Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μια διαμαρτυρία και ένα ποίημα για τα γενέθλια του Ν. Λαπαθιώτη

Posted by sarant στο 31 Οκτώβριος, 2014


Συμπληρώνονται σήμερα 126 χρόνια από τη γέννηση του αγαπημένου μου ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, στις 31 Οκτωβρίου 1888. Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα (ή εκεί κοντά) συνηθίζω να δημοσιεύω κάτι σχετικό με τον Λαπαθιώτη, συνήθως κάποιο όχι πολύ γνωστό έργο του ή κάτι σχετικό με μια πτυχή της ζωής του.

Σήμερα θα σας παρουσιάσω κάτι σχετικό με την πολιτική δραστηριότητα του Λαπαθιώτη. Ο Λαπαθιώτης, θυμίζω, αν και γιος υψηλόβαθμου (αλλά και όχι αντιπροσωπευτικού) στρατιωτικού καριέρας, από νέος συμπαθούσε το σοσιαλιστικό κίνημα και αργότερα πλησίασε το κομμουνιστικό κόμμα. Τον βρίσκουμε να συνεισφέρει ένα σημαντικό ποσό σε έρανο του Ριζοσπάστη το 1920 και το 1921 να στέλνει στον Ριζοσπάστη θερμή επιστολή στην οποία δηλώνει «πιστός στρατιώτης του σκοπού». Το 1927 κάνει φιλοκομμουνιστικές δηλώσεις και ζητάει από τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών να πάψει να λογίζεται μέλος του ποιμνίου της ορθοδοξίας, ενώ αργότερα υπογράφει κείμενα διαμαρτυρίας μαζί με άλλους λογοτέχνες για διάφορα θέματα, καταθέτει μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη των φαντάρων του Καλπακιού και στέλνει μια συνεργασία στο αριστερό λογοτεχνικό περιοδικό «Νέοι Πρωτοπόροι», το «Τραγούδι για το ξύπνημα του προλεταριάτου», το μοναδικό λογοτεχνικό του κείμενο που έχει πολιτικό χαρακτήρα.

Βέβαια, αυτή η συνοδοιπορία του δεν τον οδήγησε σε στενότερη ένταξη, έμεινε ως το τέλος συμπαθών. Ως το τέλος όμως, αν πιστέψουμε τη μαρτυρία του Κώστα Χριστοδούλου στον Τάσο Βουρνά, ότι λίγο καιρό πριν αυτοκτονήσει ήρθε σε επαφή με τον εφεδρικό ΕΛΑΣ της περιοχής των Εξαρχείων και τους παρέδωσε τα όπλα του στρατηγού πατέρα του.

Σήμερα θα παρουσιάσω ένα ενδιαφέρον ντοκουμέντο γιατί είναι το πρώτο κείμενο πολιτικής διαμαρτυρίας που έχουμε βρει να υπογράφει ο Λαπαθιώτης. Το κείμενο, που αρχικά δημοσιεύτηκε το 1925 στον Ριζοσπάστη, δεν έχει γίνει, απ’ όσο ξέρω, ευρύτερα γνωστό, αν και το συμπεριέλαβε ο Γιώργης Πικρός το 1978 σε μια συλλογή δημοσιευμάτων από τον προπολεμικό Ριζοσπάστη.

Όπως είπα, πρόκειται για διαμαρτυρία. Αλλά πρώτα να δούμε το πολιτικό πλαίσιο της εποχής. Βρισκόμαστε στις αρχές Αυγούστου 1925. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος (ο παππούς του σημερινού απόμαχου πολιτικού) έχει αναλάβει πρωθυπουργός αλλά ακόμα δεν έχει προχωρήσει σε ανοιχτή δικτατορία -η Βουλή λειτουργεί. Ωστόσο έχει αρχίσει η περιστολή των ελευθεριών, μετά τη δημοσίευση του λεγόμενου «κατοχυρωτικού νόμου» του πολιτεύματος. Στα τέλη Ιουλίου, δώδεκα στελέχη του ΚΚΕ, ανάμεσα στους οποίους ο Παντελής Πουλιόπουλος, γραμματέας του κόμματος, ο Σεραφείμ Μάξιμος και ο Τάκης Φίτσος, συλλαμβάνονται και κλείνονται στις φυλακές Παραπηγμάτων για να παραπεμφθούν στο στρατοδικείο, και όντας προφυλακισμένοι πέφτουν θύματα ξυλοδαρμού και κακοποίησης από τους στρατιωτικούς που τους επιτηρούν. Ταυτόχρονα, παραπέμπεται σε δίκη ο Ριζοσπάστης για παραβίαση του «κατοχυρωτικού». Στις 1 Αυγούστου το βράδυ απαγορεύεται την τελευταία στιγμή η παράσταση του θεατρικού έργου του Ρομέν Ρολάν «Θα ρθει καιρός» (Le temps viendra) που δινόταν από θίασο φιλικά προσκείμενο στο ΚΚΕ, με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για τη Διεθνή Εργατική Βοήθεια.

Στις 3 Αυγούστου ο Ριζοσπάστης δημοσιεύει την εξής «διαμαρτυρία νέων λογίων» (διατηρώ την ορθογραφία αλλά μονοτονίζω):

Διαμαρτυρία νέων λογίων διά την κακοποίησιν των 12 συντρόφων

Σχετικώς με την κακοποίησιν των 12 συντρόφων, οι κάτωθι νέοι λόγιοι υπέγραψαν χθες την κάτωθι εντονωτάτην διαμαρτυρίαν διά το ανοσιούργημα.

«Διαπνεόμενοι από τα πιο ανθρωπιστικά αισθήματα και συγχρονισμένοι στις αντιλήψεις της σημερινής ελευθερίας της σκέψης, οι νέοι διανοούμενοι της χώρας μας δεν μπορούν να μείνουν ασυγκίνητοι σε μερικές βαρβαρότητες και στα μέτρα που μόνο οι μεσαιωνικοί πολιτισμοί θα τα δικαιολογούσαν. Ελεύθεροι πολίται συλλαμβάνονται και κλείνουνται στις φυλακές όπου σαπίζονται στο ξύλο από τον βούρδουλα ενός εγκληματικού λοχία, όπως τον χαρακτηρίζει η ίδια του προϊσταμένη αρχή. Ήσαν κομμουνιστές, αδιάφορο, ήσαν πάντως άνθρωποι ελεύθεροι.

Κι ύστερα το επίσημον κράτος εις τον τόπον αυτόν της φιλολογίας των ληστάρχων, των Πίνκερτων και των Καραγκιόζηδων απαγορεύει την από σκηνής αναπαράστασιν δραματικού έργου του μεγάλου συγγραφέως του αιώνος μας Ρομαίν Ρολάν. Όχι μόνον άνθρωποι νέοι, αλλά και κάθε άλλος που έχει και το ελάχιστον ίχνος ευγενών εγωισμών, αισθάνεται την ελευθερίαν του –σωματική και πνευματική- να θίγεται από τα αίσχη αυτά. Διαμαρτυρόμεθα –όχι προς τας αρχάς- αλλά προς τον Τύπον και τους πολίτας εκείνους που θα μπορέσουν να συναισθανθούν την διαμαρτυρία μας και να υψώσουν την φωνή των μαζί μας».

Ναπ. Λαπαθιώτης, Νικ. Χατζάρας, Μήτσος Παπανικολάου, Ν.Γ.Κατηφόρης, Γιάν. Αρδάμης, Χρ. Λεβάντας, Γ. Μπουκουβάλας, Κ. Σούκας, Δ. Πετσάκης, Τάσσος Δόντης.

Από τα 10 ονόματα τα μισά είναι γνωστά και σήμερα: οι τέσσερις πρώτοι και ο Λεβάντας. Οι άλλοι έχουν ξεχαστεί και μόνο σε περιοδικά της εποχής βρίσκει κανείς το όνομά τους. Το ότι υπογράφει πρώτος ο Λαπαθιώτης, δεν αποκλείεται να σημαίνει ότι αυτός είχε την πρωτοβουλία ή ότι αυτός έγραψε το προσχέδιο που πάνω του βασίστηκε το κείμενο, αλλά μπορεί απλώς το όνομά του να μπήκε πρώτο επειδή ήταν ο γνωστότερος από τους δέκα. Αν εξαιρέσουμε τον Χατζάρα (γεννημένο το 1884) ο Λαπαθιώτης ήταν ο μεγαλύτερος της παρέας -οι άλλοι πρέπει να είχαν όλοι γεννηθεί μετά το 1900.

Λέγοντας «φιλολογία… των Πίνκερτων» εννοούν τα φτηνά αστυνομικά μυθιστορήματα, που μαζί με τα ληστρικά μυθιστορήματα και τον Καραγκιόζη ήταν (κατά τους υπογράφοντες) η μοναδική πνευματική τροφή για τον πολύ κόσμο.

Αμέσως κάτω από τη διαμαρτυρία των δέκα λογίων υπάρχει και μια επιστολή του Χρήστου Λεβάντα (ενός από τους δέκα) που την αναδημοσιεύω επίσης επειδή έχει ενδιαφέρον και αφορά την ίδια υπόθεση:

Η Στάση των «Διανοουμένων»

Αγαπητέ «Ριζοσπάστη»,

Γεμάτος πόνο έρχομαι να σου γράψω για την τραγική αδιαφορία των διανοουμένων μας. Χθες μου εδόθηκε η ευκαιρία να την αισθανθώ.

Επρόκειτο περί της υπογραφής μιας διαμαρτυρίας κατά της βαρβαρότητος του λοχίσκου των Παραπηγμάτων κατά των συντρόφων μας και κατά της απαγορεύσεως της παραστάσεως του έργου του Ρωμαίν Ρολάν. Όλοι στο διάβασμά του εκιτρίνιζαν, επάθαιναν από βουβαμάρα. Να τα χαμένα κορμιά! Να τα κοπρόσκυλα! Οι διανοούμενοι σου λέει ο άλλος! Φτου σας! να μη βασκαθήτε. Οι εργάτες ας σημειώσουν τους διάφορους Μελάδες, Βραδυνούς και πρωινούς για να τους φτύσουν στα μούτρα μια μέρα, μια ηλιόχαρη μέρα που θα ξημερώσει πολύ γρήγορα.

Με αγανάκτηση

Χρήστος Λεβάντας

Αθήναι 1-8-25

Ο Λεβάντας δεν μασάει τα λόγια του και αναφέρει ονομαστικά τον Σπύρο Μελά, ο οποίος τότε ακόμα φλερτάριζε με τον σοσιαλισμό -αλλά ήδη είχε αρχίσει τη στροφή που θα τον οδηγούσε δέκα χρόνια αργότερα στην Ακαδημία και λίγα χρόνια πιο μετά στα πρόθυρα του δοσιλογισμού. Πιθανόν επίσης να κατονομάζει τον Ζέφυρο Βραδυνό, ή τουλάχιστον έτσι μπορούμε να καταλάβουμε την αναφορά σε «Βραδυνούς και πρωινούς». Πρόκειται για το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του μεγάλου μαθηματικού Ν. Χατζιδάκι, ανιψιού του γλωσσολόγου. Ο Χατζιδάκις ήταν πάντοτε προοδευτικός πολιτικά, αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι αυτόν εννοεί ο Λεβάντας διότι το 1925 ήταν πενηντατριών χρονών, οπότε δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί «νέος» λόγιος -μονο σήμερα είναι νέοι οι πενηνταπεντάρηδες (σημειωτέον ότι μεθαύριο έχω γενέθλια).

Η διαμαρτυρία των δέκα νέων λογίων δεν ξέρω αν αναδημοσιεύτηκε αλλού’ πάντως, λίγες μέρες αργότερα απαγορεύτηκε η κυκλοφορία του Ριζοσπάστη και σε ενάμισι μήνα από τότε διαλύθηκε και η Βουλή -σχεδόν πάντοτε από τους κομμουνιστές αρχίζει το κυνηγητό και μετά γενικεύεται.

Αλλά θα ήταν λάθος να κλείσουμε την αναφορά στη γέννηση ενός ποιητή χωρίς ένα ποίημα. Δημοσιεύω λοιπόν ένα ποίημα του Λαπαθιώτη, γραμμένο περίπου την ίδια εποχή.

ΓΡΑΜΜΕΝΟ Σ’ ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ

Κι όταν το βράδυ θ’ απλωθεί, σαν ένα κάλυμμα βαθύ,
και θα σκεπάσει διά παντός, τη μάταιη ύπαρξη μας,
μην πεις πως, κάπου, μια φωνή θα μείνει, τάχα, να πονεί
το τρυφερό το μυστικό, που υπάρχει μεταξύ μας…

Τ’ αργό του δάκρυ που κυλά, πόσο σιγά, πόσο δειλά,
την ώρα που το βραδινό σκοτάδι μας κυκλώνει,
-πώς οι άλλοι να το θυμηθούν, αφού κι αυτοί θα κοιμηθούν,
κι αφού θα λείψουν τα πουλιά, και θα χαθούν κι οι κλώνοι;

Ως και το μόνο το γραφτό -μικρό κι εφήμερο κι αυτό,
που τώρα, εδώ, και με καρδιά τρεμάμενη, σου κλείνω,
πόσο, πιστεύεις, το πολύ, που θα μπορεί ν’ αναπολεί
του μακρινού μας του καημού το πέρασμα, κι εκείνο;…

Γι’ αυτό στο λέω να μ’ αγαπάς όπου βρεθείς κι όπου κι αν πας
κι η τωρινή μας η στοργή πάντα πιστή να μένει,
γιατί το βράδυ θ’ απλωθεί, -κι ίσως η σκέψη μας χαθεί,
μες στο σκοτάδι το βαθύ, που παν οι πεθαμένοι…

Το ποίημα αυτό αρχικά δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Κριτική και Τέχνη το 1924 κι ύστερα, με κάποιες αλλαγές, στη μορφή που βλέπετε εδώ, στο Μπουκέτο στις 12 Ιουλίου 1925. Είναι χαρακτηριστικό της στιχουργικής του Λαπαθιώτη γιατί παρουσιάζει ένα στιχουργικό τέχνασμα που πρώτος αυτός λάνσαρε και που έμελλε να βρει πολλούς μιμητές: ο πρώτος και ο τρίτος στίχος κάθε τετράστιχου χωρίζονται σε δύο ημιστίχια που ομοιοκαταληκτούν (απλωθεί-βαθύ, φωνή-πονεί κτλ.) -θα μπορούσαν να γραφτούν και ως εξάστιχα.

Διάλεξα να παρουσιάσω αυτό το ποίημα επειδή κατά σύμπτωση τις προάλλες ο φίλος Γιώργος Ζεβελάκης, ο πρύτανης των συλλεκτών λογοτεχνικών εντύπων, μού υπέδειξε το ποίημα που ακολουθεί, που είναι «δίδυμο» με το ποίημα του Λαπαθιώτη.

Δημοσιεύτηκε έναν χρόνο αργότερα, στις 26.9.1926, στη στήλη «Καρτ ποστάλ» του Μπουκέτου, όπου δημοσιεύονταν τα πρωτόλεια νεαρών ποιητών (έχω παρουσιάσει αυτή τη στήλη του Μπουκέτου) και δηλώνεται ρητά ότι αποτελεί μίμηση του ποιήματος του Λαπαθιώτη. Έχουν άλλωστε τον ίδιο τίτλο:

ΓΡΑΜΜΕΝΟ Σ’ ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ
(Μίμηση απο’να ποίημα με τον ίδιο τίτλο του κ. Ναπ. Λαπαθιώτη)

— Όταν θαρθεί κάποια φορά που θα γεράσεις  –Συφορά!–
και τα μαλλιά σου τα μαβιά θα τάχει ασπρίσει ο χρόνος,
γυρμένη δίπλα στη φωτιά, θα ρίξεις ίσως μια ματιά
στο «Λεύκωμα», που θα΄ν ωχρό σαν μαραμένος κλώνος!…

— Μια-μια οι Σελίδες οι μικρές, που τότε πια θάναι νεκρές,
απ’ τα σβησμένα θα περνάν τα μάτια σου τα μαύρα,
ώσπου θα φτάσεις και σ’ αυτό, το τελευταίο μου το γραφτό,
που τώρα, με μια φλογερή, σου το χαράζω λάβρα!…

— Και τότε, Μίνα, σιωπηλή, θα βυθιστείς ώρα πολλή
στων «Περασμένων» τη γλυκιά στοχαστική ιστορία,
τόσο -π’ αλλοί!- κάποια στιγμή, θε να σε πιάσουνε λυγμοί,
ενώ στα χείλη σου τα ωχρά θ’ ανθίζει μια πικρία…

— Όμως εκεί, θανατερά που θα θρηνείς τη συφορά,
κι αυτές, που δεν απόλαυσες και πέρασαν χαρές,
θαρθούν τα εγγόνια σου δειλά, κι αφού προσέξουνε καλά,
θα σε ρωτήσουν έκπληκτα: «Γιατί Γιαγιάκα κλαις;»

Εκτός από τον τίτλο, το ποίημα ακολουθεί πιστά και τη στιχουργική του Λαπαθιώτη, με τις «εσωτερικές» ομοιοκαταληξίες. Ποιος όμως είναι ο ποιητής;

Το περιοδικό σημειώνει: Ορέστην Λευσιναίον: Το ποίημά σας αρκετά επιτυχές και δημοσιεύεται εδώ.

Θα το μαντέψατε ίσως, ο Ορέστης Λευσιναίος δεν είναι άλλος από τον ποιητή και σκηνοθέτη Ορέστη Λάσκο, που τότε ήταν 19 χρονών -και που βεβαίως είχε γεννηθεί στην Ελευσίνα. Δεν έχω πρόχειρο το βιβλίο του Ντελόπουλου με τα λογοτεχνικά ψευδώνυμα για να δω αν έχει καταγραφεί το ψευδώνυμο αυτό του Λάσκου, πάντως εδώ η μίμηση είναι ολοφάνερη εκδήλωση σεβασμού του αρχάριου ποιητή προς τον φτασμένο ομότεχνο -που και οι δυο τους σύχναζαν στο Μπάγκειον εκείνη την περίοδο ή λίγο αργότερα. Αλλά για το Μπάγκειον θα πούμε μιαν άλλη φορά!

Υστερόγραφο: Επειδή σήμερα πρωί-πρωί πετάω για Καβάλα και το απόγεμα στις 6.30 δίνω μια ομιλία στη Δράμα, μπορεί να μην έχω τη δυνατότητα να απαντάω σε σχόλια σήμερα (και αύριο).

Advertisements

43 Σχόλια to “Μια διαμαρτυρία και ένα ποίημα για τα γενέθλια του Ν. Λαπαθιώτη”

  1. Νέο Kid Στο Block said

    Αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί
    το κύκλου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω
    παρήγαγεν αριθμόν απέραντον
    και ον φευ! ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι
    =3,1415926535897932384626…
    Χατζιδάκειος μνημονικός έμμετρος κανών διά τον λόγον περιμέτρου και διαμέτρου κύκλου.
    (Το «Αεί ο Θεός γεωμετρεί» αποδίδεται παρά τοις διαδυκτιακοίς Νεοέλλησι στον νευρασθενικό τον Αριστοκλή…πάλι καλά που τη γλύτωσαν οι Αϊνστάιν/Ισοκράτης/Κομφούκιος/Φου Μαντσού/ Τσακ Νόρις…)

  2. Theo said

    Καλημέρα.

    Έχει κι η εποχή μας τα δικά της λογοτεχνικά στραβά και φαιδρά, αλλά κι αυτά τα «ρομαντικά», απαισιόδοξα, σχεδόν πεισιθάνατα του Μεσοπολέμου (τα δυο δημοσιευόμενα κείμενα εννοώ)!

    Κι αυτό το ελάχιστον ίχνος ευγενών εγωισμών πολύ παράξενο μου ακούγεται.

  3. Theo said

    διόρθωση:
    τα δυο δημοσιευόμενα ποιήματα εννοώ

  4. spiral architect said

    Καλημέρα. 🙂
    Πολύ ωραίο αφιέρωμα για την επέτειο γέννησης του Ν.Λ. και για τους διανοούμενους της εποχής.
    Οι σύγχρονοι «διανοούμενοι» πού στέλνουν τις επιστολές «διαμαρτυρίας» τους άραγε;
    (υπάρχουν; γράφουν; στέλνουν;)

    Υ.Γ.: Μεθαύριο το ιστολόγιο κερνά, ε; Φρόντισε λοιπόν την ποιότητα! 🙂

  5. derwanderer said

    Υποψία: Μήπως ο «Πίνκερτων» είναι ο γνωστός ήρωας της όπερας Μαντάμ Μπατερφλάυ (και αχρείος, και στρατιωτικός και Αμερικάνος!) του Πουτσίνι και, συνεπώς, το βέλος στρέφεται κατά των φτηνών παραγωγών μελοδράματος;

  6. spiral architect said

    @5:Υποψία … βάσιμη. 😉

  7. Earion said

    Ο Ντελόπουλος (Νεοελληνικά φιλολογικά ψευδώνυμα, 1800-2004), στη νεότερη έκδοση (Εστία, 2005) δεν έχει καθόλου τον Ορέστη Λάσκο.

  8. Γς said

    5, 6:

    Πίνκερον
    Αμερικάνικο Πακτορείο με αντισυνδικαλιστική δράση Σπάσιμο απεργιών, τρομοκρατία και προβοκάτσια σε βάρος απεργών

  9. spiral architect said

    @8: Το «πρακτορείο Πίνκερτον» είναι επίσης γνωστό σαν εργοδότης του συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων και ιδιωτικού ντετέκτιβ Ντάσιελ Χάμετ. Σωστά λοιπόν αυτά που λίνκαρες, αλλά:
    – Ήξεραν την τότε αντεργατική δραστηριότητα του Πίνκερτον στην Ελλάδα;
    – Από τα συμφραζόμενα περισσότερο μ’ ακούγεται ένα καλλιτεχνικό καρφί, παρά πολιτικό.
    Μπορεί όμως να κάνω και λάθος … 🙄

  10. Spiridione said

    Ναι, υπάρχει αυτό το διαβόητο πρακτορείο Πίνκερτον,
    http://en.wikipedia.org/wiki/Pinkerton_(detective_agency)
    αλλά στο κείμενο μάλλον εννοούν τις πολύ δημοφιλείς ιστορίες του ντετέκτιν Νατ Πίνκερτον (που μπορεί το όνομα να είναι εμπνευσμένο από το πρακτορείο).

    Ήταν πολύ δημοφιλής αυτός ο Νατ Πίνκερτον, μαζί με τον Σέρλοκ Χολμς κλπ, στην προεπαναστατική Ρωσία και είχε γίνει φαινόμενο για το οποίο έχουν γραφτεί σήμερα βιβλία – «Pinkertonovshchina” το έχουν ονομάσει.

    http://www.crimeculture.com/?page_id=4215

    http://books.google.gr/books?id=9LgCD-ZRAJkC&pg=PA1&lpg=PA1&dq=nat+pinkerton+detective+stories&source=bl&ots=g9bFiakPY6&sig=A8W3poM-U1HoKBWbMeFrFM7JIqI&hl=el&sa=X&ei=a2ZTVM6bOoKWOMyzgdAJ&ved=0CGEQ6AEwCA#v=onepage&q=nat%20pinkerton%20detective%20stories&f=false

  11. Spiridione said

    Ουπς, λάθος μία φωτογραφία, αλλά μπορείτε να δείτε εδώ πολλές
    http://books.google.gr/books?id=9LgCD-ZRAJkC&pg=PA1&lpg=PA1&dq=nat+pinkerton+detective+stories&source=bl&ots=g9bFiakPY6&sig=A8W3poM-U1HoKBWbMeFrFM7JIqI&hl=el&sa=X&ei=a2ZTVM6bOoKWOMyzgdAJ&ved=0CGEQ6AEwCA#v=onepage&q=nat%20pinkerton%20detective%20stories&f=false

  12. Spiridione said

    Πάλι λάθος
    https://www.google.gr/search?q=%22+Nat+Pinkerton%22&rlz=1C1VSNC_enGR577GR608&espv=2&biw=1024&bih=643&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=tl1TVJrYD4O5PeL0gegP&ved=0CB0QsAQ

  13. Γς said

    9:
    Η δράση του είχε τεράστια απήχηση τότε και μέχρι τώρα στα Πόπουλαρ Μίντια

  14. Γς said

    9:
    Δεν είχα δει τα παραπάνω (10, 11, 12).
    Σαφώς είναι από αυτά

  15. sarant said

    Στα πεταχτά από τη Δράμα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Ναι, ασφαλώς ο Πίνκερτον αναφέρεται στους ντετέκτιβ,

  16. Ιάκωβος said

    Επειδή θα λείψω κι εγώ μερικές μέρες από αύριο, χρόνια πολλά και δημιουργικά, Νίκο.

  17. Ιάκωβος said

    Τώρα αυτόν τον Πίνκερτον κάπου νομίζω οτι τον έχει αναφέρει σε ποίημα ο Μαγιακόφσκι, αλλά δεν το βρίσκω και δεν μπορώ να θυμηθώ που. (άλλη μια από τις τόσο ασαφείς πληροφορίες, που καταντούν άχρηστες 🙂 )

  18. # 15

    Μήπως στην Δράμα θε να βρεις το κάπα που σου λείπει ;

    ΠΑΟ (Κ) όλη η Δράμα !

  19. Spiridione said

    Επειδή δεν φαίνεται όλο το βιβλίο του σχ. 10, εδώ μια σύνοψη
    http://languagehat.com/dralyuk-on-pinkerton/
    Το ενδιαφέρον είναι ότι λίγο πριν απ’ αυτήν τη διαμαρτυρία των Λαπαθιώτη και λοιπών, στη Σοβιετική Ένωση, ενώ καταδίκαζαν τα (δημοφιλή) βιβλία τύπου Πίνκερτον ως αστικά και καπιταλιστικά δημιουργήματα και τα θεωρούσαν απειλή της επανάστασης, παράλληλα τότε είχε γίνει μια προσπάθεια να δημιουργηθούν κόκκινοι Πίνκερτον. Εδώ ένα απόσπασμα από μια ομιλία του Μπουχάριν που δημοσιεύτηκε και στην Πράβντα το 1922, που κάνει έκκληση για τη δημιουργία κομμουνιστή Πίνκερτον:
    «About a year and a half ago I had the opportunity to suggest the creation of a communist Pinkerton, and today I hold the same point of view. I maintain that the bourgeoisie, precisely because it isn’t foolish, offers Pinkerton to the young. Pinkerton enjoys tremendous success [. . . .] Marx, as is generally known, read crime novels with great enthusiasm. What’s the point here? The point is that the mind requires a light, entertaining, interesting plot [fabula] and unfolding of events—and this is true of the youth ten times more so than of adults. The bourgeoisie knows and understands this . . . We do not yet have this, and this must be overcome. We have material that we have not used to any extent, material that, in terms of the entertaining quality of the unfolding of events, could outdo any “Pinkerton.” This is the area of military battles, the adventures of our underground work, the Civil War, the various adventures of our comrades . . . If we give one specific description of one of our revolutionary fighters’ lives—that will be a thousand times more interesting than anything. And it will be of the greatest educational value—more than many of our posters, discussions, etc».
    Εδώ περισσότερα στοιχεία για τους κόκκινους Πίνκερτον
    https://d-commons.d.umn.edu/bitstream/10792/768/1/NEP%20Vol.%205%20Boris%20Dralyuk.pdf

    Πράγματι έγιναν διάφορες προσπάθειες για τη δημιουργία κόκκινων Πίνκερτον, με κυριότερη το «Mess-Mend: Yankees in Petrograd» της Marietta Shaginyan. Απέτυχε όμως αυτό το μίγμα, το υβρίδιο της σοβιετικής ιδεολογίας (πάλη των τάξεων, κολλεκτιβισμός) με την δυτική ποπ αστυνομική κουλτούρα και εγκαταλείφθηκε.

  20. Γς said

    >ι πενηνταπεντάρηδες (σημειωτέον ότι μεθαύριο έχω γενέθλια

    Χε χε!
    Και θυμάμαι σε μια ταβέρνα πριν 15 χρονια που μου είπες κάτι για την ηλικία μου [55 ήμουν τόε]

  21. Spiridione said

    19. Mess Mend είναι μια μυστική οργάνωση εργατών στην Αμερική με αρχηγό τον Mick Tingmaster, ήρωα του βιβλίου.
    http://www.sovlit.net/messmend/

  22. derwanderer said

    #8, 9, 10, 19 κλπ, ευχαριστώ για όλες αυτές τις διευκρινήσεις! Δεν το έψαξα, ομολογουμένως, πριν γράψω.

  23. Για όσους δεν το ξέρουν, 55 μίλια (88,5 χιλιόμετρα) την ώρα είναι το όριο ταχύτητας στους (περισσότερους) δημόσιους δρόμους των ΗΠΑ, και τα σήματα που το υπενθυμίζουν έχουν περίπου αυτή τη μορφή (δεν πολυχρησιμοποιούνται εκεί τα διεθνή σήματα που ξέρουμε στην Ευρώπη).

  24. Για την ακρίβεια, ήταν το όριο ταχύτητας ως το 1995. Έπαψε τότε η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση να πιέζει τις Πολιτείες να το εφαρμόζουν, αλλά η ανάμνησή του έχει μείνει ζωντανή.

  25. Ιάκωβος said

    19, Spiridione

    Ναι. Το βρήκα. Ο Πίνκερτον που θυμήθηκα δεν ήταν σε ποίημα του Μαγιακόφσκι, αλλά μέσα στο μανιφέστο του ΛΕΦ, που είχε γράψει με άλλους «αριστερούς λογοτέχνες».

    Στο μανιφέστο με τίτλο «Γιατί πράγμα αγωνίζεται το ΛΕΦ;» αφού γκρεμίσει από το βάθρο τους τους κλασσικούς , περιγράφει την κατάσταση της Τέχνης στη Σοβιετική Ρωσία το 1923 και ανάμεσα σε άλλα λέει:

    2ο: Επίσημη λογοτεχνία. Στη Θεωρία της Τέχνης ο καθένας έχει την προσωπική του γνώμη. Ο Οσίνσκι παινεύει την Αχμάτοβα, ο Μπουχάριν παινεύει τον Πίνκερτον. Στην πράξη, τα περιοδικά παρουσιάζουν μόνο τους μπεστσελεράδες.
    ___________________
    Spiridione said
    «…Απέτυχε όμως αυτό το μίγμα, το υβρίδιο της σοβιετικής ιδεολογίας με την δυτική ποπ αστυνομική κουλτούρα ….

    Αλλά δυστυχώς η αστυνομοκρατία και ο τρόμος στην αληθινή ζωή δεν άφηνε περιθώρια για ντετέκτιβ στη λογοτεχνία.

  26. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    Να ένα ωραίο θέμα που βγήκε, αυτό με τους σοβιετικούς Πίνκερτον!

  27. Ιάκωβος said

    Τελικά, το ποίημα ήταν του Γιεσένιν, αντιγράφω από το λίνγκι του Spiridione:

    Sergei Esenin wrote, in his 1923 poem Папиросники (Cigarette Peddlers)

    They dash to all the barrooms
    And, with some time to spare,
    They pore over Pinkerton
    Out loud over a beer.

  28. Spiridione said

    26. Ναι υπήρχαν διάφορες αντιδράσεις.
    Να προσθέσω ότι αυτά τα βιβλία Mess-Mend μπορεί να ήταν ας πούμε η σοβιετική ποπ κουλτούρα της εποχής, αλλά τα εξώφυλλα τα είχε σχεδιάσει ο Αλεξάντερ Ροντσένκο, ένας απ’ τους ιδρυτές του κινήματος του κονστρουκτιβισμού που είχε ασχοληθεί και με το φωτομοντάζ (αποτελούν μάλιστα σήμερα εκθέματα στο ΜΟΜΑ).
    http://www.moma.org/collection/browse_results.php?criteria=O%3AAD%3AE%3A25023&page_number=4&template_id=1&sort_order=1
    Αυτά.

  29. Μαρία said

    29
    Ρότσενκο διαθέτουμε κι εμείς αλλά μπορείς να πας και στο Τορίνο.
    http://www.greekstatemuseum.com/kmst/exhibitions/article/906.html

  30. Μαρία said

    http://www.greekstatemuseum.com/kmst/collections/db/search.html?primary_control_0=AN&secondary_control_0=S&tertiary_control_text_0=%CE%A1%CE%BF%CF%84%CF%83%CE%AD%CE%BD%CE%BA%CE%BF%20%CE%91%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CE%BD%CF%84%CF%81&sort_order=1

  31. Γς said

    22:
    Κάποτε τον έπιασα απ τον Ιντερτεϊτ 10 στη Λοιζιάνα αλλά τελικά ανέβηκα μέχρι πάνω με τον Route 66 αντί του Interstate 55.

  32. Γς said

    34:
    Και βάζεις το μηχανισμό στα 55 μίλια ανα ώρα και δεν πατάς και γκάζι στα οΡομάτικ αυτοκίνητα εκεί.

    Και έχεις και τα δυο πόδια ελεύθερα. Αυτό εκεί. Ανηφόρα, κατηφόρα σταθερά στα 55 μίλια την ώρα.

    Αιρ κοντίσιονινγ, ραδιοφωνο, κούραση μια μέρας οδήγησης.

    -Σε πειράζει να [βάλω τα πόδια μου πάνω]. Να κάνω πίσω το κάθισμα.

    Και σε λίγο ροχαλητό.
    Κι εγώ να μου ρίχνω σφαλιάρες να μην με πάρει ο ύπνος. Και βρεμένη χαρτοπετσέτα στο σβέρκο.

    Αλίμονο. Με πήρε ο ύπνος. Κι αυτό εκεί 55 μίλια την ώρα.
    Ευτυχώς όμως μπήκε ακυβέρνητο στην λωρίδα δεξιά που ήταν γεμάτη με γραμμές από grooves. Και ένα Γκρουυυυυυυ ηκούσθη που με ξύπνησε!

    Λίγο έξω απ την Φιλαδέλφεια

  33. Pedis said

    Πολύ καλό το σημερινό κείμενο (αλλά και η χθεσινή δουλειά ήταν καλή – να το πω εδώ μιά και δεν σχολίασα χθες). Εύγε!

  34. Γς said

    Φίλη στο ΦΒ σχολιάζει:

    Χθες εντελώς τυχαία είδα αποσπάσματα από την [Ελληνική] νέα σειρά του ΑΝΤ1 «Ταμάμ» [!]….. σίγουρα η συντριπτική πλειοψηφία των τηλεοπτικών σειρών είναι κάτω του μέτριου από κάθε άποψη αλλά η συγκεκριμένη σειρά ξεπερνάει κάθε προηγούμενο ….. πραγματικά άθλιο το σενάριο … στο επεισόδιο που είδα χθες μια Ελληνίδα μητέρα ψυχολόγος ή με γνώσεις ψυχολογίας, δεν μπορεί να διαχειριστεί την προβληματική συμπεριφορά της έφηβης κόρης της που απεγνωσμένα ζητά κάποιον να της θεσπίσει κανόνες συμπεριφοράς παίρνοντας τελικά την αποστομωτική απάντηση της κόρης του Τούρκου συντρόφου της μητέρας της:

    «Το κοράνι δίνει τέτοιους κανόνες αλλά εσύ δεν είσαι μουσουλμάνα»

    ….. δεν μπορώ να καταλάβω το μένος του σεναριογράφου (και του καναλιού φυσικά) εναντίον του κλάδου των ψυχολόγων που θα ήταν οι κατεξοχήν αρμόδιοι να βοηθήσουν σ’ ένα πρόβλημα διαχείρισης εφηβικής «επαναστατικής» συμπεριφοράς αλλά το να υποδεικνύεις το κοράνι ως λύση ε, αυτό ξεπερνά κάθε φαντασία .. έστω και κάτω από τον μανδύα που υποτιθέμενου χιούμορ μια κωμικής σειράς

    Δείχνει την κόρη μιας Ελληνίδας διαζευγμένης και από την άλλη την κόρη του Τούρκου (με το κλασικό λουκ των ρούχων που καλύπτουν όλο το σώμα και της μαντίλας φυσικά) που τονίζει συνέχεια οτι είναι μεγαλωμένη ακολουθώντας κατά γράμμα το κοράνι και την παρουσιάζει ως ανώτερη, πολύ σοβαρή, προσγειωμένη και ηθική … το αντίθετο ακριβώς από την Ελληνίδα

    Δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι προσέγγισης του προβλήματος από την τυφλή προσήλωση σε ένα θρησκευτικό κείμενο; Πόσο μάλλον αν αυτό είναι το κοράνι. Στον 21 αιώνα ζούμε!!! Δεν καταλαβαίνω που το πάει ο Κυριακού του ΑΝΤ1 και τι θέλει να προάγει μ΄αυτό το σενάριο. Να μας κάνει συμπαθείς τους Τούρκους και τον μουσουλμανικό τρόπο ζωής; Να προωθήσει την ελληνοτουρκική φιλία;

    Α, και ο Τούρκος πρωταγωνιστής έχει υποτίθεται καταγωγή από την Ρόδο την στιγμή που οι Τούρκοι θέτουν θέμα τουρκικής μειονότητας στα Δωδεκάνησα.

    Ελεος πια στον ΑΝΤ1 με την τουρκολαγνεία του!

    Κι έχω [εγώ ο Γς] νύφη Φυσικό – γυναίκα του αδελφού μου, με σπουδές στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, με διδακτορικά, καριέρα και τέτοια που έκατσε και έμαθε τουρκικά γιατί γοητεύτηκε από τα τούρκικα σήριαλ που παρακολουθεί. Ενας άλλωστε όρους των τούρκων παραγωγών είναι η μη ηχητική μεταγλώττιση!

    Τώρα σίγουρα, λέω εγώ, χρηματοδοτούν κάτω απ το τραπέζι και τοπικές παραγωγές για την προώθηση, εκτός της γλώσσας και του Κορανίου, του Ισλάμ με την μαντήλα και όλα τα άλλα καλούδια της Νεοοθωμανικής πολιτικής

  35. Πινκερτ–on
    Πιντερτ–off;

  36. Καλημέρα σε όλους, πολύκαλημέρα στον Γς

  37. Γς said

    Το παιδί μας ξύπνησε!
    Καλημέρα

  38. sarant said

    Καλημέρα, καλό μήνα!

    Ωραία περνάμε στη Δράμα!

  39. Νέο Kid Στο Block said

    39. Mα ποιος είσαι; Ο Δράμαλης πασσάς;
    (Δεν υπάρχουν πλιο δράματα για τον Δράμαλη … 😆 )

  40. Α!!!! Το χτεσινό είναι!

    Ούτε πρόλαβα να το δω!

  41. Κοίτα νε δεις!

    Έγραψε και ο Λαπαθιώτης πολύ ωραία ποιήματα, χωρίς αισθαντικούς υπόγειους αναστεναγμούς

    Όντως ωραία ποιήματα και τα δυο

    Όσοι καβατζάρουν τα 70 τα καταλαβαίνουν καλύτερα

  42. sarant said

    42: Και οι νεότεροι, και οι νεότεροι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: