Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η γραμματική της γκλαμουριάς

Posted by sarant στο 30 Οκτωβρίου, 2014


Τις προάλλες είχα ανεβάσει ένα άρθρο για το ανόητο κείμενο περί «ομηρικής γλώσσας«. Αν θυμάστε, εκείνο το κείμενο είχε έναν κατάλογο με καμιά εξηνταριά λέξεις της αγγλικής γλώσσας που υποτίθεται ότι προέρχονται από τα αρχαία ελληνικά -και τελικά, από τις 63, αν μέτρησα σωστά, λέξεις, μόνο τρεις έχουν πράγματι ελληνική αρχή· και το αποκορύφωμα της αγυρτείας και της ασχετίλας του κειμένου είναι ότι για τις δύο από αυτές τις τρεις αγγλικές λέξεις το ανόητο κείμενο δίνει λάθος ελληνική ετυμολογία. Ελληνική αρχή έχουν οι λέξεις, αλλά όχι εκείνην που φαντάστηκε ο συντάκτης του.

Η μια από αυτές είναι η λέξη glamour (glamor αμερικανιστί), για την οποία το ανόητο κείμενο γράφει: GLAMOUR = λατινικό gramour από το γραμμάριο. Οι μάγοι παρασκεύαζαν τις συνταγές τους με συστατικά μετρημένα σε γραμμάρια και επειδή η όλη διαδικασία ήταν γοητευτική και με κύρος, το gramour -glamour , πήρε την σημερινή έννοια.

Η ετυμολόγηση αυτή είναι εντελώς ανακριβής. Καταρχάς, λατινική λέξη gramour δεν υπάρχει, ούτε καν gramor απ’ όσο έψαξα. Έπειτα, η λέξη «γραμμάριο», που δεν είναι βέβαια ομηρική, χρησιμοποιήθηκε μεν στην ελληνιστική εποχή ως μέτρο βάρους (μονάδα βάρους δύο οβολών), αλλά δεν φαίνεται να πέρασε στα λατινικά. Στα λατινικά πέρασε η λέξη γράμμα, με τη σημασία της χάλκινης νομισματικής μονάδας: gramma. Όταν μετά τη γαλλική επανάσταση θεσπίστηκε το μετρικό σύστημα, από το λατινικό gramma φτιάχτηκαν οι αντίστοιχες γαλλικές (gramme) και αγγλικές (gram) λέξεις.

Όμως σε αυτή την επινοημένη ετυμολόγηση υπάρχουν δυο κόκκοι αλήθειας, που θα τους δούμε στο σημερινό άρθρο.

Ο ένας κόκκος αλήθειας είναι ότι πράγματι η αφετηρία της λέξης glamour βρίσκεται σε κάποιο παράγωγο της αρχαίας ελληνικής λέξης «γράμμα» -αν και όχι στο γραμμάριο. Και ο δεύτερος κόκκος αλήθειας είναι ότι πράγματι στην ιστορία της λέξης εμπλέκεται έντονα το θέμα της μαγείας. Και επειδή η πραγματική ιστορία της λέξης είναι όχι απλώς εξίσου, αλλά μάλλον περισσότερο γοητευτική από την επινοημένη, αξίζει να την αφηγηθούμε.

Στην αρχή της ετυμολογικής αλυσίδας βρίσκεται η λέξη «γραμματική», από το επίθετο γραμματικός, ο αναφερόμενος στα γράμματα. Αρχικά ως επίθετο, η γραμματική τέχνη ή γραμματική επιστήμη, η οποία στην κλασική αρχαιότητα σήμαινε κυρίως τη μελέτη των γραμμάτων, των γραπτών χαρακτήρων, αργότερα τη μελέτη των γραπτών κειμένων και σιγά-σιγά πήρε τη σημερινή σημασία -πρώτο σύγγραμμα γραμματικής με τη σημερινή σημασία του όρου θεωρείται η Τέχνη γραμματική του Διονυσίου του Θρακός (100 π.Χ.)

Όπως πολύ συχνά συμβαίνει, αργότερα το ουσιαστικό «μαράθηκε» και έπεσε, και το επίθετο ουσιαστικοποιήθηκε -και στο μεταξύ η λέξη περνάει στα λατινικά, grammatica, αρχικά με κάπως ευρύτερη σημασία και στη συνέχεια με τη στενότερη σημερινή, της γραμματικής. Στα μεσαιωνικά λατινικά, που ήταν η κοινή γλώσσα των λογίων της Δυτικής Ευρώπης, grammatica ήταν βεβαίως η γραμματική, αλλά στην ουσία ήταν αποκλειστικά η γραμματική της λατινικής γλώσσας, αφού οι ρωμανικές γλώσσες που βρίσκονταν άλλωστε ακόμα αν όχι στα σπάργανα πάντως σε πρώιμο στάδιο δεν είχαν αρχίσει να αποτελούν αντικείμενο μελέτης.

Από το grammatica, με μια ιδιότυπη λαϊκή φωνητική τροπή -atica > -aire, έχουμε στον 11ο-12ο αιώνα το παλαιογαλλικό gramaire, πάντα με τη σημασία της γραμματικής. Επειδή όμως η γραμματική της λατινικής ήταν προνόμιο των ελάχιστων εγγράμματων, στη γλώσσα του λαού η λέξη συνδέθηκε γενικώς με την ενασχόληση με τα βιβλία και με τη μόρφωση. Κι επειδή την εποχή εκείνη των αλχημιστών πολλή από τη γνώση ήταν ή θεωριόταν απόκρυφη γνώση, κι επειδή οι ασχολούμενοι με αυτό που σήμερα θα λέγαμε επιστήμη φλερτάριζαν και με τη μελέτη του υπερφυσικού, με την αστρολογία, τη μαντεία, γενικά με τη μαγεία (ακόμα κι ο Νεύτωνας, αιώνες αργότερα), το gramaire πήρε και αυτές τις σημασίες -άλλωστε στην εποχή εκείνη δεν ήταν καθόλου σαφής η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε «επιστήμη» και «μαγεία».

Grimoire-2Το να θεωρείς μαγεία αυτό που δεν καταλαβαίνεις, άλλωστε, είναι αντίληψη που τη βρίσκουμε και στα νεότερα χρόνια, αν σκεφτούμε την υποδοχή που είχαν εφευρέσεις όπως το τηλέφωνο ή ο κινηματογράφος -άλλωστε κι εμείς ειρωνικά αποκαλούμε «σύνεργα του διαβόλου» τις υπερεξελιγμένες ή υπερπολύπλοκες συσκευές, ενώ και στην αργκό των πληροφορικάριων έχει φτιαχτεί η λέξη automagic για πράγματα που γίνονται «μόνα τους» χωρίς ο χρήστης να καταλαβαίνει τον μηχανισμό. Αλλά πλατειάζω.

Είχαμε μείνει στο πώς η grammaire πήρε και τις σημασίες της απόκρυφης γνώσης, της ενασχόλησης με τη μαγεία, οπότε γεννήθηκε και ο όρος grimoire ως παραλλαγή του grammaire, αποκλειστικά με τη σημασία της ενασχόλησης με τις απόκρυφες τέχνες. Κάτι ανάλογο έγινε στα αγγλικά, όπου πλάστηκε ο όρος gramarye με τη σημασία και πάλι της μαγείας.

Από το gramarye προέκυψε, στα σκοτσέζικα κυρίως, η λέξη glammar, glamor, glamour, με τη σημασία «ξόρκι» (When devils, wizards or jugglers deceive the sight, they are said to cast glamour o’er the eyes of the spectator εξηγεί τη λέξη μια υποσημείωση του 1721). Η λέξη έμενε πάντως σε σχετικήν αφάνεια, ήταν άλλωστε κι εποχές που καίγαν τις μάγισσες (διότι, όπως έχει πολύ σωστά εξηγήσει ο φίλος μας ο Ρογήρος, η Αναγέννηση έκαψε τις πολλές τις μάγισσες, όχι ο Μεσαίωνας), μέχρι που ήρθε, στις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα ο σερ Ουόλτερ Σκοτ και την αναβίωσε, αρχικά με την παλιά της σημασία (This species of Witchcraft is well known in Scotland as the glamour, or deceptio visus, and was supposed to be a special attribute of the race of Gipsies εξηγεί μια υποσημείωση σε έργο του) -όμως, από το ξόρκι και τη μαγεία, η λέξη δεν άργησε να πάρει τη σημασία της γοητείας, και μετά της απαστράπτουσας ομορφιάς. Παρόμοια σημασιακή εξέλιξη υπάρχει σε πολλές άλλες λέξεις (π.χ. fascination, γόης) και θα άξιζε χωριστό άρθρο. Που γοητεύει γητεύει, θα λέγαμε.

Προς τα τέλη του προηγούμενου αιώνα, η αγγλική λέξη glamour και το επίθετό της glamorous χτυπάνε την πόρτα της ελληνικής γλώσσας, για να εκφράσουν ακριβώς αυτή την απαστράπτουσα χλιδή που θέλησαν (και κατάφεραν) κάποιοι να πλασάρουν σαν νέο ιδανικό για τη μεσαία τάξη. Οπότε, γκλάμουρ, που βάσει των όσων προηγήθηκαν είναι αντιδάνειο. Και από το γκλάμουρ, η αργκοτική γκλαμουριά, και από αυτήν ο γκλαμουράτος, που αποκτά μιαν απρόσμενη ομοιότητα με τον επίσης αργκοτικό ‘μουράτο’.

Το λεξικό του Μπαμπινιώτη καταγράφει από την πρώτη έκδοσή του και το «γκλάμουρ» αλλά και τη «γκλαμουριά». Ίσως ένας λόγος που το έκανε να σπεύσει να λεξικογραφήσει τον σχετικά νιόφερτο (το 1998) τύπο να ήταν ακριβώς το ότι αποτελεί αντιδάνειο και έχει ενδιαφέρουσα (και ελληνική) ετυμολογία. Αν πάντως παινέψουμε το λεξικό για την ταχύτητα των ανακλαστικών του, δεν θα το συγχαρούμε για την ακρίβεια των ορισμών του, διότι η γκλαμουριά δεν είναι απλώς λέξη της αργκό με σημασία «η αίγλη, η λάμψη και η γοητεία», δεν είναι ένα απλό αργκοτικό συνώνυμο του «γκλάμουρ». Είτε το είχαν αρχικά κατά νου εκείνοι που έπλασαν τη λέξη, είτε την απόχτησε στη συνέχεια (λόγω και της κατάληξης; ), η γκλαμουριά έχει πολύ συχνά μειωτική και απαξιωτική απόχρωση. Χωρίς εικονοκλαστική διάθεση, θα παινέψω περισσότερο τον Vrastaman του slang.gr, ο οποίος γράφει:

γκλαμουριά:  Απαστράπτουσα χλιδή, πραγματική ή επινοημένη. Οι φέροντες χαρακτηριστικά γκλαμουριάς αποκαλούνται γκλαμουράτοι. Η έκφραση συνήθως εμπεριέχει ψήγματα σαρκασμού, εκτός εάν ο χρήστης της στερείται παντελώς της αίσθησης του γελοίου.

Μπορεί να περιέχει ψήγματα σαρκασμού, μπορεί και πιο γερή δόση. Πουτάνα γκλαμουριά, λέει το τραγούδι. Πουτάνα, αλλά ελληνικής ετυμολογίας.

 

 

130 Σχόλια to “Η γραμματική της γκλαμουριάς”

  1. 1

  2. Από τη βιασύνη μου έχασα και 5 δευτερόλεπτα.

    Και τι κατάλαβα που είμαι μόνος μου;

    Η ματαιότητα του πρώτου!

    Φιλοσοφία Γς! Όχι τρεχάλα!

  3. Καλά, ο Γς έχει σήμερα κράμπα στα δάχτυλα. έγραψε πολλά χτες!

  4. Καλημέρα είπα; Δεν είπα!

  5. Ευχαρίστησέ με Σερ Σαρ για τα πρώτα σχόλια!

    Καλά, μην το κάνεις! Ασε να μπει και κανας άλλος (σ’ αρέσε αυτό το άτονο δισύλλαβο κανας;) να πιάσει τόπο.

    Αλλά πριν μπει ο Γς. Να μην πάρουμε την ίδια καλημέρα!

    Έχει μουστάκια. Δεν τον μπορώ.

  6. Με σνομπάρετε όλοι! Φεύγω!

    Για λίγο!

  7. Μπράβο, τι ωραία! Μ’ αρέσουν πολύ αυτά τα άρθρα (όπως έχω ξαναπεί πολλάκις) 🙂

  8. Γς said

    Μπράβο!
    «Οικος Ενοχής» πάλι το Πανεπιστήμιο.
    Μπουρδέλο. Αυτήν την στιγμή!
    Τι μπουρδέλο;
    Αυτά δεν γίνονται εκεί.

  9. Νέο Kid Στο Block said

    Καλημέρα. Η Γραμματική ήταν μία από τις «ελευθέριες τέχνες» και μαζί με τη Λογική και τη Ρητορική αποτελούσαν την «Τριοδία» (τρίστρατο=σημείο σύγκλισης 3 δρόμων) το Trivium . To trivium καθιερώθηκε τον 13ο και 14ο αιώνα κυρίως με τη διάδοση της μεγάλης αδερφής του ,της «Τετραοδίας» που θεωρούνταν πιο σύνθετη . Μια προκαταληψη που επικράτησε στο πέρασμα των αιώνων, και από τον λατινικό όρο προήλθε η λέξη trivial (τετριμμένος,ασήμαντος), εξαιτίας της μικρότερης σπουδαιότητας που αποδόθηκε στο trivium σε σχέση με το quadrivium, δηλαδή την «Τετραοδία» στην οποία υπάγονταν οι υπόλοιπες ελευθέριες τέχνες, δηλαδή οι επιστήμες της Αριθμητικής, Γεωμετρίας, Αστρονομίας και Μουσικής. Ο Βοήθιος συστηματοποίησε τη χρήση της τον 5ο ,6ο αιώνα, αλλά η «σύλληψή» του συνόλου μάλλον είναι πυθαγορικής εμπνεύσεως («Τετρακτύς»)

    Στη φωτό αναπαράσταση των 7 ελευθ..τεχνών από το Hortus Deliciarum («Kήπος των απολαύσεων») του Herrad von Landsberg ,που γράφτηκε στα τέλη του 12ου αιώνα με παιδαγωγικό σκοπο. :

  10. Γς said

    Καλημέρα Λεώ!

    Σούπερ το σημερινό άρθρο.

  11. oxtapus said

    Reblogged this on Oxtapus *blueAction.

  12. Γς said

    8:

    Ποιου το παιχνίδι παίζει η ομάδα των φοιτητών που κρατούν ομήρους τους καθηγητές στο Πανεπιστήμιο αυτή την στιγμή;

  13. sarant said

    Καλημέρα, νάμαι κι εγώ! Ευχαριστώ για τα πρώτα σχόλια!

    :9: Νεοκίντ, το σχόλιό σου μαζί με την καταπληκτική εικόνα είναι βάση για άρθρο, ελπίζω να το θυμηθώ .

  14. Γς said

    Σηφης.
    Κέρδισε και στον επαναληπτικό.

  15. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρες, κι ωραίο άρθρο !

    Εκτός από το «γκλάμουρ» υπήρξε, στην αργκό και το «πούλ-μούρ», δηλ. το «πουλάω μούρη». Από τις «ροδο-τσαντο-κοπανίστικες» εκφράσεις των ’80ς. προφανώς προέκυψε από «ηχητική παράθεση» με το «γκλάμουρ», (ίσως και από παραφθορά των «γκλαμουράτων» τσιγάρων PALL MALL) και, αν και δεν είναι τόσο εύηχο, έκανε κι αυτό τον κύκλο του.

    Γενικά, όλες γύρω από αυτό το νόημα λέξεις, πράγματι έχουν δημιουργηθεί από κάποια περιφρόνηση προς το δεδομένο του πράγματος, καθαυτό. Τόσο σε παλαιότερες όσο και σε νεώτατες και εντελώς slang λέξεις, από το «φιγουρατζή», το «ψώνιο», το «φλώρο», τη «γλάστρα» μέχρι τον «ποζερά», πάντα από πίσω κρύβεται μια αλεπού, που δε φτάνει τα κρεμαστάρια…

    P.S. : «ποζεράς» = poser, αυτός που στήνεται για να φανεί, ο φιγουρατζής δηλαδή.

  16. kotsos said

    Βλέπε και «χλίδα»

    «Κάποιοι βαφτίσανε τη φτήνεια μας χλιδή
    και που εισαι ακόμα, τα πιο καλά δεν τα χεις δει…»

  17. Ορεσίβιος said

    Καλημέρα σας. Πολύ ωραίο άρθρο Νικοκύρη, πρόσθεσε και τον «Κήπο των απολαύσεων» ο Νεοκίντ, κι έτσι ξεκίνησε θαυμάσια η μέρα μου, που θα είναι πολύ φορτωμένη από υποχρεώσεις. Καλή συνέχεια.

  18. Αλλά πλατειάζω.

    Όχι!

  19. Σούπερ το σημερινό άρθρο.

    Αντιγράφω Γς σήμερα. δεν έχω έμπνευση. Με κάλυψε το άρθρο

  20. Πάνος με πεζά said

    […Με σνομπάρετε όλοι! Φεύγω!
    Για λίγο!
    Αλλά πλατειάζω.
    Όχι!…]

    Mάλλον στην πλατεία θα πηγαίνατε, αλλά το μετανιώσατε !

  21. Πάνος με πεζά said

    Και μια ωραία ελληνική σχετική λέξη, το «ψευδεπίγραφο» !

  22. sarant said

    15: Το πουλ-μουρ το είχα για καμιά δεκαριά χρόνια νεότερο, στα ενενήντα δηλαδή. Αλλά μπορεί νάχεις δίκιο.

  23. Πάνος με πεζά said

    @ 22 : Επί Πολυτεχνείου (1987+) το λέγαμε. Ίσως μετά όμως να «πολιτογραφήθηκε» επισήμως, στα γνωστά έντυπα του γνωστού.

  24. Πάνος με πεζά said

    Εξάλλου, απ’ όσο βλέπω, το τραγούδι «Μούρη» του Καρβέλα, είναι το 1992, και η έκφραση πρέπει, όσο νά’ ναι, να είχε καθιερωθεί.

  25. physicist said

    Α, θαυμάσιο το σημερινό.

    … η πραγματική ιστορία [της λέξης] είναι όχι απλώς εξίσου, αλλά μάλλον περισσότερο γοητευτική από την επινοημένη …

    Η παραπάνω έκφραση (τις αγκύλες τις πρόσθεσα εγώ) αξίζει το βάρος της σε χρυσό. Μπράβο Νίκο!

  26. Πάνος με πεζά said

    Επίσης : «Βούλωσε το Μπούλη μην πουλάς και μούρη, για την αφεντιά σου πληρώνει η μαμά σου» Τραγούδι (Λήτης+τρυκ) του 1983.

  27. spiral architect said

    Καλημέρα με μερικές επιπρόσθετες πληροφορίες: 🙂
    Το γκλαμ έκανε παρέα (’70s) σε μουσικό επίπεδο με το γκλίτερ με χαρακτηριστικούς εκπρόσωπους του τελευταίου τον Gary Glitter, τους Sweet, τους T. Rex και κάμποσους ακόμα με στιλιστικό μπαμπά όλων τον Elton John.

    Ενδεικτικά ένα βιντεάκι του πρώτου για να μην βαρύνει η ανάρτηση:

  28. rogerios said

    Οικοδεσπότη, την εικόνα του Νεοκίδιου την είδαμε και τις προάλλες, έτσι για να ευλογήσω τα γένια μου κι εγώ. 🙂 Όμως, βρε Νεοκίδιε, «του Herrad von Landsberg»; ! Εάν μπορούσε, η ηγουμένη Ερράδη του Λάντσμπεργκ θα σε κατσάδιαζε αγρίως. 🙂 Ο «Κήπος των Απολαύσεων» είναι η πρώτη μεσαιωνική εγκυκλοπαίδεια (και μάλιστα εικονογραφημένη και γραμμένη από γυναίκα, για όσους λένε ό,τι λένε).

  29. Παναγιώτης Κ. said

    @12.Γς σκέφτηκα προς στιγμή να σου προτείνω να κόψεις την τηλεόραση για να μη νοθεύεται η σκέψη σου.
    Από την άλλη όμως, αν δεν έβλεπες δεν θα μπορούσες να κάνεις το συγκεκριμένο σχόλιο και το μυαλό μου δεν θα πήγαινε στην εκδοχή αυτή.

    Παρόλα αυτά σου λέω να μη βλέπεις την…αθώα (;) απάτη που λέγεται τηλεόραση.

  30. sarant said

    28: Καλά λες Ρογήρε, αλλά όχι στο εδω ιστολόγιο 🙂

    26: Το «πουλάω μούρη» ασφαλώς είναι παλιό. Για το πουλ-μουρ ειδικώς έλεγα εγώ.

  31. Νέο Kid Στο Block said

    Ρογήρε, καλά λες βεβαίως. Δικαιολογία: Με έφαγε η ισπανική πηγή μου (Vicenç Torra). Στις καταραμένες βαρβαρικές γλώσσες δεν ξεχωρίζει το «του» από το «της» γμτ… (por Herrad von..) 😉

  32. Πάνος με πεζά said

    @ 30 : Ναι, αυτό αναζητείται. Υπάρχει η στρατιωτική έκφραση «Πουλ Μουρ Τζα Φρά» (+τζάμπα φράγκα),που ίσως θα μπορούσε να βοηθήσει περισσότερο. Διέκρινα όμως ότι το «πουλ» είναι από το «πουλ-λή», δηλ. το ιδιωματικό «πολλή», και όχι από το «πουλάω».

  33. Alexis said

    Πολύ ωραία ανάρτηση!

    Είναι κωστοπούλεια η πατρότητα της «γκλαμουριάς» και του «γκλαμουράτου» ή μου φαίνεται;

    όμως, από το ξόρκι και τη μαγεία, η λέξη δεν άργησε να πάρει τη σημασία της γοητείας, και μετά της απαστράπτουσας ομορφιάς.
    Μα και οι ίδιες οι λέξεις μαγεία και μαγικός κατέληξαν τελικά να σημαίνουν κάτι το γοητευτικό και συναρπαστικό.

    Προς τα τέλη του προηγούμενου αιώνα, η αγγλική λέξη glamour και το επίθετό της glamorous χτυπάνε την πόρτα της ελληνικής γλώσσας…
    Αμάν! Από το 1800 τόσο λέγανε «γκλαμουριά»; 😕
    (Πρώτη αντίδραση μόλις διάβασα αυτέ τις γραμμές)
    Μετά «προσγειώθηκα» και κατάλαβα ότι «περασμένος αιώνας» δεν είναι πια ο 19ος αλλά ο 20ος!

  34. Ρογήρε, η πρώτη μεσαιωνική εγκυκλοπαίδεια, ή η πρώτη που γράφτηκε από γυναίκα; Εγώ έτσι (το δεύτερο δηλ.) καταλαβαίνω τη φράση la première encyclopédie connue qui ait été réalisée par une femme της βίκι. Εξάλλου βρίσκω ένα σκασμό εγκυκλοπαίδειες πριν από την Ερράδη: http://fr.wikipedia.org/wiki/Encyclop%C3%A9die#Moyen_.C3.82ge

  35. Γς said

    33:

    >Μετά “προσγειώθηκα” και κατάλαβα ότι “περασμένος αιώνας” δεν είναι πια ο 19ος αλλά ο 20ος!

    -Προχωρήστε στο διάδρομο!

    Φώναζε ο εισπράκτορας στους επιβάτες του Τρόλεϊ στο Παγκράτι. Αλλά αυτοί τίποτα. Οπότε χάνει την υπομονή του:

    -Προχωρήστε στο διάδρομο! Αντε στο 1970 μπήκαμε!

    Ηταν πρωτοχρονιά του 1971

  36. Theo said

    Καλημέρα.

    Γοητευτικό το σημερινό άρθρο, τα ταξίδια, κι οι πανινδρομήσεις μιας λέξης, Νικοκύρη!
    Κι άλλα τέτοια!

  37. rogerios said

    34: Η πρώτη που γράφτηκε από γυναίκα, Δύτη. Η τραγική σύνταξη της πρότασής μου φταίει. Αν και τα όσα προηγήθηκαν της Ερράδης δεν τα λες και «σκασμό από εγκυκλοπαίδειες». 🙂

  38. marulaki said

    Καμία σχέση με τον κήπο των επίγειων απολαύσεων του Μπος? Δεν κολλάω φωτό, γκουγκλάρετε και θαυμάστε ένα αριστούργημα που (υποψιαζόμαστε αλλά) δεν ξέρουμε τι λέει.

  39. marulaki said

    Σόρρυ, στο 9 πήγαινε

  40. […] sarantakos.wordpress […]

  41. Νέο Kid Στο Block said

    Να προσθέσω στο 9. το εξής: (περίμενα να γράψουν κάτι, είτε ο Ροζέ Μιλά είτε ο Μπούσο δελαβάμπος, αλλά αφού δεν το έκαναν, ας το κάνει ο λακαμάς σουρεάλας της αρεσκείας σας)

    Η εκπαίδευση στην Ευρώπη κατά τους πρώτους αιώνες των dark ages (pun for Roger intended 🙂 )
    τροφοδοτούνταν από τα κείμενα και την αυθεντία συγγραφέων της ύστερης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπως ήταν ο Βοήθιος. Τα μεσαιωνικά πανεπιστήμια μόρφωναν τους σπουδαστές τους ακολουθώντας το μοντέλο που είχε διαμορφώσει τον 5ο αιώνα ο αινιγματικός δικηγόρος Mαρτιανός Καπέλλα
    http://en.wikipedia.org/wiki/Martianus_Capella
    συγγραφέας του ‘εργου De Nuptiis Philologiae et Mercurio (οι γάμοι της Φιλολογίας και του Ερμή) που έγινε γνωστό και με τον τίτλο De Septem Disciplinis («περί των 7 τεχνών) και εκεί γίνεται για πρώτη φορά ο κλασικός διαχωρισμός* των γνώσεων σε trivium («τριοδία» .Τα «Γράμματα») και quadrivium (τετραοδία. Οι Επιστήμες)

    * Θλιβερός και κατάπτυστος διαχωρισμός που δυστυχώς μαστίζει ως σήμερα την κοινωνία ,αλλά χαρίζει και άφθονο γέλιο όταν ακούς ας πουμε:
    «A! Εγώ δεν καταλαβαίνω από Επιστήμη! Eίμαι «των γραμμάτων»… » ή
    «Α! Eγώ είμαι «θετικός». Δικαιούμαι να εκφράζομαι σαν αγράμματος ηλίθιος κάφρος…,αρκεί οι εξισώσεις μου να είναι «σωστές»…»

  42. Ιάκωβος said

    «…Η λέξη δεν άργησε να πάρει τη σημασία της γοητείας, και μετά της απαστράπτουσας ομορφιάς. Παρόμοια σημασιακή εξέλιξη υπάρχει σε πολλές άλλες λέξεις (π.χ. fascination, γόης)

    Είχα γράψει κάτι σε ένα άλλο σχόλιο,σχετικό με το μάγγανο και την μαγγανεία, έννοιες που σχετίζονται με τα παραπάνω.Το επαναλαμβάνω εδω.

    Η αρχαία λέξη μάγγανον, σήμαινε τη μαγεία, την γοητεία , από κει και η μαγγανεία. Βρίσκω ότι προέρχεται από ινδοευρωπαϊκή ρίζα που σήμαινε το απατηλό ή το ελκυστικό
    Οσετικά : mang «απάτη, δόλος»
    Ιρλανδικά: meng «απάτη, ψέμα»,
    Ινδικά :manju-, manjula, ελκυστικός,-ή

    Στα Ινδικά υπάρχει και μικρό όνομα
    Μαντζούλα. Έτσι λένε και τη γυναίκα του Ινδού παντοπώλη στην Οικογένεια Σίμπσον.

  43. Πέπε said

    @9: Κι άλλοι το σχολίασαν, αλλά εμένα μου πάτησε άλλο κουμπάκι.

    Στο trivium (ή ίσως στην trivia?), το τρίστρατο, το κυριολεκτικό όμως, λέγονται οι κουβέντες του τρίστρατου, trivialia, αγγλιστί trivial. Συνήθως δεν είναι τίποτε κουβέντες σημασίας: καλημέρα γείτονα, πώς πάει, ας τα λέμε καλά, τέτοια πράγματα. Κοινοτοπίες.

    Ανάμνηση της αρχικής σημασίας του trivial ως «του ανήκοντος ή αφορώντος εις το τρίστρατο» σώζεται στο επιτραπέζιο trivial pursuit, που ο τίτλος του δε σημαίνει «κοινότοπη καταδίωξη» αλλά «καταδίωξη στα τρίστρατα». Αν θυμάστε πώς μοιάζει η πίστα, είναι περίπου σαν τροχός, με κύκλο, κέντρο και μερικές ακτίνες, και όλη η αγωνία είναι όταν πας να περάσεις το τρίστρατο από τον κύκλο προς την ακτίνα.

    @0:

    > > πολλή από τη γνώση ήταν ή θεωριόταν απόκρυφη γνώση

    Αυτό το «θεωριόταν» θεωριέται σύμφωνο με το νόμο της αναλογίας; Εγώ θεωράω πως όχι. Κανείς δε θα είχε φυσικά και αυθορμήτως την τάση να το πει έτσι, παρά μόνο αν σκέφτεται φιλολογικά-εργαστηριακά αντί να ακολουθεί το απλό ένστικτο της γλώσσας, το οποίο φυσικά δεν υπάρχει παρά μόνο ως άλλο όνομα του νόμου της αναλογίας.

    Πετιόταν χωρίς να τον ρωτήσουν, ναι. (Και πεταγόταν)
    Οδηγιόταν στο συμπέρασμα, ναι (ίσως με κάποιον μικρό δισταγμό αλλά).
    Πουλιόταν, ναι, ασφαλώς.
    Γαμιόταν, ναι.
    Δε μιλιόταν, ναι.
    Εκδικιόταν, ψιλοναί.
    Νικιόταν ναι, αλλά ηττιόταν όχι.

    Θεωριόταν όχι. Ούτε απαιτιόταν, ούτε αποκαλιόταν, ούτε ποδηγετιόταν.

    Αυτά είναι βεβιασμένα. Δεν αποτελούν εξέλιξη της γλώσσας αλλά πρόληψη της εξέλιξης.

  44. sarant said

    33: Κι εγώ την ίδια αντίδραση είχα μέχρι πρότινος… Περνάει ο καιρος

    43: Το θέμα είναι ότι δεν έχεις ομαλή εναλλακτική λύση. Το θεωρούταν ξενίζει και το θεωρούνταν, που το δέχονται αρκετοί, είναι, πώς να το κάνουμε, πληθυντικός (για όσους δεν έχουν στη μητρική τους διάλεκτο καταργήσει αυτή τη διάκριση). Το (ε)θεωρείτο δεν είναι ομαλό. Οπότε, ακτιβίζοντας, βάζουμε το θεωριόταν -αφού η δημοτική έχει μπολιαστεί και καλώς με στοιχεία λογιότερα, το μπόλιασμα είναι αμφίδρομο. Πράγματι, ακτιβίζω, αλλά έχω και τόσα «αρνείτο» να πατσίσω. Πάντως δεν το κάνω σε όλα τα ρήματα.

  45. Πέπε said

    @44

    > > αλλά έχω και τόσα “αρνείτο” να πατσίσω

    Αν ήξερες πόση ώρα είχα σκαλώσει ψάχνοντας για παραδείγματα… Μα φυσικά: Αρνιόταν, ναι! (Έστω κι αν παράλληλα αρνείτο κιόλας.)

    Τώρα, προσωπικά, το αρνείτο -ή μάλλον την κατάληξη -είτο- τα θεωρώ τόσο λόγϊα, ώστε χωρίς και την αρχαία αύξηση (ηρνείτο) μου χτυπάνε παράξενα, σαν υβρίδια. Επειδή όμως και το ηρνείτο πάλι μου χτυπάει, ως καθαρό πλέον αρχαίο, προτιμώ να κρατάω αυτή την κατάληξη μόνο για ρήματα που τουλάχιστον δεν έχουν ΚΑΙ τρομακτικές αυξήσεις ή άλλα στοιχεία βαριού αρχαϊσμού. Οπότε το εθεωρείτο το θεωρώ ανεκτό… Εδώ κρατάω αυτό που έγραψες, Νίκο, σε κάποιον άλλο συσχολιαστή χτες: «στην προσωπική σου γλώσσα κάνε ό,τι θες»…

  46. Πέπε said

    @44 συμπλ.:

    > > Το θέμα είναι ότι δεν έχεις ομαλή εναλλακτική λύση.

    Ε ναι, βέβαια. Αυτό αναγνωρίζεται.

  47. "ετεροδημότισσα" said

    kings of Glam @ BBC2

  48. Πάνος με πεζά said

    Ένα από τα πιο κακόηχα είναι το «απο-κ/χ-τιόταν» : «Τον καιρό που αποκτιόταν αυτό το εισόδημα, δηλωνόταν;» Άκου «αποκτιόταν» ! Αν το αναγραμματίσεις, θα βγάλει «ΠΙΑΝΑ ΝΙΚΟΤΙΑΝ» 🙂

  49. Ωραίο άρθρο…γκλαμουράτο !!

  50. Μαρία said

    44
    Η ομαλότατη στα σε -ούμαι είναι η κατάληξη -ούνταν για ενικό και πληθυντικό, όπως το ήταν.
    Δες και στο ΛΚΝ τα υποδείγματα Ρ10.9β (στερούμαι) και Ρ10.10β. (αποτελούμαι).

    Το φλερτάρω γιατί το έκανες φλερταρίζω; 🙂

  51. gregan said

    Νικοκύρη, πάλι… έγραψες!
    50
    «Η ομαλότατη στα σε -ούμαι είναι η κατάληξη -ούνταν για ενικό και πληθυντικό, όπως το ήταν».
    Έτσι ακριβώς είναι, Μαρία.

  52. Ιάκωβος said

    «στην εποχή εκείνη δεν ήταν καθόλου σαφής η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε “επιστήμη” και “μαγεία”

    Τυπική περίπτωση τέτοιου ουμανιστή-μάγου ήταν ο Τζων Ντι. Μαθητής του Φιτσίνο,αστρονόμος, γεωγράφος, θαλασσοπόρος, γνώστης της άλγεβρας και της φυσικής, είχε ανεβάσει και Αριστοφάνη, την Ειρήνη, και είχε παρουσιάσει το τεράστιο σκαθάρι, που πάνω του ήταν γαντζωμένος ο Τρυγαίος, να πετάει πάνω από το ελισαβετιανό κοινό, που είχε εντυπωσιαστεί. Ο ίδιος ασχολήθηκε και με τη μαγεία, την αλχημεία, είχε φτιάξει αλφάβητο για τη γλώσσα των αγγέλων και έβλεπε το μέλλον μέσα σε κρύσταλλα. Ίσως η εικόνα του μάγου με την κρυστάλλινη σφαίρα να ξεκίνησε ή να διαδόθηκε με πρότυπο εκείνον.

    http://en.wikipedia.org/wiki/John_Dee

  53. Ριβαλντίνιο said

    @ 52 Ιάκωβος
    Αυτός δεν ήταν ο χαζός που ο φίλος και συνεργάτης του τον δούλευε πως είχε εντολή από τον Θεό να πηγαίνει με την γυναίκα του ?

  54. Avonidas said

    […] όπως έχει πολύ σωστά εξηγήσει ο φίλος μας ο Ρογήρος, η Αναγέννηση έκαψε τις πολλές τις μάγισσες, όχι ο Μεσαίωνας

    Ασφαλώς. Η Αναγέννηση σηματοδότησε την απενοχοποίηση της «περιέργειας» για τον φυσικό κόσμο, σε σχέση με τον πιο «πειθαρχημένο» μεσαίωνα, όπου οι τομείς της έρευνας ήταν αυστηρά οριοθετημένοι και κυριαρχούνταν από την θεολογία και την κλασική λογική.

    Η Ευρώπη ανακάλυπτε ξανά τους αρχαίους μαθηματικούς και επιστήμονες — και δεν είχαν πάντα τα εφόδια να κατανοήσουν αυτό που ανακάλυπταν. Έτσι, η Αναγέννηση λανσάρισε ένα νέο είδος μαγείας, τη φυσική μαγεία, σε αντιδιαστολή προς τα «υπερφυσικά» είδη μαγείας, όπως η νεκρομαντεία (την οποία μπέρδευαν με την nigromancy, τη μαύρη μαγεία, εξ ου και θεωρήθηκε κάτι διαβολικό, ενώ αρχικά ήταν ηθικά ουδέτερη) ή η δαιμονολογία.

    Η φυσική μαγεία ανακάλυπτε και εκμεταλλευόταν τις δυνατότητες που είναι κρυμμένες μέσα στη φύση των πραγμάτων, κι επομένως προσβάσιμες στον καθένα που κατείχε τη «μυστική» γνώση. Η αλχημεία είναι μέρος αυτής της πρωτο-επιστήμης. Η βασική, δηλαδή, διαφορά των Αναγεννησιακών φυσικών μάγων από τους επιστήμονες είναι ότι πίστευαν κατά κάποιο τρόπο ότι υπάρχουν «βαθύτερες» αρχές κρυμμένες στη φύση, που δεν εκδηλώνονται στον αμύητο. Κι ίσως να θεωρούσαν τη σημερινή μας τεχνολογία — τα τηλέφωνα, τις τηλεοράσεις, τον ηλεκτρισμό και την πυρηνική ενέργεια — ως επιβεβαιώση της πίστης τους, αφού βέβαια οι αρχές λειτουργίας τους δεν είναι εμφανείς στον φυσικό κόσμο (μολονότι ο ηλεκτρισμός βρίσκεται στη βάση της λειτουργίας του ίδιου μας του εγκεφάλου!)

    Βεβαίως, δεν συμφωνούσαν όλοι. Υπήρχαν πολλοί που έβλεπαν με καχυποψία αυτή την περιέργεια, θεωρούσαν τη φυσική μαγεία εξίσου ανυπόληπτη με άλλα είδη μαγείας και εξελάμβαναν τη διεύρυνση της έρευνας ως έκλυση ηθών. Και βέβαια, τόσο η Εκκλησία όσο και τα Πανεπιστήμια (θεσμός του Ύστερου Μεσαίωνα) έβλεπαν να υποσκάπτεται το κύρος τους και να υπονομεύεται το μονοπώλιο στη γνώση και την εκπαίδευση που είχαν κατοχυρώσει…

  55. Avonidas said

    Παρέλειψα κάτι ακόμα βασικό: σχεδόν όλες οι «σχολές» φυσικής μαγείας της Αναγέννησης αποδέχονταν την ιδέα ότι όλη η ύλη είναι κατά μια έννοια ενσυνείδητη (ή τουλάχιστον εμπρόθετη), ιδέα που μας πηγαίνει πίσω στους προσωκρατικούς υλοζωϊστές. Για παράδειγμα, ο μαγνήτης έλκει τον σίδηρο διότι στην κυριολεξία «θέλει» να ενωθεί μαζί του. Όπως καταλαβαίνετε, μια τέτοια αντίληψη εύκολα υποβάλλει την ιδέα ότι τα πράγματα μπορούν να «πειστούν» ή να «δελεαστούν» να κάνουν κάτι που δεν κάνουν συνήθως στη φύση. Επίσης, αν η ύλη είναι ζωντανή, τότε μπορεί και να αναπτύσσεται και να «ωριμάζει» — κι επομένως, το σχέδιο των αλχημιστών για την παρασκευή χρυσού από ευτελή μέταλλα ήταν κατά βάση να βοηθήσουν αυτά τα μέταλλα να ολοκληρώσουν την ανάπτυξή τους, να «ωριμάσουν» σε χρυσό!

  56. Πέπε said

    44, 48, 50 κλπ.:

    Έχει προταθεί και κατάληξη -ούταν για το γ’ ενικό: τηρούταν, θεωρούταν.

    Δεν τη δέχομαι καθόλου. Πέρα από ακαλαίσθητη -πες αυτό είναι ζήτημα συνήθειας-, είναι ολοκάθαρο παράδειγμα αυτού που έλεγα στο #43 ότι κάποιοι σκέφτονται εργαστηριακά:

    Σου λέει: η αρχαία κατάληξη -το έχει γίνει -ταν, π.χ. ελέγετο > λεγόταν. Το ίδιο ισχύει ακόμη και όταν προηγείται -ν-, π.χ. ελέγοντο > λέγονταν. Στο γ’ πληθυντικό των ίδιων ρημάτων έχουμε το ίδιο, π.χ. εθεωρούντο > θεωρούνταν. Άρα, ας κάνουμε και εθεωρείτο > [όχι θεωρείταν που παραείναι ψεύτικο αλλά] θεωρούταν.

    Ναι, αλλά έλα που κανείς δεν το λέει αυτό! Μόνο μερικοί που αφού πέρασαν από συνειδητό προβληματισμό «πώς άραγε να το πούμε εδώ» επείσθηκαν από κάποιον που ήταν ήδη οπαδός αυτής της επιλογής, επειδή θα ήταν πρόσωπο κύρους περί τα γλωσσικά. Ούτε ο πραγματικός λαός ούτε οι πραγματικοί λόγιοι το είπαν ποτέ.

    Το συλλογιστικό είναι τελείως βεβιασμένο.

  57. Ηλεφούφουτος said

    Είδα τον τίτλο «Η Γραμματική της Γκλαμουριάς» και απόρησα:
    Πότε έβαλε κάτω ο Νικοκύρης και ανέλυσε τόσα τεύχη Κλικ, Νίτρο, Μαξ, Πριτς, Ευ Ζην, Θέμο Ανασκατιάδη και τις αντίστοιχες εκπομπές σε βίντεο, για να συντάξει τη γραμματική τους;!

  58. physicist said

    #54. — Έτσι, η Αναγέννηση λανσάρισε ένα νέο είδος μαγείας, τη φυσική μαγεία …

    Αυτή η κουβέντα μου θύμισε τον Τρίτο Νόμο του Clarke.

    (Κλάρκι το προφέρουμε, υποθέτω).

  59. Avonidas said

    #58. Το διδακτορικό μου, πάντως, το κατατρύχει ο 1ος νόμος του για την ώρα… 😦

  60. physicist said

    #59. — Ποιο από τα δύο σκέλη του Πρώτου Νόμου είναι ενεργό στην περίπτωσή σου; 😉

  61. Avonidas said

    #60. Και τα 2, μάλλον 😛

  62. physicist said

    #61. — 😀 😀 😀

  63. nirevess said

    Πάντως ο δυτικός Μεσαίωνας έκαψε στρατιές αιρετικών, από το 1000 και μετά. Και τι νόημα έχει το τσουβάλιασμα 1000 χρόνων ιστορίας σε μια έκταση μεγάλη όσο η Ευρώπη μέσα σε έναν και μόνο ιστορικό όρο; Η κάθε εποχή έχει τη βαρβαρότητα που είναι τεχνικά ικανή να διαπράξει, αυτό λέω εγώ. Δεν θα εξαιρέσω τη δικιά μας ούτε στη Δύση ούτε στον Τρίτο Κόσμο, αλλά ούτε και το «Μεσαίωνα», ό,τι κι αν δηλώνει αυτός ο όρος. Τι προσπαθούμε να αποδείξουμε;

    Ξόρκι
    ΛΚΝ: συμβολικά μαγικά λόγια που σκοπό έχουν να διώξουν τα κακά πνεύματα
    Μπαμπ: μαγικά λόγια που, σύμφωνα με λαϊκές δοξασίες, έχουν τη δύναμη να απομακρύνουν τα κακά πνεύματα, να θεραπεύουν αρρώστους κλπ.

    Αντιθέτως, η γητειά:
    ΛΚΝ: η πρόκληση ή η αποτροπή ενός κακού, που προέρχεται συνήθ. από βασκανία, με μαγικά μέσα
    Μπαμπ: 1. μαγική ενέργεια ή λόγος που αποσκοπεί στην πρόκληση ή την αποτροπή του κακού ή στην ερωτική έλξη ΣΥΝ ξόρκι 2. η γοητεία, η έλξη (που ασκεί κάποιος/κάτι) ΣΥΝ σαγήνη

    Στο «ξόρκι» δηλαδή μιλάμε μόνο για αποτροπή του κακού, ενώ στη «γητειά», παρά την αμφισημία που καλύπτει και την πρόκληση και την αποτροπή (και αυτό παρά το αόριστο ΣΥΝ που βάζει ο Μπαμπ στην 1η σημασία του «γητειά»).

    Προσωπικά λοιπόν θα έλεγα ότι οι devils, wizards, jugglers, gipsies deceive the sight κάνοντας γητειές, όχι ξόρκια.

  64. Avonidas said

    63. «Τι προσπαθούμε να αποδείξουμε;»

    Δεν είχα αντιληφθεί ότι προσπαθούμε να αποδείξουμε κάτι. Κουβέντα κάνουμε.

  65. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ω τί θέμα αναπάντεχο! »Ελάτε να μιλήσουμε για το γκλάμουρ».Κάτι έκπαγλο και πολυτελές.
    Φρου φρου κι αρώματα.Καραμέλες και κορδέλες. Πρώτη μούρη στο Καβούρι.
    Αναπάντεχη και η πορεία της λέξης. Του Νεοκίντ η ζωγραφιά, ταμάμ. Κήπος ηδονών!
    57>>τόσα τεύχη Κλικ, Νίτρο,

    «Σ ‘ολα τα μνήματα κλαιγε σ ‘ όλα μοιρολογιούνταν»

  66. giorgos said

    Ενα μικρό απόσπασμα από ένα βιβλίο πού ίσως βοηθάει λίγο στην κουβέντα περί επιστήμης -μεσαίωνα κλπ.
    » Ἀπό τὴν ἐποχὴ τοῦ Γαλιλαίου, ὅ,τι λέμε Εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός», ἀνάγεται ἀποκλειστικὰ στὴν ἐπιστήμη. Τὰ τηλεσκόπια τοῦ Γαλιλαίου πρὶν στραφοῦν στόν Οὐρανό,• στράφηκαν ἀδυσώπητα πάνω στὰ θέμελα τοῦ παλαιοῦ κόσμου καὶ ὁ νόμος τῆς πτώσης ὑπῆρξε πιὸ ἄτεγκτος γιὰ τὴν ἱστορία παρὰ γιὰ τοὺς πλανῆτες τ’ οὐρανοῦ. Στόν εὐρωπαϊκὸ πολιτισμὸ δὲν ἀνήκει οὔτε ἡ ποίηση, οὔτε ἡ φιλοσοφία, οὔτε τὸ θέατρο καὶ ἡ ζωγραφική. Ἀνήκει ἡ ἐπιστήμη. Ἡ ἐπιστήμη τῶν ἀρχαίων ἦταν τόσο προχωρημένη Λογικά, πού στὴν ἐποχὴ τοῦ Καρτέσιου δὲν μποροῦσε νὰ χρησιμοποιηθῆ καὶ ἦταν σὰ νὰ μὴν ὑπῆρχε.

    Ἡ εἰδοποιὸς διαφορὰ μεταξύ της ἐπιστήμης τῶν ἀρχαίων καὶ τῆς ἐπιστήμης τῆς ἀναγεννήσεως εἶναι ὅτι ἡ δεύτερη στηρίζεται στό πείραμα. Τὸ πείραμα εἶναι ἀνακάλυψη τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κόσμου, πού δὲν τὸ εἶχε ἡ ἀρχαιότητα. Καὶ αὐτὸς ὁ ἐπιστημονικώτερος ἀπό τοὺς ἀρχαίους, ὁ Ἀρχιμήδης, «ἀπηξίου τῆς ἐπιστήμης τῶν μηχανῶν». Στὴν ἀρχαιότητα ἡ ἐπιστήμη εὑρισκόταν πρὶν ἀπό τὴ φιλοσοφία, ἐνῷ στὴν ἀναγέννηση ἡ φορά ἀντεστράφη. Βοηθήθηκε ἡ Εὐρώπη ἀπό τὴν ἀρχαία σκέψη, μὰ ἔφθασε στό ἴδιο σημεῖο ἀπορητικῆς ἀπό δικό της δρόμο. Ἡ φιλοσοφοῦσα ψυχὴ τῆς Εὐρώπης εἶναι ἄλλοιώτικη ἀπό τὴν ἀρχαία. Ὁ ἀρχαῖος φιλοσοφεῖ μὲ τὸ μυαλὸ του• ὁ ἄνθρωπος τῆς Εὐρώπης φιλοσοφεῖ καὶ μὲ τὴν ψυχή. Ἡ ἀναπαλλοτρίωτη κτήση τῆς εὐρωπαϊκῆς ψυχῆς εἶναι ὁ μεσαιωνικὸς φόβος — αὐτό φαίνεται πολὺ στὶς γκαργουὶγ [18], μέσῳ τῶν ὁποίων ἐκαλλιεργεῖτο στό λαό — πού θὰ τὴν ἀναγεννήσῃ στὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν μουσική. Ἡ φιλοσοφία εἶναι ἀπόρροια τῆς ἐπιστημονικῆς προβληματικῆς. Ὅταν ἀρχίζουν ν’ ἀποκαλύπτωνται οἱ φυσικοὶ μηχανισμοὶ μέσῳ τῆς ἐπιστήμης, δηλαδὴ ὅταν ἡ φύση ἀρχίζει νὰ γίνεται «ἀντικειμενικὴ πραγματικότης», ὁ Λάϊμπνιτς σπεύδει νὰ προεξοφλήσῃ ὅτι εἶναι ἀγαθή, ὅπως εἶναι κι ὁ Θεός, ἤ ὑπάρχει ἐπειδὴ εἶναι ἀγαθὸς ὁ Θεὸς (Καρτέσιος). Ὁ ἀταβιστικὸς φόβος τῆς ψυχῆς γονιμοποιεῖ τὸ μυαλὸ πρὸς νέες κατευθύνσεις. Ἡ ἐπιστήμη καὶ τὸ πείραμα εἶναι ἡ θέση τοῦ Εὐρωπαίου, ἀπὸ τὴν ὁποία βλέπει τὸν ἑαυτό του καὶ τὸν κόσμο. Ὅλα τὰ ἄλλα τροποποιήθηκαν πάνω σ’ αὐτό.

  67. skol said

    28: Πριν τις κάψουν δηλαδή τις έβαζαν να γράφουν εγκυκλοπαίδειες! Φρίκη! 🙂

  68. Νέο Kid Στο Block said

    Εδώ που τα λέμε φίλτατε Αβονάιντας , οι Αλχημιστές δεν είχαν και πολύ άδικο για το χρυσό…
    Σάματις τ’αστέρια τι κάνουν; Περιμένουν να «ωριμάσουν» για να κάνουν «μπουμ!» και να βγει το χρυσαφάκι (κι όλα τα βαριά μέταλλα). Επειδή δηλαδή δεν τα λέμε «αλχημιστές» αλλά -ξέρω γω- σούπερνόβες; 🙂

  69. sarant said

    48: Κι όμως.. αποκτιόταν θα έβαζα κι εγώ αν ήταν υποχρεωτικό να χρησιμοποιήσω την παθητική φωνή, διότι… τι άλλο;
    Γράψε σε παρακαλώ την πρότασή σου ολόκληρη, όπως εσύ προτείνεις.

    50: Είπαμε, κάποιοι θεωρούμε ότι το ούνταν είναι του τρίτου πληθυντικού. Και τη φράση του Πέπε στο 48 πώς θα την έλεγες;

    Όσο για το «φλερτάριζε» το έχουμε συζητήσει -και σουτάρισε μπορείς να πεις και «παρκάρισε», άρα και παρκάριζε, σουτάριζε, κτλ. χωρίς να αλλάζει ο ενεστώτας.
    Και ο Οδηγός ρημάτων:
    Εκεί θα δούμε ότι τα ρήματα αυτά έχουν διπλό παρατατικό και αόριστο (φρέσκαρα και φρεσκάριζα, φρέσκαρα και φρεσκάρισα) όπως και προστακτικές (φρέσκαρε και φρεσκάριζε στον ενεστώτα, φρέσκαρε και φρεσκάρισε στον αόριστο).
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/06/29/sutarise/

    63: Έχεις δίκιο για τη διαφορά ξόρκι-γητειά. Βέβαια ο Χάρι Πότερ αυτά τα ισοπέδωσε αφού έχει μόνο ξόρκια.

  70. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Ωστόσο4ος θάλαμος δεν υπάρχει , οϊμέ!
    «Δεύτερη ζωή δεν ‘εχει» που λέει κι ο ποιητής

  71. Avonidas said

    #66. «Ἡ εἰδοποιὸς διαφορὰ μεταξύ της ἐπιστήμης τῶν ἀρχαίων καὶ τῆς ἐπιστήμης τῆς ἀναγεννήσεως εἶναι ὅτι ἡ δεύτερη στηρίζεται στό πείραμα. Τὸ πείραμα εἶναι ἀνακάλυψη τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κόσμου, πού δὲν τὸ εἶχε ἡ ἀρχαιότητα. Καὶ αὐτὸς ὁ ἐπιστημονικώτερος ἀπό τοὺς ἀρχαίους, ὁ Ἀρχιμήδης, «ἀπηξίου τῆς ἐπιστήμης τῶν μηχανῶν». «, κλπ.

    Να προτείνω, για μια ακόμη φορά, το βιβλίο «Η Λησμονημένη Επανάσταση» του Lucio Russo, και να πω ότι αυτή η αντίληψη για μια ομογενοποιημένη «επιστήμη των Αρχαίων» είναι επιεικώς για τον κάλαθο.

    Είναι αυτό που στο Αμέρικα αποκαλούν «Theme park version» της ιστορίας της επιστήμης (πώς θα το μεταφράζαμε αυτό, δεδομένου ότι η έκφραση «για τα πανηγύρια» είναι πιασμένη»;)

    Ο Αρχιμήδης δεν απαξιούσε καθόλου, και οι καρουμπαλιασμένοι και θαλασσοπνιγμένοι Ρωμαίοι στρατιώτες του Μάρκελλου μάλλον θα προτιμούσαν να πέσουν πάνω στον Οβελίξ όταν είναι στα κέφια του, παρά στις πολεμικές μηχανές του Αρχιμήδη 😉

  72. Νέο Kid Στο Block said

    71. Ασφαλώς! Xιλιάδες πειράματα έκανε ο μπάρμπα-Αρχιμήδης, χώρια που είναι ο πρώτος που έδειξε μία μαθηματική πρόταση με χρήση …Φυσικής! (τετραγώνισε την παραβολή δηλαδή με χρήση του νόμου των μοχλών. (αυτό που στην σημερινή Στατική αποκ αλείται «Αλγεβρικό άθροισμα των ροπών ως προς ένα τυχαίο σημείο =0 Η ικανή και (μία από τις αναγκαίες συνθήκη/ες ώστε ένα σώμα/σύστημα να ισορροπεί).

  73. Avonidas said

    #72. Επίσης, είχα διαβάσει, αν και δεν ξέρω πόσο τεκμηριωμένο είναι, ότι οι καταπέλτες του μπορούσαν να ρυθμιστούν για να βάλλουν σε διαφορετικά βεληνεκή. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα γνώση της τροχιάς του βλήματος (μπορεί κανείς απλά να βρει έναν νόμο για το ίδιο το βεληνεκές), απαιτεί όμως με κάποιο τρόπο τη λύση μιας τριτοβάθμιας εξίσωσης με ικανοποιητική προσέγγιση.

  74. nirevess said

    64: Η ερώτησή μου, Avonidas, δεν αφορούσε καθόλου τις πολύ ενδιαφέρουσες επισημάνσεις σου για τη φυσική μαγεία και την αλχημεία. Αφορούσε μια τάση να αποσείσει ο «Μεσαίωνας» τη ρετσινιά του «κακού και σκοτεινού» επισημαίνοντας τις συκοφαντίες που έχει υποστεί υπέρ της «Αναγέννησης». Καλά και άγια όλα αυτά, η επανόρθωση των άδικων κατηγοριών, αλλά ελλοχεύει ο παράλληλος κίνδυνος της ωραιοποίησής του, ενώ οι πυρές ήταν και τότε πλήθος. Βαρβαρότητα υπήρξε, υπάρχει (και κατά τα φαινόμενα θα υπάρχει…) πάντοτε.

  75. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    Νόστιμες γκλαμουριές

    http://www.ellinikigeorgia.gr/%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B1%CF%82-110-e%CE%BA%CE%B9%CE%BB%CF%8C/

  76. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    75>> «Μια πρόσφατη διατροφική μόδα για καταναλωτές με υψηλό βαλάντιο, έγινε στην Ισπανία με μια νέα παραγωγή κερασιών με την εμπορική ονομασία «Glamour». Τα κεράσια αυτά παράγονται αποκλειστικά σε θερμοκήπια και πωλούνται σαν χρυσός αφού η τιμή τους φτάνει τα 110 ευρώ το κιλό!!! Μάλιστα στα Harrods στο Λονδίνο η τιμή τους ξεπερνά τις 195 λίρες το κιλό ή 3 λίρες (3,5 ευρώ) το κεράσι. «

  77. Spiridione said

    54. 55 Ωραία σχόλια. Να προσθέσω και την μεγάλη επίδραση για την πρόοδο της επιστήμης που είχε η έκδοση και διάδοση του Corpus Hermeticum στα μέσα του 15ου αιώνα, που πίστευαν ότι είναι αρχαία αιγυπτιακά κείμενα:
    http://en.wikipedia.org/wiki/Hermeticism
    Και η λέξη ερμητικός, απ’ την Ερμή Τρισμέγιστο και τους αλχημιστές:
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/search.html?lq=%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82&sin=all

  78. Avonidas said

    #74. Ο Μεσαίωνας έχει συκοφαντηθεί και ωραιοποιηθεί αλλεπάλληλα. Η ίδια η ονομασία, νομίζω, είναι επινόηση του Διαφωτισμού. Αργότερα, ο Ρομαντισμός τον εξιδανίκευσε και πάλι, κι ακόμη αργότερα ξανάπεσε και ξανανέβηκε στη γενική εκτίμηση του κόσμου.

    Σε γενικές γραμμές, όμως, ο Μεσαίωνας συνδέεται όχι τόσο με το «σκότος» και την «άγνοια», όσο με τη στασιμότητα — κι αυτό έχει και καλές και κακές πλευρές. Στασιμότητα σημαίνει ότι η ζωή ακολουθεί τους ίδιους ρυθμούς επί πολλές γενιές, κι αυτό είναι βολικό αν είσαι εργάτης ή τεχνίτης, π.χ. (γι’ αυτό μου τη δίνει το κλισέ της Αριστεράς περί «εργασιακού μεσαίωνα»· πιο εύστοχο είναι αυτό που λέει συχνά ο Στάθης Σταυρόπουλος, ότι «γυρίσαμε στην εποχή του Ντίκενς»).

    Στασιμότητα σημαίνει επίσης ότι η πνευματική ζωή ακολουθεί καναλαρισμένες κι ελεγχόμενες ατραπούς. Η εκπαίδευση λάμβανε χώρα κυρίως στα μοναστήρια κι αργότερα στα πανεπιστήμια, όπου δέσποζε η θεολογία. Ουσιαστικά κάθε μορφωμένο άτομο σχετιζόταν ή ήταν μέλος του κλήρου.

    Ασφαλώς και δεν μπορούμε, βέβαια, να τσουβαλιάσουμε 1000 χρόνια! Γι’ αυτό και συνήθως γίνεται ο (ελάχιστος) διαχωρισμός σε Πρώιμο και Ύστερο Μεσαίωνα. Η βασική ειδοποιός διαφορά, αν δεν κάνω λάθος, είναι η ανάπτυξη των πόλεων και της αστικής ζωής, που είχε υποχωρήσει κατά πολύ στον πρώιμο μεσαίωνα.

  79. Νέο Kid Στο Block said

    Mήπως οι μεγάλοι Αστρονόμοι δεν ήταν κι αυτές πειραματιστές; Ασφαλώς ήταν!
    Ο Τιμόχαρις και ο Αρίστυλλος, γύρω στο 300 πΧ, εντόπισαν τον Στάχυ σε απόσταση 8 μοιρών από το σημείο της φθινοπωρινής ισημερίας. Οι μετρήσεις τους ήταν ακριβείς και αξιοσέβαστες στους επόμενους αστρονόμους.
    150 χρόνια αργότερα ο Ιππαρχος (ήταν πολύ τζιναβωτό αυτό το παληκάρι!) επαναλαμβάνει τη μέτρηση με την γνωστή ακρίβεια και προσοχή. Ο Στάχυς τώρα όμως απέχει 6 μοίρες. Διασταυρώνει το αποτέλεσμα με άλλα αστρονομικά δεδομένα, εμπιστεύεται τις σωστές μετρήσεις των προκατόχων του και συλλαμβάνει την υπερβατική ιδέα της μετάπτωσης των ισημεριών.
    Το σύστημα των ακίνητων απλανών τελικά κινείται, με μια πολύ αργή κίνηση, δύο μοίρες κάθε 150 χρόνια.
    Με αυτό το φτωχό χρονικά δεδομένο ο Ιππαρχος αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για μια περιοδική κίνηση, μετά από 26000 χρόνια οι αστερισμοί θα ξαναείναι στην ίδια θέση.
    Κάποιος που έχει καταλάβει (με θεωρ’ια ΚΑΙ με πείραμα) πως ο άξονας της Γης κινείται ΠΟΛΛΑ χρόνια πρίν ο Γαλιλαίος δει τα φεγγαρακια του Διός να χορεύουν γύρω του.

  80. nirevess said

    Μια και ο λόγος ειδικά για τον Αρχιμήδη, να επισημάνω ότι στην Αρχαία Ολυμπία έχει ανοίξει και λειτουργεί «Μουσείο Αρχαίας Τεχνολογίας» αφιερωμένο (κυρίως αλλά όχι μόνο) στις κατασκευές του Αρχιμήδη.

  81. George Christodoulou said

    *Αγαπητέ κ. Σαραντάκο,*

    *Πολύ ενδιαφέρον και το σημερινό σημείωμά σας για την γκλαμουριά.
    Επιτρέψτε όμως σε σχολαστικό αναγνώστη σας μια μικρή επανόρθωση. Σε δύο
    περιπτώσεις, καθώς αναπτύσσετε το θέμα σας, παραθέτετε αποσπάσματα από δύο
    αγγλικά κείμενα, το ένα » When devils, wizards or jugglers deceive the
    sight, they are said to cast glamour o’er the eyes of the spectator» και
    το άλλο «This species of Witchcraft is well known in Scotland as the
    glamour, or deceptio visus, and was supposed to be a special attribute of
    the race of Gipsies». Για το καθένα χρησιμοποιείτε τον ίδιο περίπου
    χαρακτηρισμό: για το πρώτο, «εξηγεί τη λέξη μια υποσημείωση του 1721» και
    για το δεύτερο, «εξηγει μια υποσημείωση σε έργο του [ενν. του Scott]».
    Παρακινημένος από το σημείωμά σας και από το σχετικό λήμμα «glamour» στο
    Oxford English Dictionary, όπου επίσης παρατίθενται τα δύο αποσπάσματα,
    διαπίστωσα ότι τουλάχιστον ως προς το δεύτερο από αυτά (γιατί του πρώτου
    δεν μπόρεσα να εξακριβώσω την προέλευση) πρόκειται όχι για «κάποια
    «υποσημείωση» αλλά για φράση από το σύγγραμμα του Sir Walter Scott,
    Demonology and Witchcraft, London [1800] , σελ. 100-101. Αυτά για την
    ακρίβεια!*

    *Με εξαιρετική εκτίμηση,*

    *Γεώργιος Α. Χριστοδούλου*
    *Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών*
    *geo.a.christodoulou@gmail.com *

    Στις 30 Οκτωβρίου 2014 – 9:40 π.μ., ο χρήστης «Οι λέξεις έχουν τη δική τους

  82. sarant said

    81: Κύριε Χριστοδούλου καλησπέρα σας. Από το OED άντλησα κι εγώ το παράθεμα, αλλά κακώς νόμιζα ότι είναι σε υποσημείωση. Έχετε δίκιο!

    78: Αυτό με τον «εργασιακό Μεσαίωνα» είναι εύστοχη παρατήρηση, το ίδιο επιμένει να τονίζει και ο Ρογήρος.

  83. giorgos said

    Ο Αρχιμήδης μαθηματικός, φυσικός και μηχανικός του 3ου αι. π.Χ. δεν ασχολείται μόνο με τη θεωρητική μελέτη των φυσικών φαινομένων, αλλά τα περιγράφει με μαθηματικά μοντέλα και προχωράει σε τεχνολογικές εφαρμογές και εφευρέσεις. Μελετάει τη μηχανική των μοχλών και ασχολείται με μηχανικές κατασκευές: πολύσπαστο (σχήμα 2), ατέρμων κοχλίας, ελικοειδής αντλία κ.ά. Άλλες χαρακτηριστικές εφευρέσεις του Αρχιμήδη ήταν η επινόηση μιας μηχανής που μπορούσε να χειριστεί μόνο ένας άνθρωπος για να καθελκύσει ένα πλοίο, καθώς και οι περίφημες πολεμικές μηχανές του (καταπέλτες, άρπαγες κ.λ π.). Ασχολείται επίσης με την Αστρονομία και κατασκευάζει αστρονομικά όργανα. Όπως όμως αναφέρει ο Πλούταρχος, ο Αρχιμήδης ντρεπόταν για τις τεχνικές εφευρέσεις του· έβρισκε την κατασκευή οργάνων για πρακτικούς σκοπούς, κατώτερη και «αγενή».

  84. Γς said

    Ωχ, τρόμαξα μήπως ήταν ο δικός μας Νικόλαος Χριστοδούλου ο διαχειριστής του αυτόνομου ορθοπαι(ε)δικού νήματος, με αυτά που λέγονται στο άλλο νήμα αυτή την στιγμή με τα Αρθρωτά Λεωφορεία και τέτοια

  85. giorgos said

    Νά και ένας σύνδεσμος πού λέει γιά τήν χρήση τών πειραμάτων στήν αρχαία ελληνική επιστήμη .
    http://www.archive.gr/news.php/readmore?readmore=213

  86. Πέπε said

    @50, 69 (φλερτάριζε):

    Όχι μόνο έχουν διπλό παρατατικό, φλέρταρε (όπως είναι το κανονικό από τον ενεστώτα φλερτάρω) και φλερτάριζα (που δεν είναι κανονικό γιατί δεν υπάρχει ενεστώτας φλερταρίζω), αλλά έχω την αίσθηση ότι ο αντικανονικός παρατατικός υπερτερεί. Στον επίσης διπλό αόριστο, φλέρταρα και φλερτάρισα, μπορούμε να πούμε ότι το φλερτάρισα είναι σχετικά πιο κανονικό (αφού είναι σπάνιο ένας αόριστος να έχει το ίδιο θέμα με τον ενεστώτα). Και πάλι, ο αντικανονικός αόριστος μάλλον υπερτερεί.

    Δηλαδή: όταν θέλουμε να πούμε τον παρατατικό θα πούμε πιο συχνά φλερτάριζα παρά φλέρταρα, και όταν λέμε φλέρταρα εννοούμε πιο συχνά αόριστο παρά παρατατικό. Για αόριστο λέμε εξίσου ίσως συχνά και φλερτάρισα, δε λέμε όμως ποτέ θα φλερταρίσω ή έχω φλερταρίσει αλλα΄μόνο θα φλερτάρω (μελλ. εξ. + στιγμ.) / έχω φλερτάρει.

    Αρκερτά αξιοσημείωτο ότι μια κατηγορία ρημάτων που αποτελείται αποκλειστικά από δάνεια αποτελεί εξαίρεση σ’ ένα τόσο γενικό κανόνα όπως είναι η κατανομή των χρονικών θεμάτων στους διάφορους χρόνους:

    φλερτάρω
    παρκάρω
    ρισκάρω
    σκαπουλάρω
    ρεφάρω
    σαλτάρω
    γκουγκλάρω
    ορτσάρω
    μπατάρω
    μποτζάρω
    φρακάρω

    Αξιοσημείωτο γιατί ενώ η κλίση τους δεν προέρχεται από πουθενά, ούτε από τα αρχαία ούτε από ξένες γλώσσες, είναι καθαρά πρόσφατη νεοελληνική, ωστόσο σηκώνει μπαϊράκι στους γενικούς κανόνες.

  87. Spiridione said

    58.
    Science is magic that works.
    http://en.wikipedia.org/wiki/Cat%27s_Cradle

  88. Νέο Kid Στο Block said

    Και φυσικά στο Μεσαίωνα πιστώνεται μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις (ως προς τη σημασία και τις συνέπειες στην Ιστορία και τον Πολιτισμό) εφευρέσεις/ανακαλύψεις του ανθρωπίνου είδους.
    Ο Σανός. Μη λέμε πάλι τα ίδια… χωρίς σανό, γιοκ πόλεις πάνω από τις Άλπεις, γιοκ Λόντρα Παρίσι Βουδαπέστη Βιέννη, γιοκ και Νιου Γιόρκ! 🙂

  89. Πέπε said

    86 συμπλ.: Τώρα που ξαναδιάβασα και την ορίτζιναλ συζήτηση (https://sarantakos.wordpress.com/2010/06/29/sutarise/), βρίσκω πολύ πετυχημένη την παρατήρηση του σχ. 85. Είναι δική μου (:-)) αλλά σήμερα δε θα τη σκεφτόμουν.

  90. physicist said

    #88. — Και φυσικά στο Μεσαίωνα πιστώνεται …

    Λόγω κόπωσης και εγγενούς ροπής προς τα οπτικά ραμόνια, διάβασα στον Μεσαίωνα παστώνεται. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, όμως: λίγο ψάξιμο με έπεισε ότι πιθανώς και το πάστωμα πιστώνεται στον Μεσαίωνα.

  91. physicist said

    … ενώ το κοπυπάστωμα πιστώνεται στο 21ο.

  92. physicist said

    #87. — Μ’ άρεσε αυτό, Σπύρο, και μάλιστα πολύ. Όπως έχει πει και κάποιος γνωστός, it works … bitches! Αλλά την τελευταία φορά που μπήκε το σχετικό γιουτουμπάκι, ακολούθησε μπάχαλο οπότε άσε. 🙂

  93. Νέο Kid Στο Block said

    91.Mόλις σκέφτηκα ένα λογοπαίγνιο.
    Πώς λέγεται ο πλαγιαριστής/λογοκλόπος στο φακουλτέτ της Θεολογίας;
    Κοπυπάστορας! :mrgreen: 🙂

  94. physicist said

    #93. — 😀 😀 😀

    Μυρίζομαι νάρχεται καταδώ κι ο Μιχάλης.

  95. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    86.>>σκανάρω, φουλάρω, (δεν)τρακάρω, κρεπάρω, τρενάρω(από το τρένο; τσαφ τσουφ), φλιπάρω, κοπιάρω, πλασάρω, και παρκαίρνω λένε κει κάτω

  96. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    95. και ποστάρω !

  97. physicist said

    Νομίζω φλερτάρω θα μπορούσε να είναι και μια γυναίκα που της αρέσει να φλερτάρει. Με το παρκάρω δυσκολεύουν τα πράγματα.

  98. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    86: Τα ίδια θα παρατηρούσα κι εγώ. Ίσως όμως κι από ρήμα σε ρήμα να έχουμε κάποιες διαφορές στις σχετικές συχνότητες.

    93: Χαχά!

  99. Πέπε said

    95: Έφη, εννοείς ότι όλα τα άλλα εκει΄κάτω τα λένε κανονικά με -άρω και ειδικά το παρκάρω το λένε παρκαίρνω; !!!

  100. μυλοπέτρος said

    Γιατί σας φαίνεται παράξενο που η η γκλαμουριά είναι ελληνική;
    Εδώ οι Σελτζούκοι προέρχονται (η λέξη) από το σέλας. Ο ναργιλές από τον άργιλο και βεβαίως οι αρχικοί κάτοικοι της περιοχής Γιουνάν (υπάρχει κάτι τέτοιο;) ήταν Ίωνες. τα άκουσα όλα αυτά σοβαρά σοβαρά. Τόσο που άνοιξα εγκυκλοπαίδεια να δω.

  101. Ιάκωβος said

    Ο Μεσαίωνας πέρα από τις άλλες, πολλές διαφορές του από την Αναγέννηση και την εποχή του Μπαρόκ, αλλά και μέχρι τα μισά του 19ου αιώνα, ήταν ότι επρόκειτο για μια πολύ ζεστή περίοδο, παγκόσμια.

    Γύρω στο 800 ήταν το πιο ζεστό κλίμα και μέχρι το 1000 υποφερτό. Από το 1200 περίπου και μετά, αρχίζει η Μικρή εποχή των πάγων μέχρι το 1850 ,θα κρατήσει μέχρι το 1850 περίπου
    Τότε πολλά θα αλλάξουν. Μεγάλοι λιμοί, πληθυσμοί που μετακινούνται, σταυροφορίες. Ίσως και η Μεγάλη πανούκλα να οφείλεται στην αλλαγή του κλίματος. Στην Πανούκλα οφείλονται πολλές κοινωνικές αλλαγές, που προήρθαν από την έλλειψη εργατικής δύναμης.
    Μοιάζει οτι τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα στην περιοχή μας τουλάχιστον, έγιναν στην περίοδο αυτή, δηλαδή από τις σταυροφορίες μέχρι τη Βιομηχανική επανάσταση. Έτσι δε φαίνεται να είναι;

    Φυσικά δε λέω ότι η αλλάγή κλίματος τα εξηγεί όλα, ούτε οτι καίγανε τοις μάγισσες για να …ζεσταθούν 🙂 όμως παίζει ρόλο κι αυτό.

    Στη Δύση, στον πρώιμο μεσαίωνα πλενόντουσαν και μάλιστα άντρες και γυναίκες χαλαρώνανε- και όχι μόνο-μαζί στα λουτρά, ενώ μετά το ‘κοψαν το μπάνιο γενικά, για λόγους θρησκευτικής ηθικής.

  102. 68, …Σάματις τ’αστέρια…δεν τα λέμε…σούπερνόβες;

    Μα φυσικά! Εξού και ο γνωστός Σουπερ-Νόβας στίχος για το μεγαλείο του Γαλαξία μας

    Άστρα, ψιμύθια, γάλατα
    γαργάλα τα, γαργάλα τα.

  103. Ιάκωβος said

    Αυτά για το Ελληνικό Γιουναν της Κίνας είναι χρόνια τώρα που τα διαδίδει από την tv και τα πουλάει ο Λιακό. Αναρωτιέμαι, αν ο σύριζα, (αν…) σχηματίσει κυβέρνηση, θα τα κλείσει όλα αυτά τα βρωμοκάναλα; Μόνο για να μας λυθεί αυτή η απορία , αξίζει κανείς να ψηφίσει Συνασπισμό Ριζ. Α.

  104. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    100 – Μα είναι τα αδέρφια μας οι Ιάφωνες, που είχαν φύγει απο την Ιωνία για να διδάξουν τον πολιτισμό στους ούγκανους της Άπω Ανατολής, και ξέμειναν εκεί και στην Ιαφωνία, και στενάζουν κάτω απο την καταπίεση των Κινέζων και των Ιαπώνων. Είχε ειπωθεί σε εκπομπή του έγκυρου δημοσιογράφου ΧΑΡΔΑΒΕΛΑ, με Φουράκη Γκιόλβα και άλλες επιστημονικές δυνάμεις, που υποστηρίζονταν απο τους ΕΛ.
    Έχει και τα καλά της η κρίση, σιγά σιγά όλο αυτό το σκυλολόι γίνεται γραφικό στην συνείδηση του κόσμου.

  105. sarant said

    100: Έχει ωραία ετυμολογία ο ναργιλές (και βέβαια όχι από την άργιλο).

  106. rogerios said

    Les idées reçues ont la vie dure, quoi! 🙂

    Είναι πολύ σημαντική η παράμετρος της «Μικρής Εποχής των Παγετώνων» που έθιξε ο Ιάκωβος. Οι συνέπειές της γίνονται αισθητές κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα και συμβάλλουν ώστε ο αιώνας αυτός να αποτελεί μια από τις πιο τρομακτικές πολυεπίπεδες κρίσεις που γνώρισε η Δύση: οι συνεχείς κακές σοδειές επιτείνουν μια οικονομική κρίση που έχει ήδη εκδηλωθεί στις μεσαιωνικές αγορές. Προσθέτουμε τη διαρκή κρίση μεταξύ αυτοκρατορίας και Αγίας Έδρας, τον Εκατονταετή Πόλεμο,και, κερασάκι στην τούρτα, τη βουβωνική πανώλη. Όλα αυτά σημαδεύουν τη συλλογική συνείδηση και μνήμη των κοινωνιών και εξηγούν γιατί σε ιδεολογικό επίπεδο οι άνθρωποι της Αναγέννησης ήθελαν να σηματοδοτήσουν μια ρήξη με το παρελθόν. [κατά τα λοιπά, στα χρόνια της Αναγέννησης σε πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο παρακολουθούμε απλώς τη συνέχεια και την ανάπτυξη τάσεων που έχουν εμφανιστεί τον Μεσαίωνα].

    Η πραγματική ρήξη ανάγεται ουσιαστικά στα μέσα του 17ου αιώνα, όταν οι στυλοβάτες της μεσαιωνικής κοινωνίας (η προσωπική σχέση εξουσιαστή και εξουσιαζομένου και ο αυξημένος ρόλος της Εκκλησίας) αντικαθίστανται από το δίπολο της πανίσχυρης κρατικής εξουσίας με τον συγκεντρωτισμό της και της οικονομίας της αγοράς. Θα ακολουθήσει η βιομηχανική επανάσταση κι ο κόσμος μας θ’ αλλάξει πραγματικά.

    Και, ναι, ο όρος «Μεσαίωνας» είναι κατασκευή της Αναγέννησης (τον χρησιμοποιεί για πρώτη φορά σε ένα σύγγραμμά του ο Ιταλός λόγιος Τζοβάννι Αντρέα ντέι Μπούσσι (1469). Η «κατασκευή» θα γνωρίσει μεγάλο σουξέ με τον Διαφωτισμό βεβαίως.

    Ά, και λίαν προσεχώς θα ανεβάσω στο ιστολόγιο το κείμενο της ομιλίας για τους Μύθους και τα Στερεότυπα για τον Μεσαίωνα, περιμένω όμως να ετοιμαστούν και τα σχετικά βίντεο κι αυτό δεν εξαρτάται από εμένα. 😉

  107. rogerios said

    Και μια και μιλάμε για αντιμεσαιωνικά στερεότυπα, να κι ένα σημερινό κείμενο που καταπίνει αμάσητα τα περισσότερα από αυτά. 🙂

  108. Εαμοβούλγαρος said

    Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

    μόλις γύρισα από 3ήμερη περιοδεία στην Ρωμέϊκη Επαρχία, είμαι πτώμα και δεν προλαβαίνω να συνεισφέρω περισσότερα. Από το έξοχο βιβλίο «Glamour: Women, History, Feminism» της Carol Dyhouse

    που μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν εδώ

    http://en.booksee.org/book/1046470

    μεταφέρω πώς εξελίχτηκε η έννοια του glamour, προκειμένου να συμπληρώσω την έξοχη σημερινή ανάρτηση του κ. Σαραντάκου:

    «…The word ‘glamour’ was obscure before 1900. It meant a delusive charm,
    and was used in association with witchery and the occult. Sir Walter
    Scott is generally credited with having introduced the word into literary
    language in the early 1800s.1 In Victorian times the word was often used
    in cautionary tales. In a poem called ‘A Victim to Glamour’ (1874) by a
    long-forgotten versifier, Annie the mill girl turns her back on the trusty
    blacksmith who is courting her after she is seduced by the darkly handsome
    son of her wealthy employer. Shame and ruin follow as the two
    men fight it out, and an ill-aimed shot nearly kills Annie. After a long
    and painful convalescence she sees the light and is reconciled with the
    distinctly unglamorous, humble but reliable Walter.2 Texts of this kind
    warned against glamour as dangerously alluring, leading innocents
    astray from virtue, and emphasised the perils in store for anyone with
    social aspirations above their lot in life…»

    Τα υπόλοιπα στο βιβλίο

    Με Αγάπη Χριστού
    Καληνύχτα σε όλους
    ΕΑΜΟΒΟΥΛΓΑΡΟΣ

    ΥΓ-1: Να προσφέρω επίσης το όντως έξοχο βιβλίο «The Forgotten Revolution: How Science Was Born in 300 BC and Why It Had to Be Reborn» του Ιταλού Lucio Russo, που υπαινίσσεται στο σχόλιο 71 ο κ. Αβονίδας, αλλά δεν μάς λέει πού θα το βρούμε. Κατεβάστε το δωρεάν εδώ

    http://bookzz.org/book/2303343/f79d21

    Όσοι καλοί χριστιανοί απλώς το ξεφυλλίσουν, θα σοκαριστούν με το μεγαλείο του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού ΚΑΙ στην Τεχνολογία και θα αρχίσουν να αντιλαμβάνονται πόσο μεγάλη συμφορά υπήρξε για την εξέλιξη της Ανθρωπότητος η μαζοχιστική διδασκαλία του Ραββίνου Χριστού: Μάς πήγε 1.000 χρόνια πίσω (τουλάχιστον…), χωρίς να υπολογίζουμε τα εκατομμύρια των θυμάτων που προκάλεσε με τους Θρησκευτικούς Πολέμους της… Αλληλούϊα

    ΥΓ-2: Μόλις πληροφορήθηκα την αποπομπή της εκλεκτής επιστολογράφου κ. Στράτας Στρατούλα από το Ιστολόγιο. Δηλώνω πως ήμουν οπαδός της, με συγκινούσαν όσα έγραφε (είμαστε της ιδίας ηλικίας) και την χαιρετίζω με αγάπησι (σ.σ.: ως γνωστόν, στα αρχαία ελληνικά δεν υπάρχει το ουσιαστικό αγάπη. Είναι δημιούργημα του Ραββίνου Σαούλ από την εβραϊκή λέξη ahapa ή κάτι τέτοιο). Αγαπητή κ. Στρατούλα, ελπίζω να βρεθούμε στην επόμενη μετενσάρκωσή μας και να πούμε όσα δεν είπαμε σ’ αυτήν…

  109. Πέπε said

    @108:

    > > (σ.σ.: ως γνωστόν, στα αρχαία ελληνικά δεν υπάρχει το ουσιαστικό αγάπη. Είναι δημιούργημα του Ραββίνου Σαούλ από την εβραϊκή λέξη ahapa ή κάτι τέτοιο)

    Η λέξη αγάπη διαβάζω ότι μαρτυρείται από την ελληνιστική εποχή. Το «δημιούργημα του Σαούλ» θα είναι μάλλον η λέξη αγάπαι, τα κοινά δείπνα των πρώτων χριστιανών. Δε γνωρίζω (και άρα δεν μπορώ να αποκλείσω) αν υπάρχει κάποια εβραϊκή λέξη που να σήμαινε δείπνο ή κάτι παρεμφερές και που να την πήρε ο Παύλος, αν δηλαδή υπάρχουν δύο άσχετες μεταξύ τους λέξεις που συμπίπτουν στη μορφή, αλλά πάντως η λέξη αγάπη, έστω και όχι πολύ αρχαία, υπήρχε ήδη τότε στα ελληνικά.

  110. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    99. Μπά, από τα «παλιά», τα πιο πολλά σε αιρνω, τώρα που το σκέφτομαι: τρακαίρνω,φουνταίρνω,κοτσαίρνω αλλά φρακάρω, κρεπάρω.
    Ειδικά με το (μ)παρκαίρνω γίνεται πανηγύρι με μια φίλη μας συνταξιούχα δασκάλα που το λέει έτσι κι όλοι πάντα διορθώνουμε: Ασπασία: μπαρκαίρνω με το καράβι αλλά παρκαίρνω τ΄ αμάξι! (Πρώτα όμως το φουλαίρνω μην κλείσει το βενζινάδικο) 🙂

  111. Avonidas said

    #107. «ένα σημερινό κείμενο που καταπίνει αμάσητα τα περισσότερα από αυτά»

    Εντάξει, πέρα από το ότι χρησιμοποιεί τον όρο «Μεσαίωνας» ως συνώνυμο της βαρβαρότητας και της αμάθειας (καθιερωμένη χρήση της λέξης, δυστυχώς ή ευτυχώς), δεν βλέπω να αναπαράγει κάποιο άλλο στερεότυπο, ή κάνω λάθος;

  112. ΕΦΗ ΕΦΗ said

    97.Physicist
    πετάς γάντι ή το νομίζω;
    Τί θεωρείς λοιπόν ποιο σπάνιο:
    μια γυναίκα που φλερτάρει καλά ή
    μια γυναίκα που παρκάρει καλά;
    (στο επίρρημα η έμφαση και η απάντηση θαρρώ δεν είν απλή).Τέτοια ώρα τέτοια λόγια.

  113. sarant said

    109: Δεν προφταίνω να το ψάξω όσο πρέπει, αλλά αγάπη υπάρχει (άπαξ) στον Εμπεδοκλή, σε έναν ψευδοΙπποκράτη άπαξ επίσης και πάνω απο μια φορά στον Χρύσιππο που είναι 3ος αι. πΧ

  114. Γς said

    104:
    >Μα είναι τα αδέρφια μας οι Ιάφωνες

    Ιαπωνία, η Απονία του Μιλτιάδη Εβερτ

  115. Domenica Minniti Gonias said

    grammar = «occult learning,»….. Μ’αρέσει!

  116. Πάνος με πεζά said

    @ 69 : Μα ναι, το «αποκτίοταν» ισχύει. Απλώς είναι κακόηχο, ίσως γιατί έχει διαδεχθεί το επίσης κακόηχο «απεκτάτο»…

  117. Πάνος με πεζά said

    @ 114 :Από τον BAR-BAR :

    Mερικοί Αμερικάνοι, φρικαλέοι Αφρικάνοι,
    Ιαπωνίδες άπονες και άπονοι Ιάπωνες,
    ομαλοί Σομαλοί, κανα-δυο Καναδοί»

  118. Πάνος με πεζά said

    Αλλά, θα πούμε π.χ. ποτέ «Μέχρι το 60 η ομάδα ηττιόταν;» Χμμμ…..

  119. Γς said

    108:

    Οπως απάντησα προχτες σε κάποιον εδώ [δεν ενθυμούμαι] κοιμάμαι μέρα παρα μέρα.
    Σήμερα ήταν μια από αυτές της ημέρες.
    Επεσα κατα τις 8, πριν τέσσερις ώρες.

    Μόλις τώρα ξύπνησα και έδιωξα το όνειρο που έβλεπα.
    Είχε να κάνει λέει με κάποιον σπουδαίο. Εδινε διάλεξη σε εκδήλωση [αλλά ίσως και ΙΕΚ ή ιδρύματος !] Σαραντάκου.

    Κάτι είπε για Μάνη και άρχισα κάποιο διάλογο μαζί του,

    -Ξέρετε κύριε, το ανάφερα γιατί είμαι απ την Μάνη.
    -Κι εγώ κύριε είμαι απ τη Μανη.
    Και άλλα τέτοια, που δεν θυμάμαι πιά.

    Διαβάζοντας όμως τώρα τον Εαμοβούλγαρο, κατάλαβα γιατί έβλεπα μανιάτικο όνειρο.

    Νικοκύρη Μανιάτη, η Στρατα Σρατουλ[άκου] είναι μανιάτισσα.
    Κι εγώ είμαι μανιάτης.
    Και στεναχωρήθηκα…

  120. Ο Εαμοβούλγαρος έχει ένα δίκιο: τη λέξη ‘αγάπη’ δεν την έπλασε βέβαια ο Παύλος, αλλά μοιάζει να πρωτοαπαντά στους Εβδομήκοντα. Το ρήμα ‘αγαπώ’ όμως απαντά ήδη στον Όμηρο, όπως πληροφορεί μια ματιά στο λεξικό:

    ἀγαπάω (Dor. ἀγαπ-έω Archyt. ap. Stob.3.1.110), Ep. aor. ἀγάπησα Od.23.214: pf. ἠγάπηκα Isoc.15.147, etc.
    I. greet with affection (cf. foreg.), once in Hom., Od.l.c.:—in Trag. only show affection for the dead, ὅτ’ ἠγάπα νεκρούς E.Supp.764, cf.Hel.937:—Pass., to be regarded with affection, ξένων εὐεργεσίαις ἀγαπᾶται Pi.I.5(6).70:— generally, love, ὥσπερ . . οἱ ποιηταὶ τὰ αὑτῶν ποιήματα καὶ οἱ πατέρες τοὺς παῖδας ἀγαπῶσι Pl.R.330c, cf. Lg.928a; ὡς λύκοι ἄρν’ ἀγαπῶσ’ Poet. ap. Phdr.241d; ἀ. τοὺς ἐπαινέτας ib.257e; ἐπιστήμην, τὰ χρήματα, etc., Id.Phlb.62d, al.; τούτους ἀγαπᾶ καὶ περὶ αὑτὸν ἔχει D.2.19; ὁ μέγιστον ἀγαπῶν δι’ ἐλάχιστ’ ὀργίζεται Men.659; esp. of children, αὐτὸν ἐτιθηνούμην ἀγαπῶσα Id.Sam.32, etc.:—Pass., Pl.Plt.301d, etc.; ὑπὸ τῶν θεῶν ἠγαπῆσθαι D.61.9; ὑπὸ τοῦ φθᾶ OGI90.4 (Rosetta, ii B. C.); so in LXX of the love of God for man and of man for God, Is.41.8, De.11.1, al., cf. Ev.Jo.3.21, Ep.Rom.8.28:—as dist. fr. φιλέω (q. v.) implying regard rather than affection, but the two are interchanged, cf. X.Mem.2.7.9 and 12; φιλεῖσθαι defined as ἀγαπᾶσθαι αὐτὸν δι’ αὑτόν Arist.Rh.1371a21:—seldom of sexual love, for ἐράω, Arist.Fr.76, Luc.JTr.2; ἀ. ἑταίραν Anaxil.22.1 (but ἀ. ἑταίρας to be fond of them, X.Mem.1.5.4; ἐρωτικὴν μέμψιν ἡ ἀγαπωμένη λύει dub. in Democr.271):—of brotherly love, Ev.Matt.5.43, al.

    Να υπήρχε η λέξη από παλιά, αλλά να ήταν τόσο σπάνια που να μην απαντά στο corpus της κλασικής γραμματείας, και να την προτίμησαν οι Ο΄ ως απόδοση του εβρ. אהבה (αχαβά) γιατί τους το θύμιζε; Τραβηγμένο, αλλά όχι τρελό….

  121. Γιατί με ένα m το παλαιογαλλικό gramaire; Καλημέρα κι ευχαριστούμε για το ωραίο άρθρο 🙂

  122. sarant said

    Καλημέρα Μαριάννα -έτσι το βρίσκω στο Atilf ή στο OED.

  123. nestanaios said

    Όχι, δεν είναι ελληνικής ετυμολογίας η «γκλαμουριά» ούτε σχέση ετυμολογική έχει με την ελληνικής ετυμολογίας «γραμματική». Στην ελληνική γλώσσα, το γ και το κ δεν δύναται να συνυπάρχουν στην ίδια συλλαβή.

    Η ελληνική γραμματική, από τον Διονύσιο και γιατί όχι από τον Όμηρο μέχρι και τον Σχολάριο και αυτό είναι μερικές χιλιάδες χρόνια (δεν θα πω αριθμό), μας έχει διδάξει ότι ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ τα οποία λέγονται και χαρακτήρες διότι χαρακτηρίζουν ιδιότητες της φύσης του ανθρώπου και γράμματα διότι καταγράφουν τις ιδιότητες της φύσης του ανθρώπου και φοινίκια διότι καταγράφονταν κάποτε σε φύλλα φοίνικος , ΞΕΚΙΝΑ Η ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΝθΡΩΠΙΝΗΣ ΣΚΕΨΕΟΣ.

    Για πολλές χιλιάδες χρόνια είχαμε διδαχθεί ότι από τα στοιχεία γίνονται οι συλλαβές και από τις συλλαβές γίνονται τα μέρη του λόγου (ονόματα, ρήματα) και από τα μέρη του λόγου γίνεται ο λόγος με την προϋπόθεση ότι υπάρχει νιονιό.

    Μας έφεραν τους βαρβάρους (από το βαρ βαρ. Βάρος διπλό. Άχθος αρούρης) για να μας διδάξουν κάτι διαφορετικό και αυτό είναι ότι οι λέξεις γίνονται από άλλες λέξεις. Φανταστική ιστορία και την ονομάζουν ετυμολογία.

    Οι Έλληνες γνωρίζουμε ότι οι λέξεις γίνονται από συλλαβές και οι συλλαβές από στοιχεία και το στοιχείο είναι αμερές.

    Η λογική ότι η λέξεις γίνονται από άλλες λέξεις δεν είναι ελληνική και μόνο σε κύκλους οδηγεί.

    Η θεωρία της σχετικότητας ήλθε και παρήλθε.

  124. Πέπε said

    123:

    > > Η λογική ότι η λέξεις γίνονται από άλλες λέξεις […] μόνο σε κύκλους οδηγεί.

    Όχι. Ναι μεν οι περισσότερες λέξεις παράγονται από κάποια άλλη λέξη, αλλά πάντα τελικά καταλήγεις σε μια αρχή, σε μια λέξη ή έστω μια ρίζα που δεν προέρχεται από άλλην.

  125. Πέπε said

    [και συνεχίζω από το 124:]

    Άσε που σε τσακώνω να έρχεσαι στα λόγια μας:

    > > …τα οποία λέγονται και χαρακτήρες διότι χαρακτηρίζουν…

    Ωπ! Δηλαδή αναγνωρίζεις μια σχέση ανάμεσα στις λέξεις «χαρακτήρας» και «χαρακτηρίζω»; Να την η κερκόπορτα, εάλω η Πόλις.

  126. nestanaios said

    124.

    Υπάρχει διαφορά μεταξύ ριζών και στοιχείων. Οι ρίζες διαιρούνται. Τα στοιχεία είναι αδιαίρετα, αμέρεα, αμερή.
    Καλό είναι να ασχοληθούμε με την εξερεύνηση των γνωστών και αγνώστων στοιχείων για να διευρύνουμε τον
    λόγο του ανθρώπου και να αφήσουμε τις ρίζες για τους βοτανολόγους.

  127. nestanaios said

    125.

    Ναι Υπάρχει μία σχέση. Είναι το θέμα. Αφαιρώντας την πτωτική κατάληξη από τα ονόματα, μένουμε με το θέμα.
    Αφαιρώντας την ρηματική κατάληξη από τα ρήματα, μένουμε πάλι με το θέμα.
    Tο θέμα είναι ένα και για το ρήμα και για το όνομα. Οι σημασίες δε, είναι πολλές και πάντοτε συνεκδοχικές
    .
    Αυτό εγώ λέγω και σε τσακώνω αδιάβαστο.

  128. Πέπε said

    @126: Πριν δημοσιεύσω το 124, είχα αρχίσει να γράφω ότι σε περίπτωση που έλεγες κάτι τέτοιο, όπως και όντως το είπες, θα είχαμε φτάσει στο σημείο όπου διαφωνούμε χωρίς πιθανότητα σύγκλισης. Οι ρίζες είναι αδιαίρετες, και αν δεν το δέχεσαι τότε δεν έχουμε άλλο πεδίο συζήτησης. Αλλά τελικά το έσβησα.

    @127: Εντάξει, πλάκα έκανα!

    (Όπως κι εσύ, μεταξύ μας τώρα)

  129. Vrastaman said

    Ευχαριστώ Νίκο για την εύφημο μνεία! Να αναφέρω και μια περίπτωση αγγλοσαξονικού πορτοκαλισμού που έχω συναντήσει σε πολλές πηγές: την υποτιθέμενη ετυμολογία της λέξης γοτθικό εκ της γοητείας ( gothic < goetic < γοητεία). Το αναφέρει και ο Dan Brown σε κάποιο από τα μυθιστορήματα του, τον Κωδικό Νταβίντσι αν δεν με απατά η γυριστρούλα η μνήμη μου.

  130. sarant said

    129: Πορτοκαλίζουν και οι Άγγλοι; Γιατί όχι; Ευχαριστώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: