Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Η κήρυξη του πολέμου

Posted by sarant στο 7 Οκτωβρίου, 2014


Εδώ και κάμποσο καιρό έχω αρχίσει να δημοσιεύω, κάθε δεύτερη Τρίτη, αποσπάσματα από το βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης” (εκδ. Ερατώ, 1995, εξαντλημένο), που είναι μια βιογραφία του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (1903-1977), ο οποίος είχε το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης (που είναι ομηρική έκφραση και σημαίνει ‘βάρος της γης’). Η σημερινή συνέχεια είναι η εικοστή έκτη. Η προηγούμενη συνέχεια βρίσκεται εδώ. Με τη σημερινή συνέχεια μπαίνουμε στο 7ο κεφάλαιο του βιβλίου «Πόλεμος και κατοχή». Το σημερινό κεφάλαιο ίσως θα ήταν ωραίο αν συνέπιπτε με την 28η Οκτωβρίου, που κατά σύμπτωση φέτος πέφτει Τρίτη, αλλά πέσαμε τρεις βδομάδες έξω.

mimis_jpeg_χχsmallΛίγους μήνες μετά τη μετάθεση του ποιητή στη Μυτιλήνη, άρχισε ο πόλεμος με την Ιταλία, που όλοι τον περίμεναν έπειτα από τον τορπιλισμό της Έλλης το Δεκαπενταύγουοτο. Του Αγίου Δημητρίου, στη γιορτή του διευθυντή της τράπεζας, ο ποιητής μαζί με τον Χαράλαμπο πήγαν να τον χαιρετήσουν. Στο σαλόνι βρήκαν συ­γκεντρωμένους πολλούς παράγοντες της μυτιληναϊκής κοινωνίας, το Δεσπότη, το Νομάρχη, τον υποδιοικητή της Αστυνομίας, διευθυντές των άλλων τραπεζών. Όλοι συμφωνούσαν πως ο πόλεμος ήταν ζήτη­μα ημερών και προμάντευαν τη σύντομη διάρκειά του: «Θα πέσουν μερικές ντουφεκιές για την τιμή των όπλων κι όλα θα τελειώσουν σε λίγες μέρες».

Κάποιοι προχωρούσαν πιο μακριά:

«Είναι καιρός να ενταχθώμεν εις την Ευρώπην, ηνωμένην υπό μίαν σιδηράν εξουσίαν».

Ο Νίκος με δυσκολία κρατιόταν να τους τα πει χύμα. Επικαλέστη­κε πως γιόρταζε κι ο γιος του κι έφυγε με τον Χαράλαμπο νωρίς. Οι δυο φίλοι γύρισαν στο σπίτι του ποιητή φαρμακωμένοι.

«Να δεις που θα μας πουλήσουν στους φασίστες, είναι βλέπεις σαρξ εκ της σαρκός τους», είπε ο Σαραντάκος, χάνοντας για πρώτη φορά την αισιοδοξία του.

Ο Κανόνης είχε αντιρρήσεις.

«Ξέρεις, μπορεί ο Μεταξάς να είναι φασίστας, αλλά αντίθετα με την Ιταλία, την εξουσία του τη χρωστά στο βασιλιά, δηλαδή στους Άγγλους».

Εκείνο το συννεφιασμένο οχτωβριανό πρωινό, ο Σαραντάκος έμαθε για την εισβολή των Ιταλών πρωί πρωί, ανοίγοντας το ραδιόφωνό του, όπως συνήθιζε να κάνει κάθε μέρα πριν φύγει για τη δου­λειά του, καθώς έπινε το κώνειον, όπως έλεγε το μείγμα του καφέ με το γάλα που ετοίμαζε η Ελένη. Το ραδιόφωνο έπαιζε συνέχεια δημο­τικά τραγούδια και εμβατήρια, που τα διέκοπτε για να πει το πρώτο ανακοινωθέν του πολέμου. Η Ελένη ακούγοντας τα νέα έβαλε τα κλάματα. Ο Νίκος την παρηγόρησε και έφυγε βιαστικός.

Στην Τράπεζα βρήκε όλους τους συναδέλφους μαζεμένους πα­ρέες παρέες να συζητούν ζωηρά. Κανείς φυσικά δε δούλευε. Απροσ­δόκητα δεν υπήρχε ίχνος φόβου ή ηττοπάθειας στις κουβέντες τους αλλά κάτι που έμοιαζε με ενθουσιασμό. Ο ταμίας κι ένας δυο άλλοι γερμανόφιλοι, που κάτι πήγαν να πουν για το αήττητο του Άξονος και το άσκοπο της αντίστασης, απομονώθηκαν με πρόγκα.

Από το γραφείο βγήκε ο Βαρκάρης φανερά ταραγμένος.

«Κύριοι», είπε με τον συνηθισμένο στόμφο του, «αι έκτακτοι πε­ριστάσεις επιβάλλουν την αναστολήν των εργασιών του Ιδρύματος διά σήμερον. Από αύριον εργαζόμεθα κανονικούς».

Προσπάθησε να κρατήσει τον Νίκο για βαρκαδιάτικα, αλλά αυ­τός του ξέφυγε δικαιολογούμενος πως έπρεπε να μαζέψει το γιο του που οπωσδήποτε θα το ’χε σκάσει από το Γυμνάσιο και θα γυρνούσε στους δρόμους.

Πέρασε από το Γυμνάσιο αλλά το βρήκε άδειο από τα παιδιά και τους δασκάλους. Γύρισε στο σπίτι σταματώντας κάθε τόσο και σχο­λιάζοντας τα νέα με γνωστούς και φίλους, που συναντούσε στο δρό­μο του. Θαρρείς κι όλη η Μυτιλήνη είχε βγει στους δρόμους. Κι εδώ επικρατούσε ο ίδιος ενθουσιασμός. Ο δρομάκος της γειτονιάς του αντηχούσε από τα δημοτικά και τα εμβατήρια που μετέδιδε το ραδιό­φωνο, το οποίο ο Αντρέας το ’χε βάλει να παίζει στη διαπασών. Στην ίδια ένταση έπαιζε και το ραδιόφωνο του Θόδωρου.

Το βραδάκι μαζευτήκαν όλοι σπίτι του για ν’ ακούσουν τις ειδή­σεις και να σχολιάσουν την κατάσταση. Γενικώς ήταν όλοι χαρούμε­νοι.. Τους συνεπήρε ο ενθουσιασμός με τον οποίο ο λαός αντιμετώπισε την κήρυξη του πολέμου. Ο Κανόνης ως σπουδάσας στην Ιταλία, τους ανέπτυξε την άποψή του:

«Ο ιταλικός λαός είναι σίγουρο πως δε θέλει τον πόλεμο. Και από ιδιοσυγκρασία αλλά και γιατί πολεμά ήδη από το 1935, πρώτα στην Αβησσυνία και μετά στην Ισπανία. Μονάχα οι μελανοχίτωνες και οι λοιποί φασίστες είναι φιλοπόλεμοι, αλλά αυτοί και λίγοι είναι και φροντίζουν να μένουν στα μετόπισθεν».

Ο Ανδρέας (σύζυγος της αδελφής της Ελένης) τούς πληροφόρησε ότι είχε παρουσιαστεί στο Φρου­ραρχείο κι είχε ζητήσει να καταταγεί έστω και απλός στρατιώτης. Του ’πανε πως τους απότακτους του κινήματος αξιωματικούς θα τους αντιμετώπιζαν ομαδικά και όχι μεμονωμένα. Ο Θόδωρος ο Σάμιος τους είπε ότι, όπως άκουσε στην αγορά, οι κομμουνιστές κρα­τούμενοι στις φυλακές και στις εξορίες είχαν επίσης ζητήσει να στρα­τευτούν για να πολεμήσουν. Το τεταρτοαυγουοτιανό καθεστώς απέρριψε την προσφορά τους. Την άλλη μέρα όμως δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες το γράμμα του Νίκου Ζαχαριαδη, που καλούσε σε αντί­σταση κατά των Ιταλών. Το βράδυ στο σπίτι του Νίκου άναψε η συ­ζήτηση. Σχεδόν όλοι συμφωνούσαν με το πνεύμα του γράμματος.

Ο Ανδρέας τελικά ανακλήθηκε ως έφεδρος εκ μονίμων με το βαθμό του και πολύ σύντομα έφυγε για το μέτωπο. Το ίδιο έγινε με όλους τους αξιωματικούς του κινήματος. Αυτοί οι δημοκράτες υπολοχαγοί, λοχαγοί και ταγματάρχες ήταν που ουσιαστικά διεξήγαγαν τον πόλεμο στο αλβανικό μέτωπο. Στρατεύτηκε και ο άλλος σύγγαμπρος του ποιητή, ο Γιώργος ο Μίσσιος, έφεδρος ανθυπολοχαγός διαβιβά­σεων, αλλά τοποθετήθηκε σε μια μονάδα κοντά στις Σέρρες, μακριά από το μέτωπο. Ο Θόδωρος ο Σάμιος στρατεύτηκε ως νοσοκόμος. Στρατεύτηκε κι ο Γιώργος ο Ράσκος κι ένα σωρό άλλοι φίλοι και γνωστοί. Ο Χαράλαμπος ο Κανόνης ως σπουδάσας στο εξωτερικό ήταν αγύμναστος και γι’ αυτό όταν επιστρατεύτηκε έμεινε για τη βασική εκπαίδευση στη Λέσβο.

Ο ποιητής δεν επιστρατεύτηκε, όχι μόνο λόγω ηλικίας (ήταν τότε τριά­ντα εφτά χρονών) αλλά και λόγω ειδικότητας. Ήταν πυροβολητής του βαρέος πεδινού πυροβολικού, που στο αλβανικό μέτωπο είχε περιορι­σμένη δράση. Έμεινε στα μετόπισθεν, θεατής του πολέμου και αρχηγός της ευρύτερης οικογένειας. Δεν το άντεχε όμως να μένει αργός.

Υπερνικώντας την αποστροφή του προς το καθεστώς, παρουσιά­στηκε στην Πολιτική Αεράμυνα, όπου κάτι κουραμπιέδες μόνιμοι αξιωματικοί συνεπικουρούμενοι από κάποιους φανφαρόνους της ΕΟΝ δεν έκαναν απολύτως τίποτα, εκτός από το να γυρνούν τη νύχτα και να επιβλέπουν αν τηρείται ο συσκοτισμός. Ο Νίκος προσπάθησε να τους υποδείξει ότι ο κυριότερος κίνδυνος σε περίπτωση βομβαρ­δισμού σε μια πόλη σαν τη Μυτιλήνη, με τα περισσότερα σπίτια ξύ­λινα και πολύ κοντά το ’να στο άλλο ήταν η πυρκαγιά, για την αντιμετώπιση της οποίας έπρεπε να καθοδηγηθεί κατάλληλα ο πληθυσμός, αλλά οι αεραμυνίτες αγρόν ηγόρασαν.

Το ηθικό του κόσμου ήταν πολύ υψηλό. Κάθε νίκη στο μέτωπο γιορταζόταν με αυθόρμητες εκδηλώσεις ενθουσιασμού, όπου παίρναν και δίναν τα σατιρικά τραγούδια, που από το ραδιόφωνο είχαν γίνει πασίγνωστα και αγαπητά. Τα περισσότερα ήταν δημοφιλή ελα­φρά τραγούδια που παραφράστηκαν κι έγιναν το «κορόιδο Μουσολίνι», το «βάζει ο Ντούτσε τη στολή του», το «στον πόλεμο βγαίνει ο Ιταλός». Τον Μουσολίνι, που οι Άγγλοι, οι Γάλλοι και οι λοιποί Ευρωπαίοι τον είχαν πάρει στα σοβαρά και τον φοβόντουσαν, οι Έλλη­νες τον πήραν στο ψιλό. Τον κατέβασαν στα πραγματικά μέτρα του: ένας φαμφαρόνος, ένα ανθρωπάκι της καρπαζάς. Στις εφημερίδες τα σκίτσα του από διάσημους γελοιογράφους τον έδειχναν έτσι ακρι­βώς. Σατιρίζοντας τον ιταλικό φασισμό και τον Ντούτσε του οι Ελλη­νες έβγαζαν το άχτι τους για τον δικό τους. Ο ποιητής μας δεν έμεινε πίσω. Όταν οι φίλοι του έφτασαν στο μέτωπο, άρχισε να τους στέλ­νει επιστολικά δελτάρια με παραφράσεις γνωστών τραγουδιών, συνοδευόμενες πολλές φορές από σκίτσα που σκάρωνε μόνος του. Μία από τις παραφράσεις αυτές ήταν του επιθεωρησιακού τραγουδιού «με λεν μπεκρή», που ο Πέτρος Κυριάκός είχε κάνει μεγάλο σουξέ [Θα το δούμε σε άλλη ευκαιρία].

Για την οικογένειά του τον ενημέρωνε με τακτικά γράμματα ο Μιχάλης. Επιστρατεύτηκαν οι τρεις νεότεροι αδελφοί του, ο Γιώργος, ο Θόδωρος κι ο Γιάννης, αλλά στο αλβανικό μέτωπο πήγε μόνο ο τελευταίος, που στις 2 Δεκεμβρίου του έστειλε γράμμα «από τα βάθη της Αλβανίας», όπως έγραφε. Ο Θόδωρος μετακινήθηκε πολύ σύντομα στα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα και ο Γιώργος ως διευθυντής της Συρματουργίαςτου Αγγελόπουλου, αλλά και ως βοηθητικός, επιστρατεύτηκε στη θέση του. Τον Νίκο τον συγκίνησε ιδιαίτερα η είδηση πως επικεφαλής του Αποσπάσματος Πίνδου, του πρώτου από τα τμήμα­τα που αποκρούσανε και ανατρέψανε τους Ιταλούς, ήταν ο πρώτος του ξάδελφος, ο Κώστας ο Δαβάκης, που από τότε που τον γνώρισε καλά στην Καλλιθέα, τον αγαπούσε και εκτιμούσε ιδιαίτερα.

Ξάφνου στις 20 Δεκεμβρίου πήρε ένα τηλεγράφημα από τον πατέρα του, που έγραφε μόνο «Γιάννης ετραυματίσθη με τραύμα διαμπερές». Αναστατώθηκε. Ξέροντας καλά πως ο πατέρας του ήταν εξαιρετικά ακριβολόγος, του ’κανε εντύπωση η αναφορά του σε διαμπερές τραύμα. Κατάλαβε πως ο γερο-Μιστριώτης, (έτσι έλεγε τον καθαρευουσιάνο πατέρα του) ήθελε να του πει πως ο τραυματισμός δεν ήταν μεν θανάσιμος αλλά εν πάση περιπτώσει σοβαρός. Την άλλη βδομάδα πήρε εκτενές γράμμα από τον Μιχάλη, με το οποίο του εξι­στορούσε τα καθέκαστα. Ο Γιάννης, πολυβολητής στο 9ο Σύνταγμα Καλαμών, κάλυπτε με το πολυβόλο του, ολομόναχος γιατί είχε σκοτωθεί ο γεμιστής του, ένα «άλμα» (μια επιθετική κίνηση) της μονάδας του, όταν σε μια στιγμή σηκώθηκε όρθιος για να μεταφέρει το πολυ­βόλο του σε καλύτερη θέση. Τότε τον βρήκε μια ριπή από ιταλικό πο­λυβόλο στην κοιλιά. Για πολλές μέρες τον είχαν ξεγραμμένο αλλά εν τούτοις επέζησε και ήδη είχε μεταφερθεί στην Αθήνα.

Με τον καινούριο χρόνο φάνηκε πόσο ανέτοιμη ήταν για τον πόλεμο η δικτατορία. Από τους περίφημους εράνους «υπέρ Αεροπο­ρίας» δε δημιουργήθηκε τίποτα περισσότερο από ένα σμήνος μαχη­τικών αεροπλάνων. Οι στρατιώτες ξεπάγιαζαν στα αλβανικά βουνά χωρίς τον κατάλληλο ιματισμό. Μόλο που όλες οι γυναίκες έπλεκαν ασταμάτητα πουλόβερ, γάντια και κάλτσες για το στρατό, το μεγαλύ­τερο μέρος αυτών των εφοδίων ποτέ δεν έφτασε ως το μέτωπο. Μετά την πτώση της Κλεισούρας, την τελευταία ελληνική νίκη στον πόλεμο, το μέτωπο σταθεροποιήθηκε. Οι Ιταλοί φέρναν αδιάκοπα ενισχύ­σεις. Τον Μάρτη του ’41 εξαπέλυσαν την «εαρινή επίθεσή» τους. Παρά το άφθονο αίμα που χύθηκε εκατέρωθεν η επίθεση απέτυχε. Στα μετόπισθεν ο κόσμος έχανε σιγά σιγά το κουράγιο του. Άρχισαν να κρύβονται τα τρόφιμα και οι τιμές πήραν τον ανήφορο.

Οι γερμανόφιλοι ανεθάρρησαν και σπέρνανε την ηττοπάθεια. Τα γεγονότα τούς βοηθούσαν. Στις 20 Μαρτίου η γιουγκοσλαβική κυ­βέρνηση υπέγραψε με τους Γερμανούς σύμφωνο, με το οποίο προσχωρούσε στον Άξονα, με αντάλλαγμα τη Θεσσαλονίκη. Είχαν προηγηθεί η Ουγγαρία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Οι Έλληνες νιώσα­με απελπιστικά μόνοι. Μια βδομάδα μετά όμως, στις 27 Μαρτίου, ο γιουγκοσλαβικός (ή πιο σωστά ο σέρβικός) λαός με μια θυελλώδη εξέγερσή του, ανέτρεψε το γερμανόφιλο καθεστώς και η νέα κυβέρ­νηση, που πήρε την εξουσία, ακύρωσε το σύμφωνο. Στις 5 Απριλίου οι Γερμανοί χωρίς καμιά προειδοποίηση ή κήρυξη πολέμου, βομβάρ­δισαν βάρβαρα και για πολλές ώρες το Βελιγράδι. Την άλλη μέρα εισβάλανε ταυτόχρονα στη Γιουγκοσλαβία και στην Ελλάδα.

 

94 Σχόλια to “Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης: Η κήρυξη του πολέμου”

  1. Παναγιώτης Κ. said

    Ας μιμηθώ λοιπόν τις …παλιοσειρές ελπίζοντας ότι είμαι πρώτος με την καλημέρα μου.
    Καλημέρα!

  2. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Ίσως λόγω των μαθητικών μας βιωμάτων και της εν γένει κουλτούρας μας (μου), μού ακούγεται κάπως ανακόλουθο το να υπήρχαν Έλληνες γερμανόφιλοι στην Ελλάδα, στη, Λέσβο, Αθήνα, Κρήτη. Αγγλόφιλοι, Σοβιετόφιλοι, ναι. Γερμανόφιλοι όμως;
    Μου τα διηγείτο και ο πατέρας μου, (κάποιος παλιός συνέταιρός του ήταν, έλεγε, γερμανόφιλος) και δεν το πίστευα … :/

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1: Ανατροπή στην κορυφή 🙂

    2: Το 1940 υπήρχαν πολλοί. Κάποιοι από αυτούς λόγω ταξικού συμφέροντος, άλλοι επειδή ήθελαν τάξη 🙂 και άλλοι που είχαν σπουδάσει στη Γερμανία και θαύμαζαν τον πολιτισμό της.

  4. andam said

    Καλημέρα
    Μόνο τις πρώτες γραμμές διάβασα:

    «Είναι καιρός να ενταχθώμεν εις την Ευρώπην, ηνωμένην υπό μίαν σιδηράν εξουσίαν»!!
    …έμπλεξε με καλά καθίκια ο Νίκος….

    Το απόγευμα θα το διαβάσω με ανυπομονησία!

  5. Παναγιώτης Κ. said

    «…το ραδιόφωνο έπαιζε συνέχεια δημοτικά τραγούδια και εμβατήρια…»

    Να και μια άλλη αφήγηση για την ίδια μέρα.

    «Ανοίγει λοιπόν η μάνα μου το ραδιόφωνο και ακούει κλαρίνο.Είχαν βάλει δημοτική μουσική για να εμψυχώσουν τον κόσμο.Να θυμηθεί τις ρίζες του.Τότε εκείνη γυρίζει και λέει -σαν τώρα το θυμάμαι-επί λέξει:
    «Κερατάδες, κερατάδες!Ε! τώρα που μας χρειάζεστε βάλατε και κλαρίνο»
    Ήταν πόνος της ν΄ακούσει κλαρίνο και δημοτικό τραγούδι στο κρατικό ραδιόφωνο, γιατί άλλος σταθμός τότε δεν υπήρχε.Γιατί εκείνη άλλο από δημοτικό τραγούδι δεν ήξερε.Μ΄αυτά είχε μεγαλώσει και στο ραδιόφωνο δεν άκουγε τίποτε απ΄αυτά.Σπάνια έβαζαν.Κυριαρχούσαν τα λεγόμενα ελαφρά ή ευρωπαϊκά της εποχής εκείνης, με τη Βέμπο την Κάκια Μένδρη, την Ιατρίδου, τη Δανάη,που ήταν καλή τραγουδίστρια και δική μας»
    Αυτά τα αφηγείται ο Χαρίλαος Φλωράκης.

  6. Παναγιώτης Κ. said

    «Οι στρατιώτες ξεπάγιαζαν στα αλβανικά βουνά, χωρίς τον κατάλληλο ιματισμό».

    37 χρόνια αργότερα, Δεκέμβρης του 1977 , στρατιώτης σε μια χειμερινή διαβίωση,σε κάποιο ύψωμα στην Μαυροθάλασσα Κιλκίς, δεν είχα διαφορετική εμπειρία!
    Οι αξιωματικοί μας, υποτίθεται έμπειροι,αντί να μας πούνε πέντε συμβουλές για την αντιμετώπιση του κρύου τη νύχτα μας άφησαν στη μοίρα μας.
    Τελικά ισχύει αυτό που λέγεται:Κάθε εμπόδιο σε καλό.Ήταν μια πολύτιμη για μένα εμπειρία η οποία με βοήθησε όχι μόνο να μη… ξανακρυώσω αλλά και τους δικούς μου ανθρώπους να φροντίζω αποτελεσματικά σε διάφορες εκδρομές και εξορμήσεις.

    Όσο για τον Ιταλικό λαό που δεν είχε όρεξη για πολέμους, ο Κανόνης έχει δίκιο.Τα ίδια λέει η μάνα μου που το ΄40 ήταν 14 ετών αλλά και άλλοι, που έζησαν εκείνη την εποχή, παρόμοια πράγματα λένε..Τα έζησαν τότε από πρώτο χέρι επειδή είχαν στρατοπεδεύσει στο χωριό μας και για κάμποσο διάστημα, Ιταλοί στρατιώτες.

  7. Σωτήρς said

    Καλημέρα,
    Τα κλαρίνα στο ραδιόφωνο έχουν γενικά την τιμητική τους σε σημαντικά γεγονότα. Ο παππούς μου όταν άκουγε τσάμικα στο ράδιο χαριτολογώντας έλεγε «για κοιτάξτε μην έχουμε καμιά επανάσταση πάλι».

  8. Γς said

    Σκεπτόμουν αν και σήμερα οι Ελληνες θα αντιμετώπιζαν με τέτοιο ενθουσιασμό μια δύσκολη στιγμή.

    Και πήγε το μυαλό μου στο τρένο. Στο τρένο που μας πήγαινε απ το σταθμό Λαρίσσης στο Βελεστίνο στην Επιστράτευση του 1974.

    Σ ένα σταθμό είχε μαζευτεί κόσμος με σημαίες και μουσικές για να μας εμψυχώσουν

    Μόλις σταμάτησε το τρένο, κατέβηκαν οι επιστρατευμένοι και τους πλάκωσαν στο ξύλο!

  9. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    5-6: Ευχαριστούμε για τις αφηγήσεις -ποιο χωριό;

  10. Για σήμερα, Γς, δεν ξέρω, αλλά μη συγκρίνουμε το 40 με το 74. Το 40, μετά και τον τορπιλισμό της ´Ελλης, μας έπνιγε το δίκιο· επιλέον, το ιταλικό τελεσίγραφο δεν είχε τίποτε το διαπραγματεύσιμο, ζητούσε γην και ύδωρ. Το 74 είχαμε χεσμένη τη φωλιά μας, διότι ξέραμε πως οι αισχρές ενέργειες της δικής μας κυβέρνησης είχαν προκαλέσει (δώσει την αφορμή για, αν προτιμάς) την τουρκική εισβολή.

  11. # 7

    Και σε μας που πηγαίναμε Αθήνα για την επιστράτευση οι γιαγιάδες σε Αράχωβα και Δελφούς μας έδιναν ψωμί τυρί κι ελιές μέσα σε τσεμπέρι και μας έρλεγαν με το καλό να πάρουμε την Πόλη.
    Αλλά εμείς δεν τις πλακώσαμε στο ξύλο…

  12. sarant said

    10: Έτσι,

  13. 70 χρόνια χωρίς πόλεμο, 40 χωρίς καν επιστράτευση δεν υπάρχουν πια σε ικανοποιητικό βαθμό οι έμπειροι να μιλήσουν για το πως νοιώθεις στον πόλεμο, ούτε καν οι πλιατσικολόγοιπου να έχουν πλέον όρεξη…

  14. # 11

    το 11 πάει στο 8

  15. takis#13 said

    η γιαγιά μου , «που έζησε τους Ιταλούς» , μιλούσε γι’αυτούς με σχετική συμπάθεια . Αντίθετα , για τους Γερμανούς μιλούσε με τα χειρότερα λόγια και ένοιωθες τον φόβο της γι’αυτούς , και ας είχαν περάσει 50 χρόνια από τότε που τους «γνώρισε» (οι Γερμανοί κατέλαβαν την Κω το φθινόπωρο του 1943 και έμειναν στο νησί για λιγότερο από χρόνο) .

  16. spiral architect said

    @10: Ναι! 😉

  17. sarant said

    13: Ναι, πολύ λογικό ακούγεται αυτό.

  18. Γς said

    11 @ Τζι

    Κι εγώ γνώρισα μια γιαγιά στην επιστράτευση.
    Τόσο καιρό χωρίς ένα μπάνιο και μια μέρα δεν άντεξα σε ένα χωριό.
    Τα πέταξα όλα και μπλουμ σε μια στέρνα ποτίσματος σε μια αυλή.
    Και δεν ήταν οι πάπιες του Καπιτώλιου, αλλα οι κότες που με πρόδωσαν, που άρχισαν να κακαρίζουν.
    Βγαίνει μια γριά και κατατρόμαξε σαν με είδε τσίτσιδο.
    -Συγνώμη αλλά έχουμε βρομίσει τόσο καιρό στο στρατό.
    -Α, είσαι που θα [πάρουμε τη Πόλη και τέτοια].
    -Ναι, ναι, εγώ
    Μού έφερε σαπούνι, πετσέτες και άρχισε να μου λέει για τσι Τούρκοι. Πρόσφυγας.

    Μόνο που ο άθλιος τι το ήθελα:
    -Γιαγιά ξέρεις τούρκικα;
    -Μα 30 χρονών έφυγα.

    -Πως λένε στα τούρκικα το «παραδίνομαι»;
    -Γιατί μανάρι μου; Τι το θέλεις;

    Πήγα να μπαλώσω. Οτι έκανα πλάκα, αλλά η ζημιά είχε γίνει

  19. Σχολιαστής said

    Είδατε μήπως την καινούργια προσφορά της Κυριακάτικης Καθημερινής με τίτλο Ηγέτες;

    Και για μαντέψτε ποιους περιλαμβάνει:

    Περικλής, …Τρικούπης ,…Βενιζέλος,…και άλλους και στο τέλος και Μεταξάς !!!

  20. sarant said

    18: Ωχ, σοβαρά;

  21. Σχολιαστής said

    Και για όσους δεν το πιστεύουν:

    Μια ξεχωριστή εκδήλωση πραγματοποίησε χθες (Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου) η εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ στο Ζάππειο Μέγαρο με αφορμή την παρουσίαση της νέας εκδοτικής σειράς ΗΓΕΤΕΣ.

    Ο ιδιαίτερος χώρος του Ζαππείου είχε διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να βάλει το αναγνωστικό κοινό από νωρίς στο κλίμα της σειράς. Οι ηγετικές φιγούρες του Περικλή, του Αριστοτέλη, του Μ. Αλεξάνδρου, του Ιουστινιανού, του Ρήγα Φεραίου, του Κολοκοτρώνη, του Ιωάννη Καποδίστρια, του Χαρίλαου Τρικούπη, του Ελευθέριου Βενιζέλου και του Ιωάννη Μεταξά, πλαισίωναν την αίθουσα και «υποδέχονταν» τους συνεργάτες και φίλους της Καθημερνής,

    http://www.typologies.gr/2014/09/30/%CE%B7-%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AC-%CE%B7%CE%B3%CE%AD%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AE/

  22. Γς said

    20 ήταν προφανώς για 19

  23. sarant said

    22: Ναι, το 19, συγνώμη.

    21: Διαδίδεται ότι αρχικά η προσφορά ήταν 12τομη, με τον Τσολάκογλου και τον Γ. Παπαδόπουλο, αλλά επειδή ο κ. Βορίδης έχει αυξημένα καθήκοντα, λόγω της αναβάθμισής του σε πρωθυπουργεύοντα, δεν προλαβαίνει να γράψει τον τόμο

  24. Γς said

    καλό

  25. Παναγιώτης Κ. said

    @9: Πύργος Κόνιτσας ( Στράτσιανη με την παλαιά ονομασία), 25 km βορείως της Κόνιτσας και καμιά 10αριά, από τα Αλβανικά σύνορα.Το ύψωμα Πύργος, από το οποίο πήρε και το νέο όνομα το χωριό, υπήρξε πεδίο μαχών κατά τον εμφύλιο.Διατηρώ εικόνες από το χέρσο λόγω βομβαρδισμών έδαφος.Σήμερα μετά από εβδομήντα περίπου χρόνια έχει γεμίσει με πεύκα και με…τις κεραίες της Vodafone!

  26. sarant said

    25: Ευχαριστώ!

  27. giorgos said

    Τό βλέμμα τοῦ Όδυσσέα-Θ.Ἀγγελόπουλος, Θ.Βέγγος, Χ.Καϊτέλ
    » Ξέρεις κάτι; Ἡ Ἑλλάδα πεθαίνει.Πεθαίνουμε σὰ λαός. Κάναμε τὸν κύκλο μας, δὲν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ἀνάμεσα σὲ σπασμένες πέτρες καὶ ἀγάλματα.Καὶ πεθαίνουμε….Ἀλλὰ ἂν εἶναι νὰ πεθάνει ἡ Ἑλλάδα, νὰ πεθάνει γρήγορα. Γιατί ἡ ἀγωνία κρατάει πολὺ καὶ κάνει πολὺ θόρυβο…»
    «Ἡ Ἑλλάδα τελείωσε πιὰ» λέει ὁ Θανάσης Βέγγος ὡς ταξιτζὴς σ’ ἕναν Ἀλβανό, στὸ νέο διεθνοῦς ἐμβέλειας φὶλμ τοῦ Θ. Ἀγγελόπουλου.
    Ἡ Ἑλλάδα τελείωσε πιά. Ἡ Ἑλλάδα τῶν σκοτεινῶν ἐπῶν καὶ τῶν ἀνόητων «ἐθνικῶν γιορτῶν» τελείωσε ἀμετάκλητα -καὶ ἔπρεπε ἤδη νὰ ἔχει τελειώσει πρὸ πολλοῦ. Κράτησε ὑπὲρ τὸ δέον εἰς βάρος τοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς περιοχῆς τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου, καὶ ἐδυσκόλεψε ἀφάνταστα στὸ ἱστορικὸν ἀποτέλεσμα μίας φυσικῆς ἐννοίας Εὐρώπης. Γιατί ἐτούτη ἡ Ἑλλάδα τῶν «ἐπῶν» προϋπέθετε σὲ μέγαν βαθμὸ τὴν εὐτέλεια τῶν προσώπων, καὶ ἡ Ἑλλάδα ὡς «ἐθνική κυριαρχία», συναρμολογημένη ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης, εὑρέθηκε ἀναγκαστικὰ μὲ πλεονάζον τὸ εἶδος. Ἡ μέθοδος ἁπλή: γενικὸ διανοητικὸ κατέβασμα καὶ ἡ ἱστορία παραμύθι. Τὰ μέσα ἁπλούστατα: τὸ ὑπουργεῖο «ἐθνικῆς παιδείας» καὶ τὰ ἐξ ἴσου «ἐθνικὰ» βιβλιοπωλεῖα ποὺ δούλευαν μὲ καταλόγους. Μέσα σὲ τούτην τὴν Ἑλλάδα τῶν «ἐπῶν» τίποτε ἄλλο δὲν ἦταν φυσικῶς δυνατόν, παρὰ κάποιες ὁμάδες (καὶ καθόλου τάξεις) νὰ ἐπιβιώνουν, ξεπουλώντας ὅ,τι μποροῦσαν καὶ παριστάνοντας τοὺς «εὐρωπαίους» καὶ τοὺς «ἰδεολόγους τοῦ συστήματος». . Στὴν οὐσία, μὲ πλήρην συνείδηση τῆς ποιότητας των ποὺ ἦταν καὶ ἡ ἐγγύηση τοῦ ρόλου των, ἐνδιαφερόμενοι μόνο γιὰ τὴν τσέπη τους καὶ τὰ «δικά τους παιδιά». Αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα τελείωσε πιά. Κανένας δὲν τὴν τελείωσε ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ ἱστορία. Μόνο τὰ κόμματα μοιάζει νὰ μὴν ἔχουν καταλάβει καὶ νὰ μοιράζουν ὁράματα καὶ «διπλωματικὲς ἐπιτυχίες», ἀλλὰ τὰ κόμματα στὴν Ἑλλάδα ποὺ τελείωσε δὲν εἶχαν εὐθύνη ποτέ. Γιατί ἂν εἶχαν, ἁπλῶς αὐτὴ δὲν θὰ τελείωνε. Ἔτσι θὰ συνεχίσει ἡ κατάσταση καὶ ὡς τὸ τυπικὸ τέλος.
    Οἱ Ἄγγλοι ἐνίκησαν τοὺς Ἰταλοὺς στὴν Ἀλβανία, ἡ Ἑλλάδα γιορτάζει. Οἱ Γερμανοὶ ἐτάιζαν τοὺς πεινασμένους ἀπὸ τοὺς ἀγγλικοὺς ἀποκλεισμοὺς στὴν Ὁμόνοια, ἡ Ἑλλάδα ζητάει ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς ἀποζημιώσεις. «Ὄχι» εἶπε ὁ Μεταξᾶς στοὺς Ἄγγλους (καὶ γι’αὐτὸ πέθανε ὑγιέστατος ἀπὸ γρίππη!…), τὸ «ὄχι» πρὸς τοὺς Ἰταλοὺς γιορτάζουν τὰ σχολεῖα. Πρέπει κανένας νὰ ἐμβαθύνει πολὺ στὴν «ἰδεολογικὴ σύνθεση» τῶν κατοχικῶν τραγουδιῶν τῆς Βέμπο, γιὰ νὰ καταλάβει πῶς συνέβη νὰ βουλιάξει ἡ «Ἕλλη» σὲ μία μεγάλη «ἐθνικοθρησκευτική γιορτή». Ἕνας ἐχθρὸς πού θέλει νὰ ἀποδυναμώσει τὸν ἀντίπαλό του, εἶναι δυνατὸν νὰ υἱοθετήσει τὴν στρατηγική τῆς ἐθνικῆς του ἔξαψης; Καὶ ὅμως: στὴν Ἑλλάδα ποὺ τελείωσε ὑπῆρξε δυνατὸν νὰ πιστευθεῖ καὶ νὰ μεταβληθεῖ σὲ «ἐθνικὴ γιορτή».
    Αἰσθήματα φιλοπατρίας ὡδήγησαν τοὺς ἕλληνες στρατιῶτες στὰ ἀλβανικὰ βουνά; Τί εἴδους φιλοπατρία θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς ὁδηγήσει ἐκεῖ ἀφοῦ ἡ Ἑλλάδα ἐν ὄψει τοῦ πολέμου ( ἤδη μὲ τὴν ἐπάνοδο τοῦ Γεωργίου) θὰ ἔπρεπε νὰ παίξει ἀποκλειστικῶς καὶ μόνο ρόλους καθ’ ὑπαγόρευση, τίποτε κατ’ ἰδίαν πρωτοβουλία, καὶ συνεπῶς ἔπρεπε ὁ στρατός της νὰ εἶναι γυμνὸς καὶ πεινασμένος, καὶ χωρὶς ὅπλα; Ἡ «ἐθνικὴ ἰδεολογία», ἡ πεποιημένη «ἐθνικὴ ἰδεολογία» ποὺ συνιστοῦσε τὴν Ἑλλάδα σὰν κράτος, «ὁ Λεωνίδας καὶ τὸ ’21» (ἡ «ἀδιάσπαστη συνέχεια τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους»), ἦταν ποὺ τοὺς ὡδήγησε ἐκεῖ καὶ πάνω σ’ αὐτὴ εἶναι «κομμένα» καὶ τὰ τραγούδια τῆς Βέμπο. Τί εἴδους «ἐθνικὰ» τραγούδια εἶναι αὐτά, τὰ συνθεμένα πάνω σὲ μουσικὴ καμπαρὲ καὶ ἐμβατηρίου, πού κάνουν λόγο γιὰ σχέδια τοῦ Μουσολίνι γιὰ τὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο; Πρόβλημα τῆς Ἑλλάδας τὸ ’40 ἦταν νὰ μὴ χάσει τὴν κυριαρχία της στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο; Τὴν εἶχε ποτέ;… Ἀλλοίμονο ἂν καταλάβαιναν οἱ ἀποβλακωμένοι στρατιῶτες τοῦ ’40 τοῦτα τὰ νοήματα, ποὺ τοὺς ἐδίνονταν μὲ τὸ κλαρίνο. Γιατί τότε θὰ ἐκάθονταν στὰ σπίτια τους… Καὶ ἀλλοίμονο ἂν τὰ καταλάβαιναν καὶ οἱ σημερινοὶ ποὺ παρελαύνουν, γιατί θὰ προτιμοῦσαν νὰ πᾶνε στὸ γήπεδο. Τὰ «βιβλιοπωλεῖα» ὅμως κάνουν τὴ δουλειὰ τους καλά. Ἡ πιὸ ἀκριβή δουλειὰ στὸν κόσμο: νὰ μὴν πουλᾶς καὶ νὰ εἰσπράττεις…
    Μία τέτοια Ἑλλάδα ἑνὸς τέτοιου μεγαλείου, τί δάφνες θὰ μποροῦσε νὰ δρέψει μεταπολεμικά; Τὰ μεταπολεμικὰ κατακάθια ποὺ ἐγκαθιδρύθηκαν μετὰ τὸν πόλεμο ἄρχισαν νὰ γίνονται στὶς ἀπαιτήσεις των ἐνοχλητικά. Ἀλήθεια εἶναι ὅτι αὐτὸ ποὺ ἐπεδίωκαν οἱ βρεττανοί, νὰ παρασύρουν τὶς δυνάμεις τοῦ ἄξονος στὸν ἀστάθμητον γι’ αὐτὲς χῶρο τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου, τελικῶς τὸ πέτυχαν. Μετὰ τὸ πραξικόπημα γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τῆς ἐπίσημης κυβέρνησης τῆς Γιουγκοσλαβίας, ποὺ εἶχε κλείσει συνθῆκες οὐδετερότητας μὲ τὸν Χίτλερ, οἱ Γερμανοὶ ἀναγκάσθηκαν νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὰ Βαλκάνια καὶ νὰ χάσουν πολύτιμον καιρό. Ὁ χειμώνας ἔκαμε τὴν δουλειά του στὸ ρωσσικὸ μέτωπο, ἀλλὰ πρὶν ἀπ’ αὐτὸν (10/42) ἀπὸ στρατηγικῆς ἀπόψεως, κατὰ τὴν κρίση δυτικῶν εἰδημόνων, ὅλη ἡ ἐκβάση τοῦ πολέμου εἶχε κριθεῖ ἀπὸ τὶς ἐπιχειρήσεις τῆς Ἀφρικῆς. Καὶ μὲ τὴν συμμετοχὴ φυσικὰ ἑλληνικῶν μονάδων. Ἀλλὰ πῶς μποροῦσε κανεὶς ν’ ἀφήσει περιθώρια διεκδικήσεως στεφάνων σὲ μία χώρα πιόνι ἐκ κατασκευῆς καὶ σὲ κυβερνήσεις δωσιλόγων; Καὶ κυρίως πῶς, ἀφοῦ οἱ συμμαχικὲς δυνάμεις ἤξεραν τὴν πραγματικότητα, μιά καὶ αὐτὲς ἐξώπλιζαν τὸν ἑλληνικὸ στρατὸ καὶ ἤξεραν τὶς δυνατότητές του; Κανονικὰ ἡ μυθολογία τοῦ «ἔπους» ἔπρεπε νὰ σταματήσει μ’ ἕναν ἔμμεσον «ἔπαινο». Μετὰ τὴν «κοινὴ νίκη», ἡ Βέμπο τραγουδοῦσε:»Ἕλληνες καὶ Βρεττανοὶ ἔχουν κοινὰ σημεῖα, τῆς τιμῆς τὸ αἴσθημα καὶ τὴν ψυχὴ στὴν τρικυμία» . Αὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἀρκετό, γιατί ἄλλο «κοινὰ σημεῖα» καὶ ἄλλο κοινὴ τσέπη. Ἡ Ἑλλάδα ἔπρεπε νὰ ξαναγυρίσει στὴν φυσική της κατάσταση τοῦ παρία καὶ τοῦ πολιτικοῦ ἐνεργούμενου, καὶ οὔτε καὶ ἡ Ἀγγλία ἤλπιζε αὐτὸ ποὺ θὰ ἐπακολουθοῦσε: νὰ κατεβεῖ τὸ βιοτικό της ἐπίπεδο κάτω ἀπὸ αὐτὸ τῆς Ἑλλάδας καὶ νὰ ζητάει νὰ κρατηθεῖ ἐκχωρώντας τὴν βιομηχανική της παραγωγὴ στοὺς Γιαπωνέζους. Ὅλα τὰ χάλασε ὁ ἐμφύλιος, ποὺ ἐπετάχυνε τὴν ἔλευση τῶν ἀμερικανῶν. Καὶ πάλι ἡ Βέμπο μὲ τὸν ἐμφύλιο προσπάθησε νὰ συμφιλιώσει τοὺς Ἕλληνες ξεθάβοντας τὸν Κολοκοτρώνη. Τί νὰ ἔκανε ὅμως ὁ Κολοκοτρώνης ἀφοῦ τὰ μουστάκια τοῦ Στάλιν ἦταν μακρύτερα ἀπὸ αὐτὰ τοῦ Κολοκοτρώνη; Οἱ ἀμερικανοὶ ἦταν ἀναπότρεπτο νὰ ἐπικρατήσουν στὴν πολύτιμη κτήση. Ἐχάρισαν λοιπὸν τὰ «λίμπερτυ» στοὺς «ἐφοπλιστές» μας -τὰ καράβια δηλαδὴ ἐκεῖνα ποὺ θὰ μεταφέρναν τὸ πολεμικὸ ὑλικὸ στὴν Εὐρώπη καὶ ποὺ ἡ κατασκευὴ τοῦ καθενὸς διαρκοῦσε 14 ἡμέρες- ἔδωσαν καὶ μερικὰ σκαμπίλια στοὺς παραδεδομένης νοοτροπίας πολιτικοὺς τῶν «ἐπῶν» καὶ ἀγόρασαν πλήρως τὴν κτήση μὲ τὸ σχέδιο Μάρσαλ. Ὅσο τώρα γιὰ τὶς δόξες τοῦ πόλεμου, αὐτὲς ἔδυσαν ἄδοξα: ὁ στατηγὸς Sir Francis de Guingand ἄνοιξε τὸ μετεωρολογικὸ δελτίο τοῦ 1940 καὶ διεπίστωσε ὅτι οἱ καιρικὲς συνθῆκες δὲν ἦταν τέτοιες ποὺ θὰ ἐπέτρεπαν στὸν Χίτλερ νὰ ἐκστρατεύσει νωρίτερα ἐναντίον τῆς Ρωσίας! Τό κοπυράϊτ γιά τό « ἔπος τοῦ 40», συνεπῶς, τό πῆρε ἡ βιομηχανία SOFTEX… Στά βιβλία τῆς νεοελληνικῆς ἱστορίας ἔμεινε μόνο τὸ «αἴσθημα τιμῆς»,- κι αὐτὸ ἀμφίβολο. Γιατὶ βέβαια τὸ αἴσθημα τιμῆς τοῦ Κορυζῆ καὶ τοῦ Τσολάκογλου δὲν ἦταν ἀκριβῶς τὸ ἴδιο μὲ τὸ ἀντίστοιχο τοῦ Γεωργίου. Πῶς νὰ καταφέρουν νὰ τὸ σκάσουν οἱ δεκάδες χιλιάδες βρεττανῶν καὶ νεοζηλανδῶν στρατιωτῶν μὲ τὴν ἀκάθεκτη προέλαση τῶν Γερμανῶν; Ἰδοὺ λοιπὸν ἡ «διαταγή»: νὰ ρίχνονται οἱ ἕλληνες στρατιῶτες ἁπλῶς σὰν μάζα κρέατος στὰ τάνκς, ὅπως ὅταν θέλης νὰ καθυστερήσεις ἕνα φορτηγὸ καὶ ρίχνεις στὸ δρόμο του ἕνα κοπάδι πρόβατα. Καὶ ὁ μὲν Κορυζῆς τίναξε τὰ μυαλά του στὸν ἀέρα, ὁ δὲ Τσολάκογλου, ποὺ μὲ τὴν πράξη του ἔσωσε τὰ ὑπολείμματα τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ -αὐτοῦ δηλαδὴ ποὺ θὰ ἐχρησιμοποιεῖτο ἐν συνεχείᾳ στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὸν ἐμφύλιο-, καρτεροῦσε ἀπὸ ὥρα σὲ ὥρα στὴν φυλακὴ νὰ μποῦν οἱ «προοδευτικοὶ» νὰ τὸν καθαρίσουν. Ἡ γιορτὴ τοῦ «ἔπους» νικάει κάθε χρόνο καὶ τὸ αἴσθημα τιμῆς αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων…
    Ἡ Ἑλλάδα λοιπὸν τελείωσε, ἐπειδὴ ἔπρεπε νὰ τελειώσει. Τί ἀπαιτήσεις ὑπάρξεως μπορεῖ νὰ ἔχει ἕνα κράτος μὲ τέτοιο ἰδεολογικὸ κομφούζιο, ποὺ τὸ γιορτάζει ἐπιδεικτικὰ δύο φορὲς τὸν χρόνο καὶ καθημερινὰ ἀλλοιῶς;.

  28. Spiridione said

    Ε ναι, αυτή τη σειρά με τους ηγέτες τη διαφημίζουν συνέχεια.
    Ο Παπαχελάς έχει παράδοση στην αγιοποίηση του Μεταξά (και η εξήγηση μάλλον είναι προφανής).
    Στους φακέλους του Μέγκα το 2008.
    http://www.iospress.gr/ios2006/ios20061105.htm

  29. Ιάκωβος said

    27…Οἱ Γερμανοὶ ἐτάιζαν τοὺς πεινασμένους ἀπὸ τοὺς ἀγγλικοὺς ἀποκλεισμοὺς στὴν Ὁμόνοια

    Αααα, γιαυτό τα παιδιά της Κατοχής πάντα στις φωτογραφίες έβγαιναν τόσο στρουμπουλά και φουσκομάγουλα.
    Αντε γειά Κυριε Georg, τα χαιρετίσματά μου στον Κο Γκαίμπελς και στο φάντασμα της Κας Σίτσας, που σας έχει στοιχειώσει.

  30. giorgos said

    29. Βασικοί υπαίτιοι γιά τήν πείνα ήταν οί εγγλέζοι μέ τόν ναυτικό αποκλεισμό πού είχαν επιβάλει καί τό ελληνικό κράτος βέβαια πού άφησε τό κόσμο στή τύχη του . Οί γερμανοί δέν είχαν κανένα όφελος νά προκαλέσουν τέτοια δυστυχία , αυτό πού συνέβει εδώ δέν έγινε σέ καμία αλλη χώρα πού ήταν σέ κατοχή .

  31. Emphyrio said

    30: Σας τελειωσε το μελανι; Πώς και γραψατε μονο δυο σειρες;

  32. geobartz said

    27, giorgos: Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα.
    Εγώ θα καταθέσω και εδώ, ότι ενθουσιασμός των στρατευμένων υπήρξε και στην επιστράτευση του 1974. Άλλο αν ξεθύμανε σε …χρόνο μηδέν (Περισσότερα έχω παραθέσει σε προηγούμενη ανάρτηση του Σαραντάκου).

  33. giorgos said

    31. Οσες σειρές καί νά γράψω…αμα υπάρχει προκατάλψη , δέν έχει νόημα .

  34. Ριβαλντίνιο said

    @ Giorgos
    Ο Α.Π.Π. είχε δείξει ξεκάθαρα ότι δεν μπορούσαμε να μείνουμε ουδέτεροι πολεμικά από την στιγμή που κάποιος παραβίαζε την ουδετερότητα μας . Μας συνέφερε να πάμε με τους Άγγλους και διαλέξαμε σωστά. Τα τελευταία εδαφικά μας κέρδη τα Δωδεκάνησα. Μέχρι σήμερα έχουμε κάνει σωστές επιλογές και από κάθε πόλεμο ( Βαλκανικοί, Α.Π.Π. και Β.Π.Π.) κερδίσαμε και κάτι μικρό.Μακάρι να συνεχίσουμε να διαλέγουμε σωστά και στο μέλλον.
    —————————————————-
    Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά γιατί τώρα τελευταία κυκλοφορεί ευρέως από …» γερμανόφιλους »

    Η Γερμανική “διαμεσολάβηση” στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο

    » ο Υπουργός των Εξωτερικών του Ράιχ δύνανται μόνον να συμβουλεύσει επιμόνως τον Έλληνα πρεσβευτήν όπως εν όψει τόσο του άμεσου όσον και του απωτέρου μέλλοντος, παραμεριστούν τάχιστα τα ιταλικά παράπονα και ικανοποιηθούν ενδεχόμεναι επιθυμίαι των Ιταλών. »

    http://belisarius21.wordpress.com/2013/12/07/%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD/

  35. Μαρία said

    33
    Όσες σειρές και να γράψει ο ανιστόρητος Γεράσιμος Κακλαμάνης εννοείς.

  36. # 27
    Το 1940 οι βαλκανικοί πόλεμοι δεν φάνταζαν και τόσο μακρινοί όπως σήμερα. Αν προσθέσεις και την συμπεριφορά των Ελλήνων μετά το 1920 εύκολα φτάνεις στο συμπέρασμαπως σαν λαός είμαστε φιλοπόλεμος και επεκτατικός.
    Συνεπώς η φιλοπατρία είναι αυτή που οδηγούσε τους Ελληνες στα αλβανικά βουνά των…Βορειοηπειρωτών.,αυτό χωρίς αμφισβήτηση.
    Η συνεχιζόμενη προέλαση (θυμίζει κάτι από το να πάρουμε την Αγκυρα του Μικρασιατικού πολέμου), η στροφή του στρατού προς τα ορεινά και τα κρυοπαγήματα όταν ο δρόμος προς την Αυλώνα ήταν ανοικτός αλλά και απαγορευμένος από τον Χίτλερ κ.λ.π. ερμηνεύονται διαφορετικά ανάλογα με το αν ο Μεταξάς πέθανε ή δολοφονήθηκε από γρίππη…

    Προσωπικά θεωρώ (όλη) την ιστορία άνευ πρακτικού νοήματος, μόνο τους πολιτικούς και τους κολημένους στα ηθικά διδάγματα βολεύει για να παρουσιάζουν τα πράγματα από την σκοπιά τους

  37. andam said

    @28 Spiridione

    Πολύ ενημερωτικό το σημείωμα του Ιού που παραθέτεις και για τις Εικόνες της Κατοχής και την εκπομπή Παπαχελά για τον Μεταξά. Έχω βαρεθεί να ακούω για το ΙΚΑ που ίδρυσε ο Μεταξάς….

    Για την διδακτορική διατριβή του Αγγελή Β. «Μεταξική Προπαγάνδα και Νεολαία» που αναφέρεις, υπάρχει και στο Διαδίκτυο στο Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών (ΕΑΔΔ) 344 σελίδες

    Για όποιον θέλει να ρίξει μια ματιά:

    http://hdl.handle.net/10442/hedi/15585

  38. Ιάκωβος said

    Το ότι ο Μεταξάς και ο βασιλιάς ήταν αγγλόδουλοι ισχύει. Επίσης ισχύει ότι ο Χίτλερ δεν ήθελε σ’ εκείνη τη φάση να επιτεθεί στην Ελλάδα,αλλά αναγκάστηκε από την ήττα του Μουσολίνι.

    Όμως το να θεωρεί κανείς εν έτει 2014 ότι όλοι οι Έλληνες και όλοι οι Ευρωπαίοι «ήταν καιρός να ενταχθώσιν εις την Ευρώπην, ηνωμένοι υπό μίαν σιδηράν εξουσίαν», ε, αυτό είναι παράνοια. Για να σκέφτεται κανείς έτσι σήμερα,μετά τα Αουσβιτς, πρέπει να έχει μια ψυχή μα πάρα πολύ μαύρη,άρωστη, εντελώς βυθισμένη στο βόρβορο του μίσους.

    Ή να τον πληρώνουν κάποιοι.

    Είμαι σίγουρος ότι αν ρωτήσουμε τον Giorgos σε ποιον πρέπει σήμερα να στραφεί η Ελλάδα για βοήθεια, θα απαντήσει στον Πούτιν.

  39. Δημήτρης Μ. said

    Οι Βαλκανικοί το ΄40 όχι μόνο φάνταζαν κοντά, αλλά ήταν κοντά.

    Για παράδειγμα: το 1940 απέχει από την έναρξη των Βαλκανικών 28 χρόνια και από τον Μικρασιατικό Πόλεμο 21. Δηλαδή, όσο απείχε το 1940 από τη δεκαετία του 60, στην οποία γνωρίσαμε τον κόσμο οι περισσότεροι.

    Για σύγκριση: Το 2014 απέχει 40 χρόνια από τη Μεταπολίτευση, 41 από το Πολυτεχνείο, 47 από την κήρυξη της Δικτατορίας.

    Υ.Γ. Γεράσαμε (εκτός από τον Γς, βεβαίως, που είναι αιώνιος πιτσιρικάς)

  40. Σωτήρς said

    @11 Gpointview
    Με τρέλανες! Μιας και είμαι από Ιτέα, λέω και εγώ που το κατάλαβε…

  41. # 40

    Σκαλιώτς είσαι μπρε ;

  42. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    40 και 11
    Σε τουλπάνι έδιναν τις ελιές και το τυρί. Α, μη βρείτε τίποτα τρίχες 🙂 🙂

  43. # 42

    Στους πρώτουςνπουέρασαν τους έδιναν το προσφάϊ στην γνωστή κατρό πετσέτα χρώματος ερυθρού ή κυανού…
    Οταν τέλειωσαν οι πετσέτες χρησιμοποίησαν τα τσεμπέρια τους, όχι τουλπάνια

    Αυτάπρος αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας

  44. nirevess said

    Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Μεταξάς δεν υπήρξε ηγέτης. Από τη στιγμή που ήταν αρχηγός του κράτους στη διάρκεια του πολέμου, σαφώς και ήταν. Δηλαδή ο Στάλιν δεν ήταν ηγέτης;

    Ηγετική φιγούρα ο Αριστοτέλης;!

    Αυτό το «Αυτοί οι δημοκράτες υπολοχαγοί, λοχαγοί και ταγματάρχες ήταν που ουσιαστικά διεξήγαγαν τον πόλεμο στο αλβανικό μέτωπο» πόσες φορές δεν το ‘χω ακούσει! Ή «Το ΟΧΙ το είπε ο λαός» (στην τελευταία αυτή εκδοχή, στο λαό συμπεριλαμβάνονται ή όχι οι βενιζελικοί «δημοκράτες»;) Δεν με πείθει, φτάνουν πια οι ηθικοπλαστικές κομματοβαμμένες αφηγήσεις της ιστορίας. Αν είχε συμβεί αυτό που συνέβη στη Σερβία, τότε ναι, θα μπορούσαμε να το πούμε. Στο τέλος θα μας πουν ότι το ΟΧΙ το είπε ο Πλαστήρας! Εν τοιαύτη περιπτώσει, γιατί να μην πούμε αντίστοιχα ότι τους Γερμανούς τους απώθησε από τη Σοβιετική Ένωση ο…λαός, έτσι σκέτα κι από μόνος του;

    Η φράση «Παρά το άφθονο αίμα που χύθηκε εκατέρωθεν η επίθεση απέτυχε» έχει πρόβλημα. Η λογική της φράσης απαιτεί αντί για το «εκατέρωθεν» ένα «από τους Ιταλούς».

  45. giorgos said

    άλλο ένα μικρό απόσπασμα του Γ.Κ. πού εξηγεί -,κατά τήν γνώμη μου- τόν ρόλο τής Ελλάδας ώς κράτους καί τού ελληνικού στρατού…
    Εὐτυχέστατη πάντως μὲ τὶς καταστάσεις τοῦ «ἀεικίνητου» ὑπῆρξεν ἐκ γενετῆς τοῦ κράτους ἡ «ἐθνική» σχολικὴ παιδεία : πεπεισμένη περὶ τοῦ ματαίου βελτιώσεως τῶν πραγμάτων, ἔφκιαξε μὲν μερικὰ σχολεῖα ὡς πρόκριμα γιὰ μιὰ βιομηχανία πτυχίων (τὸ πρᾶγμα δὲν εἶναι τωρινὸ καὶ οὔτε στὴν Ἑλλάδα μόνο ἀφορᾷ. Εἶναι τὸ γενικὸ χαρακτηριστικὸ – ἰδίως στὸν χῶρο τῶν Βαλκανίων – ὅλων τῶν «ἐθνικῶν κρατῶν » πού ἐκάθησαν στὶς κοινωνίες των σὰν ξένα σώματα ), φροντίζοντας ἀποφοιτῶν κανένας νὰ μὴν ἔχει ἀνασκαλευθεῖ καθόλου ψυχικά.

    Μιὰ καὶ τὸ «ἐθνικόν κράτος» θὰ ἔκοβε τὴν κοινωνία στὰ δύο, ἀναλόγως προέκυψαν καὶ οἱ ἀπαραίτητες «σχολές». Τρεῖς γιὰ τὰ κρατικὰ πόστα μὲ «διπλώματα» καὶ μιὰ μεγάλη ἄνευ ἐξετάσεων.

    Πρώτη καὶ καλύτερη ἡ σχολὴ τῶν Εὐελπίδων (σὺν τὰ παρακλάδια της), πού ἔβγαζε τροφίμους λίαν κατάλληλους γιὰ πραξικοπήματα ἀλλά ποτὲ γιὰ τὰ πεδία τῶν μαχῶν.
    Ἀσφαλῶς θὰ εἶναι ἀθεράπευτος βλὰξ καὶ πλήρως ἀνίδεος τῆς διπλωματικῆς ἱστορίας τῆς Ἑλλάδας ὅποιος ἰσχυρισθεῖ -στρατιωτικὸς ἤ μὴ – ὅτι ἀπό τοῦ 1826 καὶ ἐντεῦθεν ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἐκέρδισε μία καὶ μόνο μάχη ἤ ὅτι ἦταν σὲ θέση νὰ κερδίσει. «Ἐκέρδισε» μόνο τὶς μάχες πού εἶχαν προγραμματισθεῖ στὰ συμβούλια τῶν μεγάλων δυνάμεων νὰ «κερδίσει», ὥσπου νὰ διευθετηθεῖ ἡ Ἑλλάδα σὰν κράτος. Καὶ ἐπειδὴ θὰ ἦταν καὶ ἕνα τεχνολογικῶς ἐξαρτώμενο ἐργαλεῖο τοῦ «ἐθικοῦ κράτους» (πῶς θὰ ἔπαιρνε ὁ στρατὸς ὄπλα ἂν δὲν ὑπάκουε στοὺς ὁρισμούς τοῦ προμηθευτῆ του;…) θὰ ἦταν καὶ ὁ χειρότερος ἐχθρός τῆς «ἐθνικῆς ἰδεολογίας» ὑπέρ τῆς ὁποίας ὑποτίθεται θὰ «ἐμάχετο» διὰ τῶν ὅπλων. Μποροῦμε δηλαδὴ νὰ ποῦμε, χωρὶς ὑπερβολή, πώς ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς εἶναι τὸ πιὸ ἀντεθνικὸ πρᾶγμα πού ὑπάρχει.

    Δύο παραδείγματα ἀρκοῦν γιὰ νὰ μᾶς δείξουν τὴν κωμικοτραγικὴ διάσταση τῶν πραγμάτων. Κωμική, γιατί ὅλοι οἱ νεοσύλλεκτοι ὁρκίζονται στὸ ὄνομα τῆς…πατρίδος, χωρὶς τέτοιο πρᾶγμα νὰ ὑπάρχει, καὶ τραγικὴ γιὰ τὴν ἐπὶ δύο αἰῶνες κατάντια τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, πού ζητάει νὰ κρατηθεῖ μὲ θούρια καὶ ψευτιὲς : ἡ ἐθνική μας λέξη «καριοφίλι » εἶναι ἡ μάρκα «CARLO E FILIO» ( Κάρολος καὶ υἱὸς ) τῶν μεταχειρισμένων τουφεκιῶν ἑνός ἰταλικοῦ ἐργοστασίου πού ἐπρομηθεύονταν οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ ’21. Καὶ ὅταν ἀργότερα οἱ μεγάλες δυνάμεις ἀγνοῶντας τὰ ἑλληνικὰ καριοφίλια ἔφκιαξαν ὅπως-ὅπως ἕνα ἑλληνικὸ κράτος καὶ ἄρχισαν γιὰ τοὺς πρώην ὀρεσίβιους καὶ νῦν «στρατηγοὺς» τὰ «ἐθνικά ὁράματα» καὶ οἱ «ἱστορικοὶ προορισμοί», νἄσου καὶ ἡ λέξη «κωλάθρα».

    Πρόκειται βέβαια γιὰ λέξη ἀρχαιοπρεπῆ τοῦ λεξικοῦ, ἐπί τῆς ὁποίας ἐπενδύθηκαν μεγάλες ἐθνικές προσδοκίες. Κωλάθρες ὀνόμασαν τὰ πρῶτα μεγάλα πυροβόλα τοῦ περασμένου αἰῶνα, τὰ ὁποῖα προμηθεύθηκε ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς γιὰ νὰ πάρομε τὴν Κων/πολη. Κωλάθρες λοιπὸν ἀπὸ ἐδῶ, κωλάθρες ἀπὸ ‘κεῖ, Κων/πολη ὅμως τίποτα. Ὡστόσο ἡ λέξη ἔμεινε.

    Μὴν βλέποντας ἐκπλήρωση τῶν ἐθνικῶν ὀνείρων ὁ ἑλληνικὸς λαός, δὲν μποροῦσε νὰ ἀφήσει νὰ τοῦ διαφύγη ἡ λέξη γιὰ τὴν ὁποία πλήρωσε τόσα ἀπὸ τὸ ὑστέρημά του. Τῆς ἔδωσε λοιπὸν τὸ γνωστὸ νόημα πού ξέρομε καὶ πού δὲν γράφουν τὰ λεξικά, ἀξιολογῶντας ἔτσι καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ ἀντιστοίχου » ἐθνικοῦ ὁράματος»…

    Οἱ ἄλλες δύο σχολὲς ἦταν οἱ σχολὲς τῆς κρατικῆς βιτρίνας, δηλαδὴ σχολὲς «μεγάλου» κοινωνικοῦ κύρους, πού θὰ ἐδικαιολογοῦσαν τὰ ἀξιώματα καὶ τὶς ἀπολαβὲς : ἡ Ἰατρικὴ καὶ ἡ Νομική.

    Τὸν ρόλο τους αὐτόν τὸν κρατοῦν μέχρι σήμερα. Οἱ δικηγόροι μάλιστα τὸν σύλλογό τους τὸν ὀνομάτισαν καὶ «πρῶτο ἐπιστημονικὸ σωματεῖο » τῆς χώρας, χωρὶς φυσικὰ διευκρινίσεις σὲ τί εἴδους κρατικὴ δικαιακὴ κατάσταση εἶναι «πρῶτο» αὐτό τὸ σωματεῖο. Περιττὸν βέβαια νὰ ποῦμε ὅτι ἡ Ἑλλάδα ὡς «ἐθνικό» κράτος κανένα δίκαιο δὲν εἶχε, παίρνοντας καὶ ράβοντας ἀπὸ δεξιὰ κι ἀριστερά.

    Οἱ παντὸς εἴδους ἐξήγησεις ὅμως θὰ καθίσταντο ἐκ τῶν πραγμάτων περιττές, ἀφοῦ ἡ τετάρτη σχολὴ θὰ ἐλειτουργοῦσε ἄνευ ἐξετάσεων.Τοὺς πολλοὺς λοιπόν, μὴ στρατηγούς, γιατροὺς καὶ δικηγόρους, τοὺς παρέλαβε ἡ μεγάλη του ἑλλαδικοῦ γένους σχολὴ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

    Πέριξ τῶν τριῶν πρώτων πάντες οἱ ἡμέτεροι οἱ ἀπομυζῶντες ἀπὸ τὸ κράτος -μιὰ ἐργολαβία κολοσσιαίων διαστάσεων ἐπὶ σοσιαλισμοῦ -, τῶν ὑπόλοιπων ἀρκούμενων εἰς ἀπασχόληση τοῦ ὑποτυπώδους «ἀεικινήτου» τους ἄνευ καμιᾶς ἀπολύτως ἐνέργειας, δηλαδή ἀποκλειστικῶς μὲ τὴν ἐπιβιωτικὴ κομπίνα. Καθόλου τυχαῖο συνεπῶς ὅτι ἀντὶ μυαλοῦ στὴν νεοελληνικὴ ἱστορία συναντᾶ κανεὶς μόνο πολιτικὰ προγράμματα.

    Στὴν Ἑλλάδα οὐδέποτε κατανοήθηκε -καὶ ὁμολογουμένως κάτι τέτοιο δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο -, πώς γίνεται καὶ οἱ πτωχεύσεις νὰ συμβαίνουν σὲ περιόδους «ἀναπτύξεως», ὅπως π.χ. ἐπὶ Τρικούπη. Οἱ «ὑποδομὲς» καὶ ἡ «ἀνάπτυξη» εἶναι πλέον ἀταβιστικὰ περίπου περασμένα στὸ πετσί μας, ἐξ οὗ καὶ γιατί κανένας δὲν προβληματίζεται μ’ αὐτά. Καὶ ἐπειδὴ σήμερα τοὺς «προγραμματισμοὺς» καὶ τὰ νούμερα τὰ κάνουν οἱ κομπιοῦτερ ἀπὸ τὶς ἀντίστοιχες περιοχὲς ἔχει ἐξοβελισθεῖ πλήρως καὶ τὸ ἐλάχιστο ἴχνος ἀναγκαιότητος μυαλοῦ. Ὁ κάθε πολιτικὸς μπορεῖ νὰ πατήσει μερικὰ κουμπιὰ ἑνός κομπιοῦτερ καὶ νὰ βγάλει τὸν πιὸ βαρύγδουπο λόγο στὴν Βουλὴ περί…΄»ἀναπτυξιακῆς πολιτικῆς». Κοντὰ στὰ μεγάλα «προγράμματα», ἀκολουθοῦν καὶ τὰ μικρά. «Ἀνάπτυξη» ἄνευ ἀποτελέσματος ἐπὶ δεκαετίες στήν Ἑλλάδα, «ὑπερανάπτυξη» ἄνευ νοήματος καὶ στὴν Λευκάδα. Πάντα φταίει ἡ ἀνεπάρκεια τῶν «ὑποδομῶν». Ποτὲ τὸ μυαλό.

  46. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    43.Ήθελα να το πεις,αν ήταν έτσι.»Σου δένω στο μαντήλι μου βασιλικό κι αγάπη»

    .Τζι, φανερώθηκαν πάλι οι κοκκινολαίμηδες στα κλαριά και κελαηδούν οι μπαγάσηδες στριφογυριστά κάτι τρίλλιες ουράνιες.Χιλιώ λογιώ.Κυκλαμίνιασε δε το σύμπαν και πετάχτηκαν τα φλογάτα κολχικά του φθινοπώρου.Φαντάζομαι τί ομορφιές, στο απέραντό τους, απολαμβάνεις εκεί. Και ρόδια και κυδώνια στους γύρους.

  47. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    >>το προσφάϊ στην γνωστή καρό πετσέτα
    στο μεσάλι.Μεσαλάκι το λεγε η δικιά μου γιαγιά

  48. Emphyrio said

    45: Ρε θειο, αφου εδω μεσα πασχουν ολοι απο προκαταληψη, τι επιμενεις και χαλας το μελανι σου; Αστους να πανε στο καλο – βλακες ειναι, δεν θα καταλαβουν τιποτε οσο και να γραφεις.

  49. # 47

    Εφη, όπως έχω ξαναγράψει, αυτά τα όμορφα άγρια μικρά κυκλάμινα του δάσους τα απολαμβάνω Τετάρτη -Πέμπτη- Παρασκευή που ξαναβγαίνουν γιατι σαββατοκύριακο πλακώνουν τα ΚΑΠΗ κι άλλες ευαίσθητες πληθυσμιακές ομάδες και ξυρίζουν το σύμπαν…

  50. Τα ρόδια περιέργως ακόμα δεν έχουν ωριμάσει στα μέρη μου

  51. giorgos said

    48 . Ναί ρέ θεία έχεις δίκιο , αντε γειά .

  52. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    50. Ούτ΄εδώ,στη βόρεια Αττική, ωρίμασαν τα ρόδια,μα είναι όμορφα καθώς κρέμονται πράσινα και γυαλιστερά, πολλά υποσχόμενα. ΄ψιμοχρονιά.

  53. NM said

    Από τη μια τηλεοπτικές εκπομπές του τύπου «Μεγάλοι Ηγέτες. Σημέρον: Ιωάννης Μεταξάς» Από την άλλη τα νεοναζί γραπτά «γυμνάσματα».
    Μου θύμισαν τη σουρεάλ καταπληκτική ταινία του Βέγγου (1981) «Το μεγάλο κανόνι» και πάω να την ξαναδώ.
    Υπάρχει και γιουτουμπιασμένη εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=zzqSgPV_czw

  54. Costas said

    >23
    Πράγματι πως τους ξέφυγε ο Παπαδόπουλος, αν και μεγάλες κουβέντες μη λέτε, σε μερικά χρόνια μπορεί να δούμε καμιά εφημερίδα «σοβαρή» να μοιράζει κάθε Κυριακή το «Πιστεύω μου», που απ’ ότι έχω δει στο μοναστηράκι, είναι 4-5 τόμοι.

    Για τον Μεταξά, να σας θυμίσω μερικά αποσπάσματα από τα ημερολόγιά του;

    Στις 30 Νοεµβρίου 1940 ο Μεταξάς είναι καλεσμένος για τσάι στη Βρετανική πρεσβεία. Επιστρέφοντας καταγράφει τη δεξίωση ως εξής: «…«Απόψε τσάϊ Άγγλων. Είµεθα όλοι. Με προσέχουν πολύ ολίγον. ∆εν ξέρω Αγγλικά. Είµαι και κοντός».

    Στο ημερολόγιο του Ιωάννη Μεταξά βρίσκουμε την έκφραση «Αμάρτησα και πάλι». Ήταν μια από τις πλέον ανθρώπινες στιγμές του δικτάτορα, όταν ενέδιδε στις γεννετήσιες ορμές του και αφηνόταν να ολισθήσει στην ηδονή που προσέφερε ο αυνανισμός. Όμως αμέσως μετά το τέλος της πράξης, ο σκληρός δικτάτορας έβγαινε και πάλι στην επιφάνεια γεμίζοντας με τύψεις κι ενοχές την ανθρώπινη πλευρά του….

    Κι ένα σκίτσο σχετικό: http://pontosandaristera.files.wordpress.com/2008/10/thelitleman.jpg?w=440&h=322

    Πραγματικά ΜΕΓΑΛΟΣ ΗΓΕΤΗΣ 😉

  55. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Για το έπος του 40, από το δημοτικό ακόμη που μας το είπε ο δάσκαλος,μου έμεινε και κάνω πάντα αυτόματα το συνειρμό κάθε 28 Οκτώβρη, για τη συμμετοχή της γενναίας V Μεραρχίας Κρητών που πολεμούσε στα βουνά της Αλβανίας και τον επόμενο Μάη του 41 ο Χίτλερ βρήκε ξαρμάτωτη την Κρήτη.

  56. Παναγιώτης Κ. said

    @37.Το ΙΚΑ και Ι.Μεταξάς αποτελούν εκ πρώτης όψεως, αντίφαση.Αν όμως δούμε τις ασφαλιστικές εισφορές σαν μια νέα φορολογία τότε , η αντίφαση αίρεται.Εξάλλου η ιδέα δεν ήταν μεταξική.Προηγήθηκαν οι ΗΠΑ ως προς το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης έγινε επεξεργασία επί Βενιζέλου και υλοποιήθηκε επί Μεταξά.
    Και μια και το έφερε η κουβέντα, τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων ήταν ατόκως κατατεθειμένα στην Τράπεζα της Ελλάδος μέχρι την δεκαετία του ΄80.
    Αν ασχοληθεί κανείς με την περιβόητη οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας τότε θα «φρίξει ο Ήλιος»!

  57. sarant said

    56: Το προεδρικό διάταγμα για την ίδρυση του ΙΚΑ υπήρχε από νωρίτερα, έχω διαβάσει.

  58. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Τζι, είδα στο μπλογκ σου τα νέα του μπανανόδεντρου σου.’Εχω εμπειρία στα βαθιά παιδικάτα μου από τα λεγόμενα μπανανοστάφυλα.Τις άγουρες μπανάνες, για να ωριμάσουν με την ησυχία τους, τις χώναμε μεσα σε ξερά απ το καλοκαίρι ξινοτρίφυλλα(ξερές οξινίδες ή ξινήθρες αλλιώς)που αφθονούν στους ελαιώνες και είναι ιδανικό φυτικό «πάπλωμα» γι αυτή τη δουλειά.Ωρίμαζαν αργά μ ένα υπέροχο άρωμα, Μαύριζαν εξωτερικά αλλά μέσα είχε μια σάρκα κεχριμπαρένια μοσχομύριστη. Δεν σάπιζαν ποτέ εκεί,Καμιά φορά μαλάκωναν πολύ κι ανοίγαμε λίγο τον καρπό στη μυτούλα,τον ζουλούσαμε μέσα στο στόμα μας σαν κρέμα τυρί σε σωληνάριο.Θαύμα!Τώρα εδώ, οι αγοραστές μπανάνες δεν εξελίσσονται ποτέ έτσι.Ούτε κι οι βιολογικές ακόμη.
    Συγκινήθηκα με τη μπανανιά σου γιατί είχαν βάλει και οι δικοί μου,μετά από 40 χρόνια, τρεις στον κήπο και κόψαμε προ καιρού που ήμουν κάτω, το πρώτο σταφύλι.
    Όπως λες κι εσύ στο ‘αρθρο σου, το μοιραστήκαμε με τη γειτονιά γιατί ήταν γινωμένο πάνω στη μπανανιά και ήθελε άμεσα φάγωμα.
    Τις μπανάνες του μπανανοστάφυλου τις λέμε λουβιά.

  59. Μαρία said

    57
    http://www.ika.gr/gr/infopages/general/history.cfm

  60. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    ΙΚΑ

  61. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    ΙΚΑ

  62. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Νόμος 6298 της 24 Σεπτεμβρίου/10 Οκτωβρίου 1934
    Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων

    και ο συντάκτης αυτού του πρώτου νόμου

    Χρίστος Ν. Αγαλλόπουλος (1897-1959).
    Η κοινωνικοασφαλιστική προσφορά του.

    ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ:
    1. Εισαγωγή.
    2. Καταγωγή – Σπουδές.
    3. Τμηματάρχης της Δ/νσεως Εμπ. Ναυτικού του Υπ. Εθν. Οικονομίας.
    4. Διευθυντής του ΤΑΚ.
    5. Μετάβαση στην Πράγα.
    6. Συντάκτης του Σχεδίου Νόμου «περί κοινωνικών ασφαλίσεων»
    Ν. 6298/1934.
    7. Γενικός Δ/ντής στο ΙΚΑ.
    8. Η Θητεία και το έργο του στο ΙΚΑ.
    9. Καθηγητής στην ΑΣΒΣ.
    10. Εργογραφία Κοινωνικοασφαλιστική.
    Μελέτη Θωμά Χούτα.
    Δημοσιευμένη στο ΕΔΚΑ 1990:193.

  63. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Όλη η περι ΙΚΑ νομοθεσία

    Νόμος 6298 της 24 Σεπτεμβρίου/10 Οκτωβρίου 1934
    Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων

    ***Κατηργήθη υπό του άρθρου 60 Α.Ν. 1846/1951 πλήν
    των άρθρων 19 παρ.9α,και 9β, 61, 62 και 63,
    άτινα παρατίθενται κατωτέρω.

    *** Ο παρών νόμος τροποποιηθείς υπό των:

    α)Α.Ν. 19/19 περί συστάσεως θέσεως νομικού συμβούλου παρά το ΙΚΑ.

    β)Ν.Δ. 28/29 Μαίου 1935 περί τροποποιήσεως του ν.6298/1934.

    γ)Ν.Δ. 29/29 Ιουνίου 1935 περί τροποποιήσεως διατάξεων τινών του ν.
    6298/1934 προς αποκέντρωσιν της ασφαλίσεως ασθενείας.

    δ)Α.Ν. 694 της 4/12 Μαίου 1937 περί αυθεντικής ερμηνείας,
    συμπληρώσεως και τροποποιήσεως διατάξεων τινών της ασφαλιστικής
    νομοθεσίας.

    ε)Α.Ν. 2422 Νοεμ. 1941 περί τροποποιήσεως διατάξεων τινών του ν.
    6298/1934.

    ς)Δ. 22/25 Νοεμ. 1941 περί τροποποιήσεως διατάξεων τινών του
    ν.6298/1934.

    ζ)Α.Ν. 341 της 24/24 Μαίου 1945 περί μέτρων αφορώντων την διοίκησιν
    κα εποπτείαν των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης.

    η)Α.Ν. 580 της 29/29 Σεπτ. 1945 περί τροποποιήσεως διατάξεων τινών
    αφορωσών τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφαλίσεως.

    *** Κατηργήθη υπό του άρθρου 60 Α.Ν. 1846/1951 πλήν των άρθρων 19
    παρ.9α, και 9β, 61, 62 και 63, άτινα παρατίθενται κατωτέρω.

    *** ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Με την παρ.1 άρθρ.5 Ν.3029/2002 ορίζεται ότι
    «Το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων που ιδρύθηκε με το Ν. 6298/1934
    (ΦΕΚ 346 Α`) , όπως ισχύει, μετονομάζεται σε Ίδρυμα Κοινωνικών
    Ασφαλίσεων Ενιαίο Ταμείο Ασφάλισης Μισθωτών (Ι.Κ.Α. Ε.Τ.Α.Μ.)».

  64. Μαρία said

    Ο Μεταξάς έκοψε απλώς την κορδέλα.

  65. Τολμούν να βγάλουν σειρά με τον Μεταξά στους Ηγέτες; Και θα την πάρουν… (όλη τη σειρά εννοώ μαζί με την εφημερίδα) όταν βεβαίως η τελικήεπιλογή δείχνει τι είδους ιδεολογικό διαπίστευμα διέπει και τους προηγούμενους; Λόγω μὲν δημοκρατία, ἔργω δὲ ἑνὸς ἀνδρὸς ἀρχή, γράφει και ο Θουκυδίδης.

    Τελικά ποιος διαμαρτύρεται για το πόσο% της ΧΑ;Και ποιος το εκτρέφει και το αποενοχοποιει;

  66. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    64 🙂
    η κορδέλα:
    Αναγκαστικός Νόμος 694 /1937 ΦΕΚ Α΄196
    Περί αυθεντικής ερμηνείας,συμπληρώσεως και τροποποιήσεως διατάξεων τινών της ασφαλιστικής νομοθεσίας.
    περιλαμβάνει 11 άρθρα που αρχίζουν κυρίως » το άρθρο τάδε του ν.6298/1934 αντικαθίσταται ως εξής:…» Τροποποιεί και συμπληρώνει πράγματι τον πρώτο νόμο του 1934.

  67. # 58

    Δεν το ήξερα αυτό με τις ξινήθρες, βγάζει πολλές ο κήπος μου την άνοιξη. Με τις φλούδες από μήλο ή μπανάνα επίσης η φλούδα γίνεται μαύρη και γλοιώδης αλλά η σάρκα παραμένει λευκή, σκληρή και παίρνει μπανανοάρωμα.
    Επειδή κατέχεις από ιδιοπαρασκετάσματα και είναι η εποχή, δοκίμασε να αρωματίσεις τις ελιές (μετά το ξαρμύρισμα) με φέτες λεμόνι και κλαδάκια δεντρολίβανο.
    Γίνονται απίθανες.

  68. Γς said

    Ωχ με τα ρόδια σας.
    Εσύ και η έφη έφη με κάνατε βραδιάτικο να ξεφλουδίζω ρόδια.
    Χαρούλες που θα κάνει η δικιά μου σαν ξυπνήσει. Εχω γεμίσει τον τόπο με σπόρια, που πετάγονται τα άτιμα.

    Πάρτε και μια μπανάνα νά’χετε:

    http://caktos.blogspot.gr/2014/04/blog-post_16.html

  69. # 68

    Να τα καθαρίζεις σε σκάφη μέσα (όπως με τα ζάρια όταν παίζεις τάβλι…)

  70. Strata Stratoula said

    Τόν αείμνηστον Γεράσιμο Κακλαμάνη είχα τήν τύχη κάπως να τόν γνωρίσω προσωπικώς κι από κοντά στά 17 μου πριν, δηλαδή, τόν γνωρίσω καλύτερα μέσα από τά δυό «αιρετικά» βιβλία του που διάβασα αργότερα (κι έμεινα με ανοιχτό στόμα για ώρες!) και έγιναν αφορμή να ψάξω βαθύτερα και προοδευτικά (=βαθμιαία) να ανασκευάσω πολλές αντιλήψεις μου και να κλονισθούν πολλές εδραιωμένες πεποιθήσεις μου…

    Ως μαθήτρια τής ΣΤ΄ Γυμνασίου, με τήν έναρξη τού τελευταίου έτους τών γυμνασιακών μου σπουδών και εν όψει τών Εισαγωγικών Εξετάσεων τού επομένου Αυγούστου 1975, γράφτηκα για να παρακολουθήσω προπαρασκευαστικά μαθήματα τού (όπως ακόμα θυμάμαι!) «Γ» «κύκλου» (Πολυτεχνικού-Φυσικομαθηματικού-Γεωπονοδασολογικού) στό Φροντιστήριο «Τομή» που ευρίσκετο στά Χαυτεία (Σταδίου 58) και εστεγάζετο σε ένα ιστορικό νεοκλασσικό οικοδόμημα (τό οποίο και είχε χρησιμοποιηθή επί πολά έτη ως Ξενοδοχείο Πολυτελείας, ενώ κατά τήν διάρκεια τού ΕλληνοΙταλικού πολέμου είχεν επιταχθή και εστέγαζε υπηρεσίες τού Γενικού Επιτελείου Στρατού) που νομίζω ότι υπάρχει ακόμη αδειανό, κλειστό, εγκαταλελειμένο και ημιερειπωμένο στό κέντρο τής Αθήνας.

    Στό τμήμα μου, εκεί στόν 3ον όροφο στό Φροντ/ριο «Τομή», έτυχε να έχω για λίγο καιρό (από τά μέσα Οκτωβρίου μέχρι πριν από τίς διακοπές τών Χριστουγέννων τού 1974) ως καθηγητή σε κάποια κεφάλαια Άλγεβρας (Πολυώνυμα, Αλγεβρικές Εξισώσεις-Ανισώσεις-Συστήματα, Αλγεβρικές Δομές-Δακτυλίους-Ομάδες) τόν καθ’ όλα ξεχωριστόν (και ανεπιτήδευτα «εκκεντρικόν») Μαθηματικό ΓΕΡΑΣΙΜΟ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ.
    Στό μάθημά του (κάπως ατημέλητος στήν εμφάνιση, φορώντας τά προχείρως αυτοεπισκευασμένα μεγάλα του γυαλιά οράσεως που ήταν σπασμένα και αδέξια κολλημένα στόν έναν από τούς δυό μαύρους βραχίονές τους και τά οποία συχνά προσπαθούσε να συγκρατήσει για να μην τού πέσουν) ήταν ΠΟΛΥ ΜΕΘΟΔΙΚΟΣ και ΠΟΛΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟΣ (αλλά και ΠΟΛΥ ΑΥΣΤΗΡΟΣ με τούς μαθητές του όταν επρόκειτο να τού παρουσιάσουμε λυμένες τίς –περί τίς 20, κάθε φορά!– ασκήσεις που μάς έβαζε για τό σπίτι), ενώ ταυτοχρόνως ήταν ΠΟΛΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ και ΠΟΛΥ ΠΡΑΟΣ σε όλες του τις λοιπές εκδηλώσεις και τήν εν γένει συμπεριφορά του μέσα στήν τάξη. Βέβαια, εμένα μού έδινε τήν εντύπωση ενός ανθρώπου λίγο κατατονικού. Δεν είχε πολλές επαφές ή συζητήσεις με τούς άλλους καθηγητές τού Φροντ/ρίου πλην ενός ή δυό άλλων με τούς οποίους –όχι συχνά– κουβέντιαζε χαμηλόφωνα στούς απόμερους χώρους κοντά στό κυλικείο τού Φροντ/ρίου και όχι στό γραφείο τών καθηγητών. Μία φορά, θυμάμαι, παίρνοντας εγώ άδεια εν ώρα μαθήματος και περνώντας απο εκεί μπροστά για να πάω στήν τουαλέττα, έτυχε να τόν δω μαζί με τούς δύο εκείνους συναδέλφους του να συζητά σε έντονους τόνους και σαφώς όχι για …Μαθηματικά. Απόρησα με τήν έξαψή του γιατί δεν τόν είχαμε ικανό να εκδηλώνεται τόσο έντονα, αλλά, παρά τήν περιέργειά μου, δεν κατάφερα να διαπιστώσω τήν ακριβήν αιτία τής αντιπαραθέσεως μολονότι σχημάτισα τήν εντύπωση ότι επρόκειτο για πολιτική συζήτηση, «θεωρητική» όμως (χωρίς αναφορές σε κόμματα). Πριν από τά Χριστούγεννα, η Δ/νση τού Φροντ/ρίου μάς τόν άλλαξε, αντικαθιστώντας τον στό Τμήμα μας με κάποιον άλλον Αλγεβρίστα, αλλά τού ανέθεσε διδασκαλία σε κάποια άλλα Τμήματα συνυποψηφίων μας τού ίδιου «κύκλου» γιατί ένας συμμαθητής μου από τό σχολείο (ο Φάνης Σ.), που κι αυτός πήγαινε στό ίδιο Φροντ/ριο μ’ εμένα αλλά σε άλλο Τμήμα, συνέχισε να τόν έχει καθηγητή. Έτσι, σ’ εκείνα τά χρόνια τής αγωνιώδους κι εξοντωτικής υπερπροσπάθειας (που η εβδομάδα για τούς εργαζομένους ΚΑΙ για τούς μαθητές είχεν ακόμα 6 ΕΡΓΑΣΙΜΕΣ ΗΜΕΡΕΣ και που η κάθε εργάσιμη ημέρα είχε καθημερινώς γιά ‘μάς τούς τελειόφοιτους μαθητές τήν ρουτίνα: 6 ώρες σχολείου + 4 ώρες φροντιστηρίου + 1,5 ώρες μετακινήσεων με τίς συγκοινωνίες + 6 ώρες κατ’ οίκον μελέτης + 1,5 ώρα αναψυχής + 5 ώρες ύπνου, με τό φαγητό σχεδόν μόνιμα στό πόδι) δεν είχα ξανά τήν ευκαιρία να πλησιάσω περισσότερο τόν Γεράσιμο Κακλαμάνη. Τόν έβλεπα, βέβαια, που και που στούς χώρους τού Φροντ/ρίου αλλά δεν ξαναμιλήσαμε.

    Ωστόσο, 2 ή 3 χρόνια μετά τίς Εισαγωγικές Εξετάσεις και τήν εγγραφή μου στό Παν/μιο (πρέπει μάλλον νά ‘τανε περί τό 1978 νομίζω, τήν εποχή τού αδικοχαμμένου γιατρού Τσιρώνη) τυχαία συναντήθηκα με τόν πρώην καθηγητή μου σ’ ένα μικρό βιβλιοπωλείο σε μία κάθετο τής οδού Σόλωνος κοντά στό Χημείο (από τήν προς τήν οδόν Ακαδημίας πλευρά) όπου και μπήκα «συστημένη» από τήν παρέα μου για ένα βιβλίο …»ούφο» τό οποίο κι είχε γράψει και κυκλοφορήσει μόνος του ο ίδιος ο βιβλιοπώλης εκείνος. Επρόκειτο για ένα πολύ «ιδιαίτερο» μικρό βιβλιοπωλείο που τό είχε ένας επίσης πολύ ιδιαίτερος αιρετικός «αριστερός» διανοούμενος (ο οποίος ΕΠΙΣΗΣ, και στήν δική του δραματικήν συνέχεια τού δικού του δραματικού βίου, αδίκως κατ’ εμέ, διασύρθηκε από τήν –δήθεν– ελευθερόφρονα και «απροκατάληπτη» αριστερή (ψευτο)διανόηση τής εποχής, χλευάσθηκε, χαρακτηρίσθηκε «ψυχασθενής» και μετέπειτα αγνοήθηκε και ξεχάστηκε μέχρι που πέθανε περίεργα). Τότε ήταν –και εκεί– που ο Γεράσιμος Κακλαμάνης, αφού απρόσμενα μέ ανεγνώρησε και μέ χαιρέτησε εγκάρδια και ενδιαφέρθηκε να μάθη για τήν πρόοδό μου και τίς εντυπώσεις μου από τίς σπουδές μου στήν Φυσικομαθηματική, άνοιξε τή μεγάλη παραμελημένη και καταταλαιπωρημένη μαύρη δερμάτινη τσάντα του και βγάζοντας ένα βιβλίο με ένα χαρακτηριστικό κατακίτρινο χαρτονένιο εξώφυλλο χωρίς εικονογράφηση αλλά με τόν κατάμαυρο τίτλο του γραμμένον με «λεττρα-σέτ» μού τό προσέφερε μαζί με μιά παράξενη αφιέρωση που έγραψε όρθιος, κυριολεκτικά στό …πόδι, στηρίζοντας τήν αναποδογυρισμένη τσάντα του πάνω στό ανασηκωμένο γόνατό του, και που –όπως τώρα θυμάμαι μέσες-άκρες– δεν μού έλεγε σ’ αυτήν του τήν «αφιέρωση» κάτι προσωπικό ΑΛΛΑ …ΡΩΤΟΥΣΕ…! Απρόσωπα και γενικά, …όχι εμένα!!! Ήταν γραμμένο ιδιοχείρως με τήν χοντρή γραφή ενός μπλέ μαρκαδόρου «Τέμπο» στήν πρώτη λευκή σελίδα κάτι σαν «Είναι πράγματι στέρφα ή θα γεννήσει καμμιάν ελπίδα η 3η χιλιετία στήν Ελλάδα; Γ.Κ.». !!!!!!!

    ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΑΒΑΣΕΙ τά βιβλία τού μακαρίτη τού Γεράσιμου Κακλαμάνη ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥΣ, βέβαια ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ & «ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ», ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ και μέσω τών απόψεων τού συγγραφέα να σχηματίσει γνώμη για τόν άνθρωπο και τίς ιδέες του! Τά αναλυτικά στοιχεία που παρέχει στά βιβλία του ο Γ.Κ., η διαυγής ερμηνεία τού παρελθόντος, η «προφητική» του ματιά για τό μέλλον (που είναι ήδη εδώ και καιρό τώρα …παρόν!), οι πειστικές του ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΕΣ εξηγήσεις που καλύπτουν τήν φαινομενολογία όσων έζησαν και ζουν οι Έλληνες, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ούτε για τούς βολεμένους (που έχουν συμφέρον να κρατούν τήν πλέμπα στήν θολούρα για να εξυπηρετείται τό προσωπικό τους συμφέρον και να συνεχίζουν να δικηολογούν τά …αδικηολόγητα)! Είναι ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ & ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ μόνον για τούς πραγματικά ελεύθερους στοχαστές!
    Και ένας τέτοιος, ένας ΛΕΒΕΝΤΗΣ ελεύθερος στοχαστής, ήταν και ο ίδιος ο αείμνηστος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ. Αιωνία, αυτού, η μνήμη!

    – Υ.Γ.:

    Έχετε σκεφθή ποτέ σας ότι η Ελλάδα –τόσο σαν «πραγματικότητα» (…εικονική, άραγε;) όσο και σαν «ιδέα»– μπορεί και να ΧΑΘΗΚΕ ακριβώς τήν στιγμή που …»γεννήθηκε» μέσα από τίς στάχτες της;;;
    Έχετε υποψιασθή, άραγε, ότι η Ελλάδα άρχισε τόν επιθανάτιο ρόγχο της ΑΚΡΙΒΩΣ τήν στιγμή τής …»Παλιγγενεσίας» της;;;
    Έχετε σκεφθή, άραγε, πόσο μεγάλο κακό (άθελά τους, βέβαια!) έκαναν στόν ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ οι αγωνιστές ήρωες τού 1821;;;
    Έχετε, άραγε, αναλογισθή τί ακριβώς ΧΑΘΗΚΕ ΟΡΙΣΤΙΚΑ με τήν ίδρυση τού …»Ελληνικού» Κράτους;;;
    Έχετε συλλογισθή ποτέ σας μήπως τυχόν και τό «ρωμέϊκο» (κατά τόν αγαπητόν μου Κύριον «Εαμοβούλγαρο») είναι μία ΑΠΑΙΣΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ, σχεδιασμένη και εκτελεσμένη από τούς …»ρωμηούς» για να ταφή διά παντός η Ελλάδα;;;
    Και, μήπως, είχατε ποτέ τήν περιέργεια να διαννοηθείτε ποιοί ωφελούνται (διαχρονικώς!) από τήν συρρίκνωση τού (αμφίβολου, πλέον!) «ελληνισμού» μέσα σε μιά κουτσουλιά που βαφτίστηκε (από τούς …ευεργέτες «Νονούς» νονούς της) «Ελλάς»;;;
    Να τολμήσω και να προτείνω (με τό θάρρος που μού δίνει η μακρόθυμη ανοχή τού ιδιοκτήτου αυτού τού χώρου και δίχως να τήν καταχρώμαι), εφόσον φυσικά η …φιλομάθειά σας και η …επιστημοσύνη σας και οι …αντοχές σας τό επιτρέπουν, αντί να τσακώνεστε λ.χ. για …Φυσική σε ξένον (και άσχετον προς αυτήν…!) αχυρώνα ή αντί να διϋλίζετε τούς γλωσσικούς κώνωπες και να καταπίνετε τίς λεκτικές καμήλους στόν ελεύθερον χρόνο σας, να αρχίσετε μήπως να εκτελείτε κάποιες μικρές ασκήσεις απεξάρτησης από τήν εμπάθεια, τήν βεβαιότητα και τούς εύκολους προσδιορισμούς; Ή, εάν τό κάνω, θα μέ στήσετε κατ’ ευθείαν στό ικρίωμα;;;

    ΚΑΛΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ !

  71. spiral architect said

    Από την «ασφάλεια» της Εσπερίας γράφονται πονήματα παρέα με ένα καλό κονιάκ για τους έτι υποτελείς ιθαγενείς:

    @70: «[…] Έχετε συλλογισθή ποτέ σας μήπως τυχόν και τό “ρωμέϊκο” (κατά τόν αγαπητόν μου Κύριον “Εαμοβούλγαρο”) είναι μία ΑΠΑΙΣΙΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ, σχεδιασμένη και εκτελεσμένη από τούς …”ρωμηούς” για να ταφή διά παντός η Ελλάδα;;; […]

    Όποιος καταλάβει το νόημα του παραπάνω, (που αποτελεί το ρεζουμέ) κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον. 🙄

  72. Strata Stratoula said

    @ 70: —Εννοείται ότι κι εγώ (σήμερα, όμως!) ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΩ ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ με τίς τότε διατυπωμένες απόψεις τού συχωρεμένου τού Γεράσιμου Κακλαμάνη: χρειάστηκε, μοιραία, να περάσουν άλλα 35 χρόνια από τότε για να κατορθώσει κάποιος σήμερα να έχει μιά πληρέστερη αντίληψη για τίς βαθύτερες αιτιώδεις σχέσεις που αναφέρονται στά βιβλία τού Γ.Κ. και προξενούν τόσες αντιδράσεις. Υπάρχουν, δηλαδή, αρκετές ΟΥΣΙΩΔΕΙΣ παρερμηνείες, κατ’ εμέ στό μνημειώδες έργο τού Κακλαμάνη. Αλλά σε αυτές του τίς παρερμηνείες, ο Γ.Κ., υπέπεσε άθελα και, (εμφανώς!) όχι από σκοπού, επειδή ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΤΟΤΕ, με τά μέσα που διέθετε, να δει όσο σφαιρικά χρειαζότανε (κι από τήν απαραίτητη απόσταση) τήν εξαιρετικά ΠΕΡΙΠΛΟΚΗ και ΟΜΙΧΛΩΔΗ συνάφεια προσώπων και γεγονότων διεθνώς. Η «σφαιρικότητα» σήμερα έχει γίνει πιό «διαυγής», σε ανεπηρέαστα από προκαταλήψεις κριτικά βλέμματα, εννοείται!
    Άλλωστε, μόνον σήμερα, παρέχεται τέτοια εύκολη πρόσβαση σε πλήθος πηγών (ΚΑΙ στήν αντιπαραθετικήν διασταύρωσή τους ΚΑΙ στήν επιστημονικήν αξιολόγησή τους) που ήταν εξαιρετικά δύσκολη η έρευνα προς εξαγωγήν συμπερασμάτων τήν εποχή τής συγγραφής τών «αιρετικών» βιβλίων του. Επί πλέον, σήμερα είμαστε (όχι όλοι, βέβαια!) κάπως περισσότερον απαλλαγμένοι από τίς ιδεολογικές αγκυλώσεις τού παρελθόντος, οπότε μπορούμε (όχι όλοι, βέβαια!) να κάνουμε υποθέσεις και (χρησιμοποιώντας τά κριτήρια επαληθευσιμότητος ή διαψευσιμότητος) να στηρίξουμε τολμηρές «θεωρίες» ιδωμένες υπό μίαν οπτική σκοπιά περισσότερον «ευρυγώνια»…! Κι επειδή συμβαίνει συχνά η αληθοφάνεια να συγχέεται με τήν αλήθεια, όπως συχνά ο πειραματιστής έτσι οδηγείται και ο στοχαστής άθελά του σε αιτιολογικά ολισθήματα και ατοπήματα.
    Η πραγματικότης, όμως, τώρα αρχίζει να δείχνει πως είναι ΑΣΥΛΛΗΠΤΑ πιό …»δαιμονική» και ότι έχει «βάθος» ασύλληπτα μεγαλύτερο, από τό προ 35ετίας οπτικό πεδίο τού οξυδερκούς στοχαστή Γ.Κ., στίς λεπτοφυείς «κρυμμένες» συνιστώσες της.
    Βέβαια, ο στοχασμός τού (πρωτοπόρου!) Γ.Κ. θα παραμένει πάντα μιά πρώτης τάξεως «μαγιά» για τόν σύγχρονο ερευνητή, και η καταγεγραμμένη άποψη τού ρηξικέλευθου Μαθηματικού για τά πράγματα θα «ανοίγει» περισσότερο τούς ορίζοντες τής σύγχρονης σκέψης, νομίζω. Ό,ποιος έχει «μάτια», …βλέπει!
    Αυτά, τά ολίγο περισσότερον …διευκρινιστικά, για να μην παρεξηγηθώ κιόλας.

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ !

  73. spiral architect said

    «Αν δεν φοιτήσεις στο μαθηματικό, δεν καταλαβαίνεις γιατί όλοι οι μαθηματικοί δείχνουν δείγματα σχιζοφρένιας»
    (γραμμένο σε τοίχο πριν χρόνια στο Μαθηματικό του ΑΠΘ)

  74. Strata Stratoula said

    @ 71: — Καλά, εσείς φίλτατε, ακόμη στά …χρυσά ωρολόγια έχετε μείνει; Δεν σάς είπαν ότι σχεδόν ΟΛΟΙ οι διάσημοι υπεραιωνόβιοι ελβετοί ωρολογοποιοί βιάζονται να ξεπουλήσουν με μεγάλο σκόντο στούς «τριτοκοσμικούς» τήν πανάκριβη πραμάτεια τους εν όψει τής γενικεύσεως στήν εμπορική προώθηση τών σμαρτ ψηφιοποιημένων κομπιουτερο-ωρολογίων-πιεσομέτρων-σακχαροανιχνευτών-καφετιέρων-κλπ-κλπ-κλπ;;;
    Αλλά, εάν ήθελα στήν τελική να γίνω «κατανοητή» σε όλους σας, νομίζετε δεν έχω τόν τρόπο να τό εκφράσω; ΔΕΝ ΘΕΛΩ να γίνω σαφέστερη, φίλε μου: ο έχων ώτα «ακούειν», …»ακουέτω» έστω και …ψιθύρους!

  75. Γς said

  76. Ο προσεκτικός παρατηρητής της μεταπολιτευτικής ιστορίας της Ελλάδας έχει επισημάνει πως του τέλους του πρωθυπουργικού καραμανλισμού και την ορκωμοσία της πρώτης μη καραμπινάτης δεξιάς κυβέρνησης το 81 προηγήθηκε η κατάκτηση του (πρώτου) πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ το 76. Η κατάκτηση του δεύτερου πρωταθλήματος (αν και με την στήριξη του ΠαΣοΚ ) σηματοδότησε το τέλος των ελπίδων του λαού από την «σοσιαλιστική» διακυβέρνηση της χώρας. Εκτοτε η Ελλάδα παραπαίει πολιτικά χωρίς να υπάρχει ουσιαστική πολιτική διέξοδος. Και φυσικά σας ερωτώ : είναι δυνατόν να έχουμε κυβέρνηση από αριστερό κόμμα πριν ή κατακτήσει ο ΠΑΟΚ το τρίτο πρωτάθλημά του ;;

    (υπενθυμίζω πως και εγώ μαθηματικός ήμουνα πριν συνταξιοδοτηθώ, το ΠΑΟΚg’s είναι ανεξίτηλο…)

  77. Strata Stratoula said

    @ 71: — Άαα, και κάτι που παρέλειψα: δεν θέλω να σάς τρομάξω κι εσάς αγαπητέ φίλε σαν τόν γλυκύτατόν μου Κύριον «Γς» τίς προάλλες, αλλά (όπως πρόσφατα, κάπου αλλού, εδώ μέσα επεσήμανα) τά …»σημεία» υποδεικνύουν ότι τό «Ραγκ-Ναρούκ» έχει αρχίσει! Οι «σειρήνες» έχουν ήδη ηχήσει! Πλην, πολύ φοβούμαι ότι δεν θα βρεθή ασφαλές «καταφύγιο» ούτε για εσάς ούτε για εμένα ούτε για κανέναν μας: όχι στήν …»Εσπερία», αλλά ούτε στόν …Άρη να πάτε δεν γλυτώνετε τά δεινά…!
    (Παρ’ εκτός, ίσως, εάν ακούσετε τόν πολύ αγαπητόν μου –αληθινόν ΠΟΙΗΤΗ– Κύριον «Τζί» και πάτε στό …μΠΑΟΚ).

    Σάς χαιρετώ όλους διότι πρέπει να σάς αφήσω και να ετοιμασθώ να πάω να βγάλω τό μεροκάματο.

    ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΙΑΣΘΕ !

  78. spiral architect said

    Όλος ο καλός κόσμος κάνει ερμηνείες. Ναι, η σύγχρονη Ελλάδα ήταν ένα δημιούργημα των Μεγάλων δυνάμεων που του’ δωσε ιστορική υπόσταση ο Παπαρρηγόπουλος και ταξική ο Κορδάτος και μπλαμπλαμπλα … Παρ’ όλα αυτά αυτό το κράτος έπρεπε κάποτε να πάρει κάποιες θέσεις, με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει, αν θα πάρει τα όπλα, ή όχι και απέναντι σε ποιους, αν θα τα’ παιρνε τα τελευταία, αλλά οι απόγονοι των Μεγάλων είχαν άλλα σχέδια και τ’ αποτελέσματα τα ξέρουμε..
    Πάμε τώρα για να ψηφίσουμε ένα προσχέδιο προϋπολογισμού που θα δοθεί για έγκριση στους επόμενους απόγονους των προηγούμενων Μεγάλων. Όπως καταλαβαίνετε, δεν ψηφίζουμε πια δικούς μας προϋπολογισμούς, καλούς, κακούς, ταξικούς ή φιλεργατικούς. Αυτοί πρέπει να συνεχίσουν να προεγκρίνονται απ’ τους Μεγάλος. Αντίθετα (ξανα)ψάχνουμε τη τούμπα της Αμφίπολης και κάνουμε βουτιές με ακριβά τηλεχειριζόμενα σκάφανδρα (μέσω χρυσών χορηγών) ξαναμανά στα Αντικύθηρα.

    Εμείς οι ιθαγενείς, μού λέτε, τι να κάνουμε;

    Υ.Γ.: Το χρυσούν ωρολόγιον αντικαθίσταται από iphone6 plus στο κουτί του. Λάθος μου. 😳

  79. BLOG_OTI_NANAI said

    Μεταξάς και ΙΚΑ:

    ΙΕΕ, τ.ΙΕ΄, σ.390

    Χ.Φλαϊσερ-Ν.Σβορώνος (επιμ.), Η Ελλάδα 1936-44, Δικτατορία-Κατοχή-Αντίσταση, σ.148-149 (εδώ το ΕΞΩΦΥΛΛΟ)

    Και οι δύο αναφορές συμφωνούν ότι το μέτρο αποτελούσε έμπνευση παλαιότερη και ότι η εφαρμογή του πήγαζε από μια πολιτική φιλολαϊκή-λαϊκίστικη με σκοπό τη διαιώνιση του καθεστώτος.
    Πάντως η ΙΕΕ καταχωρεί το ΙΚΑ «στο ενεργητικό της δικτατορίας«, καθώς «οι κυβερνήσεις […] βενιζελικές και αντιβενιζελικές, δεν είχαν θέσει σε εφαρμογή» τον θεσμό. (το άρθρο της ΙΕΕ έχει γράψει ο Ιωάννης Κολιόπουλος).

  80. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια.

    Ευχαριστώ για τα λινκ περί Μεταξά και ΙΚΑ.

    Πάει και το χρυσούν ωρολόγιον…

  81. Alexis said

    #70, 72, Αγαπητή κυρία κανείς δεν πρόκειται να σας στήσει στο ικρίωμα, πιστέψτε με, όμως αναγνωρίζετε φαντάζομαι το δικαίωμα τόσο του ιδιοκτήτη του παρόντος ιστολογίου, όσο και ημών των υπολοίπων να ασχολούμαστε (και να σχολιάζουμε) με τα θέματα που εμείς θεωρούμε ενδιαφέροντα, έστω και αν «δυιλίζουμε τους γλωσσικούς κώνωπες» όπως ειρωνικά γράφετε.
    Ενδιαφέρουσα όντως η εμπειρία της γνωριμίας σας με τον Γεράσιμο Κακλαμάνη, όμως τα γραφόμενά του, όσο και οι δικές σας ερμηνείες επ’ αυτών, κρίνονται, όπως κάθε τι άλλωστε, και ο καθένας δικαιούται να έχει την άποψή του.
    Σε ό,τι με αφορά προσωπικά, τα γραφόμενά σας (ειδικά το «υστερόγραφο» του 72 σχολίου σας), με παραπέμπουν ευθέως σε συνωμοσιολογικά σενάρια, τύπου «ψεκασμών», «δηλώσεων Κίσινγκερ» κλπ. έναντι των οποίων έχω διαγνωσμένη αλλεργία 🙂 , και ευθαρσώς θα αναφωνήσω «Ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω!»

    Καλή σας μέρα και καλή εργασία
    (ή ελληνιστί):
    Have a nice day!

  82. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    68.Γς >> Ωχ με τα ρόδια σας.
    Το φάγωμα ροδιών είναι περιπέτεια, Στοίχημά μας παιδιάστικο ποιος θα το κόψει,καθαρίσει φάει επί τόπου από τη ροδιά , χωρίς να του πέσει σπυρί.Μαχαίρι (τσακάκι σφαλιχτάρι) ‘ετσι κι αλλιώς είχαμε όλοι,από νωρίς, πάνω μας-εμένα μου το κέμασε ο παπούς με κορδέλι στο λαιμό προσχολικά. ‘Ετσι,έγινα εξπέρ.Το κόλπο είναι να χαράζεις με το μαχαιράκι τη φλούδα ΄πιτήδεια στα δυο δίχως να βρίσκει η μύτη του τα σπόρια κι αρχίσουν τα ζουμιά.Τ΄ανοίγεις ηδονικά χωρίς βιασύνη και παρασάνταλο ζούλιγμα στα δυο κι ύστερα διαδοχικά στα χωρίσματά του,Τρως (με χείλη αλόγου που ξεκαρπίζει κλαρί σκοίνου), σκελίδα σκελίδα αφού τραβήξεις προσεχτικά τη λεπτή μεμβράνη,αυτό το κίτρινο τούλι, που σε χωρίζει από την απόλαυση.
    Αν πάλι θες να κουταλίσεις δυο τρία, αφού τ΄αδειάσεις στη (γυάλινη πάντα εγώ) γαβαθούλα, τεχνικές για να μην τα σπέρνεις παντού :
    εδώ κι
    εδώ

    Ο τρόπος να τα κόβουν σαν πορτοκάλια στα δυο και μετά να τα στίβουν στο λεμονοστίφτη για να τα κάνουν χυμό, μου είναι τελείως απεχθής,Βάρβαρος. Αν θέλω χυνό τα ξεκαρπίζω πρώτα και τα χυμοποιώ μετά. Θέλει τη ευγένεια του αυτός ο καρπός νομίζω.

  83. Γς said

    82:
    Α, έτσι μάλιστα. Καταπληκτικό!

    Και να σκεφτείς ότι δεν πήρα μερικά που ήθελα το πρωί απ τον Κυρ – Γιάννη, το μανάβη του Σκλαβενίτη [τον ξέρεις κι αυτόν Πάνο με τα πεζά;] γι αυτόν ακριβώς τον λόγο.

    Γιατί δεν μίλαγες γι αυτά τα κόλπα Εφη Εφη;
    Δεν πειράζει έχουν μείνει κανα δυό ακόμη στο ψυγείο.

  84. Emphyrio said

    81: Hear hear.

  85. Γς said

    81;
    >δεν πρόκειται να σας στήσει στο ικρίωμα

    Θαρρώ πως δεν συνηθίζεται η έκφραση
    Λέμε
    στήνω το ικρίωμα για κάποιον
    παρά
    στείνω κάποιον στο ικρίωμα

  86. Strata Stratoula said

    @ 81: —Μα, αξιότιμε Κύριε Αλέξη, πώς θα μπορούσα να πιστέψω εσάς τόν ίδιον προσωπικώς στίς διαβεβαιώσεις σας ότι δεν θα μέ κρεμάσει κανείς σας, όταν βλέπω και αναγνωρίζω πως μπορείτε να …διερμηνεύετε από μόνος σας τά …δικαιώματα όλων ΚΑΙ ενός εκάστου ταυτοχρόνως; Πώς να σάς πιστέψω, δηλαδή, (όσο κι άν τό θέλω) όταν κινείσθε (αυτόκλητος) εν ονόματι όλων για να μού πείτε τό τί, εσείς » όλοι» (ποιοί, δηλαδή;), θεωρείτε ενδιαφέρον και τί όχι; Δηλαδή, εγώ που σπαταλώ κάποιον χρόνο διαβάζοντας τά άρθρα του αρθρογράφου αλλά και τά σχόλια τών υπόλοιπων θαμώνων, δεν συμπεριλαμβάνομαι σε όσους μπορεί να ενδιαφέρονται για αυτά;;; Και μέ παρεξηγείτε κατάφωρα για τά περί …διυλύσεως κλπ: ίσα-ίσα που γι’ αυτό εγώ παρακολουθώ τίς ενδιαφέρουσες αναρτήσεις εδώ μέσα και κάπου-κάπου λέω κι εγώ τά δικά μου σχετικά! Επειδή αρέσκομαι συχνά να αναλίσκομαι σε «έργα μη παραδεδεγμένης χρησιμότητος». Καμμία ειρωνία δεν υποκρύπτουν οι λόγοι μου, σάς διαβεβαιώ.

    Άλλο ότι για σάς τόν ίδιον προσωπικώς και μόνον οι λόγοι μου σάς …παραπέμπουν σε …ψεκασμούς και τά τοιαύτα. Αυτό τό σέβομαι και τό πιστεύω και κατανοώ τήν «αλλεργία» σας, αλλά και πάλι μέ παρανοήσατε: ούτε σ’ εσάς τόν ίδιον ούτε σε κανέναν άλλον εδώ μέσα (ή οπουδήποτε έξω από εδώ) εγώ χαρίζω ή πουλάω ο,τιδήποτε με τά γραφόμενά μου ώστε να επιλέγετε να μού δηλώνετε πως αρνείσθε «ευθαρσώς» τήν …προσφορά. Άρα;…

    Υ.Γ.: Πάντως, εάν προσεχώς ακούσετε πως, λ.χ., τό ΚΕΕΛΠΝΟ εξέδωσε κάποιαν οδηγία για προφύλαξη από τόν Έμπολα τού ελληνικού πληθυσμού, αγνοείστε το: θα πρόκειται για …»συνομωσιολογία»! Αποφύγετέ τα εσείς κάτι τέτοια αφού, όπως λέτε, είστε και διαγνωσμένα αλλεργικός σ’ αυτά.
    Χαβ ε νάϊς φουλ («μπλάντυ») μουν, Κε Αλέξη μου!

  87. cronopiusa said

    … μόλις έφαγα κι εγώ, ηδονιστικά, ένα ρόδι
    με τον τρόπο της ΕΦΗ ΕΦΗ,
    απόλαυση!!!

    κι αυτό αφιερωμένο στην Strata Stratoula για την ιχνογραφία του Γεράσιμου Κακλαμάνη (70)

  88. Giorgo, τώρα τουλάχιστον μάθαμε τίνος είναι τα σεντόνια που ποστάρεις, καθώς και μερικές γραφικές λεπτομέρειες για το δράστη τους. Στο μέλλον όμως, όταν παραθέτεις αυτούσια γραφτά του Κακλαμάνη ή οποιουδήποτε άλλου, βάζε εισαγωγικά στην αρχή και στο τέλος και μια παραπομπή στην πηγή.
    Ανθρωπο πάντως που λέει ότι «Οἱ Γερμανοὶ ἐτάιζαν τοὺς πεινασμένους ἀπὸ τοὺς ἀγγλικοὺς ἀποκλεισμοὺς στὴν Ὁμόνοια», ε, δεν μπορώ να τον πάρω στα σοβαρά, όσο κι αν συντέλεσε ΚΑΙ ο αγγλικός αποκλεισμός στο λιμό της Κατοχής…

  89. Alexis said

    #86: Αγαπητή κυρία,
    Σεις η ίδια «οριοθετείται» το κοινό στο οποίο απευθύνετε τις νουθεσίες σας, εκφραζόμενη σε β’ πληθυντικό πρόσωπο, άρα μακριά από εμένα οποιαδήποτε προσπάθεια να σας κατατάξω «κάπου αλλού» εκτός των αναγνωστών του παρόντος ιστολογίου.
    Δεν ομιλώ εξ ονόματος κανενός, απλώς επισημαίνω το αυτονόητο: Ο καθείς έχει τα δικά του μέτρα για το τι είναι ουσιώδες και τι επουσιώδες, τι είναι άξιο σχολιασμού και αναφοράς και τι όχι.
    Εάν τα περί «δυιλίσεως του κώνωπος» δεν υπέκρυπταν καμία δόση ειρωνίας, τότε σας ζητώ ειλικρινώς συγγνώμη.
    Η πιθανότητα να έρθει και στην Ελλάδα ο Έμπολα θεωρώ πως είναι αρκετά μεγάλη, μέσα στο «παγκόσμιο χωριό» που ζούμε πλέον όλοι μας, αλλά αυτό προφανώς έχει τόση σχέση με τα γραφόμενά σας στο σχ. 72, όση και ο Φάντης με το ρετσινόλαδο.

    ΥΓ: Ασφαλώς και δεν εννοούσα πως πουλάτε ή προσφέρετε τίποτα, αλλά επειδή είστε άριστη χειρίστρια της ελληνικής γλώσσας, καταλαβαίνετε πολύ καλά τι σημαίνει το «ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω».

    Ευτυχείτε αγαπητή κυρία Στρατούλα μου!

  90. Spiridione said

    37. Ναι πολύ χρήσιμη αυτή η διατριβή, ευχαριστώ.
    Μαθαίνουμε, ανάμεσα σε πολλά άλλα ενδιαφέροντα, και για τη διοργάνωση ομαδικών Εργατικών Γάμων με παράνυμφους κυρίες βιομηχάνων υπό τη μέριμνα του Εθνικού Κράτους.

  91. giorgos said

    88>Αγγελος» Εγώ αγαπητέ φίλε βάζω αυτά τά αποσπάσματα μόνο καί μόνο μέ τήν διάθεση νά προσφέρω στόν δημόσιο διάλογο πού γίνεται εδώ μέσα καί γιά κανένα άλλο λόγο .
    Καί επειδή ξέρω ότι τά βιβλία αυτού τού ανθρώπου είναι δυσεύρετα .
    Αν σας ενοχλεί δέν ξαναβάζω τίποτα .

  92. Γς said

    91:
    Δεν κατάλαβες τι σου είπε ο Αγγελος;

  93. Ριβαλντίνιο said

    @ 91 Δεν σου λέει αγαπητέ ότι ενοχλείς. Απλώς να μας λες αν το κείμενο δεν είναι δικό σου από που το έχεις πάρει, γιατί αλλιώς δεν μπορούμε να το καταλάβουμε όλοι μόνοι μας.
    —————————–
    Β.Π.Π.

  94. Μαρία said

    Ο Ιωάννης Μεταξάς, η Καθημερινή και οι υγειονομικές βόμβες
    http://rednotebook.gr/2014/10/metaxas/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: