο τα ασφαλή γραφεία τους, εξυπηρετώντας (με το αζημίωτο, αναλόγως την δύναμή τους) την οικονομική ελίτ, (δές άλλωστε και τον ΣΥΡΙΖΑ, πώς ήταν στο 3,5% και πώς είναι τώρα, άλλα λόγια ν΄αγαπιώμαστε). Το ίδιο συμβαίνει και με τις θρησκείες, όσοι πρώην πιστοί κατάλαβαν το παραμύθιασμα που έτρωγαν και είδαν την πραγματικότητα, δεν πάνε σε άλλη θρησκεία. Συνεπώς, δεν έχει νόημα να είσαι ζώο και να αλλάξεις σταύλο, γιατι στο τέλος θα σε σφάξουν, αλλα να είσαι ελεύθερος άνθρωπος. Γι΄αυτό οι μέν και οι δέ, συνήθως γίνονται παρατηρητές της ανθρώπινης βλακείας, απο απόσταση ασφαλείας πάντα, γιατι όπως είπε και ο Άγγελος, για τους αιρετικούς δεν υπάρχει έλεος.

  23. Gpoint said

    Εμένα πάντως μου έκαναν εντύπωση οι δυο φράσεις :
    » Η κορυφή ήταν για τους ανεμόμυλους κι ένα εκκλησάκι. Να συμβολίζει την προσπάθεια των ψαράδων να φτάσουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στο Θεό.’
    γιατί δεν κατάλαβα αν τις έγραψε συγγραφικώ οίστρω ή αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα.
    Δεν έχω πάει στον Αη Στράτη αλλά μου φαίνεται δύσκολο οι ψαράδες να θέλουν να προσεγγίσουν τον Θεό στη κορυφή του βουνου. Μάλλον οι παλιοί κάτοικοι θα έβλεπαν από κει τους πειρατές και προφυλάσσονταν κι έκτισαν την εκκλησία.
    Στα δικά μου μέρη πάντως οι θαλσσινοί μέχρι και του ΑηΛια έκτισαν ξωκλήσι δίπλα στο κύμα παρ’ ότι αυτός κατά τον θρύλο είχε πάρει τα βουνά μ’ ένα κουπί και σταμάτησε εκεί που το χαρακτήρισαν ξύλο γιατί δεν είχαν δει ποτέ τους θάλασσα

  24. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    19 – Που το θυμήθηκες το ΚΟΔΗΣΟ ρε Gee; Τελικά η παναγία αποδείχθηκε μεροληπτική, παρά τις προσευχές του Αγγελάρα, ευνόησε τους Γάλλους, έπαιζαν και στα μέρη της (παναγία των Παρισίων) κρίμα. Βέβαια απο την άλλη, δείχνει και την διαφορά των πρωταθλημάτων, όταν η τελευταία της Γαλλίας, νικάει των πρώτο της Ελλάδος.

  25. Gpoint said

    # 24

    Στη Σαλονίκη όμως θα τους ξηγηθούμε Παναγία Σουμελά αι άλλες δυνάμεις και θα την φάμε την Εσμεράλδα… μέχρι τότε βολευόμαστε με το τραγουδάκι-μάλλον τραγουδάρα

  26. ΓΙΩΤΗΣ said

    Κύριε Σαραντάκο, ζητώ συγνώμη για το απολύτως άσχετο σχόλιο αλλά ζητώ βοήθεια. Σε προηγούμενη ανάρτηση κάποιος σχολιαστής πρότεινε το βιβλίο «Η διαθήκη του Καντ» του Μάικλ Γκριγκόριο από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα». Στάθηκε αδύνατο να το βρώ. Αν κάποιος ξέρει πού θα το βρω ή το έχει και θέλει να το πουλήσει, παρακαλώ να με ενημερώσει. Ευχαριστώ πολύ.

  27. andam said

    Καλημέρα!
    Συγκινητικό το διήγημα για κείνες τις μαύρες μέρες των αγωνιστών στα ξερονήσια της Ελλάδας. Προφανώς οι αναμνήσεις που καταγράφονται είναι οι αναμνήσεις του πατέρα του γιατί αλλιώς ηλικιακά δεν στέκει… Καλοτάξιδο εύχομαι και θα το ψάξω να το αγοράσω

    @ 16
    Από πού συμπεραίνεις ότι όλη η Τασκένδη πήγε αριστερότερα; (αν βέβαια αριστερότερα εννοείς ότι έμειναν υποστηριχτές του Ζαχαριάδη….γιατί κάτι τέτοιο δεν συνέβη, απ΄ότι ξέρω από τις συζητήσεις που είχα με τον πατέρα μου που έζησε τα γεγονότα)

  28. Επίχαρμος said

    Πολυδιάβαστο, περίπου συνώνυμε 😉

  29. Γς said

    9:
    >ούτε οι θρήσκοι δεν έχουν τόσο μίσος για τον αλλόθρησκο.

    Και για τον ομόθρησκο. Είναι εκείνη η ποινή στο Εκκλησιαστικό Δίκαιο(;) της διακοπής της επικοινωνίας [με τα υπόλοιπα μέλη της εκκλησίας] η κάπως έτσι.

    Και στην Τασκένδη:
    Ο Χρουστσόφ, μαζί με τα πιόνια του, έπαιρναν σκληρά μέτρα εναντίον των Ζαχαριαδικών […] Το χάσμα μεταξύ μας ήταν πλέον αγεφύρωτο. Δεν μιλούσαν αδέλφια, συγγενείς, φίλοι. Έφτανε το αίσχος τους ακόμα να χωρίζουν και αντρόγυνα.

    15:
    Καλημέρα Λεώ. Πάντα άξιος!

    26:
    >Αν κάποιος ξέρει πού θα το βρω ή το έχει και θέλει να το πουλήσει, παρακαλώ να με ενημερώσει.

    πόσο δίνεις;
    [δεν το έχω]

  30. Marulaki said

    Καλημέρα! Πολύ ωραίο το διήγημα, συγκινητική η σκέψη που έβαλε το κάθε κομμάτι. Χρόνια έχω να παίξω, πρέπει να το ξεθάψω.
    Να ρωτήσω κάτι, νομίζω εδώ είχα διαβάσει ότι το όνομα Στρατής στα νησιά του Βόρειου Αιγαίου δεν είναι Ευστράτιος, αλλά εξαρχής βαφτιστικό και γιορτάζει των Ταξιαρχών. Το νησί είναι Άι Στράτης ή Άγιος Ευστράτιος; Ξέρω, ότι ό,τι θυμάμαι χαίρομαι, αλλά κάπου πρέπει να ρωτήσω κι εγώ. 🙂

  31. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Μαρουλάκι
    «Εγώ Αη Στρα Αη Στράτη δε φοβάμαι
    είναι κι αυτή μια ελληνική γωνιά »
    αντάρτικο

    Τα καράβια βέβαια πλευρίζουν στον Άγιο Ευστράτιο 🙂

  32. cronopiusa said

    Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

    «Φάντασμα του Tom Joad
    » Bruce Springsteen & Tom Morello – The Ghost of Tom Joad (Greek subs)

    Sisyphus – the real struggle

  33. Ιάκωβος said

    Κάπου υπάρχουν στο σπίτι καναδυό μικροαντικείμενα φτιαγμένα από ξύλο από συγγενείς εξόριστους, όχι όμως στη Μακρόνησο και τον Αη στράτη, αλλά από Γυάρο την εποχή της δικτατορίας.Θυμάμαι ένα κομπολόι στο σχήμα ψαριού.

    Και είχαμε και κάποιες αναμνηστικές φωτογραφίες από το νοσοκομείο, μάλλον του Λαυρίου, νέοι με γύψους στα χέρια. Τούς σακατεύανε και μετά τους πηγαίνανε για ανάρωση και τους ξαναγυρίζανε για περισσότερο ξύλο μέχρι να «τακτοποιηθούν», να υπογράψουν δηλαδή.
    Τι εποχές.

  34. Ιάκωβος said

    Σ’ αυτές τις φωτογραφίες μού έκανε πάντα εντύπωση το χαμόγελο, τόσο άδολο και τόσο αθώο. Ίσως είχε μέσα και νίκη: Να, βλέπετε, δεν υπέγραψα.

    Μάλλον το κόμμα έπρεπε να δώσει γραμμή να υπογράψουν και να φύγουν και να συνεχίσουν τον αγώνα .

  35. Theo said

    Ωραίο το διήγημα.

    Επειδή έγινε αρκετός λόγος για την αντιπαλότητα και το μίσος μεταξύ ετεροθρήσκων και ετεροδόξων, αντέγραψα κάποια αποσπάσματα από κάτι που διάβασα σήμερα: μιαν ομιλία του π. Σωφρονίου Σαχάρωφ (1896-1993) , το 1991, σε μοναχούς, μοναχές και επισκέπτες της μονής που ίδρυσε στο Έσσεξ της Αγγλίας.
    Διανοούμενος και καλλιτέχνης ο Σωφρόνιος, καθορίστηκε από τη σχέση του με τον άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη, έναν αγράμματο αγιορείτη μοναχό ο οποίος γνώρισε εμπειρικά τον Θεό ( εδώ το βιβλίο του Σωφρονίου γι’ αυτόν)και του δίδαξε τον δρόμο για να τον δει κι ο ίδιος «γνωστῶς καὶ εὐαισθήτως», κάτι που πέτυχε, όπως φαίνεται κι από τα βιβλία του, ιδιαίτερα το Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστιν> και το Αγώνας θεογνωσίας.

    O Σωφρόνιος θεωρεί ότι η αιτία αυτής της αντιπαλότητας είναι το ότι οι χριστιανοί, κλπ. δεν έχουν γνωρίσει εμπειρικά τον Θεό:

    Ο άγιος Σιλουανός έγινε θεολόγος όχι με την επιστημονική σημασία του όρου, δηλαδή αποκτώντας δίπλωμα σεμιναρίου, ακαδημίας ή κάτι παρόμοιο, όχι! Αλλά με τη σημασία εκείνη κατά την οποία η θεολογία αποτελεί κατάσταση του ανθρώπου που ζει με τον Θεό και εν τω Θεώ. Και ο Θεός ενεργεί σε αυτόν και άνθρωπος ζει εν τω Θεώ.
    ……
    Κάθε φορά που αντιμετώπιζε παραβάσεις, παρεξηγήσεις, διωγμούς, διαστροφή, οτιδήποτε και αν ήταν, πάντοτε σκεφτόταν ως εξής: «Αυτό συμβαίνει, γιατί εκείνοι δεν γνώρισαν τον Θεό εν Πνεύματι Αγίω». Αν όμως Τόν γνώριζαν με το Πνεύμα το Άγιο, τότε βεβαίως η ανθρωπότητα θα ζούσε άλλη ζωή. Αυτό θα αποτελούσε την απερίγραπτη αρμονία της αιώνιας αγάπης.
    ……
    Πού όμως μας οδήγησαν αυτές οι [θεολογικές] σχολές; Μας οδήγησαν στο να κατασκευάσουμε κάποια τυποποιημένα όντα που μιλούν για πράγματα τα οποία ποτέ δεν βίωσαν. Από πού λοιπόν το σκοτάδι αυτό στην Εκκλησία μας; Από πού αυτά τα σχίσματα;
    ……
    Πριν ακόμα φύγω από σας –και το τέλος της ζωής μου είναι βέβαια εγγύς– θα ήθελα να γλιτώσετε από την πλάνη, από την οποία πάσχει ο σύγχρονος κόσμος στο επίπεδο της θεολογίας ώστε κανένας να μη δημιουργεί λανθασμένες θεωρίες για τον Θεό που διαιρούν τον χριστιανικό κόσμο. Αναλογισθείτε ότι στο Κέντρο της Γενεύης, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, υπάρχουν περισσότεροι από διακόσιους διδάκτορες θεολογίας με διαφορετικές αντιλήψεις! Από πού αυτό; Ο Θεός είναι ένας.
    Πώς γίνεται λοιπόν να υπάρχουν ομολογίες που να μισούν και να καταδιώκουν τις άλλες;
    …….
    Έρχονται διακόσιοι διδάκτορες θεολογίας και ο καθένας λέει τις θεωρίες του, φανερώνοντας έτσι την άγνοια και την αμάθειά του.
    ……
    Μόνη της η επιστήμη δεν σώζει κανέναν και με κανένα τρόπο, ούτε παρέχει υπαρκτική γνώση περί Θεού, παρά μόνο περιστρέφεται διαρκώς γύρω από τον εαυτό της.
    ……….
    Βλέπουμε ότι μερικές φορές άνθρωποι που είναι πνευματικά αμαθείς, που ζουν ενάντια στο πνεύμα του Χριστού ο Οποίος σταυρώθηκε από αγάπη, βρίσκονται επικεφαλής των εκκλησιαστικών θεσμών. Σε αυτό έγκειται η τραγικότητα της ιστορίας.

    (
    Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας
    , τ. 2, σσ. 308-312)

  36. schrodcat said

    1) Ταμπλό σκακιού με κρύπτη για μεταφορά εγγράφων στον Άι Στράτη.
    http://www.skakistiko.com/?p=13501

    2) Σκακιστική παρτίδα στο Τρίκερι
    http://www.skakistiko.com/?p=13731

  37. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>Σα κυκλαδίτικα εδώλια.
    (Διαρκή) εδώλια ήταν τα ξερονήσια «αναψυχής» για τους αριστερούς στα πέτρινα χρόνια.Κυκλαδίτικα ειδώλια ήταν τα μικρά είδωλα, τα κουκλάκια,του σπουδαίου κυκλαδικού πολιτισμού.Συχνό το γλωσσομπερδεματάκι αυτό.

    15.>>η καμένη από τον ήλιο αστιβιά, που έχουν όλα τα νησιά του αρχιπελάγους το καλοκαίρι.
    Αστοιβιές, οι αστοιβίδες,στην Κρήτη.Στρογγυλεμμένοι φουντωτοί θάμνοι,όπως τα θυμάρια αλλά πολύ αγκαθεροί.Επικρατούν στις ξερικές πλαγές των νησιών και μήπως είναι αυτή η αστιβιά του διηγήματος. Αστοιβιδιώνα λέμε μεις για να περιγράψουμε το άγονο πια χωράφι που το έπνιξαν οι αστοιβίδες.
    Αστοίβη η επίσημη ονομασία βλέπω:
    http://eshop.lesvios-oinos.gr/el/content/35-flora
    Ο Κόντογλου γράφει στα «Χριστούγεννα στη σπηλιά» ότι σκουπίζανε με κάτι σκούπες κανωμένες από αστοιβιά.

  38. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    37. διόρθωση : η αστοιβή (Sarcopoterium spinosum),

  39. schrodcat said

    Και επειδή ο συγγραφέας είναι πολύ σεμνός άνθρωπος, να αναφερθεί κσι το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο που υπογράφει με το κανονικό του όνομα, «Σκάκι και λογοτεχνία», 2013, εκδόσεις IANOS.
    «Από τα ιπποτικά μυθιστορήματα του Μεσαίωνα και τον Δον Κιχώτη μέχρι τη λογοτεχνία του 20ού αιώνα και από την Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνής μέχρι την πρόσφατη ελληνική λογοτεχνική παραγωγή, το βιβλίο ανθολογεί σκακιστικές αναφορές σε μυθιστορήματα, ποιήματα, θεατρικά έργα».

  40. Theo said

    @7:
    Σκακιστική νουβέλα. Τη διάβασα πριν από λίγες μέρες.

  41. Κουνελόγατος said

    6 και Νικοκύρη, πρόκειται για μια ΠΟΛΥ τραγική περίπτωση. Ήθελε να ζήσει, κι όμως τον σκοτώσανε… Ευχαριστώ…

  42. Νέο Kid Στο Block said

    Ναι Τεό. Καλή (τι στην ευχή!) λογοτεχνία. Μέτριο έως κακό σκάκι 🙂 στη Σάχνοβέλλε.
    Η Ηauptpartie είναι ένα κακέκτυπο μιας Aλιέχιν-Μπόγκο(λιούμποφ)
    Υπάρχει και μια παλιά γερμανική ταινία ,στο ρόλο του ήρωα ο Κουρτ Γιούργκενς. (οι αμερικάνοι απέδωσαν το «Schachnovelle» ώς «Brainwashed»…μπλιάχ! και αίσχος! )

    Κουίζ (o νεκροζώντανος γάτος να μην πεταχθεί! 😉 ) Ποια ήταν η δυσκολότερη παρτίδα που έπαιξε ο Αλιέχιν στη ζωή του, σύμφωνα με τον ίδιο; Εναντίον τίνος; Έχει μια έμμεση σχέση με την ανάρτηση.

  43. Νέο Kid Στο Block said

    42. Παρντόν για τη γερμανικουριά που μου ξέφυγε. Hauptpartie= Η βασική θεματική παρτίδα του μυθιστορήματος που παίζει ο ήρωας εναντίον του Π.Πρωταθλητή.

  44. Γς said

    37:

    Στο γκούγκλ:

    «Κυκλαδίτικα ειδώλια», 2510 εμφανίσεις.
    «Κυκλαδίτικα εδώλια», 2720.

  45. Νέο Kid Στο Block said

    Και ένα ωραίο πρόβλημα μαθηματικής λογικής (ποιο εύκολο μάλλον απότι δείχνει…) για τα ανεμιστηράκια του είδους εδώ:

    Σε μια παραλλαγή του κλασικού σκακιού στην οποία ο κάθε παίκτης παίζει δύο (2) διαδοχικές κινήσεις ,αντί της παραδοσιακής μίας, αποδείξτε πως υπάρχει μια στρατηγική για τον 1ο παίκτη (τον Λευκό) η οποία τουλάχιστον δεν χάνει. Αποδείξτε δηλαδή πως ο λευκός μπορεί να παίξει με κάποιο τρόπο που θα του εξασφαλίζει τουλάχιστον την ισοπαλία.

  46. schrodcat said

    kid, εδώ το Houdini και οι άλλες εξελιγμένες μηχανές όπου να ‘ναι θα αποδείξουν πως ο λευκός δεν χάνει και στο κλασικό σκάκι, τι τις θες τις παραλλαγές;

  47. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>Σκαλίζοντας αναμνήσεις
    Σκακίζοντας
    >>αναστατώνοντας με τον μαυροτετράγωνο αξιωματικό του την πτέρυγα του αντίπαλου
    μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
    αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις

  48. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>Πρέπει να ήταν ελιά, ένα κομμάτι από τον κορμό, κοντά στη ρίζα.
    Σκάκι από ξύλο ελιάς,με τα μοναδικά «νερά» του μυρωδάτου κορμού

  49. Έφη έφησθα, και όποιος άλλος μου είπε για την αστοιβιά, σας ευχαριστώ πολύ. Είναι περίπου τα φρύγανα… ας πούμε

  50. andam said

    @ 29 Γς

    Δεν νομίζω ότι το κείμενο που παραθέτεις είναι αντικειμενικό.

    Οι ζαχαριαδικοί της Τασκένδης ήταν μια μικρή μειοψηφία. Για να καταλάβεις πόσο μικρή ήταν, όταν πλέον ήταν αδύνατον να συνυπάρξουν, κατοίκησαν ξεχωριστά σε δυό από τις 13 ελληνικές πολιτείες (όπως λέγονταν)..στην 4η και την 7η. Ήταν φανατισμένοι οπαδοί του Ζαχαριάδη, ο δε Ζαχαριάδης προκάλεσε στην Τασκένδη τέτοιο φανατισμό και μίσος (μεταξύ των ανταρτών) με την στάση του και τις απαντήσεις του (όταν έγινε η ιστορική συνδιάσκεψη) που οι πολιτικοί πρόσφυγες «σκοτώθηκαν» στην κυριολεξία μεταξύ τους, κυνηγιόντουσαν με όπλα και τσεκούρια στα ποτάμια και τότε επενέβησαν οι σοβιετικοί για να ηρεμήσουν τα πράγματα.

    Αυτά και άλλα πολλά τα ξέρω απ΄τον πατέρα μου (τάκουγα από παιδάκι σαν παραμύθια) που συμμετείχε σε όλα αυτά-ως αντιζαχαριαδικός- αν και μετά μάλωσε και με την ΚΟΤ (Παρτσαλίδης, Κολιγιάννης…) και έφυγε διαπαντός από το Κόμμα…Δυστυχώς πέθανε πριν 25 χρόνια και πολλές συζητήσεις μας δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν ποτέ.

    Είναι γεγονός όμως ότι το ΚΚΕ όπως οικοδομήθηκε επί Φλωράκη 1974 -91 (με τον Τσολάκη στο Πολιτικό Γραφείο-που ήταν στην Τασκένδη) απηχούσε περισσότερο τους αντιζαχαριαδικούς της Τασκένδης και όχι τους ζαχαριαδικούς. Οι ζαχαριαδικοί προσχώρησαν περισσότερο στα ΚΚΕ μλ και στους μαοϊκούς γενικότερα

  51. Νέο Kid Στο Block said

    46. Πέστο ψέμματα Γάτε μου! Aλλά απ’το «όπου νά’ναι» μέχρι το «λύθηκε το σκάκι»(σαν την καημένη την ντάμα)…υπάρχει ακόμη μια σεβαστή απόσταση, ε; 🙂

  52. Δημήτρης Μ. said

    16. Μάλλον γιατί έτσι είχαν διαπαιδαγωγηθεί στο ΚΚΕ.

  53. cronopiusa said

  54. Γς said

    50:

    Πιθανόν.
    Διαβάζω για τον συγγραφέα:

    «Βρέθηκε πρόσφυγας στην Σοβιετική Ένωση όπου διαγράφηκε μετά από την ανατροπή της επαναστατικής κατεύθυνσης στο ΚΚΕ από την 6η Ολομέλεια του κόμματος.»

  55. Strata Stratoula said

    @ 40 : — Ναί, Κύριε «Θεό», συμφωνώ μαζί σας: Ο πολύς Στέφαν Τσβάϊχ αποδίδει υπέροχα ό,τι μπορεί να συναντήσει κάποιος που καταδύεται στόν παράδοξο και σχιζοειδή κόσμο τού ζατρικίου!

    Όπως έχω διευκρινήσει προ πολλού στήν ομήγυρή σας, εάν κάπου-κάπου γράφω κάποιο σχόλιο εδώ μέσα, τό κάνω όχι επειδή έχω να συνεισφέρω τήν (ανύπαρκτη, ούτως ή άλλως) …σοφία μου αλλά επειδή μερικές φορές αισθάνομαι αναπόδραστη τήν μοιραίαν ανάγκη να μοιρασθώ με ένα ετερόκλητο πλήθος αγνώστων μου τίς εμπειρίες τής ζωής μου, τίς αναμνήσεις μου και τίς τρέχουσες απόψεις μου για τόν ακατανόητο κόσμο όπου ζούμε. Αυτό είναι και τό μοναδικό μου κίνητρο, τό οποίο μέ κάνει να εμφανίζομαι που και που ανάμεσά σας. Τίποτε, δηλαδή, περισσότερο δεν θα μπορούσε να μέ ωθήσει για να σπαταλήσω έστω και ελάχιστον από τόν χρόνο μου (χρόνο που έχω και δεν προφταίνω κάν για να τόν αφιερώσω στούς καταδικούς μου ανθρώπους, στήν γάτα μου, στίς οικιακές μου ευθύνες και υποχρεώσεις, στήν δουλειά μου, και βέβαια στόν άντρα μου) και να τόν διαθέσω κατά παραχώρησιν σε αγνώστους προκειμένου ανάμεσά τους να κάνω …επίδειξη (αμφιβόλων!) …γνώσεων και να τούς «πουλήσω» εξυπνάδες ή γραφικότητες. Πάνε πάρα πολλά χρόνια από τότε που ξεροστάλιαζα στούς (φοιτητικούς) καφενέδες και συμμετείχα σε αρλουμπολογίες επί παντός. Ωρίμασα; Δεν είμαι και τόσον σίγουρη γι’ αυτό αλλά, πάντως, δεν έχω πιά καμμιάν όρεξη (τώρα που πλησιάζω στό πρόπυλο τής «τρίτης» ηλικίας) να επαναλάβω τίς νεανικές μου απερισκεψίες.
    Αυτές τίς διασαφήσεις σάς τίς κάνω διότι σήμερα, εξ αφορμής τού θέματος, τής αναφοράς στό σκάκι, και τού σχολίου τού Κου «Θεό» περί Τσβάϊχ, θυμήθηκα ότι συμπληρώνονται 60 χρόνια από τότε που η αμφιλεγόμενη Γιουγκοσλαβο-Ιταλική μεθόριος (περιοχή τής Ριέκα-Τεργέστης) πέρασε διηρεμένη –μέσω μιάς «σκοτεινής» και όχι αναίμακτης διαδικασίας– στήν δικαιοδοσία τού Ιταλικού κράτους. Στόν επαγγελματικό μου και στόν κοινωνικό μου κύκλους έχω αρκετούς γνωστούς που ορμούνται εκατέρωθεν αυτής τής μεθορίου. Άλλωστε, πρό πολλών ετών, κι εγώ η ίδια έζησα επί ένα έτος στήν Τεργέστη (όταν, επί διευθύνσεως τού αειμνήστου Νομπελίστα ευεργέτου μου Δρος Αμπτού Σαλάαμ, εργάσθηκα στό εκεί εδρεύον «Διεθνές Κέντρον Θεωρητικής Φυσικής»). Ένας ξεχωριστός άνθρωπος που –συμπτωματικώς– έτυχε να γνωρίσω σ’ εκείνα τά μέρη ήταν ένας …εκτελωνιστής. Κάποιος, δηλαδή, σαν τόν δικό σας εδώ μέσα τόν Κο Κουβάτσο. Τό όνομα εκείνου τού φίλου μου είναι Πάολο Μάουρενσικ και τήν τελευταία 20ετία έχει γίνει (πανάξια!) διάσημος ως συγγραφέας. Ακριβώς για αυτόν τόν άνθρωπο κάθομαι να γράψω τώρα, επειδή διαπιστώνω ότι μάλλον κανείς σας δεν τόν γνωρίζει αφού δεν τόν ανέφερε μέχρι τώρα. Για τόν Ιταλό φίλο μου φαντάζομαι ότι μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος να εύρη πλέον αρκετές πληροφορίες στό διαδίκτυο και να επισκεφθή και τόν ιστότοπο που διατηρεί στόν παγκόσμιον ιστό. Γι’ αυτό, δεν θα προσθέσω τίποτε άλλο περί αυτού τού ιδίου. Θα ειπώ, όμως, δυό κουβέντες για κάποια από τά έργα του τά οποία σχετίζονται άμεσα είτε με τήν φιλολογία τού σκακιού είτε και με τήν σκακιστική «φιλολογία».

    Ο Πάολο άρχισε να γράφει μετά τά 50 του και τό πρώτο μυθιστόρημά του που κυκλοφόρησε στήν Ιταλία κατά τό 1994 έγινε αμέσως «μπέστ-σέλλερ», εξαντλήθηκε η πρώτη έκδοση μέσα σε 3 μήνες και έκτοτε έχει κάνει κι εγώ δεν ξέρω πόσες επανεκδόσεις. Ο τίτλος εκείνου τού πρώτου του μυθιστορήματος είναι «Η βαριάντα τού Λύνεμπουργκ» και βασικό ρόλο στήν μυθιστορηματική πλοκή έχει τό σκάκι. Εγώ διάβασα τό βιβλίο στά Ιταλικά από τίς εκδόσεις «Αδέλφι», αλλά ο αδελφός μου μού ‘χε πει πριν από καμμιά 15αριά χρόνια ότι είχε κυκλοφορήσει και στά ελληνικά μιά μετάφρασή του. Εάν κάποιος ενδιαφέρεται μπορεί να ψάξει και να τήν εύρη, άν υπάρχει.
    Ο Μάουρενσικ έχει γράψει αρκετά βιβλία από τό 1994 μέχρι σήμερα: κάπως ανάλογο είναι τό άλλο σπουδαίο του μυθιστόρημα, «Ο Αντίστροφος Κανόνας», που έχει σαν «φόντο» όχι πιά τόν κόσμο τού σκακιού αλλά τόν κόσμο τής μουσικής και τούς βιρτουόζους βιολιστές.
    Αυτό, όμως, που έχει επίσης ενδιαφέρον για όσους αγαπούν τό σκάκι και τήν ιστορία του, είναι τό πιό πρόσφατο βιβλίο τού φίλου μου τού Πάολο που εκδόθηκε τόν περασμένο χρόνο στά ιταλικά και έχει σαν θέμα του τήν αξιομνημόνευτη –μολονότι σύντομη– παρουσία σ’ αυτόν τόν μάταιο κόσμο ενός ΑΛΗΘΙΝΑ ΜΕΓΑΛΟΥ τού σκακιού: τού Αμερικανού (από τήν Λουϊζιάνα) «αρχάγγελου» ΠΩΛ ΜόΡΦΥ.

    Αυτά είχα να σάς προσφέρω εγώ, σήμερα. Και αποφεύγω να ξεμακρύνω από αυτά και να υπεισέλθω στά …πολιτικά σας: θα αυτοσυγκρατηθώ και δεν θα μιλήσω για τόν (ολοφάνερο σε όσους δεν έχουν παρωπίδες!) ΠΡΟΔΟΤΙΚΟ ρόλο τού «Κ»ΚΕ από τής ιδρύσεώς του μέχρι σήμερα. Προδοτικό ρόλο, όχι μόνον για τό έθνος αλλά και για χιλιάδες αγνούς ιδεολόγους πατριώτες που τό ακολούθησαν και εμαρτύρησαν στό βρώμικο όνομά του…!

  56. Μαρία said

    Στέφανος Στεφάνου, Οι τρεις «φραξιονισμοί» του Αι-Στράτη, σ.147
    http://askiweb.eu/images/Archeiotaxio/Archeiotaxio4.pdf

  57. Ιάκωβος said

    spiral architect said

    ..Όμως όπως έχει δείξει η ιστορία οι από το ΚΚΕ προερχόμενοι αναθεωρητές (και ανεξάρτητα τι πέρασαν σε προσωπικό επίπεδο κείνα τα δύσκολα χρόνια) ελάχιστοι πήγαν “αριστερότερά” του…

    ‘Αντε πάλι. Αφου ρε Spiral, δεν έχει οριστει με σαφήνεια τι είναι αριστερά και τι δεξιά, τι νόημα έχει η παραπάνω φράση;

    Γιατί ο Στάλιν ήταν «πιο αριστερά» από το Χρουτσώφ; Γιατί οι Κιμ είναι «πιο αριστερά» από τον οποιοδήποτε;

    Με το μηχανιστικό και περιορισμένο πολιτικά τρόπο σκέψης των παλαιοκομμουνιστών το πόσο αριστερά και δεξιά τοποθετείται κανείς είναι συνάρτηση ΜΟΝΟ της άποψης του πάνω στο θέμα της ιδιοκτησίας. Τότε ίσως, μπορείς να πεις, οτι , ναι, η χήρα ήταν πιο αριστερή από τον Τεγκ Σιάο Πιγκ.

    Όμως το ζήτημα αυτό είναι δευτερεύον. Πρώτα έρχεται το ποιος έχει την εξουσία. Η δικτατορική και τυραννική εξουσία του Ενός πάνω στην κοινωνία, είναι πιο δεξιά από οτιδήποτε άλλο. Ο Στάλιν ως προς τις ελευθερίες και τα δικαιώματα του πολίτη και του κομμουνιστή ήταν πιο δεξιός από τη σοσιαλδημοκρατία. Ήταν Τσαρισμός.

    Σε ποιο πλανήτη ο Βισίνσκι, που δίκασε τόσους και τόσους, και εδώ τον Μπουχάριν, είναι «αριστερός» ; Μόνο επί Χίτλερ γινόντουσαν τέτοιες «δίκες» και τόσο άδικες πολιτικές καταδίκες χωρίς στοιχεία. Ακου και φρίξε:

  58. schrodcat said

    # 55 Για τη Βαριάντα του Λίνεμπουργκ άρθρο στο παρόν ιστολόγιο https://sarantakos.wordpress.com/2010/07/06/luneburg/

  59. schrodcat said

    # 55 Και πολύ ενδιαφέρουσα η πληροφορία για το βιβλίο πέρι Μόρφι, ευχαριστώ.

  60. Theo said

    @42:
    Ναι, Νεοκίδιε, πολύ καλή λογοτεχνία η Σάχνοβέλλε.
    Για το σκάκι δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη, μια και παραμένω μέτριος ερασιτέχνης κι έχω δεκαετίες να διαβάσω θεωρητικό σκακιστικό βιβλίο (έχω μείνει σ᾿ αυτά του Σιαπέρα).
    Συμφωνώ όμως με τη Στράτα (σχ. 55) πως ο «Τσβάϊχ αποδίδει υπέροχα ό,τι μπορεί να συναντήσει κάποιος που καταδύεται στόν παράδοξο και σχιζοειδή κόσμο» του.

  61. Νέο Kid Στο Block said

    59. Ο καημένος ο Πωλ… (μακράν ο ισχυρότερος σκακιστής όλων των εποχών με βάση το κριτήριο της «απόστασης» από τη δυναμικότητα των συγχρόνων του, αν και ήταν βέβαια σύντομη χρονικά η κυριαρχία του) ανέπτυξε μια πολύ ενδιαφέρουσα ψύχωση! Πίστευε πως τα παπούτσια του ήταν… αξιωματικοί που οι «αντίπαλοι» (πρακτικά δηλαδή στα τελευταία του ΟΛΟΙ οι άνθρωποι) ήθελαν να του τους αρπάξουν!
    Οι διαφόρων διαβαθμίσεων τρέλες (από ελαφρές νευρώσεις/εμμονές που λίγο πολύ όλοι έχουμε μέχρι βαριές σχιζοφρένειες) των διάσημων σκακιστών είναι πολύ ενδιαφέρουσες. (αλήθεια Γάτε, έχει γραφτεί κανα σύγγραμμα σχετικά; απότι ξέρω όχι,αλλά δεν είμαι σίγουρος) Ο Στάινιτς (ο 1ος επίσημος Παγκ.Πρωταθλητής) στα τελευταία του έψαχνε το Θεό για να παίξουν, χαρίζοντάς Του πιόνι και την κίνηση…

  62. Εαμοβούλγαρος said

    Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

    1)Καιρός να απεργήσουμε κι εμείς οι εργαζόμενοι εδώ στου Σαραντάκου, μπάς και μάς κάνει καμιά αύξηση, διότι αρκετά εκμεταλλεύτηκε την υπεραξία μας: 48ωρη Απεργία
    κήρυξαν οι εργαζόμενοι στον Ραδιοσταθμό του Σύριζα («Στο Κόκκινο») γιατί η Κουμουντούρου τούς χρωστάει πολλούς μισθούς!..

    2) Πάντα σάς έλεγα πως οι ηγέτες των Χριστιανών είναι είτε παράφρονες, είτε απατεώνες: Ο κουμμουνιστής Πάπας Φραγκίσκος (που ευλόγησε προ ημερών τον Τσίπρα) πιστεύει με κάθε σοβαρότητα πως όλοι έχουμε τον
    φύλακα Άγγελό μας

    3) Εύγε στον υπάλληλο του κύρ-Φώτη, Δήμαρχο Αθηναίων Γιωργάκη Καμίνη που απαγόρεψε να ανακρουστεί ο Εθνικός Ύμνος στο Κολωνάκι από την μπάντα του Δήμου Αθηναίων, μετά την περιφορά της εικόνας του Πολιούχου των Αθηνών, Διονυσίου Αρεοπαγίτου, προκαλώντας εγκεφαλικά στους Εθνικοπαράφρονες Ρωμιούς.

    4) Προς τιμήν των αγωνιζόμενων Καταλανών συντρόφων, για σήμερα προσφέρω σε κάθε αδελφό εν Χριστώ το καλύτερο Ισπανο-Ελληνικό και Ελληνο-Ισπανικό Λεξικό που υπάρχει στην πιάτσα (εκδοσις 2013), 1.040 σελίδων. Κατεβάστε το εδώ

    http://bookzz.org/book/2208010/9585fb

    5) Τελειώνοντας, σάς προσφέρω το νέο απολαυστικό τραγούδι του 78χρονου σκηνοθέτη Δημήτρη Κολλάτου «Σκοτώσαν τον Γιωργάκη μας». Το τραγούδι περιέχεται στην νέα ταινία του Κολλάτου «Η εκδίκηση του Διόνυσου» που θα δούμε στο φετεινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Οι 4 πρώτοι στίχοι του τραγουδιού (ερμηνεία «Μνημονιακοί ταμιευτήρες») είναι:

    «Σκοτώσαν τον Γιωργάκη μας
    Πάει κι ο Βενιζέλος
    Την πούλεψε ο Αντώνης μας
    Και ο Κουβέλης τέλος»

    Αμήν, που θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Εβραίοι…

    Με Αγάπη Χριστού
    Καληνύχτα σε όλους
    ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΣ

  63. schrodcat said

    kid Δεν έχω υπόψη μου κάποιο ειδικό σύγγραμμα αν και πιστεύω η παραμυθολογία του σκακιού ενισχύει τις όποιες περιπτώσεις, οι οποίες δεν ξέρω αν είναι περισσότερες, ποσοστιαία, από ό,τι στον υπόλοιπο πληθυσμό. Στο πρόσφατο βιβλίο The Endgame υπάρχουν διάφορες αναφορές για τις υπερπαραξενιές του Φίσερ.

  64. Theo said

    Σήμερα τέλειωσα τις συγκλονιστικές και υπέροχες Ιστορίες από την Κολιμά του Βάρλαμ Σαλάμοφ.
    Μια από τις τελευταίες είναι «Το σκάκι του δόκτορος Κουζμένκο».
    Ο Σαλάμοφ βάζει τον δρ. Κουζμένκο να διηγείται για κάποιον διάσημο γλύπτη «Κουλάγκιν» (μάλλον όχι το πραγματικό όνομά του) ο οποίος το 1937, στη φυλακή Μπουτίρκι, έφτιαξε δυο σετ σκακιού λεπτότατης τεχνουργίας από ζύμη που διαμόρφωναν οι συγκρατούμενοί του, μασώντας ψωμί με τις ώρες: ένα με τους αντίπαλους της εποχής των ταραχών στη Ρωσία (17ος αι.), κι ένα με τον Κορτέζ και τους αντίπαλους των κονκισταδόρων στο Μεξικό. Επεξεργάστηκε τη ζύμη με σπίρτο και νύχι, αφού στη φυλακή απαγορευόταν ο,τιδήποτε σιδερένιο. Το πρώτο σετ το κράτησε, ενώ το δεύτερο το χάρισε ή το πούλησε. Όταν (μάλλον το 1938) τον έφεραν σε νοσοκομείο της Κολιμά σε μη αναστρέψιμη φάση δυσθρεψίας, με απώλεια συνείδησης και διαταραχή της λογικής, από την πείνα του, κατάπιε τον λευκό πύργο και το κεφάλι της μαύρης βασίλισσας, πριν γιατροί και νοσηλευτές να προλάβουν να τον εμποδίσουν.

    Θυμίζει κάπως το παρόν διήγημα. Μήπως ο Σαλάμοφ ήταν η πηγή της έμπνευσής του Γιανακού;

  65. Ιάκωβος said

    Ήταν συνηθισμένο στις φυλακές να φτιάχνουν πράματα από ψωμί. Εδώ στην Ελλάδα έφτιαχναν ζάρια.
    Πιόνια και σκάκι από το γκουλάγκ:

  66. Ιάκωβος said

    Από μασημένο ψωμί και τα δύο.

  67. sarant said

    Καλησπέρα, ευχαριστώ για όλα τα σχόλια! Μόλις επέστρεψα ημιτροπαιούχος από τη νότια Λοθαριγγία.

    65: Κι οι δικοί μας φτιάχναν σκάκι με ψίχα ψωμιού (ο παππούς μου ας πούμε):
    http://www.avgi.gr/article/1924551/paizame-me-ena-pou-me-psixa-eixame-ftiasei

    58: Νάσαι καλά που με αναπληρωσες όσο έλειπα 🙂

    50: Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι η σαφής πλειοψηφία των κομμουνιστών της Τασκέντης ήταν ζαχαριαδικοί -άσχετο αν δεν το τράβηξαν όλοι μέχρι τη ρήξη (βέβαια κάποιοι τραβήξανε τα πάνδεινα). Αλλά η διατύπωσή μου προς τον Σπειροειδή (που έλεγε ότι σχεδόν όλοι όσοι φεύγουν από το ΚΚΕ πάνε δεξιότερα) εννοούσε: όσοι της Τασκέντης έφυγαν το 57 πήγαν όλοι αριστερότερα.

  68. sarant said

    37: Έφη νάσαι καλά που απάντησες για την αστοιβιά

    30: Εδώ το είχαμε πει για τη Μυτιλήνη. Το επίσημο όνομα του Άι Στράτη είναι Άγιος Ευστράτιος και τα ντεσού δεν τα ξέρω 🙂

    26: Γιώτη, δυστυχώς δεν ξέρω τίποτα για το βιβλίο που ψάχνεις (Η διαθήκη του Καντ)

  69. schrodcat said

    Στο σκακιστικό μουσείο της Μόσχας εκτίθεται σκακιέρα, φτιαγμένη με συρματόπλεγμα σε γκούλαγκ:
    http://www.chess.com/news/russias-first-chess-museum-opened-in-moscow-8334

  70. stratosbg said

    Reblogged this on a hairless ape.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: