Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα ποιήματα της μητέρας μου

Posted by sarant στο 12 Οκτώβριος, 2014


Θα μου συγχωρέσετε σήμερα τον προσωπικό τόνο: το κυριακάτικο φιλολογικό μας άρθρο θέλω να το αφιερώσω στη μητέρα μου, την Αγγελική Πρωτονοταρίου-Σαραντάκου, και τα ποιήματά της -ίσως μάλιστα θάπρεπε από καιρό να το έχω κάνει. Η αφορμή είναι τα προχτεσινά της στρογγυλά γενέθλια. Την ανάρτηση δεν την έβαλα προχτές, αφενός επειδή τη μέρα εκείνη της είχε αφιερώσει άρθρο η αδελφή μου στο δικό της ιστολόγιο, και αφετέρου διότι και σήμερα είναι μια σημαντική επέτειος στη ζωή της μητέρας μου, αφού σαν σήμερα συνέβη το «αμάρτημα της μητρός μου», που θα έλεγε ο Βιζυηνός.

Στις 12 Οκτωβρίου 1955, επέτειο ξεχασμένη της απελευθέρωσης της Αθήνας, σε πολιτικό κλίμα βαρύ μετά τα σεπτεμβριανά και εξεγερσιακό εξαιτίας του Κυπριακού, η μητέρα μου με άλλη συμφοιτήτριά της, μέλη της παράνομης ΕΠΟΝ, πέταξαν προκηρύξεις στο κέντρο της Αθήνας. Σύλληψη, Μπουμπουλίνας, προφυλάκιση στις φυλακές Αβέρωφ, παραπομπή σε δίκη με τον 509. Ευτυχώς, ίσως επειδή η δίκη έγινε σε προεκλογική περίοδο, η μητέρα μου απηλλάγη λόγω αμφιβολιών (ήταν οι εκλογές του Φεβρουαρίου 1956, στις οποίες η ΕΔΑ είχε συνεργαστεί με τα κεντρώα και φιλελεύθερα κόμματα στην Δημοκρατική Ένωση, που πρώτευσε σε ψήφους αλλά υστέρησε σε έδρες λόγω του ιδιόρρυθμου, ‘τριφασικού’, εκλογικού συστήματος). Έτσι, από την περιπέτεια έμεινε η τρίμηνη προφυλάκιση και βέβαια το ισόβιο φακέλωμα -που έμελλε αργότερα να οδηγήσει στην απόλυση επί δικτατορίας.

Η μητέρα μου έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: Του έρωτα και του αγώνα (1986), Με την άμπωτη (1989), Εφεδρείες (1994).

Διαλέγω μερικά ποιήματα.

Οι δυο βάρδιες, που, όπως το διατυπώνει εύστοχα η Λένα, περιγράφει πολύ εύστοχα τις γυναίκες της γενιάς της, τις πρώτες επιστημόνισσες που έπρεπε να εφεύρουν, πρώτες εκείνες, μέσα τους και γύρω τους εκείνη την περίφημη ισορροπία μεταξύ της προσωπικής ζωής, της δουλειάς τους, της οικογένειάς τους.
Πιο συχνά, εκείνο που θυσίαζαν ήταν βέβαια η προσωπική τους ζωή…

mama1Οι δυο βάρδιες

Είν’ η ζωή σου εναλλαγή σε δυο οχτάωρα·
κάθε πρωί στο εργαστήριο
μέσα στην άσπρη σου ποδιά, μέσ’ το βενζόλιο και τον αιθέρα.
Δουλειά κι αγώνας και μοναδική σου καταξίωση
έτσι που στάθηκες ορθή μπροστά στον πάγκο σου
και στ’ ανοιχτό βιβλίο.

Το μεσημέρι αλλάζεις σκηνικό:
φοράς τη ρόμπα του σπιτιού κι αρχίζεις
κι από πού να πιάσεις;
Πρέπει να βρούνε φαγητό, σαν θα’ρθουνε
κι ένα χαμόγελό σου να τους περιμένει.

Το εξηνταεννιά σού το΄χαν πει και στην Ασφάλεια:– Και τι μας νοιάζει εμάς, το Κράτος δηλαδή,
αν για το γούστο ή το κόμμα σου,
σκάρωσες ένα τσούρμο κουκουέδες;
Και για τη «δράση» σου γυρεύεις αναγνώριση;
«Κοινωνική Αποστολή», μας λες, «Κοινωνική ευθύνη».
Δικιά σου η απόφαση και η ευθύνη!

(Η μητέρα μου, γεννημένη στην Αίγινα, σπούδασε Χημικός και στη δικτατορία απολύθηκε από το πανεπιστημιακό νοσοκομείο όπου δούλευε. Έκανε λοιπόν μικροβιολογικές αναλύσεις στο σπίτι, σε ένα αυτοσχέδιο εργαστήριο στην ταράτσα, κι ύστερα έπιασε δουλειά σε μια ιδιωτική κλινική. Το 1975 επανήλθε στο Αρεταίειο και ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα μέχρι τη συνταξιοδότησή της).

.

.

Το επόμενο ποίημα, από τη συλλογή Εφεδρείες, αφιερωμένο στον πατέρα μου:

Αργοσβήνει το καλοκαίρι…

Αργοσβήνει το καλοκαίρι στην Αίγινα…
κι η ζέστα του ήλιου
συμπυκνώθηκε στη ρόγα του σταφυλιού,
στη γλύκα του σύκου,
στο χρώμα των φιστικιών.
σ΄ όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου,
και στα μάτια σου…
Τώρα που καταλάγιασε το πλάνταγμα της ζωής,
είναι σαν τη θάλασσα του Σεπτέμβρη,
μετά τα μελτέμια…

Αργοσβήνει το καλοκαίρι στην Αίγινα…
Φυλακίζω τον ήλιο μέσα στις γυάλες με το γλυκό,
μέσ’ στο βαρέλι την αψάδα του μούστου,
πιάνομαι στα χέρια σου κι απαγγιάζω.
Είναι βαρύς ο χειμώνας που έρχεται…

mama3Από την ίδια συλλογή, οι Ντουλάπες

Οι ντουλάπες

Δεν προλάβαινα να μαζεύω τα ρούχα τους
που μικραίνανε…
Μεγαλώναμε το σπίτι για να χωρέσουν,
μεγαλώναμε τις ντουλάπες,
να χωρέσουν τα ρούχα τους,
τις καρδιές μας,
να χωρέσει η αγάπη μας.
Και τώρα,το σπίτι δείχνει θεόρατο!
Αδειάζουν ξανά τα δωμάτια,
αδειάζουν τα χέρια μας…
Και μόνο οι ντουλάπες,
γεμάτες ασφυκτικά,
μένουν μαζί μας.

Ίσως το ποίημα που μ’ αρέσει περισσότερο, Τα χέρια της μάνας σου, από την πρώτη συλλογή. (Και δίπλα μια φωτογραφία με τον Νικοκύρη σε τρυφερή ηλικία)

mamaΤα χέρια της μάνας σου

Τα χεριά της μάνας σου πριν μάθουν να γράφουνε
μάθαν να πλένουν στη σκάφη
ρούχα χοντρά της δουλειάς·
τέσσερ’ αδέρφια της άφησε, βλέπεις, η μάνα της.

Τα χέρια της μάνας σου δεν μάθανε να χαϊδεύουν
γιατί ποτέ δεν τα χάιδεψαν,
μα ξέρουνε να ζυμώνουν ατέλειωτες σκάφες αλεύρι.
Αν στρώσεις κάτω τα χιλιάδες ψωμιά
θα γίνουν δρόμοι με άσπρες, στρογγυλές πλάκες
που θα διασχίζουν όλη τη γη.

Τα χέρια της μάνας σου γίναν κουτάλια να σε χορτάσουν,
γίναν κουπιά που λάμνουν στη θάλασσα
να σε βρουν, όπου πας.

Τα χέρια της μάνας σου μάκρυναν,
κουβαλώντας ασήκωτα δέματα
στο σχολειό, στη δουλειά σου, στη φυλακή.

Τα χέρια της μάνας σου κολλούσαν στη σίτα της φυλακής
και λιώναν το σύρμα για να σ’αγγίξουν
κι ύστερα με τ’ αποτυπώματα, κατακόκκινα,
πλάθανε κουλουράκια για τις κοπέλλες του θαλάμου σου.

Τα χέρια της μάνας σου δεν θα μείνουν ακίνητα
ούτε κάτω απ ‘το χώμα·
μα θα βρούνε τον τρόπο να φυτρώσουν και να βλαστήσουνε
για να σου κάνουν λουλούδια!

 

Και μερικά ποιήματα από τη δεύτερη συλλογή, που περιγράφουν ακριβώς τη σύλληψή της, πριν από 59 χρόνια.

Η επέτειος

Κανείς δε θυμότανε την επέτειο!
Η μέρα ξημέρωνε θλιβερή
κι η βροχή του Οκτώβρη μαστίγωνε τους διαβάτες.

Η Ρόζα θυμόταν.
Ήταν η μεγάλη μας και θυμόταν.
Πρέπει να μάθουν, μας είπε,
να θυμηθούν!

Το βράδυ γέμισαν προκηρύξεις οι δρόμοι
κι οι τοίχοι μ’ αναστημένα συνθήματα:
12 ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ
ΕΠΟΝ

Δεν μας άφησαν να γυρίσουμε σπίτι μας.
Ήταν και «κάποιοι» που θυμόντουσαν
και περίμεναν…

 

Η σύλληψη

Η πόλη βουβή
μας ρούφηξε μέσα της
και τώρα κοιμάται
και μας χωνεύει
ανυποψίαστη…

Είμαι στο βάθος του πηγαδιού
κι έχω κρεμάσει την αντοχή μου απ’ το φεγγίτη.
Περιμένω ν’ ανοίξει
κι ας έρθει το τέλος μου…

 

Η ανάκριση

Ο «διάλογος» ίδιος
όλες τις νύχτες,
ώς το πρωί:

Ποιος;
Εγώ.
Με ποιους;
Μόνη μου.
Γιατί;
Για να μην ξεχνάμε!

 

Για να μην ξεχνάμε. Χρόνια πολλά, μαμά!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

80 Σχόλια to “Τα ποιήματα της μητέρας μου”

  1. νάτο λοιπόν το έρμα!

  2. ππαν said

    Να τη χαίρεστε! Ωραία ποιήματα και φωτογραφίες

  3. skom said

    χιλιόχρονη!

  4. Voulagx said

    Ωραία τα ποιήματα και ο μικρός γελαστός Νικοκύρης!

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!
    Νάστε καλά!

  6. Gpoint said

    Καλημέρα

    Εξαιρετικά τα χέρια της μάνας

  7. Παναγιώτης Κ. said

    Τι ωραία πράγματα μας πρόσφερες σήμερα!
    Τυχερέ Σαραντάκο!
    Να χαίρεσαι την μάνα σου.Εκατόχρονη!

  8. atheofobos said

    «Οι ντουλάπες» είναι εξαιρετικό αλλά «τα χέρια της μάνας σου» θαυμάσιο και πανανθρώπινο!

  9. BLOG_OTI_NANAI said

    Να χαίρεσαι τη μητέρα σου και τα όμορφα έργα της. Μεγάλη υπόθεση μια μαμά με πολύ αγάπη!

  10. Επιτέλους! Ποιήματα που καταλάβαινες από την πρώτη ως την τελευταία λέξη τι λένε, αισθαντικά, τρυφερά, που θες να ακούσεις κι άλλα. Αλήθεια, υπάρχουν; Που μπορεί κανείς να τα βρει;
    Συγχαρητήρια και πολύχρονη!

  11. BLOG_OTI_NANAI said

    Με αφορμή το σημερινό άρθρο, το οποίο έχει φωτογραφιές τις οποίες άνοιξα με τον Chrome σε ξεχωριστά tabs, να πω ότι όποιος φίλος χρησιμοποιεί τον Chrome και βλέπει να του «τρώει» τη μνήμη ανελέητα ειδικά εξαιτίας των πολλών ανοιχτών tabs, μπορεί να κατεβάσει τα δύο αυτά εξαιρετικά εργαλεία (addons) που κι εγώ πρόσφατα έμαθα:

    1. Το «One Tab», μόλις εγκατασταθεί, εμφανίζει ένα κουμπί χειρισμού. Με το πάτημα του, κλείνουν τα άπειρα ανοιχτά tabs αλλά δεν τα χάνουμε, διότι στη θέση τους το πρόγραμμα δημιουργεί μια όμορφη λίστα με όσες διευθύνσεις είχαμε ανοιχτές. Με ένα κλικ τις ξανανοίγουμε, ή τις κλείνουμε οριστικά. Η απελευθέρωση της μνήμης είναι τεράστια.
    Το κυριότερο όλων, είναι ότι το πρόγραμμα αθροίζει τα εκάστοτε ανοιχτά tabs με ξεχωριστές επικεφαλίδες. Δηλαδή, αν τώρα μαζέψω μία φορά τα tabs και κατόπιν ξαναβρεθώ με άλλες 10 ανοιχτές καρτέλες, μόλις κάνω κλικ στο «One Tab», αυτό θα ξαναμαζέψει τα tabs, φτιάχνοντας στην υπάρχουσα λίστα μια άλλη επικεφαλίδα με το νέο μάζεμα.

    2. Το «The Great Suspender», επίσης μόλις εγκατασταθεί, εμφανίζει ένα κουμπί χειρισμού. Αυτό το πρόγραμμα κάνει το εξής: αν έχουμε μπροστά μας ένα μνημοβόρο tab, το οποίο όμως δεν θέλουμε να κλείσουμε τελείως, κάνουμε κλικ στο «The Great Suspender», και επιλέγουμε «Suspend» δηλ. μια προσωρινή αναστολή της λειτουργίας της σελίδας μέχρι να την ενεργοποιήσουμε πάλι, εξοικονομώντας έτσι μνήμη.

    Κάνουν και τα δύο πολύ καλή δουλειά.

  12. giorgos said

    Μεγάλη τύχη νά μεγαλώνει κανείς μέ μιά τέτοια Μάνα .
    Νά τήν χαίρεστε κ. Σαραντάκο χιλιόχρονη .

  13. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα και τα καλά σας λόγια.

    10: Η απλότητα είναι το χαρακτηριστικό της ποιησης που έχει ξεχαστεί. Σχετικά με αυτό:
    http://www.kathimerini.gr/778364/article/politismos/vivlio/anekplhrwth-yposxesh

    Θα λείψω για μερικές ώρες 🙂

  14. spiral architect said

    Πολύχρονη, να την χαίρεσαι φίλε. Δώσε της τα χαιρετίσματά μας. 🙂

  15. mlabros said

    Να την χαίρεσαι. Εγώ «ψηφίζω» το ποίημα για το Καλοκαίρι από τις «Εφεδρείες». Η τρυφερότητα με λόγια καθημερινά, απέραντη σαν την θάλασσα.

  16. Kαλημέρα και καλό χειμώνα..!
    Αξέχαστα και παραδειγματικά τα χέρια, το πνεύμα, η ποίηση κι η ανάμνηση της μάνας..Εκατόχρονη κι απέραντη η ιστορική της πένα στις επόμενες γενιές..Το ποίημα για τις »Ντουλάπες» υπέροχο, το έζησα σ’ όλο το μεγαλείο όταν φύγαν τα παιδιά απτο σπίτι για τις σπουδές τους…

  17. Άψογη! Και το λέει ένας που δεν καταλαβαίνει από ποίηση.
    Και το σόι ωραιότατο στις φωτογραφίες!
    Μέχρι κι ο Νικοκύρης κουκλί είναι! 😉

  18. nickel said

    Να τη χαίρεστε για πολλά χρόνια ακόμα, Νίκο.
    Οι Ντουλάπες είναι το ποίημα που μ’ άγγιξε περισσότερο.

  19. andam said

    Καλημέρα
    Χρόνια Πολλά στη μαμά σας της εύχομαι να τα εκατοστήσει με υγεία και δημιουργικότητα!
    Μου άρεσαν πολύ και με άγγιξαν όλα τα ποιήματα της ! Και σαν επιστήμονα και σαν μητέρα και σαν αγωνίστρια! Ένοιωσα μια προσωπική ταύτιση και συγκίνηση.
    Και τι σύμπτωση! την ημέρα των γενεθλίων της να συμβούν σημαντικά γεγονότα τόσο ιστορικά όπως η απελευθέρωση της Αθήνας όσο και προσωπικά όπως η σύλληψη της το ΄55!
    Μπράβο και πάλι να την χαίρεστε!

  20. andam said

    Μιας και σήμερα είναι η επέτειος της αποχώρησης των Γερμανών από την Αθήνα και ο Οκτώβριος μήνας από την Ελλάδα γενικότερα, θα μου επιτρέψετε να σας παραθέσω ένα απόσπασμα για κείνες τις μέρες….

    Το απόσπασμα το βρήκα τυχαία πριν από αρκετό καιρό, ψάχνοντας ανάμεσα στα βιβλία του πατέρα μου, έπεσα πάνω στο «Ο ΕΛΑΣ στη Θεσσαλία» και επειδή μου άρεσε, το αντέγραψα για μένα και να που μου δόθηκε η ευκαιρία να σας το μεταφέρω:

    Ο Γιάννης Μανούσακας, καπετάνιος του ΕΛΑΣ, περιγράφει ένα περιστατικό στη Θεσσαλία τον Οκτώβριο του 1944, τις μέρες που οι Γερμανοί αποχωρούσαν από την Ελλάδα:

    «Βραδιάσματα φάνηκε να΄ρχεται ένα καμιόνι από τη Λάρισα σταλμένο να δει την τύχη της φάλαγγας […..] Όταν ζύγωσε στα πεντακόσια μέτρα, το βάρεσε ο Ζαραλής με μια ριπή από το ύψωμα. Το καμιόνι χτυπήθηκε.

    Δυό Γερμανοί σούρθηκαν, κατά πως φάνηκε, στο χαντάκι με την κοιλιά, αλλά σε λίγο τους είδα να τρέχουν σε μια γυμνή πλαγιά. Πήρα από έναν αντάρτη ένα μακρύκαννο, βάρεσα τον τελευταίο, αυτός κωλόκατσε, μα ώσπου να ξαναοπλίσω γύρισε ο σύντροφος του, έσκυψε, τον αγκάλιασε και βαδίζοντας οι δυό τους στα τρία πόδια έτρεχαν όσο γινόταν.

    Πήγα να σκοπέψω να τους βαρέσω, όπως ήταν αγκαλιασμένοι, και τους δυό, μα είδα ένα χέρι να πιάνει την κάννη και να την πιέζει προς τα κάτω μαλακά. Τράβηξα το ντουφέκι απότομα και το λευτέρωσα για να ξανασκοπέψω. Μα να που ένας αντάρτης με κοιτούσε ήμερος, γελαστός και με μια αφάνταστη γλυκύτητα στο βλέμμα του, μου λέει παρακλητικά:

    «Άσε τους μπάρμπα-Γιάννη, άσε τους, ο τραυματίας είναι πράγμα ιερό και ο σύντροφος του γύρισε να τον πάρει, ξέροντας πως θα σκοτωθεί μαζί του… Άσε τους» με ξαναπαρακάλεσε και στο βλέμμα του σαν να΄χε κατοικήσει κάποιο όραμα: της μάνας ίσως , που ξαναβλέπει το ξεγραμμένο παιδί της, της γυναίκας και των παιδιών που αγκαλιάζοντας τον πατέρα θρηνούνε την χαρά.
    Και σαν καρφώθηκε η σκέψη του στην ψυχή μου, άφησα να πέσει το όπλο από τα χέρια μου:

    «Κύριε ελέησον» είπα μέσα μου».

  21. rogerios said

    Να τη χαίρεσαι, οικοδεσπότη! Χιλιόχρονη να είναι!

  22. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Υπέροχα τα ποιήματα, Μητέρα η γλυκύτατη μαμά σου, ο ορισμός των τυχερών ανθρώπων εσύ και η αδερφή σου, που γεννηθήκατε απο αυτό το ερωτικό ζευγάρι, και μεγαλώσατε σ΄αυτό το ζεστό Ανθρώπινο περιβάλλον.

    «Αργοσβήνει το καλοκαίρι» όταν ο έρωτας, μετουσιώνεται σε βαθειά αγάπη, τότε μόνο μπορεί να περιγραφεί με τόσο ζωντανά, γεμάτα ζωηρό αίμα, λόγια. Απλά, με γοήτευσε.

    Να την χαίρεστε, και να αισθάνεστε πολύ τυχεροί που την έχετε.

    Υ.Γ – Απο μικρός θρεφτάρι, και μάλλον της μοιάζεις περισσότερο.

  23. Κουνελόγατος said

    Εξαιρετικά, να της το πείτε κι από έναν άγνωστο. Να ζήσει πολύ και καλά, και να τη χαίρεστε.

    Υ.Γ. Κι εγώ αν έπρεπε να διαλέξω, τα χέρια της μάνας θα ψήφιζα.

  24. Ριβαλντίνιο said

    Ότι είναι σπουδαία μητέρα φαίνεται γιατί μεγάλωσε έναν τόσο λαμπρό άνθρωπο όπως είστε εσείς κε Σαραντάκο.

  25. Πάνος με πεζά said

    Καλή μέρα, πολύ συγκινητική ξημέρωσε με αυτούς τους καταπληκτικούς στίχους. Μην κοιτάτε που σχολιάζω το μεσημέρι, ήταν τα πρώτα πράγματα που διάβασα. Κι όπως καταλαβαίνει κανέις κι από τις φωτογραφίες, εκθαμβωτική και δεσπόζουσα η μορφή της μητέρας…

    Τρομερά περιεκτικό και δυνατό, στη συντομία του, το ποίημα «Οι ντουλάπες». Αλλά ιδιαιτέρως συγκινητικό και ευαίσθητο, «Τα χέρια της Μάνας». Ταυτίζομαι, δηλαδή, με την άποψη του Blog_o,ti_nanai (και του βάζω κι ένα κόμμα, έστω κι αργά ! 🙂 )

    Για το κλείσιμο, και για τα «χρόνια πολλά» από καδιάς, χωρίς να θέλω να αμβλύνω ή να μειώσω σε τίποτα το περιεχόμενο των «Χεριών», χωρίς καμιά διάθεση «παραλληλίας», αναφοράς ή προέκτασης, καταθέτω απλώς μια δική μου συνειρμική απόληξη, μετά από αυτό που διάβασα, μια μουσική νότα που γεννήθηκε στο μυαλό μου διαβάζοντας, και γρατζουνίστηκε στο πιάνο λίγο αργότερα. (Ε, καλά, δεν παίζω και τόσο χάλια…) Γι αυτό άλλωστε και το ακούμε μόνο ορχηστρικά, με τις ευχές μου και πάλι !

  26. Πάνος με πεζά said

    Με την άποψη του «atheofovos», αθεόφοβε !

  27. Νίκο να την χαίρεστε τη μανούλα σας, και να της δώσεις ένα μεγάλο φιλί από όλους εμάς εδώ τους πιστούς σου αναγνώστες! 🙂
    Τα χέρια της μάνας πραγματικά με συγκίνησαν, αλλά και τα υπόλοιπα δείχνουν έναν τόσο γλυκό άνθρωπο, γεμάτο ευαισθησία! Είστε πραγματικά τυχεροί που μεγαλώσατε στα χέρια αυτής της μάνας! Χρόνια της πολλά!

  28. @20: Τι όμορφη ιστορία! Ελπιδοφόρο που ακόμα και σε τέτοιες καταστάσεις κάποιοι δεν ξεχνάνε την ανθρωπιά τους!

  29. Ιάκωβος said

    Πολύ ωραία ποιήματα. Κι η ίδια η ποιήτρια (Αυτά τα χαμόγελα…)
    __________

    – Και τι μας νοιάζει εμάς, το Κράτος δηλαδή,
    αν για το γούστο ή το κόμμα σου,
    σκάρωσες ένα τσούρμο κουκουέδες;

    Σαν να τους είδα, οι ασφαλίτες έτσι μιλάγανε. Αν πας κατά Ομόνοια ή Παντελεήμονα, οι μπάτσοι ακόμα μιλάνε έτσι και χειρότερα. Τελικά αν σκεφτεί κανένας ότι τα τελευταία 70 χρόνια (και κυρίως τότε, με τις φυλακές και τις εκτελέσεις) οι χειρότεροι Έλληνες πατάγανε στο λαιμό τους καλύτερους, το περίεργο δεν είναι ότι πτωχεύσαμε, το περίεργο είναι που δεν ανατινάχτηκε όλη η χώρα στον αέρα.

  30. aerosol said

    Να χαίρεσαι τη μητέρα σου!
    Με άγγιξαν ιδιαίτερα οι Ντουλάπες και η Σύλληψη.
    [Με αυτό το χαμόγελο ο πατέρας σου δεν είχε καμμία ελπίδα αντίστασης!]

  31. Efi said

    Να την χαιρομαστε Νίκο…να ζησει χιλια χρονια αν ειναι δυνατον…οπως λεει και εκεινη οταν μας δινει ευχες…

  32. Nώντας Τσίγκας said

    Oι ντουλάπες!!! ΤΕΛΕΙΟ!!!
    [ Θα μπορουσε κάλλιστα να έιναι και της Δημουλα ή του Γ. Ευσταθιάδη…]
    Απιθανη η μαμα!
    Ζωή ναχει μαζί και το ιστολόγιο

  33. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια και για τα καλά σας λόγια!

    15: Γεια σου Μηνά!

    20: Πολύ ωραία ιστορία πράγματι!

    30: Εμ.δεν είχε!

    31: Γεια σου ξαδέρφη!

    32: Νάσαι καλά!

  34. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Η φωτογραφία στη θάλασσα (αλλά και το γειτονικό ποίημα..) είναι «όλα τα λεφτά»!

  35. Pedis said

    Νικοκύρη, αν μου επιτρέπετε, ξεχωρίζω το ποίημα «Οι ντουλάπες» .

  36. Theo said

    Να τη χαίρεσαι, Νικοκύρη!
    Κι από τις φωτογραφίες κι από τα ποιήματα φαίνεται ισχυρή προσωπικότητα.

    Από τα τελευταία ξεχωρίζω το «Αργοσβήνει το καλοκαίρι» και την «Ανάκριση».

  37. Nikos Kall said

    Συγχαρητήρια και χρόνια πολλά.

    Πράγματι έχουμε ξεχάσει την ημερομηνία της απελευθέρωσης της Αθήνας.
    Έχει γραφτεί (δεν ξέρω αν ισχύει) ότι ενώ άλλα έθνη γιορτάζουν τις ημέρες της νίκης τους, εμείς προτιμάμε τις ημέρες της έναρξης των αγώνων (25 Μαρτίου, 28 Οκτωβρίου). Ίσως επειδή οι ημέρες της νίκης συνδυάζονται ταυτόχρονα και με ένα «τραύμα». (Ναυμαχία του Ναυαρίνου η πρώτη, Δεκεμβριανά η δεύτερη).

  38. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια -λογικό και αναμενόμενο είναι ο καθένας άλλο ποίημα να ξεχωρίζει.

  39. cronopiusa said

    μα ξέρουνε να ζυμώνουν ατέλειωτες σκάφες αλεύρι.
    Αν στρώσεις κάτω τα χιλιάδες ψωμιά
    θα γίνουν δρόμοι με άσπρες, στρογγυλές πλάκες
    που θα διασχίζουν όλη τη γη.

    Ποιος;
    Εγώ.
    Με ποιους;
    Μόνη μου.
    Γιατί;
    Για να μην ξεχνάμε!

    Και τώρα,το σπίτι δείχνει θεόρατο!

    Να χαίρεσαι τη μανούλα σου, και να σας χαίρεται κι εκείνη, παιδιά, εγγόνια, φίλους γνωστούς κι άγνωστους φίλους που σας αγάπησαν απ’ τα γραφτά σας!

  40. Νέο Kid Στο Block said

    Ωραία. Πολύ ωραία! Υγεία!

  41. sarant said

    39: Α τι ωραία!

  42. Καλησπέρα, και, Νίκο, να τη χαίρεσαι!

    Δεν προλαβαίνω πολλά πολλά, ήθελα να σημειώσω εδώ για όσους με ξέρουν και αλλιώς 🙂 ότι το μέιλ που έλαβαν πως τάχα μου με λήστεψαν στην Ουκρανία είναι μούφα, και ελπίζω να μην έστειλαν τα λεφτουδάκια τους γιατί δεν βλέπω να τα παίρνουν πίσω 😦 Στην γνωστή εκείνη διεύθυνση, λοιπόν, δεν φτάνουν πλέον μηνύματα οπότε όσοι θέλουν να επικοινωνήσουν μαζί μου ας γράφουν στο εξής στο dytistonniptiron παπάκι τζιμέιλ-τελεία-κομ.

  43. Νέο Kid Στο Block said

    42. Έλα ρε Δύτη κι άρχισα ν’ανησυχώ! 🙂 (ανακούφιση είναι η φατσούλα.)
    Χακεριά μάλλον ε; Eγώ ετοιμάστηκα να το στείλω το διχίλιαρο ,αλλά μετά σκέφτηκα πως αποκλείεται να έγραφες τόσο μάπα αγγλικά και κρατήθηκα… 😆

  44. sarant said

    42-43: Ε, δεν νομίζω να έστειλε κανείς λεφτά -άλλωστε δεν θυμάμαι να έλεγε πού. Αλλά αν χάθηκαν μαζί μέιλ και αντρέσες είναι πολύ ενοχλητικό.

  45. Νέο Kid Στο Block said

    44. Είχε αρ.λογαριασμού. Κι έγραφε πως θα μας τα δώσει πίσω ο Δύτης όταν γυρίσει από την Ουκρανία… Αλλά πώς μπαίνουν σε κανονικούς λογαριασμούς ρε γμτ; Είναι ανησυχητική η κατάσταση ,μάλλον…

  46. Ριβαλντίνιο said

    @ 42 Δύτης Των Νιπτήρων

    Εγώ θα έκανα έρανο και θα έστελνα γιατί θα ήθελα να συνεχίσεις να ψάχνεις για τον Τούρκο ! 🙂

  47. Χειρότερο παιδιά από το να χάσεις τις διευθύνσεις σου (όλα ξαναβρίσκονται άμα ψάξει κανείς) είναι να μην μπορείς να ειδοποιήσεις ότι το παλιό σου μέιλ έγινε σα μαύρη τρύπα: ό,τι και να σταλεί εκεί εξαφανίζεται χωρίς προειδοποίηση!

  48. sarant said

    47: Ακριβώς….

    45: Δεν το πρόσεξα 🙂

  49. Παναγιώτης Κ. said

    @20.Ωραίο το παράθεμα.
    Συγκινήθηκα.

  50. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Όλα τα ποιήματά της ορίζουν τα πρόσωπα, τον τόπο, τον ψυχικό και φυσικό χρόνο και σ΄όλα τρεμουλιάζει η αγωνία της καρδιάς τ’ ανθρώπου.Θα πεις, για αυτό είναι ποίηση.Ναι,μα και για το βασικό:Τις λέξεις της, σαν τ΄άνθη του διπλανού αγρού,οικεία, φυσικά,όμορφα και ποτέ δε λείπει η αρμονία. Χωρίς καμιά εκζήτηση,λάμπουν τα ματσάκια τους,οι στίχοι.

    Νικοκυρομάνα, χρόνια πολλά σας.Συγχαρητήρια για τα παιδιά σας,τα ποιήματα και τ ‘αλλα 🙂

  51. Εαμοβούλγαρος said

    Αγαπητέ κ. Σαραντάκο,

    αφού σάς συγχαρώ ειλικρινώς για την υπέροχη μητέρα που διαθέτετε (εκτός από τα θαυμάσια ποιήματά της, εμένα με εντυπωσίασε και η Δωρική ομορφιά και γοητεία της) θέλω να σάς θέσω ένα εξαιρετικά επείγον θέμα για να κάνετε σχετική ανάρτηση τις επόμενες ημέρες, διότι το ζήτημα έχει ήδη αρχίσει να παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις…

    ΕΞΗΓΟΥΜΑΙ: Όπως θα είδατε σήμερα στις Ειδήσεις (αν και απαξάπαντα τα Κανάλια το υποβίβασαν ως θέμα), ο Τάφος της Αμφίπολης είναι γεμάτος Γαμμάδια, Μαιάνδρους και Σβάστικες

    Πηγαίνετε στο σχετικό άρθρο της Wikipedia

    http://en.wikipedia.org/wiki/Swastika

    και θα εντυπωσιαστείτε: Η σβάστικα με τελείες στην μέση είναι το Αρχαίο Ελληνικό Γαμμάδιον και αυτό ακριβώς το Σύμβολο βρήκαν σήμερα 12 Οχτώβρη 2014 στον Τάφο της Αμφίπολης. Πώς να μήν πανηγυρίζουν οι Χρυσαυγίτες; Ο ναζιστής Κασιδιάρης έβγαλε ήδη ανακοίνωση και πανηγυρίζει και κανείς δεν τολμά να του απαντήσει!..

    http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/ta-panarchaia-sumbola-ths-amfipolhs-prwtes-aktines-ths-chrushs-aughs-tou-el

    http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/apokalupsh-o-tafos-ths-amfipolhs-einai-nazistikos

    Αν όντως πρόκειται περί Γαμμαδίων, η σημερινή ημέρα είναι Αποφράς, διότι η Χρυσή Αυγή θα δηλώνει δικαιωμένη για τα Ναζιστικά Σύμβολα που χρησιμοποιεί (ότι και καλά είναι αρχαία Μακεδονικά), το θέμα θα πάρει παγκόσμιες διαστάσεις και στις ερχόμενες Εκλογές θα την δούμε να αγγίζει για πλάκα το 20%.

    Επειδή το θέμα είναι τεράστιο, αγαπητέ κ. Σαραντάκο, κι επειδή ήδη τα γνωστά Ναζιστικά Ιστολόγια πανηγυρίζουν (προ ολίγου έγραψε κάτι και η ιστοσελίδα του BBC, όπως με πληροφόρησε η γυναίκα μου) σάς παρακαλώ θερμώς να κάνετε μία ανάρτηση τις επόμενες ημέρες και να αποδείξετε πως τα Σύμβολα που βρέθηκαν στην Αμφίπολη δεν έχουν καμία σχέση με το αρχαίο ελληνικό Γαμμάδιο και τις ναζιστικές σβάστικες. Διότι αν έχουν, μαύρο φίδι θα μάς φάει όλους…

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων
    Θα απουσιάσω μέχρι το βράδυ της Πέμπτης στην Επαρχία, αλλά θα σάς παρακολουθώ από το κινητό

    Με ειλικρινή εκτίμηση για το έργο σας

    ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΣ

  52. cronopiusa said

    E.B # 51

  53. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Είναι γνωστό ότι το σύμβολο που μίαναν οι Ναζί διαλέγοντάς το για σύμβολό τους είχε χρησιμοποιηθεί από πολλούς αρχαίους λαούς. Δεν μαθαίνουμε τίποτα καινούργιο αν υπάρχει στην Αμφίπολη και δεν νομίζω πως οτιδήποτε ανακαλυφθεί στην Αμφίπολη πρόκειται να επηρεάσει την τύχη της ΧΑ ή την εκλογική της απήχηση.

  54. smerdaleos said

    @51,53:

    http://jungle-report.blogspot.it/2013/08/blog-post.html

    Τι άλλο θ΄ακούσουμε με αυτήν την «αμφιπολίτικη κουζίνα» … ένας θεός ξέρει.

    Το μόνο που δεν ακούσαμε είναι ότι το όνομα του τύμβου «Καστά» μάλλον προέρχεται από το βουλγαρικό kǎšta (ο τόνος στην πρώτη συλλαβή,για τους «Κουτμιτσεβιτσάνους» kùkja 🙂 ) = «καλύβα, σπίτι».

    http://en.wiktionary.org/wiki/%D0%BA%D1%8A%D1%89%D0%B0#Bulgarian
    http://en.wiktionary.org/wiki/Appendix:Proto-Slavic/k%C7%AB%C5%A5a

    http://en.wikipedia.org/wiki/Kutmichevitsa

  55. smerdaleos said

    Τα Χρυσαυγά έλυσαν το μυστήριο του τάφου της Αμφιπόλεως … πρόκειται για Ιάπωνα μέτοικο της φάρας των Hachisuka 🙂 🙂 🙂

    http://en.wikipedia.org/wiki/Hachisuka_Masakatsu

  56. Πέπε said

    @51, 53: Ο αγκυλωτός σταυρός υπάρχει επίσης και ως ιαπωνικό σύμβολο.

    Τα δημοσιεύματα της Χρυσής Αυγής είναι απίστευτο ότι κάποιος τα έγραψε. Το ένα που είδα, τι λέει; Ότι ο αγκυλωτός σταυρός είναι αρχαιοελληνικός και άρα δεν είναι ναζιστικός. Πρέπει να ‘ναι κανείς τέρμα μονοκύτταρος για να πεισθεί από αυτόν το συλλογισμό χωρίς να παρατηρήσει ότι κάπου χάνει.

  57. Πέπε said

    Σμερδαλέε, είναι η δεύτερη φορά!

  58. Mindkaiser said

    Να χαίρεσαι την μητέρα σου Νικοκύρη.

    Δύτη, γέλασα πολύ με το mail, αλλά δεν είχα καταλάβει σε τι μπελάδες σε έβαλε με τις διευθύνσεις. Όντως, αποκλείεται πάντως να έγραφες τόσο μάπα αγγλικά. 🙂

  59. Δυστυχώς ήταν δύσκολη ηλεκτρονικά μέρα και δεν μπόρεσα να σε βρω παρά μόνο εδώ.

    Πολύ γλυκά και αληθινά τα ποιήματα της μάνας σου. Γιατί δεν μας τα δίνεις όλα; Να σου τα ‘χτυπήσουμε’ αν είναι εκεί το πρόβλημα.

    Πιστέυω ότι πέρα από την ‘μεγάλη ποίηση’ που δεν ξέρω τι κάνει… μπορεί ν’ αλλάξει ή και να σώσει κάποτε τον κόσμο, υπάρχει κι εκείνη η ποίηση που σώζει καθημερινά τις ψυχές μας, και αυτή η ποίηση έχει μεγαλύτερη σημασία, όπως μεγαλύτερη σημασία για τη ζωή μας έχει η ανάσα από την λαίλαπα που μετακινεί βουνά.

    Κι η μάνα σου πολύ όμορφη. Κι ο πατέρας σου βέβαια. Εσύ από πού πήρες και δεν βλέπεσαι;

    Ευτυχώς που υπάρχει και ο Γς για να έχουμε ένα όριο στην ασκήμια! (Εγώ είμαι ωραίος, το έχει πει ο Γς)

  60. Ο Σμερδαλαίος έγραψε σήμερα (και αποκαλύφθηκε βέβαια, γιατί κάποτε με είχε μπερδέψει λίγο)

  61. Ούτε ο Εαμοβούλγαρος είναι…. Βρε τι πάθαμε σήμερα με τις αποκαλύψεις!

  62. @20 άνταμ…. Μεγαλειώδες

  63. Μέχρι κι ο Νικοκύρης κουκλί είναι!

    Αυτό απορώ κι εγώ!

  64. Πάντως….

    ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΑΝΑ

  65. Gpoint said

    # 54
    μπορεί κι από τα πορτουγκέζικα, κάστα με την γνωστή σημασία

  66. spiral architect said

    […] Φυλακές Κορυδαλλού
    12 Οκτωβρίου 2014

    Εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τα άρματα, κρεμάν’ οι γύφτοι τα νταούλια. 😛 😛

  67. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    61 – Είσαι σίγουρος; θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, και η χαρά δεν την αφήνει.!

  68. Theo said

    Για τον τάφο της Αμφίπολης είπε κάτι ωραίο η Αρβελέρ: Θα βρουν ψαροκόκαλα, τα κόκαλα της Γοργόνας, της αδελφής του Μεγαλέξαντρου (σε άρθρο της χθεσινής «Καθημερινής»).

    @67:
    Κι εγώ αυτό νομίζω, Λάμπρο. Η τελευταία περσόνα του προσπαθεί να κρύψει την εθνικοφροσύνη, τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό του, αλλά από κάπου προδίδεται.

  69. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ για τα εδώ νεότερα και τα καλά σας λόγια!

  70. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    ΜΗΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΕΤΕ ΑΝ ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΣΑΣ
    “7 ευτυχισμένα καλοκαίρια”;
    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

  71. smerdaleos said

    @60: Ο Σμερδαλαίος έγραψε σήμερα (και αποκαλύφθηκε βέβαια, γιατί κάποτε με είχε μπερδέψει λίγο)

    Σε πιοι θέμα σε μπέρδεψα βρε και «αποκαλύφθηκα» με το χθεσινό σχόλιο;

  72. sarant said

    70: Προσπαθούμε. Αν δεν τα καταφέρουμε, θα σας το στείλω σε ηλεκτρ. μορφή.

  73. Ιάκωβος said

    Ποια Αμφίπολη των Ναζί και τρίχες. Τον τάφο τον έχτισαν εξωγήινοι. Τα ρομποτ του Ντόκτορ Χού:

  74. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ said

    72. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ κ.ΣΑΡΑΝΤΑΚΟ!
    ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ!
    ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΦΙΛΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΣΑΣ. Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΗΣ ΗΤΑΝ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΣΑΣ , ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΟΝ ΧΑΣΑΜΕ ΤΟ 2006.
    ΤΗΣ ΕΙΧΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΤΥΠΩΜΕΝΟ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΝΕΦΕΡΕ ΚΑΘΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΧΕΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΡΟΜΗ. ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ,
    ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!

  75. sarant said

    Εγώ σας ευχαριστώ!

  76. silia said

    Ένα φιλί κι από μένα, μαζί με τις ευχές μου στην μητέρα σου.
    Να είναι καλά.

  77. sarant said

    Να είστε καλά, ευχαριστώ πολύ!

  78. tofistiki said

    Να την χαιρόμαστε! 🙂
    Έχω σαρώσει τη συλλογή «Του έρωτα και του Αγώνα», θα την ανεβάσω κάποια στιγμή στο «Φιστίκι», αν με αφήσει! 🙂
    Λ.

  79. Γς said

    Γλυκύτατη.

    Την είδα στην εκδήλωση στη Βίλα Δροσίνη στην Κηφισιά το Γενάρη.

    Και το πρώτο της ποίημα που διάβασα στο Φυστίκι.:

    «Ένιωθα, μέρες πριν, μια περίεργη αίσθηση, σαν να ετοιμαζόμουν για μια “συνάντηση” κι όχι για ομιλία ή παρουσίαση!
    Ήμουν ανήσυχη, με μια ανεξήγητη έξαψη, ανέβαλα ακόμη και συναντήσεις απαραίτητες ή τηλεφωνήματα σε φίλους που συνηθίζω…
    Αναρωτιόμουν, αν θα πετύχει, αν χωρέσουν όλοι στη μικρή αίθουσα του συλλόγου…
    -Θα ενοχληθούν, τάχα, οι άνθρωποι του σεμιναρίου; Ή μήπως θεωρήσουν “προσωπικό” το θέμα;
    -Θα ‘ρθουν οι φίλοι μας από τόσο μακριά, έτσι που ‘χουμε όλοι μεγαλώσει…
    Και κείνη την ώρα, όταν κάθισα, κατάκοπη στην μπροστινή ακριανή καρέκλα, κι είδα πως ήρθαν τόσοι δικοί μας άνθρωποι, όσους περίμενα, αλλά κι άλλοι, που το ‘μαθαν από τον Νίκο ή το διαδίκτυο,
    Ήταν σαν να ξαναγύρισα χρόνια πίσω… σ’ εκείνα τα θορυβώδη χρόνια, που τρέχαμε όλοι, μικροί και μεγαλύτεροι, συνέχεια…
    — κι ακούγοντας τους νεότερους συναδέλφους και συντρόφους του, να μιλούν για τον Μίμη, όχι στεγνά, απρόσωπα, όπως γίνεται στις συνηθισμένες αναφορές, για τους φίλους που χαθήκαν, αλλά για τις προσωπικές τους στιγμές… Με τα γνώριμα λόγια του Μίμη, με τις δικές του εκφράσεις, χαρακτηριστικές του χιούμορ του, της αισιόδοξης, σχεδόν παιχνιδιάρικης διάθεσής του… Ένιωσα σαν να βρισκόταν σε μια διπλανή αίθουσα και πως θ’ άνοιγε την πόρτα να μπει και να πει, τάχα παραξενεμένος:
    “Βρε μπαγάσηδες, τι κάνετε; Αρχίσατε χωρίς εμένα;” «

  80. Γς said

    79 @ Λεώ

    >Ευτυχώς που υπάρχει και ο Γς για να έχουμε ένα όριο στην ασκήμια! (Εγώ είμαι ωραίος, το έχει πει ο Γς)

    To infimum και το supremum του διατεταγμένου συνόλου των ωραίων του ιστολογίου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: